‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(เจ๊กโสโครก ‪ผู้ก่อการร้ายอาหรับ ยิวจอมละโมบ)
‪(และคนดำจอมเรียกร้องความสนใจ)
‪(จะถูกฆ่าและมีอันเป็นไป ‪เพื่อมอดไหม้ในขุมนรก)
‪(หัวของพวกเขาจะระเบิดกระจุย ‪ด้วยสะเก็ดระเบิด)
‪(มันจะเป็นการนองเลือด)
‪(มันจะเกิดขึ้น)
‪(วันนี้)
‪(มีระเบิดหม้ออัดแรงดัน ‪ซ่อนอยู่ในกำแพงของโรงเรียนคุณ)
‪(นักเรียนทุกคนกำลังจะตาย ‪และทุกคนสมควรตาย)
‪(สังหารหมู่แกรนด์ อาร์มี่)
‪แล้วนายจะไปนอนที่ไหน
‪ห้องนั่งเล่น
‪ไม่เป็นไร เขาไม่เป็นไรหรอก
‪ไม่มีปัญหา รับรองได้
‪- จริงเหรอ ‪- จริงสิ
‪เราเซ็นสัญญากันได้ทันทีที่ดอมอายุครบ 18…
‪หนูอายุครบ 18 วันนี้แหละค่ะ
‪วันนี้วันเกิดเธอเหรอ สุขสันต์วันเกิดนะ
‪ขอบใจ
‪งั้นเราเซ็นกันเสาร์อาทิตย์นี้ ‪จากนั้นเธอจะเขียนเช็คใบแรกให้พวกเราใช่ไหม
‪ฉันแค่อยากเสริมว่า ‪ถึงแม้ห้องนี้จะอยู่ติดถนน แต่มันเงียบนะ
‪แต่ใช่จ้ะ
‪และจ่ายอีกก้อนหลังงานแต่งงาน
‪และหกเดือนหลังจากนั้น ‪รอนนี่ก็จะขอกรีนการ์ดได้
‪พวกเธอต้องติวเพื่อสัมภาษณ์กันนะ
‪ดอมินิคติวหนังสือเก่งมาก
‪ขอบคุณค่ะแม่
‪ก็มันจริงนี่นา
‪ดอมินิค แม่เธอบอกว่า ‪เธอมีแผนการใหญ่เรื่องมหาลัยเลยนี่
‪เยี่ยมไปเลยนะ
‪ใช่ค่ะ
‪หนูอยากเข้ามหาวิทยาลัยวอชิงตันหรือฮอปกินส์
‪เพื่อเรียนจิตวิทยาค่ะ
‪แต่รู้ใช่ไหมว่าเธอจะต้องอยู่ในเมือง
‪ไม่มีปัญหาค่ะ
‪หกเดือนไม่มีปัญหา หนูยังอยู่ ม.ห้า
‪ทั้งหมดสามปีนะ
‪จากนั้นเธอสองคนก็หย่ากันได้
‪และไม่ต้องมีความสัมพันธ์จริงจังอะไรทั้งนั้น
‪ขอโทษนะ ขอคุยด้วยแป๊บหนึ่งได้ไหม
‪แม่คะ เรา…
‪เป็นอะไรรึเปล่า
‪ไม่เป็น สบายมาก
‪ฉันโอเค
‪แม่ฉันโล่งอกเลยละ
‪แม่ฉันก็เหมือนกัน
‪อืม ฉันนึกว่าแม่จะเส้นเลือดในสมองแตก ‪เพราะเรื่องนี้แล้ว
‪เอ็นวายยูอาจเป็นตัวเลือกที่ดีนะ
‪หรืออาจจะซูนี
‪โทษที
‪ไม่เป็นไร
‪ฉันไม่… อืม ฉันรู้
‪ถ้าฉันมีห้องเป็นของตัวเองก็คงดี
‪ใช่
‪หวังว่าเรื่องทั้งหมดนี้จะช่วยให้เธอมีความยืดหยุ่น
‪ที่จะมีสมาธิกับเรื่องเรียนได้มากขึ้นนะ
‪ฉันว่าช่วยได้แน่
‪ดี
‪แล้ว…
‪จะทำอะไรหนุกๆ ในวันเกิดรึเปล่า
‪ไม่
‪ในพระวรสารของเขา ลูกาบอกเราว่า ‪แมรีเป็นหญิงที่เป็นอิสระอย่างแท้จริง
‪เธอใช้ไหวพริบของเธอเอง ‪ในการเผยแพร่คำสอนของพระเจ้า
‪และในพระวรสารนักบุญยอห์น
‪ก็เป็นแม็กดาเลนที่เป็นพยาน ‪การคืนชีพของพระเยซู
‪เธอกล้าที่จะเล่าถึงความจริงของพระคริสต์
‪พ่อหวังว่าวันนี้แมรีจะพูดกับพวกลูก ‪สาวน้อยทุกคนที่นี่
‪ในการเริ่มต้นเดือนแห่งประวัติศาสตร์สตรี
‪พ่อขอภาวนาให้เธอเตือนลูก ‪ถึงพลังของการเป็นผู้รู้เห็นของลูก
‪พลังของการเป็นพยานของลูก
‪ด้วยการแบ่งปันเสียงของลูก
‪ลูกยกย่องพระเจ้าและชุมชนของลูก
‪มันเป็นความรับผิดชอบของลูกในฐานะหญิงสาว
‪ที่จะพูดออกไป และทำให้คนอื่นได้ยินลูก
‪แม่
‪หนูแค่รู้ว่าพวกเขารู้
‪ถ้าพวกเขารู้สักคน พวกเขาต้องรู้ทุกคนแน่
‪แม่ หยุดเถอะ
‪หนูไม่น่าโทรหาแม่เลย
‪หนูแค่อยากคุยเพราะอยากบอกแม่ว่าหนูสบายดี
‪จริงๆ
‪แล้วหนูควรทำยังไงดีแม่ ที่นี่หนูไม่ใช่คนสำคัญ
‪และทุก…
‪เดี๋ยวค่อยคุยกันนะคะ
‪อะไร
‪ต้องการห่าอะไรวะ
‪ตอนอยู่ในนั้นนั่งนินทาคนอื่นได้ ‪แต่ตอนนี้เป็นใบ้ไปแล้วเหรอ
‪เธอไม่รู้จักฉัน เพราะฉะนั้นไปไกลๆ ตีนเลยไป
‪(กลุ่มใหม่ถึง: จอร์จ ไรต์ ‪ลุค ฟรีดแมน ทิม เดลานีย์)
‪(เดี๋ยวเจอกันหน่อยได้ไหม อยากคุยด้วย)
‪ตอบแค่ "โอเค" ก็พอ ตกลงไหม
‪ฉันอยากรู้จะแย่แล้วว่าเธอจะแก้ตัวว่าอะไร
‪จริงๆ นะ ฉันพูดจริงๆ
‪- พวกเราจะซวยไหม ‪- ไม่หรอกพวก
‪เธอไลน์มาหาเราเอง
‪โอเคไหม
‪จริงๆ แล้วแคปหน้าจอไว้เลยดีกว่า แคปเลย
‪โอเค
‪รับรองได้ เธอต้องพูดแบบว่า "ฉันขอโทษจริงๆ
‪ฉันผิดเองแหละ ฉันเล่นใหญ่เกินไป…"
‪- ไม่ต้องกังวลหรอก ‪- พวก!
‪พวก เราไม่ได้เจอนายเลยตั้งแต่… ‪ที่นายมีเรื่องน่ะ
‪ไอ้ออร์โลฟหัวขวด
‪ช่างหัวแม่งเหอะ
‪เนอะ ฉันล่ะอยากอยู่ตรงนั้นจริงๆ ฉันคง…
‪ฉันคงช่วยนายแล้ว ฉันคงอัดมันเละเลย
‪นายโอเคไหมเนี่ย นิวเดลี
‪จมูกนาย ยังมีหนองอยู่นิดๆ เลยนะ
‪- ใช่ และเลือดด้วย แต่มัน… ‪- ฉันจะเรียกนายว่าราชินีแห่งนิวเดลี
‪- เอ๊ย เวร ‪- เฮ้ย ไม่ใช่ ไม่ได้แบบว่า… ไม่ ฟังนะ
‪รู้ไหม พวกเราไม่สนหรอก ‪ว่านายจะเป็นเกย์หรือเป็นอะไร
‪ใช่ พวก
‪เราไม่มีวันสนเลยจริงๆ
‪รู้ไว้นะว่าเรารักนาย
‪แล้วนายก็ไม่ต้องกังวลเรื่องใครด้วย
‪ทุกคนจะโอเค เราจัดการได้
‪เออ ฉันก็ไม่ได้เครียดหรอก
‪ไม่มีใครเป็นแบบนั้นแล้วด้วยซ้ำ
‪ใช่
‪แต่อย่าให้จับได้ว่านายแอบมองฉัน ‪อาบน้ำละกัน ปุนจาบสีรุ้ง
‪ไม่ พวก เขาคงแอบส่องพวกเราไปแล้วละ
‪แต่ถามจริงนะ หุ่นใครแซ่บกว่า บอกมาเร็ว
‪บอกมาตามตรงได้เลยพวก
‪ฉันล่ำขึ้นนะ ดูออกไหม
‪เจอกัน พวก
‪เจอกัน
‪เออใช่
‪เกือบลืมแน่ะ
‪เตือนฉันด้วยนะว่าอย่าขึ้นแท็กซี่ ‪กับจอมหื่นอย่างพวกนาย
‪หรืออูเบอร์ก็เถอะ ‪ใครจะรู้ว่าพวกนายจะทำอะไร
‪(วันนี้เรานั่งประท้วงในนามของ ‪นักเรียนผิวน้ำตาลและผิวดำ)
‪(ที่ถูกบีบให้ออกไป)
‪และสิ่งที่ทำให้มันเป็นด้านเท่า ‪ก็คือด้านทั้งหกด้านที่เท่ากันหมด
‪และวิธีที่ง่ายที่สุดในการหาพื้นที่ ‪ของหกเหลี่ยมด้านเท่า
‪คือการแบ่งมันเป็นสามเหลี่ยม
‪และเพราะเส้นที่ขยายออกไป ‪จากศูนย์กลางมีระยะเท่านั้น
‪และทุกด้านก็มีระยะเท่ากัน…
‪สามเหลี่ยมเท่ากันทุกประการ!
‪เอาละ งั้นเรามาเรียกมันว่า "เอ็กซ์"
‪คุณแจ็กสัน
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪ขอโทษนะ ครูอยากเข้าใจว่าพวกเธอทำอะไรกัน
‪แค่ไปนั่งข้างห้องผู้บริหารใช่ไหม
‪ใช่ ผู้บริหาร แต่อย่าปิดทางออกแล้วกัน
‪เหลือที่ให้นักเรียนเดินผ่านได้ด้วยนะ
‪- ฉันเข้าใจ ‪- อันนี้ดี
‪- โปสเตอร์นั่นปังมาก ‪- แล้วเจอกันนะ
‪เห็นนี่ไหม
‪มันบ้ามาก แต่เราต้องไปข้างหน้ากันแล้วละ
‪ไม่เกี่ยวกับเปอร์เซ็นต์ของ ‪เด็กแอฟริกันอเมริกันในโรงเรียนหรอก
‪- เกี่ยวสิ ‪- ไม่เกี่ยว
‪มันเป็นเรื่องของมาตรการทางวินัยที่ไม่ยุติธรรม
‪- จะทำแบบนี้กันนานแค่ไหนวะ ‪- อาจจะทั้งวันมั้ง
‪ฉันมีเวลาประมาณ 45 นาที
‪ไง นั่งด้วยได้ไหม
‪ได้สิ
‪ทำอะไรอยู่เหรอ
‪ก็แค่วิจัยน่ะ
‪วิจัยเพื่ออะไร
‪ฉันกำลังคิดจะเขียนบทละคร
‪นายต้องทำได้เลิศแน่
‪ขอบใจ
‪ฉันกำลังนึกถึงละครความเป็นธรรม ‪ทางสังคมเกี่ยวกับเชื้อชาติ
‪- แบบ… ฉันคิดว่ามันยังไม่เคยมี ‪- นายหาตั๋วคืนนี้ให้ฉันได้ไหม
‪พูดจริงเหรอ
‪จริงสิ ฉันอยากไปให้กำลังใจทุกคนที่นั่น
‪โดยเฉพาะนาย
‪ฉันเสียใจกับทุกอย่างมากนะ ‪แต่ฉันไม่อยากพลาดน่ะ
‪ถึงฉันจะไม่ได้มีส่วนร่วมก็เถอะ
‪- ขอบใจ ‪- เจ๋งมากเลยนะที่เธอจะไปดู
‪ฉันตื่นเต้นกว่าเดิมแล้วเนี่ย
‪สหภาพนักเรียนผิวดำแห่งแกรนด์ อาร์มี่
‪และเพื่อนๆ ที่ให้การสนับสนุน
‪ได้ใช้สิทธิ์ทั้งหมดเพื่อรวมตัวกัน ‪ในการประท้วงอย่างสงบ
‪เพื่อประท้วงความอยุติธรรม
‪นี่ พวก
‪- คุยด้วยหน่อยได้ไหม ‪- ไม่ ฉันไม่ว่างจริงๆ
‪ขอร้องล่ะ
‪- ทุกอย่างมันตึงเครียดน่ะ และ… ‪- เสียใจด้วยนะ แต่ฉันไม่…
‪ขอคุยแค่ห้านาทีไม่ได้เลยเหรอ
‪มีอะไรพวก
‪ฉันต้องทำข่าวประท้วงลงหนังสือพิมพ์นะ
‪ฉันขอโทษ
‪ฉันอยากพูดแค่นี้แหละ
‪ฉันรู้ว่าฉันไลน์และส่งข้อความไปหานายแล้ว
‪แต่ฉันอยากบอกนายต่อหน้า ‪ว่าฉันขอโทษอย่างจริงใจ
‪สิ่งที่ฉันพูดกับนาย ที่ฉันกล่าวหานายมันแย่มาก
‪และฉันรู้ตัว
‪ตอนนั้นจิตใจฉันย่ำแย่น่ะ
‪และมันไม่ใช่ข้อแก้ตัวนะ แต่…
‪ฉันเข้าใจ
‪รับคำขอโทษ เราดีกันแล้ว
‪โอเค ฉัน…
‪ไม่ พวก อย่าคิดมากเรื่องนี้กันเลย
‪เรื่องนี้ไม่ควรจะเป็นปัญหา ‪ที่ซ้ำเติมปัญหาของนายอีก
‪ฉันเป็นส่วนที่ง่ายของเรื่องนี้ได้ โอเคไหม
‪โอเค พวก เจ๋งเลย
‪ขอบใจนะ
‪เรียงความของนายเทพมาก
‪ฉันพูดจริงๆ นะ มัน…
‪ประทับใจสุดๆ
‪วันนี้ พวกนายจะได้ฟังจาก ‪สมาชิกของชุมชนคนดำด้วยตัวเอง
‪เกี่ยวกับประสบการณ์การเลือกปฏิบัติ ‪ทั้งใหญ่และเล็กที่แกรนด์ อาร์มี่แห่งนี้
‪สิ่งที่เราเจอไม่ใช่ความหยาบคาย
‪มันคือการเหยียดเชื้อชาติ
‪สิ่งที่เราเจอไม่ใช่ความไม่เหมาะสม
‪มันคือการเหยียดเชื้อชาติ
‪สิ่งที่เราเจอไม่ใช่ความโชคร้าย
‪มันคือการเหยียดเชื้อชาติ
‪สิ่งที่เราเจอไม่ใช่เพราะมันต้องเป็นแบบนั้น
‪มันคือการเหยียดเชื้อชาติ
‪ดังนั้นเราจะนั่งประท้วงด้วยความสามัคคี
‪- เปิดความคิดและเปิดใจ ‪- ใช่
‪แต่ก็แสดงความโกรธอย่างเปิดเผยด้วย
‪นโยบายไม่ยอมรับการประพฤติผิดเด็ดขาด ‪ไม่ช่วยให้นักเรียนปลอดภัย
‪- มันเอานักเรียนออกจากโรงเรียน ‪- แม่งไร้สาระ
‪ไม่ยอมรับเด็ดขาดคือไม่รับผิดชอบโดยสิ้นเชิง
‪ต่อการสนับสนุนและดูแลวัยรุ่นผิวดำส่วนใหญ่
‪เราถูกพักการเรียน 60 วัน
‪- นั่นไม่ใช่บทเรียนชีวิต ‪- ถูกต้อง
‪นั่นคือตัวเปลี่ยนชีวิต
‪นั่นคือตั๋วสู่การออกจากโรงเรียน
‪นั่นคือเส้นทางจากโรงเรียนไปสู่คุก
‪นี่ไม่ใช่รายการทีวี
‪สิ่งนี้กำลังเกิดขึ้นที่แกรนด์ อาร์มี่แห่งนี้
‪เรามีคนที่เจอเรื่องนี้มากับตัว
‪นี่คือการอพยพฉุกเฉิน
‪ครูทุกท่านโปรดเข้าประจำที่ เราต้องไปกันแล้ว
‪ทุกคน เดินไปที่ทางออกอย่างเป็นระเบียบนะ
‪เป็นระเบียบด้วย ทุกคน ไปให้เร็วที่สุด
‪ให้ไว ไปเร็ว
‪ทำไมมันถึงเกิดขึ้นอีกแล้ว
‪- นั่นสิ ‪- ฉันสติแตกสุดๆ
‪เหมือนกัน ฉันกลัวมาก
‪ฉันไม่อยากทะเลาะกับเธออีกแล้ว
‪พระเจ้า เหมือนกัน
‪ฉันรักเธอมากนะ และเรื่องทุกอย่างมันงี่เง่ามาก
‪พระเจ้า ฉันรักเธอ
‪เธอโอเคใช่ไหม แบบนี้โอเคใช่ไหม
‪- โอเค นายล่ะ ‪- โอเค
‪ไม่ต้องก็ได้นะ
‪ฉันอยากทำ
‪เธอโอเครึเปล่า ฉันทำดีรึเปล่า
‪ดีเลยละ
‪ฉันมีความสุข
‪เหมือนกัน เธอคิดว่าพ่อแม่เธอ…
‪ฉันล็อกประตูแล้ว
‪เสียใจด้วยนะที่คืนนี้ละครถูกยกเลิก
‪ฉันรู้สึกแย่จัง
‪ไม่เป็นไร ไม่ใช่ความผิดเธอนี่
‪ฉันรู้
‪ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มากอดจูบกับเธอ
‪ชอบไหมล่ะ
‪ชอบสิ
‪ชอบมาก
‪มันแบบว่า ดีจังที่มีการขู่วางระเบิด
‪โอ้ พระเจ้า
‪แม่เจ้า
‪พระเจ้า ให้ตายสิ
‪พระผู้เป็นเจ้า ได้โปรด พระเจ้า
‪โปรดช่วยลูกด้วย
‪วันทามารีอา เปี่ยมด้วยหรรษทาน ‪พระเจ้าสถิตกับท่าน
‪สันตะมารีอา…
‪หวัดดี โจ
‪หวัดดี
‪ที่นี่โคตรหนาว เธออยากคุยเรื่องอะไร
‪ฉันแค่อยากคุยน่ะ
‪- ใช่ ฉันก็แค่อยากคุย ‪- ให้ตายสิ อะไรเนี่ย
‪เรื่องทั้งหมดมันบ้ามาก ฉันเลยรู้สึกว่า…
‪แหงละ
‪พวกเราโดนจับนะเว้ย
‪ซึ่งแม่งโคตรบ้าเลย
‪- แล้วเธอเป็นไงบ้าง โจ ‪- ฉันเป็นไงเหรอ ลุค
‪อะไรวะเนี่ย โจ
‪จริงๆ นะ ฉัน…
‪พวกเขาโดนใส่กุญแจมือ ‪แล้วถูกลากออกไปจากโรงเรียน
‪สิ่งที่พวกนายทำกับฉันแม่งแย่มากนะ
‪- ยังไง ‪- และฉันคิดว่านายก็รู้ดี
‪ให้ตายสิ
‪ฟังนะ เรื่องทั้งหมดนี้ไม่น่าจะเป็นเรื่องเลยสักนิด
‪บอกตรงๆ ว่าตอนนี้ฉันโคตรงงเลยว่ะ
‪ฉันนึกว่าเธอจะมาขอโทษเราซะอีก
‪เราจะได้กลับไปดีต่อกันอีกครั้ง
‪พวกนายยืนหน้าตาเฉย ‪และทำเหมือนไม่มีอะไรได้ยังไง
‪บอกฉันหน่อยได้ไหม
‪ช่วยพูดหน่อยได้ไหมว่าพวกนายผิด
‪ฉันขอแค่นี้แหละ ได้ไหม
‪นั่นคือเหตุผลเดียวที่ฉันมาหาพวกนาย
‪ไม่ได้จะมาด่านาย ‪หรือพยายามจะหลอกนายหรืออะไรเลย
‪ฉันแค่อยากรู้ว่าพวกนายรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป
‪โจ ฉันรู้ว่าเราดื่มกันหนัก
‪อะไรนะ
‪และเราปุ๊นกันหนักมาก
‪- แต่เธอก็เหมือนกัน ‪- ไม่
‪และใช่ พวกเราสนุกกันนิดหน่อย ‪หรืออะไรก็เถอะ
‪มันก็ตามนั้นแหละ
‪และนั่นคงทำให้เธออายมั้ง และ…
‪เชี่ยอะไรวะเนี่ย
‪ไม่จริง!
‪- โจ ไม่เอาน่า ‪- จริง
‪- ไม่จริง ‪- หยุดเถอะ
‪ทิม
‪ทิม นายนั่งอยู่ตรงนั้นนะ
‪- ทิม นายดูอยู่นะ ‪- เอาจริงนะ เธอแม่งบ้ามาก โจอี้
‪- ฉันรู้ว่านายเห็นฉันร้องไห้ ‪- หยุดเถอะ
‪นายนั่งอยู่ตรงนั้นตอนที่พวกเขาจับฉันขึง
‪โจ
‪โจ ไม่เป็นไรน่า
‪- ไม่อยากจะเชื่อเลย ‪- ไม่เอาน่า
‪เราไม่ได้ตัดสินเธอนะ ไม่เคยเลย สาบานได้
‪แต่คืนนั้นเธอควบคุมตัวเองไม่ได้
‪อะไรนะ
‪เธออยู่บนจู๋ทิม
‪แล้วอีกห้านาทีต่อมา ‪เธอก็นั่งคร่อมพวกเราสองคน
‪- เป็นเพราะเธอนั่นแหละ ‪- เธอปฏิเสธรึเปล่าล่ะ
‪ฉันร้องไห้แทบบ้านะ
‪ฉันพยายามผลักพวกนายออกไป
‪ฉันเลือดออก
‪ทิม!
‪ทิม อย่าทำแบบนี้
‪ทิม ได้โปรด
‪โอเค
‪ไปกันเถอะ หนาวจะแย่แล้ว
‪โคตรไร้สาระเลย
‪บอกแล้ว เธอแม่งบ้า
‪- แม่งโรคจิต ‪- จริง
‪แต่มันจริงนะ
‪- อะไร ‪- อะไรนะ
‪- เฮ้ย พวก! ‪- ไม่ พวก
‪ที่เธอพูดแม่งโคตรจริง ‪และฉันไม่ไหวแล้วที่ต้องทำเป็น…
‪นายแม่งโคตรตุ๊ดเลยว่ะ
‪พวก ฉันเห็นนะเว้ย
‪ให้ตายสิ
‪ฉันดูสิ่งที่พวกนายแม่งทำ ‪อย่าพยายามบิดเบือนเลย
‪- เดี๋ยว ทิม พูดอะไรเนี่ย ‪- เฮ้ย
‪- ลุค! ‪- ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย
‪- ฉันแม่งไม่ได้พูดอะไรเลย ‪- หุบปากได้แล้วทิม
‪จริงๆ นะพวก
‪นายไม่ได้แอ้มด้วย ก็เลยกุเรื่องขึ้นมางั้นสิ
‪ไม่จริง และนายรู้ดีว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น
‪ฉันรู้ว่านายรู้
‪ทิม นายดูพวกเขาทำอะไร
‪นายไม่อยากทำแบบนี้หรอก
‪ไม่อยากหรอก
‪นายแม่งโคตรเชี่ย
‪- แม่งเอ๊ย ‪- ไปกันเถอะ
‪สิ่งที่นายทำแม่งโคตรเชี่ย!
‪ไปกันเถอะ
‪ทิม นายทำอะไรลงไป
‪คุณไม่จำเป็นต้องรู้ คุณแค่ต้องก้าวต่อไปเรื่อยๆ
‪ทำอะไรสักอย่างต่อไปเรื่อยๆ
‪คว้าโอกาสต่อไปไว้ ‪เปิดใจลองอะไรใหม่ๆ เข้าไว้
‪ไม่ต้องจับจ้องแต่งานที่สมบูรณ์แบบ ‪หรือชีวิตที่สมบูรณ์แบบหรอก
‪สมบูรณ์แบบมันน่าเบื่อ ‪และความฝันก็ไม่ใช่ความจริง
‪แค่ลงมือทำซะ
‪คุณเลยคิด "ฉันอยากเดินทางได้จัง"
‪เยี่ยม ขายรถปุโรทั่งทิ้งซะ ‪แล้วซื่อตั๋วไปกรุงเทพฯ เลย
‪ตอนนี้เลย ฉันพูดจริงนะ
‪(ยินดีด้วย!)
‪(เรายินดีอย่างยิ่งที่จะมอบตำแหน่ง ‪ฝึกงานฤดูร้อนระดับมัธยมปลายปี 2020 ให้คุณ)
‪แม่เจ้า
‪(นี่ บอกฉันนะถ้าเธอมีคำถามเรื่องห้อง)
‪(สุขสันต์วันเกิด!)
‪หวัดดี!
‪ไง
‪มาจากสวนสาธารณะเหรอ
‪ก็… ใช่
‪นี่เธอมานั่งเล่นแถวนี้เหรอ
‪แค่ยังไม่อยากกลับบ้านน่ะ
‪อืม ฉันเข้าใจ
‪สบายดีรึเปล่า
‪สบายดี
‪แล้วเธอเป็นไงบ้าง
‪สบายดีไหม
‪แกรนด์ อาร์มี่เป็นไงบ้าง
‪เธอก็รู้
‪ไร้สาระเหมือนเดิม แต่…
‪ฉัน… ฉัน…
‪- ฉัน… ‪- ปังมาก
‪ใช่
‪- ถูกเผงเลย ‪- อืม
‪ฉันปังมาก ทุกอย่างโอเคดี
‪หวัดดี
‪เซอร์ไพรส์!
‪น้ารู้ไหมเนี่ย
‪- ไม่รู้ ‪- สุขสันต์วันเกิด ดอมโม
‪เธอจ๋า การทำเซอร์ไพรส์นี้ ‪ให้เซอร์ไพรส์มันยากมากนะ
‪- แต่เรารักเธอนะ ‪- โย่ ในที่สุดก็ 18 แล้ว
‪- ต้องซื้อลอตเตอรีซะหน่อยแล้ว ‪- หนังสือโป๊ด้วย
‪- ใช่เลย ‪- เธอจ๋า
‪ฉันรู้สึกแย่มากเรื่องเมื่อวันก่อน ‪ฉันรู้ว่าเราพูดอะไรไปเยอะมาก
‪เงียบไปเลย เราโอเคกันนะ เราโอเคกัน
‪- เธอคือครอบครัวฉัน ‪- เนอะ
‪- จริงสิ ‪- เราคือครอบครัวเธอ
‪- พวกเรา ‪- เธอคือครอบครัวฉัน
‪- พวกเธอวางแผนจัดงานนี้กันเหรอ ‪- เปล่า แม่เธอต่างหาก
‪เราบอกแม่เธอว่าเขาต้องมา โอเครึเปล่า
‪- ไปสิ ‪- เธอจ๋า!
‪ฉันเห็นเธอนะ
‪ไง
‪สุขสันต์วันเกิด
‪ขอบคุณ
‪ฉันอยากเอาดอกไม้ให้เธอมาทั้งวัน ‪หรือพูดอะไรสักอย่าง
‪ฉันกังวลมากว่าเธอจะคิดว่าพวกเราลืม
‪ก็คิดจริงแหละ
‪ขอบคุณมากนะ
‪เขาอยากให้แม่เอาดอกไม้ไปใส่แจกันไหม
‪แม่ถามว่าอยากให้แม่เอาดอกไม้ไปแช่น้ำไหม
‪อยากสิครับ
‪ขอบคุณครับ
‪และขอบคุณที่ชวนผมครับ
‪ดอมโม
‪แล้วเธอมีความสุขกับวันเกิดตัวเองไหม
‪ฉันได้รับข่าวดีแหละ
‪ฉันได้ฝึกงานแล้ว!
‪แม่เจ้า! สุดยอด!
‪เพิ่งได้รับอีเมลวันนี้เอง
‪- ฉันทำได้ พวกเขาบอกว่าประทับใจ ‪- เดี๋ยวนะ ดอม
‪ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องทำได้ ฉันรู้อยู่แล้ว!
‪แต่ฉันรู้ก่อนนะ
‪เสียงดังอะไรกัน
‪ไม่มีอะไร เดี๋ยวหนูค่อยเล่านะ ‪พวกเขาแค่ตื่นเต้นเรื่อง…
‪ลูกสาวคุณคืออัจฉริยะค่ะ
‪เธอบอกว่าหนูเป็นอัจฉริยะ
‪ทำไมเหรอ
‪พวกเขารับหนูฝึกงานแล้วค่ะแม่
‪ดูสิว่าแกทำอะไรได้ ลูกแม่
‪พระเจ้าอวยพรแกแล้ว
‪พระเจ้าอวยพรแก ‪และอวยพรแม่ตอนที่ประทานแกให้แม่
‪แม่ภูมิใจในตัวแกเหลือเกิน
‪พูดหน่อย!
‪ขอบคุณทุกคนมากนะคะ
‪ฉันจะพูดสั้นๆ แล้วกัน
‪แม่ ซาบีน ดันเต้ โอดี้ ทริสตี้
‪ทุกคนน่ารักมากที่จัดงานนี้ให้ฉัน
‪แม่คะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่แม่ทำทุกวัน
‪นี่เป็นเหตุการณ์สำคัญสุดๆ ‪ไม่อยากเชื่อว่าฉันจะ 18 แล้ว
‪แจ่ม
‪อย่างที่ทอร์เพื่อนฉันจะพูดว่า ‪"ได้เวลาตะลุยกาสิโนแล้ว!"
‪ไม่ ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ
‪บ้าชะมัด
‪แต่…
‪ดื่มให้กับการไม่ใช่เด็กอีกต่อไป
‪สาม สอง หนึ่ง
‪สุขสันต์วันเกิด!
‪เป่าเทียนเลย ที่รัก
‪วันนี้วันเกิดเธอ!
‪เอ้า ย่อลงไปๆ
‪ย่อให้มันติดดิน
‪ลุกขึ้นมา
‪โยกหน่อยสิแม่
‪ไม่ต้องห่วงนะ หนูจะจบมันพรุ่งนี้
‪ยินดีต้อนรับกลับมา
‪โย่ มันเป็นความผิดอาญาร้ายแรง
‪งั้นไอ้ขี้แพ้ที่อยากเรียกร้อง ‪ความสนใจนั่นต้องติดคุกห้าปีใช่ไหม
‪ใช่แล้วพวก
‪การข่มเหงมีรูปแบบที่ชัดเจน
‪ผู้กระทำผิดขาดความสำนึกผิดโดยสิ้นเชิง
‪และใช่ ในขณะที่นี่คือการกล่าวหาที่ซับซ้อน
‪สุดท้ายแล้ว คณะลูกขุนเชื่อผู้หญิง
‪ในที่สุด
‪ใช่ ดังนั้นเมื่อผู้ชายที่มีชื่อเสียง ‪และมีอำนาจขนาดนี้
‪ตอนนี้ต้องเผชิญผลสืบเนื่องร้ายแรง ‪มันแสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
‪ในเรื่องทัศนคติทางวัฒนธรรม ‪เกี่ยวกับการคุกคามทางเพศ
‪แล้วเราจะได้เห็นการดำเนินคดีมากขึ้นรึเปล่า
‪เหยื่อจะรู้สึกมีอำนาจมากขึ้น ‪ในการออกมาแสดงตัวรึเปล่า
‪ฉันคิดว่าเป็นไปได้สูงเลยละ
‪ขอบคุณค่ะ เอมิลี่
‪มาถึงข่าวอื่นกันบ้าง ‪จากตัวเลขของชาวนิวยอร์กที่กักตัวเอง
‪พวกเราหลายคนกำลังพยายาม ‪ที่จะเข้าใจถึงผลกระทบ
‪ที่ไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่จะมีต่อชีวิตของเรา
‪ในสัปดาห์และเดือนที่กำลังจะมาถึง
‪อรุณสวัสดิ์
‪- อะไร ‪- หมายความว่าไง "อะไร"
‪- ไม่รู้สิ พวกเธอทำเหมือนแบบ… ‪- เราทำเหมือนอะไร
‪เราแค่คิดว่าเธอกำลังจะมีวันที่ดีมาก
‪- เหรอ ‪- เราคิดจริงๆ นะ
‪หน้าเธอมันไปหน่อยนะ
‪- แล้วไง ‪- เธอจ๋า เชื่อฉันเถอะ
‪เธอจะอยากซับหน้าตอนนี้แน่นอน
‪พวกเธอทำบ้าอะไรกันเนี่ย
‪(ฉันรู้ว่ามันน้ำเน่า ‪แต่เธอจะไปงานพรอมกับฉันไหม)
‪ฉิบหายแล้ว!
‪- เดี๋ยว ‪- เธอจะไปไหน…
‪- ดอม! ‪- ดอม!
‪โย่ ดอมโม!
‪บ้าเอ๊ย
‪อะไรวะเนี่ย
‪- เธอต้องบอกเขาว่าเขาทำแบบนี้ไม่ได้ ‪- อะไรนะ
‪ฉันไปงานพรอมกับเขาไม่ได้ โอเคไหม
‪เธอพูดเรื่องไปงานพรอม ‪กับผู้ชายคนนี้มาตั้งแต่ ม.สามแล้วนะ
‪แล้วอยากให้เราพูดว่าอะไร
‪ไม่รู้สิ ก็…
‪บอกเขาว่าฉันไม่มีอารมณ์ และ…
‪- โอเคไหม ‪- เฮ้ย อะไรวะเนี่ย
‪ตม.ต้องสงสัยแน่ๆ ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ
‪- ถ้าฉันไปงานพรอมกับ… ‪- ยังจะทำแบบนั้นอยู่จริงๆ เหรอ
‪ใช่ ฉันยังจะทำอยู่
‪โอเค
‪นี่ ดอมโม ฉันเข้าใจเธอ ฉันจะบอกเขาเอง
‪- เธอจะบอกว่าไง ‪- ฉันไม่รู้
‪คงบอกว่าเธอรู้สึกแย่มาก ‪และวันนี้ต้องการความเป็นส่วนตัว
‪- โอเค ได้ ‪- แต่เธอต้องรับมือเขาเองนะ
‪ใช่ ดอม เร็วๆ นี้ด้วย
‪ไม่ต้องมาสอนฉันหรอกน่า
‪ฉันไปบอกเขาก่อนนะว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ครูเชื่อว่านักเรียนผิวดำและนักเรียนผิวสีอื่นๆ
‪มีสิทธิในความปลอดภัยและการศึกษา ‪เท่ากันกับเยาวชนคนอื่นๆ ในโรงเรียน
‪และเราเห็นด้วยว่าเรามีค่ะ ในทางทฤษฎี
‪แต่ในความเป็นจริงเราไม่มี
‪นักเรียนผิวดำที่แกรนด์ อาร์มี่มีอยู่น้อยมากนะครับ
‪มีไม่ถึงแปดเปอร์เซ็นต์ของประชากรในโรงเรียน
‪มีนักเรียนผิวดำและละตินอยู่ 70 เปอร์เซ็นต์ ‪ของประชากรในโรงเรียนรัฐบาล
‪และมีไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ ‪ของโรงเรียนรัฐบาลอันดับต้นๆ
‪มีเหตุผล
‪มีโอกาสมากมายที่นักเรียนผิวดำ
‪จะไม่ปลอดภัยในโรงเรียนนี้
‪การเหยียดเชื้อชาติ ‪เกิดขึ้นเป็นประจำในโรงเรียน
‪สลักเครื่องหมายสวัสดิกะไว้บนที่พักแขน ‪ใช้คำว่าไอ้มืดตามทางเดิน
‪และสาวผิวดำมีข้อกำหนด ‪การแต่งกายมากกว่าคนอื่น
‪และครูกับผู้บริหารคนอื่นๆ
‪เรียกเหตุการณ์พวกนี้ว่า ‪"การไม่สนใจเชื้อชาติ" อยู่ได้
‪คำนั้นเบาไปครับ มันคือการเหยียดเชื้อชาติ
‪ถึงเวลาที่แกรนด์ อาร์มี่ต้องเรียกมันตามจริงแล้ว
‪ครูครับ
‪ฟังนะ
‪- ครูเข้าใจพวกเธอนะ ‪- เรามีอีกเรื่องครับ
‪การใช้ดุลยพินิจตัดสินมาตรการทางวินัย
‪ส่งผลกระทบต่อนักเรียนผิวดำอย่างไม่สมสัดส่วน
‪ไมค์ ผมต้องการตัวคุณด่วน มีเหตุด่วนนิดหน่อย
‪ตอแหลตลอด
‪มันทำให้นักเรียนผิวดำปิดปากเงียบ ‪บางคนก็กลายเป็นคนไร้ตัวตน
‪และบางคนก็หายไปจริงๆ เหมือนอย่างโอเวน
‪ฟังนะ ครูไม่ได้ไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่พวกเธอพูด
‪และครูเสียใจที่ต้องหยุดคุยกะทันหัน
‪ครูชื่นชมที่พวกเธอเข้ามา แต่ขอแนะนำแบบนี้
‪เขียนจดหมายถึงกระทรวงศึกษาฯ
‪เข้าประชุมคณะกรรมการโรงเรียน ‪ที่กำลังจะมาถึง
‪และยกประเด็นนี้ขึ้นมาคุยกับพวกเขา
‪อาจใช้พาวเวอร์พอยต์ ใช้สถิติร่วมด้วย
‪ครูคิดว่าทุกอย่างที่พวกเธอพูดสำคัญมากนะ
‪และครูสนับสนุนพวกเธอ
‪แต่ครูจัดการอะไรเองได้น้อยมาก
‪โอเค ทุกคน ครูต้อง…
‪เจย์สัน คืนนี้ครูจะไปเชียร์เธอนะ
‪เราภูมิใจมากที่เธอเป็นตัวแทนโรงเรียน ‪ที่ออลสเตต
‪นั่นคือวิธีหนึ่งที่เธอจะไม่ไร้ตัวตน
‪อะไรนะครับ
‪ทำสิ่งที่ดีและโดดเด่นไง
‪นั่นคือสิ่งที่พวกเธอควรคำนึงถึง ใช่ไหม
‪เพราะคืนนี้เจย์สันจะไม่โดนปิดปากเงียบแน่นอน
‪เธอเริ่มทรมานตัวเองในรูปแบบต่างๆ ‪และตัดเนื้อตัวเอง
‪และเธอเห็นนิมิต
‪(ซิลวีเกิร์ล33 ‪หวัดดี ฉันไม่ได้สะกดรอยตามเธอนะ…)
‪และหนึ่งในนิมิตเหล่านั้น ‪เป็นแรงบันดาลใจให้รูปปั้นของแบร์นีนีนี้
‪ช่วยอ่านเรื่องนิมิตที่ไม่ธรรมดานี้ ‪ให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหม แอกเนส
‪ได้ค่ะ
‪โอเค
‪(งั้นเธอต้องการอะไร)
‪ข้าเห็นหอกยาวสีทองในมือเขา ‪และที่ปลายของเหล็ก ดูเหมือนจะมีไฟอยู่
‪ดูเหมือนว่าเขาจะแทงมัน ‪ลงไปในหัวใจข้าเป็นครั้งคราว
‪และแทงอวัยวะภายในของข้า
‪เอาจริงนะ ครูไม่สังเกตหรอก
‪ต่อให้สังเกตก็ไม่สนหรอก
‪แค่บอกว่าเธอจดอยู่ก็พอ
‪ตอนที่เขาดึงมันออก ‪ดูเหมือนว่าเขาจะดึงอวัยวะภายในออกมาด้วย
‪และทิ้งข้าไว้บนกองไฟ ‪กับความรักอันยิ่งใหญ่ของพระเจ้า
‪มันเจ็บปวดเหลือเกิน ‪จนข้าร้องครวญครางออกมา
‪แต่สิ่งที่เลิศล้ำคือความหวานชื่น ‪ของความเจ็บปวดเกินจำเป็น
‪ที่ข้าไม่อาจปรารถนาจะกำจัดมัน
‪โอเค
‪รุนแรงนะ ว่าไหม
‪โจอี้ ครูรู้ว่านี้เป็นสัปดาห์แรกของเธอ
‪แต่ครูอยากฟังความเห็นเธอถ้าเธอพร้อมนะ
‪เธอจดใส่มือถือของเธออยู่ไม่ใช่เหรอ
‪หนูว่าหนูคิดถึง…
‪หมายถึงหนูกำลังเขียน…
‪ข้อความเกี่ยวกับ…
‪การทำความเจ็บปวดและทรมาน ‪ให้เป็นเรื่องเย้ายวนใจ
‪โอเค
‪น่าสนใจ
‪พูดมาอีกสิ
‪ความคิดที่ว่าความเจ็บปวดของแมรี ‪ถูกแสดงออกมาเป็นความน่าพอใจในรูปปั้น
‪เป็นการตีความของผู้ชายอย่างแน่นอน
‪จริงๆ แล้วเป็นนักบุญเตเรซาแห่งอาบิลานะ
‪- แต่… ‪- โอเค
‪แต่ขอโทษที่ขัดจังหวะจ้ะ ต่อเลย
‪วิธีที่แบร์นีนีพรรณนาความทรมาน ‪เป็นเรื่องราคะ หรือแม้แต่เรื่องวาบหวาม
‪การที่หัวของเธอเอนไปด้านหลัง ‪และปากของเธออ้าเป็นวงกลม
‪มันคือการถึงจุดสุดยอด
‪แต่จากสิ่งที่เธอเขียนเอง ‪เธอทรมานอย่างน่าอนาถ
‪ฉันเห็นด้วย
‪แต่เธอชอบความเจ็บปวดนะ
‪เขาเชิดชูมันอยู่น่ะสิ
‪มันอาจจะแค่ดูเหมือนกันก็ได้
‪ความพึงพอใจในการถึงจุดสุดยอด ‪ความเจ็บปวดรุนแรง
‪มันคือประสบการณ์ทั้งเรือนร่างทั้งคู่
‪ไม่ มันไม่เหมือนกัน ไม่เหมือนเลย
‪แล้วคำพูดที่ว่า "มันเจ็บดีเหลือเกิน" ล่ะ
‪ใช่
‪และมันอาจมีผลประโยชน์บางอย่างอยู่ก็ได้นะ
‪การชำระอะไรสักอย่าง
‪การเปิดใจเพื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวด
‪เธอจะบอกว่างานเขียนชิ้นนี้บอกว่า
‪นี่คือวิธีที่ผู้หญิงดีๆ รับใช้พระเจ้างั้นเหรอ
‪ด้วยการร้องครวญครางอย่างยินดี ‪ขณะที่เราถูกทารุณเนี่ยนะ
‪โอเค
‪แล้วใครนึกตัวอย่างงานศิลปะยุคใหม่
‪ที่เอาเรื่องเพศหรือการทำให้น่าดู ‪ใส่เข้าไปในความเจ็บปวดออกบ้าง
‪หนังเรื่องผู้หญิงบานฉ่ำ
‪หนังโป๊
‪หลังจากการข่มเหงหลายศตวรรษ ‪พวกเขาก็เดินหน้ายืนยันต่อไปว่าพวกเขาเป็นใคร
‪และดิ้นรนที่จะรักษาประวัติศาสตร์อันซับซ้อน ‪และประเพณีอันมีค่าของพวกเขาให้อยู่รอด
‪ชาวยิวไคเฟิงคือข้อพิสูจน์ชัดแจ้ง ‪สำหรับเราทุกคนที่หาทางทำให้คนมองเห็น
‪เราคือสมาชิกของเผ่าเดียวกัน
‪เราคือคนที่ยกมือขึ้นเพื่อพูดว่า
‪"เราอยู่ตรงนี้ เราสำคัญ เราจะถูกรวมอยู่ด้วย
‪ในโลกที่พยายามจะจัดวางเรา
‪จำแนกเรา เข้าใจเรา ‪และให้คุณค่าความแตกต่างของเรา"
‪นี่แหละที่ครูพูดถึงมาตลอด
‪แค่หาความเชื่อมโยง ‪ระหว่างตัวเธอกับหัวข้อของเธอให้ได้
‪และรายงานของเธอเยี่ยมมากนะทุกคน ‪ขอบใจจ้ะ ไลลา
‪ใครต่อจ๊ะ
‪เฮนรี่
‪เศร้าจริงๆ หล่อนพูดถึงตัวเองจริงๆ
‪ดูฉันสิ ดูว่าฉันสำคัญยังไง ‪ฉันเอากับพวกจอมหื่นนะ แต่ฉันสำคัญ
‪อีกประมาณสามปี ฉันจะเป็นตัวแทน ‪กล่าวสุนทรพจน์ของชั้นเรา
‪ส่วนเธอจะยังเป็นกะหรี่บ้านๆ เหมือนเดิม
‪พูดภาษาอังกฤษสิวะ
‪โดยชาวจีนจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
‪โดยทั่วไป สมาคมต่างๆ จากไชนาทาวน์
‪ก็เข้าร่วมกับธุรกิจของชาวจีนด้วย…
‪เช่น ร้านอาหาร ร้านขายของชำ ร้านซักรีด
‪เกิดอะไรขึ้น
‪พี่โอเครึเปล่า
‪ฮาร์วาร์ดประกาศผลแล้ว และพี่จะเช็กดู
‪ตอนนี้เหรอ
‪ใช่ พี่รอไม่ไหวแล้ว ‪จริงๆ นะ ประสาทจะแดกแล้วเนี่ย
‪- ขอโทษนะครับ ‪- ไม่เป็นไร
‪แน่ใจนะว่าไม่อยากรอพ่อกับแม่ก่อน
‪รอจนเรากลับถึงบ้านก่อนก็ได้
‪จะพูดแบบนั้นตอนนี้เพื่อ
‪นี่ ครูออกไปได้นะถ้าเธอ…
‪ไม่ครับ ไม่เป็นไร
‪มีร่า เธอไม่ต้องเห็นด้วยที่พี่จะทำแบบนี้ก็ได้นะ
‪เธอไม่ต้องอยู่ก็ได้
‪จริงๆ นะ พี่อยู่คนเดียวได้
‪ฉันต้องอยู่อยู่แล้วน่า
‪(ทางเข้าสถานะการสมัคร) ‪(สถานะปัจจุบัน)
‪(การรับเข้าฮาวาร์ด…)
‪- คืออะไรครับเนี่ย ‪- ไม่รู้สิ
‪มีร่า!
‪ไชโย!
‪โอ้พระเจ้า!
‪นี่
‪เป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่มาก เจ้าหนู
‪ความสำเร็จอันเหนื่อยยาก
‪ขอบคุณสำหรับทุกอย่างครับ
‪จริงๆ นะครับ นี่มัน…
‪ด้วยความยินดี
‪พี่ทำสำเร็จแล้ว!
‪ไม่อยากให้พี่ไปบอสตันเลย
‪ใช่ ครูไม่ได้อยู่ในจุดที่จะรู้สึกสบายใจ
‪กับการให้เธอสอบแก้ตัว ‪หรือให้คะแนนพิเศษเลย ดอม
‪หนูขอโทษที่ทำให้ครูตกอยู่ในสถานการณ์นี้
‪หนูรู้ว่าครูสามารถ…
‪หนูรู้ว่าครูเลือกที่จะเชื่อหนู และ…
‪ครูเข้าใจมากๆ ‪โดยเฉพาะจากความรุนแรงของ…
‪และ… หนูละอายใจและหนูขอโทษจริงๆ ค่ะ
‪ขอบใจนะ ดอมินิค
‪หนูสัญญาว่าจะกลับไปดีเหมือนเดิมค่ะ
‪และครูเชื่อเธอ
‪โย่ ฉันจะให้พื้นที่กับดอม!
‪วันนี้ฉันจะปล่อยให้เธอเป็นอิสระ ‪จะปล่อยให้เธอหายใจ
‪โอเค ฉันเข้าใจ
‪ฉันชื่นชมในความพยายามนะ
‪ช่วยหันมาคุยกับฉันสักแป๊บได้ไหม
‪เดี๋ยวฉันตามไป
‪หวังว่าฉันจะไม่ได้ทำวันของนายพังนะ
‪ไม่ วันนี้ดีจะตาย พูดอะไรของเธอน่ะ
‪ก็แบบ…
‪แผนน่ะ
‪- และ… ‪- งงนะเนี่ย แผนอะไร
‪โอเค ไม่เป็นไร
‪ช่างเถอะ
‪แล้วเธอไม่สบายเหรอ
‪วันนี้นายว่างไหม
‪เถอะน่า อย่างหัวค่ำคืนนี้ เราไปด้วยกันได้ไหม
‪- ได้ไหมเหรอ ‪- ฉันมีเรื่องคุยด้วยหน่อยน่ะ
‪บ้าเอ๊ย
‪ฉันไปหานายได้นะ หรือเราไปเจอกันที่ไหนก็ได้
‪ได้สิ ไม่มีปัญหา
‪ยังไงก็ได้
‪ฉันต้องไปแล้ว
‪มาเมื่อไหร่ก็บอกแล้วกันนะ
‪โอเค
‪ไง
‪- นี่ นั่งได้นะ ‪- ไม่ละ
‪จมูกเป็นไงบ้าง
‪- มันดูไม่… ‪- ฉันเข้ามหาลัยได้แล้ว
‪อะไรนะ
‪ใช่
‪เพิ่งรู้สักพักนี่เอง
‪- ฉันอยากให้นาย… ‪- เจ๋งโคตรๆ เลยพวก แม่เจ้า!
‪ฉันประทับใจจริงๆ
‪ฉัน…
‪ฉันโคตรดีใจกับนายเลย
‪นายเป็นอิสระแล้วพวก สบายเหมือนกันแล้ว
‪เสร็จภารกิจแล้ว
‪มันไม่เจ็บเท่าไหร่แล้วละ
‪น่าเสียดาย มันทำหน้านายพังทั้งหน้าเลย
‪อ่านสิ
‪ฉันแค่จะปิดแจ้งเตือนน่ะ
‪อะไร
‪พ่อฉัน
‪เสียใจด้วย พวก ฉันรู้มันอาจ…
‪(พ่อ - มีร่าบอกพ่อเรื่องฮาร์วาร์ดแล้ว ‪ยินดีด้วยสิทธัตถะ)
‪รู้ไหม ฉันคิดว่าฉันมีบุคลิกที่ดูมีอำนาจมาก
‪และคนไม่ค่อยชอบคุณสมบัตินั้นหรอก
‪โดยเฉพาะพวกเด็ก ม.สาม
‪แต่ฉันชอบนะ
‪ฉันรู้
‪แต่ฉันกำลังบอกว่าฉันเข้มแข็งกว่าที่คนอื่นคิด
‪และฉันควรจะเป็นตัวฉันในรูปแบบนั้นได้น่ะ
‪อยู่แล้ว เธอควร แน่นอน
‪ขออวดอะไรหน่อยได้ไหม
‪โห
‪สุดยอดเลย
‪มันคือตัวฉันจริงๆ
‪นึกออกไหม
‪มืดมนสุดๆ เลย
‪ฉันเป็นคนมืดมนนิดๆ น่ะ
‪รูปพวกนี้ดีจริงๆ
‪- มันทำให้ฉันนึกถึง… ‪- วอล์กกิงเดดใช่ไหม
‪ฉันชอบพวกนิยาย ‪ที่เป็นเรื่องราวหลังวันสิ้นโลกมาก
‪ฉันชอบที่มันน่ากลัวกว่าโลกแห่งความจริง
‪และเลือดคือการปลดปล่อย
‪และความตายทั้งหมด ‪และการทำลาย และเซ็กซ์ และอะไรก็ตาม
‪มันอยู่ในการควบคุมของฉัน
‪- และมัน… ‪- มันคือศิลปะ
‪ใช่เลย
‪มันคือวิธีระบายความรู้สึกของเธอ
‪พวก ใช่เลย
‪มันคืออิสรภาพโคตรๆ
‪แป๊บนะ อาจเป็นแม่ฉัน
‪(จอร์จ ‪เสาร์อาทิตย์นี้ว่างไหม)
‪แม่ฉันน่ะ รอแป๊บนะ
‪ฝากหวัดดีด้วยนะ
‪ไลลา
‪(สำคัญด้วยเหรอ)
‪(สำคัญสิ เพราะฉันอยากเจอเธอ)
‪(ฉันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ เพราะงั้นบอกตรงๆ ‪นายอาจจะไม่ชอบฉันแล้วก็ได้)
‪ฉันสนใจจัง
‪อยากรู้สึกแบบนี้ตลอดเวลาจัง
‪แบบไหนเหรอ
‪แบบที่มีความเป็นไปได้ว่า ‪อาจมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นในชีวิตฉันน่ะ
‪โย่
‪บอกแล้วไงว่าอย่ามาแถวนี้
‪โย่ บาย
‪บาย พวก เจอกันที่โรงเรียนพรุ่งนี้
‪ขอบใจที่ช่วยเก็บของให้ฉัน
‪จริงๆ
‪- ฉันติดหนี้นาย ‪- ใช่เลย
‪- หยุดแป๊บหนึ่งได้ไหม ฉันจะได้… ‪- นายมาทำไมวะ
‪ฉันแค่อยากคุยกับนาย
‪เรื่องอะไร
‪ก็แค่อยากเห็นว่านายเป็นไงบ้าง
‪รู้วันที่จะกลับไปเรียนรึยัง
‪รู้แล้วแต่จำไม่ได้ ฉันสบายดี นายต้องการอะไร
‪นายต้องการห่าอะไรวะ ฉันต้องไปแล้ว
‪ฉันแค่อยากบอกนาย
‪ว่าฉันไปเล่นแทนนายที่ออลสเตตคืนนี้
‪แต่ฉันเล่นดีมากนะ ‪และคิดว่าฉันจะทำให้นายภูมิใจ
‪ขอให้สนุกนะ
‪ฉันจะทำให้ดีเท่านายเลย ฉันสัญญา
‪เออ ก็แค่อีกเรื่องที่นายไม่สมควรได้
‪แต่ก็ดีสำหรับนายแหละ
‪- อะไรนะ ‪- รู้เรื่องนี้นานแค่ไหนแล้ว
‪- ประมาณสองอาทิตย์ ‪- แล้วมาบอกอะไรป่านนี้
‪ฉันคิดว่าฉันควรบอกน่ะ
‪คิดว่ามันดีสำหรับฉันเหรอ ‪ที่ได้รู้ว่าฉันแม่งพลาดอะไรไปอีก
‪ก็แค่อยากให้นายรู้ว่าฉันจริงจังกับมัน
‪- ไปตายเหอะพวก ‪- พวก เป็นอะไรไปเนี่ย
‪นายไม่เคยทำอะไรเพื่อคนอื่นหรอก ‪นายทำเพื่อตัวเองเสมอ
‪ไม่นะพวก นั่น…
‪และที่บัดซบก็คือฉันรู้ว่านายรู้
‪- ฉันรู้ว่านายรู้ ‪- นายอยากให้ฉันสละตำแหน่งของฉันเหรอ
‪ตำแหน่งของนายเหรอ
‪ไม่เอาน่า นายรู้ว่าฉันหมายถึงอะไร
‪เออ
‪สละตำแหน่งซะ
‪ฟังนะ ฉันต้องไปแล้ว ฉันไม่…
‪โชคดีนะ
‪อย่าพยายามเป่าโน้ตสูง ‪แบบที่นายชอบทำล่ะ ควบคุมมันไว้ให้ได้
‪อย่าเล่นเลอะเทอะไปเรื่อย
‪เป็นไงบ้าง
‪โทษที
‪ฉันไม่ได้พยายามจะ…
‪อะไร
‪เธอทำแบบนั้นทำไม
‪เธอทำได้ไง ทั้งที่รู้ว่ามัน…
‪- เอาละ ฉันต้องไปแล้ว ‪- ไม่ ฉันไม่ได้หมายความ…
‪เธอต้องการอะไรจากฉันวะเนี่ย
‪ฉันแค่คิดว่าสิ่งที่เธอทำ… ‪ฉันแวะไปหาพี่ชายฉันที่มหาลัย…
‪แล้วไง อะไร ฉันรู้จักเขาหรืออะไร
‪- อะไร ‪- ฉัน…
‪- มีอะไร ‪- ฉันโดนข่มขืนตอนไปที่นั่น
‪แค่นั้นแหละ
‪ฉันอยากบอกเธอ
‪โอเค
‪ฉันขอโทษ
‪พี่ชายฉันพาฉันไปปาร์ตี้ที่หอเขา
‪ฉันเมามาก
‪และฉันมั่นใจมากว่ากัญชาผสมอะไรสักอย่าง แต่…
‪ฉันไม่รู้ ฉันไม่เคยปุ๊นมาก่อน
‪และฉันไม่รู้จักใครที่นั่นเลย
‪ฉันก็เลยเดินไปตามทางเดิน
‪แล้วฉันก็เจอห้องที่ติดโปสเตอร์ดไวท์ ‪จากเรื่องดิออฟฟิศ
‪แล้วฉันก็เข้าไป และในนั้นมีห้องน้ำเล็กๆ อยู่
‪และฉันคิด "ตั้งสติดีๆ หน่อย"
‪และฉันพยายามอ้วก แต่ไม่ออก
‪แล้วพอฉันออกมา ผู้ชายคนนั้นก็อยู่ตรงนั้น
‪และเราก็คุยกันเรื่อยเปื่อย นึกออกไหม
‪แล้วอยู่ๆ เขาก็จับฉันโยนลงบนเตียง
‪แม่งเอ๊ย
‪ใช่ไหมล่ะ
‪เขาไม่ได้ซ้อมฉันหรืออะไรเลยนะ
‪เขาแค่ใช้แขนเขาปิดปากฉัน และนึกออกไหม
‪อืม
‪แล้วเขาก็ไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪แล้วฉันก็แต่งตัวและเดินกลับออกมา
‪เหมือนทุกอย่างปกติ
‪แต่ฉันไม่เคยเล่าให้ใครฟังเลย
‪ไม่รู้สิ แค่ไม่อยากให้มันอยู่ในประวัติของฉันน่ะ
‪ฉันเข้าใจ
‪ฉันไม่อยากเป็น "ผู้หญิงที่ถูกข่มขืน"
‪อืม
‪ฉันได้เห็นเรื่องของเธอทั้งหมดจากในเน็ต
‪หลังจากที่ทุกอย่างเกิดขึ้น และวิธีที่เธอ…
‪ใช่ ก็…
‪ไม่รู้สิ
‪ฉันคิดว่า…
‪ฉันคิดว่าสิ่งที่เธอทำมันกล้าหาญมาก
‪ฉันคิดว่าฉันเสียใจที่ไม่พูดอะไรเลย
‪ฉันเสียใจด้วยจริงๆ
‪ฉันเชื่อเธอนะ
‪ฉันอยากบอกเธอแค่นี้แหละ
‪(วันนี้คิดถึงเพื่อนฉัน)
‪(นายควรจะอยู่ที่ลินคอล์นเซ็นเตอร์นี้)
‪(@โอเวนวิลลี_)
‪หวัดดีค่ะแม่
‪หวัดดี
‪ทำไมไม่ไปทำงานคะ มีอะไรรึเปล่า
‪แม่กลับมาเร็วน่ะ
‪ไม่สบายรึเปล่า เป็นอะไรคะ
‪ไม่ได้เป็นอะไร
‪เป็นอะไรเนี่ย บอกหนูได้ไหม
‪ดื่มชาไหม
‪ไม่ค่ะ หนูแค่อยาก…
‪พวกเราอยากคุยกับเธอ
‪นั่งสิ
‪ไม่เป็นไร
‪แม่ไปคุยกับแปร์ลามา มีเรื่องที่กังวลน่ะ
‪แม่บอกเธอเรื่องจอห์นใช่ไหม
‪ไม่ใช่ปัญหาเลยนะ เราเป็นเพื่อนกัน
‪- ดอม! ‪- หนูจะเลิกกับเขาคืนนี้แล้ว
‪เพราะหนูอยากทำเรื่องนี้จริงๆ หนูไม่มีปัญหาเลย
‪จริงเหรอ
‪จริงสิ บอกแล้วไงว่ามันดีที่สุดสำหรับตอนนี้
‪หนูรู้ดี
‪เธอจะไม่พอใจทุกอย่างรึเปล่าเนี่ย
‪พวกเราบอกเธอไปแล้วว่าแกจะไม่ทำ
‪พวกเราไม่อยากให้แกทำเพราะแกไม่อยากทำ
‪แต่เราต้องทำนะ หนูไม่ไหวแล้ว และเราต้อง…
‪เธอจ๋า เรารู้ว่ามันจะลำบาก
‪เราจะหาทางกัน แต่ไม่ใช่วิธีนี้
‪ฉันมีสัมภาษณ์งานขายของทางโทรศัพท์
‪และถ้ามันไม่ได้ผล ฉันก็จะไปทำบัญชีที่โบสถ์
‪ดันเต้จะไปทำงานที่ร้านอาหารของเวร่า
‪เขาจะได้เงินสด
‪- คิดว่าเขาจะเอาเงินให้แม่เหรอ ‪- ฉันจะเป็นห่วงดันเต้เอง
‪- จริงเหรอ เป็นเรื่องแปลกใหม่นะเนี่ย ‪- หยุดเลย
‪แม่จะทำงานวันเสาร์ด้วย
‪แต่แม่ทำงานสัปดาห์ละ 90 ชั่วโมงแล้วนะ
‪ไม่ยุติธรรมสำหรับแม่เลย
‪มันยุติธรรมสำหรับแก
‪แต่หนูไม่อยากทำให้แม่ผิดหวัง ‪ด้วยการทำให้พวกเราต้องอยู่ในสถานะนี้
‪แม่ดูแกอยู่กับเพื่อนๆ แกเมื่อคืน
‪แม่ชอบที่พวกเขาเรียกแกว่าอัจฉริยะ ‪เพราะแกเป็นอย่างนั้นจริงๆ
‪และแม่รักความฝันของแก
‪นี่ ดอมโม
‪ฉันอยากให้ถึงวันแต่งงานของเธอแล้วละ
‪งานนี้ไม่ใช่งานที่ฉันอยากไป
‪ไปฝึกงานซะ
‪มีความสุขกับหนุ่มผู้น่ารักคนนั้นซะ
‪จริงๆ นะ เขาใช้ได้เลย
‪มีความสุขกับเพื่อนๆ ของแกซะ
‪ไปเรียนมหาลัยที่อยู่กลางประเทศซะ
‪หนูรู้สึกแย่จัง
‪ไม่ แม่อยากให้แกรู้สึกดี
‪(บรอดเวย์ แดนซ์ เซ็นเตอร์)
‪หยุดเลย ไม่เอาน่า
‪ฉันจะไม่กลับ
‪(แม่ ‪อยากให้แม่ไปหาไหม)
‪(หนูตัดสินใจว่าจะมาเต้น)
‪(จะลองดูว่าหนูจะทนอยู่ได้อย่างน้อยสิบนาทีไหม)
‪(ถ้าออกไปแล้วจะแชตบอกค่ะ)
‪เอาละ ลุยเลยทุกคน
‪โอเค เริ่มกันเลย
‪ห้า หก เจ็ด แปด
‪หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด ตบมือ
‪และหนึ่ง สอง สาม สี่
‪ห้า หก เจ็ด แปด
‪และโดด
‪สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด
‪ไป หนึ่ง สอง สาม ไถล
‪พวกคุณบางคนต้องปล่อยวาง เร็วเข้า
‪ปล่อยให้ร่างกายคุณควบคุม
‪ปล่อยให้ร่างกายคุณทำสิ่งที่มันรู้ว่ามันทำได้
‪ปลดปล่อย
‪ทีนี้ฟังนะ!
‪ถ้าผมชี้คุณตอนนี้
‪คุณต้องเต้นส่วนสุดท้ายเป็นกลุ่มเล็ก
‪อิสรภาพ
‪ทำแบบนี้โง่รึเปล่าเนี่ย
‪ถ้าไม่ได้ผลล่ะ
‪แล้วมันจะไม่ได้ผลได้ยังไง
‪- ก็ด้วยวิธีที่ฉิบหายวายป่วงไง ‪- หยุดเลย
‪ไม่ จริงๆ นะ ถ้าฉันหน้าแตกหมอไม่รับเย็บล่ะ
‪ก็นั่นคือเป้าหมายไม่ใช่เหรอ
‪- เออ ‪- ถูกเผงเลย
‪ฉันจัดการได้
‪มาเลย คุณสามคน
‪(ทิม เดลานีย์ ‪คุยกันหน่อยได้ไหม)
‪(ได้โปรด)
‪ฉันจะไลน์ไปบอกเขาว่าพวกเราอยู่ข้างล่าง
‪เร็วๆ สิ
‪(ฉันอยู่หน้าอะพาร์ตเมนต์นาย)
‪โอเค
‪เอาละ
‪เขาตอบไหม
‪เขากำลังลงมา
‪โอเค ไปอยู่คนละด้านของดอกไม้นะ ‪แล้วพอเขาเดินออกมา
‪โปรยกระดาษเลย ‪แล้วพอเขาตอบว่าไปก็โปรยอีก
‪- โอเค ‪- แล้วถ้าเขาบอกว่าไม่ไปล่ะ
‪ฉันแค่…
‪ฉันอยู่ตรงนี้แหละ
‪(พรอม)
‪โย่
‪นี่เธอคงไม่อยากให้ฉันชวนเธอก่อนสินะ
‪ใช่แล้ว
‪แล้ว…
‪อะไร
‪มีอะไรอยากถามฉันรึเปล่า
‪นายจะไปงามพรอมบ้าบอกับฉันไหม
‪ไป
‪โย่!
‪บ้าเอ๊ย ทามิก้า
‪สนใจแฟนเธอเถอะย่ะ
‪เราจะไปงานพรอมกัน
‪พวกเขามาจากโรงเรียนมัธยมปลายในอีทากา
‪อัลบานี ไรน์เบ็ก และบรุกลิน ‪และอื่นๆ อีกมากมาย
‪และการบอกว่าการแข่งขันโหดมาก
‪ก็ดูจะน้อยเกินไป
‪เพลงแรกของเราคืนนี้
‪คือเพลง "แอละแบมา" ของจอห์น โคลเทรน
‪เจย์สัน แจ็กสัน บรรเลงเดี่ยว
‪คุณแจ็กสัน
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล