TEL AWIW, IZRAEL
SIEDZIBA SZIN BETU
Tutaj.
Dzień dobry.
Technicy twierdzą, że postrzelono go na miejscu.
Z bliska.
W tej chwili Izrael i Belgia badają znalezione DNA.
Grupa krwi ofiary jest zgodna z grupą krwi Gabiego.
Oddział 8200 otrzymał też dziś transmisję
z chronionego kanału Hezbollahu.
[ARABSKI] [„Cel nie żyje”.]
A to dostaliśmy z lotniska w Bejrucie.
To nagranie z amerykańskiego satelity z dzisiejszego poranka.
Ten samolot to prywatny Falcon 900
zarejestrowany na irańskie siły powietrzne.
Wystartował z lotniska w Charleroi.
Zleciliśmy ministerstwu zamknięcie przestrzeni lotniczej.
Ale nie zrobili tego.
Omar wrócił zapewne z ciałem do Libanu.
Uruchomiliśmy wszystkie możliwości, by go znaleźć.
- Lavi jest z oddziału poszukiwaczy. - Dzień dobry.
- Słuchamy. - Mosad otrzymał wiadomość.
Niemiecki kontakt w Bejrucie twierdzi, że Hezbollah
żąda wymiany więźnia w zamian za ciało.
Zazwyczaj robili wszystko, by ukryć fakt, że mają ciała.
Może tym razem wiedzą, że byłoby to trudne.
Widzieliście ciało?
Czy ktokolwiek widział ciało? To tylko zdjęcia.
Widzieliście to na własne oczy? Chcecie go pochować?
Wszystko wskazuje na ten sam wniosek.
Marne są szanse, że Ayub żyje.
„Marne”? Odbiło wam?
„Marne”?
Dana poinformowała nas też o wydarzeniach w Dżaninie.
Zamordowano dowódcę służb bezpieczeństwa, Abu Osamę.
To zapewne sprawka kuzyna Omara, Adela Tawalbe, i jego ludzi.
Wydarzenia te są z pewnością powiązane, dlatego sugeruję,
by ostrożnie podchodzić do tych organizacji.
Dziękuję.
Co na to Ermetic?
Przeskanowali naszą chmurę, ale nie ma śladu włamania.
Chmura jest bezpieczna.
Adel Tawalbe musiał mieć informacje z innego źródła.
Nie wstyd ci?
Każdego z nas to zabolało.
Załatwił ci tę robotę, a ty się poddajesz?
Będziesz siedzieć bezczynnie z powodu jakichś zdjęć?
Przestań, Doron.
Ayub nigdy nie zostawiłby nikogo z nas.
Odsuń się…
Bo co?
Idź do domu. Nic nie zdziałasz.
- Co jest? - Wszystko dobrze!
- W porządku? - To jemu trzeba pomóc.
Mnie? Powinnaś się wstydzić!
- Ja? - Tak!
A gdzie byłeś ty, Doron?
- Byłeś tam z nim! - Spokój!
- Nie drzyj się na mnie! - Dana…
DŻANIN, AUTONOMIA PALESTYŃSKA
[Mówi o tobie cała dzielnica Dahieh, Adel.]
[- Znakomicie.] [- Działaj dalej.]
[Pora na kolejny etap.]
[Tego się nie spodziewają.]
[- Wspaniale, Haj.] [- Zgadzam się.]
[- Zapiszemy się na kartach historii.] [- Daj Bóg.]
[- Biorę się do roboty.] [- Informuj mnie.]
[- Jasne.] [- Na razie, bohaterze.]
[Na razie.]
[Nael, chodź tutaj.]
[Każ ludziom się szykować. Nadchodzi sąd ostateczny.]
[- Robi się.] [- Ruszaj.]
[Szybko, idziemy.]
Nie wierzę, że rabin w ogóle to rozważa.
Chce go uznać za zaginionego i poległego żołnierza.
Jak to usłyszałem, miałem ochotę komuś przywalić.
Tak.
Przyszli z nami pogadać i wyjaśnić sytuację.
A co tu wyjaśniać?
Wywiad, Mosad i Szin Bet nie potrafią spojrzeć mi w oczy.
Pogodziliśmy się z tym.
Tak chciała mama i…
ma rację.
Nie ma co dłużej walczyć.
- Muszę wracać. - Poddanie się nie pomoże.
Nie wiadomo, czy on żyje czy nie.
Odpuść, Doron. Czego ode mnie chcesz?
Jesteś jak mój ojciec. Tak samo powalony.
Od dzieciaka słuchałem opowieści o tobie.
Doron to zabójca, maszyna. Nic go nie powstrzyma.
Zawsze myślałem, że to niesamowite.
Chciałem być taki sam.
Ale nie zdawałem sobie sprawy, że to poważny problem psychiczny,
który rujnuje życie ludziom dokoła!
Odpuść już!
Pozwól mu umrzeć w spokoju.
Widać pęknięcie w okolicy głowy kości udowej, nad raną wlotową,
i naderwane ścięgno przy mięśniu brzuchatym.
Odzyskasz sprawność, ale rekonwalescencja potrwa długo.
Potrzebujesz odpoczynku.
Interesuje mnie, kiedy mogę stąd wyjść.
Nic mnie nie boli. Mogę chodzić o kulach.
Tu nie chodzi o nogę.
Wyruszyłaś na misję i doznałaś urazu.
To ma wpływ na płód.
Pozwól nam się wami zająć.
Chociaż te dwa tygodnie do końca trymestru.
Nie wiem, czy chcę je urodzić.
To już twoja decyzja, ale obecnie jesteś w ciąży.
- Musisz wiedzieć… - Porozmawiamy później.
Hej.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jak pacjentka? Współpracuje?
Nie do końca. Już chciałaby góry przenosić.
Ale musi tu trochę poleżeć.
- Spokojnie, lubi być rozpieszczana. - Odpoczywaj.
Gdybyś chciała pogadać, jestem tu do 19.
Cholera. Nadal boli?
Naprawdę się postarali z tym gipsem. Masz na nodze całą kopalnię wapnia.
Co jest, kotku?
Wszystko gra?
Tak. Może prysznic dobrze mi zrobi.
Nie rozumiem, czemu cię tu trzymają.
Zostawili cię na obserwacji z powodu złamania?
Czy to nie dziwne?
Powiem lekarce, że zajmę się tobą w domu.
- Ja to zrobię. - Nie przejmuj się, pogadam z nią.
Sagi, porozmawiam z nią jutro.
Dobra.
Naprawdę tu mieszkasz czy to wszystko ustawione?
Patrz, co mam. Nawet nie otwarta.
Pora zakończyć ten dzień.
Dobry alkohol.
Może on ma rację.
- Kto? Doron? - Może za szybko się poddaliśmy.
A co miał powiedzieć?
Porwano mu Gabiego sprzed nosa. Nic dziwnego, że go poniosło.
Cały czas o nim myślę.
O tym, co tam przeżył.
Słyszał oddział w budynku obok. Wiedział, że są blisko.
- Hej, Maya. - Ehud.
- Cześć. - Co tam? Wejdź.
Po pierwsze,
tu masz komputer i komórkę.
Szin Bet łaskawie je zwrócił.
- Nie wiem, w jakim stanie… - Nareszcie, dzięki.
To wariaci, co?
Amos mówił, że przeczesali mieszkanie, ale widzę, że posprzątałaś.
Tak, mam teraz sporo wolnego czasu.
Wiem już, czym różnią się przeszukania Szin Betu i policji.
No tak.
Co za syf.
- Co za syf. - Co jest, Ehud? Powiedz mi.
Mam cię wysłać na niepłatne zwolnienie.
To nie moja decyzja.
Ani też działu kadr czy komendanta.
To rozkaz Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego.
- Niepłatne zwolnienie? - Wydarłem się na nich.
Powiedziałem, że jesteś odznaczaną policjantką
z imponującymi dokonaniami: sześć miesięcy pod przykrywką
w najgorszych miejscach, gdzie inni się nie zapuszczali.
- Zapytaj Shimrit… - Nie rozumiem.
Podejrzewają mnie o coś? Popełniłam przestępstwo?
O co chodzi?
Mówią, że to kwestia bezpieczeństwa.
Ale spokojnie, jeszcze z nimi pogadam.
Kwestia bezpieczeństwa to dość naciągane wyjaśnienie.
Jeśli chcesz się odwołać, poprę cię.
Poprosimy szefa działu kadr, by to sprawdził.
- Nie mam zamiaru milczeć. - W porządku. Dziękuję.
- No dobra. - Dobranoc.
- Spróbuję się zdrzemnąć. - Jak najbardziej.
Co?
Jesteś moim podwładnym.
Poprosiłem o przeniesienie.
Nie z twojego powodu. Tylko cię informuję.
Odnotowałam.
Naprawdę muszę się zdrzemnąć.
Nawet Itamar spisał go na straty.
Nie w tym rzecz.
Po prostu pogodzili się z rzeczywistością.
Teraz trzeba go opłakiwać
i nigdy o nim nie zapominać.
To powinniśmy teraz robić.
On ma rację.
Nie zaszkodziłoby, gdybyś zrobił to samo.
Myślę o tym, że ten barbarzyńca…
nadal jest na wolności.
W Libanie. Nie do końca twój rejon.
- Złapią go. - Właśnie!
To tylko kwestia czasu.
Dzień, miesiąc, może dwa lata i gość będzie martwy.
Omar jest ostatni na ich liście priorytetów.
Naraził się Mosadowi i Szin Betowi. Nie odpuszczą mu.
- Tak. - Pogódź się z tym.
Nie ty pociągniesz za spust.
Właśnie.
- Masz coś do picia? - Nad kuchenką.
- A ty ile masz lat, 14? - Jakiś problem?
- Grasz w to cały dzień. - Wciągnąłem się.
Ale mogę przestać, kiedy zechcę. Patrzcie.
Tryktrak!
[Kurwa mać.]
Co jest, stary?
Powiedz coś.
Kiedy byliśmy w Brukseli, Hagit miała atak paniki.
Nie mogła zasnąć.
Znów ciągnę ją w to bagno.
Nie wytrzyma, jeśli coś mi się stanie.
Nie mówiąc już o dzieciakach.
Hagit wiedziała, na co się pisze.
Jesteśmy już za starzy na tę robotę.
Co to? „Impreza oddziałowa 2013”? Tyle lat to trzymałeś?
- Nie włączaj tego. - Włączę, włączę.
Odpuść, Steve.
- Daj mi spokój. - Co teraz?
Płyta…
Zdrowie!
To urodziny Morena.
Sto lat!
- Boaz? - Co tam?
Niech Steve to dosmaży. Nadal jest surowe.
Do jasnej cholery. Masz to dosmażyć.
Ale z ciebie zawodowiec.
Co chcesz do pity, Doron?
Gdzie Gali?
Ja nie chcę.
Spadaj, durniu. Jem.
Boaz, naucz się parzyć kawę. Spokojnie i powoli.
[To wymaga cierpliwości.]
Hagit chce, żebym wrócił. Ona to ma wyczucie. Chodź, Steve.
Na nas już pora.
Było naprawdę miło.
Kocham cię.
Co to miało być, durniu?
BEJRUT, LIBAN
DZIELNICA DAHIEH, SIEDZIBA HEZBOLLAHU
[Rozchmurz się.]
[Przyniosłeś dumę organizacji, rodzinie i muzułmanom.]
[Nie działałem sam, Haj Ali.]
[Wielu bojowników oddało życie za tę kampanię.]
[Tak, oczywiście są oni męczennikami Allaha,]
[ale to dzięki tobie uderzymy w Żydów z taką siłą.]
[Gadałem z twoim kuzynem. Wiesz, co powiedział?]
[Że zapiszesz się na kartach historii, rozumiesz?]
[Bardzo dziękuję, Haj.]
[Omar…]
[Jesteś nam bardzo drogi.]
[Obiecuję, że zajmiemy się tobą i spełnimy każdą potrzebę Aishy.]
[A co do Aishy, tak sobie myślę…]
[Chcę ją zobaczyć. Choć na chwilę, jedną noc.]
[Rozumiem cię, Omar, ale to nie takie proste.]
[Jesteś poszukiwany nie tylko przez Żydów,]
[ale i przez Europejczyków i Interpol.]
[Kazałem Adelowi przejść do kolejnego etapu,]
[a ta jedna noc może wszystko zniszczyć.]
[- Rozumiesz to, prawda?] [- Rozumiem.]
[Obiecuję, że zaopiekujemy się Aishą.]
[Gdy tylko będzie to możliwe, odwiedzisz ją,]
[a ona będzie z ciebie dumna.]
[Dziękuję, Haj.]
MASZ WIADOMOŚĆ WIDEO OD ASALA
DOTKNIJ, ABY JĄ ODTWORZYĆ
[Moja droga…]
[- Dobry wieczór.] [- Dobry wieczór, Nizar. Jedź.]
[Idziemy. Szybko, zanim nas złapią.]
FNAIDEK, PÓŁNOCNY LIBAN
[- Dzień dobry.] [- Dzień dobry.]
[- Cześć, Aisha.] [- Hej, Um Samer.]
[Skarbie.]
[Omar, kochany.]
[- Wróciłeś.] [- Kochanie.]
[Nie mogę jeszcze wrócić.]
[Dlaczego? Czego jeszcze od ciebie chcą?]
[To się niedługo skończy.]
[Daj mi dokończyć zadanie. To bardzo ważne.]
[Potem wrócę do domu i już zawsze będę z tobą.]
[Gdy braliśmy ślub, mówiłeś, że chcesz mieć rodzinę i dzieci.]
[Nic się nie zmieniło.]
[Nie miałem wyboru.]
[Musiałem wyjechać.]
[Omar…]
[Nie chcę skończyć jako wdowa.]
[Rozumiesz?]
[Moja droga, wybacz, że kontaktuję się w ten sposób,]
[ale mam poważne kłopoty.]
[Nie wiem, co do ciebie dotarło.]
[Musisz mi pomóc. Od tego zależy moje życie.]
[Posłuchaj uważnie. Idź do mamy.]
[W komodzie w pokoju na końcu korytarza przykleiłem paczkę do dna górnej półki.]
[Zabierz ją tak, by nikt nie widział, i daj mi znać.]
[To bardzo ważne.]
[Nie prosiłbym cię o pomoc, gdybym miał inne wyjście.]
[Odpowiedz mi przez aplikację. Tu nikt tego nie odczyta.]
[Czekam na odpowiedź.]
[Kocham cię, moja droga.]
To Musab al-Adas, kierowca Abu Osamy, który dołączył do Adela.
Dziś rano dzwonił z prywatnego telefonu
do przyjaciela, Ismaila Tamimiego, farmaceuty w aptece Al-Warda.
Powiedział, że musi zniknąć.
Co to za przyjaciel? Ktoś z oddziału?
- Jego facet. Nie bądź staroświecki. - To mów wprost.
Skąd miałem wiedzieć?
Dobrze, przyprowadzimy go z różową kokardką.
- To naprawdę pilne, jasne? - Dobra.
- Spróbujemy wybadać, co wie. - A co z nowym członkiem?
Potrzebuję zastępstwa za Nurit.
- Kiedy przyjdzie nowy? - To ona. Wraca do nas Shani Russo.
Russo?
Skończyła z górami?
- Będzie na odprawie. - Podobno działa tylko w pojedynkę.
Gaza, Liban. Pamięta, jak to jest działać w zespole?
Jeśli zapomniała, to z pewnością jej przypomnicie.
Masz człowieka, o którego prosiłeś.
Co jest, Eli? Powiedz mi.
- Muszę odetchnąć… - Eli…
Nawet nie próbuj teraz rezygnować, jasne?
- Potrzebuję cię. Trwa wojna… - Ta wojna trwa bez przerwy.
- Kiedy będzie pokój? - Nigdy. Dobrze o tym wiesz.
Wiem, że panuje chaos. Widzę, że ciąży ci los oddziału.
Naprawdę to widzę.
Ale najpierw pozbądźmy się Adela Tawalbe, a potem zobaczymy.
- Dobrze? - Okej.
Dobra.
DŻANIN, AUTONOMIA PALESTYŃSKA
[- Dzień dobry.] [- Dzień dobry.]
[- Mogę w czymś pomóc?] [- Tak.]
[Szukam kremu o jakimś ładnym zapachu.]
[Ten jest dobry do rąk i ciała.]
[Ma kokosowy zapach. Proszę sprawdzić.]
[Russo, wysłałem młodego.]
[- Służę pomocą.] [- Dziękuję.]
[Dostał liścik.]
[KOCHANY, SPOTKAJMY SIĘ NA TYŁACH. MUSAB.]
[- Co jest, Russo?] [- Idzie na tyły.]
[Puśćcie mnie!]
[Ostrożnie!]
[- Jedziemy!] [- Już!]
[W drogę!]
[Przysięgam, że nic nie zrobiłem. Jestem farmaceutą.]
[Jestem kapitan Ziad. Słyszałeś o mnie?]
[- Słyszałeś?] [- Nie.]
[W nic się nie mieszam. Nie chcę kłopotów.]
[Co kombinuje twój przyjaciel, Musab al-Adas?]
[Czemu musi na chwilę zniknąć, co? Gadaj!]
[Nie wiem. Zadzwonił i powiedział, że musi zniknąć. Tyle.]
[Dobrze się zastanów, bo rozwieszę w obozie zdjęcia,]
[na których robisz mu laskę na zapleczu apteki.]
[Jasne?]
[Nie płacz, tylko gadaj!]
[Dokąd wyjechał?]
[Gadaj!]
[Uspokój się, Ismail.]
[Będzie dobrze.]
[Oddychaj.]
[Mam na imię Amira.]
[Coś ci wyjaśnię.]
[Nie ciebie chcemy dopaść.]
[Musab planuje skrzywdzić niewinnych ludzi.]
[Jeśli do tego dojdzie, na wiele lat trafisz za kratki.]
[Nie byłoby ci szkoda?]
[Uniknijmy tego.]
[Dokąd wyjechał Musab?]
[Co on kombinuje?]
[Nie wiem, naprawdę.]
[Zwykle nic mi nie mówi.]
[A ja nie pytam.]
[Jeśli pomożesz nam go znaleźć, to on przeżyje, rozumiesz to?]
[Inaczej gwarantuję ci, że zginie.]
[Zmarnujesz życie sobie i jemu.]
[Pomóż mi, a unikniemy tego.]
[Ale ja naprawdę nie wiem.]
[Spójrz na mnie, Ismail.]
[Spójrz mi w oczy.]
[Mówił ci może coś dziwnego?]
[Parę dni temu nagle,]
[całkiem znienacka,]
[zapytał, czy byłem kiedyś w Al-Szajch Muwannis.]
[Powiedziałem: „Nie. Pierwsze słyszę”.]
Dafna, czerwony alarm.
Wyślij oddziały na kampus na północy Tel Awiwu.
Poinformuj szefa Mosadu i biuro.
[Idziemy.]
[Szybciej, Musab.]
[Cześć, Munir.]
[Jedziemy!]
RAMAT AWIW (AL-SZAJCH MUWANNIS)
[Ruszaj, kolego. Powodzenia.]
Mam już dość imprez…
Kaspi!
Elad!
Lavi!
Żadnych wieści. Szef Szin Betu i dowódca idą na odprawę.
Będziemy z Dudim za 20 minut.
- Podrzucił mnie, żebym się przebrała. - Jestem z posiłkami.
- Daj znać, jak dotrzecie. - Dobra.
- Idź, Amira. - Daj mi pięć minut.
DORON
Tak?
- Dana. - Co jest?
- Próbowano mnie zabić. - Co?
Jakiś gnój ostrzelał mój dom z karabinu.
Co? Kto?
Wyglądał na Palestyńczyka.
Miał berettę m9. Jest z ich służb bezpieczeństwa.
- Jesteś cały? - Ja tak, ale on… nie do końca.
Dobra.
Odezwę się za pięć minut. Bądź pod telefonem.
Okej.
Napisy: Krzysztof Łuczak