Fluffy!
Spójrzcie na ten tłum!
Szaleją na punkcie tego gościa.
Kto to taki?
Dlaczego tak się cieszą?
Musimy się cofnąć do początku, by to ustalić.
Montaż! Możemy się cofnąć?
Być może poszło za daleko.
Jasne, rozumiem. Ostatni występ na stadionie.
Meksykańska Taylor Swift.
Trochę już...
Halo? Chyba...
Jesteśmy...
Bardzo zabawne.
Bardzo.
Nie o taki początek mi chodziło.
Serio, jak długi jest ten występ?
1 GODZINA 38 MINUT
Przewiniemy dokładnie o tyle.
Będzie o czym porozmawiać.
Fluffy!
Tu jest Miami, frajerzy!
Ech, Miami. Ten strój przejdzie tylko tutaj.
W Los Angeles tego nie włożę. „Zaraz oślepnę!”
„To za dużo!”
Jestem jak meksykański DJ Khaled.
Przy okazji chciałbym podziękować
stronie Only in Dade.
Wielkie dzięki.
Pozdro dla kumatych.
Wy chyba kumacie.
Dzięki za jedzenie moim przyjaciołom z La Carreta.
Tak.
Tak jest.
Zanim zaczniemy, chcę podziękować Hard Rock Hotel and Casino
za możliwość nagrania tutaj występu.
Jeszcze nikt tu nie nagrywał.
To pierwszy raz.
Nie wybrali Rolling Stones ani The Eagles.
Zaufali komikowi i pozwolili to zrobić.
Dziękuję.
Ktoś z was zatrzymał się w Hard Rock?
Ja też.
To piękny hotel.
Nie tylko dlatego, że śpię tu za darmo.
Jak poznać fajny hotel z kasynem?
Włączasz telewizor w pokoju, a tam film hotelowy.
Włączasz tu telewizor i co leci?
„Witamy w Hard Rock Hotel and Casino.
Hazard 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu, przez okrągły rok”.
Nie mogłem się oderwać.
Pomyślałem:
w sumie czemu nie instalują tego na automatach?
Hazard i tak jest bezwstydny.
Można pójść na całość.
Podchodzisz do maszyny, podajesz jej banknot.
„Nie przestawaj”. „Nie zamierzam!”
Ludzie pytają: „Co ty robisz?”.
„Próbuję wygrać!”
Dzisiejszy występ zacznie się od pytania.
To nie jest typowe dla komedii, ale tak właśnie zacznę.
Pytanie brzmi:
kto z was nigdy o mnie nie słyszał aż do dzisiaj?
Pięć osób.
Dwie. Pięć. Dobrze.
Muszę przeprosić tę piątkę.
Ucieszyliście się na widok biletu.
Dobre nazwisko, a tu wychodzę ja.
„O rety, przytyło się temu Enrique!”
Dlaczego pytam, czy mnie znacie?
Bo jeśli tak, to wiecie, co może się pojawić w moim programie,
a co się nie pojawi.
Nie powiem wam, na kogo głosować, a na kogo nie.
Czy się szczepić albo skrobać. To nie moja sprawa.
Jeśli was już uraziłem, nie rozumiecie. Mówię, czego nie zrobię.
Jestem tu, żeby bawić, a nie obrażać.
Będziemy się śmiać ze wszystkich, ze mnie też.
Powiem wam, że czasy się zmieniają.
Robię to już długo.
Zawsze myślałem, że jeśli jestem miły,
to nie powinno być problemu, ale czasy się zmieniają.
To mój 27 rok.
Aż 27 lat w zawodzie komika.
Nigdy nie musiałem się martwić.
Zaczynałem w 1997 roku.
Goliłem się na gładko.
Miałem włosy.
Ale macie miny. „Co się stało?”
Wiem, szczepionki.
Żartuję. Sorki, Florydo, żartowałem.
Niektórzy zrobili minę pod tytułem „a nie mówiłem”.
„Mówiłem, że tak mówił”.
Kumple mówią mi,
że mam teraz kasę, powinienem sobie sprawić włosy.
„Po co?”
„Babki lubią facetów z włosami”.
No i fajnie.
Nie kłamią.
Umawiałem się z babkami, które chciały mi powiedzieć,
że włosy są ważne.
Jedna powiedziała: „Chciałabym przeczesać twoje włosy palcami”.
„Jeśli zjedziesz wystarczająco głęboko...
twoje życzenie się spełni.
Nie podałaś dokładnej lokalizacji.
Chcesz włosów? Proszę bardzo”.
Jestem komikiem od 27 lat.
W tym czasie
pojawiło się i zniknęło wielu innych komików.
Cieszę się, że przez ten czas
udało nam się utrzymać pewien poziom.
Robimy to dobrze.
To dziwne, bo czuję, że teraz trzeba bardzo uważać.
Naprawdę. Jestem komikiem od 27 lat.
Ludzie mówią mi rzeczy, jakich wcześniej nie słyszałem.
Mówią mi na przykład,
że wychowali się na moich programach.
To niesamowity komplement.
Nie tylko się interesujesz, jesteś fanem,
ale śledzisz moją karierę od bardzo dawna.
Część z was oglądała mnie jako dzieci.
Niektórzy z was przyszli tu dzisiaj
z własnymi dziećmi.
Dziękuję za lata zaufania.
Za to, że wracacie na kolejny występ.
To ważne.
Usłyszeć, że ktoś wychował się na twojej sztuce,
to dla artysty jeden z najpiękniejszych komplementów.
Po terapii rozumiem, że to właśnie to.
Szczerze?
Kiedy usłyszałem to po raz pierwszy,
nie wiedziałem, jak zareagować.
Jak się z tym zmierzyć?
Nikt nie lubi poczucia, że się starzeje.
Za pierwszym razem to było...
Za drugim pomyślałem, że muszę sobie kupić czapkę.
Za trzecim razem się pogodziłem.
„Wiele lat temu, kiedy zaczynałem,
jak okiem sięgnąć była tu ziemia.
To były zupełnie inne czasy”.
Nie wiem, dlaczego mój stary głos jest biały.
Tak już jest.
Próbowałem meksykańskiego, ale nie traktujecie go poważnie.
„Wal się. Poszliśmy na rancho i kazali nam spierdalać.
Ciężko jest”.
Zmieniają się czasy i zasady. Nie wiem, jak długo będzie tak można.
Opowiem wam, czemu o tym mówię.
Nagrałem podcast.
Rozmawiałem z producentką przed wejściem do studia.
Była bardzo podekscytowana.
Mówiła, jak się cieszą, że tu jestem.
No super.
A potem: „Gospodarz prosił, żeby cię o coś spytać, zanim zaczniecie”.
„Jasne, słucham”.
„Identyfikujesz się jako kto?”.
Nie wiedziałem, jak odpowiedzieć.
Mam 47 lat, naprawdę nie wiedziałem.
„Bo ja wiem? Jako głodny”. Wiecie...
Zmęczony, śpiący, we wtorki mam depresję.
Nie wiem, co mam powiedzieć.
No bo wiecie.
Rozumiem, o co pytała.
Nie chciałem się wplątać w rozmowę o czymś,
co nie ma ze mną nic wspólnego.
No właśnie.
Czułem, że to podpucha.
Cokolwiek bym odpowiedział,
znalazłbym się w niezręcznej sytuacji.
Zawsze liczyło się to, żeby być zabawnym.
Ale teraz nie można nie odpowiedzieć na pytanie.
Cisza to problem.
Przykro mi, jeśli to problem, że nie odpowiadam na pytanie.
Wychowano mnie w czasach, kiedy powtarzało się:
pilnuj swojego nosa.
Ja tylko próbuję robić swoje.
Co jeszcze nam powtarzano?
Że mamy zawsze szanować starszych.
Nieważne, z jakiego się było pokolenia.
To była jedna sprawa, w której zawsze się zgadzaliśmy.
Do teraz.
Teraz starsi ludzie to problem.
Naprawdę.
Ja rozumiem, młodzież ma teraz technologie na wyciągnięcie ręki.
Wszystko da się zguglać.
Wiecie, czego się nie da? Doświadczenia życiowego.
Jasne?
Nie da się. Nie ściągniecie sobie przeciwności losu, porażek.
Nie ściągniecie chwil, które was wzmacniają.
Czynią kimś lepszym.
Ja po prostu robię swoje i sypię żartami.
A tu laska pyta o coś takiego.
Było jej przykro, obraziła się.
Zażartowałem,
a ona od razu: „Nie o to mi chodzi. Jakich używasz zaimków?”.
„Co?”
„Jakie są twoje zaimki? Może oni/ich?”
„Oni?
Ich?
Jestem aż taki gruby?
Kiedy przestałem być pojedynczy?”
Najwyraźniej przeżarłem się do liczby mnogiej.
Odkryłem, że nawet jeśli masz dobre intencje
i starasz się być spoko, i tak możesz wpaść w kłopoty.
Opowiem wam coś jeszcze.
Byłem w McDonaldzie.
To jeszcze nie żart, ale dobra.
Już wiecie, że będzie dobrze.
Byłem w McDonaldzie blisko domu.
To w zasadzie dwa w jednym.
McDonald i stacja benzynowa w jednym.
Jeżdżę SUV-em. Tankowanie trochę trwa.
Pomyślałem, że przy okazji wezmę nuggety.
Wchodząc do McDonalda, nie mogłem przeoczyć
bezdomnej rodziny tuż przy drzwiach.
Nie mieli tekturki.
Nie prosili o pieniądze, ale takie rzeczy widać.
Widać było, że nie mają w życiu łatwo.
Wszedłem i pomyślałem tak.
Ja nie muszę jeść. Na tym etapie jem tylko z przyzwyczajenia.
Podszedłem do kasy.
Zamówiłem trochę jedzenia dla rodziny z dziećmi.
Kasjerka zapytała, czy coś jeszcze.
„Tak. Macie może mokre chusteczki?”
„Słucham?” „Mokre chusteczki do wytarcia rąk”.
„Może pan skorzystać z łazienki. Podam kod”.
„To nie dla mnie, tylko dla bezdomnej rodziny za drzwiami.
Chcę, żeby dzieci przetarły ręce przed jedzeniem.
To jedzenie jest właśnie dla nich”.
Tak sobie gadamy.
Dziękuję.
My sobie rozmawiamy, a tu nagle managerka.
Słuchała nas i podeszła bliżej.
Wścibska baba.
„Przepraszam, ale podsłuchałam.
Mówi pan, że zamówienie jest dla tej rodziny za drzwiami?”
„Tak. To nie problem?”
„Oczywiście, że nie.
Karmienie potrzebujących to nie problem.
Ale to, jak ich pan nazwał,
to już problem”.
„Jak ich nazwałem?”
„Powiedział pan
bezdomni”.
„No kurde, bo są bezdomni.
On właśnie liże okno”.
„Proszę pana, już się tak nie mówi. To obraźliwe”.
„A kto się skarżył?
No dobra, skoro nie mówi się już bezdomny,
to jakiego słowa mam użyć?”
„Politycznie poprawne określenie to osoba w kryzysie bezdomności.
Tak opisujemy kogoś w podobnie niefortunnej sytuacji”.
„To żart?”
„Nie, proszę pana. Proszę nie krzyczeć”.
„Jak mam nie krzyczeć, skoro gada pani bzdury?”
„Jeśli uważa pan, że to bzdury, to jest pan częścią problemu.
Nie rozwiązaniem”.
Uwierz mi, Miami, chciałem zrobić scenę.
Taką z rozmachem.
Nie brać jeńców.
Kochamy cię, Fluffy!
Dzięki, że przyszliście.
Chciałem się na nią wydrzeć.
Chciałem zrobić scenę, ale nie mogłem. To mój ulubiony McDonald.
Nie chcę, żeby mnie stamtąd wykopali.
Następny jest daleko, a benzyna droga.
Więc spytałem, czy chce się tak bawić.
Nie ma sprawy.
„Od teraz
nie jestem już gruby.
Według pani jestem osobą w kryzysie niećwiczenia”.
Serio. A ona patrzy i mówi: „Proszę się nie wygłupiać”.
Na co ja:
„Jeśli uważa pani, że to bzdury, to jest pani częścią problemu.
Nie rozwiązaniem”.
Wziąłem żarcie i wyszedłem.
Teraz druga część historii. Podchodzę do tej rodziny.
Wręczam torby z żarciem mamie.
Była bardzo miła.
Cieszyła się, że ktoś pomyślał o niej i dzieciach.
Wzruszyła się. Bardzo chciała mi podziękować.
„Nawet pan nie wie, ile to dla nas znaczy. Dziękuję”.
Musiałem zadać to pytanie.
Spytałem:
„Wszystko w porządku?”
Wiem, co myślicie.
„Nie rób tego”.
Ale zrobiłem. Posłuchajcie.
Pytam, czy wszystko w porządku.
Ona mówi: „Niestety nie. Od czterech dni jesteśmy bezdomni”.
A ja na to:
„Nie wiem, czy pani słyszała...
ale...”
Nie poprawiłem jej.
Nie jestem dupkiem, więc jej nie poprawiłem.
O to mi chodzi.
Nawet jeśli ma się dobre intencje,
ludzie mogą wykręcić to, co mówisz, i wychodzisz na tego złego.
Nie powinno się kogoś karać
za bycie miłym, za chęć pomocy,
za troskę i chęć, by zrobić, co trzeba.
Skupiamy się na odpowiedzialności tak mocno,
że zapominamy być ludźmi, to niedobrze.
Nie próbuję tu głosić kazań.
Przydarzyły mi się różne rzeczy,
o których chcę wam opowiedzieć.
Po 27 latach pracy jako komik
jestem już trochę osobą publiczną.
Kiedy tylko wychodzę z domu,
jest szansa, że trafię do wiadomości.
Na przykład czy Martin mówił wam, jak spadł przedtem ze sceny?
- Tak. - Super.
Powtórzę dla tych przed ekranami. Martin jakiś czas temu upadł.
Wasza subskrypcja tego nie obejmuje, więc nie widzieliście.
Tak jest.
Obejrzyjcie sobie na Primie. Chyba.
Zobaczcie i wróćcie tutaj po resztę.
Mieliśmy występ w Phoenix w stanie Arizona.
Martin przypadkiem spadł ze sceny tej wysokości.
Złamał stopę.
Niesamowite jest to, że wstał
i napędzany adrenaliną, wrócił na scenę, odbył występ,
zszedł i dopiero wtedy zabrano go do szpitala.
Profesjonalista.
Serio, to zawodowy poziom.
Szacunek, bo gdybym to był ja...
Gdybym spadł ze sceny
i ekipa pytałaby, co z fanami?
„Nara, Felicia!”
Co im powiedzieć? Zwrot kasy.
Różnica jest taka, że Martin musiał wam powiedzieć,
żebyście wiedzieli, że spadł.
Widziałem ten upadek.
Wyszedł zza kulis i potknął się o kabel.
Wypadł zza kurtyny.
A potem: Martin!
A panie w pierwszym rzędzie:
„Leci na mnie!”.
Dzięki za śmiech.
Jakiś facet wczoraj poczuł się urażony.
Pytałem, dlaczego.
„Bo to twój przyjaciel”.
No właśnie. Dlatego się z niego śmieję.
Oznaką prawdziwej przyjaźni jest to,
że możecie o sobie mówić okropne rzeczy.
Bo wcale tak nie myślicie.
Myślicie, że gdybym to ja spadł ze sceny,
to Martin by sobie nie żartował?
Zapewniam was, że jeszcze jak.
Opowiadałby, że się odbiłem.
Poza tym świat by się dowiedział.
Gdybym spadł ze sceny, za godzinę byłby tu van z dziennikarzami.
„Jesteśmy przed wejściem do Hard Rock Hotel & Casino,
gdzie według policji Fluffy stracił kontrolę.
Wewnątrz jest Tom, który powie nam więcej”.
„Tak jest, Jim. Stoję w środku w Hard Rock Hotel & Casino,
we wnętrzu, w którym rymnął Fluffy.
Wciąż nie wiadomo, co dokładnie się stało.
Mamy komentarz miejscowej policji, oto on”.
„O kurde!”
„Wciąż nie wiemy, czy przyczyną była scena.
Oto komentarz ochrony”.
„Wszystko widziałem, co nie.
Fluffy grzmotnął, aż miło.
Tyle płaczących białych, co na koncercie Taylor Swift.
Koszmar.
Do tego w Miami, co za historia.
To dla Kubańczyków gorsze niż reżim Castro”.
Tak się jest cancelowanym. O to mi właśnie chodzi.
Ostatnio się o mnie mówiło.
Nie zdradzę zbyt wiele,
ale wkrótce wyjdzie odcinek amerykańskiej Familiady z moim udziałem.
Tak.
To wydanie specjalne z gwiazdami.
Fluffy i jego rodzina kontra Fat Joe
i jego rodzina.
Tak jest, Fat Joe kontra Fluffy.
Producenci mają wysublimowane poczucie humoru.
Przywiozłem więc rodzinę ze wschodniego wybrzeża.
Dobrze nam poszło, potem się dowiecie, kto wygrał.
Ale słuchajcie.
Dzień później moja siostra, jedna z osób ze wschodu kraju,
która od lat nie była w Kalifornii,
spytała, czy możemy iść do Disneylandu.
„Jasne, że możemy”.
Zabrałem ją i jej męża Gordy’ego.
Wsiedliśmy na parę kolejek. Nie to stało się potem newsem.
Wczoraj ktoś tak zgadywał: bo się zmieściłem.
Nie!
Ludzie to naprawdę.
Wsiedliśmy na kolejkę z filmu Auta.
Byliśmy w połowie, kiedy się zatrzymała.
Moja siostra spytała, czy tak miało być.
Mówię, że płatność przeszła, więc chyba nie.
Zapłaciliśmy, powinno działać.
Z 20 minut trwało, zanim ktoś przyszedł i wyciągnął nas z wagonika.
Siedzieliśmy 20 minut w słońcu.
Dla mnie to nie problem, z moją karmelową skórą.
Wytrzymuję 20 minut na słońcu.
Moja siostra jest dwa razy ciemniejsza.
Ma skórę jak Winnetou.
Jak Aztekowie.
Ale jej mąż jest z Minnesoty.
Ledwo przeżył.
Wiecie, jak jest.
Siedzieliśmy tam i czekaliśmy, aż ktoś nas uwolni.
Ludzie w ogonku zorientowali się, że kolejka nie jedzie.
Z góry widać, kto czeka na dole.
Ludzie z dołu widzą samochodziki
oraz to,
kto w nich siedzi.
Nagle powyciągali telefony.
Kiedy wyszliśmy z tego parku,
historia była już na stronie TMZ i można ją sobie zguglać.
Wisiała w necie, zanim wyszliśmy z parku.
Z tytułem Fluffy utknął na autostradzie w parku rozrywki.
Fajne.
Głupiutkie, zabawne, niezłe.
A potem sekcja komentarzy.
Niektórzy z was
to niezłe chujki.
Jedna pani napisała: „Odpowiedni wzrost nie znaczy, że się zmieścisz”.
Jakiś facet: „Autko się zmęczyło”.
Inny: „To Meksykanin, czemu nie naprawił?”.
To był Martin.
Tak było.
Chwilę wcześniej trafiliśmy do światowych mediów.
Może to pamiętacie.
Musieliśmy lądować awaryjnie.
Wynająłem prywatny samolot.
W końcu dostałem kasę za poprzedni występ w Netflksie.
Czułem, że tarzam się w forsie.
To nie w forsie się tarzałem.
Najgorsze turbulencje w ciągu 27 lat bycia komikiem.
Najgorsze w życiu, mówię wam.
W pewnej chwili samolot zrobił tak.
Ja zrobiłem tak.
Najgorzej było patrzeć, jak moje psy opuszczają siedzenia.
Na szczęście wylądowaliśmy cali.
Nie to trafiło do mediów.
Trafiło do nich to, że kiedy podchodziliśmy do lądowania,
samolot dotknął ziemi, a potem zjechał z pasa.
Przejechał ze 180 metrów i stanęliśmy w polu.
W polu.
W polu!
To jakieś jaja?
Ciężko pracuję...
żeby przełamywać stereotypy,
a tu Meksykanie lądują w polu, tak było.
Tak napisali w TMZ. „Meksykanie znalezieni w polu”.
W filmach to pilot pierwszy wie, że coś się dzieje.
W filmach piloci są na tyle mili,
że informują pasażerów, co się dzieje.
Uwielbiają mówić, jak tylko dorwą się do mikrofonu.
„Mówi wasz kapitan.
Za chwilę doświadczymy turbulencji.
Zapnijcie pasy, a wszystko będzie dobrze”.
Jak zaczyna szarpać, to wiecie.
„Tu wasz kapitan.
Ktoś jadł meksykańskie żarcie, więc przez chwilkę może szarpać.
Jedliśmy fast food. Przypominam o zapięciu pasów.
Za chwilę może... O, no właśnie.
Za chwileczkę się usłyszymy”.
A jeśli samolot spada?
„Trzymajcie się, zaraz uderzymy”.
Nasz pilot?
Nada.
Nie powiedział nic, dopóki się nie zatrzymaliśmy.
Z minutę później otworzył się kokpit,
pilot wysunął głowę i spytał: „Wszyscy wporzo?”.
Moja reakcja?
„Mój pies jest w uchwycie na kawę, nie wporzo”.
To było dość przerażające.
Ale powiem wam, że chociaż lądowaliśmy awaryjnie
i baliśmy się, że zginiemy,
jestem wdzięczny za to doświadczenie.
Naprawdę.
Przypomniało mi, że życie jest cenne
i że wszystko zmienia się w sekundę.
Od czasu do czasu to się przydaje.
Dobrze, jak coś tobą wstrząśnie i przypomni, że to wyjątkowe.
To ważne. Bawcie się dobrze.
Przez resztę dnia po lądowaniu absolutnie nikt nie mógł sprawić,
bym przestał się cieszyć tylko z tego, że żyję.
Nikt.
Dlatego jestem wdzięczny za złe chwile.
To dobrze, że się zdarzają, bo w życiu trzeba nam równowagi.
Złe doświadczenia pozwalają w pełni docenić te dobre.
Różnie bywa.
Trzeba to trochę...
Wiadomo, za dużo złych dni naraz to niezły badziew.
Też mi się to zdarzyło.
Prawie umarłem, po czym wróciłem do domu.
Tam odkryłem, że ktoś się do mnie włamał.
Tak.
Nie wierzyłem własnym oczom. Przeżyłem, żeby zobaczyć coś takiego?
Jeszcze o tym nie słyszeliście tylko dlatego,
że policjant pracujący nad sprawą zabronił mi o tym mówić.
W Kalifornii.
Czy są tu ludzie, którzy się do mnie włamali? Brawo.
Brawo. Możecie być z siebie dumni.
Po włamaniu nasuwa się jedno pytanie.
Co ci zabrali z domu?
Mnie zabrali głównie spokój.
Już nie czułem się tam bezpiecznie.
A wiedzcie, że starałem się, żeby do tego nie doszło.
Po pierwsze: dobra dzielnica.
Miałem alarm, dwa systemy kamer.
Ogrodzenie wokół posiadłości. Myślałem, że jest dobrze.
Dostałem nagranie z włamania.
W 4K.
Idealna jakość.
Widziałem włamywaczy, ale nie rozpoznałem ich,
bo nosili maski.
Wszystko, co wiem o tych ludziach, to to, że byli po dwudziestce.
Skąd wiem?
Bo przeskoczyli przez ogrodzenie
bez bólu.
Trzydziestopięciolatek z rwą kulszową dwa razy by się zastanowił.
Przeskoczyli, przeszli na podwórko,
wybili okno i weszli do kuchni.
Rozpieprzyli mi dom.
Powyciągali szuflady, otworzyli szafki.
Wywalili wszystko na podłogę, żeby przejrzeć.
Przewrócili kanapy, wywalili poduszki.
Zdjęli ze ścian każdy obrazek.
Zapytałem o to policjanta, bo rozumiem szuflady,
rozumiem szafki i nawet kanapę.
Ale o co chodzi z obrazkami?
Dlaczego je zdjęli, ale żadnego nie zabrali?
Jest tu trochę sztuki.
„Panie Iglesias, proszę zrozumieć.
Ludzie, którzy się do pana włamali, nie szukali sztuki.
Szukali sejfu”.
„Sejfu?”
„Tak, sejfu.
Ludzie często robią dziurę w ścianie,
instalują w niej sejf, a na wierzchu wieszają obrazek,
żeby zamaskować kosztowności pod spodem”.
Ja na to: „Sejf?”.
„Tak, proszę pana, sejf”.
„Ja tyle co dostałem pieniądze!
Zajrzeli pod materac?”
„Nie wiem” „Sprawdźmy!”
Wchodzę do sypialni, łapię za materac.
Podnoszę i co?
„Idioci!
Jest wszystko!”
Ci ludzie nie mieli pojęcia, że okradają kogoś bardziej z plebsu niż oni.
Ostatecznie zabrali tylko drobiazgi z szuflad.
To wszystko.
Rozpieprzyli mi dom. Nie znaleźli kasy.
Wiecie, co znaleźli? Moją broń.
No tak.
Nigdy nie mówiłem głośno o tym,
że mam pozwolenie na broń.
Spokojnie, Florydo.
Nie mówiłem o tym, bo szczerze mówiąc, to moja sprawa.
Jasne?
Ale wiąże się o z historią, którą wam opowiem.
Niedawno kupiłem sobie broń.
To było w 2020 roku.
W samym środku...
Co rano nie dało się przewidzieć, co się wydarzy.
Czułem się nieodpowiedzialny,
bo nie szykowałem się na najgorsze.
Co dzień oglądałem wiadomości i zanosiło się na Noc oczyszczenia.
Śmiejecie się, ale pomyślcie.
Czystki zajęłyby mniej czasu.
Tak jest, czystki.
Tak powinni to zrobić, przynajmniej coś by się działo.
„Dziękujemy za udział w pandemii.
Jest godzina 7.45 czasu lokalnego”.
Postanowiłem kupić broń ze strachu.
Nie wstydzę się przyznać, że się bałem.
I to strasznie. Nie wiedzieliśmy, co będzie.
Broń mam do obrony. Nie poluję.
Nie chcę i nie potrzebuję. Wiem, skąd wziąć jedzenie.
Nie, dzięki.
Nie wychodzę w weekendy.
Dawaj!
Nie ma...
Wciąż mam Nintendo, po co mi to?
Kupiłem broń wyłącznie ze strachu.
Podszedłem do sklepu sportowego blisko domu.
Był po brzegi wypchany ludźmi,
którzy zwykle nie noszą się z zamiarem kupna broni,
ale czuli się jak ja: słusznie przerażeni.
W kółko słyszałem to samo.
Coś w stylu:
„Lepiej mieć broń i jej nie potrzebować,
niż potrzebować i nie mieć”.
To ma sens, nieważne, skąd jesteście.
Nie chciałem, by polityka zaważyła na moim bezpieczeństwie.
Właśnie dlatego...
Stanąłem w kolejce, dostałem numerek.
Jak w urzędzie albo w mięsnym. Pinche carnecería.
W sklepiku. Número cinco!
Stanąłem w kolejce. Czekałem 45 minut.
Podszedłem do lady, przywitał mnie sprzedawca.
„Z czym mogę pomóc, synu?”
Cóż.
Słyszałem tu chichoty.
Nie mówię, że wszyscy ludzie,
którzy sprzedają broń,
tak mówią.
Miał na imię Jim.
Jim mówi do mnie: „Z czym mogę pomóc, synu?”.
„Chcę kupić swoją pierwszą broń”.
„Dobrze trafiłeś. Wiesz, którą chcesz? Czy ci pomóc?”
„Miałem czas, żeby się przyjrzeć, i chyba znalazłem coś odpowiedniego”.
„No to pokaż”.
„Tutaj, w gablocie”. „To?”
„Tak jest. O to, z przodu”.
„To?” „Nie, to”.
„To?” „Nie, tamto”.
„To?” „Nie, tamto z przodu.
Takie z etykietką, napisane jest 22, two, two”.
„Czy pan właśnie nazwał tę broń...
tutu?”
„Tak. A co?
Jim, tak?
Nie patrz na mnie jak na wariata, czytam etykietę.
Tak jest napisane. Dwa i dwa, two, two”.
„Czyli 22?”
„No tak. Dwa, dwa, 22. To jedno i to samo”.
„Przykro mi synu, ale jest wielka różnica
między tutu a kalibrem 22.
Ale jesteśmy w Kalifornii, więc jak wolisz, synu.
Dobrze.
Czy wybrałeś ten kaliber z jakiegoś konkretnego powodu?”
„Macie tu imponujący wybór broni.
Dużo rozpoznałem z filmów.
Trochę nie ogarniam.
Jestem prosty. Ta broń wygląda na łatwą w obsłudze.
Jest mała i wygląda prosto. No i na wyprzedaży.
Broń to broń i tyle”.
„Niezupełnie”.
„To nie jest dobry wybór?”
„Synu, chcesz znać moje zdanie czy kupić broń i mieć to z głowy?”
„Niech pan mówi, jeśli źle wybrałem.
Ten kaliber 22 to dobra broń czy zła?”
„Synu, moim zdaniem prędzej załaskoczesz napastnika na śmierć.
Tym tylko pogorszysz sytuację.
Wkurzysz gościa i tyle”.
„Jim, posłuchaj, co myślę.
Broń ma mi służyć jako środek odstraszający.
Jak ktoś się do mnie włamie,
zobaczy wielkiego, łysego Meksykanina z bronią.
Zastanowi się i pójdzie obrabować moich sąsiadów”.
„Synu, jeśli włamie się ktoś z bronią, zorientuje się, że masz kaliber 22.
Wiesz, co będzie potem?
Zabierze ci broń
i pobije cię nią, rozumiesz?
A pobicie kalibrem 22 boli o wiele bardziej
niż postrzał z kalibru 22, uwierz mi.
Nie znam cię, ale myślę, że rozumiem sytuację.
Popraw mnie, jakby co. Chcesz bronić swojego domu?”
„Tak”.
„Rodziny?”
„Tak”.
„Cennej własności?”
„Tak”.
„Dobrze, to chodź.
Mam to, czego potrzebujesz.
Widzisz? To kaliber 9 mm na początek.
Jasne?
9 mm to solidna broń.
Dwa strzały w klatkę i nie ma gościa.
A tutaj mam specjalną, wojskową amunicję.
Spójrz na to.
To pocisk grzybkujący.
Kojarzy mi się z byłą żoną.
Była starym grzybem.
Wyniosłem się do Kalifornii, tu mnie nie znajdzie.
Ten pocisk otwiera się po strzale.
Jak trafi, to zostawi o taką dziurę”.
Byłem głupi.
Zapytałem: „Da się to przeżyć?”.
„Przeżyć?
Przeżyć?
Synu, nie chcesz, żeby żyli.
Chcesz, żeby byli martwi jak smażony kurczak”.
„Ja nie chcę, żeby ktoś umierał”.
„Nie chcesz, żeby ktoś umierał?
Słyszycie to? On nie chce, żeby ktoś umierał!
Wiadomo, na kogo głosował.
Słuchaj, Tutu, stresujesz mnie.
Chcę ci pomóc, ale ty też musisz chcieć.
Zrobię, co mogę, żeby dokończyć.
Namaluję ci pewien obrazek.
Jesteś w domu.
Ktoś się do ciebie włamuje.
Ma broń.
Ty masz broń.
Powiedziałeś mu, żeby znikał, bo strzelisz.
On nie znika. Wręcz przeciwnie.
Zbliża się coraz bardziej.
Widzisz już białka jego oczu.
Stoi tuż przed tobą.
Widzicie się.
Jest gotowy zrobić wszystko,
by wyjść z czymkolwiek zechce, może nawet odebrać ci życie.
Moje pytanie brzmi: czy ty też jesteś gotowy?
Czy chcesz bronić swojej rodziny, domu, własności
i przede wszystkim siebie?
Co zrobisz?”
„Stary, pierwsza sprawa.
Powinieneś sprzedawać ubezpieczenia.
Minąłeś się z powołaniem. To było coś.
Gdyby tak się stało, nie miałbym wyboru
i moje życie byłoby zagrożone,
to zrobiłbym, co trzeba, i postrzelił gościa w nogę.
Naprawdę”.
„Myślisz, że trafisz w nogę, skoro nigdy nie miałeś broni?”
„Jeśli kupię tę amunicję, co polecałeś,
to z bliska na pewno trafię w nogę.
Dwa kroki bliżej i trafię go w jajka.
Nie będzie miał dzieci”.
„Dobrze, nie musisz tak obrazowo.
Wiesz, co będzie, jak kogoś postrzelisz w swoim domu
a on przeżyje?”
„Wiem.
Będę spał lepiej, bo nie odebrałem życia,
a jednocześnie obroniłem dom, rodzinę i rzeczy.
To będzie”.
„Chyba jesteś fanem Disneya.
To największa bajka, jaką w życiu słyszałem.
Spytałbym cię, czy wiesz, ale widzę, że nie.
Nie będę już marnował czasu. Powiem ci, jak jest.
Jeśli postrzelisz kogoś w swoim domu i on przeżyje,
to wróci, żeby cię pozwać.
I jeszcze zwrot akcji.
Wygra proces.
Tak jest, on wygra.
Dostanie wszystko, czego chciał, kiedy się włamał,
a do tego będziesz musiał wypłacić mu okrągłą sumkę.
Co ty na to?”
„Zabiję skurwiela!”
Ucieszył się.
„Tak jest!”
Czegoś się wtedy nauczyłem.
Sprzedawcy broni są podobni do sprzedawców używanych samochodów.
Grają na emocjach, próbują sprzedać więcej,
wcisnąć ci coś, czego nie potrzebujesz.
Wiedział, że się boję, ciągle to powtarzał.
„Wiem, że się boisz.
Boisz się, masz lęki. Jesteś zmartwiony. Boisz się”.
Z każdym „boisz” na ladę wjeżdżało coś nowego.
Był taki dobry, że kiedy ze mną skończył,
miałem cztery karabiny,
cztery pistolety
i pudełko amunicji typu dum-dum.
Bijecie brawo, dlaczego?
To przesada.
Mam tylko dwie ręce.
Powtórzę więc.
Włamano się do mojego domu,
ale jestem wdzięczny,
bo nie było tam mnie ani moich psów.
Psów nie zastąpię. Siebie też nie.
Rzeczy to rzeczy.
Gdybym był wtedy w domu, zrobiłbym, co trzeba.
W takiej sytuacji są dwa rodzaje ludzi.
Jedni, jak ja, mają broń i amunicję, cieszą się, że ich nie było,
ale gdyby byli, coś by zrobili.
Gdybym był w łóżku i usłyszał...
Wyskoczyłbym.
Złapałbym broń.
Wybiegłbym z sypialni bez koszulki i w jednej skarpetce.
Zatrzymałbym tę osobę.
„Stać!”
Pewnie byłoby tak.
„Fluffy?”
„Stać, powiedziałem!”
„Stary, ale ty jesteś zabawny”.
„Na ziemię!”
„Bo strzelę”.
„Beto, chodź no tutaj. Nie zgadniesz, czyj to dom”.
Wbiega drugi koleś.
„Cześć!
Wychowałem się na tobie”.
Chwilę później podpisuję rzeczy, które sobie zabiorą.
W takiej sytuacji są dwa rodzaje ludzi.
Jeden taki jak ja. Ma broń i amunicję.
Cieszy się, że nie był w domu, ale gdyby był, coś by zrobił.
Drugi rodzaj to ludzie, którzy nie mogą się doczekać
swojej szansy.
Tu jesteście.
Ludzie, którzy czekają na szansę zmierzenia się z intruzem,
bo wiedzą, że mają więcej broni niż on
i są gotowi na wojnę.
Ludzie, którzy siedzą po ciemku w salonie
z bronią w ręku.
Zostawiają otwarte drzwi, żeby było łatwiej.
Tacy ludzie zawsze mają kumpla po drugiej stronie ulicy lub miasta.
„Jak tam po twojej stronie?”
„Tu czysto, a u ciebie?”
„Czysto. Bez odbioru”.
Ta cała sytuacja,
włamanie, trochę mnie straumatyzowała.
Nie chciałem już tam mieszkać, nie czułem się bezpiecznie.
Jestem tylko ja i dwie chihuahuy.
Właśnie tak.
Nie jestem już z mamą mojego syna, zamieszkał z nią.
Wiecie.
Opowiedziałem mojemu synowi o włamaniu.
Natychmiast odpowiedział:
„Mają szczęście, że mnie tam nie było”.
„Spokojnie. Jaki z ciebie John Wick!
Porwaliby cię. Musiałbym słono płacić, żeby cię odzyskać”.
Nie mogłem tam już dłużej mieszkać.
Jestem sam.
Wystawiłem dom na sprzedaż.
To był duży, piękny dom, za który pomogliście zapłacić. Dziękuję.
Był piękny.
Naprawdę.
Cztery łazienki, kumacie?
Cztery łazienki.
Jeden penis.
Nawet biegiem nie dałbym rady.
Wystawiłem dom na sprzedaż i pojawił się dylemat.
Wystawiłem go, zanim znalazłem coś innego.
Pomyślałem, że ciągle jestem w trasie. W busie, w hotelu, ciągle gdzieś.
Myślałem, że dobrze robię, bo kiedy kupiłem ten dom,
był na rynku od prawie dwóch lat.
Myślałem, że mam czas.
A on sprzedał się od ręki.
Dwie osoby złożyły ofertę i podbijały cenę.
Jeden z tych ludzi chciał kupić też meble.
Mój agent nie mógł w to uwierzyć.
„Dwie osoby walczą o twój dom.
Chcą ci zapłacić o wiele więcej, niż chciałeś.
Jeden chce ci zapłacić o 100 000 dolarów więcej za twoje meble.
Bierz to”.
Tak zrobiłem, sprzedałem wszystko. Został mi tylko materac.
Wszystko.
Problem w tym,
że teraz nie mam domu.
Nie mam gdzie mieszkać, więc teoretycznie jestem w...
Jebać to. Jestem bezdomny i tyle.
Powiem to.
Powiem.
Nie jestem w kryzysie, jestem bezdomny. Nie skancelują mnie.
Co mi zrobią, zabiorą dom? Nie mam!
Wszystko jedno.
Mam teraz 47 lat.
Nie potrzebuję więcej rzeczy.
Cieszę się, że je mam, ale nie potrzebuję ich.
Teraz chcę przede wszystkim lepszych relacji.
Lepszych przyjaźni, lepszych ludzi w moim życiu.
Teraz tego chcę.
Na ostatnim występie na stadionie w Los Angeles
powiedziałem, że nie jestem już w związku.
Myślałem, że to dobre miejsce na takie ogłoszenie.
Jestem otwarty, wszystkie programy robię o swoim życiu.
Ludzie o nią pytali. Myślałem, że to dobre miejsce.
Wiecie, co się dzieje,
kiedy powiesz stadionowi z 50 000 osób, że jesteś singlem,
a potem Netflix puści to na cały świat?
Dostałem tysiące „zgłoszeń”
do ośrodka potrzeb Fluffy’ego.
Owszem.
FLUFFY WCIĄŻ PRZYJMUJE ZGŁOSZENIA
Tak jest, Netfliksie, Fluffy się łajdaczy.
To było wspaniałe i przytłaczające.
Przerażające, bo nie wiedziałem, czego chcą ci ludzie.
Odkąd ogłosiłem, że jestem wolny,
byłem na paru randkach.
No cóż.
Nie powiem na ilu, żebyście mnie nie oceniali.
„Fluffy się kurwi”.
„A to świntuch”.
„Puszcza się jak latawiec na wietrze”.
Chcę wychodzić, bawić się, poznawać ludzi.
Niestety, nie ufam już ludziom. Boję się.
Łatwo mi poznawać ludzi, ale potem orientuję się, czego chcą.
Do bani.
Zamknąłem serce na klucz.
Jest tam mur, potem mur i jeszcze kilka murów.
Jedyny Meksykanin, który lubi mury.
Powiem wam,
że nie chcę już być w związku.
Dobrze mi.
Chcę chodzić na randki, ale nie chcę związku.
Naprawdę nie chcę.
Dlaczego buczycie?
Jestem szczery, nie chcę być w związku.
Mogę rozwinąć ten temat.
Mógłbym kłamać.
Poznać kogoś, nazwać to związkiem, cieszyć się.
Ale czy to coś znaczy, jeśli zachowujesz się bez zmian?
Mówię szczerze.
Czego chcę?
Gościu, który wybuczałeś mnie, bo nie chcę związku.
Podnieś rękę. Jesteś teraz sławny.
- Jak masz na imię? - Justin.
- Justin? - Dustin.
Dobra, Dustin.
Śmiesznie, „Dustin!”. Wyluzuj, stary.
Południowcy.
No dobra, Dustin.
Naprawdę nie chcę już być w tradycyjnym związku.
Powiem ci, że nie chcę być zmuszany do udziału
w czymś, co sprawia, że czuję się jak zły człowiek.
Mam 47 lat, nie chce mi się kłócić.
Krzyczeć, czuć się winny, zobowiązany.
Chcę się uśmiechać.
Jest dobrze.
Ale chcę się spotykać z ludźmi.
Jestem szczery.
Dustin, potrzebuję kogoś, z kim mogę jeść.
Z kim mogę pić.
Z kim pójdę do kina.
Z kim się poprzytulam.
Tak jest.
To nie musi być jedna osoba.
Czasem potrzeba całej wioski.
Chciałbym móc zaprosić kobietę do kina.
„Dobrze”. Potem idziemy.
Po kinie pytam, jak się jej podobało. „Dobre”. Prawda?
„Może pójdziemy jeszcze na coś?” „Jasne. Kiedy?”
„Przyszły tydzień?” „Fajnie”. „No to w kontakcie, zgadamy się.
Będzie super. Lubisz komedie romantyczne, ja też.
Lubisz horrory, ja też.
Będzie fajnie. Potrzebuję tego. Super”.
Więc się żegnam, a ona robi się dziwna.
„Chwileczkę.
Idziesz sobie? Myślałam, że było miło”
„Bardzo. Cieszę się, że się spotkamy w przyszłym tygodniu”.
„Skąd ten pośpiech? Dokąd idziesz?”
„Muszę zadzwonić do przytulaczki. A co?”
„Co to jest przytulaczka?” „Nie martw się, mam ją.
Twoja działka to kino, tego się trzymajmy.
Dobrze nam idzie, to działa. Jesteś dziewczyną od kina”.
Dustin.
Nie powiedziałem jej.
Ale tobie powiem.
Jeśli chodzi o przytulanie,
to wiesz, zawsze byłem w związku
i nie mogłem być tak szczery, ale teraz jestem singlem
i mogę mówić, co lubię.
Czego chcę w kwestii przytulania?
Chcę kobiety.
Kobiety.
Z ustawieniami fabrycznymi.
Musi być mi równa albo nawet większa
pod względem rozmiaru.
To musi być duża dziewczyna.
Wolę duże dziewczyny.
Chcę dużej dziewczyny.
Tak jest.
Żeby łatwiej było nam ustalić, jak ustawiamy termostat.
Duże dziewczyny wiedzą, o co chodzi.
Jestem dużym chłopcem, więc zawsze mi gorąco.
To wpływa na mój nastrój.
Kiedy mi gorąco, Dustin, robię się marudny i poirytowany.
Najlepiej się czuję, kiedy w pokoju jest 20 stopni.
Jasne?
Tak jest.
Tylko duża dziewczyna to doceni.
Chuda kobietka nie bardzo.
Mam już dość rozczarowywania chudych, zmarzniętych kobiet.
Takie babki są wredne.
Naprawdę. One nie chcą 20 stopni.
Nie, one chcą 23 albo 24 stopnie.
Zaraz umrę! Nie!
Nie mogę im tego robić. W 20 stopniach robią się nieprzyjemne.
Złe. Ciągle tylko: „O co ci chodzi? Zimno mi”.
Zjedz coś, kurwa.
Nie lubię się pocić.
No cóż.
Przepraszam cię, Dustin.
Nie chciałem, żeby wyszedł tu TED talk.
Nie myślcie, że nie wierzę w miłość.
Wierzę i polecam ją każdemu, kto ma na to siły.
Poznałem w życiu wiele par.
Ze stażem 20, 30, 40 lat.
Nawet 50 lat. Znam jedną ze stażem 55 lat.
Tak.
To jednorożce.
Coś wam opowiem.
Byłem w Savannah w stanie Georgia.
Tyle co skończyłem kręcić drugi film z serii Magic Mike.
No i...
No wiem. Dla tych, co nie wiedzą: grałem w Magic Mike’u.
Tak.
Wiem, tylko ja się nie rozebrałem.
Pamiętajcie, Magic Mike, nie Tragic Mike.
Tylko ja się nie rozebrałem.
Po zakończeniu zdjęć mój manager Joe przyszedł do mnie z gratulacjami.
„Gratuluję projektu. Zapraszam cię na steka”.
Zgodziłem się.
Zabrał mnie do restauracji Ruth’s Chris Steak House.
To popularna sieciówka w kraju.
Idziemy tam, siadamy.
Przychodzi bardzo entuzjastyczny kelner.
„Cześć, co słychać? Czy coś dziś świętujemy?”
„Owszem”.
„Nie jesteście jedyni. Widzicie tamtą parę?
Świętują dziś 55 rocznicę ślubu”.
„Co takiego?”
Spojrzeliśmy.
„Czemu oni ze sobą nie gadają?”
„Też się zastanawiałem, ale wyraźnie powiedział, że to 55 lat.
To dość imponujące”.
„No pewnie”.
Kelner poszedł po nasze napoje i chleb.
Mówię do mojego managera: „Słuchaj, Joe. Pójdę się z nimi przywitać”.
„Tylko nic nie odwal”. „Nie zamierzam”.
„Żeby nie było jak ostatnio”. „Nie będzie”.
Wstaję i ruszam w stronę tej pary.
Wiem, że to dla nich bardzo ważny wieczór.
Wiem, ile czasu im to zajęło.
Nie chcę niczego zepsuć.
Ale mam pytania.
A to są ewidentnie zawodowcy.
Podszedłem tak uprzejmie, jak to możliwe.
„Przepraszam, że przeszkadzam.
Dowiedziałem się, że świętujemy 55 lat małżeństwa”.
Facet był przeszczęśliwy, że ktoś zwrócił na to uwagę.
Zrobił tak.
„Zgadza się, synu.
Aż 55 lat temu o tej porze
ta urocza dama obok mnie
powiedziała tak i jesteśmy od tej pory razem”.
„To piękne. Mogę zadać wam pytanie?”
„Oczywiście”.
„Dlaczego nic nie mówicie?”
„Chce wiedzieć, dlaczego... Śmiej się.
Kiedy będziesz z kimś tak długo jak my,
to już będziesz miał sporo za sobą.
Mamy dzieci.
Wnuki.
Prawnuki.
Dużo podróżowaliśmy po świecie.
Jesteśmy emerytowanymi wojskowymi.
Widzieliśmy, co w ludziach najlepsze.
Niestety, kiedy jesteś na świecie tak długo jak my dwoje,
to widzisz też w ludziach to, co najgorsze.
Odbyliśmy już każdy rodzaj rozmowy.
Każdy.
Po dwa razy.
Po 55 latach małżeństwa
chcemy się tylko cieszyć swoim towarzystwem.
Może być w ciszy”.
Ja na to:
„Odbyliście już każdy rodzaj rozmowy?”
Chyba go to zdenerwowało, bo zareagował:
„Spójrz na mnie!
Spójrz na mnie!
Byłem na wojnie.
Nic mnie nie zaskoczy.
Nic mnie już nie zdziwi”.
„Tak pan mówi?”
Zrobiłem krok w ich stronę, złapałem za koszulę i pokazałem im cycki.
Po czym odszedłem.
Wiecie, co było potem?
Zaczęli rozmawiać!
Dałem tej parze dar tak wspaniały, że nigdy go nie docenią.
Coś nowego, spontanicznego, skandalicznego.
Coś, czego wcześniej nie widzieli.
Dałem im nową opowieść.
Mówię wam, do samego końca co roku będą rozmawiać o tym,
co się stało w 55 rocznicę.
„Pamiętasz, skarbie? Pamiętasz cycki tego Samoańczyka?”.
No właśnie.
Lubię dawać.
Wiele lat temu, kiedy nie było jeszcze takich sal na występy,
jedyne miejsce w okolicy na występy komików
to był klub komediowy zaraz za tymi drzwiami.
Część oryginalnego kasyna.
Klub nazywał się The Improv. Jest ich cała sieć.
Wiele lat temu, przed tym wszystkim,
ja, Martin i mój kumpel Alfred występowaliśmy w tym klubie.
Kiedy występowaliśmy tam po raz pierwszy,
nikt mnie nie znał.
Dopiero zaczynałem.
Chciałbym tu podziękować pewnej osobie,
która bardzo mi wtedy pomogła.
To DJ Laz.
Tak jest, The Pimp Wit Da Limp, to on.
Tak jest.
„Tu wasz ziomek DJ Laz”. Uwielbiam go, jest super.
Chodzi w kółko.
To fajny gość.
DJ Laz to jedna z pierwszych osób,
które zaprosiły mnie do porannego programu w radiu.
Pomógł promować moje występy.
Zaprosił mnie do siebie i pozwolił reklamować występy,
a do tego sam na nie chodził i przyprowadzał różnych ludzi.
Oglądał, spędzał miło czas, śmiał się.
Mógł robić milion innych rzeczy w Miami, a chodził na moje występy.
Któregoś dnia zaprosił mnie do radia. „Pogadamy o twoim występie”.
Latami pomagał mi je sprzedawać.
Laz.
Wiem, że to oglądasz. Dziękuję.
To część ciebie. Muchas gracias.
Dziękuję.
To było wiele lat temu.
Kiedy pierwszy raz wystąpiłem w klubie komediowym,
który był za tymi drzwiami, ale już nie istnieje,
rozmawiałem z osobą od marketingu.
To było tak dawno, że nie istniały media społecznościowe.
Nie było Tik Toka, Twittera, Facebooka, niczego.
Żeby się wypromować,
trzeba było trafić do ramówki radia lub telewizji.
Ktoś musiał was opisać w gazecie. Pamiętacie gazety?
No i marketing szeptany, najlepszy ze wszystkich.
W klubie wisiały plakaty.
Facet od marketingu mówi: „Gabriel.
Pomóż mi pomóc tobie w pomocy nam.
Chcemy sprzedać bilety. Jak mamy cię promować?”.
No cóż.
To było dawno.
„Chcę, żeby mnie promować tak.
Weźcie moje zdjęcie.
Pod zdjęciem nazwisko: Gabriel Iglesias”.
Jeszcze nie mówiono na mnie Fluffy. To było tak dawno.
„Pod spodem napiszcie: z kanału Comedy Central”.
To było moje jedyne doświadczenie w telewizji.
A marketingowiec mówi:
„Myślałem o czymś typu Gabriel Iglesias i jego amigos”.
„Amigos?
Dlaczego amigos? Bo są ze mną inni Meksykanie?”
Spojrzał na mnie i mówi: „Super, widzę, że rozumiesz”.
„Nie podoba mi się to. Może Gabriel Iglesias i przyjaciele?”
„Chcemy tam mieć parę odpowiednich słów,
żeby ludzie wiedzieli, jaki to program”.
„A jaki to program?” „Specjalny”. „Nie czuję się specjalny”.
„Gabriel, a może coś w stylu Wtorki z taco?”
„Nie”.
„No to Wieczór z salsą”.
„Z salsą?
Ale taniec czy czipsy z sosem?
Tak czy inaczej, nie”.
Nie mogłem w to uwierzyć. Chciałem się wściec.
Chciałem się wydrzeć za umniejszanie mi.
Nie zrobiłem tego, bo wiedziałem, że dostałbym etykietkę trudnego.
Postrzegaliby mnie jako problem.
Nie dostałbym już drugiej szansy.
Ludzie pytają, co stoi za moim sukcesem.
Wiadomo, talent, praca, robienie tego, co trzeba.
Często pomija się jedno słowo: poświęcenie.
Tamtego dnia coś poświęciłem.
Ludzie myślą, że wiedzą, co to znaczy.
Myślę, że nie wiesz, dopóki czegoś nie poświęcisz.
Poświęciłem własną dumę.
Chciałem się wydrzeć na tego gościa, ale to byłby strzał w stopę.
Wiedziałem, że jeśli zobaczą, co potrafię,
to zaproszą mnie ponownie i potraktują już inaczej.
To bolało i było straszne.
Zgodziłem się na wtorki z taco.
Byłem wkurzony.
Zastanawiałem się, czy wszyscy początkujący komicy tak mają,
czy tylko ja.
Dręczyło mnie to. Musiałem wiedzieć.
Nie mogłem tego zguglać.
Wtedy nie było takiej opcji.
Podszedłem do drzwi frontowych, gdzie był kosz z ulotkami.
Spojrzałem na ulotkę.
Była tam lista zaplanowanych występów.
Ale się wściekłem!
Same zdjęcia, nazwiska i informacje o występie w telewizji.
Żadnych śmiesznych ksyw, tematów, pikantnego tego czy szalonego tamtego.
Komedia i tyle.
To dlaczego mnie wymyślili durne taco?
Postanowiłem znaleźć innego komika bardziej w moim stylu.
Wiecie, o co chodzi.
Znalazłem tylko jednego.
To był George Lopez.
Na liście miał jednak zdjęcie, nazwisko
i dopisek „znany z kanału ABC”.
Tyle.
Żadnego „George Lopez jeździ na osiołku”.
„Je burrito obiema rękami”.
„Właśnie przeskoczył przez mur”. Nic takiego.
Dlaczego mi to zrobili?
Pomyślałem: sprawdzę, jak promują czarnych komików.
Z czarnymi komikami było tak samo.
Zdjęcie, nazwisko, telewizja. Tyle.
Chyba że to był program z wieloma czarnymi komikami.
Jeśli w programie było co najmniej trzech czarnych,
dawali chwytliwą nazwę.
Na przykład Miejska noc.
Albo Noc z Apollo. Def Jam Comedy Night.
Nawiązania do programów telewizyjnych dla czarnych.
To wszystko.
Nie posuwali się tak daleko jak ze mną.
Żadnego poniedziałku z margaritą, wtorku z taco,
środy z murem, czwartku z tortillą,
piątku z fiestą ani soboty z sombrero.
Czarnym się tak nie robi. Serio?
Nie znajdziecie nigdzie gangsta poniedziałku,
wtorku z Tupacem, arbuzowej środy, leniwego czwartku,
piątku ze smażonym kurczakiem, gospelowej soboty
ani niedzieli z kajdanem.
A już na pewno nie zdarza się to białym komikom.
Ja to powiem.
Wiecie, czemu możecie się śmiać z tego, co powiem?
Bo jak mówiłem, jestem tu, żeby bawić, a nie obrażać.
Śmieję się z każdego, z siebie też.
To się nigdy nie wydarza.
Nie ma poniedziałku z monster truckiem, wtorku w przyczepie,
środy z bidokami ani czwartku z kadzirodztwem.
„O nie, Fluffy, teraz to przesadziłeś.
Jestem Dustin i się tak nie bawię.
Jestem z Davie w stanie Floryda”.
Następnym razem bądź cicho.
Cóż.
Rozmawiałem dziś na backstage’u z Martinem.
Pytał, czy będę opowiadał o wieczorze tematycznym,
który odbył się tutaj, w The Improv.
Powiedziałem, że chyba powinienem.
Przyda się historia o wieczorach tematycznych.
On na to: „Mogę ci powiedzieć coś o tej historii?”.
„No pewnie”.
„Od lat słucham, jak opowiadasz,
co się wydarzyło w klubie.
Wiesz, że ani razu nie doszedłeś do końca tygodnia?”
„Martin, przecież wiesz dlaczego. To komediowa zasada.
Zawsze kończysz po najgłośniejszym śmiechu.
Czwartki są najśmieszniejsze, więc kończę na czwartkach”.
A Martin na to: „No wiem. Ale kradniesz białym ich tydzień”.
Nie myślałem o tym w ten sposób.
Piątek z Fox News.
Sobota ze szturmem na Kapitol.
Niedziela z przepraszaniem!
Dobrze się bawicie?
Wciąż jest dobrze?
O to chodzi.
Ludzie się śmieją, nie są źli ani obrażeni.
Nie robią afery.
Tych pięć osób, które mnie nie znało: to dla was.
Zatrzymano mnie po wyjeździe ze sklepu z pączkami.
Skręciłem w lewo zamiast w prawo.
Byłem nieuważny, bo miałem pączki.
Podekscytowałem się.
Źle skręciłem. Co wtedy?
To pa.
Policjant był strasznie wolny. No trudno.
Położyłem sobie pudełko na kolanach. Otworzyłem.
Już miałem się na nie rzucić, kiedy w szybę zapukał policjant.
„Wie pan, za co pana zatrzymałem?”
To było za proste. Pokazałem mu pączki i powiedziałem: „Bo ma pan nosa”.
Fluffy!
Pewnie się zastanawiacie, skąd ta pauza?
Wiedzcie, że większość komików już by się pożegnała,
skasowała czek od Netfliksa i czekała na zaproszenie.
„Zadzwońcie do mnie, proszę”. Ale to nie jest typowy komik.
Tak to jest z Meksykanami. Lubimy nadgodziny.
Dzięki, że wciąż chcecie słuchać dwudziestoletniego żartu.
Ja też się na was wychowałem.
Mam gęsią skórkę. Patrzcie.
To było piękne.
Też was kocham. Dziękuję.
Dziękuję.
Można być fanem, a można zrobić to, co wy przed chwilą.
Nie wiem, czy inni komicy też doświadczają miłości i lojalności.
Dziękuję.
Jeszcze nie schodzę, bo mam co powiedzieć.
Chcę wam podziękować.
Dziękuję.
Kiedy zaczynałem w 1997 roku,
jedyne miejsca, w których mogłem występować,
to były bary.
Raczej speluny.
W takim barze poznałem Martina.
Występowaliśmy w barze w Montebello, w Kalifornii.
Trzeba było tam walczyć z tłumem.
Był okropny hałas. Włączone telewizory.
Ludzie pili, palili, robili, co się dało.
Poza słuchaniem.
Trzeba było ich szybko rozśmieszyć.
Pewnego razu jeden komik odciągnął mnie na bok
i mówi: „Ej, młody”.
Wściekłem się, że tak mnie nazwał.
Już mogłem legalnie pić.
Miałem 20 czy 21 lat i myślałem, że jestem dorosły.
Nie byłem.
Wcale nie.
Byłem zły, że mnie odciągnął. „Mogę ci coś doradzić?”, mówi.
„Za kogo on się uważa? Ja jestem zabawniejszy”.
Tak myślałem, bo w wieku 21 lat byłem gnojkiem.
Naprawdę.
Nie wiem, co we mnie wstąpiło, ale odpowiedziałem,
że chętnie posłucham.
Stałem tak, a on mówi: „Słuchaj.
Na scenie wydajesz się miły, to rzadkie.
Coś ci powiem.
Jeśli wytniesz ze skeczy przekleństwa
i nie będziesz robił świńskich żartów,
myślę, że masz przed sobą długą karierę”.
Miało być bez przekleństw, a dziś przekląłem z dwa razy.
Nie, chyba trzy.
Ale nie używam przekleństw zamiast przecinka.
No i jesteśmy w kasynie.
Jak przewali się wszystko, to nie mówi się „o kurka”.
Wy też przeklinacie.
„Kiedy to się, kurwa, zacznie?” Tak jest, słyszałem.
Gruby, nie głuchy. Słyszałem was.
Więc tak to było.
Dał mi taką radę.
Wyciąć z programu przekleństwa i świńskie żarty.
Nie wiem czemu, ale posłuchałem go. Miał rację.
Nagle zaczęły się sypać propozycje.
Występowałem na uczelniach, w szkołach, kościołach, na jarmarkach.
A potem gruba rzecz.
Kasyna.
Dawniej trzeba było być aniołkiem, żeby wystąpić w kasynie.
Już tak nie jest.
Masz sprzedawać bilety, reszta się nie liczy.
Będą cię chcieli.
Ale dawniej niewiele osób mogło to robić.
Byłem jedną z tych osób.
Miałem wystąpić w kasynie Morongo na południu Kalifornii.
Byłem za kulisami z panią, która mnie zatrudniła.
Pani mówi: „Żadnych przekleństw, tak?”.
„Tak jest, żadnych”.
„Ani świńskich żartów?” „Nie, ani jednego”.
„Powodzenia”.
Byłem tam sam, żadnego występu przede mną.
Tylko głos z głośnika.
„Panie i panowie, przed wami komik Gabriel Iglesias”.
Po czym wyszedłem na scenę.
Obraziłem calutką widownię...
w pięć sekund.
Nie musiałem nawet przeklinać.
Wychodzi na scenę 22-letni gówniarz.
Patrzy na ludzi i mówi:
„Cześć wszystkim! To zwykłe kasyno czy indiańskie?”.
Wszyscy wiecie, o co chodzi.
Ja nie wiedziałem.
Nie miałem Tik Toka, żeby się dowiedzieć.
Miałem za to ważne doświadczenie, którego nigdy nie zapomnę.
Calutki pierwszy rząd
zajmowali członkowie plemienia.
Wszyscy wstali.
Jeden z nich zbeształ mnie przed całą widownią.
„Ej, nie wolno tak mówić.
Mówi się rdzenni Amerykanie. Okaż nam szacunek”.
„O rety, przepraszam. Nie wiedziałem”.
Czułem się okropnie, było mi wstyd.
Na szczęście miałem drugi występ o 22. Przyszedł czas.
Wszedłem na scenę. Nie trzeba mi powtarzać, że coś zawaliłem.
Wystarczyło, że raz mnie zawstydzono przed całą widownią.
Mocno wierzę w zawstydzanie.
Zawstydzanie jest dobre.
Ważne tylko, żeby zawstydzać z jakimś celem.
Jeśli chcesz dać komuś cenną lekcję,
to śmiało, na mnie to zadziałało.
Zawstydzono mnie raz.
Kiedy wyszedłem na drugi występ, było już inaczej.
Powiedziałem: „Panie i panowie, zanim zacznę,
chciałbym podziękować wszystkim obecnym rdzennym Amerykanom.
Dziękuję, że mogę wystąpić w waszym kasynie.
Bawcie się dobrze”.
Myślałem, że jest dobrze.
Nagle poderwał się inny członek plemienia.
„Ej, nie mów Amerykanie. Wystarczy rdzenni”.
Dobra!
To było mocne, zapamiętałem. Przestraszyłem się.
Następnym razem w kasynie zacząłem od:
„Chciałbym przywitać wszystkich obecnych rdzennych”.
I wtedy ktoś wrzasnął: „Jesteśmy tubylcami!”.
Nożeż kurwa.
To czwarty raz.
WŁAŚCIWIE TO PIĄTY
CZEPIALSKI FAN
Z czasem występowałem w całych Stanach.
Potem miałem pierwszy występ w Kanadzie.
Jak na ironię,
było to w kasynie.
Dalej tam występujemy, kasyno Caesars w Windsor w stanie Ontario.
Po drugiej stronie jeziora od Detroit.
Boleśnie się przekonałem, że w Kanadzie
używa się zupełnie innego określenia na...
ludzi stamtąd.
W Kanadzie mówi się Pierwsze Narody.
Nie wiedziałem. Ze stresu powiedziałem „rdzenni Amerykanie”.
Nawet nie byłem w Ameryce! Co za baran.
Na szczęście ktoś mi na boku szepnął, o co chodzi.
Na szczęście miałem drugi występ.
O 22 wyszedłem na scenę i powiedziałem:
„Zanim zacznę, chciałbym przywitać
wszystkich przedstawicieli Pierwszych Narodów”.
Jakiś koleś wrzasnął: „Mów na nas Indianie”.
A inny gość w pierwszym rzędzie:
„To nie są Indianie.
To nie są Indianie!”.
Kanada zawsze oznacza przygody.
Występowaliśmy kiedyś w tym samym kasynie.
Kiedy występujemy poza granicami USA,
nawet blisko, jak w Kanadzie czy Meksyku,
Martin ma pytanie do widowni.
„Czy na sali są Amerykanie?”
Bo nieważne gdzie występujemy, zawsze się jacyś znajdą.
Tamtego wieczoru Martin wyszedł na scenę i zapytał.
„Czy są tu jacyś Amerykanie?”
Nie wiedział, że wcześniej tego dnia
w wielkiej sali tego samego kasyna
odbyła się impreza świąteczna pewnej amerykańskiej firmy
z pobliskiego Detroit.
Świętowali zakończenie roku i rozgrzewali się już od południa.
Rozkręcali się.
Ktoś, kto zaplanował ich imprezę,
uznał, że wspaniale będzie zakończyć ją śmiechem.
Ta osoba wykupiła wszystkie bilety na mój występ
i rozdała je w firmie.
O 19 wszyscy wtoczyli się na salę.
Usiedli, wyszedł Martin i zadał swoje pytanie.
„Są tu Amerykanie?”
Zamiast TAAAK, TUTAJ albo HURA usłyszał to.
Byli tak pijani, że zaczęli skandować.
„USA!”
Słyszałem to z garderoby i zastanawiałem się, co tu robimy.
Można było wystąpić w Detroit.
Cała papierologia na darmo.
To nie w porządku.
W przerwie Martin wrócił za kulisy
i mówi: „Stary, nie wiem, czy słyszałeś...”
„Słyszałem”.
„Może o tym wspomnisz?” „Owszem”.
W którymś momencie powiedziałem do widowni:
„Ptaszki ćwierkają, że jest tu dziś paru Amerykanów.
To prawda?”.
I oczywiście...
Znowu to zrobili.
„USA!”
Potem zapadła cisza i usłyszeliśmy „Ameryka”.
Spytałem: „Panie i panowie, czy wiecie, co tu właśnie zaszło?
Przeszliśmy do historii”.
„Jak to: do historii?”
„Przeszliśmy do historii.
Kto by pomyślał, że pewnego dnia tysiące,
nieprzeliczone tysiące Amerykanów
przekroczą granicę...
żeby zobaczyć Meksykanina?”
Dzięki za 27 lat wspierania tego Meksykanina.
Miami, bardzo cię kocham! Wielkie dzięki.
Dobranoc.
Dziękuję.
Fluffy!
Dla Risy. Nazwałem cię Risa, bo po hiszpańsku to znaczy śmiech,
a komicy kochają śmiech najbardziej na świecie. Kochałem cię.
Byłaś najważniejsza. Zawsze będę tęsknił.
Napisy: Anna Radwan-Żbikowska