RAMLA, IZRAEL
[ARABSKI] [Wiedziałam, że kiedyś przez to zginie.]
[Spokojnie, mamo.]
[Widziałam go we śnie.]
[Był wojownikiem i miał dobre serce.]
[Bito go, więc bił innych.]
[Nie miał domu ani tutaj, ani tam.]
[Zrobiłaś, co mogłaś. Nawet pojechałaś tam do niego.]
[Nie mów o tym, mamo. To zbyt ryzykowne.]
[Wybacz, córeczko. Próbowałaś mu pomóc.]
[Co takiego zrobiłam?]
[Powiedz mi. Ja jedynie wszystko zepsułam.]
[Omar nie żyje, a ja straciłam dom i pracę.]
[Nie możemy go nawet pochować.]
[Niech Bóg ma go w opiece.]
[Dziękuję.]
[- Wszystkiego dobrego.] [- Dziękuję.]
[Bardzo mi przykro.]
[Moja żona szykuje jedzenie.]
[- Pyta, czy czegoś wam nie trzeba.] [- Dziękujemy.]
[Co jest?]
[Nie bój się. Odwagi.]
[W środku jest jednorazowa karta SIM. Skorzystaj z niej, a ja ją wyrzucę.]
[- Halo.] [- Moje kondolencje, Maya.]
[Był prawdziwym wojownikiem.]
[Nie mogę się z nikim kontaktować, ale musiałem zadzwonić.]
[Omar był dla mnie jak brat.]
[Wolałbym zginąć zamiast niego.]
[Przekaż mamie moje kondolencje.]
[Czego chcesz?]
[Kiedy pogrzeb?]
[Nie będzie pogrzebu.]
[Ministerstwo Obrony nie chce wydać ciała.]
[Gnojki.]
[Ich okrucieństwo nie zna granic.]
[Wiesz, co się stało? Jak zginął?]
[Krążą tu jakieś plotki, ale nikt nie zna prawdy.]
[Nie. Nic nam nie powiedzieli.]
[Ale na pewno się nie wygadał. Nie był zdrajcą. Nie zrobiłby tego.]
[Trzeba go pochować w Dżaninie.]
[Marzył o tym, by wrócić do domu.]
[Mówiłam już, że nie mamy ciała.]
[Poza tym nigdy się na to nie zgodzą.]
[Wiem. To tylko sugestia.]
[On by tego chciał.]
[W ten sposób moglibyśmy się z nim pożegnać.]
[Nie dzwoń więcej.]
[- Halo.] [- Gdzie jesteś, Nael?]
[Przygotuj pociski.]
Spokojnie, jestem przy tobie. Już dobrze.
Wszystko dobrze.
No już, stary.
Spokojnie.
Gali, musisz mi pomóc.
Tak?
Co jest, Eli?
Raphael jest wniebowzięty. Jest normalnie jak automat.
Ciągle gada o modelach, wynikach i wnioskach.
Ciągle powtarza, że mógłby jeszcze się czegoś od was nauczyć.
Raphael, rozumiesz to? Pewnie do ciebie przyjdzie. Szykuj się.
Cieszę się.
Dana…
Wróćmy do tematu…
Poczekaj, Eli. Jeszcze się nie żegnaj.
Nie żegnam się.
Tylko informuję.
Za trzy miesiące odchodzę.
Naprawdę wiem, ile musiałeś poświęcić.
Jako żołnierz i dowódca
przeprowadzasz złożone operacje razem z tymi wariatami.
- Wiem, że to wyczerpujące. - Wyczerpujące?
Wyczerpujące.
Jestem wykończony.
Ty tak samo, więc nie gadaj głupot.
Wystarczy mi już. Odchodzę.
Potrzebuję cię, Eli.
Naprawdę.
- Jeśli to kwestia warunków… - Nie chodzi o warunki.
Daj już spokój.
Spójrz na mnie.
Mam już serdecznie dość. Rezygnuję.
Doron kazał ci przyjść ze mną pogadać?
Podobno Itamar chce później wpaść.
Dostanie przepustkę na parę dni.
Nie może się doczekać, aż cię zobaczy.
Niech Doron mu powie, żeby nie przyjeżdżał.
Dlaczego?
Nie musicie rozmawiać. Chce cię tylko zobaczyć.
A ty czego chcesz?
Poużalać się nade mną?
Nie.
Powiem tylko: „Niech Syjon ma cię w opiece”.
Po drodze myślałam o Boazie.
Przez trzy dni był w niewoli, a potem zmarł.
Nie dostaliśmy nawet jego ciała, by zbadać, co z nim zrobili.
I w sumie lepiej.
Lepiej dla rodziców,
że nie wiedzieli, co go spotkało.
Strasznie mi go brakuje.
Chciałabym, żeby tu był.
Ale przynajmniej ty jesteś tutaj z nami.
Z synem, z rodziną
i z nami wszystkimi.
Kochamy cię i potrzebujemy.
Myślisz, że Doron poradzi sobie bez ciebie?
Bez ciebie nie damy sobie rady.
[- Pokój z tobą.] [- I z tobą. Niech cię Allah błogosławi.]
[Zdrowie.]
Zdrowie.
Rozmawiałem dziś z Daną.
Złożyłem rezygnację.
Odchodzę.
Z uwagi na Hagit?
Między innymi.
Czasem czuję, jakby Avihai obserwował mnie z góry.
Poza swoimi widokami.
Oddał ją prosto w moje serce.
Ona cię kocha,
a ty kochasz ją.
To silne uczucie.
Nie zaprzepaść tego.
A co u ciebie? Jakieś wieści od Mai?
DŻANIN, AUTONOMIA PALESTYŃSKA
[- Ktoś przyszedł?] [- Nikt.]
[Dziś pokażemy Żydom, że wcale nas nie złamali.]
RAMLA, IZRAEL
Co ty tu robisz?
Jak się czujesz?
W porządku.
Chciałem cię przeprosić za wszystko.
Niepotrzebnie przyszedłeś.
Chciałem tylko znaleźć Ayuba.
To mój przyjaciel. Obiecałem jego rodzinie, że zrobię wszystko.
Żeby go pomścić?
Nie wiedziałeś nawet, że on żyje. To była prywatna zemsta?
Nie, to była oficjalna misja. Wiesz o tym.
Omar i jego ludzie porwali Ayuba i torturowali go.
Widziałaś go. Jest zdruzgotany.
Omar dobrze wiedział, co robi.
Mam cię przeprosić?
To proszę. Przepraszam.
To, co zrobił Omar, było nieludzkie.
Proszę.
Lepiej ci teraz?
Nie.
- Powiem ci, gdzie… - Nie chcę wiedzieć. Idź już.
Maya.
Wiesz, że nie pozwalają nam go nawet pochować?
Chcą go wrzucić do rowu w Dolinie Jordanu.
Bez pogrzebu, bez nagrobka.
Jak psa.
- Mogę pomóc… - Nie trzeba. Dość już zrobiłeś.
Maya.
Przepraszam.
DŻANIN, AUTONOMIA PALESTYŃSKA
[Halo!]
[Rany boskie, co wy tutaj robicie?]
[Nie martw się, zaraz sobie pójdziemy.]
[Tylko Bóg może mnie uchronić przed zmartwieniami.]
[Co to ma być? Z całym szacunkiem, zabierajcie się stąd.]
[Błagam!]
[Inaczej armia zniszczy mi dom i aresztuje mnie i moich synów.]
[- Nie chcę tego, proszę.] [- Abu Ibrahim.]
[Nie martw się, mówię.]
[Hej, przestańcie!]
[To moja posesja! Co to za samowolka?]
[- Ściągniecie na nas katastrofę!] [- Posłuchaj.]
[Zostawimy to tutaj.]
[Jeśli ktoś z twojej rodziny puści parę,]
[wrócę i zarżnę was jak świnie.]
SIEDZIBA SZIN BETU
- Co z Adelem? - Nie wiemy.
Ani co robi, ani gdzie jest.
Ukrywa się w obozie uchodźców.
A co z ciałem Omara?
Podobno nie chcą go wydać.
Doron, odpuść. Dobrze ci radzę.
Dajmy jej cokolwiek. W końcu nam pomogła.
- Sprawdzę, jak wygląda sytuacja. - Dzięki.
Czemu nie wpadniesz go odwiedzić?
- Wszyscy już byli. - Mówisz poważnie?
Myślisz, że mam czas w ciągu dnia?
Jesteśmy w ciągłej gotowości.
A co? Pytał o mnie?
Nie, o nic nie pytał.
Jest obojętny i ciągle krąży po ogrodzie.
Nie cierpi siedzieć w zamknięciu.
Jak tylko zaśnie, po chwili budzi się z krzykiem.
Dziś była u niego Gali. Liczę, że jakoś mu pomogła.
Jest odcięty od rzeczywistości.
Dlatego musimy być przy nim.
Musi wiedzieć, że nie jesteśmy na niego źli i kochamy go.
Nie mogę.
Wiem, że to okropne.
Ale nie dam rady.
Jestem straszna, co?
Nie, w porządku.
Halo.
Skąd o tym wiesz?
Dobra, zaraz będę.
- Co jest? - Adel wrzucił post na stronę Dżihadu.
„Dziś o 21 w centrum Izraela uderzą pociski”.
Hej, kotku.
ODDZIAŁ – POKÓJ NARAD
No nie. Ja pierdolę.
Liczę, że jesteś głodna.
Nie, jadłam u mamy.
No dobrze.
ODDZIAŁ – POKÓJ NARAD
Posłuchaj…
To, o czym mówiliśmy…
Przemyślałem to.
Wiem, że moja praca jest dużym problemem,
ale ty i Michael jesteście moim priorytetem.
Dlatego postanowiłem…
że poszukam innej pracy.
Pewnie trochę to zajmie.
Z pół roku, może rok. Nieważne.
Nie wiem, jakie mam możliwości, ale sprawdzę to.
Dobrze? Obiecuję.
Tyle chciałem powiedzieć.
Steve.
- Słucham. - Kotku.
Ja to wszystko rozumiem.
Wiem…
Chcę tylko, żebyś wiedziała.
Obiecuję, że to się zmieni.
- Znajdę inną pracę… - Już wystarczy.
- Błagam cię. - Przestań.
- Skarbie, proszę. - Przestań.
Nie rób tego.
- Już wystarczy. - Proszę.
Wystarczy. Odbierz telefon.
Kotku.
Kurwa mać.
Już dobrze.
Wzywają cię. Idź już!
Już dobrze. Cichutko.
GUSZ DAN POD OSTRZAŁEM
SOI ogłosiło pełną mobilizację.
Trzynaście batalionów dołączyło do dywizji Judea i Samaria.
SOI i Szin Bet szykują się do operacji „Ochronna tarcza 2”.
Zaraz po reportażu połączymy się z naszymi korespondentami.
Coraz więcej obszarów ogłasza kod czerwony.
Między innymi Afula, Hadera,
Cezarea czy Or Akiwa.
Ogień otwarto również w okolicy miast Kefar Sawa, Tzur Yigal i regionie Szaron.
Dwa pociski spadły w Tel Awiwie.
Jeden uderzył w dom, ale obyło się bez ofiar,
a drugi przechwyciła Żelazna Kopuła.
[Kareem, synku mój]
[Skarbem jesteś mym]
[Kareem, synku mój]
[Skarbem jesteś mym]
[Kareem, synku mój]
[Kwiatuszkiem jesteś mym]
[- Abu Ibrahim?] [- Tak, o co chodzi?]
Brać go.
[Co takiego zrobiłem?]
[Co jest? Ja nic nie zrobiłem.]
[Przysięgam.]
[„Nie ma mocy silniejszej niż moc Allaha”.]
[Jaki miałem wybór?]
[Ten zbir przyjechał z tą swoją bandą wariatów.]
[Byli uzbrojeni.]
[Rozpanoszyli się na mojej posesji bez pozwolenia.]
[Pytałem: „Co wy wyprawiacie?”,]
[„Co to ma być?”.]
[Pytałeś.]
[Przecież dobrze znałeś odpowiedź.]
[Twierdzi pan, że znałem odpowiedź.]
[Jak Bóg mi świadkiem przysięgam na moje dzieci,]
[że widziałem tylko metalowe pręty, a do tego mi grozili.]
[Powiedział, że zamorduje mnie, moje dzieci i żonę.]
[Abu Ibrahim.]
[Pociski z posesji zabiły ośmioro Izraelczyków.]
[Wiesz, co to znaczy?]
[Odpowiedzialność poniesiesz ty, twoja żona,]
[twój syn Murad, wzorowy uczeń.]
[Wszyscy byliście w domu. Oskarżą was o zabójstwo.]
[Rozumiesz?]
[Zabójstwo ośmiu osób.]
[Nie byłoby ci szkoda?]
[Kto jest dla ciebie ważniejszy? Adel?]
[Czy twój syn?]
[„Nie ma Boga prócz Allaha”.]
[Co mi się zarzuca?]
[Spójrzcie, co ten gnojek nam zrobił.]
[Oby Bóg pokarał go śmiercią!]
[- Abu Ibrahim.] [- Tak?]
[Gdzie jest Adel?]
[A jak myślicie?]
[W obozie uchodźców w dzielnicy al-Fajr.]
[Wie, że tam nie wkroczycie.]
[Jest przekonany, że się nie odważycie.]
Proszę.
- Cześć. - Hej.
Dostałem wezwanie.
Nie wiem, kiedy wrócę, więc lepiej z nim tu posiedź.
- Myślałem, że chciał mnie widzieć. - Jeszcze nie.
Ale pora, żebyście pogadali.
No dobra.
- Jest u siebie? - Nie, na zewnątrz.
Szczerze mówiąc…
nie wiem, co mu powiedzieć.
Powiedz, że go kochasz.
Tylko tyle potrzebuje usłyszeć.
Tato.
Tato, zaczekaj.
Tato.
Tato, stój.
Już dobrze.
Powiedziałam dzieciom, że pociski nie spadły w pobliżu domu,
ale i tak chcą wrócić, bo się martwią. Głównie o ciebie.
Nie ma powodu.
- Teraz nic nie zdziałają. - Teraz.
Mam jakieś złe przeczucia.
Czuję, że to dopiero początek.
To tylko kolejny atak. Zaraz się skończy.
Bądźmy w kontakcie, Gali. Pa.
Jak Bejrut w latach 80.
- Widziałeś Steve’a? - Tak, jest na zewnątrz.
Jest jakiś przybity.
Siedzieliśmy na podłodze. Dookoła słychać było wybuchy i syreny.
Dzieciak krzyczał, a ja marzyłem o tym, żeby pocisk trafił we mnie.
Zacząłem się zastanawiać, gdzie się schować i strzelić sobie w łeb.
Żeby Michael nie słyszał.
Żeby to ona mnie znalazła.
To już nieuniknione.
- Zostawi mnie. - Posłuchaj.
Z czasem będzie łatwiej.
Masz Michaela i nikt ci go nie odbierze.
W końcu pojawi się inna kobieta, która naprawdę cię pokocha.
Nie chcę innej.
Chcę, żeby Anat mnie kochała.
Daj jej odejść.
Odpuść jej.
Pozwól jej odejść.
SIEDZIBA SZIN BETU
Wiesz, co się stanie, jeśli wyślemy tam piechotę.
W porównaniu z operacją „Ochronna tarcza” to będzie rozpierdol.
Straty będziemy liczyć w setkach.
- Potrzeba pewniejszych rozwiązań. - Jakich?
Nie mamy sygnału, źródeł ani informatorów.
Ci, których Ayub nie wydał, boją się mówić.
Adel i jego ludzie nie używają telefonów ani komputerów.
Chcą, żebyśmy ostrzelali Zachodni Brzeg jak podczas operacji „Ochronna tarcza”.
Od samego początku chcieli nas ogłuszyć, oślepić
i wciągnąć w konflikt.
- Chcą wywołać wojnę. - Wiem.
Ale nie możemy siedzieć i czekać, aż Adel Tawalbe popełni błąd.
Znajdźcie go za wszelką cenę. Nie mamy wyjścia.
Jest tutaj?
Przepraszam.
Cześć.
Wybacz, że nie przyszłam cię odwiedzić.
Mamy tutaj totalny chaos.
Mam pewną sugestię.
Już dobrze. Niepotrzebnie przyjechałeś. Poradzimy sobie.
Gdzie jest ciało?
Gdzie ciało Omara?
W instytucie Abu Kabir. Rząd zdecyduje, co z nim zrobić.
Oddajcie je Autonomii Palestyńskiej. Niech pochowają go w Dżaninie.
Urządzą mu pogrzeb, by pochować go jako bohatera Palestyny.
Adel to człowiek ulicy.
Chce mieć szacunek i władzę.
Nie pozwoli, by OWP czy Hamas przypisały sobie jego męczennika.
Kiedy się o tym dowie, przyjdzie na pogrzeb.
Oni…
kazali mi tam czytać gazety.
Żebym wiedział, co narobiłem.
Chciałem umrzeć.
Próbowałem się zabić, ale nie pozwolili mi.
Ale teraz to już nieistotne.
I tak mnie zniszczyli.
- Jestem martwy. - Nie mów tak.
Jesteśmy z tobą, Gabi. Kochamy cię.
Ja cię kocham.
Kocham cię, Gabi.
Napisy: Krzysztof Łuczak