NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
MYŚLISZ, ŻE BYCIE CZĘŚCIĄ ELITARYSTYCZNEJ INSTYTUCJI
TO JAKAŚ SUPERMOC?
Nie!
- Przetrzymujesz piłkę. - Zmień złe nawyki.
Wendi mnie blokuje. Co mam robić?
Podać piłkę!
Tak, wiem.
Trenerze, muszę iść do łazienki. Mogę?
Idź! Koniec na dziś.
Dobrze, chodźcie tu.
Co? Obczaj wystawkę.
Czym handlujesz, laska?
Wiecie, że Dom ma talent. Mówię wam, to się wam przyda.
To magia i jest tania.
Nie zapłacę pięciu dolarów za nowy produkt.
Ale zapłacisz 32 $ za Miss Jessie?
- Weź. - Opowiedz o swoich wyrobach.
Suche warkocze ci dokopały?
Zimowe powietrze to twój kryptonit?
Wypróbuj naturalny krem do włosów z Projektów Dom.
Skarbie,
będą miękkie…
Hej.
…i zdrowe…
- Cholera. - …i wilgotne…
- Okropne słowo. - …w mgnieniu oka.
Projekty Dom! Możecie zamówić tutaj.
Napiszcie do niej!
- Dobra. Spróbuję. - Dobra!
- Nieźle! Kto jeszcze? - Są organiczne?
- Są naturalne. - A składniki są organiczne?
Jordan, zawsze mówisz,
żeby wspierać firmy czarnych, a teraz nie jesteś pewna.
Mam wrażliwe włosy.
- Wrażliwe. - To wszystko!
„Wrażliwe”!
Dobra, kupię jeden.
No właśnie!
Dziewczyny,
nie możecie sprzedawać w szkole.
Co się dzieje, Dom?
- Jest już po szkole. Nie… - Nie możesz tak robić.
- Dobrze… - Trenerze, ona tylko…
To mały interes na boku.
Poproszę dwa.
Pewnie, że tak.
Na koszt firmy.
Wykluczone.
Szanuję twoją przedsiębiorczość.
Ale nie rób tu tego więcej. Dobrze?
Wiem. Dobrze.
Jutro, dziewczyny.
- Tak. - Tak, trenerze.
Dzięki, Dom.
Robię też włosy.
Robię wszystko:
warkocze, peruki, naturalne fryzury.
I farbuję. Pokryłabym pani siwiznę.
Chociaż wygląda pani super.
- Srebro rządzi. - Nie przeginaj.
Jasne, trenerze.
Dommo,
to 40 dolarów. Tylko za to.
- Czad. - Jest dobrze.
Panikuję.
Nie panikuj.
To cię odpręży, obiecuję.
Nie o to chodzi.
Czuć ode mnie?
Nie.
Mówiłem, nie pachnie.
To tylko para. Nie musimy się tu ukrywać.
Musimy. Dodatkowa ochrona.
Wyglądasz jak mama czy tata?
Nie wiem.
Chyba jak mama, ale jestem pół-Pakistańczykiem i pół-Duńczykiem,
więc chyba nie wyglądam jak żadne z nich.
Jestem adoptowana, więc nikogo nie przypominam.
Jestem przypadkowa.
O Boże.
Ja jestem przypadkowy.
Czemu jestem hybrydą dwóch zupełnie odmiennych historii?
Tak.
Więc nigdzie nie pasuję.
Mówię w urdu,
ale cała ta część rodziny traktuje mnie jak białego.
Bo jesteś biały.
Tak jakby.
Mam takie jedno zdjęcie z rodzicami.
Jesteśmy w sierocińcu.
Trzymają mnie, są podekscytowani i to takie słodkie.
Ale w tle są też inne dzieci.
Same identyczne małe kołyski.
Jakby mnie wybrali.
Wybrali mnie, jakbym była kociakiem.
Jak ze schroniska. Bo tak było.
Wiesz co? Zrób badania genetyczne 23andMe.
Dowiesz się o sobie dużo rzeczy.
Czujesz już coś?
Chyba tak.
Myślisz, że zgwałcili Joey Del Marco?
Tak.
- Nie wiesz tego. - Ale powiedziała, że tak.
A oni mówią, że nie.
Mają więcej powodów, żeby kłamać.
Nie znasz ich, a ona zachowuje się…
To nie ma znaczenia.
Ma, bo może nie wiedzieli…
„Jej ciało było mokrą wioską
i je rozpieprzyli”.
To z Monologów waginy.
Meera kazała nam je przeczytać.
O mój Boże.
O mój Boże!
Jesteś jedynym kolesiem cytującym Monologi waginy.
Jesteś dziwadłem.
Bardzo mi się to podoba.
Fajnie, że ci się podoba.
Tak.
„Rozpieprzyli jej mokrą wioskę”.
Znasz George’a Wrighta?
To jeden z tych, o których mówi, że…
Nic.
Nieważne.
Dziwne, że nie wiem, czy jej wierzę.
Nie lubię jej.
Chciałabyś być religijna?
Jestem muzułmaninem, ale to dla mnie zbyt rygorystyczne.
Jestem też katolikiem, ale to gwałciciele, więc…
Rachel chodzi do świątyni, a jej rabinem jest fajna feministka.
Tak.
Właśnie. Wspaniale byłoby mieć coś takiego.
Miejsce, gdzie można się udać, jak na terapię albo na obóz,
ale mniej obrzydliwe i elitarystyczne.
Mogłabyś pogadać z kimś spoza twojego kręgu społecznego i…
Uwielbiam być na haju.
Mogę powiedzieć wszystko.
- Mogę ci powiedzieć, że cię… - Tak.
Potrzebuję kogoś takiego.
Dasz mi więcej?
Tak.
Zdecydowanie.
Podoba ci się?
Nie wiem, co mi się podoba.
Kiedyś lubiłam High School Musical,
a teraz nienawidzę.
Więc…
kim jestem?
Cholera!
Kutas.
Co wyszło?
Że się przestraszyłeś.
Zareagowałeś prawie całą sekundę po usłyszeniu dźwięku.
To normalne?
Nie. To znaczy, że jesteś zaburzony.
Tak, to normalne. Przetworzenie bodźca wymaga czasu.
Chociaż sekunda to trochę długo.
Według pani Arnoux ludzie z silną intuicją potrafią zareagować,
zanim pojawi się bodziec.
- Jakby byli jasnowidzami? - Nie, mają intuicję.
Udoskonalili swoją intuicję do pomocy w podejmowaniu decyzji
i przygotowywania do sytuacji…
Przewidywanie.
To potrafi namieszać.
Za wcześnie wystrzelisz.
To nie to samo.
Czekaj. Jeszcze raz.
Chcę wiedzieć, czy potrafię wyczuć bodziec
albo go przewidzieć.
Dobra.
Opiszę to.
Połóż się na podłodze. Albo na łóżku.
Zamknij oczy.
Odpręż się.
Nie chodzi o to,
żeby przewidzieć, ale żeby reagować naturalnie.
Kumam.
Dawaj.
Moja obecność już jest bodźcem.
Mogłeś przeczuć, co zrobię,
bo już odpowiadasz na…
Mam to zanotować?
Nie mamy kontrolowanego środowiska do poprawnego wykonania ćwiczenia.
Wie o tym, ale tak, zapiszmy to.
Jesteś zrelaksowany w swoim pokoju…
- Jasne. - Tak.
Jest zajebista.
Tak, jest super.
Zrobiliśmy sobie przerwę, ale…
teraz…
Nieźle.
Zamieńmy się rolami.
Spoko.
Teraz bodźce werbalne.
Zmierzymy reakcje na język i przekazane nam informacje.
- Takie jak żarty, przekleństwa… - Tak.
„Opisz, kiedy wasze lub cudze słowa wywołały reakcję fizyczną”.
Nie wiem, kurwa.
Powiedziałem tacie, że jestem bi,
i zaczął bardzo szybko mrugać.
O tak.
Dobra. Mam to zapisać czy…
W porządku. W szkole wiedzą.
W szkole było o wiele łatwiej niż w domu.
I…
Szczerze mówiąc, nie mogę udawać, że jestem całkiem hetero.
Dobra.
Pomyślę, co ci powiedzieć.
Chcę się poczuć piękna.
Już jesteś piękna. Tylko to dopracowuję.
Co jeszcze mogę zrobić?
Podnieś telefon.
Dobra.
Przepraszam.
Dobra. Odpowiedz: „Tak. Niedzielne popołudnie”. Dasz radę?
Jak ją do tego nakłoniłaś?
Została moją asystentką.
Kto to? Mogę otworzyć?
Nie przeszkadza ci to, że wpadnie moja przyjaciółka?
Mamy duży sprawdzian. Będę robić parę rzeczy naraz.
To nie wpłynie na zaplatanie.
Czemu nie powiedziałaś, kiedy się zapisywałam?
Nie chcę godzinami siedzieć i słuchać lekcji.
Mogę zaoferować ci 25 dolarów zniżki.
Dobra.
Dobrze. Idź.
Cześć, mała. Jak leci?
Jak było w szkole?
Dommo, mam dla ciebie frytki i coś jeszcze.
Hej.
Wbijam na imprezę.
- Kim jesteś? - John.
A ty Odette? Ciocia mówi, że jesteś super.
Jestem John.
Przyjaciel Dom.
- Wanda. - Jestem Tamika.
Potrzebujemy geniuszu Dom.
Mogę prosić o wodę?
Ja przyniosę.
Przepraszam.
Możesz to zostawić. Odie…
Zawsze tak jest.
Tak. Kubki są w szafce po lewej od kuchenki.
Odette, mała, chodź tu.
Frytki są w torbie.
Simon! Tristian.
Mówiłam ci. Zrobisz sobie krzywdę. I Simonowi.
Daj spokój.
Hej! Dobra.
Czy któryś z was wie, jak robić pompki?
Bo ja nie. Trener mnie ciśnie, żebym się nauczył.
Tatuś twoich dzieci.
- Ja umiem. - Ja też.
Ja też umiem.
Pokażcie. Dawajcie.
Mogłaś napisać. Jest tu pierwszy raz.
- Sprzątnęłabym. - Ma to gdzieś.
Ale ja nie.
Dobra.
Spójrz na niego.
Wygląda, jakby cię teraz oceniał?
- Dobra. - Pobawcie się w swoim pokoju.
Zacznijmy od pytań sprawdzających.
Znajdźcie pochodną F od X=X²/(3X-1).
To pochodna ilorazu funkcji.
Najpierw mnożymy 3X-1 razy 2X…
Mika, przeczytaj, co mi przyszło.
„Cześć, chodzę z przyjaciółkami do St. Lawrence.
Trzy z nas chcą zrobić sobie fryzury i jutro mamy wolne…”
Dzieciaki z prywatnych szkół ciągle mają wolne.
To fakt.
„Wpadniesz do Brooklyn Heights?”
Trzy głowy. Co najmniej 300 dolarów w jeden dzień.
Mamy mecz przeciwko Stuy.
- Nie potrzebujcie mnie. - Potrzebujemy.
Mam do nich napisać?
Zaraz wracam.
Sama to zrobię. I tak muszę siku.
- Wściekasz się, że tu jesteśmy? - Nie.
- W porządku. - Powinniśmy iść.
- Nie chcę ci nic spieprzyć. - Nie.
Tylko…
- Jest bałagan i nie wiedziałam… - Co z tego?
- Hej. - Dobra.
Wygląda dobrze.
Cholernie dobrze wyglądasz.
Ciężko pracujesz i lśnisz.
To pot.
Podoba mi się.
Gdzie twoja sypialnia?
Proszę cię.
Żartuję sobie.
Myślisz, że chcę z tobą spać?
Oszalałaś.
Nie jestem gotowy. Nie naciskaj.
JUTRO DAM RADĘ! CO CHCECIE ZROBIĆ?
JAKI ADRES?
Mam opuścić poranne spotkanie?
Albo może pójdziesz ze mną?
Co zamierzasz robić?
Nic.
Może pójdziesz na lekcję tańca?
Kurwa, mówisz poważnie?
- Dobra. - Nie.
Nie pójdę na lekcję tańca.
Joey.
Mamo.
Nic mi nie jest. Po prostu idź.
Dobra? Nie spóźnij się. Już dużo opuściłaś.
Dobra?
Słuchaj.
Mam włączoną komórkę. Zadzwoń, kiedy będzie trzeba.
Dobrze.
Obiecujesz?
Pa.
RABINIE, CZY MOGĘ WPAŚĆ?
OCZYWIŚCIE, ŻE MOŻESZ. RABIN SCHULTZ
Jay. Wejdź.
Jak leci?
Dobrze.
Więc…
Mam pewne wieści.
Chodzi o All-State?
Nie dostałem się.
Nie.
Ale jesteś na liście rezerwowej, a to wielkie osiągnięcie, Jay.
Owen się dostał.
To niesamowite. Serio?
Tak, ale nie będzie mógł przyjąć oferty.
Jak to? Dlaczego?
Przez zawieszenie.
Nie wróci do szkoły przed występem.
Poważnie? Czyli to też go ominie?
Niestety tak.
Chwileczkę. Jayson, posłuchaj.
Sprawa jest taka. Zadzwoniłem do koordynatorów All-State
i wyjaśniłem sytuację Owena.
Powiedziałem, że inny uczeń z Grand Army jest na liście rezerwowej.
Chcą zaoferować ci miejsce Owena.
To świetna okazja. Zgódź się.
No nie wiem.
Muszą znaleźć zastępstwo. Chętnie wybiorą kogoś innego.
Może zadzwoń do rodziców i z nimi porozmawiaj.
Zrób to.
Nie zmienisz tego, co się stało.
Tak, do samego dołu.
I puść. Dobrze.
- Oddychaj. - Trenerze.
Pani Pierre. W czym mogę pomóc?
Czemu nie jesteś w klasie?
Mam okienko.
Muszę porozmawiać o meczu.
Jasne. Bądźcie w autobusie punktualnie o 16,15.
Wrócimy przed 21,30.
Dobra.
Chciałam powiedzieć,
że niestety muszę opuścić dzisiejszy mecz.
Ta drużyna to nie koncert życzeń, Dom.
Nie możesz wybierać, kiedy masz czas.
Ile razy wychodziłaś wcześniej z treningu?
Moja siostra upadła.
Przez to zrobiło się dość ciężko.
Ale jestem zaangażowana.
Nie. Nie jesteś zaangażowana.
Rozumiem cię. Życie bywa ciężkie.
Musimy podejmować decyzje.
Nie możesz być wszędzie. Nie możesz zawodzić innych.
Więc potrzebuję przerwy od drużyny.
Powinnam odejść.
Nauka ustalania priorytetów bywa trudna.
Ale tak to jest.
Chcę, żebyś skupiła się na wszystkim, co ci pomoże,
a nie przeszkodzi.
- Wiem. - A jeśli to ci pomoże,
to cię popieram.
Na razie tak. Więc…
Dobra.
Wygląda na to, że masz plan.
A teraz wykorzystaj swój wolny czas.
Mam zwolnienie od mamy.
Rozumiem, ale wprowadziliśmy nowe zabezpieczenia.
Rodzic lub opiekun musi cię wypisać.
To absurd! Moja mama pracuje!
Dobrze.
To niewiarygodne.
To nagły wypadek, a wy mnie uwięziliście.
Jest mnóstwo rzeczy, przed którymi trzeba mnie chronić,
ale nie przed tym, co się stanie, jeśli teraz wyjdę.
Żeby było jasne.
Proszę!
Nic nie może pani zrobić?
Nie chcesz tego.
Cześć.
Przyjdziesz później?
- Naprawdę mnie tam chcesz? - Tak.
- Dobra. - Potrzebuję cię.
Tak.
Dasz radę. Wiesz o tym, prawda?
Nie ma dobrych zawodników.
- I tak nie chcesz z nimi pływać. - Tak.
Ale będą łowcy talentów.
Wiem.
Harvard jest niecałe dwie godziny drogi od Browna, nawet w korku.
- I jest autobus za 20 dolarów. - Tak?
Mam jeździć do ciebie autobusem?
Nie. Będę przyjeżdżać do ciebie.
W każdy weekend. Kiedykolwiek.
Nawet jeśli dostanę się do Wesleyan albo Bowdoin.
Dobra.
Co?
Najpierw to było dla ciebie za dużo.
A teraz znowu jesteśmy razem, mamy być ze sobą na studiach
i chcesz mnie odwiedzać, kiedy zechcę.
Jestem idiotą.
To było to. Mówiłem.
- Tęsknię za tobą. - Najwyraźniej.
Marzenia są cudowne,
ale nie spełnią się same.
Urzeczywistnia je ciężka praca. Ciężka praca powoduje zmiany, więc…
Dominique?
- Tak. - Cześć, jestem Kaila. Wejdź.
…przestań marzyć, działaj.
To okropne.
Mogłabym wszystko zjeść.
To moja specjalność.
- To jest Vie. - Hej.
- A to Gemma. - Hej.
Nie wiedziałam, czego ci trzeba. Zrobiłam tu miejsce.
Tak, jest idealnie.
Dzięki.
Mówiłaś, że będą trzy.
- Kupiłam materiały. - Wiem.
Przepraszam, Jordan miała tu być, ale nie mogła.
Więc będzie tylko nasza dwójka, dobrze?
Już przyjechałam, więc…
Dobra.
Zakładam, że dla mnie nic nie zrobisz, prawda?
- Nie. Nic. - Napijesz się? Mam LaCroix…
Daj mi LaCroix.
Tak, poproszę.
Chodzisz do Grand Army?
- Tak. - Szaleństwo.
- Tak? - W chuj.
Mieliście egzaminy?
- Poszło ci zajebiście? - Nieźle.
- Wasza szkoła jest megaambitna. - A wasza nie?
Nie mamy nawet ocen. Wszyscy jadą na antydepresantach.
To niedorzeczne.
Nie mówiłam wam.
Mój terapeuta powiedział, że mam rację, walcząc z tatą o tampony.
Jej ojciec ma problemy.
Kazał sprzątaczce rozstawić małe kosze na zużyte tampony Kaily.
Jak w łazienkach w restauracji.
Kosze na „kobiece środki higieniczne”.
Powiedziałam mu, że jest mizoginem.
Spytałaś go, czemu czuje się niezręcznie przez twój okres?
Powiedz, że przez to wstydzisz się czegoś,
co jest zupełnie naturalne.
Tak. Masz rację.
Podoba mi się to. Genialne.
Możesz to powtórzyć? Nagram cię.
Macie terapeutów?
Miałam przez miesiąc po śmierci mamy.
Przykro mi.
W porządku. Miałam 12 lat, więc to było dawno temu.
Chcę być psychologiem. Dlatego pytałam.
Ale nigdy u żadnego nie byłam.
Nigdy?
Nie. Jak większość moich znajomych.
Moja siostra studiuje psychologię na Hopkinsie.
Chciałabym tam pójść.
Jej się nie podoba. Chce wziąć rok wolnego.
Dobra.
- Kto pierwszy? - Ja.
- Też jesteś z Brooklynu? - Tak.
Jasne. Skąd?
Z prawdziwego.
Hej, Owen!
Co się stało z twoją twarzą?
- A jak myślisz? Napadli mnie. - Kto to zrobił?
Chcesz ich za mnie stłuc?
Daj spokój. Tylko sprawdzam, co u ciebie.
Jestem. Oprowadzić cię?
To moja nowa chata i kumple.
Mają tu niezłe laski,
ale cię potną, jak nie odpiszesz.
Spoko?
Dzięki za wizytę.
Zaczekaj. Dostałeś się do All-State.
Co?
Dostałeś się! Udało ci się!
Jakie to ma znaczenie?
Myślałem, że chcesz wiedzieć. To ważne.
To znaczy, że pokonałeś z 1000 innych osób.
Jestem zawieszony. Nie zagram.
Tak, wiem. Ale…
Jesteś zabawny.
Przyszedłeś powiedzieć mi, czego nie mogę mieć.
Daj spokój. Wiesz, że nie chcę być taki.
Zasłużyłem na to.
I co teraz?
Jakiś przegryw się dostanie?
Jakiś jebany rezerwowy?
To przez ciebie tu jestem.
Dałeś im dokładnie to, czego potrzebowali.
Udupiłeś mnie i teraz tu siedzę.
Nawet Dom próbowała mnie poprzeć, ale…
- Nie, stary. - Naprawdę tego nie rozumiesz?
Nie zbliżaj się do mnie.
Nie przychodź tu więcej. Nie odzywaj się.
Nic nie rób, bo się na ciebie rzucę.
- Nie mogę, mamo! - Gdzie byłaś?
- Co się stało? - Nie mogę.
Co się stało?
Nie mogę tu mieszkać. Widziałam go!
- Dobra. - Chcę zniknąć, mamo.
Proszę, pozwól mi zniknąć.
Jest ze mną źle.
W porządku. Chodź tu.
Dalej, Grand Army!
- Dalej! - Dasz radę!
Dasz radę, Bo!
TOR DRUGI, GRAND ARMY – DYSKWALIFIKACJA
Kurwa!
Cholera.
Co ci odjebało?
Co sobie myślałeś, bystrzaku?
Że dostaniesz więcej czasu, jak na każdy test?
Kurwa, przestań! Stary! Orlov, nie!
- Hej! - Cofnij się, kurwa!
Hej!
Skończcie to! Już!
Co się dzieje?
Nic.
Jesteśmy trochę wkurzeni.
Pakam, chcą z tobą porozmawiać.
- Chodźmy. - Kto?
Łowcy talentów.
Teraz.
Ubierz się. Są pod wrażeniem twojego czasu.
Tylko tyle wiem.
Dobra, Grand Army. Zbiórka!
Dobrze. Chodźcie.
Nie możemy popełniać takich błędów.
Bez względu na to, czy to nam zaszkodzi,
musimy być silni i dobrzy technicznie.
Orlov, to się nie może powtórzyć.
Bądź lepszy.
Idź się umyć.
Chodźmy, Pakam!
Dalej! Chodźmy. Ruchy.
18,30 to za późno.
Wcale nie.
Musisz to zrobić.
Mówiłyśmy, że maile są słabe.
Jeśli chcesz dostać staż, musisz zadzwonić.
Zrób to teraz.
Co ty, kurwa, robisz?
Daję ci całą moją moc! Zrób to!
- Nikogo nie będzie. - Nagraj się! To inicjatywa.
Będziesz gotowa, jeśli będzie trzeba przyjść jutro.
Dobra.
Sisters Thrive, w czym mogę pomóc?
Jak się pani ma?
Dobrze. A pani?
Świetnie. Dziękuję. Nazywam się Dominique Pierre.
Dzwonię w sprawie maila
na temat rozmowy o staż dla licealistów.
Dostała pani maila ze szczegółami spotkania?
Nie dostałam.
Ale chciałam się z wami skontaktować, bo chciałabym przyjść
i opowiedzieć o sobie coś więcej.
Pastor ze św. Jana mnie polecił i spóźniłam się z wnioskiem,
bo nie wiedziałam o stażu. Mogę przyjść w każdej chwili.
Zależy mi na tym projekcie
i wierzę, że świetnie bym do was pasowała.
Proszę chwilę poczekać.
Pani Dominique?
Tak.
Idealnie.
Tak. Dobrze, że pani zadzwoniła.
Mogę panią wcisnąć, Dominique, ale to musi być jutro.
- Wcześnie. - Idź.
Może być na 8,30?
Oczywiście. To brzmi idealnie. Nie opuszczę dużo lekcji.
Świetnie. Do zobaczenia.
- Miłego wieczoru. - Nawzajem.
O mój Boże!
Jesteś moją bohaterką. Naprawdę. To było super.
I zobacz, co masz!
Moc czarnych dziewczyn, kurwa!
Wyglądasz na szczęśliwszą niż ostatnio.
Cóż,
to kamuflaż.
Przykro mi.
Dlatego tu jestem.
Ostatnio czuję się jakby…
nieszczęśliwa.
Nie potrafię tego zmienić.
Kochanie.
Porozmawiajmy.
Mamy trochę czasu. Dobrze?
Leilo! Nie. Leilo, zaczekaj! Nie!
Ratuj się, Leilo!
Zamknij się. Nie masz mojej mocy, suko.
Załatwię cię!
Zabiję wszystkie plemniki,
aż umrzesz, skurwysynu!
Zamieściłam to.
Dostało dużo lajków i nie wiem, dlaczego to zrobiłam.
Właściwie nie mam nic przeciwko niej.
Może naprawdę coś jej się stało?
Myślę, że twoja samoświadomość to pozytywny znak.
I wczoraj paliłam zioło.
Czuję się winna, ale… Chyba nie powinnam,
bo nie zamierzam tego robić często.
To dobrze.
Co jeszcze?
Jeden z kolesi, o których Joey…
Dziewczyna, którą nagrałam…
Nie wiem, czy mogę to powiedzieć.
Możesz mi powiedzieć, co chcesz.
Wszystko już słyszałam.
Więc…
Uprawiałam z nim seks oralny
w szkole w sali teatralnej.
Dobra.
- Jak się czujesz? - Okropnie.
To była moja pierwsza laska.
A jeśli jest gwałcicielem?
Złamałam zasady szkoły
i czuję się jak zdzira.
Leilo, czy zrobiłaś to dobrowol…
Tak! Totalnie tak.
Dlatego to jest takie złe.
Przez to kłóciłam się z Rachel. Już mnie nie zna. Tak powiedziała.
Obrzydzam ją.
Źle się przeze mnie czuje. I pewnie ma rację.
Chcesz zadzwonić do rodziców?
Wiedzą, że tu jesteś?
Powiedziałam im, że próba się przeciągnęła.
Jestem dublerką, to do bani.
Po prostu…
nie zachowuję się jak ja.
I nie mogę zmyć z siebie tego szlamu. Wie rabin?
Dobrze.
Masz dużo na głowie.
Rozumiem cię.
Po pierwsze, powinnaś wyzbyć się tego wstydu.
Wszyscy dokonujemy wyborów, poznając siebie i swoją seksualność.
Nie będziemy zachwyceni każdym z nich.
Daj sobie odetchnąć.
I obiecaj sobie,
że podczas sytuacji seksualnych
zadasz sobie pytanie:
„Czy naprawdę tego chcę? I dlaczego?”.
Nie ma tu miejsca na wstyd.
Sądzę, że są trzy rzeczy, dzięki którym stajemy się znów sobą.
Skrucha,
modlitwa
i dobroczynność.
Dobrze, chwileczkę.
Jeśli chodzi o Joey i Rachel…
skrucha.
W judaizmie jest bardzo ważna wartość,
która leczy.
Nie tylko skrzywdzonych, ale i nas.
To jak przycisk restartu dla duszy.
Dobrze. Chcę tego. Co to?
Zadośćuczynienie.
To praktyka naprawiania złych uczynków,
by znów być jednością z Bogiem i sobą.
Pomyśl, że to…
jak zjednoczenie.
Stanie się znowu sobą
przez aktywne praktykowanie odpowiedzialności za siebie i innych.
Więc mam…
przeprosić?
Albo podziękować.
I jeśli to zrobię, poczuję się lepiej?
Teoretycznie tak, ale to proces.
To wymaga czasu.
Mam przyznać się do grzechów wobec innych?
ZADOŚĆUCZYNIENIE
Hej!
Co tu się dzieje?
Próbuję czegoś nowego.
Coltrane.
- Tak. - Nieźle.
Ale kończ. Dziecko musi iść spać.
- Odrób lekcje. - Dobra.
Tato.
Będę grał w All-State.
Co?
Tak, dostałem się.
- Dostałeś się? - Tak.
To rozumiem.
Spójrz na siebie.
- Spójrz. Dajesz radę! - Tak.
Rany. Jestem z ciebie cholernie dumny.
Tak się dzieje, kiedy ciężko harujesz.
- Tak. - Czekaj. Mama wie?
Powiem jej za kilka minut.
Najpierw tu posprzątam.
Posłuchaj, zawsze będą cięższe momenty.
Tak się je przechodzi.
- Zasłużyłeś. - Jasne.
Mój synek.
Daje czadu!
Szybko powiedz mamie. Nie umiem dotrzymywać tajemnic.
- Nic! - Co?
Kurwa!
Co ja odpierdalam?
Mee?
Co robisz?
Myślałam, że coś ci się stało. Pisałam.
Telefon mi padł.
- Nie widziałeś? - Czego?
Ktoś wrzucił na net twój esej.
To fałszywe konto, ale wrzucili całość.
- Sid! - Rodzice.
Jeszcze nie wiedzą. Przestań.
Wiesz, że i tak cię kocham?
Pokaż.
MOJA SUPERKOBIETA.
TO MEGASEKSOWNE, JAK OSTATNIO DAJESZ CZADU.
MYŚLISZ, ŻE BYCIE CZĘŚCIĄ ELITARYSTYCZNEJ INSTYTUCJI
TO JAKAŚ SUPERMOC?
NIEPRAWDA.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz