Fluffy!
Men, tingnan mo 'yong crowd na 'to.
Nagwawala sila para sa lalaking 'to.
Sino ba siya?
Bakit ba sila nagwawala?
Tingin ko, dapat bumalik tayo sa umpisa,
alamin natin.
Editor, tulungan mo 'ko, ibalik mo nga sa umpisa.
Parang sumobra ka naman yata diyan.
Okay. Oo, gets ko na. No'ng last special. Pinerform sa stadium.
May Mexican Taylor Swift dito.
Okay. A... Lumampas ka na...
Hello? Sumobra na.
Lumampas...
Sige. Nakakatawa talaga, editor.
Nakakatawa talaga.
No'ng sinabi kong simula, di 'yan ang ibig sabihin ko.
Pero seryoso, gaano katagal 'tong special na 'to?
Okay. Ire-rewind natin nang gano'n kahaba,
bigyan natin sila ng mapapag-usapan.
Fluffy!
Nasa Miami tayo, friends!
Oo. Ang astig ng Miami. Dito ko lang masusuot 'to.
Di ko 'to masusuot sa LA. Parang,
"Bulag ako!
Ang exagg."
Nandito'ng astig na Mexican DJ na si Khaled. O, di ba?
Gusto ko din pasalamatan, kasi nandito na tayo,
Only in Dade.
Salamat talaga.
Kung gets n'yo, gets n'yo.
Tingin ko, gets n'yo naman.
Sa friends ko din sa La Carreta para sa pagkain. A...
Ayos.
Ayos, men.
Bago tayo magsimula,
gusto kong magpasalamat sa Hard Rock Hotel and Casino
para sa chance na makapag-record ng special.
Walang pang entertainer na nakagawa ng special dito.
Ngayong gabi ang una.
Hindi Rolling Stones.
Hindi Eagles.
Nagtiwala sila sa komedyante
para mangyari 'to.
Kaya gusto kong magpasalamat.
May iba pa bang nagsi-stay dito sa Hard Rock?
Uy, ako din.
Ang ganda ng hotel na 'to,
di ko lang sinasabi 'yon kasi libre ang room ko, ha.
Alam mong nasa five-hotel at casino ka pag binuksan mo'ng TV sa room mo,
tapos may sarili silang video.
Kung nagsi-stay ka dito, binuksan mo 'yong TV, ito'ng makikita mo,
"Welcome sa Hard Rock Hotel and Casino.
24 hours na gambling, seven days sa isang linggo, 365 days sa isang taon."
Nakaupo ako, sabi ko, "Bakit di ko mapigilang manood?"
Tapos naisip ko,
ngayon, bakit di na lang nila 'yon gawin sa slot machines?
Alam n'yo? Di na nakakahiyang magsugal. Itodo mo na.
Lumapit ka sa isa sa mga machine, tumaya ka ng 20.
"Wag kang titigil."
"Hindi ako titigil."
May mga dumadaan, "Ano'ng ginagawa mo?"
"Sinusubukan kong makuha 'yong jackpot!"
Ayos, men. Sisimulan ko 'yong show ngayong gabi sa tanong.
Hindi ganito 'yong mga comedy show pero sisimulan ko sa tanong.
Ang tanong,
sino dito 'yong ngayon lang ako nakilala?
Five, ha.
Two. Five. Okay.
Sa inyong lahat, kayong five, sasabihin ko, "Sorry."
Alam ko, na-excite kayo. Nakita n'yo 'yong ticket.
Nakita n'yo 'yong apelyido, lumabas ako.
Sabi n'yo, "Lumaki si Enrique."
Kaya ko lang tinatanong kung sino'ng di pa ako nakita o narinig dati
kasi kung kilala n'yo na ako, alam n'yo na 'yong klase ng show na ginagawa ko,
alam n'yo din 'yong klase ng show na hindi ko ginagawa.
Di ako nandito para sabihin sa inyo kung sino'ng iboboto, sino'ng di iboboto,
kung anong shot, kung anong baby ang ipapa-abort.
Di ako dapat ang magsabi no'n.
Kung nasaktan ka, di mo nakuha 'yong punto.
Sinasabi ko lang 'yong mga di ko gagawin.
Pangako, nandito ako para mag-entertain, hindi para maka-offend. Okay?
Magsasaya tayo kasama ng lahat.
Simula sa 'kin.
Pero sasabihin ko, nabubuhay tayo sa magkaibang panahon.
Matagal ko nang ginagawa 'to.
Lagi kong iniisip, basta mabait ako,
wala akong issue, pero ibang-ibang panahon 'to.
Twenty-seventh year ko na.
Twenty-seven years ng pagiging komedyante.
Sa 27 years na 'yon, hindi ako nag-alala.
Alam n'yo, no'ng nagsimula ako, shet, 1997.
Nag-aahit pa 'ko no'n,
may buhok pa 'ko.
Alam ko. Tingnan n'yo 'yong iba. "Ano nangyari?"
Vaccine. Alam ko 'yan.
Joke lang. Joke. Sorry, Florida. Joke lang.
Sabi ko "vaccine," 'yong iba sa inyo, "Sabi ko sa 'yo, e!" Oo.
"Sabi ko na sa 'yo, e, sabi din niya."
May friends ako na nagsasabi sa 'kin,
"Pare, kumikita ka na ngayon. Bakit di mo ayusin 'yong buhok mo?"
Sabi ko, "Para saan?"
"Alam mo, 'yong ibang babae, gusto nila, lalaking may buhok."
E, di, okay sa kanila.
Di sila nagsisinungaling. May mga nakasama na 'kong babae na nagsabi niyan sa 'kin
na importante 'yong buhok.
May isa pa nga, deretsahan, "Kailangan, mahaplos ng kamay ko 'yong buhok mo."
Oo! Sabi ko sa kanya, "Uy, tingnan mo, kung bababa ka pa...
makukuha mo'ng wish mo.
Di ka naman partikular kung ano'ng parte. Uy.
Gusto mo ng buhok, gusto mo ng pelos, ako bahala sa 'yo."
Twenty-seven years na akong komedyante.
Sa 27 years na 'yon, marami na akong nakitang komedyante,
dumadating, nawawala.
Nagpapasalamat ako na sa panahon na 'yon,
na ma-maintain pa din natin 'yong level.
Kaya pakiramdam ko, may ginagawa tayong tama.
Na medyo weird sa 'kin,
kasi pakiramdam ko ngayon, dapat maging maingat ka.
Okay. Dapat maging mas maingat ka... 27 years ng pagiging komedyante,
Naririnig ko na 'yong mga bagay na hindi ko pa narinig dati.
Naririnig ko nang sinasabi nila sa 'kin 'yong mga,
"Uy, Fluffy. Tumanda na akong pinapanood ka."
Na ang laking compliment kasi hindi lang ibig sabihin no'n,
fan ka, ibig sabihin no'n, invested ka.
Ibig sabihin no'n, sinusundan mo 'yong career na 'to sa mahabang panahon.
'Yong iba sa inyo, una n'yo akong nakita na nag-perform, mga bata pa kayo.
Ngayon, 'yong iba sa inyo, nandito ngayong gabi
kasama ng mga anak n'yo.
Gusto ko lang magpasalamat sa mahabang panahon na nagtiwala kayo,
bumabalik pa din kayo para manood ng show.
Na-appreciate ko talaga 'yon.
'Yong marinig na may nagsabing, tumanda na silang pinapanood ako,
isa 'yon sa pinakamagandang compliment na maririnig ng kahit sinong entertainer.
Naiintindihan ko na ngayon, sa therapy, 'yon ang ibig sabihin no'n.
Di ako magsisinungaling.
First time na may nagsabi sa 'kin na tumanda na silang pinapanood ako,
di ko alam kung paano magre-react.
Di ko alam kung paano ipoproseso
kasi walang may gusto na maramdaman na tumatanda na sila.
No'ng first time kong narinig, parang...
Second time kong narinig, sabi ko, "Bumili ka ng sumbrero."
Third time, tinanggap ko na. Sabi ko,
"Maraming taon na ang nakalipas, no'ng nagsimula ako, lahat 'to, lupa pa,
sa abot ng makikita mo.
Ibang-ibang panahon 'yon, at..."
Nga pala, di ko alam kung bakit White ang boses ko.
Gano'n lang talaga.
Sinubukan ko'ng pang-Mexican na boses, pero di n'yo seseryosohin.
"Buweno, buwisit ka.
Nasa rantso kami, sabi sa 'min, lumayas, pare.
Ang hirap talaga do'n."
Pero nagbabago ang panahon. Nagbabago ang rules.
Di ko alam kung hanggang kailan tatagal 'to.
Sasabihin ko 'yong nangyari sa 'kin at bakit ko binanggit 'yon.
Nag-podcast ako.
Bago ako pumasok sa studio, kausap ko 'yong producer sa labas.
Excited saka masaya 'yong producer, sabi niya, "Gabriel Iglesias,
excited kaming makatrabaho ka.
Ang ganda talaga nito.
Bago ka pumasok, gusto ng host na tanungin ko 'to,
bago ka pumasok para sa interview." Sabi ko, "Oo naman, sige."
"Okay. Sa ano ka naa-identify?"
Di ko alam kung paano sasagutin 'yon.
Forty-seven years old ako. Di ko alam ang sasabihin ko.
Sabi ko, "Shet. Gutom, yata."
Ibig sabihin ko...
Pagod ako, inaantok, depressed pag Tuesday.
Ewan ko kung ano'ng gusto mong sabihin ko.
Kita n'yo, ito kasi.
Alam ko 'yong gusto niyang itanong sa 'kin.
Ayoko lang mangialam sa usapan tungkol sa bagay
na walang kinalaman sa 'kin.
'Yon... Oo.
Pakiramdam ko, parang pinapainan ako
kasi kahit ano'ng isagot ko sa tanong,
maiilang ako pagkatapos.
Alam mo 'yon, kasi para sa 'kin, "Hayaan mo lang akong magpatawa."
Pero sa panahon ngayon, di na pwedeng hindi mo sagutin 'yong tanong
kasi ang tingin nila sa silence, problema.
Sorry kung 'yong di ko pagsagot sa tanong, ang tingin nila do'n, problema.
Lumaki ako sa panahon na lagi kang sasabihan
na pakialaman mo lang 'yong sarili mo.
'Yon lang ang ginagawa ko, di ako lumalampas sa linya ko.
Ang isa pang laging sinasabi sa 'min,
igalang mo lagi ang nakatatanda sa 'yo.
Kahit saan pang henerasyon ka galing,
'yon lang 'yong bagay na mapapagkasunduan natin
hanggang ngayon.
Ngayon, problema na ang tingin nila sa mga matatanda.
Oo. Alam n'yo 'yon, naiintindihan ko
na 'yong mga kabataan ngayon, may technology na sa palad nila,
pwede mong i-Google kahit ano,
pero di mo magu-Google ang experience sa buhay.
Okay?
Hindi. Di mo mada-download 'yong hirap. Di mo mada-download 'yong kabiguan.
Di mo mada-download 'yong oras na tutulong sa 'yo mag-build up
para maging mas mabuting tao ka.
Para sa 'kin, ulit,
pinili kong mag-stay sa linya ko, mag-joke lang
no'ng tinanong ako no'ng babae.
Sobrang sumama ang loob niya. Sobrang nasaktan siya.
No'ng nag-joke na ako,
sabi niya, "Hindi, di 'yon ang ibig kong sabihin.
Ibig sabihin ko, ano'ng pronouns mo?"
"Ano?"
"Ano 'yong pronouns mo?
Halimbawa, they ka ba o them?"
"They?
O them?
Gaano ba ako kataba?
"Kailan ako hindi naging it?"
Kinain ko'ng sarili ko, dumami ako. Gano'n ang nangyari.
Ang nalaman ko, kahit maganda ang intentions mo,
gusto mo lang magpaka-cool,
makikita mo pa din 'yong sarili mo sa sitwasyon.
Sasabihin ko sa inyo kung ano pa'ng nangyari sa 'kin, ha?
Nasa McDo ako.
Di pa 'yan 'yong joke, pero okay.
Sige. Sabi mo, "Maganda 'to." Hindi!
Nasa McDo ako malapit sa bahay ko.
'Yong McDo malapit sa bahay ko, two in one.
McDonald's sa gilid, tapos gasolinahan din.
Malaki 'yong SUV ko.
Alam ko, ilang minutes magpa-gas.
Kaya sabi ko, "Bibili muna ako ng nuggets habang nandito ako."
Pumasok ako sa McDonald's, habang naglalakad ako,
di ko maiwasan na mapansin
'yong palaboy na pamilya na 'to na nakaupo sa labas.
Ngayon, wala silang dalang sign.
Hindi sila humingi ng pera sa 'kin, masasabi mo lang.
Masasabi mo lang na 'yong kawawang pamilyang 'to, may pinagdadaanan sa buhay.
Kaya pumasok ako, sabi ko, "Alam mo?
Di ko kailangan ng makakain.
Hindi talaga. Habit na lang 'to ngayon."
Lumapit ako sa cashier, sabi ko,
"Alam mo? Oorder ako ng pagkain para sa kanila. May dala silang mga bata."
Kaya nag-order ako, sabi ng cashier, "May iba pa po?"
"Ang totoo, oo. May wet wipes kayo?"
"Excuse me?" "Alam mo 'yon, wet wipes panglinis ng kamay."
"Pwede po kayong gumamit ng CR.
Eto po 'yong code."
"Eto kasi.
Hindi para sa 'kin. Para sa mga palaboy na nasa labas ng pinto.
Gusto kong masiguro na makakapaglinis ng kamay 'yong mga bata bago kumain.
Itong pagkain na in-order ko, para sa kanila."
Habang nag-uusap kami...
Salamat.
Habang nag-uusap kami, 'yong manager ng McDo,
nakikinig sa usapan namin, lumapit siya.
Tsismosa siya, di ba?
Sabi niya, "Excuse me. Di ko maiwasang marinig.
Sinabi mo ba, na 'yong pagkain na 'to, para sa pamilya sa labas?"
"Oo. Sana okay lang."
"Hindi, okay lang talaga.
'Yong magbigay ng pagkain sa mga nangangailangan, okay talaga 'yon.
Pero, 'yong tawag mo sa kanila,
'yon ang hindi okay."
"Ano ba'ng tawag ko sa kanila?"
"Sabi mo...
palaboy."
"Totoo naman. Tingnan mo. Shet."
Dinidilaan niya 'yong bintana.
"Sir, di mo na pwedeng sabihin 'yan. Offensive na 'yan."
Sino'ng nagreklamo?
"Okay, kung di ko na dapat sabihin 'yong salitang 'palaboy',
ano 'yong dapat kong itawag imbes na 'palaboy'?"
"Sir, 'yong bagong term na tama, 'walang bahay'
kapag nagde-describe ng tao sa hindi magandang sitwasyon tulad niyan."
"Joke lang 'yan."
"Hindi, sir. Di ako nagjo-joke, pakihinaan ang boses."
"Gusto mong hinaan ko boses ko,
e, may sinasabi kang nakakatawa?"
"Sir, kung tingin mo, nakakatawa 'yon, malinaw 'yan, parte ka ng problema,
hindi solution."
Miami. Gusto kong magpakabarumbado.
Gusto kong magpakabarumbado.
Oo. Gusto kong magpaka-Hialeah sa kanila.
Love you, Fluffy.
Salamat sa pagpunta, Hialeah.
'Yon nga, gusto ko siyang awayin, pero...
Gusto kong magpakabarumbado pero di pwede
kasi 'yon 'yong McDo na regular kong pinupuntahan.
Alam n'yo ibig sabihin ko? Ayokong ma-ban.
Malayo na 'yong isa, ang mahal ng gas, kaya sabi ko, "Di na lang."
Kaya tiningnan ko siya, sabi ko, "Okay. Gusto mo nang ganito?
Game ako.
Simula ngayon,
hindi na ako mataba.
Sa 'yo na nanggaling, unexercised ako."
Oo, bro. Tumingin siya sa 'kin, sabi niya, "Wag kang magpatawa."
Tiningnan ko siya, sabi ko, "O!
Kung tingin mo, nakakatawa, malinaw, parte ka ng problema.
Hindi solution."
Kinuha ko 'yong pagkain, lumabas ako.
Ngayon, kalahati ng kuwento. Nagpunta ako sa pamilya. Okay?
Inabot ko 'yong mga bag ng pagkain sa nanay.
Napakabait no'ng nanay.
Masaya lang siya na may nagmalasakit sa kanya at sa mga anak niya.
Naging emosyonal siya.
Sabi niya, "Gusto ko lang magpasalamat.
Di mo alam kung ano'ng ginagawa mo para sa amin ngayon, malaking bagay 'to.
Salamat."
At kailangan kong itanong 'yong tanong.
Sabi ko,
"Ayos ka lang?"
Alam ko ang iniisip n'yo.
'Yong iba sa inyo, "Wag mong gawin 'yan."
Ginawa ko na. Kaya nga tayo nandito. Panoorin mo.
Tumingin ako, sabi ko, "Ayos ka lang?"
Sabi niya, "Hindi, sa kasamaang palad, hindi kami okay. Hindi.
Apat na araw na kaming walang matirahan."
Ako naman, "A...
Di ko alam kung nabalitaan mo.
Pero..."
Hindi, di ko siya kinorek.
Di ko siya kinorek kasi di ako gago. Kaya di ko siya kinorek.
'Yan ang ibig kong sabihin.
Kahit na maganda ang intentions mo ngayon,
pwedeng ma-absorb ang sinasabi o ginagawa mo,
babaliktarin ka para magmukha kang masama.
Dapat walang consequences
'yong pagiging mabait, 'yong pagtulong,
'yong kagustuhan na gawin ang tama, 'yong pagmamalasakit.
Sa kasamaang palad, sanay pa din tayo sa "pananagutan"
na minsan, nakakalimutan natin maging tao, nakakalungkot 'yon.
Di ako naninindigan tungkol do'n.
Pinapaalam ko lang sa inyo 'yong mga pinagdadaanan ko,
nandito ako para mag-report.
Ang problema ngayon, pagkatapos ng 27 years kong pagiging komedyante,
tuwing lalabas ako ng pinto,
nakatingin na sa 'kin ang mga tao.
Na kada lalabas ako ng bahay,
may chance na pwede akong mabalita.
Halimbawa,
sinabi ba ni Martin kung paano siya nahulog sa stage kanina sa show?
- Oo. - Okay. Okay, ayos.
Para sa mga nanonood sa bahay, si Martin, nahulog siya kanina. Sinabi niya 'yon.
Di n'yo nakita, kasi limited lang sa subscription n'yo.
Oo.
Panoorin n'yo 'yong first half sa Prime. Sa Prime yata 'yon.
Baka makita n'yo do'n bumalik kayo, tingnan n'yo 'yong iba.
Sa madaling salita, may ginagawa kaming show sa Phoenix, Arizona,
aksidenteng nahulog si Martin sa ganitong kataas na stage,
nabalian siya ng paa.
Ngayon, ang maganda kay Martin, nakatayo siya,
sa adrenaline rush, nakatakbo pa, nakabalik ulit sa stage at nag-perform
tapos dinala sa ospital pagkababa niya ng stage.
Professional siya.
Seryoso, pro 'yon.
Hanga talaga ako kasi kung ako 'yon...
Kung nahulog ako sa stage,
'yong mga staff, parang, "Paano na ang fans?"
"That's it, pansit."
"Ano'ng sasabihin natin?" "I-refund."
Pero kita n'yo, ang pagkakaiba, kailangang sabihin ni Martin na nahulog siya
para malaman n'yo na nahulog siya.
Nga pala, nakita ko'ng pagbagsak niya.
Lumabas siya, parang natisod sa kurdon sa backstage,
lumabas siya sa kurtina.
Tapos alam n'yo na, Martin!
'Yong mga babae sa unahan, sabi,
"Nahulog siya sa 'kin."
Buti tumawa kayo.
Sinabi ko 'yan kagabi, sabi no'ng isang lalaki, "Aww."
Sabi ko, "Bakit 'aww'?"
"Kaibigan mo 'yon."
"Mismo. Kaya ko siya pinagtawanan."
'Yan ang tanda ng tunay na pagkakaibigan, 'yong masabi
ang tunay na kasamaan sa isa't isa.
Kasi alam mong hindi mo talaga sinasadya.
Saka di n'yo ba naiisip na kung ako 'yong nahulog sa stage,
imbes na si Martin, hindi siya magjo-joke?
Maniwala kayo, magjo-joke siya.
Sasabihin niya sa mga tao, "Nakita ko si Fluffy, tumalbog."
Bukod do'n, alam mong mababalita 'yon.
Nahulog ako sa stage ngayong gabi, sa isang oras, may van na sa harap.
"Nandito kami sa harap ng Hard Rock Hotel and Casino,
kung saan naniniwala ang mga awtoridad na nawalan ng kontrol si Fluffy.
Puntahan natin si Tom na nasa loob ng venue."
"Tama, Jim, nakatayo ako dito sa Hard Rock Hotel and Casino,
sa loob ng venue kung saan nahulog si Fluffy.
Di pa rin sigurado kung ano ang nangyari dito ngayong gabi.
Na-interview namin ang mga awtoridad na nagsabi nito,"
"Buwisit."
"Di pa rin sigurado kung may problema ba sa stage.
Nakausap namin ang security na nag-comment nang ganito,
'Nakita ko nang buo. Okay?
Nahulog si Fluffy. Ang tindi ng pagbagsak niya.
Wala pang gano'n kadaming umiyak na White simula concert ni Taylor Swift,
Grabe talaga.
Sa Miami pa. Niloloko mo ba ako?
Mas marami siyang nasaktan na Cubans kaysa kay Castro.'"
Ganyan ka maka-canceled.
'Yon ang punto na sinasabi ko dito.
Nabalita ako nitong mga nakakaraan.
Di naman sa pagsi-spoil,
may episode ng Family Feud na malapit nang ipalabas,
nando'n ako.
Oo.
Celebrity edition 'yon, bale si Fluffy saka pamilya ni Fluffy
versus kay Fat Joe
at pamilya niya.
Bale, oo, si Fat Joe laban kay Fluffy
kasi 'yong mga producer, maganda ang sense of humor.
Sa madaling salita, sinama ko'ng pamilya ko galing East Coast
para makasama sa show.
Naging okay 'yong show. Malalaman n'yo kung sino'ng mananalo.
Ito'ng nangyari.
Kinabukasan, 'yong sister ko, na isa sa mga sinama ko,
matagal na siyang di nakakapunta sa California,
sabi niya, "Pwede ba tayong mag-Disneyland?"
Sabi ko, "Oo naman. Tara."
Siya saka 'yong asawa niyang si Gordy, dinala ko sila sa Disney.
Nag-rides kami ng konti, para lang malinaw,
hindi 'yon 'yong balita.
Sinabi ko kagabi, may nagsabi, "Kasya siya."
Hindi!
'Yong iba. Di ba? Oo.
Sumakay kami sa Cars ride sa California Adventure,
sa gitna ng Cars ride, huminto 'yong car sa track.
Tiningnan ako ng sister ko.
Sabi niya, "Ganito ba talaga 'to?"
Sabi ko, "Hindi, bayad naman tayo. Dapat matapos...
Nagbayad tayo. Dapat gumagana 'yan. Hindi...
Inabot 'yong mga taga-Disney ng 20 minutes para sunduin kami,
ilabas kami sa kotse.
Nakaupo kami do'n. sa labas, nakabilad sa araw ng 20 minutes.
Wala akong problema do'n kasi mocha naman ako.
Okay lang akong nakabilad ng 20 minutes.
'Yong sister ko, doble ang itim sa 'kin.
Siya parang, pucha, alam n'yo... Apache. Siya... Alam n'yo 'yon.
Pucha, Azteca. Basta, alam n'yo 'yon...
'Yong asawa niya, sa kabilang banda, taga-Minnesota siya.
Para siyang mamamatay.
"Hindi n'yo ba alam?" Oo...
Habang nakaupo kami sa car,
naghihintay sa mga taga-Disney na ilabas kami sa car,
'yong mga nakapila, na-realize na close 'yong rides.
Sa rides, makikita mo 'yong linya.
Nakikita ng mga tao 'yong car sa track,
tapos nakita nila
kung sino'ng nasa car.
Bigla na lang, naglabasan na 'yong mga cell phone.
Pag-alis namin sa Disney,
na-report na ng TMZ 'yong istorya, magu-google n'yo, okay?
Na-report na ng TMZ 'yong nangyari bago kami umalis ng park.
Sabi, "Naipit si Fluffy sa LA freeway sa Disney."
Akala ko, cute 'yon. Akala ko, lokohan lang.
Akala ko, nakakatawa. Akala ko, okay lang.
Hanggang mabasa ko 'yong comments.
Ang iba sa inyo...
mga kupal.
May babaeng nag-comment, "Di porke't matangkad ka para sumakay,
magkakasya ka na."
May lalaking nag-comment, "Napagod 'yong car."
May isa pang nag-comment, "Mexican ka. Di mo ba kayang ayusin?"
Si Martin 'yon, oo. E...
Basta, bale...
Bago 'yon, nabalita na din kami sa buong mundo.
Baka maalala ng iba sa inyo 'yong istorya.
Kasama kami sa emergency landing situation.
Nagrenta ako ng private jet
kasi 'yong huling Netflix special ko, nakarating na sa 'kin 'yong pera,
ako naman, alam n'yo na, naisip kong magbuhay-yayamanin, di ba?
Hindi, sumadsad pala kami.
Pinakamalalang turbulence na na-experience namin sa 27 years ng pagiging komedyante.
Pinakamalalang turbulence na naramdaman ko.
May punto na gumanito 'yong jet.
Ako naman, gumanito.
Ang pinakanakakatakot, nakita ko 'yong mga aso ko, umaangat sa upuan.
Buti na lang, nakarating kami nang ligtas. Okay kami.
Hindi 'yon ang nabalita.
Ang nabalita, no'ng nag-landing na kami,
lumapag ang jet, dumausdos sa runway
ng 183 meters, napunta kami sa field.
Field.
Field!
Niloloko mo ba 'ko?
Kahit gaano ako magsumikap...
na baguhin 'yong nakasanayan,
may grupo ng Mexicans na napunta sa field. Oo, 'yon nga ang nangyari.
Ganyan ni-report ng TMZ. "Mexicans Nakita sa Field".
Sa movies, ang mga piloto ang unang nakakaalam
kapag may issue.
Sa movies, mga piloto ang laging nagmamagandang-loob
na magsabi sa mga passenger.
Gusto nilang marinig ang sarili nilang magsalita. Nagma-mic sila,
"Captain n'yo 'to, nagsasalita dito.
Gusto kong ipaalam sa inyo, makaka-experience tayo ng turbulence.
Kung makakapag-seatbelt kayo, magiging okay lahat. Sige."
Alam n'yo 'yon? Kapag naging bumpy na,
"Captain n'yo 'to.
May nag-Mexican food dito,
kaya medyo bumpy tayo dito.
Nag-fast food kami.
Paalala lang na mag-seatbelt.
Baka magka... Ayan na. Medyo lang.
Sige, babalik ako, mga ilang saglit...
Pag babagsak ang eroplano, "Maghanda sa impact.
Kumapit kayo nang mahigpit. Dumadausdos tayo."
'Yong pilot namin,
wala.
Walang sinabi 'yong pilot namin hanggang no'ng huminto kami.
Pagkatapos ng siguro, one minute,
bumukas 'yong pinto ng cockpit, pinasok niya 'yong ulo niya,
sabi niya, "Ayos lang kayo?"
Sabi ko,
"Nasa cup holder 'yong chihuahua ko. Di ako okay."
Nakakatakot 'yong sitwasyon na 'yon, guys,
pero sasabihin ko sa inyo, kahit nagka-emergency landing kami,
akala namin mamamatay na kami,
nagpapasalamat ako sa nangyari.
Maniwala man kayo o hindi,
nagpapasalamat ako kasi napaalala sa 'kin no'n kung gaano kahalaga ang buhay,
kung gaano kabilis pwedeng magbago ang mga bagay.
Paminsan-minsan, kailangan natin ng konting paalala,
dapat mayanig tayo nang konti para ipaalala sa 'tin
"Diyos ko, special 'to."
Importante 'to. I-enjoy mo. Magsaya ka.
Pagkatapos ng landing no'ng araw din na 'yon,
walang kahit ano, kahit sinong makakasira
sa ganda ng pakiramdam ko na humihinga pa ako, buhay.
Wala.
Kaya nagpapasalamat ako sa mga masasamang pangyayari.
Tingin ko, 'yong mga masasamang pangyayari, ang totoo, magagandang bagay
kasi kailangan natin ng balanse.
Dapat may mga bad experience tayo
para mapahalagahan talaga 'yong mga magagandang experience.
Hindi lahat ng araw, pareho.
Dapat may paraan ka para maba...
Di n'yo dapat ma-misinterpret,
minsan sunod-sunod 'yong masasamang nangyayari. Di okay 'yon.
'Yon ang nangyari sa 'kin.
Pagkatapos ng near-death experience ko, umuwi ako.
Umuwi ako para malaman na may nanloob sa bahay ko.
Oo. Oo, parang, "Niloloko mo ba 'ko?"
Kaya ako nakaligtas? Para makita 'to.
Kaya lang hindi n'yo pa 'yon nabalitaan hanggang ngayon,
kasi 'yong detective sa kaso,
sabi sa 'kin, bawal ko daw pag-usapan 'yon.
Sa California.
Oo, kung 'yong mga lalaking nanloob sa bahay ko, nandito ngayong gabi, bravo.
Bravo. Flex na flex 'yon.
Hindi, pinasok nila'ng bahay ko, siyempre, ang unang tanong,
ano'ng kinuha nila sa bahay mo?
'Yong kinuha nila sa 'kin, sa totoo lang, peace of mind.
Di ko na feel na ligtas pa 'ko sa bahay na 'yon pagkatapos.
Pero kung kailangan n'yong malaman,
ginawa ko lahat para maiwasan na may manloob.
Una sa lahat, may mababait na kapitbahay ako.
May alarm ako. May dalawang camera system ako.
May fence ako, nakapalibot sa property.
Akala ko, okay na ako.
May video footage ako ng buong pagnanakaw.
4K pa.
Ang linaw no'n.
Nakita ko 'yong mga lalaking pumasok, pero di ko sila makilala
kasi nakamaskara sila.
Ang masasabi ko lang sa dalawang lalaki na pumasok sa bahay ko,
20 years old sila.
Alam ko, 20 sila
kasi no'ng tumalon sila sa fence, tumama sa lupa,
hindi sila nasaktan.
Kung 35 years old 'yon na may sciatica,
magdadalawang-isip siyang tumalon sa fence.
Tumalon sila sa fence, nagpunta sa likod
binasag nila 'yong bintana, nakapasok sa kusina.
Ginulo nila 'yong bahay ko.
Okay, lahat ng drawer, bukas, lahat ng cabinet, bukas.
Lahat, nakatambak sa sahig para makapaghalughog sila.
'Yong mga sofa, nakabaliktad, 'yong mga unan, nakakalat,
tinanggal nila lahat ng frame na nakasabit sa pader.
Sabi ko sa detective, "Tingnan mo, naintindihan ko'ng ginawa nila sa drawers,
sa cabinets, kahit sa sofa.
Pero ano'ng meron sa mga frame?
Bakit tinanggal nila lahat ng mga frame sa pader pero wala silang kinuha?
Mga art 'yong iba do'n."
"Mr. Iglesias, may dapat kang maintindihan
tungkol sa mga taong nanloob sa bahay mo.
Hindi sila naghahanap ng picture o art.
Naghahanap sila ng safe."
Sabi ko, "Safe?"
"Opo, sir. Safe.
Madalas, sa mga ganitong bahay, binubutasan nila 'yong pader.
Nagi-install sila ng safe, tapos tatakpan ng frame
'yong safe para di mahalata na nando'n 'yong mga gamit nila.
Sabi ko, "Safe?"
"Opo, sir, safe."
"Pero ngayon lang ako nagkapera nang ganito.
Tiningnan ba nila 'yong mattress?"
"Hindi ko pa alam." "Tingnan natin."
Nagpunta kami sa master bedroom. Hinawakan ko 'yong gilid ng kutson, tama?
Inangat ko, sabi ko,
"Tanga!
Nandito pa lahat."
Diyos ko. Wala silang kaalam-alam.
Nanloob sila ng tao na mas bakya pa sa kanila.
Kaya sa dulo, ang nakuha lang nila,
konting alahas lang galing sa drawers.
'Yon na 'yon.
Ginulo nila 'yong bahay.
Wala silang nakuhang kahit anong pera. Sasabihin ko kung ano'ng nakuha nila.
Nakuha nila 'yong mga baril ko.
Ngayon,
hindi pa 'ko naging ganito ka-open sa realidad
na sa totoo lang, registered gun owner ako.
Relax lang, Florida.
Di pa ako naging ganito ka-open tungkol dito, kasi prangkahan na,
walang kinalaman 'yong iba do'n.
Okay?
Pero may koneksyon 'yon sa istorya na sasabihin ko sa inyo.
Bago lang akong gun owner.
Naging gun owner ako no'ng 2020, okay?
Oo, no'ng nasa kalagitnaan tayo ng...
Kada umaga, nanonood tayo ng balita, di natin alam ang mangyayari,
parang nagiging iresponsable ang dating,
na hindi ko hinahanda 'yong sarili ko sa masamang mangyayari.
Kada umaga habang nanonood ng balita, parang papunta tayo lagi sa The Purge.
'Yong iba sa inyo, natatawa, pero isipin n'yo 'to,
mas mapapabilis pa nga dapat 'yong purge.
Oo, 'yong purge.
Gano'n nila tayo dapat gisingin, kahit sa entertainment purposes lang.
"Gusto ko kayong pasalamatan sa inyong partisipasyon sa pandemic.
Ang oras ay 7:45 a.m."
Takot ang nag-udyok sa 'kin na bumili ng baril.
Natakot ako, walang problema sa 'kin na aminin 'yon.
Natakot ako. Di natin alam kung ano'ng mangyayari.
Para lang 'yon sa proteksyon. Di ako nagha-hunt.
Ayokong mag-hunt. Di ko kailangan. May alam akong tatlong Chick-fil-A.
Okay na 'ko.
Di ako lumalabas pag weekends.
Pull!
Walang...
May Nintendo pa din ako. Di ko kailangan no'n.
Takot lang talaga ang nag-udyok sa 'kin na bumili ng baril.
Kaya nagpunta ako sa sporting goods store
na malapit sa bahay ko.
Pumasok ako do'n, ang daming tao
na madalas, di gano'n ka-open sa idea na magkaroon ng baril,
pero para din silang ako, takot din sila, na tama lang naman.
Lagi kong naririnig 'yong usapan.
Lagi ko 'tong naririnig,
"Mas okay na magkaroon ako ng baril na hindi ko kailanganin
kaysa kailanganin ko pero wala ako no'n."
Wala akong paki kung saan kayo galing, may saysay 'yon.
Ayoko din mahaluan ng politika 'yong personal safety ko.
Kaya sunod no'n...
Sunod no'n, nakapila na 'ko, dapat makakuha ako ng ticket na may number
parang nasa DMV ka lang o palengke.
Sa katayan.
Sa bodega. Number five!
Nasa pila na ako.
Forty-five minutes ako naghintay.
No'ng nasa harap na ako, may lalaking nagpunta sa counter,
sabi niya, "Ano'ng maitutulong ko sa 'yo, iho?"
"Puwes..."
Nga pala, narinig ko 'yong iba sa inyo, tumawa,
para malinaw lang, hindi ko sinasabi na lahat ng taong
nagbebenta ng baril...
gano'n magsalita.
Jim ang pangalan niya.
Sabi ni Jim, "Ano'ng maitutulong ko sa 'yo, iho?"
"Nandito ako para bumili ng pinakauna kong baril."
"Tama ang napuntahan mo, alam mo na'ng gusto mo? O kailangan mo ng tulong?"
"Ang totoo, na-check ko na 'yong mga display,
tingin ko, may nahanap na akong pwede sa 'kin."
"Sige, ipakita mo sa 'kin."
"Okay, ito, 'yong nasa case na 'to." "Ito?" "Oo. Ito."
"Ito. 'Yong nandito, sa harap."
"Ito ba?" "Hindi. Ito."
"Ito?" Hindi. Ito. Hindi 'yan." "Ito ba?" "Hindi. 'Yong nasa harap."
'Yong may tag. May tag. Banda dito. 'Yong may nakalagay na two-two."
"Sir, tawag mo sa baril na 'yan...
tutu?"
"Oo.
Ano?
Tama, Jim?
Jim, wag mo akong tingnan na parang baliw ako. Binabasa ko lang.
Nakasulat dito. Sa harap. Sabi, two-two."
"Ibig mong sabihin, 22?"
"Oo, siguro. Two-two, 22, pareho lang 'yon."
"Iho, ayokong basagin ang trip mo, pero malaki ang pagkakaiba
ng tutu at .22.
Pero California naman 'to kaya kahit ano'ng trip mo, iho.
Ayos?
Ngayon, may partikular na dahilan ba kung bakit ka pumili ng two-two?"
"Kahit nakaka-impress 'yong mong mga baril mo dito,
marami diyan, nakikita ko na sa movies.
Medyo sobra para sa 'kin. Napakasimple ko lang.
Mukhang madaling gamitin 'yong baril na 'to.
Maliit saka parang madali lang.
Saka naka-sale 'to.
Alam mo'ng ibig kong sabihin? Naman, pare. Ang baril, baril, tama?"
"Hindi masyado."
"Hindi ba 'to magandang choice?"
"Iho, gusto mo ng opinyon ko, o gusto mo lang bumili, tapos na?"
"Hindi, sabihin mo sa 'kin kung mali ako.
Maganda o pangit na baril 'yong .22?"
"Iho, sa personal na opinyon ko, buti pa, kilitiin mo na lang siya,
para sa akin lang, ha.
Ang gawin mo na lang, laruin 'yong sitwasyon.
Maiinis mo lang siya, 'yan ang sinasabi ko sa 'yo."
"E, Jim, makinig ka sa iniisip ko.
Ang naiisip ko sa baril, gagamitin ko 'yong baril
na parang panakot.
Pag may nanloob sa bahay, makikita nila 'tong malaking kalbong Mexican,
may hawak na baril, magdadalawang-isip sila
nanakawan na lang nila 'yong kapitbahay ko."
"Iho, pag may nanloob sa bahay mo, may baril din sila,
malalaman nilang .22 ang hawak mo.
Sasabihin ko sa 'yo ang mangyayari. Kukunin nila 'yan sa 'yo.
Babanatan ka nila gamit 'yan. Tama?
'Yong bugbog na makukuha mo dahil sa .22,
mas masakit pa kaysa mga bala ng .22.
Lintik, sigurado 'yan.
Makinig ka, di kita kilala, pero tingin ko, alam ko ang sitwasyon mo,
itama mo ako kung mali ako. Gusto mong protektahan ang bahay mo?"
"Oo." "Pamilya mo?" "Oo."
"Mga gamit mo?"
"Oo." "Sige, sundan mo ako.
Tingin ko, ito ang kailangan mo. Okay?
Nakikita mo 'to dito? 9 mm 'to para magsimula ka muna.
Okay?
Solid na baril ang 9 mm.
Dalawa sa dibdib, sigurado 'yon, tumba 'yon.
Pero may espesyal na military-grade na armas ako dito.
May bala ako dito.
Spreader ang tawag dito.
Oo, 'yan ang tawag ko sa ex ko.
Pistol din talaga siya, sasabihin ko sa 'yo.
Kaya nga lumipat ako dito sa California. Di niya ako mahahanap.
'Yong bala na 'to, paglabas sa chamber,
bumubukas.
Pag tumama, mag-iiwan ng butas, ganitong kalaki."
At ang tanga ko,
sinabi ko 'to, sabi ko, "Nakakaligtas 'yong mga tao diyan?"
"Ligtas?
Ligtas?
Iho, di mo gugustuhin na mabuhay sila.
Dapat gusto mo, patayin sila na parang pritong manok sa pagkakaalam ko."
Sabi ko, "Ayokong may mamatay."
"Ayaw mong may mamatay?
Narinig n'yo 'yon?
Narinig n'yo? Ayaw niyang may mamatay.
Oo. Kilala n'yo kung sino'ng binoto niya."
"Two-two, nasi-stress ako sa 'yo, pare.
Gusto kitang tulungan, pero kailangan mong tulungan ang sarili mo, makinig ka.
Gagawin ko lahat ng kaya ko para maayos 'to.
Ipapaliwanag ko sa 'yo, ha?
Nasa bahay ka.
May nanloob sa bahay mo.
May baril sila.
May baril ka.
Sinabi mo sa tao na 'to na umalis siya o babarilin mo siya,
hindi umaalis.
Sa totoo lang, kabaligtaran ang ginagawa nila.
Palapit na sila nang palapit.
Sobrang lapit na nila, makikita mo'ng puti ng mga mata nila.
Nakatayo 'yong taong 'to sa harap mo.
Kita n'yo ang isa't-isa.
Handa 'yong taong 'to na gawin ang kahit ano
na umalis na nagawa kung ano'ng gusto nila, pati ang patayin ka.
Ang tanong ko sa 'yo, handa ka bang gawin din 'yon?
Handa ka bang protektahan ang pamilya mo, bahay mo, mga gamit mo,
higit sa lahat, sarili mo, sa sitwasyon na 'to?
Ano'ng gagawin mo?"
"Una sa lahat, pare.
Dapat magbenta ka ng parang life insurance, kasi...
Nami-miss mo 'yong calling mo. Naramdaman ko 'yon. Naramdaman ko.
Kapag na-corner ako nang gano'n, wala akong choice,
nanganganib ang buhay ko,
pinapangako ko sa 'yo, Jim, lalaban ako, babarilin ko sila sa binti.
Gagawin ko 'yon."
"Tingin mo talaga, makakatama ka sa binti, Mr. First-Time Gun Owner?"
"Kung bibilhin ko 'yong bala na binebenta mo sa 'kin,
na gano'n kalaki ang butas, malapitan, kaya kong magpatama sa binti.
Dalawang hakbang pa, babarilin ko siya sa huevos. Gagawin ko 'yon."
Itatama ko sa pelota. Gagawin ko. Di 'yon magkaka-baby, pare."
"Sige. Di mo kailangang magpakabrutal sa 'kin ngayon.
Iho, alam mo'ng mangyayari pag may binaril ka sa bahay mo
sa binti, tapos nabuhay?"
"Alam ko ang mangyayari.
Matutulog ako nang mahimbing kasi alam kong di ako kumitil ng buhay,
naprotektahan ko din ang bahay ko, pamilya ko, gamit ko.
'Yon ang mangyayari."
"Malinaw 'yan, mahilig ka sa Disney.
'Yon ang pinakamalaking pantasya na narinig ko.
Iho, tatanungin kita kung alam mo, pero malinaw na hindi.
Hindi ako mag-aaksaya ng oras na magpaligoy ligoy.
Sasabihin ko nang deretso.
Pag may nabaril ka sa bahay mo at nabuhay pa,
pwede kang balikan, idemanda ka.
Tama. Eto ang masama.
Mananalo sila.
Tama. Mananalo sila.
Di lang nila makukuha lahat ng gusto nilang makuha
no'ng nanloob sila, pag tapos na lahat,
babayaran mo sila nang malaki.
Ngayon, ano'ng masasabi mo diyan?"
Sabi ko, "Mamamatay 'yong gagong 'yon!"
Na-excite siya.
"Nagkakaintindihan na tayo!"
May nalaman ako no'ng araw na 'yon.
Nalaman ko na ang mga nagbebenta ng baril, parang mga nagbebenta ng used cars.
Ginagamit nila'ng emosyon mo, tapos, bebentahan ka nang mas mahal
para bumili ka ng mga bagay na hindi mo gusto o kailangan.
Alam niyang takot ako kasi paulit-ulit niyang sinasabi sa 'kin,
"Kasi alam kong natatakot ka.
Natatakot ka, naaalarma ka. Nag-aalala ka. Natatakot ka."
Tuwing sasabihin niya na "natatakot," may lumalabas sa counter.
Nabentahan niya ako nang husto, no'ng tapos na siyang "magbenta sa 'kin,"
nakabili ako ng apat na rifle,
apat na handgun,
at isang case ng spreader ammunition.
Narinig ko 'yong iba sa inyo, pumapalakpak, bakit?
Sobra 'yon.
Dalawa lang ang kamay ko.
Kita n'yo, pakiramdam ko na naman,
kahit nanakawan ang bahay ko,
nagpapasalamat ako
kasi wala ako do'n at kasama ko 'yong mga aso ko.
Di ko mapapalitan ang mga aso ko. Di ko mapapalitan ang sarili ko.
Ang gamit, gamit lang 'yan.
Pero, kung nasa bahay ako, ginawa ko na 'yong dapat kong gawin.
'Yon ang pagkakaiba. Sa sitwasyon na 'to, may dalawang klase ng tao.
Una, 'yong mga tulad ko, may baril, may bala, masaya na wala sila do'n,
pero kung nando'n sila, may magagawa sila tungkol do'n.
Kasi kung nasa kama ako, narinig ko'ng...
Babalikwas ako.
Kukunin ko ang baril ko.
Tatakbo ako sa sala na walang shirt, kulang ng isang medyas.
Haharapin ko 'yong tao.
"Tigil!"
Alam ko na'ng mangyayari...
"Fluffy?"
"Sabi ko, tigil!"
"Nakakatawa ka. Nakakatawa ka, pare.
Nakakatawa ka." "Dumapa ka!"
"Wag mo hayaang barilin kita."
"Uy, Beto, pumasok ka dito. Hindi mo mahuhulaan kung kaninong bahay 'to."
Tumakbo 'yong isa.
"Uy.
Tumanda na 'kong pinapanood ka."
Susunod, nago-autograph na ako ng mga kukunin nila.
Gaya ng sinabi ko, sa sitwasyon na ganito, parang may dalawang klase ng tao.
Una, mga tao na tulad ko. May mga baril, may armas.
Masaya sila na wala sila do'n pero kung nando'n sila,
may gagawin sila tungkol do'n. Isang klase 'yan ng tao.
'Yong isa pang klase ng tao, 'yong mga taong di makapaghintay
ng pagkakataon.
Mabuti. Nandito ka.
'Yong mga di makapaghintay ng pagkakataon
para harapin 'yong nanloob
kasi alam mo na mas madami kang baril at mga bala kaysa kanila
at handa ka sa laban.
'Yong mga tipo na nakaupo sa bahay sa gabi sa sala sa dilim,
hawak baril nila.
Iniiwan nilang bukas ang pinto para mas madali.
'Yong mga gano'n, laging may kakilala sa kabilang street o city.
"Kumusta diyan sa inyo?"
"Clear dito. Diyan ba?"
"Oo. Clear din ang daanan. Ten-four. Out." 'Yon.
'Yong sitwasyon na 'yon,
'yong panloloob, na-trauma ako.
Di na ako makabalik para tumira sa bahay kasi pakiramdam ko, di ako ligtas.
Ako lang saka 'yong dalawang chihuahua.
Oo, 'yon na.
Di ko na kasama ang nanay ng anak ko, nakatira ang anak ko sa kanya.
Kaya, alam mo 'yon...
Sinabi ko sa anak kong si Frankie 'yong nangyari, na may nanloob,
agad-agad, sabi niya,
"Talaga? Masuwerte sila, wala ako do'n."
Sabi ko, "Kumalma ka, John Wick.
Baka dukutin ka pa nila.
Doble pa ang babayaran ko para mabawi ka."
Di ako makabalik para tumira sa bahay. Uulitin ko, ako lang do'n.
Kaya binenta ko 'yong bahay.
Hindi ko kaya.
Malaki, magandang bahay 'yon na tinulungan n'yo akong bayaran. Salamat.
Maganda 'yon.
Maganda talaga.
Four bathrooms.
Four bathrooms. Oo.
Isang etits.
Kahit tumakbo ako, di ko kaya, alam n'yo...
Binenta ko 'yong bahay, ito 'yong problema na hinarap ko.
Pinagbenta ko bago pa ako magkaroon ng bagong bahay
kasi naisip ko, nasa labas ako, lagi akong nasa tour bus, eroplano,
hotel, laging nasa kung saan. Nasa biyahe ako.
Gusto ko lang mauna kasi no'ng una kong binili 'yong bahay,
nasa market na 'yon ng halos dalawang taon.
Kaya akala ko, may oras pa ako.
Ang nangyari, nabenta 'yon nang gano'n
kasi dalawa ang nag-bid sa bahay nang sabay,
pinapataas nila 'yong presyo.
'Yong isa sa mga gustong bumili ng bahay,
gusto niya lahat ng muwebles ko,
'yong agent ko sa bahay, sabi, "Gabriel, grabe 'to.
Nagbi-bid 'yong dalawang 'to sa bahay mo,
gusto nilang ibigay sa 'yo 'yong lampas pa sa hinihingi mo.
'Yong isa sa kanila, gusto kang bigyan ng dagdag $100,000
para sa lahat ng muwebles mo.
Suggest ko, pumayag ka na."
Kaya pumayag ako. Binenta ko 'yong bahay kasama lahat, puwera sa kutson.
Lahat.
Ang problema,
wala akong bahay ngayon.
Wala akong matirahan, kaya ako, literal na...
Pucha. Palaboy ako. Wala akong pakialam.
Sasabihin ko 'yan.
Di ko sasabihing "walang bahay". Palaboy na ako. Di nila ako maka-cancel.
Ano'ng gagawin nila? Kukunin nila'ng bahay ko? Wala ako no'n.
Kahit ano pa.
Pero hindi, sa ngayon, na 47 na ako,
di ko na kailangan ng kung ano-ano.
Masaya ako na may mga gamit ako, pero di ko 'yon kailangan.
Ang gusto ko higit sa lahat ngayon, mas magandang relationships.
Mas magandang friendships, mas mabubuting tao sa buhay ko.
'Yon ang gusto ko higit pa sa kahit na ano.
In-announce ko no'ng nakaraan na special ko sa Dodger Stadium
na wala na akong karelasyon.
Naisip ko, 'yon ang pinakamagandang lugar para sabihin 'yon
kasi naging open ako tungkol sa buhay ko, 'yong buong show ko ang buhay ko.
Laging tinatanong sa 'kin 'yon.
Naisip ko, 'yon ang best na lugar para sabihin 'yon.
Alam n'yo 'yong nangyayari
kapag sinabi mo sa 50,000 tao sa stadium na single ka,
tapos ipapalabas ng Netflix sa buong mundo?
Libo-libong "applications" ang natanggap ko
para sa Fluffy Fulfillment Center.
Totoo.
Tama, Netflix, lumalandi si Fluffy.
Ang galing no'n, exciting, nakakalula,
nakakatakot din kasi hindi ko alam ang gusto nila.
Sasabihin ko sa inyo na simula no'ng sinabi ko na single ako,
ilang beses na akong nakikipag-date
at, oo.
Ayokong sabihin kung ilan kasi ayokong husgahan n'yo ako.
"Malandi si Fluffy."
"Ang bastos niya."
"Para siyang si Santa, kasama ng mga ho ho ho niya, oo."
Gusto ko pa din lumabas. Gusto kong magsaya, magkaroon ng connections,
pero sa kasamaang palad, wala akong tiwala sa tao. Natatakot ako.
Madali akong maka-meet ng mga tao, pero nalalaman ko 'yong pakay nila,
nakakainis 'yon.
Guwardiyado na 'yong puso ko. Sobrang guwardiyado.
May wall, tapos may wall, may isa pang wall, may wall pa.
Ako lang 'yong Mexican na mahilig sa walls.
Moving on, masasabi ko sa inyo,
ayoko na ng isa pang relationship.
Ang totoo, okay lang ako.
Gusto ko pa din lumabas, pero ayokong maging committed sa relationship.
Hindi. Hindi.
Anong, "Boo"?
'Yong nagiging tapat ako
na ayokong magkaroon ng relationship,
tingin ko, may dapat sabihin tungkol do'n.
Madaling magsinungaling.
May makilala ka, magiging mag-boyfriend/girlfriend tayo,
magkaka-fling.
Pero may ibig sabihin ba 'yon kung di magbabago ang ugali mo?
Deretsahan at tapat ako.
Ang gusto ko lang, panoorin n'yo,
sa lalaki na nag-boo sa 'kin sa sinabi kong ayoko ng relationship.
Itaas mo'ng kamay mo para... Okay, sikat ka na...
- Sa 'yo... Ano'ng pangalan mo? - Justin.
- Justin? - Dustin.
Dustin. Sige, Dustin.
Sorry sa... "Dustin!"
Okay, "Chill, pare." Oo.
Oo, di ba? Astig na "Amerika".
Sige, Dustin.
'Yong ako, na ayaw sa tradisyunal na relationship,
pagpapakatotoo 'yon, kasi masasabi ko sa 'yo,
ayokong malagay sa sitwasyon na obligado akong sumali
sa mga bagay na hindi ko mararamdamang mabuting tao ako.
Saka sa age na 47, pagod na akong makipagtalo,
sumigaw, magsisi, maramdaman na obligado,
di masyadong ngumingiti.
Okay na ako, pare.
Pero gusto ko pa din lumabas.
Kaya gusto ko lang maging prangka, honest.
Ang kailangan ko lang, Dustin. manood kayo, kasamang kumain.
Kasamang uminom.
Kasamang manood ng sine.
Kalambingan.
Tama.
Di kailangan na isang tao lang 'yon.
Ang sinasabi ko lang, minsan, kailangan ng isang buong barangay. Okay.
Dustin, gusto kong sabihin sa babae, "Uy, gusto mong manood ng sine?"
"Oo, tara." Aalis na kami.
Pagkatapos ng movie, ako, "Ano sa tingin mo?"
"Maganda." "Di ba?
Gusto mong manood ng isa pa?" "Sige. Kailan?"
"Next week kaya?" "Okay 'yan."
"Mag-usap tayo. Kita tayo next week."
Ang astig nito. Gusto mo ng rom-coms. Gusto ko ng rom-coms.
Gusto mo ng horror. Gusto ko ng horror.
Uubra 'to. Gusto ko 'to, kailangan ko. Di na ako makahintay.
Sabi ko, "Sige, aalis na 'ko." Nagiging weird siya.
"Teka. Sandali."
"Aalis ka na? Akala ko ba, okay 'to."
"Okay nga. Madami tayong papanoorin next week. Ang cool no'n."
"Pero bakit ka nagmamadali? Saan ka papunta? Saan ka pupunta?"
"Tatawagin ko 'yong cuddler. Bakit?"
"Cuddler, ano 'yon?" "Wag kang mag-alala. Ako bahala."
"Okay, movies, 'yan ang linya mo. Diyan ka lang, okay?"
Ganito tayo. Okay tayo. Solid. Ikaw 'yong movie girl, okay?"
Ngayon, Dustin.
Di ko sinabi sa kanya.
Pero sasabihin ko sa 'yo.
Pagdating sa lambingan,
nakakaloko 'to kasi lagi akong may karelasyon,
di ako magiging ganito ka-open at honest, pero ngayong single ako,
ito 'yong mga flavor ni Fluffy.
Kaya pagdating sa lambingan, ito ang gusto ko.
Gusto ko ng babae.
Babae.
'Yong may original na factory settings.
'Yong babaen na 'to, dapat equal ko o mas malaki sa 'kin
sa size.
Dapat mataba siya.
Mas gusto ko 'yong matabang babae.
Gusto ko ng matabang babae.
Oo.
Pag ganito, magkakasundo kami sa temperature ng thermostat.
Matatabang babae lang ang nakakaalam kung ano'ng sinasabi ko.
Mataba ako, dahil mataba ako, lagi akong pinagpapawisan.
Naaapektuhan ng init ang mood ko.
Pag naiinitan ako, Dustin, naiirita ako, mainit ang ulo ko, di ako mapakali.
Para maging komportable ako, gusto ko, i-set sa 68 degrees 'yong room.
Okay?
Tama.
Matabang babae lang ang makaka-appreciate no'n.
Pag payat, hindi masyado.
Sasabihin ko sa inyo, pagod na akong mag-disappoint ng payat, cold na babae.
'Yong mga payat, cold na babae, masasama ang ugali.
Ang sasama nila. Ayaw nila ng 68 degrees.
Hindi, gusto nila 72, 73, 74.
Papatayin mo ako. Hindi.
Pero di 'yon pwede sa kanila.
Di ko pwedeng gawing 68 degrees. Nagsusungit sila.
Nagiging monster sila. Sila, parang, "Diyos ko. Ano'ng problema mo?
Ang lamig-lamig."
E, di, kumain ka.
Pagod na akong pagpawisan.
Pero, oo.
Maiba ako, Dustin, sorry.
Ayokong gawing TED Talk 'to.
Ayokong isipin mo na hindi ako naniniwala sa love
kasi naniniwala ako, sinumang makakagawa no'n,
kino-congratulate kita.
Marami na akong nakilalang mag-asawa.
May nakilala akong 20 years nang mag-asawa,
30 years nang mag-asawa, 40 years nang mag-asawa,
50 years nang mag-asawa.
May nakilala akong 55.
Oo.
Unicorns ang tawag ko sa kanila.
Ikukuwento ko sa inyo.
Nasa Savannah, Georgia ako.
Kakatapos ko lang mag-film ng second na Magic Mike movie.
Ngayon...
Oo, alam ko. Para sa mga hindi nakakaalam,
nasa Magic Mike ako.
Oo.
Alam ko. Ako lang ang di naghubo't hubad.
Magic Mike, hindi Tragic Mike. Tandaan natin 'yan, ha?
Ako lang 'yong di naghubo't hubad. Bale...
Ito kasi, pagkatapos ng movie, pagkatapos mag-uwian,
'yong manager ko, si Joe, sabi niya, "Dude, pare,
congrats sa isa pang project.
Gusto kitang ilibre ng steak dinner."
Sabi ko, "Tara."
Dinala niya ako sa restaurant, 'yong Ruth's Chris Steak House.
Sikat na resto sa buong bansa.
Nagpunta kami do'n, umupo, eto na 'yong server, smarte 'yong server.
"Uy, ano'ng meron? May sine-celebrate ba tayo ngayon?"
"Sa totoo lang, oo."
"Hulaan mo? Hindi lang kayo.
Nakikita mo'ng mag-asawa na 'yon?
Nagse-celebrate 'yong mag-asawa na 'yon ng 55 years ng kasal nila ngayon."
Kami naman, "Ano?"
Tiningnan namin.
Sabi ko, "Bakit di sila nag-uusap?"
"'Yan din ang iniisip ko,
pero sabi ng lalaki, 55 years.
Para sa 'kin nakaka-impress 'yon."
Sabi ko, "Oo nga."
Bale umalis siya para kumuha ng softdrinks saka bread.
Sinabi ko sa manager, sabi ko, "Joe, makinig ka."
Magha-hi ako sa mag-asawa saglit."
"Baka mapaalis tayo." "Hindi 'yan."
"Wag mo gawin 'yong tulad no'ng nakaraan." "Di na 'to tulad ng dati."
Kaya tumayo ako, inusod ko'ng upuan ko, nagpunta ako sa mag-asawa.
Ngayon, naiintindihan ko kung gaano kaimportante sa kanila 'yong gabing 'yon.
Alam ko kung gaano katagal bago dumating sa punto na 'yon,
hindi ko 'yon gustong sirain.
Pero may mga tanong ako.
'Yong dalawang 'to, malinaw na mga expert sa gano'n.
Kaya madiskarte akong lumapit sa table.
Sabi ko, "Sorry sa abala.
Nalaman ko na nagse-celebrate kayo
ng 55 years na pagsasama."
Sobrang saya no'ng lalaki na may pumansin do'n. Tuwang tuwa siya.
Sabi niya...
"Tama, anak.
Labinlimang taon ang nakalipas ngayong araw,
itong magandang babae na nakaupo sa tabi ko,
pumayag magpakasal, at magkasama na kami simula noon."
"Ang ganda no'n. Pwede po bang magtanong?"
"Oo naman."
"Bakit di kayo nag-uusap?"
"Gusto niyang malaman kung bakit tayo... Tumawa ka, lintik."
"Anak, kapag naging kayo na, kasingtagal ng gaya sa 'min,
baka may nakita ka na.
May mga anak na kami,
mga apo,
mga apo sa tuhod.
Maraming beses na kaming nag-travel sa mundong 'to.
Pareho kaming retiradong militar.
Nakita namin ang pinakamaganda sa mga tao
at, sa kasamaang palad, kapag nariyan ka at buhay,
gaya naming dalawa,
sa kasamaang palad, nakita mo na rin ang pinakamasama sa mga tao.
Nakapag-usap na kami ng halos lahat ng uri ng pag-uusap
na pwedeng pag-usapan...
kahit paano, mga dalawang beses,
pagkatapos ng 55 taon na pagsasama,
e, nagsasaya na lang kami sa isa't isa,
kahit na tahimik."
Sabi ko,
"Nakapag-usap na kayo tungkol sa lahat ng bagay?"
Parang naasar ko siya kasi sabi niya,
"Tingnan mo ako!
Tingnan mo ako!
Galing na ako sa combat.
Walang makakabuwisit sa akin.
Wala nang makakagulat sa akin.
"Hindi mo masasabi."
Lumapit ako sa kanila, hinawakan ko'ng shirt ko, pinakita ko ang itaas ko.
Tapos umalis ako.
Alam n'yo ang sumunod na nangyari?
Nag-usap na sila!
Binigyan ko sila ng pinakamagandang regalo na di nila ire-recognize kahit kailan.
Bagay na bago, bagay na biglaan, bagay na nakaka-shock,
bagay na di pa nila nakita dati.
Binigyan ko sila ng bagong kuwento.
Pangako,
bawat taon na mangyayari, ang pag-uusapan lang nila,
'yong nangyari no'ng 55.
"Naalala mo, honey. Naalala mo no'ng naghubad 'yong Samoan?"
Tama.
Kasi mapagbigay ako.
Naaalala ko, maraming taon na ang nakalipas,
bago nagkaroon ng venue na ganito para mag-perform,
ang nag-iisang lugar lang dito para mag-show ang mga komedyante,
sa comedy club sa labas ng mga pinto na 'to
na part ng original na layout ng casino.
Club 'yon na tinatawag na The Improv. Maraming branch 'yon.
Alam mo 'yon, maraming, maraming taon na bago lahat ng 'to,
do'n kami ni Martin, ako saka 'yong kaibigan kong si Alfred,
magsho-show kami sa club.
No'ng first time na magpe-perform kami do'n,
wala pa talaga akong pangalan. Di pa ako kilala.
Gusto ko din i-acknowledge, pasalamatan ang isang tao
na sobrang, sobrang nakatulong do'n,
siya si DJ Laz.
Tama, kayo, The Pimp Wit Da Limp.
Oh, yeah, Papa. Yeah.
"Ito si DJ Laz." Mahal ko siya, magaling siya, nakakatuwa siya.
Pero oo, nandiyan lang siya, totoo.
Nandiyan lang siya. Mabait na tao.
Isa si DJ Laz sa mga unang tao
na pinayagan akong mag-guest sa morning radio kasama siya,
tumulong siya sa pag-promote ng shows ko.
Di lang niya ako pinayagan mag-guest sa show niya at i-promote ang shows ko,
nagpupunta siya sa shows ko, nagdadala siya ng mga tao,
manonood siya, uupo, tatambay, tatawa.
Marami siyang pwedeng gawin sa Miami, pero manonood siya ng show ko.
No'ng sumunod na mga araw, "Papá, samahan mo ako sa radyo.
Pag-usapan natin ang show mo."
Tinutulungan niya akong ibenta 'yong shows taon-taon.
Kaya, Laz,
alam kong nanonood ka, Papá. Salamat.
Parte mo 'to, Papá.
Muchas gracias.
Salamat.
Pero matagal na panahon na 'yon na lumipas.
No'ng una,
no'ng first time kong mag-perform sa comedy club
sa labas ng mga pinto na 'yon na wala na ngayon,
kausap ko 'yong marketing person.
Tandaan n'yo, sobrang tagal na no'n, wala pang social media.
Walang TikTok, walang Twitter, walang Facebook, wala no'n.
Ang magagawa mo lang para mag-promote,
kailangan mong magpunta sa morning radio, sa morning news,
isusulat ka sa diyaryo.
Naaalala n'yo?
Oo. Siyempre, word-of-mouth, na the best lagi.
May mga poster sila sa comedy club.
Sabi ng marketing guy, "Gabriel.
Tulungan mo ako na tulungan ka na tulungan kami.
Gusto naming magbenta ng mga ticket. Paano mo gustong ma-promote?"
Sabi ko, "A..."
Tandaan n'yo, matagal na 'to.
Sabi ko, "Ganito ko gustong i-promote ang show ko.
Gumamit ka ng picture.
Sa ibaba, ilagay mo'ng pangalan ko, Gabriel Iglesias."
Wala pa akong palayaw na Fluffy. Gano'n katagal na 'to.
Sabi ko, "Sa ibaba, pakilagay, 'As seen on Comedy Central.'"
Kasi no'ng panahon na 'yon, 'yon lang ang TV credit na meron ako.
Sabi no'ng marketing guy, "Iniisip ko, e, kung
"Gabriel Iglesias and his amigos?"
"Amigos?
Bakit 'amigos'?
Kasi may mga Mexican akong kasama?"
Tumingin siya sa 'kin sabi niya, "Buti. Naiintindihan mo."
"Ayoko niyan. E, kung 'Gabriel Iglesias and friends'?"
"Gusto naming maglagay ng catchphrase do'n
para malaman ng mga tao kung anong klaseng show 'to."
Sabi ko, "Anong klaseng show 'to?" "Special na show 'to."
"Di naman ako special."
"Gabriel, makinig ka. E, kung Taco Tuesday?"
"Ayoko no'n."
"Okay, e, kung salsa night kaya?"
"Salsa night?
Teka, parang sayawan o chips saka guacamole?
Kahit ano do'n, ayoko."
Di ako makapaniwala na sinasabi ko 'to,
gusto kong magalit.
Gusto kong awayin 'yong lalaki
kasi pinaramdam niya sa 'kin na hindi ako enough, di ba?
Pero hindi ko ginawa, kasi alam ko na pag nagalit ako,
tingin niya sa 'kin, mahirap akong kasama.
Iisipin nila, ako ang problema,
hindi na ako mabibigyan ng pagkakataon na bumalik.
Pag tinatanong ako ng mga tao, "Ano'ng nag-contribute sa success mo?"
Siyempre, talent, magpapakita ka, gagawin mo'ng dapat.
Pero may salita na laging nakakalimutan, 'yon ang sakripisyo.
May kinailangan akong isakripisyo nong araw na 'yon,
marami sa 'tin, akala nila, alam nila 'yong sakripisyo
pero sa totoo lang, hangga't di mo pa nagagawa, tingin ko, hindi.
Kinailangan kong isakripisyo ang pride ko
kasi kahit gusto kong awayin 'yong lalaki,
alam ko na pag ginawa ko 'yon, pinapahamak ko ang sarili ko.
Alam ko na kung nakikita lang nila kung ano'ng magagawa ko sa stage,
papabalikin nila ako, iba na ang itatrato nila sa 'kin.
Kaya kahit masakit, kahit nakakainis,
pumayag ako na mangyari 'yong Taco Tuesday.
Para sa 'kin, nalungkot ako.
Iniisip ko, nangyayari ba 'to sa lahat ng mga bagong komedyante,
o ako lang ba?
Ang sakit sa 'kin no'n. Kailangan kong malaman.
Hindi ko 'to pwedeng i-Google lang
kasi walang gano'n dati.
Ang ginawa ko, kinailangan kong magpunta sa front door ng club
kung saan may basurahan may mga flyer sa basurahan.
Kaya kinuha ko 'yong flyer, tiningnan ko,
'yong flyer, may listahan ng mga upcoming comedy show.
Sobrang lungkot ko no'ng nakita ko,
dahil puro pictures lang, mga pangalan, TV credits.
Walang mga nakakatawang pangalan, theme nights, spicy ganito, crazy ganyan.
Comedy lang.
Sabi ko, "Bakit nila ginagawa sa akin 'tong Taco Tuesday na 'to?"
Kaya sabi ko, "Hahanap ako ng bagong komedyante
na kaparehas ng style ko."
Kung alam n'yo ang ibig kong sabihin.
Ang nag-iisang komedyante na nahanap ko,
'yong lalaking George Lopez ang pangalan.
Sa promo ni George, picture lang, pangalan,
sa ilalim no'n, TV credit na, "As seen on ABC."
'Yon lang.
Walang nakalagay na, "Mahilig sumakay sa donkey, George Lopez,"
"Kumakain ng burrito gamit ang dalawang kamay, George Lopez."
"Tumalon ako sa border wall, si George Lopez." Hindi.
Bakit nila 'to ginagawa sa 'kin?
Kaya sabi ko, "Sige, tingnan ko kung paano i-promote 'yong Black comedians."
Sa Black comedians,
gano'n din.
Picture, pangalan, TV credit, 'yon na 'yon.
Puwera na lang do'n sa may maraming Black comedians
kasi kung may show 'yong comedy club na may tatlo o mas madami pang Black,
lalagyan nila ng catchy na pangalan.
Tatawagin nila 'yong "Urban Night".
O "Apollo Night" o "Def Jam Comedy Night,"
"BET Comedy Night," "Black-ish Comedy Night."
Hanggang do'n lang.
Hindi kasinglala tulad ng sa 'kin.
Oo, walang Margarita Monday o Taco Tuesday
o Wetback Wednesday o Tortilla Thursday,
o Fiesta Friday, o Sábado Gigante. Hindi.
Di 'yan mangyayari sa mga Black. Niloloko n'yo ba ako?
Wala kang makikitang Malt Liquor Monday
o Tupac Tuesday, o Watermelon Wednesday
o Thong, Thong, Thong Thursday,
o Fried Chicken Friday o Sookie-Sookie Saturday
o Slap-a-Hoe Sunday.
At hindi mangyayari 'yon sa mga White.
Ako 'yong magjo-joke.
Alam n'yo kung bakit natatawa kayo, nage-enjoy na di kayo intimidated
sa sasabihin ko?
Kasi gaya ng sinabi ko kanina,
nandito ako para mag-entertain, hindi ako nandito para maka-offend.
Nandito ako para magsaya kasama ng lahat, simula sa 'kin.
At saka,
di 'yon mangyayari.
Wala kang makikitang Monster Truck Monday o Trailer Park Tuesday
o White Trash Wednesday o Take Your Sister Out Thursday.
"Hindi, Fluffy. Sumobra ka na.
Ako si Dustin, hindi ako nakikipaglokohan.
Taga-Davie ako, lintik."
Sa susunod, tumahimik ka.
Bale...
Kausap ko si Martin sa backstage bago ako lumabas,
sabi niya, "Sasabihin mo ba 'yong istorya tungkol sa theme nights
na nangyari sa The Improv dito, alam mo na?"
Sabi ko, "Tingin ko dapat, Martin.
Tingin ko dapat ikuwento ko 'yong tungkol sa theme nights."
Sabi niya, "Pwede ko bang sabihin 'yong tungkol sa theme nights?"
Sabi ko, "Sabihin mo, Martin."
"Naisip mo ba na sa matagal na panahon na narinig ko'ng kuwento mo
tungkol sa nangyari sa club,
naiintindihan mo ba na kahit minsan, hindi
mo pinatapos 'yong buong linggo?"
Sabi ko, "Martin, alam mo kung bakit, di ba?
Rule 'yon ng comedy.
Gusto mo laging tapusin sa pinakanakakatawa.
Thursday 'yong pinakanakakatawa kaya hanggang Thursday lang."
Sabi ni Martin, "Alam ko,
pero tinatanggalan mo'ng mga White ng week nila."
Di gano'n ang tingin ko do'n.
Fox News Friday.
Storm the Capitol Saturday.
Say Your Sorry Sunday!
Nage-enjoy pa ba tayo?
'Yan ang sinasabi ko.
'Yong mga tao, tumatawa, hindi sumasama ang loob, hindi nagagalit,
hindi gumagawa ng eksena.
Sasabihin ko sa inyo para sa limang taong
hindi pa ako kilala, para sa inyo 'to.
Napahinto ako,
two minutes paglabas sa Krispy Kreme drive-through.
Kumaliwa ako imbes na kumanan,
pero di ko pinapansin, kasi may kahon ako, di ba?
Sabi ko, magkakaro'n ka na.
Nagkamali ako bigla ng linya.
Mamaya na.
Ang tagal ng pulis. Sabi ko, wag na nga.
Kinuha ko'ng box ng donuts. Kinandong ko.
Binuksan ko. Sabi ko...
No'ng pipirasuhin ko na,
nagpunta 'yong pulis sa bintana
sabi niya, "Alam mo kung bakit kita pinahinto?"
Ang dali lang. Kinuha ko 'yong kahon, sabi ko, "Kasi naaamoy mo 'to."
Fluffy!
Malamang nagtataka kayo, bakit nahinto ulit 'yong special?
Gusto ko lang ipaalam sa inyo, maraming komedyante, sasabihin,
"Salamat, magandang gabi," makakauwi na ako, ika-cash na'ng Netflix checks nila
at aasa sa susunod na tawag.
"Please. Tawagan mo ako, Netflix," pero di gano'n 'yong lalaking 'to.
Ganyan pag nag-hire ka ng Mexican.
Gusto namin ng overtime.
Salamat dahil gusto n'yo pa din marinig 'yong joke na mahigit 20 years na.
Tumanda na din akong pinapanood ka.
Kinikilabutan ako pag...
Tingnan n'yo.
Ang ganda no'n.
I love you too, seryoso, guys,
salamat do'n.
Salamat.
May fans, at meron din 'yong ginawa n'yo ngayon.
Wala akong kilalang komedyante na nakakakuha ng ganitong love at loyalty.
Salamat talaga.
Hindi pa ako bababa sa stage kasi marami pa akong gagawin,
pero gusto kong magpasalamat para do'n.
Salamat.
No'ng nagsimula akong mag-stand-up no'ng 1997,
'yong lugar lang na pinapayagan kaming umakyat sa stage at gawin ang ginagawa ko,
sa mga bar lang.
Dive bars, rough bars.
Kami ni Martin, do'n kami nagkakilala matagal na panahon na.
Magpe-perform kami sa bar sa Montebello, California,
kailangan mong sumabay sa mga tao.
Sumabay kasi maingay.
Bukas ang mga TV.
Umiinom ang mga tao, naninigarilyo. Kung ano-ano'ng ginagawa nila do'n
pero papansinin ka nila.
Kaya dapat magpakita ka agad, mapatawa mo agad sila.
Isang gabi, hinila ako ng komedyante na 'to,
sabi niya, "Uy, bata."
No'ng tinawag niya akong bata, sumama ang loob ko.
Sabi ko, "Pwede na akong uminom."
Mga 20, 21 years old ako, alam n'yo 'yon, kahit na akala ko matanda na ako,
hindi pa pala.
Di pa ako matured.
Nagalit ako na hinila niya ako. Sabi niya, "Pwede ba kitang payuhan?"
Sabi ko, "Sino kaya siya sa tingin niya? Mas nakakatawa ako sa kanya."
'Yan ang akala ko kasi sa age na 21, pasaway ako.
Pasaway talaga.
Kaya,
di ko alam kung ano'ng pumasok sa isip ko na sinabi ko,
"Sige, makikinig ako sa 'yo."
Nakatayo lang ako, sabi niya, "Makinig ka.
May karisma ka sa stage, bihira 'yon.
Papayuhan kita.
Kapag tinanggal mo 'yong pagmumura sa show mo,
inalis mo 'yong dirty topics,
Tingin ko, malayo ang mararating mo."
Alam ko, sinabi kong tanggalin 'yong pagmumura, twice akong nagmura.
Hindi, tatlong beses. Tatlong beses akong nagmura.
Pero alam ko 'yon. Binibilang ko. Hindi naman kada ibang salita.
Isa pa, nasa casino tayo.
Okay. Walang natatalo tapos, sinasabi, "Aw, shucks." Hindi.
'Yong iba, nagmura bago mag-start.
"Pucha, kailan ba magsisimula?" Oo, narinig ko kayo.
Mataba ako, hindi bingi.
Narinig ko kayo, 'langhiya.
Maiba ako,
pinayuhan niya ako nang ganito.
Itigil mo'ng pagmumura sa show mo, alisin mo 'yong dirty topics.
Di ko alam kung bakit ako nakinig, pero nakinig ako, tama nga talaga siya.
Sa isang iglap, nagkaro'n ako ng opportunities, kaliwa't kanan.
Nakakuha ako ng bookings sa colleges, high schools, mga simbahan, mga fair.
Tapos 'yong malalaki,
mga casino.
Dati,
dapat, sobrang linis ng jokes mo para mag-perform sa casino.
Pero hindi na gano'n.
Kung makakabenta ka, di importante kung ano'ng ginagawa mo,
gusto ka na nilang i-book.
Pero dati, konti lang 'yong mga tao
na kaya 'tong gawin.
Masuwerte akong isa ako sa mga 'yon. Naaalala ko, na-book ako para mag-perform
sa casino, Morongo ang pangalan, sa Southern California,
nasa backstage ako kasama no'ng nag-book,
'yong babaeng kumuha sa 'kin sabi niya, "Walang mura, ha?"
"Wala. Bawal magmura."
"Walang dirty jokes?" "Walang dirty jokes."
"Good luck sa 'yo."
Ako lang no'n. Wala akong openers. Ako lang.
May voiceover sa speaker.
"Ladies and gentlemen, please welcome, comedian Gabriel Iglesias."
Pagkatapos... Naglakad ako do'n, di ba?
Nainsulto ko 'yong buong audience
sa loob ng five seconds.
Nagawa ko 'yon kahit hindi nagmumura.
Umakyat sa stage 'yong lintik na 22 years old,
tumingin sa mga tao, sabi,
"Uy, kayong lahat. Regular casino ba 'to, o Indian casino?"
Kita n'yo kung paano n'yo alam?
Hindi ko alam.
Hindi ko alam kasi wala akong TikTok para turuan ako.
Ang meron ako, experience sa buhay na hindi ko makakalimutan.
Pagkasabi ko no'n, buong front row,
na may tribal members galing sa casino,
tumayo silang lahat
tinawag ako ng isa sa kanila sa harap ng audience.
"Uy. Di mo dapat sinasabi 'yan.
Ang tamang tawag, Native American.
Respetuhin mo naman.
Sabi ko, "Diyos ko. Sorry. Hindi ko alam."
Ang sama ng loob ko, hiyang hiya ako.
Buti na lang, may second show ako ng ten o'clock. Ten o'clock hits.
Umakyat ako sa stage.
Di ko kailangang masabihan ng isang libong beses na nagkamali ako.
'Yong minsang napahiya ako sa harap ng buong audience
lang ang kailangan ko.
Kaya naniniwala talaga ako sa pamamahiya.
Tingin ko, maganda 'yong pamamahiya.
Magandang mamahiya basta may purpose.
Kung may tuturuan ka ng importanteng aral,
sasabihin ko, ituloy mo kasi nag-work sa akin.
Napahiya ako minsan.
Second show, alas-diyes. Umakyat ako sa stage. Iba na.
Sabi ko, "Bago ako magsimula, ladies and gentlemen,
gusto kong samantalahin 'to
para pasalamatan lahat ng Native Americans na nandito ngayong gabi.
Salamat sa pagkakataong 'to para mag-perform sa casino n'yo.
Sana mag-enjoy kayo sa performance."
Akala ko lusot na ako.
Biglang may lumapit na isa pang tribe member sa likod.
Sabi niya, "Uy, tanggalin mo'ng 'American.' Sabihin mo lang, 'Native.'"
"Sige!"
Tumatak sa 'kin 'yon. Ang lakas no'n. Nakakatakot 'yon.
No'ng sumunod na nag-casino ako, una kong sinabi,
"Gusto kong i-acknowledge lahat ng Natives na nandito ngayong gabi,"
tapos may sumigaw, "Indigenous kami."
Gago ako.
Apat na 'yon.
KUNG BIBILANGIN, LIMA
FUSSY FAN
Sa paglipas ng panahon, nagkaroon ako ng pagkakataon mag-perform sa buong US,
tapos nagkaro'n ako ng una kong show sa Canada.
Nakakatawa,
sa casino.
Nagpe-perform pa din kami do'n, Caesars, sa Windsor, Ontario,
sa tapat lang ng bay galing sa Detroit, Michigan.
Sa mahirap na paraan ko nalaman na sa Canada,
ibang term 'yong ginagamit nila sa pag-describe ng mga tao
na mga taga-doon talaga.
Ang tamang term sa Canada,
First Nation.
Di ko alam 'yon. Kinakabahan ako na nasa Canada ako,
sabi ko, "Native American".
Hello, wala ako sa Amerika, di ba? Ang tanga ko, di ba? Pendejo, alam ko.
Buti na lang may humila sa 'kin sa gilid, sinabi ang nangyayari.
Masuwerte ako na nagka-second show ako.
Alas-diyes, umakyat ako sa stage, sabi ko,
"Bago ako magsimula, gusto kong batiin
lahat ng First Nation na nandito ngayong gabi."
May lalaking sumigaw,
"Tawagin mo kaming Indians."
'Yong lalaki sa unahan, parang,
"Hindi sila Indian.
Hindi sila Indian!
Adventure talaga lagi sa Canada.
Nag-show kami, do'n din sa casino na 'yon.
Ngayon, kada magpe-perform kami sa labas ng US,
kahit malapit lang, sa Canada o sa Mexico,
Ang unang tanong ni Martin sa audience,
may Americans ba tayo dito ngayong gabi?
Kasi kahit saan kami mag-perform sa buong mundo, laging meron.
No'ng gabing 'yon, nag-perform si Martin sa stage, nagtanong siya,
"May Americans ba tayo dito ngayong gabi?"
Hindi niya alam na kanina lang,
do'n din sa casino, sa Grand Ballroom,
may year-end holiday party sa American company
sa tapat mismo ng bay sa Detroit,
may year-end celebration sila,
tanghali pa lang, nando'n na sila, umiinom.
Nagpa-party.
Tingin ko, 'yong party planner para sa event,
naisip na maganda kung tatapusin ang party sa tawanan.
Binili ng taong 'to lahat ng tickets sa show ko no'ng gabing 'yon,
binigay sa kumpanyang 'yon.
Alas-siyete na, lahat, humahapay na papunta do'n,
umupo, tapos si Martin, lumabas, nagtanong siya,
"May Americans ba dito?"
Imbes na "Yey," "Whoo," "Dito," ang natanggap niya...
Sa sobrang lasing nila, nag-chant sila.
"USA."
Nasa dressing room ako, naririnig ko. Sabi ko, "Bakit tayo nandito?"
"Pwede naman nating gawin 'to sa Detroit."
Maglalakad ako ng mga papeles.
Sabi ko, "Di okay 'to."
Sa intermission, nagpunta si Martin sa backstage,
sabi niya sa 'kin, "Bro, di ko alam kung narinig mo..."
"Narinig ko."
"Baka gusto mong banggitin." Sabi ko, "Oo."
May part sa performance ko, sinabi ko sa audience,
"May nagsabi sa 'kin
na may Americans dito ngayong gabi.
Totoo ba 'yon?"
Oo naman.
Nag-chant ulit sila.
"USA!"
Tapos tumahimik, maririnig mo, "Amerika."
Sabi ko, "Ladies and gentlemen, naiintindihan n'yo kung ano'ng nangyari?
Gumawa tayo ng history."
'Yong mga tao sa unahan, parang, "History?"
Sabi ko, "Gumawa tayo ng history.
Sinong mag-aakala na makikita n'yo 'yong araw
kung saan libu-libong
Amerikano ang tumawid sa border...
para makakita ng Mexican?"
Salamat sa 27 years ng pagsuporta sa Mexican na 'to.
Miami, I love you very much. Maraming salamat.
Good night.
Salamat.
Fluffy!
PARA KAY RISA. PINANGALANAN KITANG RISA KASI IBIG SABIHIN NO'N SA SPANISH, TAWANAN
NA GUSTO NG KOMEDYANTE HIGIT PA SA KAHIT ANONG BAGAY SA MUNDO.
MAMI-MISS KITA HABAMBUHAY.
Nagsalin ng Subtitle: Redelyn Teodoro Juan