Już dawno powinienem nie żyć.
Wszyscy z rodziny poumierali.
Zawsze mnie to zastanawiało.
Czemu jeszcze żyję?
Jestem czarną owcą w rodzinie.
Tylko ja sprawiałem kłopoty.
W AMERYKAŃSKICH WIĘZIENIACH
PONAD 135 000 SKAZANYCH ODSIADUJE WYROK ZA MORDERSTWO
U PONAD 25 PROCENT Z NICH ZDIAGNOZOWANO POWAŻNĄ CHOROBĘ PSYCHICZNĄ
OTO HISTORIA SKAZANEGO NUMER 1585559
Myślę, że poza mną jest jeszcze ktoś inny, kto płata figle mojemu umysłowi.
Szczerze wam powiem, że wielu rzeczy, które robiłem…
po prostu nie pamiętam. Ani ich okoliczności.
Jakbym słyszał głos, który mi mówi,
„Tak, zrobiłeś to”.
A ja: „Nie, nie zrobiłem”.
Jakbym pogrywał sam ze sobą.
SERIAL NETFLIX
KTOŚ INNY
Tak.
2 KWIETNIA 1988 ROKU
DERYL MADISON ŚMIERTELNIE DŹGNĄŁ NOŻEM 81-LETNIĄ BEULAH JOLIVET
Jasne.
MADISON TWIERDZI, ŻE MIAŁ WTEDY EPIZOD PSYCHOTYCZNY
W porządku.
Nazywam się Deryl Wayne Madison.
Urodziłem się 29 sierpnia 1958 roku w Monroe w Luizjanie.
Od 33 lat siedzę w więzieniu
za zbrodnię, którą popełniłem w sąsiedztwie
w 1988 roku.
Dorastałem w Teksasie.
Moja matka była…
dyplomowaną pielęgniarką.
A do tego pracowitą chrześcijanką.
Dogadywałem się z nią lepiej niż z ojcem.
Darłem z nim koty, odkąd skończyłem pięć lat.
Nigdy się z nim nie rozumiałem.
Tata często spuszczał mi lanie.
Bardzo często.
Bił głównie przedłużaczami i deskami.
Wiele razy uciekałem z domu i nie chciałem wracać.
No wiesz…
Było coraz gorzej.
Gdy pierwszy raz podłożyłem ogień,
był to kalendarz na ścianie.
Siedziałem i patrzyłem.
Od tamtej pory…
miałem obsesję na punkcie ognia.
Nie wiem, czy była to zwykła agresja,
czy dawałem w ten sposób upust złości na ojca.
W każdym razie…
odbiło mi.
Gdy zacząłem dojrzewać,
w wieku 12 czy 13 lat,
podpalałem dużo budynków i opuszczonych domów.
A gdy płonęły…
Niektórzy wezmą mnie za wariata, ale podczas pożarów się onanizowałem.
A potem zadowolony z siebie odchodziłem.
No wiesz.
To nieco dziwne.
Że stałem podczas pożaru
i masturbowałem się na tle płomieni.
Kto tak robi?
Sam rozumiesz.
Zupełnie jakbym słyszał głos, który mówi:
„Pora na ogień”.
Jakby mówiła to jakaś inna osoba.
Mam wrażenie,
że wewnątrz mnie znajduje się jakaś druga osoba.
Raz podpaliłem własny dom.
Wszyscy poszli do kościoła.
Podpaliłem go, wróciłem do łóżka i się położyłem.
I tak leżałem.
Zanim się obejrzałem, strażak wyciągnął mnie z łóżka
i wywlókł z domu.
Byłem cały zadymiony.
Spytali, kto podpalił dom. Odpowiedziałem, że nie wiem.
Okazało się, że to jednak ja.
A może ktoś inny?
Nie umiem powiedzieć.
Ja nie robię takich rzeczy.
To musiał być ktoś inny, bo ja na pewno nie.
Gdy miałem 12 lat, zacząłem palić zioło i pić wino.
Potem sięgnąłem po valium i amfę.
Łaziłem po dachach.
Kiedy robię takie rzeczy, zachowuję się jak chojrak.
Czuję, jakbym był supermenem.
W wieku 16 lat
włóczyłem się po ulicach Houston.
Jarały mnie różne rzeczy.
Kradłem w sklepach albo obrabiałem ludzi.
W 1977 ROKU, W WIEKU 19 LAT,
MADISON TRAFIA DO WIĘZIENIA ZA RÓŻNE PRZESTĘPSTWA
Wyszedłem w ’83.
Miałem robotę w apartamentowcu.
Na początku było dobrze, ale potem zacząłem palić crack.
Aby zapewnić sobie towar,
rabowałem i kradłem, ile wlezie.
Wtedy się stoczyłem.
W ’88 MADISON MIESZKAŁ W PIĄTEJ DZIELNICY
NIEDALEKO 81-LETNIEJ BEULAH JOLIVET
Tamtego dnia…
a był to kwiecień,
szedłem ulicą.
Miałem w kieszeni 1800 dolarów.
I jakieś sto gramów koki.
Panna Jolivet siedziała na ganku.
Pomachałem jej, a ona odmachała.
Przeskoczyłem przez płot i się do niej przysiadłem.
Rozmawialiśmy o pogodzie i innych sprawach.
O ogrodzie.
Pomogłem jej kiedyś wysprzątać garaż i podwórko.
Tego dnia niczego nie potrzebowałem.
Miałem wszystko.
Po prostu tam siedziałem.
Nagle coś mi strzeliło do głowy.
Wstała i spytała: „Idziemy?”, a ja przytaknąłem.
Wstałem, przytrzymałem jej drzwi
i z niewiadomego powodu
wepchnąłem ją do środka.
No wiesz…
Wepchnąłem ją, a ona upadła na podłogę.
Uderzyłem ją trzy lub cztery razy.
Krzyczała.
Zaciągnąłem ją na tyły,
pobiegłem do kuchni i wyciągnąłem z szuflady nóż,
a potem dźgnąłem ją dwa razy.
Tak po prostu.
Nie wiem, co to było, ani dlaczego to zrobiłem.
Potem usiadłem na podłodze.
I siedziałem tak obok niej.
Podobno przewróciłem dom do góry nogami.
Nie wierzyłem w to, że przewróciłem go do góry nogami.
Przynajmniej tak mi się wydaje.
Ale byłem tak naćpany, że w sumie nie wiem, co robiłem.
Biegłem do utraty tchu.
A potem usiadłem na krawężniku
przy skrzyżowaniu ulic Tuam i Main.
Wtedy dotarło do mnie, że kogoś zabiłem.
Nie, nikogo nie zabiłem.
Nie mogłem tego zrobić, prawda?
PIĄTA DZIELNICA, HOUSTON TEKSAS
Piąta dzielnica to bardzo stara społeczność,
która powstała w Houston wiele lat temu.
W 1988 roku, gdy doszło do tego morderstwa,
sprzedawano tu bardzo dużo narkotyków.
Od tego czasu chyba niewiele się zmieniło.
Jestem sierżant Sharon Evans
i przydzielono mi sprawę morderstwa Beulah Jolivet.
ZWŁOKI BEULAH JOLIVET ODKRYTO DWA DNI PO MORDERSTWIE
Jako śledczy reprezentujemy ofiarę
we wszystkich badanych przestępstwach.
Tak więc czuję, że reprezentuję tu pannę Jolivet.
To, czego się o niej dowiedzieliśmy
w trakcie prowadzenia śledztwa,
to, że mieszkała w tym domu od wielu lat
i była w sąsiedztwie znaną i szanowaną osobą.
Rozpoczynam śledztwo w momencie, gdy wysiadam z auta i podchodzę do drzwi.
Jak tylko otworzę drzwi,
muszę zarejestrować najmniejszy szczegół w domu.
Wszyściutko.
Jak tylko weszłam, wiedziałam, że to brutalne zabójstwo.
Na podłodze była krew.
Na dywaniku leżało kilka zakrwawionych zębów ofiary.
Smugi krwi ciągnęły się przez korytarz i resztę domu.
Przy stoliku brakowało radia.
Zabójca użył kabla od radia do duszenia ofiary.
Nadal tam leżał.
Na podłodze przy ofierze leżał też zakrwawiony nóż,
którym dźgnął ją dwa razy w plecy.
Według autopsji
te dwa ciosy zadane nożem okazały się śmiertelne.
A więc okaleczanie panny Jolivet we wszystkich pomieszczeniach jej domu
poprzez kopanie jej, bicie, duszenie kablem
czy przykładanie jej grzejnika do nóg,
nie doprowadziło do jej śmierci.
To były przypadki okaleczania jej we własnym domu.
Zabójca przetrząsnął cały dom panny Jolivet
w poszukiwaniu rzeczy, które mógłby sprzedać.
We wszystkich pokojach zasunął zasłony,
aby w spokoju mógł przeszukać cały dom.
Deryl przynajmniej trzy razy wracał do jej domu.
Zapukał do kilku sąsiadów,
a potem sprzedał rzeczy jednemu z okolicznych dilerów.
A więc bez żadnych oporów chodził w tę i z powrotem,
mimo że wcześniej brutalnie znęcał się nad ofiarą.
Te szczegóły są bardzo ważne,
aby zrozumieć, kim był i dlaczego to zrobił.
To nie był zwykły impuls.
Nie uderzył jej raz. Nie zmarła, uderzając głową o stolik.
Moim zdaniem Deryl Madison zabił ją z sadyzmem.
Zaplanował to już wcześniej lub gdy znalazł się w jej domu.
Ale się nie spieszył.
MADISON ZOSTAŁ ZIDENTYFIKOWANY PRZEZ SĄSIADÓW
I ARESZTOWANY 9 KWIETNIA 1988 ROKU.
PODCZAS ROZPRAWY ŁAWA PRZYSIĘGŁYCH
UZNAŁA GO ZA WINNEGO MORDERSTWA KARANEGO ŚMIERCIĄ
UNIWERSYTET A&M W TEKSASIE
PO OGŁOSZENIU WYROKU SĄD ROZPOCZĄŁ ETAP SKAZYWANIA
WYDZIAŁ PSYCHOLOGII
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Na dzisiejszych zajęciach zajmiemy się krótkim omówieniem kary śmierci
i rolą dowodów w zakresie zdrowia psychicznego
w sprawach tego typu.
W TEKSASIE MORDERSTWA TEGO TYPU GROŻĄ KARĄ ŚMIERCI
…i dotyczy okoliczności łagodzących, które przysięgli mogą wziąć pod uwagę,
a następnie uznać, że skazany nie zasługuje na śmierć.
Nazywam się John Edens.
Z wykształcenia jestem psychologiem sądowym
i pracuję jako profesor na uniwersytecie A&M w Teksasie.
Od 20 lat badam i konsultuję przypadki morderstw karanych śmiercią.
Mówimy o kimś, kto został już skazany
albo na śmierć, albo na dożywocie.
ADWOKACI ZŁOŻYLI DOWODY DOTYCZĄCE OKOLICZNOŚCI ŁAGODZĄCYCH,
BY ZAPOBIEC WYROKOWI ŚMIERCI
ZAWIERAŁY INFORMACJE NA TEMAT TRUDNEJ PRZESZŁOŚCI MADISONA
W przypadku takim jak ten, gdzie w grę wchodzi kara śmierci,
obrona zwykle skupia się na możliwych czynnikach psychologicznych,
które postawią oskarżonego w lepszym świetle.
Nie chodzi o puszczanie go na wolność
czy twierdzenie, że jest niewinny, tylko argument, że nie zasługuje na śmierć
zgodnie z teksańskim kodeksem karnym.
KLUCZOWYM DOWODEM OBRONY BYŁ RAPORT PSYCHOLOGA WENDALLA DICKERSONA
PRZED WYROKIEM DOKONAŁ OCENY ZDROWIA PSYCHICZNEGO MADISONA
I ZDIAGNOZOWAŁ U NIEGO WIELE POWAŻNYCH PROBLEMÓW PSYCHICZNYCH
PRAWO I ZDROWIE PSYCHICZNE
Doktor Dickerson zdiagnozował u Deryla zaburzenie dysocjacyjne tożsamości.
…CIERPI Z POWODU BRAKU SOCJALIZACJI…
Głównym objawem jest obecność co najmniej dwóch odrębnych osobowości
występujących u tej samej osoby.
Przez większość czasu mogą działać zupełnie niezależnie od siebie.
Ludzie nazywają to osobowością mnogą.
…NIE ROZUMIE ZWIĄZKU MIĘDZY TYM, CO CZUJE, A TYM, CO ROBI…
Według doktora Dickersona
osobowość Deryla składa się z różnych części.
Ma też ograniczoną zdolność do kontrolowania własnego zachowania.
PODPALENIE.MP3
Miałem około 14 lat.
Siedziałem w klasie.
Wszyscy się na mnie gapili.
Nauczyciel spytał, z kim rozmawiam. Odpowiedziałem…
„Co ma pan na myśli? Z nikim”.
Wszyscy na mnie patrzyli, bo gadałem do siebie,
ale nie byłem świadomy tego, że…
mówię.
Nie wiedziałem o tym.
Muszę więc mieć drugą osobowość.
Pojawia się ni stąd, ni zowąd.
Bez wątpienia opisuje objawy dysocjacji i depersonalizacji.
Fakt, że mówi sam do siebie, nie zdając sobie z tego sprawy,
jest dość niezwykły.
Z pewnością wskazuje na osobę, która jest oderwana
od pewnej części siebie.
Nie wiem, czemu ją zabiłem.
Naprawdę.
Wpadłem w furię.
Która pojawiła się znikąd.
Ta kobieta nigdy mi nic nie zrobiła…
Czemu odebrałem jej życie?
Czy jest wystarczająco winny moralnie, by zasługiwać na śmierć?
Jeśli weźmiemy za pewnik
opis stanu psychicznego Deryla sporządzony przez doktora Dickersona,
to w dużym stopniu zapewnia on okoliczności łagodzące,
które trzeba by wziąć pod uwagę.
Byłoby mi bardzo trudno
pogodzić się z myślą, że to ktoś, kto zasługuje na karę śmierci.
Gdybym miał czarodziejską różdżkę
i mógł umieścić Deryla w miejscu najbardziej dla niego odpowiednim,
byłby to ośrodek psychiatrii sądowej,
a nie zakład karny.
Ale nie mam czarodziejskiej różdżki.
PO ZAPOZNANIU SIĘ Z OKOLICZNOŚCIAMI ŁAGODZĄCYMI
PRZYSIĘGLI MUSIELI ZDECYDOWAĆ,
CZY MADISON STANOWI ZAGROŻENIE DLA SPOŁECZEŃSTWA
DALLAS, TEKSAS
Teksańska ustawa dotycząca morderstwa karanego śmiercią jest w USA ewenementem.
Ława przysięgłych musi odpowiedzieć na dwa pytania.
Po pierwsze, czy działanie oskarżonego było celowe
i czy spowodowało czyjąś śmierć.
Następnie ława przysięgłych musi jednogłośnie zadecydować,
czy oskarżony stanowi nieustanne zagrożenie dla społeczeństwa.
Jeśli zgodzą się w obu powyższych kwestiach,
to automatycznie oznacza karę śmierci.
To jak rzut monetą.
Życie albo śmierć. I tyle.
KAPITAN
Nazywam się James W. Marquart
i z wykształcenia jestem socjologiem i kryminologiem.
Zeznawałem w sprawie Deryla Madisona
jako ekspert w zakresie przyszłego zagrożenia społecznego.
SIERŻANT JIM MARQUART POWODZENIA OD TWOICH PRZYJACIÓŁ
Po pierwsze, Deryl był w pełni odpowiedzialny za to morderstwo.
Bez dwóch zdań.
Ale…
czy istnieją okoliczności łagodzące, jeśli chodzi o wymiar kary?
Uważam, że jak najbardziej.
PIERWSZA WOLNA CELA
Deryl dorastał w biednej rodzinie afroamerykańskiej.
Ojciec stosował przemoc.
WIKTYMIZACJA DZIECI
Miał troje rodzeństwa.
Całą czwórkę okropnie traktowano.
Kilkoro z nich zmarło w młodym wieku.
Deryl nie został uspołeczniony. Nie nauczył się, jak być człowiekiem.
Miał więc trudności z adaptacją w codziennym życiu,
co sprawiło, że zszedł na złą drogę. Nie miał żadnych szans.
Najmniejszych.
Jeśli przyjrzymy się sytuacji w Houston w czasie przestępstwa,
to było ono zalane kokainą.
Byliśmy świadkami fali brutalnych przestępstw.
Gdy oglądałem wiadomości,
każdego wieczoru donoszono o kolejnym zabójstwie.
Były na porządku dziennym.
To było niczym lawina lub pociąg pędzący bez maszynisty.
I ta lawina go porwała.
Gdybym zasiadał wtedy w ławie przysięgłych,
podczas wspomnianej fali morderstw w mieście,
myślałbym pewnie: „Nie zamierzam ci pobłażać”.
MIMO ZAPOZNANIA SIĘ Z OKOLICZNOŚCIAMI ŁAGODZĄCYMI,
23 CZERWCA 1989 ROKU PRZYSIĘGLI SKAZALI MADISONA NA ŚMIERĆ
Może nie uwierzycie,
ale nic nie czułem, gdy odczytali wyrok śmierci.
Nie wiedziałem, co czuć. Jakbym nie miał żadnych uczuć.
Nie wiem, czemu tak jest.
Gdy zmarła mama, bracia i siostry…
nie uroniłem ani jednej łzy.
Nie wiem, jakie to uczucie być…
przez ludzi kochanym.
Nie wiem, co to znaczy.
Nie umiem powiedzieć.
Ten człowiek był bez szans praktycznie od kiedy się urodził,
bo miał problemy w szkole i w domu.
Jeśli bierzesz narkotyki, miewasz paranoję.
A osoby uzależnione od kokainy podejmują ryzykowne działania.
To zniszczyło w jego umyśle wszelkie zahamowania czy blokady.
Obrał ją sobie za cel i zaatakował. Nie zastanawiał się nad tym.
Pod wpływem impulsu…
postanowił ją zabić, nie myśląc o konsekwencjach.
Nie jest zawodowym i brutalnym przestępcą.
Działa w sposób chaotyczny.
Jutro to może być kradzież w sklepie.
Po prostu nie ma skłonności do przemocy,
które czyniłyby z niego zagrożenie.
NAGRODA BRUCE’A SMITHA
Rozumiem, że popełnił straszną zbrodnię.
Ale kara śmierci nie była wtedy stosownym wyrokiem.
Tak mi się przynajmniej wydaje.
WITAJCIE W KATY
WITAJCIE WE WSPANIAŁEJ RESTAURACJI TEKSAŃSKO-MEKSYKAŃSKIEJ
Jako śledcza,
wierzę w nasz wymiar sprawiedliwości.
Staramy się rzetelnie prowadzić śledztwa.
Potem prokuratura wszczyna postępowanie sądowe
i przedstawia przysięgłym wszystkie dowody.
A oni wysłuchują obu stron, biorąc pod uwagę przedstawione dowody,
i podejmują decyzję.
Bez wahania uznali go za winnego i skazali na karę śmierci.
BEULAH JOLIVET NIE MIAŁA BLISKICH KREWNYCH
Wciąż mam przed oczami
widok leżącej panny Jolivet i stan, w jakim się znajdowała.
To pomaga mi przemawiać w jej imieniu.
W tej chwili jesteśmy jedynymi, którzy reprezentują pannę Jolivet.
Wiem, jak wyglądały ostatnie chwile jej życia
i nie chcę, by o tym zapomniano.
FORMIA, WŁOCHY
Byłam świadkiem dwóch egzekucji.
Jako pierwsza Włoszka byłam świadkiem egzekucji w Ameryce.
I było to dla mnie bardzo trudne,
bo mogłam patrzeć,
ale nie mogłam nic zrobić dla umierającego.
To doświadczenie,
które na zawsze pozostaje w pamięci i sercu.
Nazywam się Michela Mancini
i jestem wiceprezes Włoskiej Koalicji na rzecz Zniesienia Kary Śmierci.
Jako organizacja staramy się pomagać jak największej liczbie więźniów,
zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych,
bo jest to ostatnia demokracja, która stosuje karę śmierci.
Staramy się tam jeździć,
by pomóc im zrozumieć,
że być może to nie jest najlepsze rozwiązanie.
Jesteśmy obywatelami świata.
Musimy przejmować się tym,
co dzieje się w innym państwie.
W OSTATNICH 30 LATACH
MICHELA POMOGŁA WIELU WIĘŹNIOM SKAZANYM NA ŚMIERĆ
MADISON USŁYSZAŁ O JEJ PRACY I POSTANOWIŁ DO NIEJ NAPISAĆ
Pierwszy list od Deryla Madisona
otrzymałam w 1995 roku.
Zaczęłam mu odpisywać.
A potem pisaliśmy dalej.
Natomiast w 1996 roku
po raz pierwszy pojechałam go odwiedzić.
Od tamtej pory stał się częścią mojej rodziny.
Postanowiłam mu pomóc,
ponieważ Deryl wydawał się strasznie osamotniony.
Nikt się o niego nie troszczył.
Jedyny raz, gdy nie mogłam spojrzeć mu w oczy…
To było dzień po tym, jak zobaczyłam zdjęcie zabitej kobiety.
Gdyby ktoś zabił mi babcię,
chciałabym, żeby ta osoba siedziała w więzieniu za to, co zrobiła.
Ale podczas wizyty,
rozmawiając z nim i słuchając go,
zrozumiałam, że nie mam już przed sobą osoby,
która popełniła tę zbrodnię.
Tylko mojego przyjaciela Deryla.
W 2001 ROKU, PO PIĘCIU LATACH PRZYJAŹNI, MICHELA DOWIEDZIAŁA SIĘ,
ŻE W CIĄGU MIESIĄCA DERYL ZOSTANIE STRACONY
Zamierzałam uratować mu życie.
Nieważne, w jaki sposób.
Trzy tygodnie przed egzekucją
na gwałt szukaliśmy dobrego adwokata.
Kogoś, kto mógłby pomóc mu w konkretny sposób.
Mieliśmy szczęście, bo znaleźliśmy kancelarię Mayer Brown,
której prawnicy zaoferowali Derylowi darmową pomoc.
Gdy przejrzeli całą dokumentację,
od razu zrozumieli,
że mogą zrobić dla niego coś pożytecznego.
NOWI ADWOKACI MADISONA DOWIEDLI, ŻE OKOLICZNOŚCI ŁAGODZĄCE
NIE ZOSTAŁY NALEŻYCIE ROZPATRZONE NA ROZPRAWIE
MADISON OTRZYMAŁ MOŻLIWOŚĆ PRZEPROWADZENIA NOWEGO PROCESU
LUB ZAMIANĘ KARY ŚMIERCI NA DOŻYWOCIE
Deryl bardzo się bał.
A gdy ktoś się boi,
to bardzo trudno mu…
myśleć, dokonywać wyboru czy podejmować decyzję.
Istniało ryzyko, że kolejna ława przysięgłych
potwierdzi wyrok śmierci.
Nie chciał ponownego procesu.
A więc po długim zastanowieniu
zgodził się spędzić resztę życia w więzieniu.
W 2009 ROKU, PO 20 LATACH W CELI ŚMIERCI,
DERYL MADISON OTRZYMAŁ WYROK DOŻYWOCIA BEZ MOŻLIWOŚCI ZWOLNIENIA WARUNKOWEGO
Jestem zdziwiona, że wyrok uchylono.
A także zawiedziona, bo mieliśmy bardzo silne argumenty.
Zrobiłem to, bo byłem chory.
Wiesz?
Myślę, że oprócz mnie jest ktoś jeszcze.
Może gdy biorę narkotyki,
pojawia się ta druga osobowość.
Jakbym słyszał głos, który mi mówi:
„Tak, zrobiłeś to”.
A ja: „Nie, nie zrobiłem”.
Jakbym pogrywał sam ze sobą.
Osobiście uważam, że Deryl, jak i inni osadzeni,
a z pewnością ci, którzy przebywają w celi śmierci,
nauczyli się w międzyczasie, co należy powiedzieć.
To dość powszechne wśród ludzi, których zamknęliśmy,
by tłumaczyć się chorobą psychiczną,
złym wychowaniem i doświadczaniem przemocy w dzieciństwie.
Mówią o uzależnieniu od narkotyków albo wynajdują inne rzeczy,
którymi tłumaczą później swoje czyny.
Jeśli chodzi o twierdzenie Deryla, że był wtedy chory psychicznie
i że winna jest jego druga osobowość,
to być może teraz tak to postrzega, ale wtedy widział to inaczej.
Może ma teraz wyrzuty sumienia,
ale to nie wskrzesi panny Jolivet.
Nie zwróci jej reszty życia.
Nie wymaże bólu i okrucieństwa,
jakiego doświadczyła z jego rąk,
gdy ją mordował.
Panna Jolivet zasługuje na to,
by otrzymał za ten czyn karę śmierci.
Bo odbierając jej życie, popełnił właśnie taką zbrodnię.
Moim zdaniem dożywocie to za mało.
PO OBOWIĄZKOWEJ 90-DNIOWEJ PRZERWIE TEKSAŃSKI ZAKŁAD KARNY
ZEZWOLIŁ NA DRUGI WYWIAD Z DERYLEM MADISONEM
Po przejściu całego procesu,
wysłuchaniu wszystkich zeznań i patrząc na moje ówczesne życie
oraz to, czego się dopuściłem,
rzeczywiście zasługiwałem na karę śmierci.
Nie odbiera się życia komuś, kto żył już tak długo.
Zasłużyłem na karę.
I wyrok śmierci za to, co zrobiłem.
Rozumiem to.
Tak działa prawo.
Jestem zamknięty do końca życia. Nigdy stąd nie wyjdę.
Wiesz…
Nie jestem potworem.
Ale popełniłem przestępstwo, za które teraz płacę.
Deryl przynajmniej trzy razy wracał do jej domu,
po czym sprzedał rzeczy jednemu z okolicznych dilerów.
Moim zdaniem Deryl Madison zabił ją z sadyzmem.
Zaplanował to już wcześniej lub gdy znalazł się w jej domu.
Ale się nie spieszył.
To ona prowadziła śledztwo?
Zadawali mi pytania,
a ja szczegółowo im wszystko opisałem.
Nie kłamałem.
Zabrałem rzeczy z jej domu.
Choć tego nie planowałem.
Ale gdy tam byłem, a ona już nie żyła,
zacząłem wynosić rzeczy z jej domu.
Sprzedałem je za crack.
Rozumowałem jak ćpun. Nie myślałem trzeźwo.
Byłem narkomanem. Chciałem dragów.
Tak było.
Nie planowałem morderstwa panny Jolivet.
Doszło do niego, gdy u niej byłem.
W jednym momencie wszystko…
się pozmieniało.
Gdy tam przyszedłem,
zmieniło się całe moje nastawienie.
Nie uważam się za złego człowieka, ale…
musimy spłacać…
dług społeczeństwu za wszystkie nasze przewiny.
Nie podoba mi się to,
ale jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz.
Gdy się urodziłem, babcia dała mi na imię Bubba.
Tak nazywam swoją drugą osobowość.
Bubba jest…
może nie do końca moim alter ego, ale…
przypomina Jekylla i Hyde’a.
Powiem tak: pakuje mnie w kłopoty.
Jest…
Jakbym sam zadawał sobie pytania.
„Czemu to, do diabła, zrobiłeś?”
Wstaję w środku nocy i chodzę po celi.
A on pyta…
„Nie możesz spać?”.
To porąbane…
Oby znowu nie zrobił nic głupiego.
Nie boicie się, bo tu siedzę.
Gdybym był tam, to już co innego.
Napisy: Monika Bartz