ฟลัฟฟี่!
โห ดูคนพวกนี้สิ
คลั่งไคล้ผู้ชายคนนี้มาก
เขาเป็นใครกันนะ
ทําไมพวกเขาถึงได้ตื่นเต้นมาก
ผมว่าเราคงต้องย้อนกลับไปตั้งแต่ต้น
และหาคําตอบ
คนตัดต่อ ช่วยหน่อยนะ พาเรากลับไปดูตั้งแต่ต้น
ผมว่าอาจจะย้อนไกลไปหน่อย
อืม โอเค อ้อ เข้าใจละ สเปเชียลที่แล้ว แสดงที่สนามกีฬา
เทย์เลอร์ สวิฟต์ฉบับเม็กซิกัน
โอเค ผม... คุณย้อน...
ฮัลโหล นั่นมันเยอะ...
คุณย้อน...
โอเค ตลกมาก คนตัดต่อ
ตลกเหลือเกิน
ตอนที่ผมบอกว่าตั้งแต่ต้น ผมไม่ได้หมายความแบบนี้
แต่ถามจริง สเปเชียลนี้นานแค่ไหนเหรอ
(1 ชั่วโมง 38 นาที)
โอเค งั้นเราก็ย้อนกลับไปมากเท่านั้น
และให้คนพวกนี้มีเรื่องไปคุย
(ตํานานแห่งฟลัฟฟี่)
ฟลัฟฟี่!
(ตํานานแห่งฟลัฟฟี่)
ฟลัฟฟี่!
เราอยู่ในไมอามีเว้ย
ใช่ ไมอามีเชียวนะ
นี่เป็นที่เดียวที่ผมแต่งตัวแบบนี้ได้
ใส่ชุดนี้ในแอลเอไม่ได้นะ
ทุกคนจะแบบ "แสบตา"
"มันมากเกินไป"
ดีเจคาเล็ดฉบับเม็กซิกัน ว่าไหม
และผมอยากขอบคุณ เพราะเราอยู่ที่นี่
ออนลี่อินเดด
ขอบคุณมาก
ถ้าคุณรู้จักก็นั่นแหละ
และผมคิดว่าคุณรู้
ขอบคุณเพื่อนๆ ที่ลาคาร์เรตาด้วย สําหรับอาหารทั้งหมด ก็...
ใช่
ใช่เลย
ก่อนที่เราจะเริ่ม
ผมขอขอบคุณฮาร์ดร็อกโฮเทลแอนด์คาสิโน
สําหรับโอกาสบันทึกรายการสเปเชียล
ยังไม่มีศิลปินคนไหนทํารายการสเปเชียลที่นี่
คืนนี้เป็นครั้งแรก
ไม่ใช่วงโรลลิงสโตนส์
ไม่ใช่วงอีเกิลส์
พวกเขาไว้ใจนักแสดงตลก
ที่จะทําให้มันเกิดขึ้น
ผมเลยอยากขอบคุณ
มีใครพักที่ฮาร์ดร็อกนี้ไหม
เฮ้ย ผมด้วย
ที่นี่เป็นโรงแรมที่สวยงาม
และผมไม่ได้พูดเพราะได้พักฟรีหรอกนะ
เรารู้ว่าพักในโรงแรมและคาสิโนที่ดี เมื่อเปิดทีวีในห้อง
และมีคลิปวิดีโอของตัวเอง
เช่น ถ้าคุณพักที่นี่ คุณเปิดทีวีแล้วจะเจอ
"ขอต้อนรับสู่ฮาร์ดร็อกโฮเทลแอนด์คาสิโน"
"การพนัน 24 ชั่วโมง สัปดาห์ละเจ็ดวัน ปีละ 365 วัน"
ผมนั่งอยู่ตรงนั้นแบบว่า "ทําไมฉันถึงหยุดดูไม่ได้"
แล้วผมก็เริ่มคิดว่า
ขนาดนี้แล้ว ทําไมไม่ทําสล็อตแมชชีนเลยล่ะ
ใช่ไหม การพนันไม่ใช่เรื่องน่าอายแล้วนี่
ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ไปให้สุดทาง
คุณเดินไปที่ตู้พนันตู้หนึ่ง ใส่แบงก์ยี่สิบ
"อย่าหยุด"
"ฉันจะไม่หยุด"
คนเดินผ่านไปผ่านมา "ทําอะไรน่ะ"
"พยายามให้ได้แจ็กพอตน่ะสิ"
ใช่แล้ว ผมจะเริ่มการแสดงคืนนี้ด้วยคําถาม
การแสดงตลกไม่ได้เริ่มกันแบบนั้น แต่ผมจะเริ่มด้วยคําถาม
คําถามนั้นก็คือ
ใครในที่นี้ไม่เคยได้ยินชื่อผมมาก่อนคืนนี้บ้าง
ห้าคน
สองคน ห้าคน โอเค
สําหรับพวกคุณ ทั้งห้าคน ผมขอพูดว่า "ขอโทษ"
ผมรู้ว่าคุณตื่นเต้น คุณเห็นตั๋ว
คุณเห็นนามสกุล พอผมเดินออกมา
คุณก็แบบ "เอนริเก้อ้วนขึ้นนะ"
เหตุผลเดียวที่ผมถามว่า ใครไม่เคยเห็นหรือได้ยินชื่อผมมาก่อน
ก็เพราะว่าถ้าคุณเคย คุณจะรู้ว่าผมทําการแสดงแบบไหน
และรู้ว่าผมไม่ทําการแสดงแบบไหน
เช่น ผมไม่ได้มาเพื่อบอกคุณว่า ควรลงคะแนนให้ใคร ไม่ลงคะแนนให้ใคร
ควรฉีดวัคซีนอะไร หรือทําแท้งแบบไหน
ไม่ใช่เรื่องที่ผมจะพูด
ถ้าคุณเคืองแล้ว ก็แสดงว่าคุณไม่เข้าใจประเด็น
ผมกําลังบอกสิ่งที่ผมจะไม่ทํา
ผมสัญญา ผมมาที่นี่เพื่อให้ความบันเทิง ไม่ใช่ทําให้ขุ่นเคือง โอเคนะ
เราจะกระเซ้าเย้าแหย่ทุกคน
เริ่มจากผมก่อน
แต่ผมขอบอกให้รู้ไว้ เราอยู่ในยุคสมัยที่เปลี่ยนไป
ผมทําแบบนี้มานานมาก
ผมคิดเสมอว่าตราบใดที่ผมทําตัวดี
ผมก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร แต่สมัยนี้ไม่ใช่อย่างนั้น
นี่เป็นปีที่ 27 สําหรับผม
ยี่สิบเจ็ดปีของการเป็นนักแสดงตลก
และในช่วง 27 ปีที่ผ่านมา ผมไม่เคยต้องวิตกเลย
รู้ไหมตอนที่ผมเริ่ม โห... ปี 1997
ผมโกนหนวดเคราเกลี้ยงเกลา
ตอนนั้นยังมีผม
ผมรู้ ดูพวกคุณบางคนสิ "เกิดอะไรขึ้น"
เพราะวัคซีนไงล่ะ
ผมล้อเล่น ล้อเล่นนะ ขอโทษนะฟลอริดา ผมล้อเล่น
ผมพูดว่า"วัคซีน" บางคนก็แบบ "บอกแล้ว" ใช่
"บอกแล้ว เขาพูดแบบนั้น"
ผมมีเพื่อนบางคนที่บอกว่า
"เพื่อน ตอนนี้นายทําเงินแล้ว ทําไมไม่ไปปลูกผมล่ะ"
ผมบอก "เพื่ออะไร"
"ผู้หญิงบางคนชอบผู้ชายมีผม"
ก็ดีแล้วนี่
และพวกเขาไม่ได้โกหก
ผมเคยคบกับผู้หญิงที่พยายามบอกผมว่า
ผมบนหัวนั้นสําคัญ
คนหนึ่งบอกผมตรงๆ ว่า "ฉันต้องเอานิ้วลูบไล้ผมคุณได้"
ใช่ ผมบอกเธอว่า "ฟังนะ ถ้าคุณลงไปลึกพอ...
คุณจะได้ดั่งใจแน่"
"คุณไม่ได้เจาะจงว่าผมตรงไหนเองนะ"
"คุณอยากได้ผม อยากลูบเส้นผม ได้เลย"
ผมเป็นนักแสดงตลกมา 27 ปี
ในช่วง 27 ปีนี้ผมเห็นนักแสดงตลกหลายคน
มาแล้วก็ไป
และผมรู้สึกซาบซึ้งใจที่ตลอดเวลานั้น
เรายังหาทางรักษาระดับหนึ่งเอาไว้
ผมเลยรู้สึกว่าเราทําบางอย่างถูกต้อง
ซึ่งมันรู้สึกแปลกๆ
เพราะตอนนี้ผมรู้สึกว่าเราต้องระวังตัวมาก
โอเค เราต้องระวังตัวเป็นพิเศษแบบว่า เป็นนักแสดงตลกมา 27 ปี
ในที่สุดก็เริ่มได้ยินคนบอก เรื่องที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน
ผมเริ่มได้ยินคนบอกว่า
"นี่ ฟลัฟฟี่ ผมดูคุณมาตั้งแต่เด็ก"
ซึ่งเป็นคําชมที่เหลือเชื่อจริงๆ เพราะนั่นไม่ได้แค่บอกว่า
คุณเป็นแฟนคลับ แต่บอกว่าคุณทุ่มเท
คุณติดตามอาชีพนี้มายาวนาน
พวกคุณบางคนยังเด็ก ครั้งแรกที่ดูผมแสดง
และตอนนี้พวกคุณบางคนก็อยู่ที่นี่คืนนี้
กับลูกๆ ของคุณ
ผมจึงอยากขอบคุณความไว้วางใจ ตลอดหลายปีมานี้
และยังกลับมาดูการแสดงเรื่อยๆ
มันมีความหมายมาก
การได้ยินคนพูดว่าพวกเขาดูผมมาตั้งแต่เด็ก
นั่นเป็นหนึ่งในคําชมที่ดีที่สุดที่นักแสดงจะได้รับ
และตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว ด้วยการบําบัด ว่านั่นคือความหมาย
ผมจะไม่โกหกละนะ
ครั้งแรกที่ได้ยินคนบอกผมว่า เขาดูผมมาตั้งแต่เด็ก
ผมไม่รู้จะรับมือยังไง
ผมไม่รู้จะเข้าใจยังไง
เพราะไม่มีใครอยากรู้สึกว่าตัวเอง... แก่
ครั้งแรกที่ได้ยิน ผมแบบว่า...
ครั้งที่สองที่ได้ยิน ผมแบบว่า "ซื้อหมวก"
ครั้งที่สามผมยอมรับมัน ผมแบบว่า
"เมื่อหลายปีก่อนตอนที่ผมเริ่ม ทั้งหมดนี้ยังเป็นที่ดิน
ไกลสุดลูกหูลูกตา
ยุคสมัยเปลี่ยนไปมาก และ..."
อ้อ ผมไม่รู้ว่าทําไม เสียงคนแก่ของผมถึงเป็นคนขาว
มันเป็นไปเอง
ผมลองทําเสียงคนเม็กซิกันแล้ว แต่พวกคุณจะไม่จริงจังหรอก
"เฮ้ย ช่างมันเถอะ
เราอยู่ที่ไร่ และมีคนบอกให้ไสหัวไปซะ
ข้างนอกนี่ลําบากมาก"
แต่ยุคสมัยเปลี่ยนไป กฎเกณฑ์ต่างๆ เปลี่ยนไป
ไม่รู้ว่าแบบนี้จะโอเคไปอีกนานแค่ไหน
ผมจะเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม และทําไมผมถึงพูดขึ้นมา
ผมทําพอดแคสต์
และก่อนเข้าไปในสตูดิโอ ผมคุยกับโปรดิวเซอร์อยู่ข้างนอก
โปรดิวเซอร์ทั้งตื่นเต้นและดีใจ เธอพูดว่า "แกเบรียล อิเกลเซียส
เราตื่นเต้นมากที่ได้เจอคุณ
นี่มันเจ๋งสุดๆ
ก่อนคุณจะเข้าไป พิธีกรอยากให้ฉันถามอะไรหน่อย
ก่อนคุณจะเข้าไปให้สัมภาษณ์" ผมตอบ "ได้สิ ถามเลย"
"โอเค คุณเรียกตัวเองว่าอะไร"
ผมไม่แน่ใจว่าจะตอบยังไงดี
ผมอายุ 47 ปี ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี
ผมแบบว่า "เวร หิวละมั้ง"
ผมหมายถึง...
ผมเหนื่อย ง่วง ซึมเศร้าทุกวันอังคาร
ผมไม่รู้ว่าคุณอยากให้พูดว่าอะไร
คืองี้ ประเด็นคือ
ผมรู้ว่าเธอพยายามจะถามอะไร
ผมแค่พยายามไม่เข้าไปยุ่ง ในการสนทนาเกี่ยวกับบางอย่าง
ซึ่งไม่เกี่ยวอะไรกับผมเลย
นี่มัน... ใช่
ผมรู้สึกเหมือนกําลังถูกล่อซื้อ
เพราะไม่ว่าผมตอบคําถามนั้นยังไง
ผมก็ตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดอยู่ดี
เพราะงั้น สําหรับผม ผมคิดแค่ว่า "ผมขอตลกลูกเดียว"
แต่สมัยนี้คุณไม่ตอบคําถามไม่ได้
เพราะคนมองความเงียบว่าเป็นปัญหา
และผมขอโทษ ถ้าการที่ผมไม่ตอบคําถามบางอย่าง
ถือเป็นปัญหา
ผมถูกเลี้ยงมาในสมัยที่เราถูกสอนมาตลอด
ว่าอย่ายุ่งเรื่องคนอื่น
นั่นคือสิ่งที่ผมพยายามทํา ไม่ยุ่งเรื่องคนอื่น
อีกเรื่องที่เราถูกสอนมาตลอดคือ
เคารพผู้ใหญ่เสมอ
และไม่ว่าคุณจะเป็นคนรุ่นไหน
นั่นเป็นเรื่องหนึ่งที่อย่างน้อยเราก็เห็นตรงกัน
จนถึงปัจจุบัน
ปัจจุบันคนแก่ถูกมองว่าเป็นปัญหา
จริงๆ
รู้ไหม และผมเข้าใจนะ
หนุ่มสาวสมัยนี้มีเทคโนโลยีอยู่ในมือ
และคุณหาทุกอย่างในกูเกิลได้
แต่คุณหาประสบการณ์ชีวิตในกูเกิลไม่ได้
โอเคนะ
ไม่ได้ คุณดาวน์โหลดการดิ้นรนไม่ได้ ดาวน์โหลความล้มเหลวไม่ได้
คุณไม่สามารถดาวน์โหลด ช่วงเวลาเหล่านี้ที่ช่วยสร้างคุณ
ให้คุณเป็นคนที่ดีขึ้น
ฉะนั้น ขอย้ํา สําหรับผม
ผมเลือกที่จะไม่ยุ่งเรื่องคนอื่น ผมแค่เล่นมุก
ตอนที่ผู้หญิงคนนั้นถามผม
เธอหัวเสียมาก เธอรู้สึกขุ่นเคืองมาก
ทันทีที่ผมเล่นมุก
เธอพูดว่า "ไม่ใช่ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น
ฉันหมายถึงสรรพนามของคุณคืออะไร"
"อะไร"
"สรรพนามของคุณคืออะไร
เช่น คุณใช้คําว่า "พวกเขา" ไหม"
"พวกเขา
หรือพวกเขาเหรอ"
"ผมอ้วนขนาดไหนเนี่ย"
"ผมเลิกเป็น 'มัน' เมื่อไหร่"
เห็นๆ ว่าผมกินจนตัวเองเป็นพหูพจน์
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
สิ่งที่ผมพบคือต่อให้คุณมีเจตนาดี
และพยายามทําตัวดี
คุณก็ยังเจอปัญหาอยู่ดี
ผมจะบอกให้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับผมอีก
ผมอยู่ที่แมคโดนัลด์
นั่นไม่ใช่มุกด้วยซ้ํา แต่โอเค
เอาละ คุณแบบ "มันต้องดีแน่" ไม่!
ผมอยู่ที่แมคโดนัลด์แถวบ้าน
ร้านแมคโดนัลด์แถวบ้านผม เป็นสองอย่างในร้านเดียว
เป็นแมคโดนัลด์ตรงหัวมุม และเป็นปั๊มน้ํามันด้วย
ผมขับรถเอสยูวีคันใหญ่
ผมรู้ว่าต้องใช้เวลาเติมน้ํามันสักพัก
ผมเลยบอกว่า "ผมขอไปซื้อนักเก็ตหน่อย ระหว่างที่อยู่ที่นี่"
ผมเดินเข้าไปในแมคโดนัลด์ และขณะที่ผมเดินเข้าไป
ผมอดสังเกตไม่ได้
ผมเห็นครอบครัวคนไร้บ้านนั่งอยู่ข้างนอก
พวกเขาไม่มีป้ายบอกหรอก
พวกเขาไม่ได้ขอเงิน แต่ผมมองออก
มองออกว่าครอบครัวที่น่าสงสารนี้ใช้ชีวิตลําบาก
ผมเลยเข้าไปข้างในและพูดว่า "รู้อะไรไหม
ผมไม่ต้องกินอะไรทั้งนั้น
ไม่ต้องจริงๆ ณ จุดนี้มันเป็นแค่นิสัย"
ผมไปที่เครื่องคิดเงินแล้วพูดว่า
"เอางี้ ผมขอสั่งอาหารให้ครอบครัวนั้น พวกเขามีลูกด้วย"
ผมสั่งเสร็จ พนักงานก็ถามว่า "รับอะไรอีกไหม"
"รับสิ คุณมีผ้าเปียกไหม"
"อะไรนะคะ" "ผ้าเปียกน่ะ ไว้เช็ดมือ"
"เรายินดีให้คุณใช้ห้องน้ํา
ฉันจะบอกรหัสให้"
"คืองี้นะ
มันไม่ใช่สําหรับผม แต่สําหรับครอบครัวไร้บ้าน
ที่อยู่หน้าประตู
ผมอยากแน่ใจว่าเด็กๆ เช็ดมือก่อนกิน
อาหารที่ผมเพิ่งสั่งไป ผมสั่งให้พวกเขา"
และในขณะที่เราคุยกัน...
ขอบคุณ
ขณะที่เรากําลังคุยกัน ผู้จัดการร้านแมคโดนัลด์
ก็กําลังฟังเราคุยกัน และเธอเดินมา
เธอสอดรู้สอดเห็นนะ ว่าไหม
เธอพูดว่า "ขอโทษนะคะ ฉันอดไม่ได้ที่จะได้ยิน
คุณเพิ่งพูดว่าอาหารนี่ สําหรับครอบครัวข้างนอกเหรอ"
"ครับ หวังว่าจะไม่เป็นไร"
"ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ
การมอบอาหารให้คนที่ต้องการอาหาร ไม่เป็นไรแน่นอน
แต่คําที่คุณเพิ่งเรียกพวกเขาต่างหาก
ที่ไม่โอเค"
"ผมเรียกพวกเขาว่าอะไร"
"คุณพูดว่า...
คนไร้บ้าน"
"เพราะพวกเขาไร้บ้าน ดูสิ เวร"
เขากําลังเลียหน้าต่าง
"คุณคะ คุณพูดคํานั้นไม่ได้แล้วนะ
คํานั้นถือเป็นการดูถูก"
ใครร้องเรียนเหรอ
"โอเค ถ้าผมไม่ควรใช้คําว่าคนไร้บ้านอีกต่อไป
งั้นผมควรใช้คําว่าอะไรแทน 'คนไร้บ้าน'"
"คุณคะ คําใหม่ที่ถูกต้องตามหลักคือ 'ไม่มีบ้าน'
เวลาบรรยายถึงใครบางคน ในสถานการณ์ที่โชคร้ายแบบนั้น"
"ล้อเล่นน่า"
"ไม่ค่ะ ไม่ได้ล้อเล่น และกรุณาลดเสียงลงด้วย"
"อยากให้ผมลดเสียงลง
เวลาคุณพูดอะไรตลกไร้สาระเหรอ"
"ถ้าคุณคิดว่ามันตลกไร้สาระ ก็เห็นชัดว่าคุณเป็นส่วนหนึ่งของปัญหา
ไม่ใช่ทางออก"
โอย ไมอามี ผมนี่อยากจะโวยวาย
ผมอยากโวยวาย
ใช่ ผมนี่อยากเล่นบทไฮอาลีอาห์ใส่พวกเขาเต็มๆ
รักคุณ ฟลัฟฟี่
ขอบคุณที่มานะ ไฮอาลีอาห์
ใช่ ผมอยากจะด่าเธอ แต่ผม...
ผมอยากโวยวาย แต่ทําไม่ได้
เพราะผมไปแมคโดนัลด์นั้นเป็นประจํา
เข้าใจใช่ไหม ผมไม่ได้พยายามถูกแบน
ร้านถัดไปอยู่ไกลและค่าน้ํามันก็แพง ผมเลยคิดว่า "ไม่ละ"
ผมเลยมองหน้าเธอแล้วพูดว่า "โอเค เราจะเล่นแบบนี้ใช่ไหม
งั้นมาเล่นกัน
จากนี้ไป
ผมไม่อ้วนแล้ว
ตามที่คุณบอก ตอนนี้ผม 'ไม่ได้ออกกําลังกาย'"
ผมพูดจริงๆ เธอมองผมแล้วพูดว่า "อย่าไร้สาระน่า"
ผมก็มองเธอแล้วพูดว่า "อ้อ
อ้อ งั้นถ้าคุณคิดว่ามันไร้สาระ ก็แสดงว่าคุณคือส่วนหนึ่งของปัญหา
ไม่ใช่ทางออก"
ผมหยิบอาหารแล้วเดินออกไป
ทีนี้ครึ่งหลังของเรื่อง ผมเดินไปหาครอบครัวนั้น
แล้วยื่นถุงอาหารให้คนที่เป็นแม่
และเธอก็ดีมากๆ
เธอแค่ดีใจที่มีคนมีน้ําใจกับเธอและลูกๆ
เธอซึ้งใจมาก
เธอพูดว่า "ฉันอยากขอบคุณ
คุณไม่รู้หรอกว่ากําลังช่วยเรายังไงตอนนี้
นี่มีความหมายมากจริงๆ
ขอบคุณค่ะ"
และผมจําเป็นต้องถาม
ผมพูดว่า
"คุณโอเคไหม"
ผมรู้ว่าคุณคิดอะไร
บางคนแบบว่า "อย่าทํา"
ผมทําไปแล้ว เราถึงมาอยู่จุดนี้ไง คอยดู
ผมมองแล้วถามว่า "คุณโอเคไหม"
แล้วเธอก็บอกว่า "แย่ตรงที่ไม่โอเค เราไม่โอเคเลย
เราไร้บ้านมาสี่วันแล้ว"
แล้วผมก็พูดว่า "เอ่อ..."
"ไม่รู้ว่าคุณได้ยินหรือยัง
แต่ว่า..."
เปล่า ผมไม่ได้แก้คําพูดเธอ
ผมไม่ได้แก้คําพูดเธอ เพราะผมไม่ใช่คนใจร้าย
ผมเลยไม่ได้แก้คําพูดเธอ
นั่นแหละที่ผมจะพูด
สมัยนี้ต่อให้คุณมีเจตนาดี
คนอื่นก็อาจนําสิ่งที่คุณพูดหรือทํา
ไปบิดเบือนให้คุณดูแย่
มันไม่ควรมีผลพวง
ในความเมตตา ความพยายามช่วยเหลือ
ความอยากทําสิ่งที่ถูกต้อง ความห่วงใย
น่าเสียดายที่เรายังจมกับคําว่า "ความรับผิด"
ที่บางครั้งเราลืมที่จะเป็นมนุษย์ตัวเล็กๆ และนั่นเป็นเรื่องน่าเสียดาย
ผมไม่ได้พยายามทําให้ซึ้งกับเรื่องนี้
ผมพยายามให้คุณรับรู้เรื่องที่ผมกําลังเผชิญ
ผมแค่มาเล่าให้ฟังเฉยๆ
สิ่งที่ผมเผชิญตอนนี้คือ หลังจากเป็นนักแสดงตลกมา 27 ปี
ทุกครั้งที่ผมเดินออกจากประตู
ผมจะตกเป็นเป้าสายตา
หมายความว่าทุกครั้งที่ผมออกจากบ้าน
มีโอกาสอยู่บ้างที่ผมจะตกเป็นข่าว
ตัวอย่างเช่น
มาร์ตินได้เล่าไหมว่า เขาตกเวทีในโชว์ก่อนหน้านี้ได้ยังไง
- ใช่ - โอเคๆ ดีแล้ว
สําหรับผู้ชมทางบ้าน มาร์ตินเคยตกเวทีเมื่อนานมาแล้ว เขาพูดถึงมัน
คุณไม่ได้เห็น
เพราะสมาชิกเน็ตฟลิกซ์ของคุณได้ดูจํากัด
ใช่
ไปดูครึ่งแรกได้ที่แอมะซอนไพรม์
คิดว่าใช่นะ
คุณอาจจะได้เห็นที่นั่น แล้วค่อยกลับมาดูที่เหลือ
สรุปสั้นๆ คือเราไปแสดงที่ฟีนิกซ์ รัฐแอริโซนา
และมาร์ตินบังเอิญตกจากเวทีที่สูงขนาดนี้
และเท้าเขาหัก
เรื่องเหลือเชื่อเกี่ยวกับมาร์ตินคือเขาลุกขึ้น
และเพราะอะดรีนาลีน เขาวิ่งอ้อม กลับขึ้นไปบนเวทีและแสดงต่อ
จากนั้นก็ถูกนําตัวส่งโรงพยาบาล หลังจากที่เขาเดินลงจากเวที
เขาเป็นมืออาชีพ
พูดจริงๆ นั่นคือมืออาชีพ
นับถือมากๆ เพราะถ้าเป็นผมละก็
ถ้าผมตกเวที
และทีมงานพูดว่า "แล้วแฟนคลับล่ะ"
"ไปละ เฟลิเซีย"
"จะบอกพวกเขาว่ายังไง" "คืนเงิน"
แต่เห็นไหม ความแตกต่างคือ มาร์ตินต้องบอกคุณว่าเขาตกเวที
ให้คุณรู้ว่าเขาตกเวที
อ้อ ผมเห็นเขาตกเวทีนะ
เขาเดินออกมาแล้วสะดุดสายไฟหลังเวที
ทะลุม่านออกมาแล้ว
แล้วก็แบบว่า... มาร์ติน!
ผู้หญิงที่นั่งแถวหน้าแบบว่า
"เขาตกลงมาหาฉัน"
ผมดีใจที่พวกคุณหัวเราะ
เมื่อคืนผมพูดแบบนั้น และมีผู้ชายร้อง "โถ"
ผมว่า "ทําไมถึงร้อง 'โถ'"
"นั่นเพื่อนคุณนะ"
"ใช่ไง ผมถึงได้ล้อเขาไง"
นั่นคือสัญลักษณ์ของมิตรภาพที่แท้จริง การสามารถพูดถึง
เรื่องร้ายๆ ของกันและกัน
เพราะคุณรู้ว่าคุณไม่ได้หมายความแบบนั้น
อีกอย่าง คุณไม่คิดเหรอว่าถ้าเป็นผมตกเวที
ไม่ใช่มาร์ติน แล้วเขาจะไม่ล้อผมเหรอ
เชื่อเถอะ เขาจะล้อแน่
เขาจะบอกคนอื่นว่า "ผมเห็นฟลัฟฟี่กระเด้ง"
ยังไม่รวมถึงที่คุณรู้ว่ามันจะเป็นข่าว
ถ้าผมตกเวทีคืนนี้ จะมีรถตู้มาจอดข้างหน้าภายในหนึ่งชั่วโมง
"เรามายืนถ่ายทอดสด หน้าฮาร์ดร็อกโฮเทลแอนด์คาสิโน
ซึ่งทางการเชื่อว่าฟลัฟฟี่เสียการทรงตัว
ตัดไปหาทอมที่อยู่ข้างในกัน เขาจะแจกแจงให้เราฟังมากขึ้น"
"ใช่แล้วจิม ผมยืนอยู่ตรงนี้ ที่ฮาร์ดร็อกโฮเทลแอนด์คาสิโน
ภายในสถานที่จัดงานที่ฟลัฟฟี่ตกเวที
ยังไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ที่นี่คืนนี้
เรามีโอกาสได้สัมภาษณ์ เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่มีอะไรจะพูด"
"โอ้โห"
"ยังไม่แน่ใจว่ามีปัญหาอะไรกับเวทีหรือไม่
เราได้คุยกับรปภ.ซึ่งมีความเห็นในเรื่องนี้"
"ผมเห็นทุกอย่าง โอเคไหม
ฟลัฟฟี่ตกลงมา เขาตกลงมาแรงมาก
ผมไม่ได้เห็นคนขาวร้องไห้เยอะขนาดนี้ ตั้งแต่คอนเสิร์ตเทย์เลอร์ สวิฟต์
มันแย่มาก
มันแย่มาก และในไมอามี ล้อเล่นใช่ไหม
เขาทําร้ายชาวคิวบามากกว่าคาสโตรซะอีก"
แบบนี้ไงคนถึงได้เลิกชอบ
นั่นแหละประเด็นที่ผมพยายามเล่า
ผมเพิ่งเป็นข่าวเมื่อไม่นานนี้
ผมจะไม่สปอยล์มากเกินไป
เร็วๆ นี้แฟมิลีฟิวด์จะมีตอนหนึ่งออกมา
ที่มีผมเล่นด้วย
ใช่
เป็นภาคคนดัง ก็ต้องมีฟลัฟฟี่กับครอบครัว
แข่งกับแฟตโจ
และครอบครัวของเขา
ใช่แล้ว แฟตโจปะทะฟลัฟฟี่
เพราะเห็นได้ชัดว่าโปรดิวเซอร์มีอารมณ์ขัน
สรุปสั้นๆ ผมให้ครอบครัวบินมาจากฝั่งตะวันออก
เพื่อออกรายการนี้
เกมโชว์ผ่านไปได้ด้วยดี คุณจะได้ก็รู้เองว่าใครชนะ
เรื่องมันอยู่ตรงนี้
วันรุ่งขึ้นพี่สาวผม หนึ่งในคนที่ผมให้บินมา
เธอไม่ได้อยู่ที่แคลิฟอร์เนียมานาน
เธอพูดว่า "เราไปดิสนีย์แลนด์กันไหม"
ผมก็ว่า "เอาสิ ไปกันเลย"
ผมพาเธอกับกอร์ดี้ สามีของเธอไปดิสนีย์
เราขึ้นเครื่องเล่นสองสามอย่าง และเพื่อให้ชัดเจน
นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทําให้เป็นข่าว
เมื่อคืนผมพูดแบบนั้น มีคนพูดว่า "เพราะเขานั่งได้"
ไม่ใช่
บางคนเนี่ยนะ ว่าไหม ใช่
เราไปขึ้นเครื่องเล่น 4 ล้อซิ่ง ที่แคลิฟอร์เนียแอดเวนเจอร์
พอแล่นไปได้ครึ่งทาง รถเกิดหยุดในสนามแข่ง
แล้วพี่สาวก็มองมา
เธอพูดว่า "มันควรจะเป็นแบบนี้เหรอ"
ผมตอบ "ไม่ เช็คไม่เด้งนะ เราควรจะได้เล่นจนจบ นี่มัน...
เราจ่ายเงินแล้ว มันควรจะให้เล่น ไม่ นี่มัน..."
ใช้เวลาประมาณ 20 นาที พนักงานดิสนีย์ถึงจะมา
และพาเราลงจากรถ
เรานั่งอยู่ตรงนั้น ตากแดดอยู่ข้างนอก 20 นาที
ผมน่ะไม่มีปัญหาหรอก เพราะผมผิวสีกาแฟ
ผมอยู่กลางแดดได้ 20 นาที
พี่สาวผมผิวคล้ํากว่าผมสองเท่า
เธอคล้ําเหมือนชาวอาปาเช่ เธอ... นั่นแหละ
คล้ําแบบชาวอัซเทก แบบว่า... นะ
แต่สามีของเธอสิ เขามาจากมินนิโซตา
เขาเกือบตาย
"คุณไม่รู้เหรอ" ใช่ ก็...
ระหว่างที่เรานั่งอยู่ในรถ
รอพนักงานดิสนีย์มาพาเราออกจากรถ
คนที่ต่อแถวรอเริ่มรู้ว่าเครื่องเล่นถูกปิด
คนในรถมองเห็นแถว
คนในแถวมองเห็นรถในสนามแข่ง
แล้วพวกเขาก็เห็นว่า
ใครอยู่ในรถ
แล้วจู่ๆ มือถือก็เริ่มออกมา
และกว่าเราจะออกจากดิสนีย์ได้
ทีเอ็มซีก็ได้รายงานเรื่องนี้ไปแล้ว คุณลองหาในกูเกิลก็ได้นะ
ทีเอ็มซีรายงานข่าวก่อนเราออกจากดิสนีย์ซะอีก
ข่าวเขียนว่า "ฟลัฟฟี่ ติดอยู่บนทางด่วนแอลเอที่ดิสนีย์"
ผมว่ามันน่ารักดี
ผมว่ามันฮาดี
ผมว่ามันตลกดี ผมว่ามันก็โอเค
จนได้อ่านคอมเมนต์
พวกคุณบางคน...
ใจร้ายมาก
ผู้หญิงคนหนึ่งเขียนว่า "แค่เพราะคุณสูงพอที่จะขึ้นเครื่องเล่น
ไม่ได้แปลว่าคุณตัวเล็กพอที่จะนั่งในนั้น"
ผู้ชายคนหนึ่งเขียนว่า
"รถมันเหนื่อย"
ผู้ชายอีกคนเขียนว่า "คุณเป็นคนเม็กซิกัน ซ่อมมันไม่ได้เหรอ"
และนั่นคือมาร์ติน ใช่ ฉะนั้น...
ยังไงตาม...
ก่อนครั้งนั้น เราเป็นข่าวไปทั่วโลก
พวกคุณบางคนอาจจําเรื่องนั้นได้
ผมกับพรรคพวกเกี่ยวข้องกับ สถานการณ์ลงจอดฉุกเฉิน
ผมได้เช่าเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว
เพราะสเปเชียลทางเน็ตฟลิกซ์ล่าสุดของผม ในที่สุดเงินก็เข้าบัญชีผม
และผมแบบว่า... ผมนึกว่าผมรวยแล้ว
ไม่เลย ปรากฏว่าเราจะม้วยแล้ว
เราเจอหลุมอากาศที่แย่ที่สุดที่เราเคยเจอ ตลอด 27 ปีของการเป็นนักแสดงตลก
หลุมอากาศที่แย่ที่สุดที่ผมเคยรู้สึก
มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เครื่องบินเป็นแบบนี้
ผมเป็นแบบนี้
ส่วนที่น่ากลัวที่สุดคือ การเห็นหมาของผมลอยขึ้นจากที่นั่ง
โชคดีที่เราลงจอดได้อย่างปลอดภัย เราไม่เป็นอะไร
นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทําให้เป็นข่าว
สิ่งที่เป็นข่าวคือตอนเราลงจอด
เครื่องบินเจ็ตแตะพื้น แล้วมันลื่นไถลออกนอกรันเวย์
ไป 200 หลา แล้วไปหยุดในทุ่งนา
ทุ่งนา
ทุ่งนา!
ล้อเล่นใช่ไหม
ผมพยายามอย่างหนัก...
ที่จะออกจากการเหมารวม
คนเม็กซิกันมากมายลงเอยที่ทุ่งนา ใช่ นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
ทีเอ็มซีรายงานแบบนั้น "พบชาวเม็กซิกันในทุ่งนา"
ในภาพยนตร์นักบินรู้เป็นคนแรกเสมอ
เวลามีปัญหา
และในภาพยนตร์นักบินมีมารยาท
ที่จะบอกผู้โดยสารเสมอ
พวกเขาชอบฟังตัวเองพูด พวกเขาพูดใส่ไมค์ว่า
"นี่กัปตันของคุณพูดอยู่ครับ
ผมขอแจ้งให้ทราบว่า เรากําลังจะเจออากาศแปรปรวน
กรุณาคาดเข็มขัดที่นั่ง เราจะปลอดภัย เอาละ..."
รู้ไหม ถ้าเครื่องส่ายก็
"นี่กัปตันของคุณพูดอยู่ครับ
มีคนเพิ่งกินอาหารเม็กซิกันลงไป
เราเลย... เรารู้สึกส่ายกันนิดหน่อยตรงนี้
เราเพิ่งกินฟาสต์ฟู้ดไป
ขอย้ําเตือนอีกครั้ง คาดเข็มขัดที่นั่งไว้
เราอาจจะเจอ... นั่นไงล่ะ เจอแล้วนิดนึง
เอาละ อีกเดี๋ยวผมจะกลับมาพูดต่อ..."
แล้วถ้าเครื่องบินตกก็ "เตรียมรับแรงกระแทก
จับไว้แน่นๆ เครื่องกําลังตก"
ส่วนนักบินของเรา
ไม่มีเลย
นักบินของเราไม่พูดอะไรเลย จนกระทั่งเราจอดสนิท
และหลังจากนั้นสักครู่หนึ่ง
ประตูห้องนักบินเปิดออก แล้วเขาโผล่หัวเข้ามา
พูดว่า "คุณโอเคใช่ไหม"
ผมแบบว่า
"ชิวาวาของผมไปอยู่ในที่วางแก้ว ผมไม่โอเค"
มันเป็นสถานการณ์ที่น่ากลัว
แต่ผมขอบอกว่า ถึงแม้ว่าเราจะเกี่ยวข้องกับการลงจอดฉุกเฉิน
และเราคิดว่าเรากําลังจะตาย
ผมก็รู้สึกซาบซึ้งกับประสบการณ์
จะเชื่อหรือไม่ก็ตาม
ผมซาบซึ้งเพราะมันทําให้ผม ระลึกว่าชีวิตมีค่าแค่ไหน
และความเปลี่ยนแปลงเกิดได้เร็วแค่ไหน
บางครั้งก็ต้องมีอะไรมาเตือนความจํา
ต้องมีอะไรมาทําให้ตื่นกลัว เพื่อเตือนตัวเองว่า
"พระเจ้า นี่มันพิเศษจริงๆ"
มันสําคัญ ใช้ชีวิตให้ดี ให้สนุก
วันนั้นที่เหลือหลังจากลงจอด
ไม่มีอะไรที่ใครบอกผม
ที่จะทําลายความรู้สึกดีๆ ที่แค่ได้หายใจและมีชีวิตอยู่ได้
ไม่มีเลย
นั่นคือเหตุผลที่ผมซาบซึ้งกับช่วงเวลาแย่ๆ
ผมคิดว่าช่วงเวลาแย่ๆ เป็นเรื่องดี
เพราะเราต้องมีความสมดุลในชีวิต
เราต้องมีประสบการณ์แย่ๆ
เพื่อที่จะได้ซาบซึ้งประสบการณ์ดีๆ อย่างแท้จริง
ไม่ใช่ทุกวันจะเหมือนเดิมได้
คุณต้องมีวิธีที่จะ...
ไม่ อย่าเข้าใจผมผิดนะ
บางครั้งก็มีวันแย่ๆ ติดๆ กันหลายวันเกินไป แบบนั้นน่ะไม่ไหว
และนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับผม
หลังจากประสบการณ์เฉียดตาย ผมก็กลับบ้าน
ผมกลับบ้านไปเจอว่ามีโจรขึ้นบ้าน
ใช่ แบบว่า "ล้อเล่นใช่ไหม"
นั่นคือเหตุผลที่รอดมาได้เหรอ เพื่อมาเจอเรื่องบ้าๆ นี่
เหตุผลเดียวที่คุณไม่ได้ข่าวจนถึงตอนนี้
เป็นเพราะนักสืบที่ทําคดีนี้
ห้ามไม่ให้ผมเล่าเรื่องนี้
ในแคลิฟอร์เนีย
ใช่ ถ้าโจรที่ขึ้นบ้านผมอยู่ที่นี่คืนนี้ เก่งมาก
เก่งมาก ภูมิใจได้เลย
ไม่ มีโจรขึ้นบ้านผม และแน่นอนว่าคําถามแรกสุดคือ
โจรเอาอะไรไปจากบ้าน
และสิ่งที่โจรเอาไปจากผม บอกตรงๆ ก็คือความสบายใจ
หลังจากนั้นผมรู้สึกไม่ปลอดภัยในบ้านหลังนั้น
แต่ถ้าคุณต้องรู้จริงๆ
ผมทําทุกอย่างเพื่อป้องกันโจร
อย่างแรกเลย ผมอยู่ในย่านที่ดี
ผมมีสัญญาณเตือนภัย ผมมีกล้องสองระบบ
ผมมีรั้วรอบบ้าน
ผมนึกว่าป้องกันดีแล้ว
ผมมีคลิปการปล้นทั้งหมด
คมชัดแบบสี่เคไปเลย
ชัดแจ๋วเลยนะ
ผมเห็นโจรที่บุกเข้ามา แต่ไม่รู้ว่าเป็นใคร
เพราะพวกเขาสวมหน้ากาก
ผมบอกได้แค่ว่า ผู้ชายสองคนที่บุกเข้ามาในบ้าน
พวกเขาอายุ 20 ปี
ผมรู้ว่าพวกเขาอายุ 20 ปี
เพราะตอนพวกเขากระโดดข้ามรั้ว และกระแทกพื้น
ไม่มีเจ็บเลย
ถ้าเป็นคนอายุ 35 ที่ปวดสะโพกร้าวลงขา
ก็คงต้องลังเลเรื่องรั้วนั่นแล้ว
พวกเขากระโดดข้ามรั้วไปในสวนหลังบ้าน
ทุบหน้าต่างแล้วเข้าไปในครัว
พวกเขารื้อบ้านผม
โอเค เปิดทุกลิ้นชัก เปิดทุกตู้
ทุกอย่างถูกดึงออกมาบนพื้น จะได้รื้อให้ทั่ว
โซฟาถูกคว่ํา หมอนอิงถูกโยนลงมา
และพวกเขาปลดกรอบรูปทุกอันจากผนัง
และผมถามนักสืบ ผมบอกว่า "ฟังนะ ผมเข้าใจเรื่องลิ้นชัก
ตู้ต่างๆ แล้วก็โซฟาด้วย
แต่เรื่องกรอบรูปบนผนังนี่มันยังไง
ทําไมพวกเขาถึงเอาทุกอย่างลงจากผนัง แต่ไม่ได้เอากรอบรูปไปสักอัน
บางอันเป็นงานศิลปะ"
"คุณอิเกลเซียส คุณต้องเข้าใจบางอย่าง
เกี่ยวกับคนพวกนี้ที่บุกเข้ามาในบ้านคุณ
พวกเขาไม่ได้มองหาภาพถ่ายหรืองานศิลปะ
พวกเขากําลังหาตู้เซฟ"
ผมพูดว่า "ตู้เซฟเหรอ"
"ใช่ ตู้เซฟ
บ่อยครั้งในบ้านพวกนี้ เจ้าของบ้านจะเจาะผนัง
ติดตั้งตู้เซฟ แล้วแขวนกรอบรูป
บังตู้เซฟเพื่อไม่ให้เห็นของมีค่าในนั้น"
ผมพูดว่า "ตู้เซฟเหรอ"
"ใช่ครับ ตู้เซฟ"
"แต่ผมเพิ่งได้เงินนี่มา
พวกเขาได้ดูใต้ที่นอนไหม"
"เอ่อ ไม่รู้สิ" "เราไปหาคําตอบกัน"
เราเลยเดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่ ผมจับขอบเตียงนะ
แล้วก็ยกมันขึ้น ผมแบบว่า
"ไอ้โง่!"
"เงินยังอยู่ครบ"
พระเจ้าช่วย คนพวกนี้ไม่รู้ตัวว่า
กําลังปล้นคนที่กระจอกกว่าพวกเขา
สุดท้ายแล้ว พวกเขาเอาไปได้แค่
เครื่องประดับเล็กๆ สองสามชิ้นจากลิ้นชัก
แค่นั้นเอง
พวกเขาทําบ้านเละเทะ
พวกเขาไม่ได้เอาเงินนั่นไปสักนิด
ผมจะบอกให้ว่าพวกเขาได้อะไร
พวกเขาได้ปืนของผมไป
ทีนี้
ผมไม่เคยเปิดเผยว่า
ที่จริงผมมีปืนจดทะเบียน
ใจเย็น ฟลอริดา
ผมไม่เคยเผยเรื่องนี้เพราะบอกตามตรง
ไม่ใช่เรื่องของใคร
โอเคนะ
แต่มันเกี่ยวข้องกับเรื่องราวที่ผมกําลังจะเล่า
ผมเพิ่งมีปืนไม่นาน
ผมเป็นเจ้าของปืนในปี 2020
ใช่ ตอนที่เราอยู่ท่ามกลาง...
ทุกเช้าที่ดูข่าว เราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
และเริ่มรู้สึกว่าไร้ความรับผิดชอบ
ที่จะไม่เตรียมตัวสําหรับสถานการณ์ที่แย่ที่สุด
ทุกเช้าที่ดูข่าว
มันรู้สึกเหมือนเรากําลังเข้าสู่กลียุค
พวกคุณบางคนหัวเราะ แต่ลองคิดดู
การกวาดล้างโลกจะใช้เวลาน้อยลง
ใช่ การกวาดล้างโลก
พวกเขาน่าจะปลุกเราขึ้นมา
อย่างน้อยก็เพื่อความบันเทิง
"ผมขอขอบคุณ สําหรับการเข้าร่วมการแพร่ระบาด
เวลาท้องถิ่นคือ 7.45 น."
ผมกลัวจึงตัดสินใจซื้อปืน
ผมกลัวและผมกล้าพูดออกมา
ผมกลัว
เราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
มีปืนไว้ป้องกันตัวเท่านั้น
ผมไม่ล่าสัตว์
ผมไม่อยากล่าสัตว์ ไม่จําเป็นต้องล่า ผมรู้จักร้านชิกฟิเลสามแห่ง
ผมโอเคแล้ว
ผมไม่ออกไปสุดสัปดาห์
ปล่อย
ไม่มี...
ผมยังมีเครื่องนินเท็นโด ผมไม่จําเป็นต้องล่าสัตว์
ความกลัวเป็นเหตุผลเดียว ที่ทําให้ผมตัดสินใจซื้อปืน
ผมเลยไปที่ร้านขายเครื่องกีฬา
แถวบ้านผม
ผมเดินเข้าไปในนั้น ที่นี่เต็มไปด้วยคน
ที่โดยปกติคงไม่อยากครอบครองปืน
แต่พวกเขารู้สึกเหมือนผม
พวกเขากลัวและก็ควรกลัวแหละ
ผมได้ยินคนคุยเรื่องทํานองเดียวกัน
ผมได้ยินว่า
"ขอมีปืนแล้วไม่ต้องใช้
ดีกว่าต้องใช้แล้วไม่มี"
ผมไม่สนว่าคุณมาจากไหน นั่นฟังดูสมเหตุสมผลมาก
และผมไม่ยอมให้การเมืองมาขัดขวาง เรื่องความปลอดภัยส่วนตัวของผม
รู้ตัวอีกที...
รู้ตัวอีกที ผมก็อยู่ในแถว ผมต้องรับบัตรคิว
เหมือนตอนอยู่ในกรมขนส่งหรือตลาดขายเนื้อ
ร้านขายเนื้อ
ร้านขายของ หมายเลขห้า!
ผมอยู่ในแถว
สี่สิบห้านาที ผมรอในแถว
ทันทีที่ผมไปถึงข้างหน้า ผู้ชายคนนี้มาที่เคาน์เตอร์
แล้วเขาพูดว่า "รับอะไรดี พ่อหนุ่ม"
"เอ่อ..."
ขอนอกเรื่อง ผมได้ยินบางคนหัวเราะคิกคัก
และเพื่อให้เราเข้าใจตรงกัน ผมไม่ได้บอกว่าทุกคน
ที่ขายปืน
พูดจาแบบนั้น
แต่เขาชื่อจิม
จิมพูดว่า "รับอะไรดี พ่อหนุ่ม"
"ผมมาเพื่อจะซื้อปืนกระบอกแรก"
"มาถูกที่แล้วละ รู้ไหมว่าต้องการปืนอะไร
หรือต้องให้ช่วย"
"จริงๆ ผมก็มีเวลาดูปืนของคุณ
และคิดว่าเจอปืนที่น่าจะเหมาะกับผม"
"โอเค ปืนไหนล่ะ"
"โอเค ปืนในกระเป๋าตรงนี้" "ปืนนี้เหรอ" "ครับ ตรงนี้"
"ปืนนี้ ปืนกระบอกนี้ ข้างหน้า"
"กระบอกนี้เหรอ" "ไม่ใช่ กระบอกนี้"
"นี่เหรอ" "ไม่ กระบอกนี้ ไม่ใช่กระบอกนั้น" "นี่เหรอ" "ไม่ใช่ กระบอกข้างหน้า
ที่มีป้าย ป้ายน่ะ ตรงนี้ ที่เขียนว่า สอง-สอง"
"คุณเพิ่งเรียกปืนนั่นว่า...
'กระโปรงตูตู' เหรอ"
"ใช่
อะไร
จิมใช่ไหม
จิม อย่ามองผมว่าบ้าสิ ผมก็แค่อ่านป้าย
มันเขียนไว้ตรงนี้ ข้างหน้าเขียนว่าสอง-สอง"
"คุณหมายถึง .22"
"ก็คงงั้น สอง-สอง .22 เหมือนกันแหละ"
"พ่อหนุ่ม ไม่อยากบอกนะ แต่มันต่างกันมาก
ระหว่างกระโปรงตูตูกับ .22
แต่ที่นี่คือแคลิฟอร์เนีย เอาที่พ่อหนุ่มสบายใจ
โอเคไหม"
"มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษไหม ทําไมถึงเลือกสอง-สองล่ะ"
"ถึงผมจะประทับใจกับปืนที่คุณมีให้เลือกที่นี่
ผมรู้จักเยอะเลยจากภาพยนตร์
แต่มันมากเกินไปสําหรับผม
ผมเป็นคนง่ายๆ
ปืนนี่ดูควบคุมง่าย
กระบอกเล็กและก็ดูใช้ง่าย
แถมยังลดราคาอยู่ด้วย
เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม แหม ปืนก็คือปืน จริงไหม"
"ก็ไม่เชิง"
"นี่ไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีเหรอ"
"พ่อหนุ่ม อยากได้ความเห็นส่วนตัวของผม หรืออยากจะซื้อให้จบๆ ไปล่ะ"
"ไม่ บอกผมมาเถอะถ้าผมเลือกผิด
ปืน .22 เป็นปืนที่ดีหรือไม่ดี"
"พ่อหนุ่ม ความเห็นส่วนตัวนะ คุณจั๊กจี้โจรเสียยังดีกว่า
ผมว่านะ
คุณมีแต่จะทําให้สถานการณ์เลวร้ายขึ้น
คุณแค่จะทําให้โจรโกรธ นั่นคือสิ่งที่ผมพยายามบอก"
"จิม ช่วยฟังกระบวนการคิดของผมนะ
ความคิดของผมเรื่องปืนคือ ผมจะใช้ปืน
เหมือนเป็นเครื่องยับยั้งมากกว่า
ถ้ามีใครบุกเข้ามาในบ้าน พวกเขาจะเจอหนุ่มเม็กซิกันร่างใหญ่ หัวล้าน
ถือปืนอยู่ แล้วพวกเขาจะลังเล
แล้วไปปล้นเพื่อนบ้านผมแทน"
"พ่อหนุ่ม ถ้ามีใครบุกเข้าไปในบ้าน และพวกเขามีปืน
พวกเขาจะรู้ว่าคุณถือปืน .22 อยู่
และจะบอกให้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาจะแย่งปืนคุณไป
และใช้ปืนซัดคุณไม่ยั้ง โอเคนะ
และการโดนซัดด้วยปืน .22
จะเจ็บกว่าโดนกระสุนจากปืน .22 เยอะ
แน่นอนเลย"
"ฟังนะ ผมไม่รู้จักคุณ แต่ผมว่าผมเข้าใจสถานการณ์ของคุณ
ถ้าผมพูดผิดก็แย้งนะ
คุณอยากปกป้องบ้านคุณใช่ไหม"
"ใช่" "ปกป้องครอบครัวใช่ไหม" "ใช่"
"ปกป้องของมีค่า"
"ใช่" "เอาละ ตามผมมา"
"ผมว่าผมมีสิ่งที่คุณต้องการ
โอเคนะ
เห็นปืนนี้ไหม เริ่มจากปืน 9 มม.นี้
โอเคไหม
ปืน 9 มม.เป็นปืนที่ดี
ยิงสองนัดเข้าหน้าอก ร้อยทั้งร้อยก็ล้ม
แต่ผมมีกระสุนระดับทหารทางนี้
ผมมีกระสุนนี้
เรียกว่ากระสุนถ่าง
ใช่ ผมเคยใช้เรียกแฟนเก่า
เธอเหมือนปืนจริงๆ จะบอกให้
ผมถึงต้องย้ายมาแคลิฟอร์เนีย เธอจะไม่มีวันหาผมเจอ
กระสุนนี่เมื่อมันออกมาจากรังปืน
มันจะถ่างออก
และเมื่อมันโดนใคร มันจะทิ้งรูไว้ใหญ่ขนาดนี้"
แล้วผมมันโง่
ผมพูดแบบนี้ ผมพูดว่า "คนจะรอดเหรอ"
"รอดเหรอ
รอดเหรอ
พ่อหนุ่ม คุณไม่อยากให้พวกเขารอด
คุณอยากให้พวกเขาตายเหมือนไก่ทอด"
ผมพูดว่า "ผมไม่อยากให้ใครตาย"
"คุณไม่อยากให้ใครตาย
พวกคุณได้ยินไหม
ได้ยินไหม เขาไม่อยากให้ใครตาย
อ้อ เรารู้แล้วแหละว่าเขาโหวตให้ใคร"
"ฟังนะ พ่อหนุ่มสอง-สอง คุณทําให้ผมเครียดมากเลย
ผมอยากช่วยคุณ แต่คุณต้องอยากช่วยตัวเองด้วย ฟังนะ
ผมจะทําเต็มที่เพื่อให้คุณเข้าใจ"
"ผมจะพูดให้คุณเห็นภาพ โอเคไหม
คุณอยู่ในบ้าน
มีคนบุกเข้ามาในบ้านคุณ
พวกเขามีปืน
คุณมีปืน
คุณบอกคนคนนี้ไปแล้ว ออกไปไม่งั้นจะยิง
และพวกเขาไม่ยอมไป
อันที่จริงพวกเขาทําตรงกันข้าม
พวกมันใกล้เข้ามาทุกทีๆ
พวกเขาเข้ามาใกล้จนมองเห็นตาขาว
คนคนนี้ยืนอยู่ตรงหน้าคุณเลย
คุณมองเห็นกันและกัน
คนคนนี้พร้อมจะทําทุกอย่าง
ให้ได้ทุกอย่างที่เขาต้องการไปด้วย รวมถึงดับชีวิตคุณ
คําถามของผมคือ คุณพร้อมจะทําแบบเดียวกันไหม
คุณพร้อมจะปกป้องครอบครัว บ้าน และของมีค่าของคุณไหม
และที่สําคัญที่สุดคือตัวคุณเอง ในสถานการณ์แบบนี้ไหม
คุณจะทํายังไง"
"ก่อนอื่นเลย
คุณควรขายประกันชีวิตนะ เพราะ..."
คุณไม่รู้ตัวสินะ ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ
ถ้าผมถูกต้อนจนมุมแบบนั้น และไม่มีทางเลือกจริงๆ
และชีวิตผมตกอยู่ในอันตราย
ผมสัญญานะ จิม ผมจะก้าวออกมา และยิงพวกเขาที่ขา
จริงๆ"
"คุณคิดจริงๆ เหรอว่าจะยิงโดนขา คุณเจ้าของปืนครั้งแรก"
"ถ้าผมซื้อกระสุนที่คุณพยายามขายให้ผม
ที่ครอบคลุมขนาดนั้น เวลายิงใกล้ๆ ผมก็ยิงโดนขาแน่
ใกล้เข้าไปอีกสองก้าว ก็โดนกระแป๋งเขา โดนแน่
ผมจะยิงโดนไข่
โดนแน่ มีลูกไม่ได้อีก"
"เอาละ ไม่ต้องบรรยายให้เห็นภาพ
พ่อหนุ่ม รู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าคุณยิงใครในบ้านคุณ
ที่ขาแล้วเขารอด"
"ผมรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ผมจะหลับสนิทขึ้นเพราะรู้ว่าไม่ได้ฆ่าใคร
และผมปกป้องบ้าน ครอบครัว และทรัพย์สินของผมไว้ได้
นั่นคือสิ่งที่จะเกิดขึ้น"
"เห็นชัดว่าคุณชอบดิสนีย์
นั่นเป็นเรื่องเพ้อฝันที่สุดที่ผมเคยได้ยิน
พ่อหนุ่ม ผมคงถามว่าคุณรู้หรือไม่ แต่เห็นชัดว่าคุณไม่รู้
ผมก็จะไม่เสียเวลาถามละ
ผมจะบอกออกมาโต้งๆ
ถ้าคุณยิงใครในบ้านของคุณและคนคนนั้นรอด
เขาสามารถกลับมาฟ้องคุณได้
ใช่แล้ว ที่เด็ดกว่านั้นคือ
เขาจะชนะคดี
ใช่แล้ว เขาจะชนะคดี
เขาไม่เพียงแต่ได้ทุกอย่างที่ต้องการ
ตอนแรกที่บุกเข้ามา เมื่อเรื่องทุกอย่างจบลง
คุณจะต้องเซ็นเช็คจํานวนมหาศาลให้เขา
ทีนี้คุณจะว่ายังไง"
ผมพูดว่า "ไอ้เวรนั่นต้องตาย"
เขาตื่นเต้น
"ต้องแบบนั้นสิ"
วันนั้นผมได้รู้บางอย่าง
ผมได้รู้ว่าคนขายปืนก็เหมือนคนที่ขายรถมือสอง
พวกเขาเล่นกับอารมณ์ของคุณก่อน จากนั้นก็เริ่มขายของที่แพงขึ้น
และทําให้คุณซื้อของที่คุณไม่ต้องการหรือจําเป็น
เขารู้ว่าผมกลัวเพราะเขาคอยพูดกับผม
"เพราะผมรู้ว่าคุณกลัว
คุณกลัวกับความกลัวของคุณ คุณวิตก คุณกลัว"
ทุกครั้งที่เขาพูดว่า "กลัว" ก็จะมีอย่างอื่นปรากฏบนเคาน์เตอร์
เขาขายให้ผมเก่งมาก จนเมื่อเขา "ขายให้ผม" เสร็จ
ผมลงเอยซื้อปืนไรเฟิลสี่กระบอก
ปืนพกสี่กระบอก
และกระสุนถ่างหนึ่งกล่อง
ผมได้ยินบางคนปรบมือ ทําไมล่ะ
มันมากเกินไป
ผมมีแค่สองมือ
เห็นไหม ผมรู้สึกอีกแล้ว
แม้ว่าบ้านของผมจะถูกปล้น
แต่ผมรู้สึกโชคดี
เพราะผมไม่อยู่ที่นั่นและผมเอาหมาไปด้วย
ผมหาหมามาแทนหมาของผมไม่ได้ ผมหาใครมาแทนตัวผมไม่ได้
ทรัพย์สินหาใหม่ได้
แต่ถ้าผมอยู่บ้าน ผมก็คงทําทุกอย่างที่ต้องทํา
นั่นคือความแตกต่าง ในสถานการณ์แบบนี้มีคนอยู่สองประเภท
หนึ่ง คนอย่างผม มีปืน มีกระสุน ดีใจที่ไม่อยู่ตรงนั้น
แต่ถ้าอยู่ ก็คงทําอะไรบางอย่าง
เพราะถ้าผมนอนอยู่บนเตียงและได้ยิน...
ผมคงสะดุ้งตื่น
ผมคงคว้าปืน
ผมคงวิ่งเข้าไปในห้องนั่งเล่น ไม่สวมเสื้อ ใส่ถุงเท้าข้างเดียว
ผมคงเผชิญหน้ากับคนคนนั้น
"หยุดนะ!"
ผมรู้โชคของผม...
"ฟลัฟฟี่เหรอ"
"บอกให้หยุดไง"
"โอ้ คุณตลกดีนะ ตลกจัง
คุณนี่ตลกจัง" "หมอบลงกับพื้น"
"อย่าให้ฉันต้องยิง"
"เฮ้ย เบโต้ เข้ามาสิ นายเดาไม่ถูกแน่ว่านี่บ้านใคร"
อีกคนวิ่งเข้ามา
"เฮ้ยๆ
ผมเคยดูคุณตอนเด็กๆ"
รู้ตัวอีกที ผมก็แจกลายเซ็น บนสิ่งที่พวกเขากําลังจะเอาไป
อย่างที่บอก ในสถานการณ์แบบนี้ ผมรู้สึกว่ามีคนอยู่สองประเภท
หนึ่ง คนอย่างผม มีปืน มีกระสุน
ดีใจที่ไม่อยู่บ้าน แต่ถ้าอยู่
ก็คงทําอะไรสักอย่าง นั่นเป็นคนประเภทหนึ่ง
คนอีกประเภทคือคนประเภทที่ไม่อาจรอ
โอกาสนั้น
ดี คุณอยู่นี่แล้ว
คนประเภทที่ไม่อาจรอโอกาส
ที่จะเผชิญหน้ากับผู้บุกรุก
เพราะคุณรู้ว่าคุณมีปืนและกระสุนมากกว่า
และคุณพร้อมที่จะทําสงคราม
คนประเภทที่นั่งอยู่บ้านตอนกลางคืน ในห้องนั่งเล่นในความมืด
ถือปืน
ไม่ล็อกประตูหน้าเพื่อทําให้มันง่ายขึ้น
และคนแบบนั้นมักมีเพื่อน ไม่ว่าจะอยู่ฝั่งตรงข้ามหรืออีกฟากของเมือง
"ทุกอย่างเป็นยังไงทางฝั่งของนาย"
"ทางนี้ทุกอย่างเรียบร้อย นายล่ะ"
"อืม ทุกอย่างเรียบร้อย รับทราบ เลิกกัน" นั่นแหละ
สถานการณ์นี้
การบุกเข้ามา ทําให้ผมอกสั่นขวัญแขวน
ผมกลับไปอยู่บ้านไม่ได้เพราะผมรู้สึกไม่ปลอดภัย
มีแค่ผมกับชิวาวาสองตัว
ใช่ แค่นั้น
ผมไม่ได้อยู่กับแม่ของลูกชายผมแล้ว และลูกชายผมอยู่กับแม่ของเขา
รู้ไหม...
อ้อ ผมบอกแฟรงกี้ลูกชายผม เรื่องที่เกิดขึ้น เรื่องการบุกรุก
และทันทีเลย ทันที
"จริงเหรอ พวกเขาโชคดีที่ผมไม่อยู่"
ผมแบบว่า "ใจเย็นๆ จอห์น วิค
พวกนั้นคงลักพาตัวแกไปน่ะสิ
ฉันคงต้องจ่ายสองเท่าเพื่อให้ได้ตัวแกกลับมา"
ผมกลับไปอยู่บ้านหลังนั้นไม่ได้
ขอย้ํา ผมอยู่คนเดียว
ผมเลยประกาศขายบ้าน
ผมอยู่ไม่ได้
มันเป็นบ้านสวยหลังใหญ่ ที่พวกคุณช่วยจ่าย ขอบคุณ
มันดีมาก
ดีจริงๆ
ห้องน้ําตั้งสี่ห้อง
ห้องน้ําสี่ห้อง ใช่
มีจู๋เดียว
ต่อให้ผมวิ่งก็ฉี่ไม่ครบ แบบว่า...
ผมประกาศขายบ้าน และปัญหาที่ผมเจอก็คือ
ผมประกาศขายบ้าน ก่อนหาที่อยู่ใหม่
เพราะผมคิดว่าผมเดินทางตลอด ผมนั่งรถทัวร์ เครื่องบิน
โรงแรม ที่ไหนสักแห่ง ผมเดินทางตลอด
ผมแค่พยายามคิดนําหน้า เพราะตอนแรกที่ผมซื้อบ้าน
มันอยู่ในตลาดตั้งเกือบสองปี
ผมเลยคิดว่าผมมีเวลา
สิ่งที่เกิดขึ้นคือมันขายได้เร็วมาก
เพราะมีคนเสนอราคามาสองคนพร้อมกัน
และพวกเขาให้ราคาสูงขึ้นเรื่อยๆ
และหนึ่งในคนที่พยายามจะซื้อบ้าน
เขาอยากได้เฟอร์นิเจอร์ทั้งหมด
นายหน้าของผมก็เลยพูดว่า "แกเบรียล นี่มันบ้าชัดๆ
สองคนนี้เสนอราคาซื้อบ้านคุณ
และพวกเขาให้ราคามากกว่าที่คุณเรียก
หนึ่งในนั้นอยากให้เพิ่มอีกหนึ่งแสน
สําหรับเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมด
ผมขอแนะนําให้คุณรับข้อเสนอ"
ผมก็เลยขายไป ผมขายบ้านพร้อมทุกอย่าง ยกเว้นที่นอน
ทุกอย่างเลย
ปัญหาคือ
ตอนนี้ผมไม่มีบ้าน
ผมไม่มีที่ให้อยู่ ตามหลักแล้วผมก็...
ช่างมัน ผมเป็นคนไร้บ้าน ผมไม่สน
ผมจะพูด
ผมจะไม่ใช่ "ไม่มีบ้าน" ตอนนี้ผมเป็นคนไร้บ้าน
พวกเขาแบนผมไม่ได้
พวกเขาจะทําอะไร ยึดบ้านผมเหรอ ผมไม่มีบ้าน ไงล่ะ
ยังไงก็ช่าง
แต่ ณ จุดนี้ ตอนอายุ 47 ปี
ผมไม่ต้องการอะไรเพิ่มแล้ว
ผมดีใจที่มีของ แต่ผมไม่ต้องมี
สิ่งที่ผมต้องการมากกว่าสิ่งใดๆ ตอนนี้คือ ความสัมพันธ์ที่ดีขึ้น
มิตรภาพที่ดีขึ้น คนที่ดีขึ้นในชีวิตผม
นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการเหนือสิ่งอื่นใด
ผมประกาศในสเปเชียลครั้งก่อน ที่สนามกีฬาดอดเจอร์
ว่าผมไม่ได้อยู่ในความสัมพันธ์แล้ว
ผมนึกว่านั่นเป็นที่ที่ดีที่สุดที่จะประกาศ
เพราะผมเปิดเผยชีวิตตัวเอง การแสดงทั้งหมดคือชีวิตของผม
มีแต่คนถามถึงเธอ
ผมเลยคิดว่านั่นเป็นที่ที่ดีที่สุดที่จะประกาศ
รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
เมื่อคุณบอกคนห้าหมื่นคน ที่สนามกีฬาว่าคุณโสด
แล้วเน็ตฟลิกซ์ออกอากาศไปทั่วโลก
ผมได้รับ "ใบสมัคร" เป็นพันๆ ใบ
สําหรับศูนย์เติมเต็มฟลัฟฟี่
ใช่แล้ว
(@ฟลัฟฟี่กาย - ยังรับใบสมัครอยู่)
ใช่แล้ว เน็ตฟลิกซ์ ฟลัฟฟี่กําลังสําส่อน
มันทั้งเหลือเชื่อ น่าตื่นเต้น ล้นหลาม
และน่ากลัวมาก เพราะผมไม่รู้ว่าพวกเขาต้องการอะไร
จะบอกให้ว่าตั้งแต่ผมประกาศว่าผมโสด
ผมไปเดตมาสองสามครั้ง
และใช่
ผมไม่อยากบอกว่ากี่คน เพราะผมไม่อยากให้คุณตัดสิน
"ฟลัฟฟี่เป็นกะหรี่"
"เขาน่ารังเกียจ"
"เขาเหมือนซานต้าที่ร้องโฮ โฮ โฮ ใช่"
ผมยังอยากออกไปสังสรรค์ อยากสนุก ได้รู้จักคน
แต่น่าเสียดายผมไม่ไว้ใจคน ผมกลัว
ผมเข้ากับคนได้ง่ายมาก แต่หลังจากนั้นผมรู้ว่าพวกเขาคิดอะไร
และมันห่วยแตก
ตอนนี้ผมปิดใจ
ปิดใจแน่นหนา
มีกําแพงซ้อนกําแพง แล้วก็กําแพงซ้อนกําแพง
เหมือนผมเป็นคนเม็กซิกันคนเดียวที่ชอบกําแพง
ฉะนั้น ผมบอกได้เลย
ผมไม่อยากอยู่ในความสัมพันธ์อีกครั้ง
ที่จริงชีวิตผมโอเค
ผมยังอยากออกไปสังสรรค์ แต่ไม่อยากมีความสัมพันธ์จริงจัง
ไม่อยาก ไม่
โห่ผมทําไม
การที่ผมพูดตรงๆ
เรื่องที่ผมไม่อยากมีความสัมพันธ์
ผมว่ามีบางอย่างให้พูดถึง
ผมจะโกหกก็ได้
เจอใครสักคน บอกว่าเราเป็นแฟนกัน
แล้วก็มีอะไรกัน
แต่มันมีความหมายอะไรไหม ถ้าพฤติกรรมคุณไม่เปลี่ยน
ผมกําลังเปิดเผยตรงไปตรงมา
ผมต้องการแค่... ดูนะ
คนที่โห่ใส่ผมตอนผมพูดว่า ผมไม่ต้องการความสัมพันธ์
ยกมือขึ้น ผมจะได้... โอเค คุณดังแล้ว ฉะนั้น...
- สําหรับคุณ... คุณชื่ออะไร - จัสติน
- จัสตินนะ - ดัสติน
ดัสติน เอาละดัสติน
ขอโทษที่... "ดัสติน!"
โอเค "ใจเย็นๆ เว้ย" ใช่
ใช่ไหม "อเมริกา" บ้าบอ
เอาละ ดัสติน
ผมไม่อยากมีความสัมพันธ์แบบดั้งเดิม
เป็นความจริงใจเพราะผมบอกคุณได้
ผมไม่อยากตกอยู่ในสถานการณ์ที่ผมต้องเข้าร่วม
ในสิ่งที่ไม่ทําให้ผมรู้สึกว่าเป็นคนดี
และพออายุ 47 ผมเบื่อการโต้เถียง
การตะโกน การรู้สึกผิด การรู้สึกถูกบังคับ
การไม่ได้ยิ้มแย้มมากขึ้น
ผมสบายใจแบบนี้
แต่ผมยังอยากออกไปสังสรรค์
ผมเลยอยากพูดตรงๆ
สิ่งที่ผมต้องการ ดัสติน ดูนะ ผมแค่ต้องคนกินข้าวด้วย
คนนั่งดื่มด้วย
คนไปดูหนังด้วย
และคนที่จะกอดด้วย
ใช่แล้ว
และพวกเขาไม่ต้องเป็นคนเดียวกัน
ผมแค่จะบอกว่า บางครั้งก็ต้องใช้ทั้งหมู่บ้าน โอเคไหม
ดัสติน ผมก็อยากบอกผู้หญิงว่า "นี่ ไปดูหนังกันไหม"
"อืม เอาสิ" แล้วเราก็ไป
หลังจากดูหนัง ผมถาม "คุณคิดว่าไง"
"ดีนะ" "ใช่ไหม"
"อยากดูหนังอีกเรื่องไหม"
"เอาสิ เมื่อไหร่"
"อาทิตย์หน้าเป็นไง" "ตกลง"
"ไว้คุยกันนะ เจอกันอาทิตย์หน้า"
มันต้องเจ๋งมากแน่ๆ คุณชอบหนังรักโรแมนติก ผมก็ชอบ
คุณชอบหนังสยองขวัญ ผมก็ชอบ
จะไปได้สวย ผมชอบนี่ ผมต้องการนี่ รอไม่ไหวแล้ว
ผมเลยบอกว่า "เอาละ ผมไปละ" แล้วเธอก็ทําตัวแปลกๆ
"เดี๋ยวสิ เดี๋ยวก่อน
คุณต้องไปแล้วเหรอ ฉันนึกว่ามันไปได้สวยซะอีก"
"นี่ดีมากเลย อาทิตย์หน้าเราจะทําเพิ่ม เมื่อเจอกัน นี่เยี่ยมไปเลย"
"งั้นจะรีบไปทําไม
คุณจะไปทางไหน จะไปไหน"
"ผมจะโทรหาคนกอด ทําไม"
"คนกอด คืออะไร" "ไม่ต้องห่วง ผมจัดการได้
โอเค ดูหนัง ทางนั้นของคุณ แค่นั้นพอ โอเคนะ
นี่เรา เราโอเค ดีเยี่ยม คุณเป็นสาวดูหนัง โอเคนะ"
เอาละดัสติน
ผมไม่ได้บอกเธอ
แต่ผมจะบอกคุณ
เมื่อเป็นเรื่องการกอด
และนี่มันบ้ามาก เพราะผมอยู่ในความสัมพันธ์มาตลอด
และผมไม่เคยเปิดเผยแบบนี้ แต่ตอนนี้ผมโสด
นี่คือรสชาติของฟลัฟฟี่
เมื่อเป็นเรื่องการกอด นี่คือสิ่งที่ผมต้องการ
ผมต้องการผู้หญิง
ผู้หญิง
ผู้หญิงแต่กําเนิด
ผู้หญิงคนนี้ต้องมีขนาดเท่ากัน
หรือใหญ่กว่า
เธอต้องเป็นสาวใหญ่
ผมชอบสาวตัวใหญ่
ผมต้องการสาวตัวใหญ่
ใช่แล้ว
แบบนี้เราจะตกลงกันเรื่องตั้งอุณหภูมิได้
มีแต่สาวใหญ่เท่านั้นที่รู้ว่าผมพูดอะไร
คืองี้ ผมตัวใหญ่ และเพราะผมตัวใหญ่ ผมร้อนตลอดเวลา
ความร้อนส่งผลต่ออารมณ์ของผม
เวลาผมร้อน ดัสติน ผมจะหงุดหงิด งอแง ความกังวลของผมพุ่งสูง
ฉะนั้นเพื่อให้ผมรู้สึกสบาย ผมชอบตั้งอุณหภูมิห้องไว้ที่ 20 องศา
โอเคนะ
ใช่แล้ว
มีแต่สาวใหญ่เท่านั้นที่จะชื่นชอบแบบนั้น
ผู้หญิงผอมๆ ไม่ค่อยชอบหรอก
ขอบอกเลยนะ ผมเบื่อผู้หญิงผอม หนาว น่าผิดหวัง
ผู้หญิงผอมที่หนาวน่ะใจร้าย
ใจร้ายมาก พวกเขาไม่อยากให้ตั้งอุณหภูมิ 20 องศา
ไม่ พวกเขาอยากให้ตั้ง 22, 23, 24
จะบ้าตาย ไม่ได้
แต่ผมทํากับพวกเขาไม่ได้
ผมตั้งอุณหภูมิ 20 องศาไม่ได้ พวกเขาจะหงุดหงิด
ใจร้าย แบบว่า "ให้ตายสิ คุณมีปัญหาอะไร
หนาวชะมัด"
ก็กินอะไรบ้างสิ
ผมไม่อยากเหงื่อออกแล้ว
นั่นแหละ
ยังไงก็ตาม ดัสติน ผมขอโทษ
ผมไม่ได้พยายามพูดยืดยาว
ผมไม่อยากให้คุณคิดว่าผมไม่เชื่อในความรัก
เพราะผมเชื่อ และคนที่สมหวังในความรัก
ผมขอชมเชยคุณ
หลายปีมานี้ผมเจอหลายๆ คู่
ผมเคยเจอคู่รักที่คบกัน 20 ปี
คู่รัก 30 ปี คู่รัก 40 ปี
คู่รัก 50 ปี
มีคู่หนึ่ง 55 ปี
ใช่
ผมเรียกพวกเขาว่ายูนิคอร์น
ผมจะเล่าให้ฟัง
ผมอยู่ที่ซาวานนาห์ รัฐจอร์เจีย
และผมเพิ่งถ่ายทําหนังเรื่องเมจิกไมค์ เรื่องที่สองเสร็จ
ทีนี้
ใช่ ผมรู้ สําหรับคนที่ไม่รู้
ผมอยู่ในหนัง เมจิกไมค์
ใช่
ผมเป็นคนเดียวที่ไม่ได้โป๊
เมจิกไมค์ ไม่ใช่ แทรจิกไมค์ จําไว้ด้วยล่ะ
ผมเป็นคนเดียวที่ไม่ได้โป๊ ฉะนั้น...
คืองี้ หลังจากหนังเรื่องนั้น หลังจากเราถ่ายเสร็จ
โจ ผู้จัดการของผมบอกผมว่า "เฮ้ย
ยินดีด้วยกับอีกหนึ่งงาน
ผมอยากพาคุณออกไปกินสเต๊ก"
ผมบอกว่า "เอาสิ"
เขาเลยพาผมไปร้านรูธส์คริสสเต๊กเฮาส์
เป็นร้านแฟรนไชส์ที่คนนิยมมากทั่วประเทศ
เราไปที่นั่น เรานั่งลง
แล้วพนักงานเสิร์ฟเดินมา เขาร่าเริงมาก
"สวัสดีครับ เป็นไงกันบ้าง วันนี้เราจะฉลองอะไรกันไหม"
"ใช่ ฉลอง"
"รู้อะไรไหม ไม่ใช่แค่พวกคุณหรอก
เห็นคู่รักตรงนั้นไหม
คู่รักคู่นั้นกําลังฉลองการแต่งงาน 55 ปีวันนี้"
แล้วเราก็แบบ "อะไร"
เรามองดู
ผมถามว่า "ทําไมพวกเขาไม่คุยกัน"
"ผมก็สงสัยเหมือนกัน
แต่เขาพูดจริงๆ ว่า 55 ปี
ผมว่าน่าประทับใจมาก"
ผมตอบว่า "จริง"
แล้วเขาเดินไปเอาน้ําอัดลมกับขนมปังให้เรา
ผมบอกผู้จัดการผมว่า "เฮ้ยโจ ฟังนะ
ผมจะไปทักทายคู่รักแป๊บนึง"
"อย่าให้เราโดนไล่ออกจากร้านล่ะ" "ไม่หรอก"
"อย่าทําเหมือนคราวก่อน" "จะไม่เหมือนคราวก่อน"
แล้วผมก็ลุกขึ้น เลื่อนเก้าอี้ และเดินไปหาคู่รัก
ผมเข้าใจนะว่าคืนนี้สําคัญกับพวกเขาแค่ไหน
ผมรู้ดีว่าใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะถึงจุดนั้น
และผมไม่ได้พยายามจะป่วน
แต่ผมมีคําถาม
และเห็นชัดว่าสองคนนี้เชี่ยวชาญด้านนี้
ผมจึงเดินไปที่โต๊ะอย่างมีชั้นเชิงที่สุด
ผมพูดว่า "ขอโทษที่ขัดจังหวะครับ
ผมบังเอิญทราบมาว่าเรากําลังฉลอง
การแต่งงาน 55 ปี"
และเขาดีใจมากที่มีคนรับรู้ เขาตื่นเต้นสุดๆ
เขาแบบว่า...
"ใช่แล้ว พ่อหนุ่ม
วันนี้เมื่อ 55 ปีก่อน
ผู้หญิงน่ารักที่นั่งข้างฉันตรงนี้
ตอบตกลงแต่งงาน แล้วเราก็อยู่ด้วยกันตั้งแต่นั้นมา"
"ช่างดีงามมาก
ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหม"
"ได้สิ"
"ทําไมคุณถึงไม่พูดกันล่ะ"
"เขาอยากรู้ว่าทําไมเราถึง... หัวเราะสิ พับผ่า"
"พ่อหนุ่ม เมื่อคุณอยู่กับใคร นานเท่าเราสองคนละก็
คุณก็เห็นมาหมดแล้ว
เรามีลูก
หลาน
และเหลนด้วย
เราเดินทางด้วยกันในโลกใบใหญ่นี้ หลายต่อหลายครั้ง
เราทั้งคู่เป็นทหารที่เกษียณแล้ว
เราเคยเห็นสิ่งที่ดีที่สุดในตัวคน
และโชคร้ายที่เมื่อคุณมีชีวิตอยู่
นานเท่าเราสองคน
คุณก็จะเคยเห็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุดในตัวคนด้วย
เราเคยคุยกันมาแล้วทุกเรื่อง
เท่าที่จะคุยได้...
อย่างน้อยสองรอบ
และหลังจากแต่งงานกันมา 55 ปี
ให้ตายสิ เราแค่พยายามจะอยู่เป็นเพื่อนกัน
แม้จะอยู่ในความเงียบก็ตาม"
ผมพูดว่า
"คุณเคยคุยกันแล้วทุกเรื่องเท่าที่จะคุยได้เหรอ"
และเดาว่าผมคงสะกิดปมเขาเข้า เพราะเขาแบบว่า
"ดูผมสิ
ดูผมสิ
ผมเคยออกรบ
ไม่มีอะไรมาทําให้ผมกลัวได้
ไม่มีอะไรทําให้ผมประหลาดใจได้อีกแล้ว"
"จริงอ้ะ"
ผมเลยก้าวไปหาพวกเขา จับเสื้อแล้วเลิกขึ้นมา
แล้วผมก็เดินหนี
คุณรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น
พวกเขาเริ่มคุยกัน
ผมมอบของขวัญที่ดีที่สุดให้คู่รักนั้น ซึ่งพวกเขาจะไม่มีวันยอมรับ
สิ่งแปลกใหม่ ฉับพลัน เกินคาด
สิ่งที่ทั้งสองคนไม่เคยเห็นมาก่อน
ผมมอบเรื่องราวใหม่แก่พวกเขา
รับรองเลย
ทุกๆ ปีต่อจากนี้ เรื่องที่พวกเขาจะพูดถึงก็คือ
สิ่งที่เกิดขึ้นตอนแต่งงานครบ 55 ปี
"จําได้ไหมที่รัก จําตอนที่คนซามัวคนนั้นถลกเสื้อให้เราดูได้ไหม"
ใช่
เพราะผมคือผู้ให้
ผมจําได้ว่าหลายปีก่อน
ก่อนจะมีสถานที่แบบนี้ให้แสดง
ที่เดียวแถวนี้ที่ให้นักแสดงตลกได้แสดง
คือที่คลับคอมเมดี้ ข้างนอกประตูนี้
นั่นเป็นส่วนหนึ่งของรูปแบบเดิมของคาสิโน
คลับนั้นชื่อดิอิมพรอฟ มีแฟรนไชส์ทั่วประเทศ
และเมื่อหลายปีก่อน ก่อนจะมีทั้งหมดนี้
นั่นคือที่ที่มาร์ติน ผม อัลเฟร็ดเพื่อนรักของผม
เราจะไปแสดงที่คลับนั้น
และครั้งแรกที่เรามีโอกาสไปแสดงที่นั่น
ผมยังไม่มีชื่อ
ผมยังไม่เป็นที่รู้จัก
ผมจึงขอใช้โอกาสนี้ขอบคุณคนคนหนึ่ง
ซึ่งช่วยผมได้มากในเรื่องนั้น
ผู้ชายที่ชื่อดีเจแลซ
ใช่แล้วทุกคน เดอะพิมป์วิตเดอะลิมป์
ใช่แล้ว ป๊ะป๋า ใช่
"เด็กของป๋า ดีเจแลซ" ผมชอบเขามาก เขาเยี่ยม เขาเจ๋ง
แต่ใช่ เขาเดินวน จริงๆ
เขาเดินเป็นวงกลม เป็นคนดี
ดีเจแลซเป็นหนึ่งในคนแรกๆ
ที่อนุญาตให้ผมออกรายการวิทยุตอนเช้ากับเขา
และเขาช่วยโปรโมตโชว์ของผม
เขาไม่เพียงให้ผมไปร่วมรายการ และโปรโมตโชว์ของผม
เขายังมาดูโชว์ของผมและพาคนมาด้วย
เขานั่งดู เพลิดเพลิน และหัวเราะ
เขามีสารพัดอย่างให้เขาทําในไมอามี แต่เขามาดูโชว์ของผม
แล้ววันรุ่งขึ้น "ป๊ะป๋า มาออกรายการวิทยุกับผมสิ
เราจะคุยเรื่องโชว์ของคุณ"
และเขาช่วยผมขายตั๋วหมดปีแล้วปีเล่า
ฉะนั้น แลซ
ผมรู้ว่าคุณดูอยู่ ป๊ะป๋า ขอบคุณนะ
นี่เป็นส่วนหนึ่งของคุณ ป๊ะป๋า
ขอบคุณมากๆ
ขอบคุณ
แต่นั่นคือปีหลังๆ
ในตอนแรก
ครั้งแรกที่ผมแสดงในคลับคอมเมดี้
ข้างนอกประตูนี้ ยังไม่ใช่แบบนั้น
ผมคุยกับฝ่ายการตลาด
อย่าลืมว่ามันนานมากแล้ว ตอนนั้นไม่มีโซเชียลมีเดีย
ไม่มีติ๊กต็อก ไม่มีทวิตเตอร์ ไม่มีเฟซบุ๊ก ไม่มีอะไรแบบนั้น
ทางเดียวที่คุณจะโปรโมตตัวเองสมัยนั้นคือ
คุณต้องไปออกรายการวิทยุตอนเช้า ข่าวเช้า
ให้คนเขียนเกี่ยวกับคุณลงในหนังสือพิมพ์
จําได้ไหม
ใช่ และแน่นอน การบอกปากต่อปาก ซึ่งเป็นวิธีที่ดีที่สุดเสมอ
พวกเขามีโปสเตอร์ที่คลับคอมเมดี้
ฝ่ายการตลาดเลยพูดว่า"แกเบรียล
ให้ผมช่วยคุณในการช่วยเรา
เราอยากขายตั๋ว คุณอยากให้โปรโมตคุณยังไง"
ผมบอกว่า "ก็..."
อย่าลืมนะ นี่คือเมื่อนานมาแล้ว
ผมพูดว่า "ผมอยากให้ โปรโมตโชว์ของผมแบบนี้นะ
กรุณาใช้รูปถ่าย
ใต้รูปนั้นเขียนชื่อของผม แกเบรียล อิเกลเซียส"
ตอนนั้นผมยังไม่มีชื่อเล่นว่า "ฟลัฟฟี่" มันนานขนาดนั้น
ผมบอกว่า "ใต้รูปนั้นช่วยเขียนว่า 'ตามที่เห็นในคอมเมดี้เซ็นทรัล'"
เพราะตอนนั้นเป็นรายการทีวีเดียว ที่ผมเคยไปออก
ฝ่ายการตลาดก็บอกว่า "ผมกําลังคิดว่า
'กาเบรียล อิเกลเซียสและผองเพื่อน' เป็นไง"
"ผองเพื่อน" เหรอ
"ทําไมต้อง 'ผองเพื่อน'
เพราะผมมีเม็กซิกันคนอื่นๆ ด้วยเหรอ"
แล้วเขาก็มองหน้าผมและพูดว่า "ดี เข้าใจถูกแล้ว"
"ผมไม่ชอบ 'กาเบรียล อิเกลเซียสและเพื่อนๆ' เป็นไง"
"เราอยากใส่คําที่ติดหูลงไปบ้าง
เพื่อให้คนรู้ว่าเป็นโชว์ประเภทไหน"
ผมถามว่า "โชว์ประเภทไหนเหรอ" "มันเป็นโชว์พิเศษ"
"ผมไม่รู้สึกพิเศษ"
"แกเบรียล ฟังนะ แล้วถ้าเป็นแบบทาโก้วันอังคารล่ะ"
"ผมไม่ชอบ"
โอเค แล้วคืนซัลซ่าล่ะ
"คืนซัลซ่าเหรอ
เดี๋ยว มีเต้นรําหรือมีชิปกับกัวคาโมเลเหรอ
ไม่ว่าอย่างไหน ผมก็ไม่ชอบ"
ไม่อยากเชื่อเลย ผมคุยเรื่องนี้
และผมอยากโกรธนะ
ผมอยากด่าเขา
ที่พยายามทําให้ผมรู้สึกต่ําต้อย
แต่ผมไม่ได้ด่าเพราะผมรู้ว่าถ้าผมด่าพวกเขา
ผมคงถูกมองว่าเป็นคนเรื่องมาก
ผมคงถูกมองว่าเป็นตัวปัญหา
และผมคงไม่ได้รับโอกาสที่จะกลับมาอีก
เวลามีคนถามผมว่า "คุณว่าอะไรทําให้คุณประสบความสําเร็จ"
แน่นอน พรสวรรค์ การปรากฏตัว ทําสิ่งที่ต้องทํา
แต่มีอยู่หนึ่งคําที่คนลืมบ่อยมาก นั่นคือคําว่าเสียสละ
วันนั้นผมต้องยอมสละบางอย่าง
และหลายคนคิดว่าตัวเอง รู้ความหมายของการเสียสละ
แต่บอกตามตรง ผมว่าคุณไม่เข้าใจ จนกว่าคุณต้องเสียสละ
ผมต้องสละศักดิ์ศรีของตัวเอง
เพราะถึงผมจะอยากด่าคนคนนี้
แต่ผมรู้ว่าถ้าผมทํา ก็เหมือนผมทําร้ายตัวเอง
ผมรู้ว่าถ้าพวกเขาได้เห็นว่า ผมทําอะไรได้บนเวทีนั้น
พวกเขาจะต้องให้ผมกลับมา และจะปฏิบัติต่อผมต่างออกไป
ฉะนั้น ต่อให้เจ็บปวดแค่ไหน ต่อให้มันห่วยแค่ไหน
ผมก็ยอมให้ทาโก้วันอังคารงี่เง่านั่นเกิดขึ้น
สําหรับผม ผมเจ็บใจมาก
ผมคิดสงสัย นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น กับนักแสดงตลกหน้าใหม่ทุกคน
หรือแค่กับผมคนเดียว
ผมอยากรู้ใจจะขาด
ผมต้องรู้ให้ได้
ผมเอามือถือออกมาค้นดูในกูเกิลไม่ได้
เพราะไม่มีอะไรแบบนั้นเมื่อหลายปีก่อน
สิ่งที่ผมต้องทําคือ ผมต้องไปที่หน้าประตูคลับ
ที่พวกเขาวางกระบะ และในกระบะมีใบปลิว
ผมหยิบใบปลิวมาดู
และใบปลิวนั้นมีรายชื่อโชว์ตลกที่จะแสดง
ผมโมโหมากตอนที่เห็น
เพราะมันมีแต่รูป ชื่อ และรายการทีวีที่เคยออก
ไม่มีชื่องี่เง่า ไม่มีธีมงาน ไม่มีอะไรบ้าบอ
มีแค่ตลก
ผมเลยพูดว่า "ทําไมพวกเขาจะทํา ทาโก้วันอังคารงี่เง่านี่กับผม"
ผมเลยบอกว่า "ขอลองหานักแสดงตลกอีกคน
ที่สไตล์ใกล้ๆ กันกับผม"
ถ้าคุณรู้ว่าผมหมายถึงอะไร
นักแสดงตลกคนเดียวที่ผมหาได้
คือผู้ชายที่ชื่อจอร์จ โลเปซ
แต่การโปรโมตจอร์จ ก็มีแต่รูป ชื่อ
และข้างใต้เขียนว่า "อย่างที่เคยเห็นทางช่องเอบีซี"
แค่นั้นเอง
ไม่ได้เขียนว่า "ชอบขี่ลา จอร์จ โลเปซ"
"กินเบอร์ริโตด้วยมือทั้งสองข้าง จอร์จ โลเปซ"
"ฉันเพิ่งกระโดดข้ามกําแพงมา จอร์จ โลเปซ" ไม่ใช่
"ทําไมพวกเขาทํากับผมแบบนี้"
ผมเลยบอกว่า"เอาละ ขอผมดู วิธีโปรโมตนักแสดงตลกผิวดําหน่อย"
กับนักแสดงตลกผิวดํา
ก็เหมือนกัน
รูป ชื่อ รายการโทรทัศน์ แค่นั้นเอง
เว้นแต่จะเป็นการแสดง ที่มีนักแสดงตลกผิวดําหลายคน
เพราะถ้าคลับคอมเมดี้มีโชว์ ของนักแสดงตลกสามคนขึ้นไป
พวกเขาก็จะใส่ชื่อเจ๋งๆ
พวกเขาจะเรียกโชว์นั้นว่า "เออร์เบินไนต์"
หรือ"อะพอลโลไนต์" หรือ"เดฟแจมคอมเมดี้ไนต์"
"บีอีทีคอมเมดี้ไนต์" "แบล็กอิชคอมเมดี้ไนต์"
พวกเขาจะทําถึงขั้นนั้น
แต่ไม่ทําถึงขั้นที่ทํากับผม
ใช่ ไม่มีมาร์การิต้าวันจันทร์หรือทาโก้วันอังคาร
หรือเว็ตแบ็กวันพุธ หรือตอร์ติยาวันพฤหัสฯ
หรือเฟียสต้าฟรายเดย์ ไจแอนท์วันเสาร์ ไม่มี
แบบนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นกับคนดํา ล้อเล่นเหรอ
คุณจะไม่มีวันได้เห็นมอลต์ลิเคอร์วันจันทร์
หรือทูพัควันอังคาร หรือแตงโมวันพุธ
หรือจีสตริงวันพฤหัสฯ
หรือไก่ทอดวันศุกร์ หรือซุกกี้ซุกกี้วันเสาร์
หรือตบนังตัวดีวันอาทิตย์
และมันจะไม่เกิดขึ้นกับคนขาวแน่นอน
ผมจะเล่นมุกนั้นละนะ
และคุณรู้ว่าทําไมคุณถึงหัวเราะ สนุก และไม่รู้สึกกลัว
กับสิ่งที่ผมกําลังจะพูดได้
เพราะอย่างที่ผมพูดก่อนหน้านี้
ผมมาที่นี่เพื่อสร้างความบันเทิง ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อดูถูกใคร
ผมมาเพื่อกระเซ้าเย้าแย่ทุกคน เริ่มจากตัวผม
อีกอย่าง
มันจะไม่มีวันเกิดขึ้น
คุณจะไม่มีวันได้เห็นรถมอนสเตอร์วันจันทร์ หรือเทรลเลอร์พาร์ควันอังคาร
หรือสวะผิวขาววันพุธ หรือพาน้องสาวออกไปวันพฤหัสฯ
"พับผ่าสิ ฟลัฟฟี่ ล้ําเส้นเกินไปแล้วนะ"
"ผมชื่อดัสติน และผมไม่ล้อเล่นเรื่องแบบนั้น"
"ผมมาจากเดวี่ ให้ตายสิ"
คราวหน้าอยู่เงียบๆ นะ
แล้ว...
ผมคุยกับมาร์ตินอยู่หลังเวทีก่อนจะออกมา
เขาพูดว่า "คุณจะเล่าเรื่องธีมงาน
ที่เกิดขึ้นที่ดิอิมพรอฟนี้ไหม"
ผมตอบว่า "ผมว่าควรเล่านะ มาร์ติน
ผมว่าควรเล่าเรื่องธีมงาน"
เขาบอกว่า "ขอบอกอะไรได้ไหม เรื่องธีมงานน่ะ"
ผมบอกว่า "บอกมาเลย มาร์ติน"
"คุณรู้ตัวไหมว่าตลอดหลายปี ที่ผมได้ยินคุณเล่าเรื่องนี้
ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นที่คลับนั้น
คุณเข้าใจไหมว่าคุณไม่เคยสักครั้ง
ได้แสดงจนหมดสัปดาห์"
ผมบอกว่า "มาร์ติน รู้ใช่ไหมว่าเพราะอะไร
มันเป็นกฎของการแสดงตลก
คุณอยากจบโชว์ด้วยเสียงหัวเราะที่ดังที่สุด
วันพฤหัสฯ ได้เสียงหัวเราะดังที่สุด ผมเลยหยุดที่วันพฤหัสฯ"
และมาร์ตินบอกว่า "ผมรู้
แต่คุณปล้นเวลาสัปดาห์นั้นของคนขาว"
ผมไม่เคยมองแบบนั้นเลย
ฟ็อกซ์นิวส์วันศุกร์
บุกรัฐสภาวันเสาร์
พูดว่าขอโทษวันอาทิตย์
เรายังสนุกกันอยู่ไหม
ยังสนุกกันอยู่ไหม
ต้องแบบนี้สิ
คนดูหัวเราะ ไม่โกรธ ไม่เคือง
ไม่มีปฏิกิริยาแย่ๆ
และผมขอบอกพวกคุณทั้งห้าคน
ที่ไม่เคยได้ยินชื่อผมมาก่อน เรื่องนี้สําหรับคุณ
ผมโดนตํารวจเรียก
สองนาทีหลังจากออกจาก ไดรฟ์ทรูของคริสปี้ครีม
ผมเลี้ยวซ้ายแทนที่จะเลี้ยวขวา
แต่ผมไม่ได้สนใจ เพราะผมมีโดนัท
แบบว่ากําลังจะได้กินแล้ว
ผมเลี้ยวผิด จู่ๆ ก็...
บ๊ายบาย
ตํารวจใช้เวลานานมาก ผมพูดว่าช่างเหอะ
ผมคว้ากล่องโดนัทมาวางไว้บนตัก
เปิดฝากล่อง ผมแบบว่า...
และขณะที่ผมกําลังจะเขมือบ
ตํารวจเดินมาที่หน้าต่าง
เขาพูดว่า "รู้ไหมทําไมผมเรียกให้จอด"
คําตอบง่ายมาก ผมหยิบกล่องขึ้นมา และพูดว่า "เพราะคุณได้กลิ่นมัน"
ฟลัฟฟี่!
คุณคงสงสัยว่า ทําไมเราถึงหยุดสเปเชียลอีกครั้ง
ผมแค่อยากบอกให้พวกคุณรู้ว่า นักแสดงตลกส่วนใหญ่คงพูดไปแล้วว่า
"ขอบคุณ ราตรีสวัสดิ์" แล้วกลับบ้านไปขึ้นเช็คเน็ตฟลิกซ์
และหวังว่าจะได้รับสายอีกครั้ง
"ได้โปรดโทรมานะ เน็ตฟลิกซ์" แต่ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่นักแสดงตลกส่วนใหญ่
เวลาคุณจ้างคนเม็กซิกันก็แบบนี้แหละ
เราชอบทํางานล่วงเวลา
ขอบคุณที่ยังอยากฟังมุกตลก ที่เล่ามานานกว่า 20 ปี
ผมก็ดูคุณตอนเด็กๆ เหมือนกัน
รู้สึกขนลุกเมื่อผม...
ดูสิ
มันเป็นสิ่งสวยงาม
ผมก็รักคุณ พูดจริงๆ
ขอบคุณครับ
ขอบคุณ
มีแฟนคลับ แล้วก็มีสิ่งที่คุณเพิ่งทําไปเมื่อกี้
ผมไม่รู้จักนักแสดงตลกคนไหน ที่ได้รับความรักและความซื่อสัตย์แบบนี้
ขอบคุณมาก
ผมจะยังไม่ลงจากเวที เพราะยังมีอะไรจะพูดต่อ
แต่ผมขอขอบคุณสําหรับเรื่องนั้น
ขอบคุณ
ตอนผมเริ่มแสดงเดี่ยวไมโครโฟนในปี 1997
ที่เดียวที่จะอนุญาตให้ผมขึ้นเวทีและแสดง
ก็คือบาร์ต่างๆ
บาร์เล็กบาร์น้อย
มาร์ตินกับผม นั่นคือที่ที่เราเจอกันเมื่อหลายปีก่อน
เราจะแสดงที่บาร์นี้ ในมอนเตเบลโล รัฐแคลิฟอร์เนีย
และคุณต้องแข่งกับฝูงชน
คุณต้องแข่งเพราะมันเสียงดัง
มีทีวีเปิดอยู่
มีคนดื่มเหล้า สูบบุหรี่... มีคนทําทุกอย่างในนั้น
ยกเว้นตั้งใจฟัง
คุณเลยต้องรีบออกมา พยายามทําให้พวกเขาหัวเราะ
และคืนหนึ่งนักแสดงตลกคนนี้ ดึงผมไปข้างๆ
แล้วเขาก็พูดว่า "เฮ้ย เด็กน้อย"
พอเขาเรียกผมว่าเด็ก ผมก็หัวเสีย
ผมคิดในใจ "ฉันดื่มเหล้าได้แล้ว"
ผมอายุ 20 หรือ 21 ปี และแม้ว่าผมจะคิดว่าตัวเองโตแล้ว
แต่ผมยังไม่โต
ผมยังไม่โต
ผมโมโหที่เขาดึงผมมาข้างๆ
เขาพูดว่า "ขอแนะนําอะไรหน่อยนะ"
ผมแบบว่า "ไอ้นี่คิดว่าตัวเองเป็นใคร ฉันตลกกว่าเขาอีก"
ผมคิดแบบนั้น เพราะตอนอายุ 21 ผมซ่าไม่เบา
จริงๆ
หลังจากนั้น
ไม่รู้ว่าอะไรเข้าสิง ผมพูดไปว่า
"ได้ ผมจะลองฟัง"
แล้วผมก็ยืนอยู่ตรงนั้น เขาพูดว่า "ฟังนะ
ท่าทางคนดูจะชอบนายมาก ตอนอยู่บนเวที และนั่นหายากมาก
ขอแนะนํานะ
ถ้านายตัดคําสบถทั้งหลายออกไปจากโชว์ได้
และเริ่มตัดเรื่องลามกออกไป
ฉันว่านายจะมีอนาคตไกล"
ผมรู้ว่าผมพูดว่าตัดคําสบถออก แต่คืนนี้ผมสบถไปสองครั้ง
ตามหลักแล้ว ไม่สิ สามครั้ง ผมพูดไปสามครั้ง
แต่ผมตั้งใจนะ ผมคอยนับ ไม่ใช่สบถทุกคําเว้นคํา
อีกอย่าง เราอยู่ในคาสิโน
โอเค ไม่มีใครแพ้พนัน แล้วพูดว่า "แหม แย่จัง" ไม่มี
ผมเคยได้ยินพวกคุณบางคนสบถมาก่อน
"โชว์นี้แม่งจะเริ่มเมื่อไหร่วะ" ใช่ ผมได้ยิน
ผมอ้วนนะ ไม่ได้หูหนวก
ผมได้ยิน พับผ่าสิ
ยังไงก็ตาม
เขาให้คําแนะนําผม
ตัดคําสบถออกจากโชว์ ตัดเรื่องลามกออกไป
ไม่รู้ว่าทําไมผมถึงเชื่อฟัง แต่ผมทําตามและเขาก็พูดถูก
จู่ๆ ผมก็เริ่มได้รับโอกาสมากมาย
เริ่มมีคนจ้างให้ไปแสดงที่มหาวิทยาลัย โรงเรียนมัธยม โบสถ์ งานออกร้าน
แล้วก็เจ้าใหญ่
คาสิโน
สมัยก่อน
คุณต้องไม่เล่นลามกเลยถึงจะแสดงในคาสิโนได้
แต่มันไม่ใช่แบบนั้นแล้ว
ถ้าคุณขายตั๋วได้ ก็ไม่สําคัญว่าคุณจะทําอะไร
พวกเขาอยากให้คุณแสดง
แต่สมัยก่อนมีแค่ไม่กี่คน
ที่ได้แสดง
ผมโชคดีที่ได้เป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น ผมจําได้ว่าผมถูกจองตัวให้แสดง
ที่คาสิโนโมรองโกในแคลิฟอร์เนียตอนใต้
และผมอยู่หลังเวทีกับเจ้ามือพนัน
ผู้หญิงที่จ้างผมมาแสดง เธอพูดว่า "ไม่มีการสบถใช่ไหม"
ผมตอบว่า "ไม่มี ไม่สบถ"
"ไม่มีมุกลามกนะ" "ไม่มีมุกลามก"
"โชคดีนะ"
บนเวทีมีแค่ผมคนเดียว ไม่มีคนอื่นพูดเปิดเวที มีผมอยู่คนเดียว
มีเสียงพากย์ออกจากลําโพง
"ท่านผู้เกียรติ ขอเสียงต้อนรับ นักแสดงตลก แกเบรียล อิเกลเซียส"
จากนั้นผมก็... ผมเดินออกไป
ผมทําให้คนดูทุกคนไม่พอใจ
ภายในห้าวินาที
ผมทําโดยไม่ได้สบถเลย
เด็กอายุ 22 ขึ้นไปบนเวที
มองหน้าคนดูแล้วพูดว่า
"เฮ้ย ทุกคน นี่เป็นคาสิโนปกติ หรือเป็นคาสิโนของอินเดียนแดง"
เห็นไหมว่าทุกคนรู้
ตอนนั้นผมไม่รู้
ผมไม่รู้เพราะไม่มีติ๊กต็อกสอนผม
สิ่งที่ผมมีคือประสบการณ์ชีวิต ที่ผมจะไม่มีวันลืม
ทันทีที่ผมพูดแบบนั้น คนที่นั่งแถวหน้าทั้งแถว
ที่เป็นพนักงานคาสิโนที่เป็นคนชนเผ่า
ยืนขึ้นทุกคน
และหนึ่งในนั้นตะโกนว่าผมต่อหน้าผู้ชมทุกคน
"นี่ คนไม่พูดแบบนั้นกันแล้ว
คําที่ถูกต้องคือชนพื้นเมืองอเมริกัน
เคารพกันด้วยนะ"
ผมก็พูดว่า "พระเจ้าช่วย ผมขอโทษ ผมไม่รู้"
ผมรู้สึกแย่มากและอายมาก
โชคดีที่ผมมีโชว์อีกรอบตอนสี่ทุ่ม พอถึงสี่ทุ่ม
ผมขึ้นเวที
ไม่ต้องบอกผมเป็นพันๆ ครั้งหรอกว่าผมทําพลาด
ครั้งนั้นครั้งเดียวที่ผมอับอายต่อหน้าผู้ชม
ก็พอแล้ว
ผมถึงได้เชื่อเรื่องการพูดให้อาย
ผมว่าการพูดให้อายเป็นเรื่องดี
ตราบใดที่คุณพูดให้อายโดยมีจุดประสงค์
ถ้าคุณจะสอนบทเรียนล้ําค่าแก่ใครสักคน
ผมว่าเอาเลย เพราะมันได้ผลสําหรับผม
ผมเคยโดนพูดให้อายหนหนึ่ง
โชว์ที่สอง สี่ทุ่ม ผมขึ้นเวที มันแตกต่าง
ผมพูด "ก่อนจะเริ่มนะครับ แขกผู้มีเกียรติ
ผมอยากใช้โอกาสนี้
ขอบคุณชนพื้นเมืองอเมริกันทุกคน ที่อยู่ที่นี่คืนนี้
ขอบคุณสําหรับโอกาสนี้ ที่ให้ผมแสดงในคาสิโนของคุณ
หวังว่าคุณจะชอบการแสดง"
ผมนึกว่าผมพูดดีแล้ว
อยู่ดีๆ ก็มีสมาชิกเผ่าอีกคนข้างหลังลุกพรวด
แล้วพูดว่า "เฮ้ย ไม่ต้องมีคําว่า 'อเมริกัน' พูดแค่ 'ชนพื้นเมือง'"
"โอเค"
ผมจําได้ไม่ลืม มันมีอิทธิพลมาก
น่ากลัวมาก
ครั้งต่อมาที่ผมแสดงในคาสิโน สิ่งแรกที่ผมพูดคือ
"ผมอยากขอบคุณชนพื้นเมืองทุกคนที่อยู่ที่นี่คืนนี้
แล้วก็มีคนตะโกนว่า "เราเป็นชนเผ่าดั้งเดิม"
ฉิบหาย
นั่นสี่ครั้ง
(ตามหลักคือห้าครั้ง)
(แฟนคลับที่คอยนับ)
พอเวลาผ่านไป ผมมีโอกาสไปแสดง ทั่วสหรัฐอเมริกา
จากนั้นผมได้แสดงในแคนาดาเป็นครั้งแรก
บังเอิญเหลือเกิน
แสดงที่คาสิโน
คาสิโนที่เรายังคงแสดงอยู่ ชื่อซีซาร์ในเมืองวินด์เซอร์ รัฐออนแทรีโอ
อยู่ฟากตรงข้ามกับดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน
ผมบังเอิญได้รู้จากความผิดพลาด ว่าในแคนาดานั้น
เขาใช้คําที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ในการพูดถึง... คน
ที่ดั้งเดิมมาจากดินแดนนั้น
คําที่เหมาะสมในแคนาดาคือ
เฟิสต์เนชั่น
ผมไม่รู้มาก่อน ผมประหม่ามากตอนอยู่แคนาดา
ผมพูดว่า "ชนพื้นเมืองอเมริกัน"
อ้าวเฮ้ย ไม่ได้อยู่ในอเมริกานี่ใช่ไหม โง่เนอะ งี่เง่า ผมรู้
โชคดีที่มีคนดึงผมไปข้างๆ และอธิบายให้ฟัง
ผมโชคดีที่มีโชว์ที่สอง
สี่ทุ่ม ผมขึ้นเวที และผมพูดว่า
"ก่อนจะเริ่ม ผมอยากขอบคุณ
ชาวเฟิสต์เนชั่นทุกคนที่อยู่ที่นี่คืนนี้"
แล้วก็มีคนตะโกนว่า
"เรียกเราว่าอินเดียนแดง"
ผู้ชายแถวหน้านี่แบบว่า
"พวกเขาไม่ใช่คนอินเดีย"
แคนาดามีอะไรให้ตื่นเต้นตลอด
มีโชว์หนึ่งที่เราแสดงในคาสิโนเดิม
เดี๋ยวนี้เมื่อไหร่ก็ตาม ที่เราแสดงนอกสหรัฐอเมริกา
ถึงจะเป็นประเทศติดกัน ในแคนาดาหรือเม็กซิโก
คําถามแรกที่มาร์ตินถามผู้ชมคือ
คืนนี้มีใครเป็นคนอเมริกันในนี้ไหม
เพราะไม่ว่าเราจะแสดงที่ไหนในโลก จะมีคนอเมริกาอยู่หยิบมือหนึ่งเสมอ
คืนนั้นมาร์ตินขึ้นเวทีและถามว่า
"คืนนี้เรามีคนอเมริกันในนี้ไหม"
โดยที่เขาไม่รู้ว่าก่อนหน้านั้นในวันเดียวกัน
ในห้องแกรนด์บอลรูมที่คาสิโนนั้น
มีงานเลี้ยงส่งท้ายปีของบริษัทอเมริกัน
จากฝั่งตรงข้ามน่านน้ําในดีทรอยต์
และพวกเขากําลังฉลองส่งท้ายปี
และพวกเขานั่งดื่มมาตั้งแต่เที่ยง
ปาร์ตี้กันเต็มที่
และผมเดาว่าผู้จัดปาร์ตี้สําหรับงานนั้น
คิดว่ามันคงจะดี ที่จะปิดงานปาร์ตี้ด้วยเสียงหัวเราะ
คนคนนี้เลยเหมาตั๋วเข้าดูโชว์ของผมคืนนั้น
แล้วเอาไปให้บริษัทนั้น
พอถึงหนึ่งทุ่ม ทุกคนเดินเป๋เข้ามา
นั่งลง จากนั้นมาร์ตินเดินออกมาและถามว่า
"เรามีคนอเมริกันบ้างไหม"
และแทนที่จะได้คําตอบว่า "มี" "วู้ฮู้" "ตรงนี้" เขาได้คําตอบ...
พวกเขาเมามากจนเริ่มร้องว่า
"ยูเอสเอ"
ผมอยู่ในห้องแต่งตัวตอนที่ได้ยิน ผมคิดในใจ "เรามาที่นี่ทําไม
เราน่าจะแสดงโชว์นี้ในดีทรอยต์"
ผมต้องกรอกเอกสารนะ
ผมแบบว่า "แบบนี้ไม่เจ๋ง"
ช่วงพักครึ่ง มาร์ตินกลับมาหลังเวที
แล้วเขาก็บอกผมว่า "เพื่อน ไม่รู้ว่าคุณได้ยินไหม..."
"ได้ยินแล้ว"
"คุณอาจจะอยากพูดถึงมัน" ผมบอกว่า "พูดแน่"
ระหว่างการแสดงของผม ผมบอกผู้ชมว่า
"มีพรายกระซิบบอกผมว่า
อาจจะมีคนอเมริกันสองสามคนอยู่ที่นี่คืนนี้
จริงหรือเปล่า"
แน่นอนละ...
แล้วพวกเขาก็เริ่มทําอีก
ยูเอสเอ!
แล้วก็เงียบ และคุณได้ยินว่า "อเมริกา"
ผมพูดว่า "สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ คุณเข้าใจไหมว่าเกิดอะไรขึ้น"
เราเพิ่งสร้างประวัติศาสตร์
และคนที่อยู่แถวหน้าแบบว่า "ประวัติศาสตร์ยังไง"
ผมบอกว่า "เราเพิ่งสร้างประวัติศาสตร์
ใครจะไปคิดว่าคุณจะได้เห็นวันนั้น
วันที่คนหลายต่อหลายพันคน
คนอเมริกัน จะข้ามพรมแดน
เพื่อมาดูคนเม็กซิกัน"
ขอบคุณสําหรับการสนับสนุน คนเม็กซิกันคนนี้มา 27 ปี
ไมอามี ผมรักคุณมาก ขอบคุณมาก
ราตรีสวัสดิ์ครับ
ขอบคุณ
ฟลัฟฟี่!
(สําหรับริซ่า ฉันตั้งชื่อแกว่าริซ่า เพราะในภาษาสเปนแปลว่าเสียงหัวเราะ)
(ซึ่งเป็นสิ่งที่นักแสดงตลก ชอบมากกว่าอะไรในโลก)
(ฉันจะคิดถึงแกตลอดไป)
(คําบรรยายโดย สุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช)