NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
NIE DA SIĘ UKRYĆ,
JACY JESTEŚCIE POJEBANI.
DZIEŃ DUCHA SZKOŁY WSZYSTKO W STYLU LAT 80.
Patrzcie, wrócił!
Witaj, kurwa!
Hej, Slater i Zack, tak?
Jesteś moją dziewczyną, Kelly Kapowski.
Co ze Screechem?
- Nie mówiłem, że to zrobię. - Nie umiesz się bawić. Serio.
Uważaj na ciuchy, ziom!
Wezmę swoje rzeczy.
Hej.
Nie martw się.
Będzie tego żałować. To nie twoja wina.
Serio.
Jako że wyniki obdukcji są niejednoznaczne,
a chłopcy podali spójną wersję wydarzeń,
to twoje słowo jest przeciwko ich.
Mam o tym zapomnieć?
Oczywiście, że nie.
Jednak jeśli nikt nie potwierdzi twojej wersji,
będzie mi trudno przedstawić sprawę, którą moglibyśmy wygrać.
Dlaczego pani nie mówiła, że nie będę miała nic do gadania?
Wybacz, jeśli nie przedstawiłam jasno tego procesu.
A co z taksówkarzem?
Mówiliśmy, że może coś widział. Możecie go znaleźć?
Taksówkarza nie udało się namierzyć
bez szczegółowego opisu jego wyglądu, numeru tablicy rejestracyjnej, licencji…
Czy któryś z chłopców byłby skłonny do zmiany zeznań?
Nie.
Co dokładnie mówią?
Mówili, że się zgodziłam?
I że to zainicjowałaś.
Co, kurwa? Kłamią!
Nie było zgody. Porwali mi bieliznę!
Mamo!
Niestety podarta bielizna, nawet z odrobiną krwi,
nie dowodzi gwałtu.
Może wskazywać na agresywną aktywność seksualną, ale to…
To jebane bzdury!
Rozumiem, Joey.
Chcę, żebyś to wiedziała.
Są inne sposoby.
Pani miała być tym sposobem.
Nie wie pani, czy przegram.
Kontynuujmy. Niech sędzia rozstrzygnie.
Z doświadczenia wiem, że mamy za mało.
I nie chcemy narażać cię na stres i traumę…
Już z nimi walczę.
Tak się bronię.
Obrona wykorzysta przeciwko tobie nie tylko brak dowodów.
Stworzą narrację na temat tego, jak wyglądał tamten wieczór.
A jak wyglądało to, kiedy George i Luke siłą rozkładali mi nogi?
Wpychali brudne paluchy…
Więc to nie ma znaczenia?
Są nagrania z tego wieczoru, na których…
szturchasz ich zabawkami erotycznymi.
- To była zabawa. - Zabawa.
Chyba się wstydzi,
że się z nami przespała.
Siedziała mi na kolanach.
Potem mnie pocałowała.
Widać to na nagraniu.
W pewnym sensie nas do tego zmusiła.
Wysłała wszystkim zdjęcie swojego kolczyka w sutku.
Nie nosi bielizny i pisze o tym, żeby zwrócić na siebie uwagę.
Nie ma szacunku do samej siebie.
Wszyscy w taksówce, łącznie z Joey,
doskonale wiedzieli, co się dzieje.
Nadal nie rozumiem, czemu nam to robi.
Byłem tam całą noc.
To dla niej typowe.
Świetnie pan wystąpił i chętnie zobaczylibyśmy pana jesienią.
Bez względu na to, jak to się potoczy,
czeka pana świetlana przyszłość, panie Pakam.
POCZTA GŁOSOWA
Życzymy miłej reszty czwartej klasy i powodzenia.
WSZYSTKICH TO JEBIE DAWAJ STARY! JESTEM DUMNY
TERAZ WSZYSCY SĄ GEJAMI? WIDZĘ CIĘ
PEWNIE, JEST CIEPLUTKI NIC DZIWNEGO, ŻE TAK DOBRZE PŁYWA
Manny znowu jest chory.
Brakuje nam rąk do pracy w kuchni.
Chory? Leniwy.
Jestem wolny.
- Będę pracować na zapleczu. - Reema będzie kierowniczką sali.
Saag paneer w bufecie?
Pomogę.
Zostało nam dal.
Dzwoń do Reemy.
- Będziecie udawać… - Spójrz na siebie.
Kierownik sali?
Co ludzie pomyślą?
- Nie chodzi ci o moją twarz. - Siddhartha!
Boże, ta część mnie dobija.
Jesteś coraz lepszy, ale źle wprowadzasz powietrze.
Musisz mieć mocny oddech.
Zacznij od dźwięku „ti” i dodawaj coraz więcej. Próbuj.
Postawa.
Potrzebuję chwili, nie mogę…
Myślałeś o tym, jak chcesz brzmieć?
Chcę brzmieć świetnie.
Ulubiony muzyk?
Coltrane.
Dlaczego?
Opisz to.
Nie wiem. Myślę, że…
czuć, że to pochodzi z głębi.
Zwłaszcza późniejsze utwory. Kiedy był uduchowiony.
Badał różne rodzaje muzyki i religie.
I wykorzystał to do stworzenia hybrydowego dźwięku.
Coś w tej mieszance do mnie przemawia.
Pochodzi z głębi.
Zastanów się, jaki jest twój dźwięk?
Skąd się w tobie bierze?
Coś w twojej głowie powstrzymuje cię przed sięgnięciem wgłąb.
Dosłownie cała szkoła jest dziś wystrojona
jak w jebanym 1985 roku.
A nie obchodzi ich protest?
A ciebie?
Aż do…
wczoraj?
Wszyscy są narcyzami. Myślą o sobie.
Zależy im, ale większość nie wie o Owenie.
- Musimy to zrobić. - Ale nie tylko dla Owena.
Musi chodzić o coś więcej.
- Niebiali uczniowie nie są bezpieczni. - Przestaniesz mówić „niebiali”?
Dommo, rozumiem, że się stresujesz, ale czy…
Ale to czarne dzieciaki. Bądźmy szczerzy.
I latynoskie.
Ilu tu widzisz takich jak my?
Kurwa!
Zupełnie zapomniałam o historii.
Spróbuję się pouczyć. Do zobaczenia.
Kotku, zaczekaj.
- Przepraszam. Byłam niemiła. - Poczekasz chwilę?
- Dobra. - Myślałem o wczoraj.
To przyjaciel rodziny.
Tak.
Dobra.
Chciałem powiedzieć,
że słyszałem, co mówiłaś o twojej siostrze
i problemach finansowych.
Nie powinnam była tego mówić.
Nic nam nie jest. Bo…
Masz dużo na głowie. Nie wiedziałem.
Szanuję twoją pracę.
Staram się.
Co to?
Zajrzyj.
Trzysta dolarów.
Niewiele, ale mam nadzieję, że to pomoże w domu.
Co robisz?
Nie chcę tego.
- Myślałem, że mógłbym… - Co myślałeś?
Serio, powiedz.
Że co? Uratujesz mnie?
Jebaną kasą z Targetu?
- Nie musisz być taka. - Co sobie wyobrażałeś?
Że się ucieszę?
Świetnie, 300 dolarów. Nie muszę się już o nic martwić.
Chciałem pomóc.
Nie potrzebuję twojej pomocy.
Weź to, kurwa.
Świetnie.
Powodzenia.
I nie martw się o czas dla mnie w swoim harmonogramie,
bo nie potrzebuję tego gówna.
Odłóż książkę, Dominique. Pokaż, na co cię stać.
DOBRZE SIĘ WCZORAJ BAWIŁEM
Odłóż to. Już, proszę.
Dobra, moi uczeni historycy, możecie zaczynać.
„Historia ludzkości to historia powtarzających się krzywd…”
Poczekaj pod salą.
Nie mogę oblać tego testu.
Oblać?
To podstawa do natychmiastowego wydalenia.
Szkoła stosuje zasadę zerowej tolerancji w kwestii ściągania.
- Nie muszę ci tego mówić. - Zrobię wszystko…
Nigdy w życiu nie ściągałam.
Jest źle. Idziemy do pana Metty. Weź swoje rzeczy.
Proszę, zna mnie pan.
To nie w moim stylu.
Co się z tobą dzieje?
Muszę cię oblać.
Przepraszam.
Albo jedynka, albo wydalenie. Twój wybór.
Wendi, to nie jest śmieszne…
To jebany gwałciciel. Nie…
Leila?
Jak ci z tym, że jesteś na tyle głupia, żeby zadawać się ze zboczeńcem?
Cieszysz się, że twój chłopak wrócił?
Co?
George Wright.
Wrócił do szkoły. To nie twój chłopak?
Nie.
Świetna robota, Wendi. Czekam na prezentację.
Zaliczone z minusem?
Może zostaniesz po lekcji? Porozmawiamy chwilę.
Dobrze, miłego dnia.
Ostateczne prezentacje w przyszłym tygodniu.
Zróbmy, co w naszej mocy, żeby podnieść ich poziom.
Miałam zrobić coś inaczej?
Zrobiłam badania. Wybrałam mało reprezentowaną grupę…
Widać, że włożyłaś w to dużo pracy,
ale brakuje ci osobistego związku.
- Dobra. - Dlaczego Żydzi z Kaifeng? Dlaczego ty?
Właściwie jestem Chinką, ale moi rodzice są Żydami.
Świetnie! Ale nie napisałaś o tym w pracy.
Masz rodzinę w Chinach?
Może zadzwonisz do krewnego i zapytasz o jego punkt widzenia?
Nie jestem pewna.
Staram się pomóc ci wymyślić sposób,
jak wpleść własną historię w projekt.
Takie było zadanie.
Inaczej taką będziesz miała ocenę.
KIRA JEST CHORA. MASZ ROLĘ! PRZYJDZIESZ NA PRÓBĘ?
Pyta: „Hej, mała,
czemu nie jęczysz,
nie krzyczysz, nie wypowiadasz mojego imienia?”.
A ja na to:
„Nie wiesz, jak brzmi prawdziwa przyjemność”.
A on na to: „Pokaż mi, jak brzmi”.
A ja na to: „Nie zasłużyłeś na moje dźwięki”.
Leila, jesteś emocjonalnie zamknięta. Włóż w to siebie.
Chyba to zrobiłam.
Kiedy zrozumie,
że jedyny dźwięk przyjemności, który się liczy, to słowo „tak”?
Udajesz.
Nie wiesz, kim tam tak naprawdę jesteś.
I źle migasz.
Nic z tego nie będzie.
Potrzebujemy kogoś innego. Jest słaba.
Pierdol się!
Nie chcę tego umniejszać.
Myślę jednak, że musimy skupić się na przyszłości.
Dużo da się naprawić
poza naszym niedoskonałym wymiarem sprawiedliwości.
Joey?
Przepraszam.
Porozmawiajmy o tym, co dzieje się w twoim ciele
i jak radzisz sobie z traumą.
Którą?
Gwałtem, którego nie było?
Obdukcją, której się głupio poddałam,
mimo że wszyscy mówili, że nic nie da?
A może tym, że spierdoliłam sobie całe życie bez powodu?
O której chcesz rozmawiać?
Kiedy zaczynasz nową szkołę?
W przyszłym tygodniu.
Jak się z tym czujesz?
Nie wierzę, że muszę zacząć od nowa w nowej szkole
pod koniec trzeciej klasy i mieszkać z tatą.
Jak jest u taty?
To dopiero pierwsza noc.
Nie wiem. Wiem, że się stara, ale…
to naprawdę dziwne.
Opowiedz o tym.
Kiedy…
przyszedł do mamy
po tym, jak mu powiedziała,
po raz pierwszy był w naszym mieszkaniu, odkąd się wyprowadził.
Nie tylko w drzwiach czy przy windzie.
Został na całą noc i…
Nie chciałam go tam.
Ale potem pomyślałam,
że powinien tam mieszkać.
Byłam na niego wściekła, że zdradził mamę.
Ale tej nocy siedział na kanapie…
i płakał.
Po raz pierwszy od dawna mocno się przytuliliśmy.
Pomyślałam…
że to wciąż mój tata.
I jestem jego dzieckiem.
Pewnie może to sobie wyobrazić.
Jestem za to odpowiedzialna.
Wszystko wszystkim zjebałam
i chciałabym, żeby moja rodzina nie musiała ucierpieć.
Joey,
nie jesteś za to odpowiedzialna.
Ale jestem.
Nieważne, co wszyscy mówią, jestem.
Postanowiłam z nimi jechać.
Złapałam taksówkę.
Najebałam się.
Ale nadal czuję, że robię wszystko, co powinnam.
Ale tyle przez to straciłam, a oni nic.
Ja pierdolę.
Próbuję zrozumieć, ale mam pytania.
Dobra.
Mówiłeś o przyszłym roku i jeżdżeniu do mnie.
O byciu ze mną. To była prawda?
Tak.
Chciałem, żeby była.
- Umawiałbyś się ze mną, choć wiedziałeś… - Nie wiedziałem.
Wiedziałem, ale…
Gdybym mógł skupić się na tobie, byłoby inaczej.
Ale nie było?
Uprawialiśmy seks.
- Nie chciałem cię wykorzystać… - Ale wykorzystałeś.
I jestem wkurwiona.
Wkurza mnie to, bo wiem, że to nie twoja wina.
Chcę cię wspierać, bo cię kocham.
Czuję się jak idiotka.
Nie jesteś idiotką.
- Myślałeś, że będę cię oceniać? - Nie!
Więc co?
Będąc z tobą, czułem się…
normalnie.
Czułem się jak syn, którego rodzice zawsze chcieli.
Ważny zawodnik dla drużyny.
Dzięki tobie czułem się…
tym, kim chciałem być, a nie…
I cię kocham.
Nie mów tak.
Kocham cię, ale…
Kurwa.
Próbowałeś czegoś? Z facetami?
Kiedy byliśmy razem?
- Używałeś prezerwatyw? - Nigdy całkiem…
Jestem taką idiotką.
Myślałam, że…
Co ja tu w ogóle robię?
Nie wiem, czy chcesz…
Przepraszam.
Cholernie mi przykro.
Przeprosiłam wszystkich,
ale nikt nie przyjął moich przeprosin.
Nikt mi nie odpisał.
Rachel ze mną nie rozmawia, a co ja w ogóle zrobiłam?
Powiedziałaś Rachel, że przechodzisz wiele zmian i…
Tak. Zlekceważyła mnie.
Jak może mówić, że jestem złą przyjaciółką, skoro…
I czy mogę powiedzieć…
co w tym złego, że się trochę zmieniłam?
Dlaczego nie przyjmie moich przeprosin i nie zapomni?
Myślę, że może należy pomyśleć o tym inaczej.
To wszystko ćwiczenia.
Zadośćuczynienie to styl życia.
System wartości, jasne?
Przeprosiny są częścią tego, ale to dłuższa droga.
Rozumiem.
Po prostu jestem zła i muszę znaleźć sposób, żeby…
Może przyjdziesz jutro z rodziną do synagogi?
Może pomóc ci poczucie wspólnoty.
Moi rodzice nie są religijni. Więc…
Nie może rabin wymyślić, co mogę zrobić w tej chwili?
Niestety judaizm tak nie działa…
W Torze nie ma szybkich rozwiązań.
Cieszę się, że mogę z tobą rozmawiać.
Ale chcę się upewnić, że wiesz,
że jest różnica między doradcą duchowym a terapeutą.
Jeśli chcesz z kimś porozmawiać, mamy tu wsparcie.
Mogę polecić ci parę osób.
Dzięki. Nic mi nie jest.
Musi rabin odebrać?
Powinnam.
Daj mi chwilę.
Kochanie. Co się dzieje?
W porządku?
Patrz, Dom.
Jak mogłam być taka głupia?
Zawsze mówisz, żebyśmy nie były dla siebie surowe.
Mogli mnie wywalić.
To, na co pracuję, wszystko by… zniknęło.
Tak, ale tak się nie stało.
Więc może musisz sobie odpuścić.
O rany…
Możecie przestać?
Nie lubią tu przymierzania peruk.
O kurwa. Przepraszam.
Kupuję tu prawie codziennie.
Jeszcze pomyślą, że jestem niegrzeczna.
Mam znaleźć dla ciebie towar?
Wiem, że dziś było do dupy, ale będzie dobrze.
Zapomnij. Jesteśmy tu po to, żeby cię wspierać i…
- Prosiłam was o to? - Co?
Nie musiałyście tu przychodzić. Będzie dobrze.
- Tak? - Tak.
Często tu bywam. Wpadam cztery razy w tygodniu.
Zastanawiam się, czy macie kartę stałego klienta, żeby…
Nie.
Dużo tu wydaję.
Nie chcę iść do konkurencji.
- Bo są… - Nie masz czym zapłacić?
Następny klient.
Mam pieniądze!
A jak to wygląda? Podbijacie ceny.
Czemu te włosy kosztują 45 dolarów?
To tani szajs!
Wiesz co?
Zapomnij.
Mam wydać całą kasę, żeby zarobić? Pieprzyć to gówno!
Dom!
Dommo, co się stało?
W porządku.
Nie mogę tak dłużej.
Nie mogę.
Nigdy nie ma spokoju. Nie wyrabiam się.
- Będzie dobrze. - Wyluzuj.
Nie będzie.
Koleżanka mamy ma siostrzeńca.
Potrzebuje zielonej karty.
Zapłaci nam 10 000 dolarów.
Za co?
Jeśli…
pójdę do ratusza i weźmiemy ślub. Będę musiała zacząć…
Nie.
- Co? - Dom, nie zrobisz tego.
Ale mogę. Ludzie ciągle tak robią. To nic takiego.
- Nieprawda. - To tylko papierek.
Ale łączy się z nim masa prawdziwego szajsu.
- Wiem, że było ciężko. - Nie, nie wiesz!
- Dobra, ale chodzi o to… - Ale co?
Nie ma lepszej opcji. Próbowałam wszystkiego.
Byle nie to.
Łatwo ci powiedzieć.
- Twoja mama nie może tego chcieć… - Nie mów tak.
Jakbyśmy były głupie albo pojebane. To nie tak.
To powinno tak brzmieć?
Dobra.
Dobra. Umiesz grać.
- Jesteś dobry. - Masz talent.
Znam cię! Chodzisz do Harlem Renaissance?
- Nie, do Grand Army. - Znasz kogoś, kto zginął w wybuchu?
Nie.
Za każdym razem, kiedy widzę arabskiego muzułmanina,
myślę: „Co masz w plecaku, skurwysynu?”.
- To popieprzone. - Naprawdę.
Jesteś z Brooklynu. Co tu robisz?
- Aleś ty głupi! - Mieszkam tu.
- Chodzę tam do szkoły. - Grasz w piłkę w parku Garveya?
Słuchajcie…
Mógłbym od was odkupić?
- Wyglądamy jak dilerzy? - Nie. Ale palicie.
- Myślałem, że może… - To popieprzone.
Nie, słuchaj… Jestem zdesperowany.
A ten kawałek mnie dobija.
Nie ja miałem go grać. Nie o to mi chodziło.
Słuchaj. Nie sprzedajemy, ale się dzielimy.
Śmiało, ciągnij. Jesteś spoko.
Na co ten kawałek?
Na występ.
- Duży? - Bardzo.
Spierdolę go przed 500 ludźmi.
Pięćset?
- Czyj był? - Owena. Mojego przyjaciela.
- Czemu nie gra? - Zawiesili go.
- Sześćdziesiąt dni. - Cholera!
Tyle razy mnie zawieszali, że rzuciłem szkołę.
- Popieprzone. - Nie przeszkadza mu, że grasz?
- Nie wie. - Jesteś bezwzględny jak diabli.
- To nie tak… - Powiedz mu.
- Muszę już iść. - Żartowaliśmy sobie.
Nie, w porządku. Wiem. Muszę się spotkać z tatą.
Dobra. Spoko.
Nara.
Dzięki.
Zapal z nami czasem.
Wpadnij, damy ci niezły towar.
- Tak jest. - Dzięki.
- Nara. - Spoko.
Kiedyś to będziesz ty.
To, jak siebie słuchają,
budują i tworzą coś organicznego i żywego.
Niesamowite!
Będziesz tak inspirował ludzi.
Masz dar.
Są inne sposoby inspirowania ludzi.
Czyżby?
Tak.
Organizuję coś w szkole.
Jakiś koncert?
Nie.
Protest.
Przeciwko karze dla Owena.
Będą przemowy, administracja nas wysłucha
i może Owen wróci wcześniej.
Kiedy to robisz?
Za tydzień. W czwartek.
Dzień przed All-State.
Jay…
więcej zmienisz w Julliardzie
niż z celem na plecach.
Ale to nie tylko ja. Mamy grupę, która pomaga Owenowi.
Ale mówię o tobie.
Nie zaszedłeś tak daleko, żeby wszystko stracić.
Nie zaszedłem.
- Co? - To było miejsce Owena.
Byłem rezerwowy.
Więc co, Jay?
To, co stało się Owenowi, jest obrzydliwe,
ale takie jest życie.
Tylko póki na to pozwalamy.
Ten protest jest ważny.
- All-State też. - Serio?
- To twoja przyszłość. - A Owena?
Odrzucenie tej szansy nie odda Owenowi miejsca.
Jay, to twoja szansa.
Ważne, co z nią robisz.
Chcesz uhonorować przyjaciela?
Daj z siebie wszystko.
Większość rodziców chciałaby mieć zaangażowane dzieci.
Większość rodziców nie ma geniusza.
Geniuszu, masz sos na twarzy.
Wytrzyj się.
Nie. Patrz, tam jest.
- Co? - Teraz jest po tej stronie.
Dobra, żartownisiu. Kumam.
Co robisz?
Pomagam.
Co się dzieje?
Kazaliśmy mu zostać w domu.
Po prostu przyszedł.
Idź do domu.
Rozejrzyj się. Potrzebujecie pomocy.
Zajmiemy się tym.
Udając, że wszystko jest w porządku?
Nie chcę być sam.
Nie pokazuj się tak ludziom.
Będą gadać.
Niech gadają.
Niech gadają o mnie? Tak. Ale o tobie? Nie.
Co im powiem?
Że bijesz się na imprezach?
- A inne rzeczy? - Pomówimy później.
Nie przejdzie ci to przez gardło.
Powiedz to.
Zostaję.
Jeśli chcesz pomóc, to przestań.
Próbowałem. Nie kontroluję tego. Taki jestem.
Nie.
Jestem twoim ojcem.
Wiem, kim jesteś. Lepiej niż ty.
Jestem gejem.
I to się nie zmieni.
Możemy o tym porozmawiać,
tak naprawdę,
albo mogę pozmywać.
Ale nie pójdę.
Mała, użyj mydła.
Nie wierzę, że to się stało u taty.
- Tak. - To nie jest śmieszne.
Wiem, nic już nie jest śmieszne.
Ja to zrobię. Przestań.
Użyj papieru toaletowego.
Tak?
Poważnie?
Nie.
Nie ma za co?
Dziękuję.
- Jakbym miała pieluchę. - Mogę dać ci tampon.
Nie chcę twoich wielkich tamponów.
- Co? - Dziewczyny?
Wyślij mi zdjęcie tego, czego potrzebujesz. To nic takiego.
- Dobrze? - Ja to zrobię. Dziękuję.
- Pa. - Pa.
Jezu Chryste.
Włosy będą ci odrastać rok.
Tak?
Pomaga ci to?
Masz nieatrakcyjny mundurek.
- Dziękuję. Wiem. - Polo? Ale styl.
Gnojek w szkole powiedział do mnie:
„Lubisz ostro jak siostra?”.
Przykro mi. To nie w porządku.
- Nie mogą… - Dajesz im wygrać.
Co mam zrobić?
Powiedz: „Pierdol się, nie niszcz mi życia”.
Wygrali, Nino!
Pokażę ci coś.
Czemu to zapisałaś?
Spójrz na nich.
Jakby…
wiedzieli, co zrobili.
Napiszę tacie, co ma ci kupić.
Nie pozwalaj im cię niszczyć.
Odejdźcie.
Proszę, odejdźcie.
Mamo?
Tato?
Mamo!
Mamo, to ja.
Nie!
Córeczka tatusia.
To boli!
Mama tak cię kocha,
że mogłaby cię, kurwa, zjeść!
Mamo?
Przepraszam. Nie zauważyłam pani.
- Co cię tak bawi? - Nic.
To czemu się śmiejesz?
- Nie chciałam. - Kpisz ze mnie?
Skąd ten pomysł?
Zewsząd?
- Wszyscy się ze mnie śmieją. - Nikt się nie śmieje, Leilo.
To nie jest moje prawdziwe imię.
Znałaś kiedyś Chinkę o imieniu Leila?
Mogłam zachować prawdziwe imię.
Wszyscy mówią: „Bądź sobą”. Powiesz mi, kto to?
Jesteś naszą córką. Twój tata i ja bardzo cię kochamy.
Kochacie swoje dzieło…
Cieszyliśmy się, że cię znaleźliśmy.
Wracajmy do domu. Dobrze?
Przylecieliście i mnie zabraliście.
Przywieźliście do obcego kraju, nie myśląc, jak to na mnie wpłynie.
Żyję czyimś życiem. Dziecka, którego nie mogliście mieć.
Nie wiem, jak mam…
Nie znam siebie.
Rozumiesz?
I śmiejesz się z niej, jakby to było nic.
Nigdy tego nie używałam.
Dobra. Najpierw szklanka wody.
Mam czworo dzieci.
Przywykłam do rozpraszania, ale dalej mi to przeszkadza.
Nie mogę rozpakować…
Zrobię to.
Co, kochanie?
Wyjdę za mąż.
Ale nie robię tego tylko dla rodziny.
Jeśli to zrobię, część pieniędzy pójdzie na studia.
To mój warunek.
NIE DA SIĘ UKRYĆ, JACY JESTEŚCIE POJEBANI.
TRZEBA WAS ZNISZCZYĆ.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz