Dana.
Bardzo mi przykro, ale…
AN-NABATIJJA, LIBAN
[ARABSKI] [Nie jesteś głodny?]
[- Zjedzmy coś najpierw.] [- Wolałbym iść dalej.]
[To chyba normalne, że uchodźcy są głodni po podróży.]
[Zachowuj się naturalnie. Nie bój się.]
[Dobrze, zjedzmy coś.]
KONTROLA NA GRANICY SYRII I LIBANU
[Zatrzymaliśmy przemytnika na granicy.]
[Wprowadził do Libanu kobietę i mężczyznę.]
[Mówią po arabsku, ale to Żydzi.]
[Więcej z tego druza nie wyciągniemy.]
[Tu centrala. Przywieźcie go.]
Połącz się z Doronem.
Nasz kolaborant wysłał prośbę o pomoc.
- Jest poza siecią. - Próbuj dalej.
Rozpocząć procedurę ewakuacyjną.
[Nie jesz ostrego?]
[Przynosisz hańbę swoim ludziom.]
[Już to słyszałam.]
[Oddział 51, gdzie jesteście?]
[Na głównej ulicy. Jest spokojnie.]
[Czym zajmowałaś się w pracy?]
[Kłamaniem. Byłam w tym świetna.]
[Zauważyłem.]
[Odbiło się to na mnie. Przez pół roku byłam pod przykrywką.]
[W organizacji przestępczej. Miałam tam przyjaciół.]
[Okłamywanie obcych to prościzna. Gorzej, kiedy się przywiążesz.]
[Jestem tutaj przez brata. Ciągle przysparza mi kłopotów.]
[Wszystko zostaje w rodzinie.]
[To mój braciszek.]
[Ma szczęście, że ma taką siostrę.]
[Pokój z tobą. Musimy dostać się z żoną do Fnaideku.]
[- Ile to kosztuje?] [- Trzysta tysięcy.]
[Dopiero co przyjechaliśmy z Syrii.]
[Nie mamy nic. Proszę się zlitować.]
[Nic nie poradzę. Taka cena. Muszę z czegoś żyć.]
[Prosimy, 200 000. Nie mamy pieniędzy.]
[- Dobra, wsiadajcie.] [- Dziękujemy.]
DZIELNICA DAHIEH BEJRUT, LIBAN
[Przesłuchujemy druza, który ich przemycił.]
[Zablokujcie wszystkie drogi na północ.]
[- Mamy oddziały przy każdej drodze.] [- Świetnie.]
[Chcę mieć zdjęcia wszystkich, którzy przekroczyli dziś granicę.]
[- Starszych, dzieci, wszystkich.] [- Tak jest.]
[- Chciałabyś mieszkać tu nad morzem?] [- Tutaj?]
[To piękny kraj, ale taki wyniszczony.]
[Czyli wolisz nasz kraj.]
[Ja zamieszkałbym nad morzem. Mógłbym łowić ryby.]
[- Ty? Ryby?] [- Pewnie!]
[Ugotuję ci pyszną rybkę.]
[Łagodną.]
[Pokażcie ich dokumenty.]
[Nie za starzy?]
[Kto wie. Żydzi zrobią wszystko, by się do nas dostać.]
[Zapisuj. Salim al-Hamis.]
[Był z nią. Nur al-Hamis.]
[Pokaż.]
[Macie dokumenty, prawda?]
[Będzie dobrze.]
[Dokumenty, proszę.]
[- Skąd jedziecie?] [- Z An-Nabatijji.]
[A dokąd?]
[Proszę pana.]
[Uciekliśmy przed bombami w Syrii. Jedziemy do Nahr al-Bared.]
[Nasz syn jest tam w obozie ONZ.]
[- Macie dokumenty?] [- Jasne.]
[Proszę.]
[Proszę ze mną.]
[Zaprowadź ich.]
[KONTROLA GRANICZNA]
[Spokojnie. Zadadzą parę pytań i nas puszczą.]
[Salim.]
[Nur.]
[- Podobno jesteście z Dary.] [- Zgadza się.]
[Kiedy wyjechaliście?]
[Trzy dni temu.]
[Trzy? I tak szybko tu dotarliście?]
[Pomyliła się. To mogły być cztery dni.]
[Jesteście Żydami?]
[Czy my wyglądamy na Żydów? Żartuje pan?]
[Telefony, proszę.]
[Rozładował się.]
[Muszę przekazać państwa do centrali.]
[Zabierz ich do auta.]
[Jeszcze wam mało?]
[Zbombardowali nam dom, zabrali nam syna. Nie mamy nic.]
[Chcecie nam odebrać resztki godności?]
[Nie macie serca ani litości?]
[- Proszę pani…] [- Nie jesteśmy zwierzętami.]
[Mamy swoją godność. Straciliśmy wszystko.]
[Odebrano nam syna.]
[Wie pan, jak to jest nie wiedzieć, czy pański syn żyje?]
[Proszę pozwolić nam jechać do Nahr.]
[Na litość boską.]
[Chcę jedynie uściskać syna. Proszę!]
[Dobra, dobra.]
[Proszę tu zaczekać. Zobaczę, co da się zrobić.]
DŻANIN, AUTONOMIA PALESTYŃSKA
[Widzisz?]
[Spójrz na tę odległość.]
[To samo Hajfa.]
[Odtąd dotąd.]
[Halo.]
[Haj Ali.]
[Co tam, Haj?]
[Syjoniści przemycili dwie osoby do Libanu.]
[Musimy rozpocząć fazę drugą.]
[Nie jesteśmy jeszcze gotowi.]
[Twoi ludzi to zawodowcy, ale potrzebujemy czasu…]
[Rozumiem, ale wiedzieliśmy, że nasze działania]
[zmuszą ich do szybkiego odwetu.]
[Skoro przemycili zabójców do Libanu,]
[to dotrą i do ciebie,]
[a nasze wysiłki pójdą na marne.]
[Nie spieszmy się. Mamy tylko 20 pocisków naprowadzających.]
[Jak je wystrzelimy, Izraelczycy nas dopadną.]
[Mieliśmy wymierzyć potężny cios, tak by wymusić na nich wojnę.]
[Dwadzieścia pocisków to za mało.]
[Rozumiem, ale nie mamy wyboru. Wystrzel to, co już macie.]
[Niech Bóg ma was w opiece.]
[Tak jest.]
[Co powiedział?]
[Mamy wystrzelić pociski.]
[Przykro mi, to kwestia bezpieczeństwa. Taki mamy rozkaz. Proszę ze mną.]
[Centrala ma do państwa kilka pytań.]
[Amir!]
[Halo.]
[Małżeństwo uchodźców zabiło dwóch strażników w Zagharcie.]
[- Wyeliminowano ich?] [- Wyeliminowano ich?]
[Nie.]
[Ukradli radiowóz i jadą na wschód.]
[Kto to? Jak się nazywają?]
[Znamy nazwiska?]
[Nur i Salim al-Hamis.]
[Dziękuję.]
[Ja się tym zajmę, Haj.]
[Pojadę tam i dopilnuję poszukiwań.]
[Zaufaj mi.]
[Dobrze.]
[Daj znać, jak tylko ich znajdziesz.]
[Oddział 72, rozstawić blokady na drogach.]
[Zablokować drogi do Trypolisu.]
[Spokojnie, są jeszcze daleko.]
[- Co robimy?] [- Idziemy dalej. Chodź.]
[No już.]
[Tędy.]
Libańczycy nadali komunikat o uciekających uchodźcach.
Cholera.
- Co mówią? - Szukają ich.
Ściągają posiłki z miejscowości Bablija i Dżunija.
Dołączają też oddział Hezbollahu. Zginęło dwóch ich ludzi.
Doron ma wyłączony telefon.
Napisz, żeby czym prędzej jechali do punktu ewakuacyjnego.
Daj znać, jak przeczyta wiadomość.
JEDŹCIE DO PUNKTU EWAKUACYJNEGO.
[Muszę wrócić. Nie mogę tu zostać.]
[Nie mogę.]
[A dokąd chcesz wracać? Jak?]
[To był błąd.]
[Sądziłam, że mu pomogę, a teraz tu utknęliśmy.]
[- Nie odbiera telefonu.] [- Nie możemy teraz wrócić.]
[Zabiliśmy ich ludzi. Ścigają nas.]
[Musimy dotrzeć do domu twojego brata we Fnaideku.]
[Chyba ty. Ja wracam do Izraela. Nie chcę tu zginąć.]
[- Zostaniesz tu.] [- Puść!]
[Jeśli stąd wyjdziesz, będzie po nas.]
[Rozumiesz?]
[Odsuń się!]
[Posłuchaj.]
[Będzie dobrze.]
[Pogadam z Mussą. Pomoże nam.]
[Nie martw się.]
[HEZBOLLAH]
[Co wy robicie?]
[Nie widzicie, że to nie ona?]
[Puśćcie ich.]
[A na ciebie ktoś czeka w domu?]
[Zastanawia się, gdzie zniknąłeś?]
[Nie. I całe szczęście.]
[Jak to się stało, że skończyłeś w tej branży?]
[Taki ciąg zdarzeń.]
[Nie szkoda ci? Za handel mógłbyś trafić na 15 lat za kratki.]
[Nie planowałem takiej pracy.]
[Myślałem, że będę inżynierem, budowlańcem.]
[- Albo lekarzem.] [- Lekarzem?]
[- Jesteś z Szefaram, tak?] [- Tak.]
[Tam nauczyłeś się tak walczyć?]
[Nie. Uczyłem boksu w Tel Awiwie.]
[Mieszkałeś w Tel Awiwie?]
[Przez rok. Próbowałem wynajmu,]
[ale nie udało się.]
[Bo jestem Arabem.]
[Takie życie. Co poradzisz?]
[A ty? Co tu robisz?]
[Ja?]
[Podobno mają tu najlepsze kunafy.]
[Twój mąż wie, że tu jesteś?]
[Powiedziałam mu, że muszę się wyrwać.]
[W domu wszystko dobrze?]
[Niekoniecznie. Wyobraź sobie policjanta,]
[którego przesłuchuje Szin Bet,]
[bo jego żona jest podejrzana o pomoc terroryście. Jak byś się czuł?]
[Starał się z tym kryć, ale od początku miał wątpliwości.]
[Podejrzewał mnie, jakby mnie nie znał.]
[Omar ma rację.]
[W chwili prawdy nie patrzymy obiektywnie.]
[Widzimy tylko czarne i białe. Żydów i Arabów.]
[Ci, którym ufamy, często zawodzą.]
[Czy twój brat jest tego wart?]
[Omar? Mówiłam już, że zawsze pakował się w kłopoty.]
[Zawsze wściekał się na ludzi. Na rodzinę, na ojca,]
[przez którego z dumy obozu staliśmy się kapusiami.]
[Na Arabów w Ramli, którzy bili go i wyzywali od zdrajców.]
[Na Żydów, którzy pluli na niego, bo jest Arabem.]
[I na mnie, bo poszłam do policji.]
[Wtedy się załamał. „Jak możesz nosić ten mundur?]
[Pracujesz z glinami? Chcesz poślubić glinę? Kim ty jesteś?”]
[Problem w tym, że sama już nie wiem, kim jestem.]
[Chwileczkę. Sprawdzę, czy Mussa się odezwał.]
Raphael, połączył się.
Pisz.
[„Od wczoraj próbujemy się skontaktować”.]
[OD WCZORAJ PRÓBUJEMY SIĘ SKONTAKTOWAĆ.]
Odpisał: „Rozumiem, ale trochę się wydarzyło”.
Kiedy możecie dotrzeć do punktu w Trypolisie?
[KIEDY MOŻECIE DOTRZEĆ DO PUNKTU W TRYPOLISIE?]
Pisze.
„Jesteśmy dziesięć kilometrów od punktu, ale Fnaidek już blisko.
Dostarczymy paszporty Aishy”.
Odpisz: „Odmowa”.
Muszą iść do punktu. Rozpoczynamy procedurę ewakuacyjną.
[Musimy dotrzeć do Trypolisu. Mussa pomoże nam wyjechać z Libanu.]
[Jeśli chcesz pomóc bratu, musimy dostarczyć paszporty Aishy.]
[Tak czy siak, potrzebne nam auto.]
[Chodźmy.]
[Do wieczora będziemy mieć dodatkowe siedem.]
[Może nawet osiem.]
[Jeśli zarwiemy noc, może dziesięć.]
[Tylko tyle? Musimy kontynuować ostrzał.]
[Robimy pociski z żelaznych prętów.]
[Na to trzeba czasu.]
[Daj nam tydzień, a dostaniesz 50 pocisków.]
[Chciałbym, ale nie mamy czasu.]
[Taki mamy rozkaz z Libanu.]
[Izraelczycy coś zwęszyli i chcą nas dopaść.]
[W końcu nas znajdą.]
[Dobrze. Omówmy cele.]
[Jesteśmy tutaj.]
[To lotnisko w Lod.]
[To Kefar Sawa.]
[Afula.]
[I Hajfa otoczona przez rafinerie.]
[Przygotujcie pociski.]
[Wymierzymy im cios, którego się nie spodziewają.]
[Daj Bóg.]
[Dokąd jedziemy?]
[- Nie przestajesz zaskakiwać.] [- Staram się.]
[Podoba ci się auto?]
DZIELNICA DAHIEH BEJRUT, LIBAN
[To raport z rozpoznawania twarzy Nur al-Hamis.]
[Kto to?]
[Maya Benjamin, z domu Tawalbe.]
[Policjantka z Izraela.]
[System nie rozpoznał twarzy mężczyzny, który jest z nią.]
[Tawalbe.]
[Sukinsyn.]
[Niech go diabli wezmą.]
[Niech Salah i Mari go tu ściągną. Nic im nie mówcie.]
[Tak jest.]
[- Pokój z tobą.] [- I z tobą.]
[Wsiadaj. Haj Ali chce pogadać.]
[Dobra, a o co chodzi?]
[Nie wiem, ale masz przyjechać. Wsiadaj.]
[Zostańcie tutaj. Niedługo wrócę.]
Napisy: Krzysztof Łuczak