NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
NIE SŁUCHACIE.
PROSZĘ, ODDZWOŃ. NIC NIE ROZUMIEM.
SID, CO SIĘ DZIEJE?
Powiem, że to nie ja. Ktoś się pode mnie podszył.
Ale to ty.
Chce wiedzieć, co u ciebie.
Kocha cię.
Czemu to napisałem?
Nie doszłoby do tego, gdybym nie napisał.
Miałbyś mniejszą szansę dostać się na Harvard.
I wciąż byłbyś gejem.
Myślisz, że po części chciałeś, żeby to się stało?
Co, kurwa?
- Podświadomie. - Nie.
To mój największy koszmar.
Ze 100 osób w szkole zrobiło coming out.
Ale nikt w drużynie pływackiej.
Tylko aktorzy w twojej sztuce o przyjemności.
- To nie ma sensu. - Ja nie.
Wszyscy mają to gdzieś.
A jeśli nie, to skopię im dupy.
Nie mogę tam wrócić.
Nie masz się czego wstydzić.
Nie rozdmuchuj tego, to przycichnie.
To ich zabije.
Pomyślą, że zawiedli jako rodzice.
Nie dowiedzą się.
Nie oznaczono cię w poście, nie mają kont na portalach,
a tata ma telefon z klapką.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Czuję, że cię nie wspierałam,
i nie wiem, co z tym teraz zrobić.
Nie mogłem nikomu powiedzieć.
Moja mała.
Która godzina?
Śpij dalej, mamo.
Już po piątej.
Całą noc nie spałaś?
Nie możesz tak dalej ciągnąć. To za wiele.
Nic mi nie jest.
To tymczasowe.
A co z rozmową?
Jest o 8,00.
Zdążę dotrzeć do szkoły na sprawdzian z matematyki.
Muszę się zdrzemnąć pięć minut.
Pośpij przynajmniej kilka godzin.
Zaprowadzę dzieci do szkoły.
Zabiorę twoją siostrę do lekarza. Odpocznij.
Nie. Tylko kilka minut.
Nic mi nie jest.
Witamy na pierwszym dniu wyrywkowego przeszukiwania plecaków!
Otwórzcie plecaki do kontroli.
Byłem u Owena.
- Spoko. - To jak jebane więzienie.
Mam grać w All-State.
Dostałeś się?
Zagram za Owena.
Kurwa.
Co on na to?
To nie twoja wina, Jay.
Naprawdę. Użalanie się nad sobą w niczym nie pomoże.
Nic nie mówiłeś o naklejkach.
A są boskie, bo zgadnij, kto je zaprojektował?
- Z moim sloganem. - Byłeś na jednym spotkaniu.
Dokładnie. A mój slogan jest na naklejce.
- Serio? Dobra. Masz. - Tak.
Spotkanie Związku Czarnych Uczniów. Mam bilety.
Jeden dla ciebie. I dla ciebie.
Dam ci znać.
- Muszę to zrobić. - Masz.
- Dzisiaj. - Daj mi.
Tak, ziom.
Przyjdziesz?
Bo jeśli ty przyjdziesz, to ja też.
Nie.
Orlov to jebany ruchacz.
Co? Nie mogę popełnić błędu?
Wpadnij na spotkanie związku.
Nie.
JESTEM ZŁA, ŻE MNIE IGNORUJE
Ustawcie się w dwóch kolejkach.
Miejcie plecaki otwarte.
Gdybym był terrorystą, zdetonowałbym bombę tutaj.
Załatwiłbym nas wszystkich.
Żeby nie mieli czasu sprawdzić nam plecaków.
Sprytnie. Gadaj tak dalej przy ochronie.
Na pewno pasuje im gadka o bombach z ust brązowych.
Boże, co za jebani idioci.
Dokąd idziesz?
Cześć.
- Jak leci? - Chodź na chwilę.
Jak sobie radzisz z tym szajsem?
Pisałem, że jeśli chcesz o czymś pogadać…
Ty to zrobiłeś?
Ty to wysłałeś?
Co?
Nie. Po co…
Byłeś u mnie. Miałeś mój plecak.
- Myślisz, że bym to zrobił? - Zmuszasz mnie, żebym…
Nie. Nigdy bym nikogo nie ujawnił.
Hej.
Dobra, możesz iść.
Hej.
Możemy pogadać?
Pewnie.
Chciałam tylko…
Miałaś rację, że między nami było dziwnie,
i czuję, że…
Nie wiem. Rozmawiałam z rabinem Schultz i…
Rozmawiałaś z moim rabinem?
Tak, udzieliła mi wielu porad
i dzięki niej zrozumiałam, że jestem w podróży.
Każdy jest w podróży
i czasami nie wiemy, dokąd iść,
albo wybieramy złą ścieżkę, ale musimy się wspierać.
Chcę wspierać ciebie i chcę, żebyś ty wspierała mnie.
Tak jak zawsze.
Tak, też tego chcę.
Tak, a ostatnio mnie nie wspierałaś.
W ogóle.
A to dla mnie ciężkie ze wszystkim, co się dzieje.
I dlatego zachowywałam się jak suka.
Wiem, że to nie fair, ale naprawdę cię potrzebowałam.
Czekaj. Ja nie wspierałam ciebie?
Możemy się spotykać jak kiedyś?
Idziesz na spotkanie związku?
Pójdę z nimi.
Dobra. Tak.
ZOSTAŃ NA DRODZE DO ZADOŚĆUCZYNIENIA
Co, kurwa?
Po południu?
Ustawiłaś na jebane popołudnie, ty głupia…
Przepraszam najmocniej. Miałam przyjść wcześniej na rozmowę.
- Mogę… - Chwileczkę. Zwolnij.
- Jak się nazywasz? - Dominique Pierre.
O rany. Ostro się spóźniłaś.
Masz dobrą wymówkę?
Nie mam.
Dobrze. Zobaczmy, co mogę zrobić.
Mogę wcisnąć cię na 11,30. Dasz radę wrócić?
Za godzinę?
Oczywiście. Tak. Dziękuję.
Jestem kurewsko głupia.
I skłamałam, że mogę czekać cały dzień.
- Ale muszę wrócić na sprawdzian. - Nie stresuj się.
Nie wierzę, że to zjebałam.
Mam włączyć alarm przeciwpożarowy?
Wszyscy są nerwowi. Wystarczy krzyknąć:
„Bomba!”.
- I zamkną szkołę. - Nawet nie żartuj.
Zaraz sama zgłoszę zagrożenie.
Dobra. Muszę iść, ale dasz czadu, dobra?
Pamiętaj, że wrażliwość to siła.
Dobra. Pa, Miko.
Dominique, dziękujemy za przybycie.
Bardzo dziękuję za zaproszenie.
I za cierpliwość.
Przepraszam jeszcze raz.
Może opowiesz nam o sobie?
Dobrze.
Tak.
Jestem w trzeciej klasie liceum Grand Army.
I…
Zainteresowałam się zdrowiem psychicznym
po zajęciach z psychologii.
To były pierwsze zajęcia,
po których miałam chęć odrabiać pracę domową.
Czemu jesteś zainteresowana stażem u nas?
W jaki sposób pasujesz do naszej misji?
Cóż…
chcecie zapewnić dostęp do pomocy psychologicznej osobom,
które go nie mają.
Potrzebujemy tego w tym mieście.
I w mojej społeczności.
Widzę to codziennie.
Szczerze mówiąc, jestem osobą, której próbujecie pomóc.
Co masz na myśli?
Mogę na chwilę się przed wami odsłonić?
Proszę. Chętnie posłuchamy.
Myślę, że większość ludzi,
nawet tych, którzy chcą pomóc,
nie rozumie tego, z czym niektórzy się mierzą.
Kiedy w naszej kulturze mówimy o dbaniu o siebie,
dla wielu ludzi jest to luksus.
Jak możemy to zmienić?
Robiąc to, co robicie.
To znaczy,
nie znam wszystkich odpowiedzi.
Znam tylko własne doświadczenie, ale…
Na przykład spóźniłam się dzisiaj.
Ustawiłam alarm na popołudnie zamiast na rano,
co jest nieuważne, wiem.
Ale wiedzą panie co?
Poszłam spać o godzinie 5.
Tak jak wczoraj i przedwczoraj.
Bo brakuje mi czasu,
żeby zrobić wszystko, co muszę, żeby żyć tak, jak chcę.
I…
jestem zmęczona.
I, szczerze mówiąc, jestem przez to zła.
Ale na to jedno nie mogę sobie pozwolić, bo wtedy…
będę taka…
jak się spodziewają.
Nie chcą widzieć mojej złości,
bo komu właściwie wolno się złościć?
To przywilej, jak wszystko inne. Moja złość się nie liczy.
Ale te wszystkie uczucia
wciąż są we mnie
i nie mają żadnego ujścia.
Jest pełno dziewcząt i kobiet takich jak ja,
które nie mają z kim porozmawiać, więc…
spychamy je na dół.
Skrywamy je w sobie.
Ale…
wciąż tam są.
To boli.
I…
ktoś musi nas wysłuchać.
Wiem, że już to wiecie,
bo dlatego tu jesteście i to robicie, ale…
W tym mieście 95% pracowników ochrony zdrowia psychicznego jest biała.
Nic do nich nie mam, ale…
to ważne, z kim rozmawiasz.
To ważne, z kim czujesz się komfortowo.
To ważne, kto cię wysłucha i kto powie: „Rozumiem cię”.
To po prostu ważne.
Nie wiem, jak doprowadzić do tego, żeby to się zmieniło, ale…
szkolicie czarne kobiety na terapeutki, prawda?
To brzmi niesamowicie.
Chcę być tego częścią.
I… szczerze mówiąc,
chciałabym wyglądać czadowo w garsonce.
Chciałabym usiąść z wami przy stole i…
dopilnować, że robię wszystko,
żeby moi ludzie dostali to, czego potrzebują.
Dodatkowo jestem biegła w Excelu,
zbudowałam własną markę w mediach społecznościowych,
jestem solidna i punktualna.
Oczywiście nie licząc dzisiaj.
Więc… tak.
- MOŻESZ ODPOWIEDZIEĆ? - WYBACZ, ŻE NIE PISAŁEM…
Jak leci?
- Cześć. - Widziałem twój esej.
Dobra rzecz.
Wielki krok. Gratuluję.
Jak się czujesz po ujawnieniu?
Fajne jest to, że po coming oucie
od razu masz wspierającą cię społeczność.
Wpadnij na spotkanie.
Sojusz Gejów i Hetero.
Powinieneś wpaść. Osoby queer powinny trzymać się razem.
Tak. Dzięki.
Sid!
Hej.
Jak leci?
Nie wyobrażam sobie, jak się teraz czujesz.
Bo zostałeś tak odkryty.
I…
Chciałam tylko powiedzieć, że…
wspierałeś mnie, kiedy w naszym życiu wybuchła bomba.
Chcę cię teraz wspierać, kiedy bomba wybuchła w twoim życiu.
Panie Blumberg.
Bardzo przepraszam.
Miałam rozmowę o staż. Przyszłam pół godziny temu,
ale Dolores kazała mi czekać do końca lekcji.
John, Becca, oddajcie prace.
Czy mogę napisać sprawdzian po lekcjach?
Nie mogę na to pozwolić.
Wiem, ale nie sądziłam, że tak długo mnie nie będzie.
Doceniam to, ale w klasie jest 38 uczniów.
Nie jestem surowy, tylko konsekwentny.
Jeśli pozwolę ci poprawić, będę musiał pozwolić wszystkim.
Masz mocną średnią, to tylko trochę obniży ci ocenę.
Takie życie.
Chujowy dzień.
Nie da ci poprawić?
Kurwa.
A jak rozmowa? Opowiedz.
Bardzo chcę tam pracować.
- Tak? - Wiecie…
Te kobiety były niesamowitymi królowymi.
Chyba mnie polubiły, ale chuj wie.
Mówiłam o szkole. I że dbanie o siebie to luksus.
- To brzmi głupio? - Nie.
Jestem ekspertką w kwestii dbania o siebie.
- Dbam o siebie co noc. - Ja też.
I jest luksusowo.
O Boże! Zamknij się!
Stresuję się. Aż mnie szyja boli.
Wiesz, czego ci trzeba?
28 godzin w dobie?
Nie, musisz mieć wolny wieczór.
Zaszalej. Wyluzuj.
Masz rację.
Mam jutro test z historii i nie zaczęłam się uczyć.
To zbiórka kasy i zabawa, którą zorganizował twój facet z Sonią.
- I zdążysz się pouczyć. - Jasne.
No chodź. Wiesz, że chcesz.
No chodź. Weź naklejkę, mała.
Chodź potańczyć.
- Dobra. - Zabaw się.
Zrób to.
O tak! Jazda!
Hej, Sid.
Siadaj.
- Nie trzeba. Tylko… - Siadaj.
O co chodzi?
Słyszała pani o…
Tak.
Nic ci nie jest?
Jak przyjęli to rodzice?
To ostatni ludzie, których spodziewałbym się na Instagramie.
Myślałeś o tym, jak chciałbyś zacząć z nimi rozmowę,
jeśli w końcu się…
Jak to wyciekło?
Nie wiem.
A ty?
Musiał to zrobić ktoś, kto miał do tego dostęp.
Może trzeba to oficjalnie zgłosić panu Burleyowi.
Miała pani jedyną kopię.
Sid, masz prawo cierpieć i być zły.
I chcę ci pomóc.
Ale kiedy tak mówisz, to brzmi, jakbyś sugerował,
że miałam z tym coś wspólnego.
To było jawne naruszenie twojej prywatności
i nie wiem, jak to wyciekło.
Ale myślę, że póki co
musisz skupić się na tym, co pchnie cię do przodu.
Muszę cofnąć czas.
Proszę, nie odtrącaj ludzi, którym na tobie zależy.
Zniszczę, zmiażdżę, dowalę.
Hej, mała, ostro cię załatwię.
Dość!
Przestań gadać.
To, co chcesz zrobić z moim ciałem…
Ocenisz, czy mogę to wysłać do Joey?
Teraz nie mogę.
Chcę jej dać znać, że ją wspieram, wiesz?
Kto ci powiedział, że pragnę twojej agresji?
Pieść, liż, zajmij się…
Czekaj, Maya.
Leilo, umiesz to powiedzieć w języku migowym?
Większość.
A pozycje?
Czemu chodzi po scenie przy „spłucz i powtórz”?
Upodmiotowienie.
Tył sceny to wstyd, a przód to upodmiotowienie.
Możesz się skupić?
Tak, totalnie.
Możemy się cofnąć? Do początku tej części. Wybacz.
A jeśli za kulisami ktoś rozmawia, to zamknąć ryje.
Zdominuję, zniszczę, zmiażdżę, dowalę.
Hej, mała, ostro cię załatwię.
Dość!
Przestań gadać.
To, co chcesz zrobić z moim ciałem,
jest tylko dla twojego ciała.
MAM NADZIEJĘ, ŻE NIC CI NIE JEST. WYBACZ, ŻE BYŁAM NIEMIŁA.
Kto powiedział, że chcę być zniszczona?
Kto ci powiedział, że pragnę twojej agresji?
Pieść, liż, zajmij się.
Proszę.
Spłucz. Powtórz.
Co się stanie, jeśli powiem wprost, co lubię i czego chcę?
TELEFON MI WARIUJE. NAPISZ, JAK PRZECZYTASZ.
Jeśli ośmielę się to powiedzieć?
To proste.
Nazwiesz mnie dziwadłem.
Nazwiesz mnie…
agresywną.
- Chcesz narzutę babci? - Po co?
Nie wiem.
- Uwielbiasz ją. - To prawda.
Ale przez to, że mi ją dajesz,
mam wrażenie, że myślisz, że nie wrócę.
Oczywiście, że wrócisz.
CZESNE 2019–2020
Mamo, jak was na to stać?
To 48 000 $ rocznie.
To część roku.
Zapłacimy część.
I dziadek z babcią pomagają.
Ale bałagan.
Żałosne. Jakbym uciekała.
Wcale nie.
Nie musisz robić nic, czego nie chcesz.
Nie musisz jechać. Możesz zostać.
Bronisz siebie, odchodząc.
To nie ucieczka.
A oni mogą robić, co, kurwa, chcą.
A baletki?
- Weźmiesz je? - Nie potrzebuję ich.
Mamo!
Hej!
Tu jesteśmy.
- Cześć. - Cześć, malutka.
Chodź tu.
Uściskaj mnie.
Chodź tu.
Co robicie?
- Pomieszkam trochę u taty. - My też?
Nie. Tylko Joey i na krótko.
Dalej będziemy się ciągle widywać.
I idziemy dzisiaj do taty na rodzinną kolację.
Ale czemu jedziesz?
Żeby nie musiała widywać George’a.
Też chcę jechać. Też nie chcę go widzieć.
Bierzesz plakat Bikini Kill?
Jeśli nie, mogę ci go przypilnować.
Ma być w nieskazitelnym stanie.
Też chcę coś dostać.
O mój Boże, jeszcze wrócę.
Dobra, Frankie.
Możesz wziąć jedną rzecz.
Dobra. Chodźmy.
- Zabieraj się. Chodźmy. - Daj spokój.
Dalej.
Coltrane zwykle był tutaj.
Nie da się go ograniczać.
Tu jest inna sekcja Coltrane’a, z czasów nagrań w Impulse.
- Masz dziwny system. - Nie.
Lubi, kiedy ludzie pytają o to, czego szukają.
Tak nawiązuje rozmowy.
O to chodzi w jazzie.
No i proszę.
Live at Birdland.
Rok 1964.
Wiesz, gdzie się słucha.
Tak jest. Dzięki, przyjacielu.
Oczywiście
w Alabamie nie grał na żywo.
To piąte podejście w studio Van Geldera
w Edgewater.
Ponoć Coltrane nie powiedział nikomu, o czym to jest, nawet swojemu kwartetowi.
Nuty nie miały tytułu.
Ale…
nawet jeśli nie wiesz, czemu to napisał, to kiedy słuchasz, wiesz, o co chodzi.
Czujesz to.
To mowa pożegnalna.
Słyszałeś o kościele baptystów w Birmingham?
Podłożono w nim bombę?
Zagrał to dwa miesiące później.
Saksofon płacze.
Wyśpiewuje cierpienie, ale pod spodem
słychać perkusję, prawda?
Narasta, wznosi się, brzmi groźnie.
To napięcie sprawia, że ten utwór jest tak potężny.
Jest o chwili, kiedy smutek przemienia się w złość.
To pomnik.
Tak. Ale to protest.
W tym kraju mamy tradycję pakowania się do autobusów
i odjeżdżania ku zachodowi słońca, by dokonać zmian.
To zrobimy z pieniędzmi, które dziś zbierzemy.
Tak jest! Dajcie mojemu facetowi kasę!
Bo chociaż cenimy naszą historię
i o niej myślimy, to musimy walczyć o naszą przyszłość.
Grand Army cię zaciągnie!
Będziemy rejestrować wyborców w Pensylwanii.
Co to? Dodatkowa imprezka?
Spóźniłeś się.
I co z tego?
Więc słuchajcie.
Jeśli wybory pójdą po naszej myśli,
to dzięki czarnym Amerykanom.
I młodym Amerykanom.
Bo póki inni się nie ogarną, musimy przewodzić!
Przekonamy ten stan!
Głośniej!
Gdzie jest Sonia Cruz?
Ma listę. Dołączcie do nas w autobusie!
O rany. Laska jest taka progresywna.
- Zróbcie coś. - Mam pomysł.
- Jaki? - Zaraz ci powiem.
Przywitajcie ciepło Step Corps z Grand Army!
Amanda! Dawaj, Amanda!
Jesteś taki dobry! I taki mądry.
Coś ty piła?
Jaki masz pomysł?
- Nie wydaj mnie! - O czym mowa?
O czarnych w ośrodku Owena.
- Jak nowe prawa Jima Crowa. - Musimy pokazać, jakie to pojebane.
Zróbmy coś w starym stylu, jak strajk dla Owena.
Podoba mi się to.
Pomysłowy dzieciak. Widzę, że szkoliłaś chłopaka.
Wiesz, że między nami nic nie ma.
Wiesz, że może być?
Tak to się robi. Nawet kiedy inni są przeciwko tobie.
Przyszedłeś.
Jest tu Flora?
Nie sądzę. Pisałeś do niej?
Nie. Pomyślałem, że na żywo będzie…
Nie wiem.
I tak dobrze, że przyszedłeś.
- Wszyscy się na mnie gapią. - Wcale nie.
Nie wiem jak wy, ale ja mam chęć na stek z Filadelfii!
Chyba już pójdę.
Stary, dopiero przyszedłeś.
Cześć.
Jak leci?
O chuj ci chodzi?
Jestem taki głupi.
- Zasraniec! - Sid!
Bo!
To byłeś ty?
- To ty, skurwysynu! - Zostaw mnie.
Nic ci nie jest?
Pokaż.
Doktor Kimoto do magazynku medycznego.
Co mówili?
Że lód mi pomoże.
Co z nosem?
Nic mi nie jest. Chcę iść.
- Meera? - Tato, tutaj!
Siddhartha.
- Co się stało? - W porządku. Nic.
Kto to zrobił?
To tylko sprzeczka z kolegą.
- Atakował cię? - Nie.
Gdzie była policja?
To nie było tak.
Trzeba powiadomić szkołę.
- Odpowie za to. - Tato.
Był biały. Obrał sobie ciebie za cel.
- Nieprawda. - Więc czemu cię zaatakował?
Bo się na niego rzuciłem. Popchnąłem go.
Dlaczego?
Przeze mnie.
Bronił mnie.
- Co się dzieje? - Nie musisz kłamać.
Kto kłamie? Powiedzcie prawdę. Co się stało?
Umieścił w internecie mój esej, żebym się wstydził. Wszyscy go widzieli.
Żebyś się wstydził bycia Hindusem?
To zbrodnia nienawiści.
- Przepraszam. Na dole był policjant. - Tato.
- Niech przyjdzie. - Przestań.
- Słucham. - Mam zgłoszenie.
- Przestań. Przepraszam. - Sid nie chce…
Pobito mojego syna.
Muszę wezwać policję. Mam to zrobić?
Nie. Mogę prosić o chwilę prywatności z rodziną?
Nie słuchasz mnie.
Nie. Ty mnie posłuchaj. Nie pozwolę cię tak traktować.
Mój esej był o tym, że jestem gejem.
Czemu o tym pisałeś?
Bo jestem gejem.
To niedorzeczne.
Nie jesteś gejem.
Tato.
Z tego co wiem, to nie było…
- Tak. Proszę. - Dziękuję.
Weź warzywa.
Nie masz warzyw na talerzu.
- Nałóż sobie. - Nie lubi ich.
- Solone? - Polej ostrym sosem.
Nie lubi ostrego sosu.
Mam pytanie.
- Co się robi w katolickiej szkole? - To co w zwykłej.
Ale są też lekcje religii i chodzi się do kaplicy.
I są zakonnice.
- Teraz jest inaczej. - Wszędzie.
Pewnie nie ma już aż tylu zakonnic
co za naszych czasów.
Duch Święty.
Bec, pamiętasz?
O mój Boże.
O mój Boże!
- Co, do diabła… - Jaki Duch Święty?
…robisz z ciałem?
Co was tak bawi?
Na szkolnych balach, zwłaszcza przy wolnych kawałkach,
zakonnice patrolowały salę
i pilnowały, żeby było dość miejsca na Ducha Świętego.
Nie kumam.
Należało zostawić dość miejsca między ciałami na…
- Jezusa. - W sumie tak.
Kompletne szaleństwo.
- Żałośni… - Niezręcznie.
…licealiści po prostu…
Chodź, Frank. Pokażę ci.
Nie zbliżaj się. O tak.
- Dobra. - O mój Boże.
Było aż tak źle?
- Było aż tak źle. - Gorzej. Było okropnie.
O mój Boże. Frankie musi być w centrum uwagi.
Jesteś kurewsko wredna. Tylko bawi się z mamą.
Chodź. Zatańcz ze mną. Proszę.
- Nie. Tylko popatrzę. - Nie, chodź. Zatańcz ze mną.
- Nie. Chodź. Proszę? - Idź…
- Halo? - Nie!
- Dobrze. - Mamo, kto dzwoni?
Kto dzwoni?
- Proszę. - Frankie, przestań.
Nina z tobą zatańczy.
Kto dzwoni?
Mamo!
Chwileczkę.
Na jakiej podstawie?
- Kto o tym decyduje? - O czym?
Są ze mną Joey i Matt. Chwileczkę.
To prokuratura. Nie skierują sprawy do sądu.
- Co to znaczy? - Dlaczego?
Z braku dowodów.
Co? Czyli nic nie zrobią?
Mają za mało, żeby wytoczyć proces.
- Co? - A nasze zdanie?
Wszyscy jesteśmy poruszeni.
Zapytaj, jak to możliwe?
Powiedz, że chcę z nimi porozmawiać!
Porozmawiamy.
O mój Boże. Potrzebowałam tego wieczoru. Serio.
Wiesz, kiedy ostatnio się bawiłam?
Kiedy?
Serio, pytam, bo nie pamiętam.
Spoko.
- Nigdy nie widziałem cię najebanej. - Nie jestem najebana! Patrz.
Daję radę.
Spiłaś się.
Spróbuj robić to, co ja. Wykarm rodzinę za osiem dolarów na głowę.
Osiem dolarów na cały dzień. Spróbuj.
Kurczak w panierce.
Sześć dolców za jeden posiłek.
I co, będziesz żywić się bułkami?
Wystarczy spóźnić się z czynszem o trzy dni i mogą cię eksmitować.
Serio. Trzy dni.
A ja na to: „Jeśli nie mam czynszu na czas,
to trzy dni gówno zmienią”.
- Obrabuję bank? - Jasne.
Ale zainteresowałam się tym.
Jeśli wynajmujący dopuści się zaniedbań, jak na przykład z zatkaną toaletą,
więc wszystko dokumentuję na wszelki wypadek…
Wynajmujący to miasto.
Ale jeśli wykażę zaniedbania,
sąd może pozwolić nam zostać nawet z zaległym czynszem.
O cholera.
Za dużo gadam. Pewnie masz ochotę zwiać.
- Nic nie mówiłem. - Ale tak myślisz.
- Zaufaj mi trochę. - Dobra. O czym myślisz?
Nie wiedziałem, że musisz się z tym wszystkim mierzyć.
To spory ciężar. A dźwigasz go jak piórko.
Bo jestem swoją własną magiczną superbohaterką i supergwiazdą.
Ale ostatnio nie jestem.
Nie musisz być magiczna.
Ale jesteś niesamowita.
Właśnie to wymyśliłeś? W tej chwili?
W tej chwili.
Tylko dla mnie?
Dla ciebie, kotku.
Jesteś superckliwy.
Chcesz wpaść na chwilę na górę?
O tak.
- Szczerze, to jestem nawalona. - Ale wyglądasz dobrze.
Zastawiony stół.
Dominique!
Martwiłam się.
Dobry wieczór.
Cześć, kochana.
Mamy gości.
- Przepraszam. Mogę… - Nie.
- W porządku. - Odprowadzałem ją tylko do domu.
- Nie wiedziałam, że ktoś jest. - Spoko. Nie szkodzi.
Miłego wieczoru.
- Do widzenia. - Do widzenia.
To jej kolega ze szkoły. Jest bardzo pilna.
Przepraszam.
W porządku.
Właśnie opowiadałam, jaka jesteś mądra.
Przepraszam na chwilę.
Przepraszam.
Dominique, otwórz.
Gdzie byłaś?
Na szkolnej imprezie.
Jesteś pijana?
Nie.
Kto to?
Francine chce cię przedstawić swojemu siostrzeńcowi.
To miły chłopak.
Mówiłam, że nie chcę.
Mamo! Dlaczego to zrobiłaś?
Nie możesz tak dalej robić.
Nie możesz tak dalej ciągnąć. To za wiele.
Kochanie…
Martwię się o ciebie.
Poznaj go.
Nie musisz teraz decydować.
Nie siedź za długo.
Dobrze.
Kochanie!
W końcu! Witaj!
- Wszystko dobrze? - Tak.
Miło mi cię poznać.
Hej.
Ronaldzie, to moja córka, Dominique.
Dominique, to Ronald Toussaint i jego matka Perla.
To mój ulubiony siostrzeniec.
Może i tak, bo jestem jej jedynym siostrzeńcem.
Dobrze. Kto jest głodny?
NIE SŁUCHACIE.
ZMUSZĘ WAS, ŻEBYŚCIE SŁUCHALI.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz