KRYJÓWKA MOSADU, PÓŁNOCNY LIBAN
[ARABSKI] [Nimer?]
[- Tak, to ja.] [- Miło mi.]
[Pokoje już gotowe.]
[Wysiadajcie.]
[- Jakieś wieści?] [- Zablokowali główne drogi.]
[Obstawienie większego terenu zajmie parę godzin.]
[- Ktoś tu przyjeżdża?] [- Nieczynne poza sezonem.]
[Jesteście tutaj bezpieczni.]
[- Do czasu.] [- Chodźmy.]
[Potrzebny mi zabezpieczony telefon.]
[Miło mi poznać. Wiele o tobie słyszałem.]
Masz mnie za głupca?
Nie kłamię. On żyje.
Widziałem w mieszkaniu krew i ślady po pociskach.
Był ranny, ale zająłem się nim.
Przetoczyłem mu krew.
[Żarty sobie stroisz?] Co ty sobie myślisz?
Sądzisz, że dalibyśmy mu umrzeć?
Ma go Haj Ali.
W dzielnicy Saifi w Bejrucie. Wiem, gdzie go trzymają.
Czemu mam ci wierzyć?
Przecież pojmałeś moją żonę i siostrę.
Haj Ali pewnie już wie, że z tobą współpracuję.
Nie będzie ryzykował. Mamy mało czasu.
Czym prędzej będzie chciał wywieźć kapitana z Libanu.
Dokąd?
- Pomogę ci go znaleźć, tylko obiecaj… - Dokąd?
- Obiecaj, że mi pomożesz. - Dokąd go wywiozą?
Do Iranu.
[Aisha.]
[Wszystko będzie dobrze, obiecuję.]
[Jak mogłaś mu to zrobić?]
[Omar cię kocha.]
[Bez przerwy o tobie mówił.]
[Uważał cię za najbliższą osobę z rodziny.]
[Ten Żyd mnie okłamał.]
[Oszukali mnie, mówiąc, że Omar potrzebuje pomocy.]
[Nigdy bym go nie skrzywdziła, słowo.]
[Ale zrobiłaś to.]
[Zniszczyłaś nam życie. Teraz go zabiją!]
[Nie.]
[Znam ich.]
[Chcą odzyskać tego porwanego Żyda.]
[Jak go znajdą, uwolnią was.]
[Nigdy go nie wypuszczą.]
[On zginie. Wiem to.]
Ja mu wierzę, Raphael. Nie ma powodu kłamać.
Pewnie, że ma. Gra na zwłokę, aż was znajdą.
Doron.
Ekipa ewakuacyjna jest w drodze. Poczekajcie tam na nich, jasne?
Pozwól mi to sprawdzić. Tak dla pewności.
- Jeśli to prawda, możemy go uratować. - Ogłuchłeś?
Nie powtarzaj numeru z Gazy.
Nie chcesz kolejnej osoby na sumieniu.
Srogo za to zapłaciliśmy.
Dobra, przyjęte.
[Nimer.]
[Chodź tutaj. Usiądź.]
[Potrzebne mi auto, i to pilnie.]
[Chyba nie zdajesz sobie sprawy,]
[że szuka cię cała okolica.]
[Mają twoje zdjęcia i opis.]
[Ścigają was wszystkie siły Libanu.]
[- Zapomnij o aucie.] [- Za godzinę wrócę.]
[I tak cię złapią. A już tym bardziej w aucie.]
[Mamy rozkaz zapewnić wam bezpieczeństwo.]
[Zostaniecie tu, póki po was nie przyjadą.]
[W porządku?]
[Muszę się dostać do dzielnicy Saifi. Jakieś pomysły?]
Tutaj.
Sagi, to Aliza. A to mój mąż, Sagi.
- Dzień dobry. - Dzień dobry. Poznaliśmy się już.
Przywiozłem ci ciasteczka z Dżaninu.
Przepraszam cię, skarbie.
Ja ciebie też.
- Muszę ci coś powiedzieć. - Czekaj, najpierw ja.
Zaplanowałem, co powiedzieć.
Przemyślałem to sobie.
Rozumiem, jeśli nie chcesz…
urodzić tego dziecka.
Ani teraz, ani później.
Wiesz, jaka była moja pierwsza myśl, gdy się dowiedziałam?
Dzieci Avihaia.
Mają przerąbane do końca życia.
Ale przynajmniej mają normalną matkę.
Oboje mamy porąbaną pracę i nie planujemy zrezygnować,
więc po co robić krzywdę dziecku?
To wykorzystywanie, prawda?
Coś okrutnego.
Będziesz wspaniałą mamą, skarbie. Spójrz na mnie.
Będziesz wspaniałą mamą.
Najlepszą na świecie. Obiecuję.
Pierdolić to. Niektórzy w tej robocie żyją długo i szczęśliwie.
A inni giną na pasach pod kołami ciężarówki.
Cokolwiek zdecydujesz,
zaakceptuję to.
„Na dobre i na złe”.
BEJRUT, DZIELNICA SAIFI
[Bóg z tobą. Dziękuję.]
[Jak tam? Słyszysz mnie wyraźnie?]
[Znakomicie. Co widzisz?]
[Dzielnica Saifi jest piękna.]
[Mnóstwo pięknych ludzi i domów.]
[- Musisz tu zamieszkać.] [- Widzisz ten dom?]
[No pewnie. Co za pytanie?]
[Jest zaraz obok kawiarni. W bardzo dobrym stanie.]
[Ochrona, kamery. Wręcz idealnie.]
[Na pewno mieszka tam ktoś znany.]
[Znakomicie.]
[Możesz podejść pod dom? Ochrona jest uzbrojona?]
[Wszelkie informacje będą pomocne.]
[Zobaczę, co da się zrobić.]
[Podszedłem tak blisko, jak mogłem. Ochrona chyba jest uzbrojona.]
[Możesz zajrzeć do środka?]
[Nic nie widzę.]
[Muszę kończyć. Pogadamy później.]
[- Pokój z tobą.] [- Mogę jakoś pomóc?]
[Owszem. Jestem Nimer, agent nieruchomości.]
[Szukam nieruchomości.]
[Pokaż dowód.]
[Żaden problem.]
[Proszę.]
[Mamy biuro na południu, ale poszerzamy interes.]
[Może kojarzysz jakieś nieruchomości w okolicy?]
[Nic tu po tobie.]
[Wracam.]
[Jeszcze nie. Potrzebuję konkretów.]
[Zaczynają coś podejrzewać. To zbyt ryzykowne. Muszę się zmyć.]
[Zostań jeszcze chwilę.]
[- No dobra.] [- Dzięki, stary.]
Jakim prawem wysyłasz go na misję do Bejrutu bez mojej zgody?
Spójrz na zdjęcia, Raphael. On tam jest.
To jedynie przypuszczenia.
Nie wiemy, kto tam jest, a ryzykujemy życie agenta.
Chcesz zaprzepaścić szansę, by uratować Gabiego?
Dość już, Doron. Każ mu się wycofać, już!
[Wdech.]
[Jeszcze raz.]
Raphael.
Daj mi obraz znad domu.
[Co się dzieje?]
[Po co te ciuchy?]
[Nie mów, że znów wyjeżdżamy. Przyzwyczaiłem się do tego „apartamentu”.]
[Niestety nadal jesteś poszukiwany.]
[W jakim jest stanie?]
[Odzyskuje siły. Może jechać.]
[- Dostaniemy leki na drogę?] [- Oczywiście.]
[- Leki, inhalatory, adrenalinę…] [- Odpuść już, Haj, błagam.]
[Nie przenoście mnie. Dajcie mi odpocząć.]
[Nie mamy wyboru. Twoi kumple chcą nas dopaść.]
[Ryzyko jest zbyt duże.]
[Zabierzemy cię w bezpieczne miejsce.]
[Czego chcecie? Dałem wam już wszystko.]
[Nie bój się. Dobrze traktują tam więźniów.]
[Zwłaszcza tych współpracujących.]
[Błagam na Allaha. Pozwól mi tu zostać.]
[Zrobię, co chcesz, tylko nie wysyłaj mnie tam.]
[Litości, Haj.]
[Pozwól mi tu zostać.]
[- Pozwól mi tu zostać!] [- Uspokój się i siedź cicho!]
[Przygotować transport.]
I jak?
Robimy rozeznanie terenu, ale zdjęcia z satelity to za mało.
Chcą go wywieźć z Libanu. Tracimy czas!
To, że przyjechał Haj Ali, nie znaczy, że Ayub tam jest.
Dałem wam wszystkie możliwe poszlaki.
Czekaj na instrukcje. Tym razem trzymamy się zasad.
Możemy podłożyć w środku bombę?
Nie znamy rozkładu. Za bardzo byśmy się narazili.
Haj Ali czegoś tam pilnuje.
Marnujemy czas. Omar twierdzi, że Haj Ali wyruszy po północy.
Jeśli wywiezie Ayuba z Libanu, już więcej go nie zobaczymy, rozumiecie?
To jaki masz plan? Brak nam informacji i przygotowania.
Nie mamy pewności, że zakładnik tam jest.
Nasz oddział tego nie zrobi.
My to zrobimy.
Z całym szacunkiem, ale nie ty wykonujesz czy zatwierdzasz misje.
Zgadzam się, że to misja samobójcza.
Póki nie ma pewności, że Ayub żyje, nie będę nikogo narażał.
Chcemy mieć kolejnego Rona Arada?
Co?
Mustafa Dirani? Szejk Obeid?
Kojarzycie?
Już narażaliście agentów mimo braku informacji.
I to nie, by znaleźć Rona Arada, ale by zdobyć o nim więcej informacji.
Kontynuować? Pogadajmy o Szalicie.
Po jego porwaniu wysłaliście do Gazy całe SOI
razem z innymi oddziałami, by zdobyć informacje na jego temat.
- Przestań bredzić. - Wystarczy.
Koniec dyskusji. Wrócimy do tego, jeśli będziemy mieć pewność,
że Ayub jest w tym domu. Możecie iść.
Raphael, masz chwilę?
Chwilę tak.
Popełniasz błąd.
Rozumiem cię, ale jeśli ktoś zginie podczas misji,
to ja będę się tłumaczył, a nie ty albo Eli.
To mnie premier przekazał dowodzenie.
I nie mam zamiaru pochopnie podejmować decyzji.
Ale nie ma czasu na zastanawianie się. Musimy działać teraz.
[Jeszcze jako dzieci jadaliśmy na targowisku pączki miodowe.]
[Omar je uwielbiał.]
[Sprzedawcy go znali i dawali mu słodycze bez wiedzy mamy.]
[Ucieczka z Izraela bardzo go zdołowała.]
[Było mu przykro. Nie rozumiał, czemu nie może wrócić do domu.]
[Na poprawę humoru mama zabierała go na targowisko w Ramli,]
[ale tamtejsze pączki mu nie smakowały.]
Skończyliście naradę?
Mamy zgodę.
Świetnie.
Cholera.
Lepiej się módl, bo robi się poważnie.
Oddział SEAL przetransportuje nas cywilną łodzią,
a na wzgórzu spotkamy się z kolaborantem.
[Daj Boże, by wszystko się udało.]
Amen.
Szykujcie się.
Zaczekaj, Sagi.
Jeśli chcesz odpuścić, to śmiało.
Żaden problem.
Ktoś z innego zespołu cię zastąpi. Nikt nie będzie miał pretensji.
- Jest w porządku. - Na pewno?
Uratujemy Gabiego.
Szkoda tylko, że Nurit nie może dołączyć. Będzie jej przykro.
Tak będzie lepiej.
Rozmawiałeś z tą swoją wariatką?
Doszliśmy do porozumienia.
- Ale z nią nigdy nie wiadomo. - No tak.
- Mogę iść? - Możesz.
Co za bezsens. To trzy pokoje dalej.
Znów się wykłócasz? Takie są zasady i nic na to nie poradzę.
Wskakuj.
- Co jest? - To tylko skurcz.
- Pokaż gdzie. - Tutaj.
- W podbrzuszu? - Tak.
- Zróbmy USG. - Po co? Nie ma potrzeby.
W tym stanie nie można ignorować bólu. Chodźmy.
[Potrzebujecie czegoś?]
[Mogę z nim porozmawiać?]
[Chodź.]
[Przysłali cię do mnie?]
[Masz mnie przesłuchać?]
[Nie.]
[Sama o to poprosiłam.]
[Po co?]
[Dość szkód już wyrządziłaś, co?]
[Jak mogłaś im uwierzyć?]
[Akurat ty.]
[„Jak?” To nie pierwszy raz. Zawsze do mnie przychodziłeś.]
[Pobicie, długi, aresztowanie. Zawsze.]
[Wtedy byłem jeszcze dzieckiem.]
[Byli gotowi na wszystko, byleby mnie znaleźć.]
[Nie wpadłaś na to? Nie widzisz, że cię wykorzystują?]
[Jak ty, odznaczana policjantka, mogłaś dać się tak wrobić?]
[Wystarczy już! Cicho!]
[Sądziłam, że coś ci grozi. Wysłali mi fałszywe nagrania.]
[Wiedzieli, jak mnie zwieść.]
Nie czekaj na mnie.
Coś się szykuje i może to trochę potrwać.
Jasne. Jak długo?
Myślę, że parę dni.
Po tym wszystkim pogadam z nimi.
Dobrze. Nie myśl o tym teraz.
Rób, co musisz. Tylko uważaj i…
wracaj szybko.
Oczywiście.
Buziaki.
Mogę?
Wiem, że to kiepski moment, ale…
jest jak jest.
Do rzeczy, Russo.
Nie wiem, czy to kwestia was czy mnie,
ale ten wypadek z synem Adela
strasznie mną wstrząsnął i wczoraj nie zareagowałam odpowiednio.
- Przeze mnie nas przejrzeli… - W porządku. I tak zaczęlibyśmy strzelać.
- Obyło się bez ofiar… - Jak to w porządku?
- W porządku. - Wcale nie.
Nie ufam już samej sobie i…
Nie myśl o tym teraz, Russo.
Pogadamy po powrocie z Libanu, dobrze?
Jesteś nam potrzebna.
[Skąd wiesz o odznaczeniach?]
[Czytałem artykuł.]
[Adel mi go wysłał.]
[I jak się z tym czujesz?]
[Jak się z tym czuję?]
[Jak?]
[Jest mi wstyd.]
[Idiota.]
[Braciszku.]
[Nie mów tak do mnie.]
[Nie kłamałeś, prawda? Gabi żyje?]
[A myślisz, że bym kłamał?]
[Miałbym was narażać?]
[Ty też już mi nie wierzysz, co? Naprawdę tak uważasz?]
[Wierzę. I mam nadzieję, że go znajdą.]
[Jeśli tak, to wezmą to pod uwagę.]
[Nadal czeka cię proces w Izraelu i trafisz za kratki.]
[Na to nic nie poradzimy. Ale będziemy walczyć o odwiedziny,]
[żebyś mógł zobaczyć się z mamą, Muhammadem i Raną.]
[Mama za tobą tęskni.]
[Nie śpi, odkąd zaczęło się to piekło.]
[Gdyby mogła zobaczyć cię choć przez chwilę,]
[uściskać cię i ucałować…]
[Wszystko zepsułem, siostrzyczko.]
[Wszystko zepsułem.]
[Już jestem przy tobie. Wszystko będzie dobrze.]
Powiedz mi, gdzie cię boli.
- Tutaj, w podbrzuszu. - Tutaj?
- Tak. - Zobaczmy.
Nie widzę nic nadzwyczajnego.
To jego serce?
Tak. Wszystko jest w porządku.
To pewnie tylko skurcz. Zdarzają się w pierwszym trymestrze.
A swoją drogą,
to jej serce.
Jej, a nie jego.
Nie płacz. Jest cała i zdrowa.
- Na pewno? - Tak.
- Mogę zadzwonić? - Oczywiście.
Dziękuję.
Cześć, tu Sagi. Nie mogę odebrać. Zostaw wiadomość.
Wiemy, że irański samolot wylądował niedawno
na lotnisku w Jandarze, więc może to ich cel.
Możliwe są trzy przejścia graniczne: Masnaa, Qalamoun
i jedno kontrolowane przez ONZ.
Omar.
Qalamoun jest najmniej prawdopodobne,
bo to najdłuższa trasa przez rejon, który jest problematyczny dla Hezbollahu
z uwagi na wymianę ognia z oddziałami ISIS-u.
Przejście kontrolowane przez ONZ to jakaś opcja,
ale sporo tam uchodźców, więc trudno tam o dyskrecję.
Zostaje więc Masnaa.
Jest zaraz obok blokady kontrolowanej przez Hezbollah i Syryjczyków,
która jest na drodze do Damaszku jakieś 40 km od Bejrutu.
[- Auta są już w drodze.] [- Dzięki.]
Mamy trzy drony nad przejściami i jednego nad domem.
Jak tylko wyjadą, będziemy wiedzieć dokąd.
Eli.
Za przykrywkę posłużą nam dwa auta libańskiej policji.
Pojedziemy na drogę między Bejrutem a Damaszkiem,
żeby być jak najbliżej przejść granicznych.
Pamiętajcie, że z uwagi na dialekt libański
mówią tylko Sagi i Shani, i to jak najmniej, jasne?
- Jak się stamtąd zawiniemy? - Nie mamy punktu zbiórki.
To zależy, które przejście wybiorą. Kiepska sytuacja, ale jest, jak jest.
Pojedziemy dwoma autami. W pierwszym: Doron, Sagi, Oren i Omar.
- Jedzie z nami? - Tak. Jest nam potrzebny.
Drugie auto: ja, Steve, Shani i Ofir.
Reszta zostanie tutaj i będzie czekać na informacje o zbiórce.
- Powodzenia. - Powodzenia.
Idźcie się szykować.
[Doron, mam prośbę.]
[Chcę się zobaczyć z Aishą.]
[Chodź.]
[Nie płacz, kochana.]
[Miejmy nadzieję, że wrócę cały.]
[Bez przerwy mnie okłamujesz.]
[Obiecałeś, że będziemy razem, że będziemy mieć dom i dziecko.]
[Obiecałeś.]
[Idziemy.]
[Nie martw się.]
[Zbieraj się.]
[Chwila.]
Napisy: Krzysztof Łuczak