‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ชายแดนไม่ปลอดภัย)
‪(ตลาดไม่ปลอดภัย)
‪(ประชาธิปไตยไม่ปลอดภัย)
‪ฉันมักจะถูกตัดสินจากสิ่งที่ฉันเป็นอยู่เสมอ
‪เป็นยัยเลสเบียนที่น่าเกลียดและอ้วน
‪มันเจ็บปวดข้างในสุดๆ ฉันรับมือกับมันได้
‪แต่พวกคุณที่เป็นผู้ชาย... ‪หน้าบางไปหน่อยรึเปล่า
‪คุณแบบว่า ไม่
‪เวลาที่คุณได้ยินว่า "ผู้ชายผิวขาวไม่เบี่ยงเบน" ‪คุณก็แบบว่า "ไม่
‪ไม่ นั่นเป็นการแบ่งแยกเพศที่กลับตาลปัตร"
‪ไม่ มันไม่ใช่อย่างนั้น ‪คุณเป็นคนเขียนกฎนะ ไปอ่านซะ
‪(แค่รู้สึกแย่มากเพราะเราคุยเรื่องพวกนั้นกัน)
‪โจอี้ คลิปพวกนั้น
‪เออ ฉันรู้
‪เพื่อน กางเกงในฉันเปื้อนเลือด ‪ขอใส่ของเธอก่อนได้ไหม
‪ได้สิ
‪ฉันเอาผ้าอนามัยแบบสอดให้เธอได้นะถ้าเธอ...
‪ไงจ๊ะ
‪วันนี้จะเสด็จออกจากห้องไหมเนี่ย
‪ก็บอกแล้วไงว่าหนูรู้สึกไม่สบาย
‪ใช่ เวลาเมาค้างก็เป็นแบบนี้แหละ
‪ถ้าคิดว่าแม่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‪ลูกก็หลอกตัวเองแล้วละ
‪และถ้าลูกจัดการตัวเองไม่ได้นะ โจ ‪ก็ไม่ต้องออกไปไหนแล้ว
‪เพราะแม่จะไม่ยอมเจอเรื่องแบบนี้กับลูก
‪โอเคค่ะ
‪ไปอาบน้ำซะ แล้วจะรู้สึกดีขึ้น
‪นั่นเป็นมุมมองที่แปลกใหม่นะ
‪ถ้าคุณเกลียดพวกผู้ชายมากๆ
‪ทำไมคุณถึงพยายามสุดๆ ที่จะเป็นแบบพวกเขาล่ะ
‪(ทิม ‪เธอโอเคไหม)
‪เพราะตอนนี้ ‪พวกคุณต้องมีแบบอย่างที่ดีให้ดูยังไงล่ะ
‪(โอเค โทษที ฉันรู้สึก)
‪หายไปไหนกันหมดแล้วล่ะ
‪เพราะฉันเข้าใจว่ามันเป็นเวลา ‪ที่ยากและสับสนสำหรับคุณตอนนี้
‪รู้ไหม มันกำลังเปลี่ยนไปแล้ว มันกำลังเคลื่อนไป
‪และฉันเข้าใจดี แต่... ฉันขอแบบว่า
‪แนะนำให้คุณเรียนรู้ ‪ที่จะมองข้ามการปกป้องของตัวเองหน่อยดีไหม
‪ใช่ไหม นั่นเป็นประเด็นแรกของคุณ ‪คุณติดอยู่กับมัน
‪แต่คุณต้องรู้จักผ่อนบ้างอะไรบ้าง
‪เรียนรู้ที่จะพัฒนา...
‪พยายามที่จะพัฒนาอารมณ์ขัน ‪ของคุณหน่อยนะ หรือไม่คุณก็ร่าเริง
‪และเรียนรู้ที่จะหัวเราะบ้าง นี่อาจจะช่วยได้
‪(แม่ที่น่าเบื่อของฉันทำอย่างกับว่า ‪ฉันไม่เคยเมาค้างมาก่อน)
‪หาไอ้จ้อนมาใส่เข้าไป ดื่มนมข้นสักหน่อย
‪คุณต้องหัวเราะบ้าง
‪อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระกับฉันอีกเชียว
‪ว่าฉันไม่มีความรับผิดชอบ
‪ก็เธอไม่ตอบอะไรเลย
‪เธอไม่โผล่มา
‪เธอไม่คิดถึงคนอื่นนอกจากตัวเอง
‪ตักนั่นให้ฉันหน่อยสิ
‪เธอก็รู้ว่าวันเสาร์เธอต้องอยู่ที่ไหน
‪เราทำงานทั้งคู่นะดอม
‪- เป็นอะไรไป โอดี้ ‪- ทริสตี้โกงค่ะ เขาแอบดู
‪คนกินไก่ของแม่กันไหม
‪กินค่ะ เกือบหมดแล้ว คนชอบมาก
‪ฟรานซีนทำปลามา
‪แห้งกรัง
‪คิดว่ามันทำให้ทุกคนในตึกเรามองพี่ยังไงเหรอ
‪ที่พี่ต้องเคาะประตูหาคนเลี้ยงเด็กในนาทีสุดท้าย
‪ในขณะที่เธอออกไปทำอะไรก็ตามแต่
‪พวกเขาไม่ใช่ลูกฉันนะ
‪แม่ไม่อยากให้มีเรื่องที่นี่นะ
‪สวัสดี สาวๆ
‪ขอพระเจ้าอวยพร
‪สุขสันต์วันอาทิตย์
‪สนุกกับค่ำคืนนี้กันรึเปล่า
‪โอ้ มันดีมาก ขอบคุณนะคะ
‪ขอบคุณค่ะ ศาสนาจารย์ สนุกมาก
‪ผมดีใจนะ
‪คุณดอมินิค เพียร์ ‪ผมกำลังตามหาคุณอยู่ ขอคุยด้วยได้ไหม
‪แม่คุณพูดเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
‪ว่าคุณหางานเพื่อฝึกงานช่วงฤดูร้อนอยู่
‪ใช่ค่ะ
‪งานที่เกี่ยวกับจิตวิทยา
‪เคยได้ยินชื่อซิสเตอร์สไทรฟ์ไหม
‪คิดว่าไม่เคยค่ะ
‪มันเป็นการริเริ่มของเชอร์เลน แม็คเครย์ ‪ภรรยาของท่านนายกเทศมนตรี
‪เป็นโครงการของเมือง ‪ที่ดูแลเรื่องสุขภาพจิตและการใช้สารเสพติด
‪และพวกเขากำลังฝึกผู้หญิงผิวสี ‪ในการช่วยเหลือด้านสุขภาพจิตขั้นต้น
‪นี่เป็นแค่ตำแหน่งฝึกงานเท่านั้น...
‪ฟังดูเจ๋งมากค่ะ
‪ดี
‪เพื่อนเก่าผมคนหนึ่งทำโครงการนี้อยู่
‪ผมจะติดต่อเธอให้เธอโทรหาคุณโดยตรง
‪และส่งข้อมูลเกี่ยวกับงานให้คุณ
‪- เข้าท่าไหม ‪- ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ ศาสนาจารย์
‪ดี
‪ซาบีน ฝากความคิดถึงถึงดันเต้ด้วยนะ
‪โอเค เราต้องพาเด็กๆ กลับบ้านกันแล้ว
‪(วันจันทร์)
‪ใช่ ออฟฟิศชั้น 32 ไม่ใช่ 38
‪พ่อคะ แวะร้านดังกิ้นได้ไหม
‪หมอภูมิแพ้ ไม่ใช่หมอเด็ก คุณบอกผมแล้ว ‪ดูก่อนนะลูก โอเคไหม
‪ฉันแค่ย้ำให้แน่ใจ ‪เพราะฉันบอกว่าเจ็ดโมงและคุณสายแล้ว
‪ฉันเลยทำได้แค่...
‪- ผมจะไม่ทะเลาะกับคุณตอนนี้นะ ‪- โอเค ให้ตายสิ
‪เร็ว นีน่า แฟรงกี้ ไปกันเถอะ ไป
‪- โจ! ‪- แม่ ไม่เอา หยุดนะ
‪จะไม่กินอะไรเหรอ ลูกไม่กินคุณก็โอเคเหรอ
‪โย่ โจ เป็นไงบ้าง
‪- โย่! ‪- เธอโอเคไหม
‪- ไง ‪- ฉันกำลังช่วยเธออย่างหนักหน่วง
‪โดนัทเคลือบมะนาวกับเมล็ดป๊อปปี้ ‪เธอรักฉันไหมล่ะ
‪นายก็รู้ว่าฉันรัก
‪เธอต้องการไขมันเยอะมากหลังจากเมาขนาดนั้น
‪อ่านแกตส์บีผู้ยิ่งใหญ่จบรึยัง
‪จบเป็นอาทิตย์แล้วละ
‪ให้ตายสิ ฉันอ่านไม่ไหวเลย ‪เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม
‪- เล่าทั้งเล่มเนี่ยนะ ‪- ไม่ แค่ตอนจบอะไรงี้
‪บางทีคืนนี้อาจจะเฟซไทม์กัน หรือว่า...
‪เดี๋ยวนะ พวก หยุดแป๊บ
‪โจ เอาจริงนะ...
‪ฉันอยากถามเธอจริงๆ เกี่ยวกับ...
‪บางเรื่องที่สำคัญมาก
‪ฉันควรเปลี่ยนทรงผมเป็นทรงนี้ไหม ‪หรือมันดูเป็นยุค 90 เกินไป
‪- โอ๊ย ให้ตาย ‪- เฮ้ย ฉันจริงจังนะ
‪ฉันอยากเปลี่ยนสไตล์ ‪และความเห็นของโจสำคัญสำหรับฉันนะเว้ย
‪เพราะงั้นไปให้พ้นเลย
‪บาย
‪หล่อนเดินไปทั่วเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ‪และเกรซเกลียดหล่อน
‪(วันอังคาร)
‪เรายังมีเวลา ฉันอยากทวนอีกรอบ
‪เมื่อวานการซ้อมบ้ามาก โคตรเครียด แย่สุดๆ
‪ฉันอยากลองทำอะไรเยอะมาก
‪การจูบ การลูบไล้ การเล้าโลมอย่างหนัก
‪- ฉันซื้อกางเกงในแบบกินได้มา ‪- เธอยังโกรธอยู่รึเปล่า
‪ฉันขึ้นคร่อมก็แล้ว บิดตัวก็แล้ว ‪แต่เขาก็ยังหงุดหงิดและไม่พอใจฉัน
‪เขาโคตรเป็นขาฟัน
‪แต่มันยากที่ฉันจะตัดสินหล่อนได้
‪คงแบบ เย่อกับผู้ชาย ‪ให้มากที่สุดเท่าที่เธอต้องการมั้ง
‪ทำไมเธอดูไม่ออก ฉันมีความปรารถนา
‪ฟังนะ ฉันคิดว่าหล่อนเป็นกะหรี่ ‪แต่ฉันไม่ยอมให้เรื่องนี้มีผลกับฉันแล้ว
‪อีกอาทิตย์หนึ่ง คนก็ลืมหมดแล้ว
‪เหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้นเลย
‪ไม่ ฉันไม่เคยขี้ในป่า
‪แอนนา เธอเคยจริงๆ
‪- ไม่เคย! ‪- โจ
‪เธอท้องเสียในป่า
‪กินเยลลี่ถั่วรสอ้วกซะ เพื่อน
‪โอ้พระเจ้า
‪โอเค ตาฉันบ้าง
‪ฉันไม่เคยสวิงกิ้งกับเพื่อนเลย
‪แย่มากนะ
‪อะไรเล่า
‪- ไม่เอาน่า ‪- อะไรเล่า ก็ไม่เคยนี่
‪เอ้า กินเลย
‪อะไร
‪เร็วเข้า กฎต้องเป็นกฎ
‪โจอี้!
‪แม่เจ้า!
‪เย่!
‪เธอแม่งกู่ไม่กลับแล้ว!
‪เออ รู้สึกโคตรดีเลย!
‪โจอี้!
‪(วันพุธ)
‪เธอโอเคไหม
‪ลุยกันเถอะ
‪(หนูจะอยู่บ้านพ่อ ถ้าแม่ไม่ "ชอบทัศนคติหนู")
‪(หนูไม่อยากให้แม่บอกหนูว่าแม่ผิดหวังในตัวหนู)
‪(หนูรู้ดี)
‪โอเค หยุดก่อน
‪เอาละ สาวๆ...
‪ห้า หก เจ็ด แปด
‪เร็วเข้า สาวๆ เธอทำได้
‪เป็นอะไร
‪ดูดกระปู๋เยอะจนหมดแรงเหรอ
‪โอเค หยุด
‪ไม่ได้เรื่องเลย มันปวกเปียกมาก
‪โจ เธอต้องไปอยู่ข้างหลัง ‪จนกว่าจะมีสมาธิ โอเคไหม
‪เอาละ อีกทีนะ
‪- ให้ตายสิ ‪- เร็วเข้า สาวๆ
‪อีกเก้าครั้ง
‪ทำไมทำแบบนี้แล้วท้องยังไม่เป็นตัววีอีก
‪ทำต่อไปเถอะน่า
‪ฉันวิ่งขึ้นเขา และฉันจับท้องฉันไว้
‪พอไปถึงยอดเขา ผิวหนังฉันก็เริ่มยืด...
‪พระเจ้า รู้เลยจะเป็นไงต่อ
‪แล้วท้องฉันแม่งก็ฉีกออก แล้วเด็กก็ออกมา
‪เพียงแต่เด็กอายุหนึ่งขวบแล้ว
‪จากนั้นฉันก็ตื่น เหงื่อแตกพลั่ก
‪ยี่สิบห้า
‪ปกติการฝันว่าท้องแปลว่า
‪เรากังวลเกี่ยวกับงานใหญ่ที่กำลังจะมาถึง
‪เธอทุ่มเทหนักมากเพื่อคลอดสิ่งใหม่ออกมา
‪เห็นไหม
‪นี่แหละเหตุผลที่เธอจะได้งานนั้น
‪- ฉันอีเมลใบสมัครไปเมื่อวาน ‪- พวกเขาต้องรักเธอแน่
‪จะดีมากเลยถ้ามีใครสักคนรักฉัน
‪- โอ้พระเจ้า ‪- เธอจะโกรธด้วยเหมือนกัน
‪ถ้ามีผู้หญิงชิ่งเธอ
‪ได้โทรหรือไลน์หาเขาบ้างไหม
‪- เขาควรติดต่อมาก่อนนะ ‪- ใช่ เขาควร
‪จอห์นชิ่งหายไปอย่างกับผี
‪ดอโม เธอต่างหากที่เป็นผี
‪- อะไรนะ ‪- ไม่เอาน่า!
‪เป็นห่าอะไรวะ
‪ฉันผิดเอง โทษที
‪เธอไม่ได้ขอโทษจริง
‪เธอฝีมือห่วยขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ถ้าเธอมีปัญหากับฉันก็ได้นะ
‪แต่อย่ามาหาเรื่องฉันด้วยวิธีกะหลั่วๆ แบบนี้
‪นี่! พอได้แล้ว!
‪ทำตาขวางใส่ฉันทั้งวัน
‪พยายามจะขว้างลูกบาสใส่หัวฉันงั้นเหรอ
‪โจอี้!
‪ดอมินิค ครูอยากให้เธอมีสมาธิ
‪- เธอโอเคไหม ‪- หนูโอเคค่ะ
‪หนูโอเค
‪เอาละ สาวๆ กลับไปซ้อมต่อได้
‪ห้า หก เจ็ด แปด
‪รู้อะไรไหม
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอแม่งคิดว่าตัวเองเป็นใคร
‪แต่เธอไม่มีสิทธิ์พูดจากับฉันแบบนั้น
‪พูดจาหมาๆ ใส่ฉันต่อหน้าชาวบ้าน
‪แล้วก็... มั่นหน้าหนีเข้ามาหลบในนี้เหรอ
‪เป็นอะไรเนี่ย เกิดอะไรขึ้น
‪ปิดประตู!
‪ไม่ อย่าดื้อสิ มานี่เลย
‪มันทำอะไร
‪เจย์ มันน่ารักมาก
‪ใช่ แต่ก็กวนประสาทฉันมากด้วย
‪นี่ พวก
‪เป็นไง วันสุดท้ายแล้ว ‪เศร้าไหมที่วันหยุดจบลงแล้ว
‪โอเว่นส่งข่าวบ้างรึยัง
‪ยังเลย
‪เขาไม่อ่านไลน์ฉันเลย
‪และหลังไมค์ไปก็ไม่ตอบ
‪ฉันบอกแล้วไงว่าให้โทรไปเลย
‪ใช่ และฉันก็บอกว่าฉันโทรแล้ว
‪แต่วันนี้โทรไปแล้วมันบอกว่าติดต่อไม่ได้
‪ฉันเลย...
‪นี่ เดี๋ยวโทรกลับนะ
‪นี่ ปู่ไม่ได้จะบอกว่าปู่โกรธแกนะ
‪ปู่จะบอกให้เข้าห้องไปซะ
‪แล้วเอาแผ่นอื่นๆ ที่ปู่ให้แกออกมา
‪ปู่จะเอาไปเก็บที่บ้านปู่ มันจะได้ปลอดภัย
‪ได้ครับปู่ กินมื้อค่ำเสร็จผมจะไปหยิบให้
‪ปู่น่าจะเก็บมันไว้ให้หลานสาวปู่มากกว่า
‪เจย์ ขอโทษปู่ซะ
‪ผมก็ขอโทษไปแล้วไงปู่
‪ขอโทษที
‪- ประชุมผู้ระดมทุนเลิกช้า... ‪- ไง
‪และไอ้รถไฟบ้า...
‪ไง ลูกรัก!
‪ไงจ๊ะ
‪- ดูดีนะคะ ที่รัก ‪- ขอบคุณจ้ะ
‪ไง
‪ลูกโอเคไหม
‪ปู่โกรธผมน่ะ
‪เจย์ ไปเอาแผ่นของปู่มา
‪เอาแล้วไง
‪ไปเดี๋ยวนี้
‪ไม่เอาน่า
‪ฟังนะ ปู่ดีใจที่แกทำแบบที่ทำลงไป
‪มัน...
‪แก้ปัญหาได้ดี
‪ปู่ก็แค่อำเล่นไปงั้นแหละ
‪เอาละ มาดื่มให้หลานชายฉันกัน
‪พ่อ
‪- พรุ่งนี้เชิดหน้ากลับไปเลยนะ ไอ้หนู ‪- พ่อ
‪กลับไปแบบไม่กลัว ไม่ละอาย
‪พ่อ
‪พ่อ นี่ไม่ใช่มื้อค่ำเพื่อการฉลอง
‪เราจะไม่ฉลองการพักการเรียนของลูกเรากัน
‪เขาเป็นเด็กอายุ 15 ‪ที่ถูกทำให้รู้สึกเหมือนเป็นอาชญากรนะ
‪พ่อก็รู้ว่าผมไม่ได้ปลื้มกับวิธีจัดการเรื่องนี้เลย
‪แต่เขาทำตัวไร้สาระ
‪ทำอะไรก็ต้องมีผลตามมา เขาต้องเรียนรู้
‪แล้วเพื่อนเขาล่ะ
‪โอเว่นครับ
‪อันที่จริง เดบอราห์โทรหาแม่ด้วย
‪จริงเหรอครับ
‪ใช่ แต่คุยกันสั้นๆ เอง
‪เธอไม่ได้พูดถึงโอเว่นเลย
‪เธอแค่อยากแน่ใจว่าเราพร้อมสำหรับการไต่สวน
‪และที่สำคัญที่สุดคือลูกจะต้องทำตัวดีที่สุด
‪อะไรนะ
‪ใช่ คุณควร "ดึงกางเกงหลุดตูดขึ้นซะ
‪เลี้ยงลูกตัวเองให้ได้
‪หรี่เสียงเพลงสลัมของคุณ ‪แล้วอย่าใส่เสื้อมีฮู้ดนั่นเชียว ไอ้หนู"
‪ให้ตายสิ แฮงค์
‪พวกเขาทำแบบนี้แหละ พวกเขาทำแบบนี้มาตลอด
‪พวกเขาผลักเด็กพวกนี้ออกจากโรงเรียน นิกกี้
‪ทำไมเธอสองคนไม่จ้างทนายนะ...
‪พ่อ เอาจริงดิ
‪แฮงค์คะ เป็นเรื่องจำเป็น ‪ที่เขาต้องเข้าใจว่าสิ่งที่เขา...
‪ผมดูน้องเอง ผมจัดการเอง
‪ผมไม่อยากคุยเรื่องนี้แล้ว
‪- ไง หนูน้อย ‪- ไง หนูน้อย
‪ไปกันเถอะ จีจี้ ไปทำความสะอาดกัน
‪คืนนี้ลูกต้องเก็บโต๊ะนะ หลังจากพวกเรากินเสร็จ
‪อยากไป...
‪(โทรหาโอเวน วิลเลียมส์)
‪ขอโทษค่ะ หมายเลขที่คุณเรียก ‪ไม่สามารถติดต่อได้
‪หรือไม่ได้เปิดให้บริการ
‪(วันพฤหัสบดี)
‪เจย์สัน แจ็กสัน
‪ยินดีต้อนรับกลับมา เป็นไงบ้าง
‪- ก็ดีครับ ‪- ดี
‪รู้จักลู่เฉิงใช่ไหม
‪ซาวด์ดีนะพวก
‪ขอบใจ ฉันตื่นเต้นมากที่จะได้เล่นกับพวกนาย
‪ฉันรอตำแหน่งนี้มาสักพักแล้ว ‪ดีใจที่มันว่างซะที
‪ตำแหน่งไม่ได้ว่างนะ
‪เจย์
‪ผมไม่เข้าใจครับ
‪เขาจะมาเล่นแทนโอเว่น
‪แต่โอเว่นไต่สวนอาทิตย์หน้า ‪แล้วเดี๋ยวเขาก็กลับมา
‪เราไม่รู้เลยว่าเรื่องนั้นจะเป็นไง
‪มันจะเรียบร้อยดีครับ ‪พวกเขาแค่อยากได้ความจริง
‪เขาอาจไม่โดนอะไรเลย ไม่ต้องหยุดเรียนเลย
‪ไม่ดีเลยนะครับที่ครูเลิกหวังในตัวเขา ‪และเอาคนมาแทนเขาแบบนี้
‪ครูไม่ได้เอาคนมาแทนโอเว่นนะ
‪คิดว่าลู่เป็นตัวสำรองละกัน
‪เขาเป็นมือแซกที่แข็งแรงและเหมาะมาก
‪นายเป่าเตี้ยไปพวก
‪การนำการห้ามซื้อขายสุราในสหรัฐ ‪และความฟุ้งเฟ้อในอเมริกาทศวรรษที่ 1920
‪มาเทียบเคียงกันทำให้เกิดสภาพการณ์ ‪ที่มีประสิทธิภาพและน่าทึ่ง
‪ช่วงเวลานี้ของการพัฒนาอย่างแท้จริง ‪ของการกดขี่ทางวัฒนธรรมและทางสังคม...
‪นายไม่รู้จักจิ๊มิแฉะๆ หรอก พวก
‪เพราะเธอแห้งอย่างกับทะเลทรายเลยเว้ย
‪ผมคิดว่าแกตส์บีพิสูจน์ว่าความฝันอเมริกันมีอยู่จริง
‪ไม่ใช่เพราะเจย์ แกตส์บีผงาดขึ้น ‪จากความจนอย่างแท้จริงไปสู่ความมั่งคั่งสุดขีด
‪แต่เพราะมันตรวจสอบ ‪พลังการทำลายล้างของความฝัน
‪และผมคิดว่าสำหรับแกตส์บี ‪เดซี่คือแบบอย่างของความฝัน
‪เธอเป็นตัวแทนทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาต้องการ
‪เงิน สถานะ ชีวิตที่ดีกว่าโดยทั่วไป
‪ผมคิดว่าการที่เขาต้องการเธออย่างมาก
‪เป็นตัวอย่างที่ดีของการที่เขา ‪ต้องการประสบความสำเร็จในอเมริกามาก
‪โอเค โจ ว่ามาเลย
‪ปิดประตูได้ไหมคะ
‪เสียงเพลงทำให้เสียสมาธิมาก
‪ฉันไม่เห็นด้วยกับนายเลย
‪โลกนี้ยัดเยียดเรื่องของผู้ชายผิวขาว ‪ให้เราไม่รู้จักพอ
‪และตีตรามันว่าเป็นวัฒนธรรมอเมริกันที่ดีที่สุด
‪เรื่องนี้ห่วยพอๆ กับแคตเชอร์เลย
‪นี่คือวูดดี อัลเลนแห่งทศวรรษที่ 1920 จริงๆ
‪"และฉันหวังว่าเธอจะเป็นคนโง่
‪นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดที่ผู้หญิงเป็นได้ในโลกนี้
‪คนโง่น้อยๆ ผู้งดงาม"
‪นี่คือเจ๋งเหรอ
‪ใครต้องการการยกความเป็นชายข่มท่าน ‪แบบหักมุมของฟิตซ์เจอรัลด์บ้าง
‪และเขาพูดแต่เรื่อง "ความฝันอเมริกัน" ‪ที่คนส่วนใหญ่ไม่เคยเข้าถึง
‪และเราควรใส่ใจและทำเป็นว่า ‪เราได้อะไรบางอย่างจากมัน
‪และนี่มันเหยียดเชื้อชาติชัดๆ!
‪โจ เธอโอเคไหม
‪ขอโทษค่ะ
‪ไม่รู้ว่าหนูร้องไห้ทำไม
‪หนูเกลียดหนังสือเล่มนี้
‪โอเค ครูว่าเป็นการโจมตีที่ยุติธรรมดี
‪มีใครอยากวิเคราะห์ความเห็นของโจอี้ไหม
‪ใช่ค่ะ มันเหยียดเชื้อชาติ
‪แต่จริงๆ แล้วหนูอยาก ‪ให้ความสำคัญกับโครงสร้าง
‪เช่น ทำไมเขาเลือก ‪ที่จะเล่าเรื่องผ่านมุมมองของนิก
‪ผู้เล่าที่ไม่น่าเชื่อถือ
‪บางทีเขาก็นำเสนอเหตุการณ์ตามข้อเท็จจริง
‪(ได้ของไหม เจอกันด่วนเลยได้ไหม ‪ห้องน้ำรวมชั้นหก)
‪และบางทีก็นำเสนอตามความรู้สึก
‪แล้วเราต้องเชื่อนิกคนไหนกันแน่
‪(ได้ ตอนนี้เลย อีกสองนาที)
‪ขอโทษค่ะ ขอไปเข้าห้องน้ำได้ไหมคะ
‪ขอโทษนะคะ
‪ได้สิ เชิญเลย หยิบบัตรผ่านไปด้วย
‪มีแค่เรา
‪ขอบใจที่ช่วยฉันนะ
‪ฉันแม่งนอนไม่หลับเลย
‪มันแย่มาก
‪มานี่สิ
‪ไอ้นี่จะทำให้เธอสงบลง
‪เอ้า เธอจะกลืนมันก็ได้
‪จะบดและสูดเอาก็ได้ ซึ่งดีกว่า
‪มันจะแรงกว่า
‪นายว่ามันจะทำให้ฉันรู้สึกเป็นบ้าไหม
‪ไม่หรอกน่า มันแค่จะทำให้เธอผ่อนคลาย
‪โอเค
‪ฉันให้เธอไปแปดเม็ด น่าจะช่วยเธอได้สักพัก
‪ฉันควรจ่ายนายเท่าไหร่
‪ไม่ต้องเลย
‪ถ้าเธออยากได้อีก ค่อยมาว่ากัน ‪เราจะหาทางกัน
‪เลิกเครียดได้แล้วนะ
‪ใครๆ ก็เคยเจอเรื่องแบบนี้
‪ไม่เหมาะสมเลย!
‪เลิกทำตัวแต๋วซะทีเหอะพวก
‪ขอบใจนะ ลุคกี้
‪- เธอยังคุยกับพวกนายอยู่อีกเหรอ ‪- ไม่เอาน่า
‪เธอก็ชอบน้ำแตกพอๆ กับพวกเรานี่แหละ
‪จะไปไหนเนี่ย
‪หากอนซาเลซ แล้วก็กินมื้อเที่ยง
‪เจอกันที่โรงอาหารไหม
‪ไม่ว่ะ จะไปข้างนอก
‪ให้ตายสิ เอกสิทธิ์ของเด็ก ม.หก
‪เอาละ ทำตัวดีๆ นะ
‪รีบๆ ถอดเฝือกได้แล้วนะ ลุคกี้
‪- ต้องการให้นายลงสระ ‪- นี่
‪เจ๋งจนตะลึงเลย
‪ว้าว
‪แล้วที่เปรียบเทียบกับระเบิดน่ะ
‪มีประสิทธิภาพมาก
‪- ไม่เยอะไปใช่ไหมครับ ‪- ไม่เลย
‪มันอยู่ในหัวผมตลอดเวลาเลย ก็เลย...
‪คุยกับใครสักคนสักหน่อยจะช่วยได้ไหม
‪มันไม่เหมือนพีทีเอสดีจริงๆ หรืออะไรแบบนั้น
‪ไม่ ซิด ครูหมายถึงเรื่องเพศของเธอ
‪เพื่ออะไร ผมสบายดี
‪ครูรู้ แต่มันยอมรับด้วยตัวเองได้ยากใช่ไหมล่ะ
‪ผมสบายดีสุดๆ อย่าเลยครับ ‪ผมแค่อยากให้แก้เรียงความและ...
‪ไม่ ซิด ครูว่ามันไม่ต้องแก้อะไรเลย ‪มันได้แล้ว
‪แน่ใจนะว่าเธออยากเล่าเรื่องนี้
‪ไม่ครับ ไม่ ผมไม่อยากเล่าเลย
‪แต่ครูพูดว่า ผมจะทำตัวให้โดดเด่น
‪จากเด็กเอเชียอีก 20,000 คน ‪ที่สมัครยังไงได้อีก
‪ผมเลยต้องเล่า
‪ผมทำโดยคิดเอาเองว่าผมไว้ใจครูได้นะครับ
‪- และผมรู้ว่าพ่อแม่ผมติดต่อครู... ‪- ไม่ ซิด เราไม่มีปัญหา โอเคไหม
‪ครูสัญญา ครูจะไม่มีวันบอก
‪- โอเคครับ ‪- โอเค
‪งั้นเราลุยกันเลยได้ไหมครับ
‪ครูเขียนอีเมล ‪ให้แผนกรับนักศึกษาของฮาวาร์ดแล้ว
‪และครูกำลังจะแนบเรียงความของเธอเข้าไป
‪ครูจะให้เธอเป็นคนกดส่งเอง โอเคไหม
‪เธอควรรู้สึกดีนะ ซิด
‪จริงๆ
‪- อยากให้ครูเก็บนี่ไว้ไหม ‪- ไม่ครับ ผมจะเอาไป
‪- ขอบคุณครับ ‪- ได้เลย
‪รู้ไหม ครูอยู่ที่นี่เสมอถ้าเธออยากคุย หรือ...
‪ไม่ครับ ผมโอเค
‪ดีไหม นายโอเคไหม
‪ผู้จัดการตรวจสอบราคา ‪ที่เครื่องรับเงินเจ็ดด้วย
‪ผู้จัดการตรวจสอบราคา
‪ไม่มีใครเข้ามาหรอก
‪ฉันอยากได้ยินนายพูดว่านายโอเค
‪อืม ดี
‪ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะค่อยๆ ทำ
‪นายชื่ออะไร
‪ไม่บอกหรอก
‪ฉันอยากรู้
‪นายไม่อยากรู้หรอก พวก
‪อยากให้หยุดไหม
‪ไม่
‪ฉันควรได้รับประสบการณ์ ‪ทางเรือนร่างแบบบรรลือโลก
‪หยุดก่อนนะ
‪ลองพูดอีกทีได้ไหม
‪และคราวนี้หาความกล้าหาญให้เจอจริงๆ
‪เธอกำลังพูดถึงสิทธิ์ของเธอที่จะมีความสุข
‪สิทธิ์ของเธอที่จะเข้าใจ ‪ความปรารถนาของตัวเธอเอง
‪เข้าใจที่ฉันพูดไหม
‪มีร่า ถ้าหล่อนพยายามที่จะ...
‪ได้
‪ได้ เอาเลย บอกหล่อนเลย
‪หวัดดี ฉันแค่จะบอกว่าเธอลองเชื่อมโยง
‪กับอะไรสักอย่างในชีวิตเธอหน่อยไหม
‪เอาตัวเธอเข้ามาในเรื่องนี้จริงๆ น่ะ
‪ฉันควรได้รับประสบการณ์ ‪ทางเรือนร่างแบบบรรลือโลก
‪ฉันต้องการการกระตุ้น
‪ฉันต้องการการปะทุ
‪ฉันต้องการหายใจหอบ
‪ฉันต้องการกรีดร้อง
‪ในหนัง...
‪- ให้ช่วยบอกบทไหม ‪- มันเกิดขึ้นพร้อมๆ กัน...
‪พร้อมๆ กันเพราะพวกเขามีความรัก ‪หรือพวกเขาแค่เซ็กซี่และทำแบบนั้นเก่ง
‪พี่สาวฉันบอกว่าฉันควรจะเลิกรอได้แล้ว
‪และ...
‪สำรวจร่างกายตัวเองซะ
‪อ้าว จะมาทดสอบบทเหรอ จอร์จ
‪อยากบอกฉันเรื่องความพึงพอใจของผู้หญิงไหม
‪อยากสิ ฉันรอบรู้เรื่องนี้มาก
‪แหงละ
‪บาย จีโอ
‪โอมาร์ ช่วยดูอย่าให้ใคร ‪ที่ไม่ได้จะทดสอบบทเข้ามาในนี้ได้ไหม
‪ขอบใจ ไลลา โอเคแล้วละ
‪มีร่า ไม่เอาน่า ฉันผิดเอง
‪มีร่า จริงๆ แล้วฉันเห็นด้วยนะ ‪เป็นสิ่งรบกวนที่ไม่ยุติธรรมเลย
‪- เราน่าจะให้โอกาสหล่อนอีกที ‪- ฉันพอแล้วละ
‪ขอบใจจ้ะ
‪ฉันยอมให้เขาจับนมฉัน
‪ฉันส่งรูปโป๊ให้เขา
‪ฉันโกนขนหมออ้อย
‪แล้วนายยังไม่เข้าใจอีกว่าจริงๆ แล้วฉันเป็นใคร
‪นางพญา!
‪รับบี
‪การได้เล่นละครเรื่องนี้จำเป็นสำหรับฉันมากนะ
‪หมายถึงสำคัญสำหรับฉันน่ะ
‪ขอบใจ
‪เธอเยี่ยมมาก ฉันชื่อโอมาร์นะ ฉันจะช่วยคุยให้
‪โอเค
‪เพราะฉันดีกว่าที่แสดงเมื่อกี้จริงๆ
‪เพราะฉะนั้น อืม ขอบใจนะ
‪โย่ ฉันขอโทษจริงๆ
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอสับสน
‪หล่อนโกรธ
‪ฟังเป็นรึเปล่าเนี่ย เลิกไร้สาระและไปได้แล้ว
‪นายมันงี่เง่า
‪ฉันไม่ชอบเลย
‪เธอเมาอะไรเนี่ย
‪อย่า...
‪อย่างกน่ะ แบ่งกันมั่ง
‪ไปกันเถอะ
‪อย่าถอนผมแบบนั้น
‪ผมเธอถึงได้เสียหมดไง
‪ถ้าเธอใส่เสื้อแขนยาวไว้ในเสื้อสครับ
‪เธออาจไม่เป็นรอยช้ำก็ได้
‪แม่ อย่าลืมหยอดหูให้โอเดตต์ก่อนเข้านอนนะ
‪โอดี้ ทริสตี้ มานี่ บ๊ายบายเร็ว
‪เร็วเข้า
‪เรารู้จักตัวเองมากแค่ไหนเป็นเรื่องที่สำคัญมาก
‪แต่เราปฏิบัติกับตัวเองยังไงคือสิ่งสำคัญมากที่สุด
‪ดอมโม หนูปวดอึ
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นไงนะ
‪แต่สำหรับฉัน การรู้มันง่ายกว่าการรู้สึกมาก
‪น้าต้องการความเป็นส่วนตัว โอดี้
‪น้าทำการบ้านอยู่
‪แต่หนูปวดอึ
‪- และหม้อน้ากำลังเดือด... ‪- เวร
‪และน้าบอกว่าถ้าเดือดให้มาบอกน้า
‪ดูรายการนั้นเข้าไปได้ยังไง เขาทำร้ายผู้คนนะ
‪พวกเขาไม่เคยพิสูจน์ได้เลย
‪พระเจ้า ดูบ้านหลังนั้นสิ
‪ดิสโก
‪โซลเทรน
‪- ห้ามเล่นแล้ว ‪- ไม่ ผมจะไม่ทำแล้ว ผมสัญญา
‪ไปเปลี่ยนชุดนอนเดี๋ยวนี้
‪และจริงๆ แล้วพวกเขาพิสูจน์ได้แล้วนะ
‪พ่อหนุ่ม ฉันเคยมีของ
‪ฉันเคยมีสูทสีแดงเลือดหมู
‪พูดมาอีก พวก
‪ฉันเคยเป็นเจ้าแห่งฟลอร์เต้นรำ
‪ทุกคนจะยืนล้อมฉัน และร้องเพลงกัน
‪ใช่
‪ฉิบหายแล้ว
‪แม่ต่างหากที่เต้นเป็น พ่อ
‪เวรเอ๊ย
‪บ้าจริง
‪อะไรนะ
‪ไอ้หนู นายควรระวังตัวให้ดีนะ
‪นายแค่ไม่รู้ว่าฉันทำอะไรได้บ้าง
‪งั้นเหรอ
‪ไง!
‪โย่ เป็นไงบ้าง
‪ก็เรื่อยๆ น่ะ
‪อึหนูทำส้วมตัน และตอนนี้มีของสีน้ำตาลบนพื้น
‪ตลกอะไรนักหนา
‪หัวเราะทำไม
‪- น้ำอึเต็มไปหมดเลย ‪- มีอะไรกินบ้างไหม
‪มีน้ำอึออกมาจากก้นหนู
‪ไปไหนมา
‪โย่ น้าทำพุดดิ้งอะไรเนี่ย
‪ไม่ใช่พุดดิ้งย่ะ ตาบื้อ นั่นครีมใส่ผมของน้า
‪(วันศุกร์)
‪(โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ ‪จากการร่วมเพศทางปาก)
‪(ใช่ มีความเป็นไปได้ ‪ที่จะติดโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์)
‪(หลังจากการร่วมเพศทางปากโดยไม่ใส่ถุงยาง)
‪(การใช้ปากโดยไม่ป้องกันมีความเสี่ยง ‪ในการติดโรคเริม หนองในเทียมในคอ)
‪เราถูกบังคับให้ฟังไอ้โง่ไร้การศึกษา ‪สอนเราเรื่องความปลอดภัย
‪แต่พวกเขาไม่รู้ห่าอะไรเลย ‪เกี่ยวกับรัฐพันลึกฝ่ายซ้าย
‪ที่คุกคามประเทศนี้จริงๆ
‪โฆษณาชวนเชื่อเกี่ยวกับสังคมนิยมไร้สาระ
‪รู้ไหมเราพูดเรื่องอะไรอยู่ พวก
‪ไง
‪คืบหน้ายังไงบ้าง
‪นายหายไปเลย เมื่อกี้เจอฟลอร่าด้วย
‪เออ เรื่องนั้น...
‪- คือเรา... ‪- ปุนจาบ!
‪- โย่ พวก! ‪- นึกว่านายจะติดต่อฉันมาซะอีก
‪ใช่ นิวเดลี ทำไมไม่โทรหรือไลน์มาตามสัญญาล่ะ
‪- ทำได้แค่นี้เหรอ จีโอ ‪- ฉันเขียนเสร็จแล้วละ
‪- ส่งไปเมื่อวานนี้แล้ว ‪- สุดยอดเลย
‪ขออ่านได้ไหม
‪พวก นายต้องไม่เชื่อแน่ๆ ว่าตอนนี้
‪ออร์โลฟกำลังเข้าหาจิ๊มิเสรีของใครอยู่
‪ไม่เป็นไรจริงๆ แต่ก็ขอบใจนะ
‪น้องสาวนายว่ะ พวก!
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪โชคดีสำลีแปะหัวนะพวก
‪- เธองานยุ่งมากอยู่แล้วนะ ‪- หมายความว่าไงวะเนี่ย
‪เร็วเข้า พวก ไม่อยากพลาดโชว์เด็ด
‪เราจะนำขั้นตอนรักษาความปลอดภัยใหม่มาใช้
‪ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้ และตอนนี้
‪เราจะคุยเรื่องวิธีการที่เราทำได้ ‪กับตำรวจนิวยอร์กเพื่อจะตื่นตัวอยู่เสมอ
‪ขอเสียงต้อนรับเจ้าหน้าที่คริสโก้ ‪และเจ้าหน้าที่วัลเดซจากตำรวจนิวยอร์ก
‪ในยุคนี้สมัยนี้
‪เราอยากให้คุณเข้าใจ ‪ความรับผิดชอบของคุณในฐานะพลเมือง
‪อะไรวะนั่น
‪สำหรับเพื่อนฉัน ไม่ ส่งต่อไป
‪สำหรับเพื่อนฉัน
‪โดนพักการเรียน ‪เพราะนโยบายต่อต้านการทุจริตโดยสิ้นเชิง
‪ฉันชอบคนที่วิจารณ์ ‪การต่อต้านการทุจริตโดยสิ้นเชิงว่ะ
‪พวกเขาคือคนที่ไม่รู้จักควบคุมตัวเอง
‪คุณคือปราการด่านแรก ‪ของเพื่อนคุณและเพื่อนร่วมชั้นเรียนของคุณ
‪คุณอยู่ตรงนั้นเพื่อปกป้องพวกเขา ‪เหมือนที่พวกเขาอยู่ตรงนั้นเพื่อปกป้องคุณ
‪และทางเดียวที่จะทำแบบนั้นได้คือ ‪ต้องมีสติระวังตัวให้ดี
‪และเมื่อเห็นภัยคุกคามก็พูดออกมา
‪ผมหายใจไม่ออก!
‪ครูต้องการความเคารพนะ ทุกคน
‪มาจริงจังกับเรื่องนี้กันเถอะนะ
‪บางคนก็โคตรไร้มารยาทเลย
‪ประเด็นเกี่ยวกับคนที่ทำให้เรา ‪ตกอยู่ในอันตรายมันเป็นอย่างนี้ครับ
‪พวกเขาไม่ได้ดูเหมือนคนโรคจิต ‪ในรถไฟใต้ดินเสมอไป
‪พวกเขาดูเหมือนคนที่คุณรู้จัก
‪หลังจากกระทำความรุนแรง
‪- การรู้ว่าจะพบเห็นอันตรายได้ยังไง... ‪- เธอโอเคไหม
‪- คือสิ่งสำคัญ ‪- นายบ้ามาก พวก
‪มีเหตุผลหนึ่งที่คุณมักจะได้ยินว่า ‪"เขาดูเหมือนคนทั่วไป
‪เขาดูสุภาพดี"
‪ถามจริงนะพวก ‪พวกนายว่าฉันดูเหมือนผู้ก่อการร้ายไหม
‪ผมไม่ได้พูดแบบนี้เพื่อทำให้คุณกลัว
‪ผมพูดแบบนี้ คุณจะได้ไม่...
‪เป็นอะไรไป โจ
‪ไม่มีอะไรซะหน่อย
‪เธอรู้ว่าเธออยากเสร็จ
‪ผมหายใจไม่ออก!
‪ไม่ถูกกาลเทศะเลยนะ ทุกคน
‪- ครู ช่วยจัดการนักเรียนของคุณด้วย ‪- ผมหายใจไม่ออก!
‪การก่อการร้ายครั้งล่าสุดมีผลกระทบต่อเราทุกคน
‪นั่นคือสิ่งที่เราให้ความสำคัญในวันนี้
‪- ให้ตายสิ เดี๋ยวต้องมีคนตะโกนอีกแน่ๆ ‪- คนพวกนี้จะพูดต่อได้ไง
‪ฟังนะ มือระเบิดแกรนด์ อาร์มี่ ‪แต่งตัวเหมือนนักศึกษา
‪แบกกระเป๋าเป้เหมือนนักศึกษา
‪เพราะเมื่อไม่นานมานี้ เขาเป็นนักศึกษาจริงๆ
‪(ดันเต้ - แม่ผมเจ็บหลัง) ‪(อะไรนะ)
‪เพื่อให้เราทำหน้าที่ของเราได้ ‪เราอยากให้คุณทำหน้าที่ของคุณ
‪เราต้องไว้ใจกัน
‪และนั่นคือหนึ่งในเหตุผลที่เรามาที่นี่วันนี้
‪(เธอโอเคไหม) ‪(คิดว่าโอเค ไม่รู้สิ)
‪เธอกำลังจะโดนตามหลอนแล้ว
‪ประตูของเราเปิดอยู่เสมอ
‪ฉันรู้ว่าเธอวางสายใส่ฉันสองครั้งแล้ว ‪แต่วันนี้อยากไปชิลๆ กันไหม
‪เอาจริงดิ
‪เธอจ๋า ตอบตกลงสิ
‪ตกลง โอเค
‪และเกี่ยวกับสถานะปัจจุบัน ‪ของความปลอดภัยในเมืองของคุณ
‪ผมหายใจไม่ออก!
‪พอกันที!
‪- ผมหายใจไม่ออก! ‪- เรารู้
‪เราได้ยินคุณ
‪แต่นี่เป็นเรื่องของการทำให้คุณปลอดภัย
‪เป็นเรื่องของการทำให้คุณตื่นตัว ‪และปกป้องชุมชนของคุณ
‪- ไหวไหม ฉันช่วยเธอเอง ‪- ไม่ ฉันจัดการเองได้
‪โจโจ้ ฉันดูแลหล่อนเอง
‪- ฉันจะเป็นลม ‪- ทุกอย่างโอเคไหม
‪ไม่เป็นไร มานี่เลย
‪ให้เวลาเธอหน่อย
‪นี่คือบทสนทนาที่กระตุ้นความทรงจำ ‪พวกคุณมีประสบการณ์การก่อการร้ายโดยตรง
‪ยัยกะหรี่จอมเรียกร้องความสนใจ
‪ฉันไม่อยากเม้าท์ใครตอนนี้ว่ะ
‪อะไร
‪นี่เธอว่าฉันเหรอ
‪เปล่านะ แต่นี่มันเรื่องร้ายแรง
‪ทั้งห้องประชุมนี้ ‪เหมือนเป้าหมายการก่อการร้ายเลยนะ
‪ตอนนี้ที่เราทุกคนอยู่ในนี้ และเธอ...
‪หยุดทั้งคู่เลยเหอะ
‪เพื่อทำความเข้าใจเรื่องทั้งหมดนี้กับคุณ
‪และแนะนำวิธีการรอดตาย ‪จากประสบการณ์นี้ให้คุณ...
‪แม่เธอบอกว่าอีก 40 นาทีจะมาถึง ‪นี่ 30 นาทีแล้ว โอเคนะ
‪พระเจ้า ทุกอย่างแม่งโคตรแย่
‪มีคนโดนระเบิดหน้าโรงเรียนเรา ‪และเรามาประชุมกันเนี่ยนะ
‪ขอโทษนะถ้าฉันทำตัวงี่เง่า
‪ใช่
‪ใช่สิพวก
‪ฉันเห็นแก่ตัวมากเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมด และ...
‪บอกตรงๆ นะ ‪ทุกอย่างไม่มีปัญหาเลยจริงๆ โอเคไหม
‪ฉันรักเธอมากนะ
‪ฉันอยากแน่ใจว่าเธอไม่เป็นไร
‪ขาเธอ มันยัง...
‪ไม่ ฉันไม่เป็นไร
‪ฉันไม่เป็นไร ขอบใจนะ
‪ฉันดูแลเธออยู่ ไม่ต้องห่วง
‪โอเค มันน่ารักมากนะ ‪แต่เป็นอะไรที่ประหลาดมาก ว่าไหม
‪(เกิดอะไรขึ้น ดันเต้ไลน์มาหาฉัน)
‪(การซ้อมเพิ่มเติมช่วยได้จริงๆ)
‪(จะอยู่ที่นี่ต่ออีกหน่อย ‪ระหว่างกลับบ้านจะไลน์หานะ รักนะ)
‪เจย์สัน
‪- คุณวิลเลียมส์ ผมแค่อยากแวะมาดูโอเว่น ‪- ใครน่ะ
‪- ผมพยายามโทรหาและไลน์หา แต่... ‪- เขาไม่มีมือถือ
‪เพราะเขาไม่จำเป็นต้องคุยอะไรกับใครทั้งนั้น
‪ผมแค่อยากให้เขารู้ว่าทุกคนที่โรงเรียน
‪คิดถึงเขา วันนี้ผมได้มา 185 ลายเซ็น
‪ฉันไม่อยากให้ชื่อของลูกฉัน ‪พัวพันกับการเล่นพิเรนทร์ของเธออีกต่อไปแล้ว
‪ไม่นะครับ มันสำหรับการไต่สวน ‪ไม่ใช่อย่างนั้น
‪กลับบ้านได้แล้ว ฉันไม่อยากจะโทรหาพ่อแม่เธอ
‪เดี๋ยวครับ ขอเจอเขาแป๊บเดียวได้ไหมครับ
‪ราตรีสวัสดิ์ คุณแจ็กสัน
‪เขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผม
‪แล้วเธอเป็นเพื่อนที่ดีของลูกฉันรึเปล่า
‪ผมจำเป็นต้องทำ
‪ลูกชายฉัน สร้างความวุ่นวายทุกรูปแบบ
‪- แม่ควรภูมิใจนะ ‪- แล้วตำรวจก็ยังพูดต่อเหรอ
‪หนูคิดว่ามันจะยิ่งน่าอายถ้าพวกเขาหยุดพูด
‪ชีวิตสมัยนี้
‪โชคดีนะที่อีกไม่นานลูกจะอายุ 18 แล้ว
‪และลูกจะได้ออกไปเลือกตั้งแล้ว
‪ดอมก็ใกล้ 18 แล้วเหมือนกัน
‪- จริงเหรอ ‪- หนูเข้าอนุบาลช้าน่ะค่ะ
‪เธอเล่นบาสเหมือนกันใช่ไหม
‪ค่ะ แต่เล่นแค่หนุกๆ
‪รู้ไหม ฉันก็เป็นคนแรกในบ้าน ‪ที่เรียนมหาลัยเหมือนกันนะ
‪ฉันเล่าให้แม่ฟังน่ะ
‪โทษทีนะ
‪ขอโทษเรื่องอะไรเนี่ย
‪เป็นการสู้ชีวิตมาก สาวน้อย
‪และการสู้ชีวิตนั้นไม่ธรรมดาสำหรับเธอกับฉัน ‪มากกว่าสำหรับลูกชายฉัน
‪และอย่าให้เขาลืมเชียว
‪ตั้งใจให้ดี
‪เธอทำได้
‪แม่ อย่าเทศนาน่ะ
‪ก็แม่เป็นอาจารย์นี่ เจ้าหนู
‪ช่วยไม่ได้
‪เอาละ ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ
‪แม่นายน่ารักมาก
‪แม่ดี
‪ฉันดีใจมากที่เธอแวะมา
‪ฉันก็ดีใจที่นายชวนฉันมา
‪เราจ่ายสำหรับเดือนนี้และเดือนหน้า
‪แต่ต่อมา เพราะลูกสาวฉัน เธอ...
‪ฉันตกงานแล้ว
‪ทำไม เกิดอะไรขึ้น
‪ใช่ เราสาย แต่...
‪แม่หกล้ม
‪โอดี้ ออกไป เธอจะ...
‪หยุดเถอะ โอดี้!
‪ลูกทำแม่เจ็บ
‪ฉันกำลังยกเขาขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำ แต่เขาลื่น
‪ฉันบอกลูกสาวเขาแล้ว
‪ฉันบอก "เขาอายุ 91 แล้ว ‪ต้องมีที่นั่งในอ่างให้เขา"
‪ฉันเลยดึงเขาเข้ามาหาฉัน
‪แล้วเขาก็ล้มทับฉัน
‪เขาไม่เป็นไร ขอบคุณพระเจ้า
‪พระเจ้า
‪แต่หลังฉันเจ็บมาก!
‪ฉันดันตัวเองเพื่อยกเขาขึ้นและทำงานจนเลิกกะ
‪จากนั้นแม่ก็ไปหาฉันที่ห้องฉุกเฉิน
‪หมอนรองกระดูกฉันแตก
‪ขอบใจจ้ะ ลูกชาย
‪ดันเต้ ใจเย็น ลูกรัก
‪- ผมใจเย็นอยู่ ‪- ฉันเข้าใจ
‪ไม่ เราจะ...
‪ฉันเดินไม่ได้
‪อาจต้องผ่าตัด
‪พอฉันบอกนังนั่นว่าขอลาพักหน่อย
‪มันก็ไล่ฉันออก
‪มันเลิกจ่ายเงินฉัน ‪ฉันได้ค่าจ้างมาแค่ครึ่งเดือนเอง
‪หยุดได้แล้ว เดี๋ยวโทรศัพท์ก็พังพอดี
‪โอดี้ ลูกรัก เขยิบไปหน่อย เขยิบไปนะ ‪แม่รู้ว่าลูกพยายามจะช่วย แต่...
‪กินยาสักเม็ดนะ
‪ไม่ แม่ ยาพวกนี้กินแล้วติด หนูบอกแม่แล้วไง
‪พวกเขาว่าไงบ้างแม่
‪แม่ไม่รู้
‪แม่คิดว่าสิบวัน
‪พวกเขาจะจัดการถ้าเราสาย
‪หมายความว่าไง
‪- พูดภาษาอังกฤษได้ไหม ‪- อย่ามาพูดกับ...
‪ไปอยู่ห้องอื่นจนกว่าจะเลิกบ้าได้
‪เธอจะเริ่มทำงานได้อีกเมื่อไหร่
‪ให้แม่ไปทำแทนก่อนได้รึเปล่า
‪ยังไงล่ะแม่
‪แม่เองก็ทำงานอยู่แล้ว
‪นั่นสิ
‪หนึ่งเดือน หรือสองเดือน หรือ...
‪ถ้านักแสดงตลก ‪ทำงานของพวกเขาอย่างเหมาะสม
‪และล้อเลียนผู้ชายคนนั้นที่ใช้อำนาจในทางที่ผิด
‪งั้นบางทีเราอาจจะมีผู้หญิงวัยกลางคน
‪ที่มีประสบการณ์ที่เหมาะสมในทำเนียบขาวแล้ว
‪(แอนนา ‪บอกฉันนะถ้าอยากให้ฉันแวะไป)
‪(จอร์จ ไม่ได้รับเฟซไทม์หนึ่งสาย) ‪(แอนนา ไม่ได้รับเฟซไทม์หนึ่งสาย)
‪(เกรซ ‪ไง เธอโอเคไหม)
‪ฉันอยากได้สปอร์ตบราสีเทาของพี่
‪ไม่ได้ นีน่า
‪พี่ไม่ใส่มันด้วยซ้ำ
‪นีน่า...
‪รู้ไหมว่าอะไรควรเป็นเป้าหมาย ‪ของมุกตลกของเราในตอนนี้
‪ไม่ นีน่า หยุดนะ
‪- ความหมกมุ่นกับชื่อเสียงของเรา ‪- นีน่า
‪นี่อะไรเนี่ย
‪เราคิดว่าชื่อเสียงสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด ‪รวมทั้งความเป็นมนุษย์
‪แล้วคุณรู้ไหมว่าใครรับหน้าที่ ‪การสรรเสริญเยินยอที่ไร้วิสัยทัศน์นี้
‪เป็นอะไรไป
‪เร็วเข้า
‪บ้าเอ๊ย ฉันเหนื่อย
‪ช่างแม่ง
‪และนักแสดงตลกก็รวมอยู่ในนั้นด้วย
‪- พวกเขาเหมือนกันหมด ‪- นี่
‪- ดอนัลด์ ทรัมป์ ปาโบล ปีกัสโซ ‪- ไม่เป็นไรนะลูก
‪- ฮาร์วีย์ ไวน์สตีน บิล คอสบี้ ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪วูดดี อัลเลน โรมัน โปลันสกี
‪พวกผู้ชายเหล่านี้ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น ‪พวกเขาคือกฎ
‪พวกเขาข่มขืนหนูค่ะแม่
‪และศีลธรรมในเรื่องราวของเราก็คือ ‪"เราไม่สนใจเว้ย
‪เราไม่ใส่ใจเว้ย... ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือเด็ก
‪ใคร
‪เราสนแค่ชื่อเสียงของผู้ชาย"
‪จอร์จค่ะ
‪- ผู้ชายพวกนี้ควบคุมเรื่องราวของเรา ‪- อะไรนะ
‪เมื่อไหร่
‪เสาร์ที่แล้วหลังจากเราไปดูหนังด้วยกัน
‪- แม่ ‪- ช่างหัวชื่อเสียงสิ
‪- การเข้าใจถึงปัญหาเนี่ยแหละเป็นพรสวรรค์ ‪- แน่ใจนะ
‪หยุดทำให้ฉันเสียเวลาได้แล้ว
‪พวกเขาจับหนูขึงในรถค่ะแม่
‪- และทิม... ‪- โอเค
‪หนูอายมาก
‪โอเค ลูกรัก
‪โอเค
‪อย่าบอกพ่อนะคะ
‪ไม่จ้ะ
‪ในที่นี้คิดว่า "ทีนี้ ฟังนะ... ผมคิดว่า... ‪เธอควบคุมความตึงเครียดไม่ได้แล้วแหละ"
‪(ชายแดนไม่ปลอดภัย ‪ตลาดไม่ปลอดภัย)
‪(ประชาธิปไตยไม่ปลอดภัย)
‪(นักเรียนของคุณไม่ปลอดภัยและพวกเขาก็รู้ดี)
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล