Αφράτε!
Εδώ δες κόσμο.
Τρελαίνονται γι' αυτόν τον τύπο.
Ποιος είναι αυτός;
Γιατί χάνουν τα μυαλά τους;
Μάλλον θα πρέπει να γυρίσουμε στην αρχή
για να καταλάβουμε.
Μοντέρ, κάνε μου μια χάρη και πήγαινέ μας στην αρχή.
Μάλλον το παράκανες.
Ναι, κατάλαβα. Η εμφάνισή μου σε στάδιο.
Η Μεξικανή Τέιλορ Σουίφτ.
Εντάξει. Πήγες λίγο...
Καλέ;
Πήγες...
Εντάξει. Πολύ αστείο, μοντέρ.
Πολύ αστείο.
Όταν είπα από την αρχή, δεν εννοούσα αυτό.
Αλλά σοβαρά, πόση ώρα κρατάει η παράσταση;
ΜΙΑ ΩΡΑ ΚΑΙ 38 ΛΕΠΤΑ
Εντάξει, ας πάμε πίσω τόσο
κι ας τους δώσουμε κάτι να συζητάνε.
Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ ΑΦΡΑΤΟΥ
Αφράτε!
Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ ΑΦΡΑΤΟΥ
Αφράτε!
Είμαστε στο Μαϊάμι, την τρέλα μου!
Ακριβώς. Στο Μαϊάμι.
Μόνο εδώ μπορώ να φοράω τέτοια.
Αυτά δεν τα βάζεις στο Λ.Α.
"Τυφλώθηκα!
Αυτό παραπάει".
Ο Μεξικανός DJ Khaled. Καλά δεν λέω;
Επίσης, να ευχαριστήσω, αφού είμαστε εδώ,
το Only in Dade.
Ευχαριστώ πολύ.
Όποιος ξέρει, ξέρει.
Και νομίζω ότι εσείς ξέρετε.
Και τους φίλους μου στη La Carreta για όλο το φαγητό.
Ναι.
Ναι, φίλε.
Πριν ξεκινήσουμε,
θα ήθελα να ευχαριστήσω το Hard Rock Hotel and Casino
για την ευκαιρία να βιντεοσκοπήσω την παράσταση.
Κανείς άλλος διασκεδαστής δεν έχει εμφανιστεί εδώ.
Απόψε είναι η πρώτη φορά.
Δεν ήταν οι Rolling Stones. Δεν ήταν οι Eagles.
Εμπιστεύτηκαν έναν κωμικό
για να γίνει αυτό.
Οπότε, σας ευχαριστώ.
Μένει κανείς άλλος εδώ στο Hard Rock;
Κι εγώ.
Είναι όμορφο ξενοδοχείο και δεν το λέω επειδή το δωμάτιό μου είναι δωρεάν.
Είσαι σε ωραίο ξενοδοχείο όταν ανοίγεις την τηλεόραση στο δωμάτιο
κι έχουν δικό τους βίντεο.
Αν μένεις εδώ, ανοίγεις την τηλεόραση και βλέπεις
"Καλώς ήρθατε στο Hard Rock Hotel and Casino.
24ωρος τζόγος, επτά μέρες τη βδομάδα, 365 μέρες τον χρόνο".
Σκέφτομαι "Γιατί δεν μπορώ να σταματήσω να το βλέπω;"
Κι άρχισα να σκέφτομαι, γιατί δεν το κάνουν αυτό στους κουλοχέρηδες;
Ο τζόγος είναι ήδη ξεδιάντροπος.
Ας το πάνε μέχρι τέλους.
Πας σε ένα μηχάνημα, ρίχνεις ένα 20άρικο.
"Μη σταματάς".
"Δεν θα σταματήσω".
Ο κόσμος περνάει. "Τι κάνεις;"
"Προσπαθώ να κερδίσω το τζάκποτ!"
Ναι. Θα ξεκινήσω την παράσταση απόψε με μια ερώτηση.
Δεν ξεκινάνε συνήθως έτσι αυτά, αλλά θα ξεκινήσω με μια ερώτηση.
Το ερώτημα είναι,
ποιος από εσάς δεν με ήξερε μέχρι απόψε;
Πέντε.
Δύο. Πέντε. Εντάξει.
Για εσάς τους πέντε ζητάω συγγνώμη.
Ενθουσιαστήκατε. Είδατε το εισιτήριο.
Είδατε το επώνυμο και μετά βγήκα εγώ.
Και σκέφτεστε "Πάχυνε ο Ενρίκε".
Ο λόγος που ρωτάω ποιος δεν με ξέρει,
είναι επειδή αν με ξέρετε, ξέρετε τι παράσταση κάνω
και ξέρετε τι παράσταση δεν κάνω.
Δεν ήρθα να σας πω ποιον να ψηφίσετε, ποιον να μην ψηφίσετε,
ποιο εμβόλιο να κάνετε και ποιο μωρό να ρίξετε. Δεν θα το κρίνω εγώ.
Αν προσβληθήκατε ήδη, χάσατε το νόημα.
Σας λέω τι δεν θα κάνω.
Σας υπόσχομαι ότι ήρθα για να σας διασκεδάσω, όχι να σας προσβάλω.
Θα αστειευτούμε με όλους ξεκινώντας από μένα,
αλλά να ξέρετε ότι ζούμε σε άλλη εποχή.
Κάνω παραστάσεις τόσο καιρό
και πάντα σκεφτόμουν πως αν είμαι ευγενικός,
δεν θα έχω θέματα, αλλά αυτή είναι μια πολύ διαφορετική εποχή.
Φέτος είναι η 27η χρονιά μου.
Είμαι κωμικός 27 χρόνια.
Σε αυτά τα 27 χρόνια, ποτέ δεν ανησύχησα.
Όταν πρωτοξεκίνησα, το 1997,
ήμουν ξυρισμένος,
είχα μαλλιά.
Εδώ δες αντιδράσεις. "Τι έγινε;"
Το εμβόλιο. Ξέρω.
Πλάκα κάνω. Συγγνώμη, Φλόριντα.
Είπα "εμβόλιο" και κάποιοι ήσασταν σε φάση "Σου το είπα".
"Σου το είπα, το είπε".
Κάποιοι φίλοι μου είπαν
"Φίλε, βγάζεις λεφτά τώρα. Γιατί δεν βάζεις μαλλιά;"
Λέω "Γιατί;"
"Κάποιες γυναίκες θέλουν άντρες με μαλλιά".
Μπράβο τους.
Έτσι είναι.
Έχω βγει με γυναίκες που μου κατέστησαν σαφές
ότι τα μαλλιά ήταν σημαντικά.
Μία μου είπε ξεκάθαρα "Πρέπει να μπορώ να περνάω τα δάχτυλά μου στα μαλλιά σου".
Ναι! Και της είπα "Κοίτα, αν πας αρκετά βαθιά,
θα πραγματοποιήσεις την ευχή σου.
Δεν διευκρίνισες το σημείο.
Θέλεις μαλλιά, έχω μαλλιά".
Έχω 27 χρόνια ως κωμικός.
Και σε αυτά τα 27 χρόνια, έχω δει πολλούς κωμικούς
να έρχονται και να φεύγουν.
Και νιώθω πολύ ευγνώμων που όλον αυτόν τον καιρό
καταφέραμε να διατηρήσουμε ένα ορισμένο επίπεδο.
Οπότε μάλλον κάτι κάνουμε σωστά.
Που μου φαίνεται περίεργο, γιατί τώρα νιώθω ότι πρέπει να προσέχεις.
Πρέπει να είσαι σε επιφυλακή, 27 χρόνια ως κωμικός,
πλέον ο κόσμος μού λέει πράγματα που δεν έχω ξανακούσει.
Άρχισαν να μου λένε πράγματα του τύπου
"Αφράτε, σε έβλεπα από μικρός".
Είναι απίστευτο κομπλιμέντο,
σημαίνει ότι δεν είσαι απλώς θαυμαστής, σημαίνει ότι έχεις επενδύσει.
Σημαίνει ότι ακολουθείς την καριέρα μου εδώ και πολύ καιρό.
Κάποιοι, την πρώτη φορά που με είδατε στη σκηνή, ήσασταν παιδιά.
Και τώρα κάποιοι είστε εδώ απόψε
με τα παιδιά σας.
Θέλω να σας ευχαριστήσω για τόσα χρόνια εμπιστοσύνης
και που συνεχίζετε να έρχεστε.
Το εκτιμώ πολύ.
Όταν ακούω κάποιον να λέει ότι με έβλεπε από μικρός,
είναι από τα πιο όμορφα κομπλιμέντα για έναν διασκεδαστή.
Και καταλαβαίνω πλέον, μετά από ψυχοθεραπεία, ότι αυτό σημαίνει.
Κακά τα ψέματα.
Την πρώτη φορά που κάποιος είπε ότι με έβλεπε από μικρός,
δεν ήξερα πώς να αντιδράσω.
Δεν ήξερα πώς να το επεξεργαστώ,
γιατί κανείς δεν θέλει να νιώθει ότι γερνάει.
Την πρώτη φορά, ήμουν σε φάση...
Τη δεύτερη φορά που το άκουσα, αγόρασα καπέλο.
Την τρίτη φορά, το δέχτηκα. Έλεγα
"Πριν από πολλά χρόνια, όταν πρωτοξεκίνησα, όλα αυτά ήταν γη,
μέχρι εκεί που έβλεπε το μάτι σου.
Ήταν μια πολύ διαφορετική εποχή και..."
Δεν ξέρω γιατί η γέρικη φωνή μου είναι λευκή.
Έτσι μου βγαίνει.
Προσπάθησα να κάνω τον Μεξικανό, αλλά δεν τον παίρνετε στα σοβαρά.
"Άντε πνίξου.
Ήμασταν στο ράντσο, και μας διώξανε, φίλε.
Ήταν ζόρικα τα πράγματα".
Αλλά οι καιροί αλλάζουν. Οι κανόνες αλλάζουν.
Δεν ξέρω για πόσο θα είναι αποδεκτό αυτό. Θα σας πω τι έπαθα και γιατί το αναφέρω.
Έκανα podcast.
Και πριν μπω στο στούντιο, μιλάω με την παραγωγό έξω.
Η παραγωγός είναι ενθουσιασμένη και χαρούμενη, λέει "Γκαμπριέλ Ιγκλέσιας,
είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι που ήρθες, είναι φοβερό.
Πριν μπεις, ο παρουσιαστής ήθελε να σε ρωτήσω κάτι
πριν πας για συνέντευξη". Λέω "Φυσικά, ακούω".
"Εντάξει. Πώς αυτοπροσδιορίζεσαι;"
Δεν ήξερα πώς να απαντήσω.
Είμαι 47 χρονών. Δεν ήξερα τι να πω.
Είπα "Ξέρω γω, μάλλον πεινασμένος".
Είμαι νυσταγμένος, πεινασμένος, λυπημένος τις Τρίτες. Δεν ξέρω τι θες να πω.
Ακούστε να δείτε.
Ήξερα τι ήθελε να με ρωτήσει.
Απλώς δεν ήθελα να εμπλακώ σε μια συζήτηση για κάτι
που δεν έχει καμία σχέση με μένα.
Αυτό ήταν... Ναι.
Ένιωθα ότι με παγίδευαν, γιατί όπως κι αν απαντούσα στην ερώτηση,
θα βρισκόμουν σε μια άβολη θέση.
Προσωπικά, σκέφτηκα "Άσε με να είμαι αστείος".
Αλλά στις μέρες μας, δεν μπορείς να μην απαντήσεις στην ερώτηση,
γιατί η σιωπή θεωρείται πρόβλημα.
Και συγγνώμη αν δεν απαντάω σε μια συγκεκριμένη ερώτηση
και θεωρείται πρόβλημα.
Μεγάλωσα σε μια εποχή που σου έλεγαν συνεχώς
να κοιτάς τη δουλειά σου.
Αυτό προσπαθώ να κάνω, να κοιτάζω τη δουλειά μου.
Κάτι άλλο που μας έλεγαν συνεχώς ήταν
να σεβόμαστε πάντα τους μεγαλύτερους.
Δεν έχει σημασία από ποια γενιά ήσουν,
αυτό τουλάχιστον ήταν κάτι στο οποίο συμφωνούσαμε όλοι,
μέχρι τώρα.
Τώρα οι μεγαλύτεροι θεωρούνται πρόβλημα.
Όντως.
Και καταλαβαίνω
ότι η σημερινή νεολαία έχει την τεχνολογία στα χέρια της
και μπορείς να γκουγκλάρεις τα πάντα,
αλλά δεν μπορείς να γκουγκλάρεις την εμπειρία ζωής.
Εντάξει;
Δεν μπορείς να κατεβάσεις τα βάσανα. Δεν μπορείς να κατεβάσεις την αποτυχία.
Δεν μπορείς να κατεβάσεις τις στιγμές
που σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.
Και ξαναλέω, προσωπικά,
επέλεξα να κοιτάξω τη δουλειά μου και να κάνω πλάκα
όταν μου έκανε την ερώτηση.
Αναστατώθηκε πολύ. Προσβλήθηκε πολύ.
Μόλις έκανα το αστείο,
είπε "Όχι, δεν εννοώ αυτό.
Ποιες είναι οι αντωνυμίες σου;"
"Τι;
"Ποιες είναι οι αντωνυμίες σου; Για παράδειγμα, είσαι 'αυτό' ή άυτοί';"
"Αυτό;
Αυτοί;
Πόσο χοντρός είμαι;
Πότε έπαψα να είμαι ενικός;"
Έφαγα τόσο που έγινα πληθυντικός.
Αυτό έγινε.
Αυτό που διαπιστώνω είναι ότι ακόμα κι αν έχεις καλές προθέσεις
και προσπαθείς να είσαι χαλαρός, μπορείς και πάλι να μπλέξεις.
Θα σας πω τι άλλο μου συνέβη, εντάξει;
Ήμουν σε ένα McDonald's.
Δεν είναι αυτό το αστείο, αλλά εντάξει.
Εντάξει. Σκεφτήκατε "Θα έχει πλάκα αυτό". Όχι!
Ήμουν σε ένα McDonald's δίπλα στο σπίτι μου.
Τα McDonald's δίπλα στο σπίτι μου είναι δύο σε ένα.
Είναι ένα McDonald's στη γωνία, αλλά είναι και βενζινάδικο.
Έχω ένα μεγάλο SUV. Ήξερα ότι θα πάρει λίγη ώρα.
Είπα "Ας πάρω κοτομπουκιές όσο περιμένω".
Μπαίνω στα McDonald's και καθώς περπατάω,
πρόσεξα
μια οικογένεια αστέγων που καθόταν απ' έξω.
Δεν είχαν πινακίδα.
Δεν μου ζήτησαν λεφτά, αλλά μπορούσες να το καταλάβεις.
Καταλάβαινες ότι αυτή η καημένη οικογένεια είχε προβλήματα.
Μπαίνω μέσα και λέω "Ξέρεις κάτι;
Δεν έχω ανάγκη να φάω.
Πραγματικά. Πλέον, είναι απλώς μια συνήθεια".
Πάω στο ταμείο και λέω
"Θα παραγγείλω για την οικογένεια. Έχουν παιδιά μαζί τους".
Έκανα μια παραγγελία κι η ταμίας λέει "Κάτι άλλο;"
"Βασικά, ναι. Έχετε υγρά μαντηλάκια;"
"Συγγνώμη;" "Μαντηλάκια που καθαρίζεις τα χέρια".
"Μπορείτε να πάτε στο μπάνιο. Θα σας δώσω τον κωδικό".
"Ακούστε.
Δεν είναι για μένα. Είναι για τους άστεγους
ακριβώς έξω από την πόρτα.
Θέλω να βεβαιωθώ ότι τα παιδιά θα καθαρίσουν τα χέρια τους πριν φάνε.
Το φαγητό που παρήγγειλα είναι γι' αυτούς".
Και καθώς μιλάμε...
Ευχαριστώ.
Καθώς μιλάμε, η διευθύντρια των McDonald's
ακούει τη συζήτησή μας και μας πλησιάζει.
Είναι αδιάκριτη, έτσι;
Λέει "Με συγχωρείτε, σας άκουσα να μιλάτε.
Είπατε ότι αυτό το φαγητό είναι για την οικογένεια έξω;"
"Ναι, ελπίζω να μην πειράζει".
"Όχι, σίγουρα δεν πειράζει.
Σίγουρα δεν πειράζει να δίνετε φαγητό σε ανθρώπους που χρειάζονται φαγητό.
Ωστόσο, ο τρόπος που τους χαρακτηρίσατε
δεν είναι σωστός".
"Πώς τους χαρακτήρισα;"
"Είπατε...
άστεγοι".
"Γιατί αυτό είναι. Δείτε".
Γλείφει το παράθυρο.
"Δεν μπορείτε να λέτε αυτήν τη λέξη. Θεωρείται προσβλητική".
Ποιος παραπονέθηκε;
"Εντάξει, αν δεν μπορώ να λέω τη λέξη άστεγος πια,
τι να λέω αντί για τη λέξη άστεγος;"
"Κύριε, ο νέος πολιτικά ορθός όρος είναι 'χωρίς στέγη'
όταν περιγράφεις κάποιον σε μια τέτοια ατυχή κατάσταση".
"Πλάκα κάνεις".
"Όχι, κύριε, δεν κάνω πλάκα και χαμηλώστε τη φωνή σας".
"Θέλεις να χαμηλώσω τη φωνή μου
όταν λες κάτι τόσο γελοίο;"
"Κύριε, αν το θεωρείτε γελοίο, τότε είστε μέρος του προβλήματος,
όχι της λύσης".
Μαϊάμι, ήθελα να πάρω ανάποδες.
Ήθελα να πάρω ανάποδες.
Ναι. Όπως το κάνουν στο Χαϊλία.
Σ' αγαπώ, Αφράτε!
Ευχαριστώ που ήρθες, Χαϊλία.
Ναι, ήθελα να της τα ψάλω, αλλά...
Δεν γινόταν να πάρω ανάποδες,
γιατί είναι τα McDonald's της γειτονιάς μου.
Δεν θέλω να μου απαγορεύσουν την είσοδο.
Το επόμενο είναι μακριά κι η βενζίνη είναι τα ύψη.
Την κοίταξα κι είπα "Εντάξει. Θες να το πάμε έτσι;"
Ας το πάμε έτσι.
Από εδώ και πέρα,
δεν είμαι πια χοντρός.
Σύμφωνα με εσένα, πλέον είμαι 'χωρίς γυμναστική'".
Το είπα, αδερφέ. Με κοίταξε και λέει "Αυτό είναι γελοίο".
Και την κοίταξα κι είπα
"Αν το θεωρείς γελοίο, τότε είσαι μέρος του προβλήματος.
Όχι της λύσης".
Πήρα το φαγητό κι έφυγα.
Το δεύτερο μισό της ιστορίας. Πηγαίνω στην οικογένεια. Εντάξει;
Δίνω τις σακούλες με το φαγητό στη μαμά.
Η μαμά ήταν πολύ καλή.
Χάρηκε που κάποιος σκέφτηκε εκείνη και τα παιδιά της.
Συγκινήθηκε πολύ.
Είπε "Σε ευχαριστώ πολύ.
Δεν έχεις ιδέα τι κάνεις για μας τώρα.
Είναι τεράστια βοήθεια.
Ευχαριστώ!"
Κι έπρεπε να κάνω την ερώτηση.
Είπα
"Είστε καλά;"
Ξέρω τι σκέφτεστε.
Κάποιοι λέτε "Μην το κάνεις".
Το έκανα. Γι' αυτό είμαστε εδώ.
Την κοίταξα κι είπα "Είστε καλά;"
Κι είπε "Όχι, δυστυχώς. Δεν είμαστε καλά.
Είμαστε άστεγοι εδώ και τέσσερις μέρες".
Κι είπα...
"Δεν ξέρω αν το μάθατε.
Αλλά..."
Όχι, δεν τη διόρθωσα.
Δεν τη διόρθωσα, δεν είμαι μαλάκας.
Γι' αυτό δεν τη διόρθωσα.
Αυτό θέλω να πω.
Ακόμα κι αν έχεις καλές προθέσεις πλέον, ο κόσμος παίρνει αυτό που λες
και το διαστρεβλώνει για να φαίνεσαι άσχημο.
Δεν θα έπρεπε να υπάρχουν συνέπειες
για την καλοσύνη, όταν θες να βοηθήσεις,
όταν θες να κάνεις το σωστό, όταν νοιάζεσαι.
Δυστυχώς, μας κατακλύζει η λέξη "ευθύνη"
που μερικές φορές ξεχνάμε να είμαστε άνθρωποι κι είναι κρίμα.
Δεν προσπαθώ να λάβω θέση.
Σας λέω κάποια πράγματα που αντιμετώπισα
κι ήρθα να τα αναφέρω.
Το θέμα πλέον είναι ότι μετά από 27 χρόνια κωμωδίας,
κάθε φορά που βγαίνω από την πόρτα,
το φως είναι επίσημα αναμμένο.
Με την έννοια ότι κάθε φορά που φεύγω από το σπίτι μου,
υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να μπω στις ειδήσεις.
Για παράδειγμα,
σας είπε ο Μαρτίν ότι έπεσε από τη σκηνή νωρίτερα;
- Ναι. - Εντάξει. Ωραία.
Για το κοινό στο σπίτι, ο Μαρτίν έπεσε πριν λίγο. Το ανέφερε.
Δεν το είδατε, επειδή η συνδρομή σας καλύπτει ορισμένα πράγματα.
Ναι.
Δείτε το πρώτο μισό στο Prime. Εκεί νομίζω πως είναι.
Δείτε το εκεί και μετά ελάτε εδώ για το υπόλοιπο.
Με λίγα λόγια, κάναμε παράσταση στο Φοίνιξ της Αριζόνα
κι ο Μαρτίν έπεσε κατά λάθος από μια σκηνή τέτοιου ύψους
κι έσπασε το πόδι του.
Το απίστευτο με τον Μαρτίν είναι ότι σηκώθηκε
και γεμάτος αδρεναλίνη, έτρεξε γύρω, ανέβηκε στη σκηνή και συνέχισε
και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο αφότου κατέβηκε από τη σκηνή.
Είναι επαγγελματίας.
Σοβαρά, είναι επαγγελματίας.
Τον σέβομαι, γιατί αν ήμουν εγώ...
Αν έπεφτα από τη σκηνή
και το προσωπικό έλεγε "Κι οι θαυμαστές;"
"Αντίο, Φελίσια".
"Τι θα τους πούμε;" "Αποζημίωση".
Αλλά η διαφορά είναι ότι ο Μαρτίν έπρεπε να σας πει ότι έπεσε
για να ξέρετε ότι έπεσε.
Παρεμπιπτόντως, είδα την πτώση.
Βγήκε και σκόνταψε σε ένα καλώδιο στα παρασκήνια,
βγήκε από την κουρτίνα έτσι.
Και μετά... Μαρτίν!
Οι γυναίκες στην πρώτη σειρά έλεγαν "Με είδε και θαμπώθηκε".
Χαίρομαι που γελάσατε. Το είπα χθες βράδυ και κάποιος έκανε...
Είπα "Γιατί;"
"Είναι φίλος σου".
"Ακριβώς. Γι' αυτό τον κοροϊδεύω".
Αυτό είναι το σημάδι μιας αληθινής φιλίας, να μπορείτε να λέτε
πολύ άσχημα πράγματα ο ένας για τον άλλον.
Γιατί ξέρεις ότι δεν τα εννοείς.
Επίσης, πιστεύετε πως αν είχα πέσει από τη σκηνή
αντί για τον Μαρτίν, δεν θα έσπαγε πλάκα;
Να είστε σίγουροι ότι θα έλεγε αστεία. Θα έλεγε "Είδα τον Αφράτο να αναπηδά".
Εξάλλου, θα έβγαινα στις ειδήσεις.
Αν πέσω από τη σκηνή απόψε, σε μία ώρα θα υπάρχει ένα βαν μπροστά.
"Βρισκόμαστε μπροστά από το Hard Rock Hotel and Casino,
όπου οι αρχές πιστεύουν ότι ο Αφράτος έχασε τον έλεγχο.
Πάμε στον Τομ, που βρίσκεται μέσα και θα μας ενημερώσει".
"Ακριβώς, Τζιμ, βρίσκομαι στο Hard Rock Hotel and Casino,
μέσα στον χώρο που όπως φαίνεται, ο Αφράτος έπεσε.
Είναι ακόμα αβέβαιο τι έγινε εδώ απόψε.
Είχαμε την ευκαιρία να ρωτήσουμε τις τοπικές αρχές που είπαν το εξής".
"Κρίμα".
"Είναι ακόμα αβέβαιο αν υπήρχαν προβλήματα με τη σκηνή.
Μιλήσαμε με την ασφάλεια που είχε το εξής σχόλιο".
"Το είδα όλο, εντάξει;
Ο Αφράτος έπεσε. Έφαγε γερή σαβούρα.
Μόνο σε συναυλία της Τέιλορ Σουίφτ έχω ξαναδεί τόσους λευκούς να κλαίνε.
Ήταν κακό. Και στο Μαϊάμι. Πλάκα μου κάνεις;
Πλήγωσε περισσότερους Κουβανούς από τον Κάστρο".
Έτσι τρως άκυρο.
Αυτό προσπαθώ να πω.
Ήμουν στις ειδήσεις πρόσφατα.
Χωρίς να αποκαλύψω πολλά,
θα βγει ένα επεισόδιο του Family Feud
στο οποίο θα συμμετέχω.
Ναι.
Είναι με διάσημους, άρα είναι ο Αφράτος κι η οικογένειά του
εναντίον του Φατ Τζο
και της οικογένειάς του.
Φατ Τζο εναντίον Αφράτου,
γιατί προφανώς, οι παραγωγοί έχουν φοβερή αίσθηση του χιούμορ.
Εν ολίγοις, έφερα συγγενείς από την Ανατολική Ακτή για την εκπομπή.
Η εκπομπή πήγε καλά. Θα μάθετε ποιος κέρδισε σύντομα.
Ακούστε.
Την επόμενη μέρα, η αδερφή μου, ένα από τα άτομα που έφερα,
είχε καιρό να έρθει στην Καλιφόρνια.
Μου λέει "Πάμε στην Disneyland;"
Και λέω "Έγινε, πάμε".
Ήταν εκείνη κι ο σύζυγός της, ο Γκόρντι.
Ανεβήκαμε σε μερικά τρενάκια και για να είμαι ξεκάθαρος,
δεν ήταν αυτή η είδηση.
Χθες κάποιος είπε "Επειδή χώρεσε".
Όχι!
Ακούστε πράγματα.
Μπαίνουμε στα οχήματα από το Cars στο California Adventure
και στα μισά, το αμάξι
σταματάει στην πίστα.
Η αδερφή μου με κοίταξε. Λέει "Έτσι γίνεται συνήθως;"
Λέω "Όχι, η πληρωμή εγκρίθηκε. Θα το κάνουμε όλο...
Πληρώσαμε. Πρέπει να προχωρήσει".
Πήρε στο προσωπικό περίπου 20 λεπτά να έρθει
και να μας βγάλει.
Οπότε, καθόμαστε στον ήλιο για 20 λεπτά.
Εγώ δεν είχα πρόβλημα, γιατί είμαι μόκα.
Μπορώ να κάτσω στον ήλιο για 20 λεπτά.
Η αδερφή μου είναι δύο φορές πιο σκουρόχρωμη.
Είναι σαν Απάτσι. Καταλαβαίνετε.
Είναι Αζτέκα. Καταλαβαίνετε.
Ο άντρας της, από την άλλη, είναι από τη Μινεσότα.
Παραλίγο να πεθάνει.
"Έτσι είναι". Ναι, οπότε...
Ενώ καθόμαστε στο αμάξι,
περιμένοντας το προσωπικό να μας βγάλει,
ο κόσμος στην ουρά συνειδητοποιεί ότι το αμάξι έχει σταματήσει.
Κι από το αμάξι, φαίνεται η ουρά.
Ο κόσμος βλέπει το αμάξι στην πίστα
και μετά βλέπει
ποιος είναι στο αμάξι.
Ξαφνικά, αρχίζουν να βγαίνουν τα κινητά.
Μέχρι να φύγουμε από την Dinsey,
το ΤΜΖ είχε ήδη δημοσιεύσει την ιστορία και μπορείτε να την γκουγκλάρετε.
Το ΤΜΖ δημοσίευσε την ιστορία πριν καν φύγουμε.
"Ο Αφράτος κόλλησε στον αυτοκινητόδρομο του Λος Άντζελες της Disney".
Μου φάνηκε χαριτωμένο. Μου φάνηκε σαχλό.
Μου φάνηκε αστείο. Μου φάνηκε εντάξει.
Μέχρι που διάβασα τα σχόλια.
Κάποιοι από εσάς...
είστε μαλάκες.
Κάποια έγραψε "Επειδή περνάς το όριο ύψους,
δεν σημαίνει ότι χωράς στα καθίσματα".
Ένας τύπος έγραψε
"Το αμάξι κουράστηκε".
Κάποιος άλλος έγραψε "Είσαι Μεξικανός, δεν μπορείς να το φτιάξεις;"
Ο Μαρτίν το είπε αυτό.
Τέλος πάντων...
Πριν από αυτό, γίναμε παγκόσμια είδηση.
Κάποιοι ίσως το θυμάστε αυτό.
Είχαμε μπλέξει σε κατάσταση αναγκαστικής προσγείωσης.
Είχα ναυλώσει ιδιωτικό τζετ
γιατί μόλις είχα πληρωθεί από την προηγούμενη παράσταση του Netflix
κι είχα φρικάρει, πέταγα στον έβδομο ουρανό.
Όχι, τελικά πέφταμε.
Οι χειρότερες αναταράξεις που είχαμε βιώσει στα 27 χρόνια που είμαστε κωμικοί.
Οι χειρότερες αναταράξεις που ένιωσα ποτέ.
Κάποια στιγμή, το τζετ το έκανε αυτό.
Εγώ έκανα αυτό.
Το πιο τρομακτικό ήταν να βλέπω τα σκυλιά μου να φεύγουν από το κάθισμα.
Ευτυχώς, προσγειωθήκαμε με ασφάλεια. Όλα καλά.
Δεν γίναμε είδηση γι' αυτό.
Γίναμε είδηση επειδή όταν κατεβήκαμε για προσγείωση,
το τζετ προσγειώθηκε και γλίστρησε από τον αεροδιάδρομο
200 μέτρα και καταλήξαμε σε χωράφι.
Σε χωράφι.
Σε χωράφι!
Πλάκα μου κάνεις;
Όσο σκληρά κι αν προσπαθώ...
να σπάσω τα στερεότυπα,
ένα μάτσο Μεξικανοί κατέληξαν σε ένα χωράφι. Ναι.
Έτσι το ανέφερε το ΤΜΖ. "Μεξικανοί βρέθηκαν σε χωράφι".
Στις ταινίες, οι πιλότοι είναι πάντα οι πρώτοι που μαθαίνουν
αν υπάρχει θέμα.
Και στις ταινίες, οι πιλότοι έχουν πάντα την καλοσύνη
να το πουν στους επιβάτες.
Τους αρέσει να ακούνε τη φωνή τους. Ακούς στα ηχεία
"Σας μιλάει ο κυβερνήτης.
Σας ενημερώνω ότι θα έχουμε αναταράξεις.
Παρακαλώ, δέστε τις ζώνες σας και θα είμαστε μια χαρά. Εντάξει..."
Αν αρχίζει να κουνάει...
"Σας μιλάει ο κυβερνήτης.
Κάποιος έφαγε μεξικάνικο,
οπότε έχουμε αναταραχές.
Φάγαμε βρώμικο.
Μείνετε με τις ζώνες σας δεμένες.
Μπορεί να έχουμε λίγες... Ορίστε. Να το.
Εντάξει, θα σας ενημερώσουμε ξανά σε λίγο..."
Αν πέφτει το αεροπλάνο "Ετοιμαστείτε για πρόσκρουση. Κρατηθείτε γερά".
Ο πιλότος μας,
τίποτα.
Ο πιλότος μας δεν είπε τίποτα μέχρι που σταματήσαμε τελείως.
Κι ίσως μετά από ένα λεπτό,
η πόρτα του πιλοτηρίου άνοιξε, ξεμύτισε
κι είπε "Είστε καλά;"
Ήμουν σε φάση
"Το τσιουάουα έπεσε στη θήκη για τα ποτήρια, όχι".
Ήταν μια τρομακτική κατάσταση,
αλλά παρόλο που κάναμε αναγκαστική προσγείωση
και νομίζαμε ότι θα πεθάνουμε,
είμαι ευγνώμων για την εμπειρία, είτε το πιστεύετε ή όχι.
Είμαι ευγνώμων γιατί μου θύμισε πόσο πολύτιμη είναι η ζωή
και πόσο γρήγορα αλλάζουν όλα.
Κάθε τόσο, χρειαζόμαστε μια υπενθύμιση,
πρέπει να ταρακουνηθούμε λίγο για να θυμηθούμε
ότι η ζωή είναι ξεχωριστή.
Πρέπει να την απολαύσουμε, να περνάμε καλά.
Την υπόλοιπη μέρα μετά την προσγείωση,
κανείς δεν μπορούσε να μου πει τίποτα
που θα χαλούσε το πόσο καλά ένιωθα που αναπνέω και ζω.
Τίποτα.
Γι' αυτό είμαι ευγνώμων για τις κακές στιγμές.
Οι κακές στιγμές είναι κάτι καλό, γιατί χρειαζόμαστε ισορροπία στη ζωή.
Πρέπει να έχεις κακές εμπειρίες
για να εκτιμήσεις πραγματικά τις καλές εμπειρίες.
Δεν είναι κάθε μέρα η ίδια.
Πρέπει να βρεις τρόπο να έχεις...
Μη με παρεξηγείτε,
μερικές φορές υπάρχουν πολλές κακές μέρες στη σειρά.
Κι αυτό μου συνέβη.
Μετά την επιθανάτια εμπειρία, πάω σπίτι.
Πάω σπίτι και βλέπω ότι κάποιος διέρρηξε το σπίτι μου.
Ναι.
Ναι, πλάκα μου κάνεις;
Γι' αυτό επέζησα; Για να δω αυτό;
Ο μόνος λόγος που δεν το έχετε ακούσει μέχρι τώρα
είναι επειδή ο ερευνητής της υπόθεσης
μου είπε ότι δεν επιτρέπεται να μιλάω γι' αυτό.
Στην Καλιφόρνια.
Ναι, αν οι τύποι που μπήκαν στο σπίτι μου είναι εδώ απόψε, μπράβο.
Μπράβο. Και γαμώ.
Μπήκαν στο σπίτι μου και φυσικά το νούμερο ένα ερώτημα είναι
τι πήραν από το σπίτι μου;
Αυτό που πήραν, ειλικρινά, ήταν η ηρεμία μου.
Μετά δεν ένιωθα ασφαλής σε εκείνο το σπίτι.
Αλλά αν θέλετε να ξέρετε,
έκανα τα πάντα για να αποτρέψω διαρρήξεις.
Είχα, πρώτα απ' όλα, καλή γειτονιά.
Είχα συναγερμό. Είχα δύο συστήματα παρακολούθησης.
Είχα φράχτη γύρω από το οικόπεδο.
Νόμιζα ότι ήμουν καλά.
Έχω βίντεο από όλη τη ληστεία.
Σε 4K.
Βλέπεις τα πάντα.
Είδα τους τύπους που μπήκαν αλλά δεν μπορούσα να τους αναγνωρίσω
επειδή φορούσαν μάσκες.
Το μόνο που μπορώ να σας πω για τους διαρρήκτες
είναι ότι ήταν 20 ετών.
Ξέρω ότι ήταν 20 χρονών
γιατί όταν πήδηξαν τον φράχτη κι έπεσαν στο έδαφος,
δεν πόνεσαν.
Αν ήταν ένας 35χρονος με ισχιαλγία, θα το σκεφτόταν δύο φορές πριν πηδήξει.
Πήδηξαν τον φράχτη, πήγαν στην αυλή,
έσπασαν το παράθυρο και μπήκαν από την κουζίνα.
Διέλυσαν το σπίτι μου.
Όλα τα συρτάρια και τα ντουλάπια ανοιχτά.
Τα πέταξαν όλα στο πάτωμα για να τα κοσκινίσουν.
Γύρισαν καναπέδες, πέταξαν τα μαξιλάρια
κι έβγαλαν όλα τα κάδρα από τον τοίχο.
Ρώτησα τον ερευνητή "Κοίτα, καταλαβαίνω τα συρτάρια,
τα ντουλάπια, ακόμα και τον καναπέ.
Αλλά τι παίζει με τις κορνίζες στον τοίχο;
Γιατί κατέβασαν όλες τις κορνίζες αλλά δεν πήραν καμία;
Μερικά από αυτά ήταν τέχνη".
"Κύριε Ιγκλέσιας, πρέπει να καταλάβετε κάτι
για αυτούς που μπήκαν στο σπίτι σας.
Δεν έψαχναν για φωτογραφίες ή έργα τέχνης.
Έψαχναν για χρηματοκιβώτιο".
Λέω "Χρηματοκιβώτιο;"
"Ναι. Πολλές φορές σε αυτά τα σπίτια, ανοίγουν μια τρύπα στον τοίχο,
βάζουν χρηματοκιβώτιο και μετά κρεμάνε μια κορνίζα
πάνω από το χρηματοκιβώτιο για να κρύψουν τα τιμαλφή".
"Χρηματοκιβώτιο;"
"Μάλιστα, κύριε, χρηματοκιβώτιο".
"Μόλις τα έβγαλα τα λεφτά.
Κοίταξαν στο στρώμα;"
"Δεν ξέρω". "Ας μάθουμε".
Πάμε στην κρεβατοκάμαρα. Πιάνω την άκρη του κρεβατιού.
Τη σηκώνω κι είπα
"Βλάκες!
Είναι όλα εδώ".
Θεέ μου. Οι τύποι δεν είχαν ιδέα
ότι λήστευαν κάποιον πιο γκέτο από εκείνους".
Στο τέλος, πήραν μόνο
κάτι μπιχλιμπίδια από τα συρτάρια.
Μόνο αυτό.
Έκαναν το σπίτι άνω κάτω.
Δεν πήραν τα λεφτά.
Θα σας πω τι πήραν.
Πήραν τα όπλα μου.
Λοιπόν,
δεν έχω ξαναμιλήσει ανοιχτά για το γεγονός
ότι είμαι εγγεγραμμένος κάτοχος όπλου.
Χαλάρωσε, Φλόριντα.
Δεν μίλησα ποτέ ανοιχτά γι' αυτό γιατί
δεν είναι δουλειά κανενός.
Εντάξει;
Ωστόσο, έχει σχέση με την ιστορία που θα μοιραστώ μαζί σας.
Έγινα κάτοχος όπλου πρόσφατα.
Έγινα κάτοχος όπλου το 2020, εντάξει;
Ναι, όταν ήμασταν στη μέση...
Κάθε πρωί βλέπαμε τις ειδήσεις, δεν ξέραμε τι θα συμβεί
κι άρχισε να μου φαίνεται ανεύθυνο
να μην προετοιμάζομαι για τη χειρότερη περίπτωση.
Κάθε πρωί έβλεπα τις ειδήσεις
κι ένιωσα ότι πλησιάζαμε στην κάθαρση.
Κάποιοι γελάτε, αλλά σκεφτείτε το,
η κάθαρση θα έπαιρνε λιγότερο χρόνο.
Ναι, η κάθαρση.
Έτσι έπρεπε να μας ξυπνάνε,
για ψυχαγωγικούς λόγους.
"Σας ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας στην πανδημία.
Η τοπική ώρα είναι 7:45 π.μ.".
Ο φόβος είναι ο λόγος που αποφάσισα να αγοράσω όπλο.
Φοβόμουν και δεν έχω πρόβλημα να το πω.
Φοβόμουν.
Δεν ξέραμε τι θα συμβεί.
Είναι για προστασία.
Δεν κυνηγάω.
Δεν χρειάζεται να κυνηγήσω. Ξέρω πού έχει τρία Chick-fil-A.
Είμαι καλά.
Δεν βγαίνω τα σαββατοκύριακα.
Πέτα!
Δεν υπάρχει...
Έχω ακόμα Nintendo. Δεν τα χρειάζομαι αυτά.
Ο φόβος είναι ο μόνος λόγος που αποφάσισα να αγοράσω όπλο.
Βρέθηκα σε ένα μαγαζί με αθλητικά είδη
δίπλα στο σπίτι μου.
Μπαίνω μέσα και το μαγαζί είναι γεμάτο κόσμο
που κανονικά δεν θα ήταν ανοιχτοί στην ιδέα της οπλοκατοχής,
αλλά ένιωθαν σαν εμένα, φοβούνταν, και δικαίως.
Άκουγα την ίδια συζήτηση ξανά και ξανά.
Άκουγα συνέχεια το εξής
"Προτιμώ να έχω όπλο και να μην το χρειάζομαι,
από το να το χρειάζομαι και να μην το έχω".
Και δεν με νοιάζει από πού είσαι, είναι πολύ λογικό.
Και δεν θα άφηνα την πολιτική να παρέμβει στην προσωπική μου ασφάλεια.
Πριν το καταλάβω...
Πριν το καταλάβω, έπιασα σειρά, πήρα χαρτάκι με αριθμό
λες κι είσαι στο ΚΤΕΟ ή στον χασάπη.
Στο κρεοπωλείο.
Στο μπακάλικο. Το πέντε!
Μπήκα στη σειρά.
Περίμενα στην ουρά 45 λεπτά.
Μόλις φτάνω μπροστά, έρχεται κάποιος στον πάγκο
και λέει "Πώς μπορώ να σε βοηθήσω, γιε μου;"
"Λοιπόν..."
Παρεμπιπτόντως, άκουσα κάποιους να γελάνε
και για να είμαστε ξεκάθαροι, δεν λέω ότι όλοι οι άνθρωποι
που πουλάνε όπλα...
μιλάνε έτσι.
Αλλά τον έλεγαν Τζιμ.
Ο Τζιμ λέει "Πώς μπορώ να σε βοηθήσω, γιε μου;"
"Ήρθα να αγοράσω το πρώτο μου όπλο".
"Ήρθες στο σωστό μέρος. Ξέρεις τι θέλεις;
Ή θες βοήθεια;"
"Βασικά, είδα λίγο τις βιτρίνες σας
και νομίζω ότι βρήκα κάτι που μου κάνει".
"Εντάξει, δείξε μου τι θες".
"Εντάξει, εδώ στη θήκη". "Αυτό;" "Ναι, αυτό εδώ, μπροστά".
"Αυτό;" "Όχι. Αυτό".
"Αυτό;" "Όχι, αυτό". "Αυτό;" "Όχι, αυτό μπροστά.
Αυτό με την ετικέτα. Αυτό που λέει Δύο-Δύο".
"Συγγνώμη, είπες το όπλο...
Δύο-Δύο;"
"Ναι.
Τι;
Τζιμ, έτσι;
Μη με κοιτάς σαν να είμαι τρελός. Την ετικέτα διαβάζω.
Το λέει εδώ μπροστά. Λέει Δύο-Δύο".
"Εννοείς το 22άρι;"
"Ναι, μάλλον. Δύο-Δύο, 22, το ίδιο είναι".
"Λυπάμαι που στο λέω, αλλά υπάρχει μεγάλη διαφορά
ανάμεσα στο Δύο-Δύο και στο 22άρι.
Αλλά στην Καλιφόρνια είμαστε, όπως τη βρίσκεις.
Εντάξει;
Υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος που επέλεξες το Δύο-Δύο;"
"Όσο εντυπωσιακή κι αν είναι η γκάμα από τα όπλα σας,
αναγνωρίζω πολλά από ταινίες.
Είναι ζόρικα όπλα.
Είμαι απλός άνθρωπος.
Αυτό το όπλο φαίνεται πολύ εύχρηστο.
Είναι μικρό και φαίνεται εύχρηστο. Επιπλέον, είναι σε έκπτωση.
Με πιάνεις; Έλα, φίλε. Ένα όπλο είναι".
"Όχι ακριβώς".
"Δεν είναι καλή επιλογή;"
"Θέλεις τη γνώμη μου ή θες να το αγοράσεις και να τελειώνεις;"
"Όχι, πες μου αν κάνω λάθος.
Το 22άρι
είναι καλό ή κακό όπλο;"
"Γιε μου, κατά τη γνώμη μου, καλύτερα να τον γαργαλήσεις,
αν με ρωτάς.
Απλώς θα επιδεινώσεις την κατάσταση.
Θα τον τσαντίσεις, αυτό προσπαθώ να σου πω".
"Τζιμ, άκου τι σκέφτομαι.
Το σκεπτικό είναι να χρησιμοποιήσω το όπλο
περισσότερο σαν αποτρεπτικό.
Έτσι, αν κάποιος μπει στο σπίτι, θα δει έναν μεγάλο φαλακρό Μεξικανό
με ένα όπλο και θα το ξανασκεφτεί
και θα ληστέψει τους γείτονές μου".
"Γιε μου, αν κάποιος μπει στο σπίτι σου κι έχει όπλο,
θα ξέρει ότι έχεις 22άρι.
Θα σου πω τι θα συμβεί. Θα σου το πάρει
και θα το χρησιμοποιήσει για να σε σαπίσει στο ξύλο.
Και το ξύλο που θα φας από το 22άρι
θα πονέσει πολύ περισσότερο από τις σφαίρες του.
Αυτό είναι σίγουρο.
Άκου, δεν σε ξέρω, αλλά νομίζω ότι ξέρω την κατάστασή σου
και πες μου αν κάνω λάθος, θες να προστατεύσεις το σπίτι σου;"
"Ναι". "Την οικογένειά σου;" "Ναι".
"Τα τιμαλφή σου;"
"Ναι". "Εντάξει, έλα μαζί μου.
Νομίζω ότι έχω αυτό που χρειάζεσαι. Εντάξει;
Το βλέπεις αυτό εδώ; Αυτό εδώ είναι εννιάρι.
Εντάξει;
Το εννιάρι είναι αξιόπιστο όπλο.
Δύο στο στήθος και τον οριζοντιώνεις.
Ωστόσο, έχω κάτι διαλεχτά στρατιωτικά πυρομαχικά εδώ.
Έχω αυτήν τη σφαίρα.
Λέγεται διαστολέας.
Ναι, έτσι έλεγα την πρώην μου.
Είναι φευγάτη. Γι' αυτό μετακόμισα στην Καλιφόρνια. Δεν θα με βρει ποτέ.
Αυτή η σφαίρα, όταν βγει από το όπλο,
ανοίγει.
Κι όταν χτυπάει, αφήνει μια μεγάλη τρύπα".
Κι εγώ ο χαζός,
είπα το εξής
"Και ζεις μετά απ' αυτό;"
"Αν ζεις;
Αν ζεις;
Γιε μου, δεν θες να ζήσουν. Τους θες νεκρούς σαν τηγανητό κοτόπουλο".
Είπα "Δεν θέλω να πεθάνει κανείς".
"Δεν θες να πεθάνει κανείς;
Το ακούτε αυτό; Δεν θέλει να πεθάνει κανείς.
Ναι, καταλάβατε τι ψήφισε.
Άκου να δεις, Δύο-Δύο, με έχεις αγχώσει για τα καλά.
Θέλω να σε βοηθήσω, αλλά πρέπει να θες να βοηθήσεις τον εαυτό σου, οπότε άκου.
Θα κάνω ό,τι μπορώ να στο εξηγήσω.
Φαντάσου το εξής, εντάξει;
Είσαι σπίτι.
Κάποιος μπαίνει στο σπίτι σου.
Έχει όπλο.
Έχεις όπλο.
Του έχεις ήδη πει να φύγει, αλλιώς θα πυροβολήσεις
και δεν φεύγει.
Μάλιστα, κάνει το αντίθετο.
Πλησιάζει όλο και περισσότερο.
Έχει πλησιάσει σε απόσταση αναπνοής.
Αυτός ο άνθρωπος στέκεται μπροστά σου.
Κοιτάζεστε.
Αυτός ο άνθρωπος είναι έτοιμος να κάνει ό,τι χρειαστεί
ώστε να πάρει ό,τι θέλει, ακόμα και τη ζωή σου.
Η ερώτησή μου είναι, είσαι έτοιμος να κάνεις το ίδιο;
Είσαι πρόθυμος να προστατέψεις την οικογένεια και το σπίτι σου
και κυρίως εσένα, σ' αυτήν την κατάσταση;
Τι θα κάνεις;"
"Πρώτον, φίλε,
πρέπει να πουλάς ασφάλεια ζωής, γιατί...
Χαραμίζεσαι, έχεις χάρισμα, Το ένιωσα.
Αν με στριμώξουν έτσι και δεν έχω καμία επιλογή
κι η ζωή μου κινδυνεύει,
σου υπόσχομαι, Τζιμ, ότι θα τον πυροβολήσω στο πόδι.
Αλήθεια".
"Πιστεύεις ότι θα πετύχεις το πόδι, κύριε Πρώτη Φορά Κάτοχος Όπλου;"
"Αν αγοράσω τη σφαίρα που θες να μου πουλήσεις,
που ανοίγει τόσο, από κοντά, μπορώ να χτυπήσω ένα πόδι.
Λίγο πιο κοντά και θα του ρίξω στα αχαμνά.
Στα μπαλάκια.
Σοβαρά. Τέρμα τα μωρά, φίλε".
"Εντάξει. Δεν χρειάζεται να είσαι τόσο παραστατικός.
Ξέρεις τι θα γίνει αν πυροβολήσεις το πόδι κάποιου στο σπίτι σου και ζήσει;"
"Ξέρω τι θα γίνει.
Θα κοιμηθώ καλύτερα γνωρίζοντας ότι δεν πήρα μια ζωή
και προστάτευσα το σπίτι, την οικογένεια και τα πράγματά μου.
Αυτό θα γίνει".
"Προφανώς, σ' αρέσει η Disney.
Δεν έχω ξανακούσει κάτι πιο φαντασιόπληκτο.
Θα σε ρωτούσα αν ξέρεις, αλλά δεν ξέρεις.
Δεν θα κάτσω να παιδευτώ άλλο.
Θα το πω έτσι όπως είναι.
Αν πυροβολήσεις κάποιον στο σπίτι σου και ζήσει,
θα ξανάρθει με μια μήνυση όλη δική σου.
Κι άκου το καλύτερο.
Θα κερδίσει.
Καλά άκουσες, θα κερδίσει.
Δεν θα πάρει μόνο αυτά που ήθελε να πάρει
όταν σε διέρρηξε την πρώτη φορά, αλλά όταν τελειώσει μαζί σου,
θα του κόψεις μια μεγάλη επιταγή.
Τι έχεις να πεις γι' αυτό;"
Είπα "Θα πεθάνει ο καριόλης!"
Ενθουσιάστηκε.
"Τώρα μάλιστα!"
Έμαθα κάτι εκείνη τη μέρα.
Ότι όσοι πουλάνε όπλα είναι σαν αυτούς που πουλάνε μεταχειρισμένα αυτοκίνητα.
Παίζουν με τα συναισθήματά σου και μετά αρχίζουν να σου πουλάνε
πράγματα που δεν θες ούτε χρειάζεσαι.
Ήξερε ότι φοβόμουν γιατί μου το έλεγε συνέχεια.
"Ξέρω ότι φοβάσαι.
Έχεις φόβους, ανησυχείς, φοβάσαι".
Όποτε έλεγε "φοβάσαι", εμφανιζόταν κάτι ακόμα στον πάγκο.
Μου το πούλησε τόσο καλά που όταν τελείωσε,
κατέληξα με τέσσερα τουφέκια,
τέσσερα περίστροφα
και μια θήκη διαστολέων.
Ακούω μερικούς να χειροκροτούν, γιατί;
Είναι υπερβολικό.
Έχω μόνο δύο χέρια.
Και πάλι πιστεύω
ότι παρόλο που διέρρηξαν το σπίτι μου,
νιώθω ευγνώμων
γιατί δεν ήμουν εκεί κι είχα τα σκυλιά μου μαζί μου.
Δεν μπορώ να αντικαταστήσω τα σκυλιά μου ούτε εμένα.
Τα άλλα είναι πράγματα.
Ωστόσο, αν ήμουν σπίτι, θα έκανα ό,τι χρειαζόταν.
Σε αυτήν την κατάσταση, υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων.
Άνθρωποι σαν εμένα με όπλα και πυρομαχικά που χαίρονται που δεν ήταν εκεί,
αλλά αν ήταν εκεί, θα είχαν κάνει κάτι.
Αν ήμουν στο κρεβάτι κι άκουγα...
θα αναπηδούσα.
Θα έπαιρνα το όπλο μου.
Θα έτρεχα στο σαλόνι χωρίς μπλούζα και με μία κάλτσα.
Θα αντιμετώπιζα τον διαρρήκτη.
"Ακίνητος!"
Ξέροντας την τύχη μου...
"Αφράτε;"
"Ακίνητος είπα!"
"Είσαι αστείος, φίλε.
Είσαι αστείος".
"Πέσε κάτω!
Μη με κάνεις να σου ρίξω".
"Μπέτο, έλα εδώ. Δεν φαντάζεσαι τίνος είναι το σπίτι".
Μπαίνει ο άλλος.
"Γεια.
Σε βλέπω από μικρός".
Πριν το καταλάβω, υπογράψω πράγματα που θα πάρουν.
Όπως είπα, σε αυτήν την κατάσταση, υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων.
Πρώτον, άνθρωποι σαν εμένα. Είχαν τα όπλα, τα πυρομαχικά.
Χαίρονται που δεν ήταν σπίτι, αλλά αν ήταν,
θα είχαν κάνει κάτι, αυτή είναι η μία κατηγορία.
Το άλλο είδος ανθρώπων είναι το είδος που ανυπομονεί
για την ευκαιρία.
"Ωραία. Ήρθες".
Οι άνθρωποι που ανυπομονούν για την ευκαιρία
να αντιμετωπίσουν έναν εισβολέα
γιατί ξέρεις ότι έχεις περισσότερα όπλα και πυρομαχικά από τον εισβολέα
κι είσαι έτοιμος για πόλεμο.
Είναι αυτοί που κάθονται σπίτι τη νύχτα στο σαλόνι, στο σκοτάδι,
κρατώντας το όπλο.
Αφήνουν την πόρτα ξεκλείδωτη για να τους διευκολύνουν.
Τέτοιοι άνθρωποι έχουν πάντα έναν φίλο στη γειτονιά ή στην περιοχή.
"Πώς είναι τα πράγματα εκεί;"
"Όλα καλά εδώ, εκεί;"
"Ναι, όλα ήρεμα. Ελήφθη. Όβερ".
Αυτή η κατάσταση,
η διάρρηξη, μου άφησε τραύμα.
Δεν μπορούσα να ζήσω στο σπίτι γιατί δεν ένιωθα ασφαλής.
Είμαι εγώ και δύο τσιουάουα.
Δεν είμαι πια με τη μαμά του γιου μου κι ο γιος μου μένει με τη μαμά του.
Οπότε...
Είπα στον γιο μου τον Φράνκι τι έγινε, για τη διάρρηξη,
κι αμέσως λέει
"Είναι τυχεροί που δεν ήμουν εκεί".
Λέω "Ηρέμησε, Τζον Γουίκ.
Θα σε είχαν απαγάγει. Θα πλήρωνα τα διπλάσια για να γυρίσεις".
Δεν μπορούσα να ζω άλλο σ' αυτό το σπίτι.
Είμαι μόνο εγώ.
Έβαλα το σπίτι προς πώληση.
Δεν μπορούσα.
Κι ήταν ένα μεγάλο, υπέροχο σπίτι που πλήρωσα με τη βοήθειά σας. Ευχαριστώ.
Ήταν ωραίο.
Πολύ ωραίο.
Τέσσερα μπάνια.
Τέσσερα μπάνια. Ναι.
Ένα πέος.
Ακόμα κι αν έτρεχα, δεν θα μπορούσα.
Έβαλα το σπίτι προς πώληση κι ιδού το δίλημμα που αντιμετώπισα.
Το έδωσα προς πώληση πριν βρω καινούργιο σπίτι
γιατί κάνω περιοδείες, είμαι σε λεωφορεία, αεροπλάνα, ξενοδοχεία.
Είμαι εν κινήσει.
Απλώς προσπαθούσα να το προλάβω γιατί όταν αγόρασα το σπίτι,
ήταν στην αγορά για σχεδόν δύο χρόνια.
Νόμιζα ότι είχα χρόνο.
Τελικά, πουλήθηκε αστραπιαία,
γιατί είχα δύο άτομα που έκαναν προσφορές ταυτόχρονα
κι ανέβαζαν την τιμή.
Κι ένας από τους πιθανούς αγοραστές
ήθελε όλα τα έπιπλά μου
κι ο μεσίτης μου λέει "Γκαμπριέλ, αυτό είναι τρελό.
Έχεις δύο άτομα που κάνουν προσφορές
και θέλουν να σου δώσουν πολύ περισσότερα από αυτό που ζητάς.
Ένας θέλει να σου δώσει 100.000 δολάρια επιπλέον
για όλα σου τα έπιπλα.
Προτείνω να το δεχτείς".
Και το δέχτηκα. Πούλησα το σπίτι με τα πάντα, εκτός από το στρώμα.
Τα πάντα.
Το πρόβλημα είναι
ότι τώρα δεν έχω σπίτι.
Δεν έχω πού να ζήσω, οπότε στην ουσία είμαι...
Γάμα το. Είμαι άστεγος. Δεν με νοιάζει.
Θα το πω.
Δεν θα είμαι "χωρίς στέγη". Είμαι άστεγος τώρα.
Δεν θα φάω άκυρο. Τι θα κάνουν; Θα πάρουν το σπίτι μου; Δεν έχω.
Ας κάνουν ό,τι θέλουν.
Αλλά όχι, τώρα, στα 47 μου,
δεν χρειάζομαι περισσότερα πράγματα.
Χαίρομαι που έχω πράγματα, αλλά δεν τα χρειάζομαι.
Αυτό που θέλω περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι καλύτερες σχέσεις.
Καλύτερες φιλίες, καλύτερους ανθρώπους στη ζωή μου,
αυτό θέλω, περισσότερο από κάθε άλλο.
Όταν εμφανίστηκα στο Στάδιο Ντότζερ, ανακοίνωσα ότι δεν είχα πια σχέση
και το θεώρησα ιδανικό μέρος να το ανακοινώσω
επειδή μιλούσα πολύ ανοιχτά για τη ζωή μου, αυτό ήταν το θέμα.
Όλοι ρωτούσαν για εκείνη. Σκέφτηκα ότι ήταν το ιδανικό μέρος.
Ξέρετε τι συμβαίνει
όταν λες σε 50.000 ανθρώπους σε ένα στάδιο ότι είσαι ελεύθερος
και μετά το Netflix το μεταδίδει σε όλο τον κόσμο;
Έλαβα χιλιάδες "αιτήσεις"
για το Κέντρο Προξενιών Αφράτου.
Αλήθεια.
Σωστά, Netflix, ο Αφράτος γκομενίζει.
Ήταν απίστευτο, συναρπαστικό, συντριπτικό
και τρομακτικό, γιατί δεν ήξερα τι ήθελαν.
Θα σας πω ότι από τότε που ανακοίνωσα ότι είμαι ελεύθερος,
έχω βγει κάποια ραντεβού
και ναι,
δεν θέλω να πω πόσα, γιατί δεν θέλω να με κρίνετε.
"Ο Αφράτος πάει με όποια βρει.
Είναι πρόστυχος.
Είναι σαν τον Άγιο Βασίλη, πάει από σπίτι σε σπίτι".
Ακόμα θέλω να βγαίνω. Θέλω να διασκεδάζω, να κάνω επαφές,
αλλά δυστυχώς δεν εμπιστεύομαι τους ανθρώπους. Φοβάμαι.
Μπορώ να κάνω εύκολα γνωριμίες, αλλά μετά μαθαίνω τι σκαρώνουν
κι είναι άσχημο.
Η καρδιά μου είναι φυλαγμένη.
Πολύ φυλαγμένη. Υπάρχει ένας τοίχος και μετά ένας τοίχος και μετά ακόμα ένας.
Είμαι ο μόνος Μεξικανός που του αρέσουν οι τοίχοι.
Στο εξής, μπορώ να σας πω
ότι δεν θέλω να είμαι σε άλλη σχέση.
Είμαι καλά.
Ακόμα θέλω να βγαίνω, αλλά δεν θέλω να είμαι σε μια αποκλειστική σχέση.
Δεν θέλω. Όχι.
Τι πάει να πει αυτό;
Λέω με ειλικρίνεια
ότι δεν θέλω να είμαι σε σχέση,
πιστεύω πως αυτό έχει αξία.
Θα μπορούσα να πω ψέματα.
Να γνωρίσω κάποια, να πω ότι έχουμε σχέση
και να είμαστε μαζί.
Αλλά σημαίνει κάτι αυτό αν δεν αλλάξει η συμπεριφορά σου;
Είμαι ειλικρινής.
Το μόνο που θέλω, δείτε,
σε αυτόν που με γιούχαρε επειδή δεν θέλω σχέση.
Σήκωσε το χέρι σου για να... Εντάξει, είσαι διάσημος...
- Πώς σε λένε; - Τζάστιν.
- Τζάστιν; - Ντάστιν.
Ντάστιν. Εντάξει.
Συγγνώμη... Ντάστιν!
Εντάξει, χαλάρωσε λίγο.
Καλά δεν λέω; "Αμερική".
Εντάξει, Ντάστιν.
Το γεγονός ότι δεν θέλω να είμαι σε μια παραδοσιακή σχέση
είναι ειλικρινές, γιατί μπορώ να σου πω
ότι δεν θέλω να βρεθώ σε μια κατάσταση όπου είμαι υποχρεωμένος να συμμετέχω
σε πράγματα που δεν με κάνουν να νιώθω καλός άνθρωπος.
Στην ηλικία των 47, βαρέθηκα να τσακώνομαι,
να φωνάζω, να νιώθω ενοχές, να νιώθω υποχρέωση,
να μη χαμογελάω περισσότερο.
Είμαι καλά, φίλε.
Αλλά ακόμα θέλω να βγαίνω.
Θέλω να είμαι ειλικρινής.
Το μόνο που χρειάζομαι, Ντάστιν, είναι κάποια να τρώμε μαζί.
Κάποια να πίνουμε μαζί.
Κάποια να πηγαίνουμε σινεμά.
Και κάποια να κάνουμε αγκαλιές.
Αυτό. Και δεν χρειάζεται καν να είναι το ίδιο άτομο.
Ισχύς εν τη ενώσει, αυτό θέλω να πω.
Ντάστιν, θα ήθελα να πω σε μια γυναίκα "Θες να πάμε σινεμά;"
"Ναι, πάμε". Και πάμε.
Μετά να τη ρωτήσω "Πώς σου φάνηκε;"
"Ωραία ήταν". "Ναι.
Θες να δούμε κι άλλη ταινία;"
"Ναι, πότε;"
"Την άλλη βδομάδα;" "Μια χαρά".
"Θα μιλήσουμε. Τα λέμε.
Θα είναι τέλειο. Μας αρέσουν οι κομεντί.
Μας αρέσουν οι ταινίες τρόμου.
Μια χαρά θα τα πάμε. Αυτό χρειάζομαι. Ανυπομονώ".
Λέω "Εντάξει, την κάνω". Και φέρεται περίεργα. "Περίμενε.
Θα φύγεις; Νόμιζα ότι πήγαινε καλά".
"Πάει τέλεια. Θα συνεχίσουμε την άλλη βδομάδα που σε δω".
"Μα γιατί βιάζεσαι;
Πού πας;"
"Θα πάρω τηλέφωνο
αυτήν που κάνουμε αγκαλίτσες"
"Τι είναι αυτό;" "Μην ανησυχείς, το 'χω.
Εσύ είσαι για ταινίες, μην ξανοίγεσαι.
Αυτό κάνουμε. Είσαι η κοπέλα για τις ταινίες. Κομπλέ".
Ντάστιν.
Δεν το είπα σε εκείνη.
Αλλά θα το πω σε σένα.
Όταν πρόκειται για αγκαλίτσες,
κι είναι τόσο τρελό γιατί πάντα είχα σχέση
και ποτέ δεν μπορούσα να μιλήσω τόσο ανοιχτά, αλλά τώρα,
αυτές είναι οι γεύσεις του Αφράτου.
Όσον αφορά τις αγκαλίτσες, αυτό θέλω.
Θέλω μια γυναίκα.
Μια γυναίκα.
Με τις αυθεντικές εργοστασιακές ρυθμίσεις.
Αυτή η γυναίκα πρέπει να είναι ίση ή μεγαλύτερη από μένα
σε μέγεθος.
Πρέπει να είναι μεγαλόσωμη κοπέλα.
Προτιμώ τις μεγαλόσωμες κοπέλες.
Θέλω μια μεγαλόσωμη κοπέλα.
Ναι.
Έτσι θα συμφωνούμε κι οι δύο στη θερμοκρασία του καλοριφέρ.
Μόνο τα μεγαλόσωμα κορίτσια με πιάνουν.
Είμαι μεγαλόσωμο αγόρι, κι ως μεγαλόσωμο αγόρι, πάντα ζεσταίνομαι.
Η ζέστη επηρεάζει τη διάθεσή μου.
Όταν ζεσταίνομαι, Ντάστιν, γίνομαι οξύθυμος, το άγχος μου φτάνει στα ύψη.
Για να νιώσω άνετα, θέλω να βάλω το δωμάτιο στoυς 20 βαθμούς.
Εντάξει;
Ακριβώς.
Μόνο ένα μεγαλόσωμο κορίτσι μπορεί να το εκτιμήσει.
Οι αδύνατες γυναίκες, όχι τόσο.
Και να σας πω κάτι, έχω βαρεθεί να απογοητεύω αδύνατες, ψυχρές γυναίκες.
Οι αδύνατες, ψυχρές γυναίκες είναι κακές.
Είναι κακές. Δεν το θέλουν στους 20 βαθμούς.
Όχι, θέλουν 22, 23, 24.
Με σκοτώνεις. Όχι.
Αλλά δεν μπορώ να τους το κάνω αυτό. Δεν θα το βάλω στους 20, θα τσαντιστούν.
Γίνονται κακές. "Θεέ μου, πας καλά;
Κάνει κρύο".
Ε, φάε κάτι.
Βαρέθηκα να ιδρώνω.
Αλλά, ναι.
Τέλος πάντων, Ντάστιν, συγγνώμη.
Δεν ήθελα να το γυρίσω σε TED talk.
Δεν θέλω να νομίζεις ότι δεν πιστεύω στην αγάπη,
γιατί πιστεύω, κι όποιος μπορεί να τα καταφέρει,
τον συγχαίρω.
Έχω γνωρίσει πολλά ζευγάρια τόσα χρόνια.
Γνώρισα ζευγάρια που είναι μαζί 20 χρόνια, 30 χρόνια, 40 χρόνια.
Που είναι μαζί 50 χρόνια. Γνώρισα κι ένα που ήταν μαζί 55 χρόνια.
Ναι.
Τους λέω μονόκερους.
Θα σας πω την ιστορία.
Ήμουν στη Σαβάνα της Τζόρτζια.
Και μόλις είχα τελειώσει τα γυρίσματα του δεύτερου Magic Mike.
Λοιπόν...
Ναι. Για όσους δεν ξέρετε,
ήμουν στο Magic Mike.
Ναι.
Ναι. Ήμουν ο μόνος που δεν γδύθηκε.
Είναι Μαγικός Μάικ, όχι Τραγικός Μάικ, μην το ξεχνάμε.
Ήμουν ο μόνος που δεν γδύθηκε.
Μετά την ταινία, αφού τελειώσαμε τα γυρίσματα,
ο μάνατζέρ μου, ο Τζο, λέει
"Συγχαρητήρια. Θέλω να σε βγάλω έξω για μπριζόλες για να γιορτάσουμε".
Είπα "Πάμε". Με πάει σε ένα εστιατόριο που λέγεται Ruth's Chris Steak House.
Πολύ δημοφιλής αλυσίδα σε όλη τη χώρα.
Πάμε, καθόμαστε
κι έρχεται ένας σερβιτόρος που είναι πολύ φιλικός.
"Τι λέει, παιδιά; Γιορτάζουμε τίποτα σήμερα;"
"Βασικά, ναι".
"Μαντέψτε, δεν είστε οι μόνοι.
Βλέπετε το ζευγάρι εκεί;
Εκείνο το ζευγάρι γιορτάζει 55 χρόνια γάμου σήμερα".
Και λέμε "Τι;"
Κοιτάμε.
Είπα "Γιατί δεν μιλάνε;"
"Το ίδιο αναρωτήθηκα, αλλά ο άντρας έδωσε έμφαση στο '55 χρόνια'.
Μου φάνηκε πολύ εντυπωσιακό".
Λέω "Είναι".
Φεύγει να μας φέρει αναψυκτικά και λίγο ψωμί.
Και λέω στον μάνατζερ "Τζο, άκου.
Πάω να χαιρετήσω το ζευγάρι".
"Μη μας διώξουν". "Μην ανησυχείς".
"Μην κάνεις τα ίδια με την άλλη φορά". "Όχι".
Σηκώνομαι, σπρώχνω την καρέκλα μου και πάω στο ζευγάρι.
Καταλαβαίνω πόσο σημαντική είναι αυτή η νύχτα για το ζευγάρι.
Ξέρω ακριβώς πόσο καιρό πήρε για να φτάσουν σε αυτό το σημείο
και δεν προσπαθώ να το χαλάσω.
Αλλά έχω ερωτήσεις.
Κι αυτοί οι δύο είναι ξεκάθαρα ειδήμονες.
Πλησίασα το τραπέζι όσο πιο διακριτικά μπορούσα.
Είπα "Συγγνώμη που διακόπτω.
Υπέπεσε στην αντίληψή μου ότι γιορτάζουμε
55 χρόνια γάμου".
Κι ο άντρας χάρηκε τόσο που κάποιος το αναγνώρισε. Ήταν κατενθουσιασμένος.
Λέει...
"Σωστά, γιε μου.
Σαν σήμερα, πριν από 55 χρόνια,
αυτή η υπέροχη κυρία που κάθεσαι δίπλα μου
είπε το 'ναι' κι είμαστε μαζί από τότε".
"Αυτό είναι υπέροχο.
Να σας ρωτήσω κάτι;"
"Βεβαίως".
"Γιατί δεν μιλάτε;"
"Θέλει να μάθει γιατί... Γέλα, γαμώτο.
Γιε μου, όταν δύο άνθρωποι είναι μαζί όσο εμείς οι δυο,
έχουν δει κάποια πράγματα.
Έχουμε παιδιά,
εγγόνια,
και δισέγγονα.
Έχουμε γυρίσει αυτόν τον μεγάλο κόσμο πολλές φορές.
Είμαστε κι οι δύο απόστρατοι.
Έχουμε δει την καλύτερη πλευρά των ανθρώπων
και, δυστυχώς, όταν ζεις
τόσο καιρό όσο ζούμε εμείς,
δυστυχώς, έχεις δει και τη χειρότερη πλευρά τους.
Έχουμε κάνει σχεδόν κάθε είδους συζήτηση
που μπορεί να υπάρξει...
τουλάχιστον δύο φορές...
και μετά από 55 χρόνια γάμου,
απλώς προσπαθούμε να απολαμβάνουμε ο ένας την παρέα του άλλου,
ακόμα κι αν είναι στη σιωπή".
Είπα
"Έχετε κάνει κάθε είδους συζήτηση που μπορεί να υπάρξει;"
Και μάλλον χτύπησα ευαίσθητη χορδή, επειδή είπε
"Κοίτα με!
Κοίτα με!
Έχω δει μάχες.
Τίποτα δεν με ταράζει.
Τίποτα δεν με εκπλήσσει πια".
"Μάλιστα".
Έκανα ένα βήμα προς το μέρος τους, πιάνω το πουκάμισό μου και το ανοίγω.
Και μετά έφυγα.
Ξέρετε τι έγινε μετά;
Άρχισαν να μιλάνε!
Έκανα στο ζευγάρι το πιο πολύτιμο δώρο που δεν θα αναγνωρίσουν ποτέ.
Κάτι νέο, κάτι αυθόρμητο, κάτι εξωφρενικό,
κάτι που δεν έχει ξαναδεί κανείς απ' τους δύο.
Τους έδωσα μια νέα ιστορία.
Σας υπόσχομαι,
κάθε χρόνο, το μόνο που θα συζητάνε είναι
τι έγινε στα 55 χρόνια.
"Θυμάσαι, γλυκιά μου, αυτόν απ' τη Σαμόα που γδύθηκε;"
Ναι.
Είμαι γενναιόδωρος.
Θυμάμαι πολλά χρόνια πριν,
πριν υπάρξει τέτοιος χώρος για να εμφανιστώ,
το μόνο μέρος εδώ για κωμικούς
ήταν σε ένα κωμικό κλαμπ έξω από αυτές τις πόρτες
που ήταν μέρος του αρχικού σχεδιασμού του καζίνο.
Λεγόταν The Improv. Έχει αλυσίδες παντού.
Και πριν από πολλά χρόνια, πριν απ' όλα αυτά,
ο Μαρτίν κι εγώ κι ο φίλος μου ο Άλφρεντ
κάναμε εκεί εμφανίσεις.
Την πρώτη φορά που είχαμε την ευκαιρία να εμφανιστούμε εκεί,
δεν ήμουν μεγάλο όνομα.
Δεν είχα καθιερωθεί ακόμα.
Και θέλω να αναγνωρίσω και να ευχαριστήσω ένα άτομο
που με βοήθησε πάρα πολύ,
ένας άντρας με το όνομα DJ Laz.
Ακριβώς, ο Νταβατζής που Κουτσαίνει.
Ναι.
"Είμαι ο DJ Laz". Τον αγαπώ, είναι υπέροχος, φοβερός.
Αλλά ναι, κάνει κύκλους.
Κάνει κύκλους. Ωραίος τύπος.
Ο DJ Laz ήταν από τους πρώτους
που με άφησαν να κάνω πρωινό ραδιόφωνο μαζί τους
και να προωθώ τις παραστάσεις μου.
Δεν μου επέτρεπε απλώς να βγαίνω στην εκπομπή του και να προωθώ παραστάσεις,
ερχόταν στις παραστάσεις μου κι έφερνε κόσμο,
καθόταν και με έβλεπε και γελούσε.
Έχει εκατομμύρια πράγματα που μπορούσε να κάνει στο Μαϊάμι, αλλά ερχόταν.
Και την επόμενη μέρα "Έλα στον σταθμό. Θα μιλήσουμε για την παράστασή σου".
Με βοηθούσε να ξεπουλάω τις παραστάσεις κάθε χρόνο.
Λοιπόν, Λαζ,
ξέρω ότι παρακολουθείς, ευχαριστώ.
Δεν θα γινόταν χωρίς εσένα. Ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστώ.
Αλλά αυτό ήταν πολλά χρόνια αργότερα.
Στην αρχή, την πρώτη φορά που βγήκα στο κωμικό κλαμπ
έξω από τις πόρτες που δεν είναι πια εκεί,
μιλάω με τον υπεύθυνο μάρκετινγκ.
Αυτό είναι πολύ παλιά, δεν υπήρχαν μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Δεν υπήρχε TikTok, Twitter, Facebook, τίποτα απ' αυτά.
Ο μόνος τρόπος να διαφημιστείς
ήταν να βγεις στο πρωινό ραδιόφωνο, στις πρωινές ειδήσεις,
να σου γράψει κάποιος άρθρο σε εφημερίδα.
Τις θυμάστε;
Ναι. Και φυσικά, από στόμα σε στόμα, που είναι πάντα το καλύτερο.
Είχαν αφίσες στο κλαμπ.
Ο υπεύθυνος μάρκετινγκ λέει "Γκαμπριέλ.
Ας βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον.
Θέλουμε να πουλήσουμε εισιτήρια. Πώς θες να διαφημιστείς;"
Είπα "Βασικά..." Σας θυμίζω, πολύ καιρό πριν.
"Έτσι θέλω να προωθήσω την παράσταση.
Βάλε μια φωτογραφία.
Κάτω από τη φωτογραφία, το όνομά μου".
Δεν είχα ακόμα το παρατσούκλι Αφράτος. Τόσο παλιά ήταν.
"Κάτω από αυτό, βάλε 'Απευθείας από το Comedy Central'".
Γιατί τότε αυτή ήταν η μόνη τηλεοπτική εμφάνιση που είχα.
Ο υπεύθυνος μάρκετινγκ λέει "Σκεφτόμουν κάτι του τύπου
'Ο Γκαμπριέλ Ιγκλέσιας κι οι αμίγκος'".
"Αμίγκος;
Γιατί αμίγκος; Επειδή έχω κι άλλους Μεξικανούς μαζί μου;"
Με κοίταξε κι είπε "Ωραία. Με πιάνεις".
"Δεν μ' αρέσει. Πώς σου φαίνεται το 'Ο Γκαμπριέλ Ιγκλέσιας κι οι φίλοι του';"
"Θέλουμε να βάλουμε συγκεκριμένες λέξεις
για να ξέρει η κοινότητα τι παράσταση είναι".
"Τι παράσταση είναι;" "Είναι ξεχωριστή παράσταση".
"Δεν νιώθω ξεχωριστός".
"Γκαμπριέλ, άκου με, τι λες για το 'Τάκος την Τρίτη'";
- "Δεν μ' αρέσει". - "Εντάξει, 'Βραδιά σάλσα';"
"Βραδιά σάλσα;
Χορός ή πατατάκια και γουακαμόλε;
Όπως και να 'χει, δεν μ' αρέσει".
Δεν πίστευα ότι έκανα αυτήν τη συζήτηση
κι ήθελα να εκνευριστώ.
Ήθελα να τον κράξω
που με έκανε να νιώθω κατώτερος.
Αλλά δεν έκανα τίποτα, γιατί ήξερα πως αν τον έκραζα,
θα με θεωρούσε δύσκολο.
Θα με έβλεπε ως πρόβλημα
και δεν θα μου έδινε άλλη ευκαιρία να επιστρέψω.
Όταν με ρωτάνε, "Πού αποδίδεις την επιτυχία σου;"
Φυσικά, είναι το ταλέντο, η δουλειά που κάνεις.
Αλλά μια λέξη που παραλείπεται πολύ είναι η λέξη θυσία.
Έπρεπε να θυσιάσω κάτι εκείνη τη μέρα
και πολλοί νομίζουν ότι ξέρουν τι σημαίνει θυσία,
αλλά ειλικρινά, μέχρι να χρειαστεί να την κάνεις, δεν ξέρεις.
Θυσίασα την περηφάνια μου
γιατί όσο κι αν ήθελα να τον κράξω,
ήξερα ότι θα έκανα κακό σε μένα.
Ήξερα ότι αν έβλεπαν τι μπορώ να κάνω στη σκηνή,
θα έπρεπε να με φέρουν πίσω και να μου φερθούν διαφορετικά.
Όσο κι αν πονούσε, όσο άσχημο κι αν ήταν,
επέτρεψα το "Τάκος την Τρίτη".
Ήμουν πολύ αναστατωμένος.
Αναρωτιόμουν αν συμβαίνει σε όλους τους νέους κωμικούς
ή αν έκαναν διακρίσεις.
Με σκότωνε.
Ήθελα να μάθω. Δεν μπορούσα να το γκουγκλάρω στο κινητό μου,
γιατί δεν ήταν επιλογή τόσα χρόνια πριν.
Αυτό που έπρεπε να κάνω ήταν να πάω στην εξώπορτα του κλαμπ
όπου είχαν έναν κάδο κι ο κάδος είχε αφίσες.
Πήρα την αφίσα, την κοίταξα
κι είχε μια λίστα με τις επερχόμενες κωμικές παραστάσεις.
Κι αναστατώθηκα όταν το είδα
γιατί ήταν όλες με φωτογραφίες, ονόματα και τηλεοπτικές εμφανίσεις.
Χωρίς ανόητα ονόματα, θεματικές βραδιές, πικάντικο το ένα και τρελό το άλλο.
Μόνο κωμωδία.
Είπα "Γιατί εγώ πρέπει να έχω βλακείες με τάκος;
Θα βρω κάποιον άλλον κωμικό
που είναι πιο κοντά στο στιλ μου".
Αν με πιάνετε.
Ο μόνος άλλος κωμικός που βρήκα
ήταν ένας άντρας ονόματι Τζορτζ Λόπεζ.
Με την αφίσα του Τζορτζ, όμως, ήταν απλώς μια φωτογραφία, ένα όνομα
κι από κάτω, μια τηλεοπτική εμφάνιση "Όπως τον είδατε στο ABC".
Αυτό μόνο.
Δεν έγραφε "Ο Τζορτζ Λόπεζ που του αρέσει να καβαλάει γάιδαρο.
Ο Τζορτζ Λόπεζ που τρώει μπουρίτο με τα δύο χέρια.
Μόλις πήδηξε τον τοίχο, ο Τζορτζ Λόπεζ". Όχι.
Γιατί το κάνουν σε μένα;
Είπα "Εντάξει, για να δω πώς προωθούν τους μαύρους κωμικούς".
Και με τους μαύρους κωμικούς,
ήταν το ίδιο πράγμα.
Φωτογραφία, όνομα, τηλεοπτική εμφάνιση, κι αυτό ήταν.
Εκτός αν ήταν παράσταση που είχε πολλούς μαύρους κωμικούς,
γιατί αν το κλαμπ είχε παράσταση με τρεις ή περισσότερους μαύρους κωμικούς,
έβαζαν ένα πιασάρικο όνομα.
Την έλεγαν "Τα παιδιά της πιάτσας"
ή "Βραδιά σε στιλ Apollo" ή "Βραδιά Def Jam"
"Βραδιά ΒΕΤ", "Για τους λάτρεις του Black-ish".
Μέχρι εκεί έφταναν. Δεν περνούσαν στο επόμενο επίπεδο, όπως με μένα.
Ναι, δεν είχαν Μαργαρίτες τη Δευτέρα ή Τάκος την Τρίτη
ή ΛαθροΤετάρτες ή Τορτίγιες την Πέμπτη
ή Φιέστα την Παρασκευή, ή Sábado Gigante. Όχι.
Αυτό δεν θα συνέβαινε ποτέ στους μαύρους.
Δεν θα δείτε Malt τη Δευτέρα,
Τούπακ την Τρίτη ή Καρπούζι την Τετάρτη
ή "Thong, Thong" την Πέμπτη
ή τηγανητό κοτόπουλο την Παρασκευή ή Σούκι-Σούκι το Σάββατο
ή Σκαμπίλια σε Σκύλες την Κυριακή.
Κι αυτό σίγουρα δεν θα συμβεί στους λευκούς.
Θα κάνω το αστείο.
Και ξέρετε γιατί γελάτε και δεν νιώθετε απειλή
με αυτό που θα πω;
Γιατί, όπως είπα προηγουμένως,
ήρθα να διασκεδάσω, δεν ήρθα για να προσβάλω.
Ήρθα να αστειευτώ με όλους, ξεκινώντας από μένα.
Επιπλέον,
δεν θα συμβεί ποτέ.
Δεν θα δείτε ποτέ Monster Truck τη Δευτέρα ή Τροχόσπιτα την Τρίτη
ή Λευκά Σκουπίδια την Τετάρτη ή Ραντεβού με την Αδερφή σου την Πέμπτη.
"Όχι, Αφράτε. Μόλις ξεπέρασες τα όρια.
Με λένε Ντάστιν και δεν θα χωνεύω αυτά.
Είμαι από τον Ντέιβι, γαμώτο".
Την επόμενη φορά, σιωπή.
Λοιπόν...
Μιλούσα με τον Μαρτίν στα παρασκήνια
και λέει "Θα μοιραστείς την ιστορία για τις θεματικές βραδιές
που συνέβη στο The Improv εδώ;"
Λέω "Πιστεύω ότι πρέπει, Μαρτίν.
Πιστεύω ότι πρέπει να πω την ιστορία για τις θεματικές βραδιές".
"Να σου πω κάτι για τις θεματικές βραδιές;"
Λέω "Πες μου, Μαρτίν".
"Καταλαβαίνεις πως όλα αυτά τα χρόνια που σε ακούω να λες αυτήν την ιστορία
για το τι έγινε στο κλαμπ,
καταλαβαίνεις ότι ποτέ
δεν τελείωσες την εβδομάδα;"
Είπα "Μαρτίν, ξέρεις γιατί, έτσι; Είναι ο κανόνας της κωμωδίας.
Πάντα πρέπει να τελειώσεις στο περισσότερο γέλιο.
Η Πέμπτη παίρνει το περισσότερο γέλιο, γι' αυτό σταμάτησα εκεί".
Ο Μαρτίν λέει "Το ξέρω,
αλλά στερείς στους λευκούς την εβδομάδα τους".
Δεν το είχα σκεφτεί έτσι.
Fox News την Παρασκευή.
Έφοδος στο Καπιτώλιο το Σάββατο.
Πες Συγγνώμη την Κυριακή!
Ακόμα περνάμε καλά;
Ακόμα διασκεδάζουμε;
Έτσι μπράβο.
Ο κόσμος γελάει, δεν εκνευρίζεται, δεν προσβάλλεται,
δεν αντιδράει υπερβολικά.
Και για τα πέντε άτομα
που δεν με ήξεραν πριν, αυτό
είναι για εσάς.
Με σταματάει η αστυνομία δύο λεπτά αφότου βγήκα από το Krispy Kreme.
Έστριψα αριστερά αντί για δεξιά,
αλλά δεν πρόσεχα επειδή είχα ντόνατ μαζί μου.
Έλεγα "Τι θα σας κάνω, να ξέρατε".
Παίρνω λάθος στροφή ξαφνικά.
Αργότερα.
Ο αστυνομικός κάνει ώρες. Αγανακτώ.
Βάζω το κουτί με τα ντόνατ στα πόδια μου.
Το ανοίγω. Έκανα σαν...
Και πάνω που ήμουν έτοιμος να το ξεσκίσω,
ο αστυνομικός φτάνει στο παράθυρο
και λέει "Ξέρεις γιατί σε σταμάτησα;"
Ήταν πολύ εύκολο, σήκωσα το κουτί κι είπα
"Γιατί το μύρισες".
Αφράτε!
Θα αναρωτιέστε γιατί σταματήσαμε πάλι την παράσταση.
Θέλω να σας ενημερώσω ότι οι περισσότεροι κωμικοί θα είχαν πει
"Ευχαριστώ, καληνύχτα" και θα είχαν εξαργυρώσει την επιταγή
με την ελπίδα να τους ξαναπάρουν.
"Τηλεφώνησέ μου, Netflix". Αλλά αυτός εδώ δεν είναι σαν τους άλλους.
Έτσι είμαστε εμείς οι Μεξικανοί.
Μας αρέσουν οι υπερωρίες.
Ευχαριστώ που θέλετε ακόμα να ακούτε ένα αστείο που είναι πάνω από 20 ετών.
Κι εγώ σας έβλεπα από μικρός.
Ανατρίχιασα όταν...
Δείτε.
Ήταν πανέμορφο.
Κι εγώ σας αγαπώ και σοβαρά, παιδιά,
σας ευχαριστώ.
Ευχαριστώ.
Υπάρχουν θαυμαστές κι υπάρχει κι αυτό που κάνατε μόλις τώρα.
Δεν ξέρω άλλον κωμικό που δέχεται τέτοια αγάπη κι αφοσίωση.
Ευχαριστώ πολύ.
Δεν θα φύγω ακόμα γιατί έχω κι άλλα,
αλλά θέλω να σας ευχαριστήσω.
Ευχαριστώ.
Όταν άρχισα να κάνω σταντ απ το 1997,
το μόνο μέρος που μου επέτρεπε να ανέβω στη σκηνή και να κάνω ό,τι κάνω
ήταν τα μπαρ.
Τα σκληρά μπαρ.
Εκεί γνωρίστηκα με τον Μαρτίν πριν από πολλά χρόνια.
Ήμασταν σε ένα μπαρ στο Μοντεμπέλο της Καλιφόρνια
κι έπρεπε να παλέψεις με τον κόσμο.
Είχε πολλή φασαρία. Υπήρχαν ανοιχτές τηλεοράσεις.
Ο κόσμος έπινε, κάπνιζε... Έκανε τα πάντα εκεί μέσα
εκτός απ' το να προσέχει.
Έπρεπε να βγεις γρήγορα και να τους κάνεις να γελάσουν.
Ένα βράδυ, ένας κωμικός με τραβάει στην άκρη
και λέει "Μικρέ".
Όταν με είπε μικρό, τα πήρα.
Μπορώ να πιω.
Ήμουν 20, 21 χρονών και παρόλο που νόμιζα ότι είχα μεγαλώσει,
ήμουν μικρός.
Δεν είχα μεγαλώσει.
Θύμωσα που με πήρε στην άκρη.
"Να σου δώσω μια συμβουλή".
Σκέφτομαι "Ποιος νομίζει ότι είναι; Είμαι πιο αστείος".
Έτσι νόμιζα, επειδή στα 21 μου ήμουν τσογλάνι.
Πραγματικά.
Κι έτσι,
δεν ξέρω τι με έπιασε κι είπα,
"Φυσικά, θα σε ακούσω".
Κι απλώς στεκόμουν εκεί κι είπε "Άκου.
Είσαι πολύ συμπαθής στη σκηνή, κι αυτό είναι σπάνιο.
Θα σου δώσω μια συμβουλή.
Αν βγάλεις τις βρισιές από την παράστασή σου
και βγάλεις και τις προστυχιές,
θα έχεις μια μεγάλη καριέρα μπροστά σου".
Κι είπα ότι θα κόψω το βρισίδι κι είπα δύο φορές τη λέξη από Γ απόψε.
Βασικά, τρεις φορές. Την είπα τρεις φορές.
Αλλά το έχω υπόψη μου. Μετράω. Δεν είναι κάθε άλλη λέξη.
Επίσης, είμαστε σε καζίνο.
Κανείς δεν χάνει λεφτά και λέει "Φτου σου".
Άκουσα μερικούς από εσάς να βρίζετε. "Πότε θα αρχίσει η μαλακία;" Σας άκουσα.
Είμαι χοντρός, όχι κουφός. Σας άκουσα.
Τέλος πάντων,
μου δίνει αυτή τη συμβουλή.
Κόψε τις βρισιές από την παράσταση, κόψε τις προστυχιές.
Και δεν ξέρω γιατί τον άκουσα, αλλά τον άκουσα κι είχε απόλυτο δίκιο.
Ξαφνικά, άρχισα να έχω ευκαιρίες αριστερά και δεξιά.
Άρχισαν να με καλούν σε κολέγια, λύκεια, εκκλησίες, πανηγύρια.
Και μετά το κορυφαίο,
καζίνο.
Παλιά,
έπρεπε να 'σαι πεντακάθαρος για παράσταση σε καζίνο.
Αλλά αυτό δεν ισχύει πια.
Αν πουλάς εισιτήρια, δεν έχει σημασία τι κάνεις, σε θέλουν.
Αλλά παλιά, υπήρχαν πολύ λίγοι άνθρωποι που το κατάφερναν.
Είχα την τύχη να είμαι ένας από αυτούς. Θυμάμαι ότι μου ζήτησαν να εμφανιστώ
σε ένα καζίνο που λέγεται Morongo στη Νότια Καλιφόρνια
κι είμαι στα παρασκήνια
με την κυρία που με προσέλαβε για την παράσταση και λέει "Καμία βρισιά, έτσι;"
Λέω "Όχι, καμία".
"Τίποτα πρόστυχο;" "Τίποτα πρόστυχο".
"Καλή τύχη".
Ήμουν μόνος μου, δεν άνοιξε κανείς για μένα.
Βγήκε μια φωνή απ' το ηχείο.
"Κυρίες και κύριοι, υποδεχτείτε τον κωμικό Γκαμπριέλ Ιγκλέσιας".
Κι απλώς βγήκα έξω.
Προσέβαλα όλο το κοινό...
σε πέντε δευτερόλεπτα.
Και το έκανα χωρίς να βρίσω.
Ένα 22χρονο ανεβαίνει στη σκηνή,
κοιτάζει το πλήθος και λέει
"Είναι κανονικό καζίνο αυτό ή είναι καζίνο Ινδιάνων;"
Βλέπετε πώς το ξέρετε όλοι;
Εγώ δεν το ήξερα.
Δεν το ήξερα γιατί δεν είχα το TikTok να μου το μάθει.
Αυτό που είχα ήταν μια εμπειρία ζωής που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Μόλις το είπα, όλη η πρώτη σειρά,
που αποτελούνταν από μέλη της φυλής από το καζίνο,
σηκώθηκαν όλοι όρθιοι
κι ο ένας με έκραξε μπροστά σε όλο το κοινό.
"Δεν το λέμε αυτό πια.
Ο σωστός όρος είναι αυτόχθονες Αμερικανοί. Λίγος σεβασμός".
Κι είπα "Θεέ μου. Χίλια συγγνώμη. Δεν το ήξερα".
Κι ένιωσα απαίσια και ντράπηκα τόσο πολύ.
Ευτυχώς, είχα και δεύτερη παράσταση στις δέκα. Πάει δέκα.
Ανεβαίνω στη σκηνή.
Δεν χρειαζόταν να μου πουν χίλιες φορές ότι έκανα βλακεία.
Η μία φορά που ντροπιάστηκα μπροστά σε όλο το κοινό
ήταν αρκετή για μένα.
Γι' αυτό πιστεύω ακράδαντα στη διαπόμπευση.
Είναι καλή η διαπόμπευση.
Είναι καλό να ντροπιάζεις, αρκεί να ντροπιάζεις με σκοπό.
Αν πρόκειται να διδάξεις σε κάποιον ένα πολύτιμο μάθημα,
κάν' το, γιατί για μένα πέτυχε.
Με ντρόπιασαν μία φορά.
Δεύτερη παράσταση, δέκα. Ανέβηκα στη σκηνή. Ήταν διαφορετικά.
Είπα "Πριν ξεκινήσω, κυρίες και κύριοι,
θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους αυτόχθονες Αμερικανούς που είναι εδώ.
Ευχαριστώ για την ευκαιρία να εμφανιστώ στο καζίνο σας.
Ελπίζω να σας αρέσει η παράσταση".
Νόμιζα ότι το 'σωσα.
Ξαφνικά, ένα άλλο μέλος της φυλής πετάγεται όρθιο.
Λέει "Όχι Αμερικανοί, μόνο αυτόχθονες".
"Καλά!"
Αυτό μου έμεινε. Ήταν δυνατό.
Ήταν τρομακτικό.
Την επόμενη φορά που πήγα σε καζίνο, είπα
"Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους αυτόχθονες που είναι εδώ απόψε".
Τότε κάποιος φωνάζει "Είμαστε ιθαγενείς".
Γάμα με.
Η τέταρτη.
ΒΑΣΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΝΤΕ
ΨΕΙΡΑΣ ΘΑΥΜΑΣΤΗΣ
Ανά τα χρόνια, είχα την ευκαιρία να εμφανιστώ παντού στις ΗΠΑ
και μετά έχω την πρώτη μου εμφάνιση στον Καναδά.
Κατά ειρωνικό τρόπο,
σε καζίνο.
Είναι ένα καζίνο που παίζουμε ακόμα, το Caesars στο Γουίνδσορ του Οντάριο,
απέναντι από το Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν.
Μαθαίνω με άσχημο τρόπο ότι στον Καναδά,
έχουν τελείως διαφορετικό όρο για να περιγράψουν τους ανθρώπους
από εκείνη τη χώρα.
Ο σωστός όρος στον Καναδά είναι
Πρώτο Έθνος.
Δεν το ήξερα. Είχα πολύ άγχος στον Καναδά,
είπα "Αυτόχθονες Αμερικανοί".
Δεν είμαι καν στην Αμερική, έτσι; Χαζό, έτσι; Το ξέρω.
Ευτυχώς, κάποιος με τράβηξε στο πλάι και μου είπε τι παίζει.
Ευτυχώς, είχα δεύτερη εκπομπή.
Στις δέκα, ανεβαίνω στη σκηνή και λέω
"Πριν αρχίσω, θα ήθελα να ευχαριστήσω
τα μέλη του Πρώτου Έθνους που είναι εδώ απόψε".
Τότε κάποιος φωνάζει
"Πες μας Ινδιάνους".
Ένας τύπος στην πρώτη σειρά λέει
"Δεν είναι Ινδοί".
"Δεν είναι Ινδοί!"
Ο Καναδάς ήταν πάντα μια περιπέτεια.
Κάναμε μια άλλη παράσταση στο ίδιο καζίνο.
Πλέον, όποτε εμφανιζόμαστε εκτός των ΗΠΑ,
ακόμα κι αν είναι δίπλα, στον Καναδά ή στο Μεξικό,
η πρώτη ερώτηση του Μαρτίν στο κοινό είναι
"Έχουμε Αμερικανούς εδώ απόψε;"
Όπου κι αν παίζουμε στον κόσμο, πάντα υπάρχουν μερικοί.
Εκείνο το βράδυ, ο Μαρτίν ανεβαίνει στη σκηνή και κάνει την ερώτηση
"Έχουμε Αμερικανούς εδώ απόψε;"
χωρίς να ξέρει ότι νωρίτερα,
στο ίδιο καζίνο, στην αίθουσα χορού,
μια αμερικανική εταιρία έκανε πάρτι για το τέλος της χρονιάς
κι είχε έρθει από το Ντιτρόιτ.
Γιόρταζαν το τέλος της χρονιάς
κι είχαν αρχίσει να πίνουν από το μεσημέρι.
Το ζούσαν.
Κι ο οργανωτής της εκδήλωσης
θεώρησε καταπληκτική ιδέα να κλείσει το πάρτι τους με γέλια.
Οπότε αγόρασε όλα τα εισιτήρια της παράστασής μου εκείνο το βράδυ
και τα έδωσε στην εταιρεία.
Λοιπόν, φτάνει επτά η ώρα και κουτρουβαλάνε μέσα όλοι,
κάθονται και μετά ο Μάρτιν βγαίνει έξω και κάνει την ερώτηση
"Έχουμε Αμερικανούς;"
Κι αντί να αρχίσουν να χειροκροτάνε ή να σηκώνουν τα χέρια...
Ήταν τόσο μεθυσμένοι που άρχισαν να πανηγυρίζουν.
"ΗΠΑ".
Είμαι στο καμαρίνι και το ακούω. Σκέφτομαι "Γιατί είμαστε εδώ;
Το ίδιο θα κάναμε στο Ντιτρόιτ".
Έπρεπε να συμπληρώσω χαρτούρα. Δεν είναι εντάξει.
Στο διάλειμμα, ο Μαρτίν έρχεται στα παρασκήνια
και μου λέει "Αδερφέ, δεν ξέρω αν το άκουσες".
"Το άκουσα".
"Ίσως να το αναφέρεις". Λέω "Θα το αναφέρω".
Κάποια στιγμή στην παράστασή μου, είπα στο κοινό,
"Ένα πουλάκι μου είπε
ότι έχουμε κάποιους Αμερικανούς εδώ.
Ισχύει;"
Φυσικά...
Κι άρχισαν να το κάνουν πάλι.
ΗΠΑ!
Μετά ησύχασαν κι άκουγες "Αμερική".
Είπα "Κυρίες και κύριοι, καταλαβαίνετε τι έγινε;"
Γράψαμε ιστορία.
Ο κόσμος στην πρώτη σειρά έλεγε "Τι εννοείς, ιστορία;"
Είπα "Μόλις γράψαμε ιστορία.
Ποιος να περίμενε ότι θα ερχόταν μια μέρα
όπου χιλιάδες επί χιλιάδες επί χιλιάδες
Αμερικανοί θα περνούσαν τα σύνορα...
για να δουν έναν Μεξικανό;"
Ευχαριστώ για τα 27 χρόνια που στηρίζετε αυτόν τον Μεξικανό.
Μαϊάμι, σ' αγαπώ πολύ. Ευχαριστώ πολύ.
Καλό βράδυ.
Ευχαριστώ.
Αφράτε!
Για τη Ρίσα. Σε ονόμασα Ρίσα γιατί σημαίνει "γέλιο" στα ισπανικά,
κάτι που ένας κωμικός λατρεύει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Θα μου λείπεις για πάντα.
Υποτιτλισμός: Χριστίνα Φλώρου