‎ผมน่าจะตายไปตั้งนานแล้ว
‎ทุกคนในครอบครัวผมตายหมด ยกเว้นผม
‎ผมสงสัยมาตลอดว่าทำไม
‎ทำไมผมยังมีชีวิตอยู่
‎ผมเป็นแกะดำของครอบครัว
‎ผมเป็นคนเดียวที่สร้างปัญหา
‎(ในสหรัฐฯ มีนักโทษ ‎กว่า 135,000 คนที่ติดคุกข้อหาฆาตกรรม)
‎(กว่า 25% ในจำนวนนั้น ‎ถูกวินิจฉัยว่าเป็นผู้ป่วยจิตเภทขั้นรุนแรง)
‎(นี่คือเรื่องราวของนักโทษหมายเลข 1585559)
‎ผมคิดจริงๆ นะว่ามีอีกคนอยู่ข้างๆ ผม
‎เล่นตลกกับความคิดผม หรืออะไรก็ตาม
‎ผมพูดได้เต็มปากว่าหลายอย่างที่ผมทำไป...
‎ผมจำไม่ได้หลายเรื่อง ‎จำไม่ได้ว่าไปอยู่ตรงนั้นได้ยังไง
‎เหมือนผมได้ยินอีกเสียงบอกว่า
‎"ใช่ นายทำสิ่งนี้"
‎นั่นแหละ
‎ผมเถียง "เปล่า ฉันไม่เคยทำ"
‎เหมือนผมกำลังเล่นเกมกับตัวเองเลย
‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ใครอีกคน)
‎ใช่
‎ได้สิ
‎ไม่เป็นไร ใช่
‎ผมชื่อเดอริล เวย์น แมดิสัน
‎เกิดวันที่ 29 สิงหาคม ปี 1958 ‎ที่มอนโร ลุยเซียนา
‎ผมติดคุกมาแล้ว 33 ปี
‎สำหรับความผิดที่ผมก่อขึ้น
‎ในละแวกบ้านตัวเอง
‎ปี 1988
‎ผมโตมาในเทกซัส
‎แม่ผม...
‎เป็นพยาบาล
‎แม่เป็นผู้หญิงที่ขยันมาก นับถือคริสต์
‎ผมสนิทกับแม่มากกว่าพ่อ
‎ผมกับพ่อไม่ถูกกันตั้งแต่ผมห้าขวบ
‎ผมไม่เคยสนิทกับเขาเลย
‎ผมโดนพ่อตีบ่อยมาก
‎มากๆ
‎ส่วนใหญ่เป็นสายไฟปลั๊กพ่วง
‎หลายครั้งที่ผมหนีออกจากบ้านแล้วไม่กลับ
‎นั่นแหละ
‎มันแย่ลงเรื่อยๆ
‎ครั้งแรกที่ผมจุดไฟ
‎ผมจุดไฟเผาปฏิทินบนผนังห้อง
‎ผมจุดไฟเผามัน
‎ผมนั่งดูมันอยู่อย่างนั้น
‎และจากจุดนั้น มันก็เหมือน...
‎ผมหลงใหลไฟ
‎ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไรแน่ ก้าวร้าว
‎แก้แค้นพ่อ หรือบางส่วนของพ่อ ‎ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‎แต่มัน...
‎ผมไม่มีสติจริงๆ
‎พอผมเริ่มเป็นวัยรุ่น
‎อายุสัก 12 หรือ 13
‎ผมก็จุดไฟเผาอาคารหลายหลัง
‎บ้านว่างเปล่าหลายหลัง
‎ระหว่างที่ไฟลุกไหม้
‎บางคนอาจคิดว่าผมบ้า แต่ว่า...
‎ผมจะสำเร็จความใคร่ระหว่างที่ไฟลุกไหม้
‎พอทำเสร็จ
‎สบายตัวแล้ว
‎ผมก็สบายใจ ผมก็จากมา
‎นั่นแหละ
‎มันออกจะแปลก
‎ที่ผมยืนอยู่กลางกองไฟ
‎และสำเร็จความใคร่ ‎ระหว่างที่ไฟกำลังลุกอย่างนั้น
‎ใครเขาทำกัน
‎เข้าใจที่พูดใช่ไหม
‎เหมือนผมได้ยินอีกเสียงพูดว่า
‎"ได้เวลาจุดไฟ"
‎"ได้เวลาจุดไฟแล้ว"
‎ผมอยากพูดว่ามีอีกคน
‎ผมรู้สึกว่า
‎มีสิ่งอื่น ใครอีกคนในตัวผม ข้างๆ ผม
‎ผมจุดไฟเผาบ้านตัวเองครั้งหนึ่ง
‎ทุกคนไปโบสถ์
‎ผมจุดไฟแล้วผมก็กลับมาที่เตียง
‎และนอนลง
‎ผมนอนอยู่อย่างนั้น
‎ไม่ทันรู้ตัว นักดับเพลิงก็อุ้มผมออกจากเตียง
‎และลากผมออกจากบ้าน
‎ตัวผมเต็มไปด้วยเขม่าควัน
‎พวกเขาบอก "ใครจุดไฟเผาบ้าน" ‎ผมบอก "ไม่รู้"
‎ผมมารู้ทีหลังว่าผมเอง
‎เป็นผม หรือใครอีกคน
‎ผมไม่รู้ ผมบอกคุณไม่ได้
‎ผมไม่ได้ทำ
‎ต้องเป็นใครอีกคน ผมไม่ทำแบบนี้
‎ผมเริ่มสูบกัญชาและดื่มไวน์ตั้งแต่ผมอายุ 12
‎จากนั้นผมก็เริ่มใช้แวเลียและยาม้า
‎ไปเดินบนยอดตึกต่างๆ
‎เหมือนว่าตอนผมทำอะไรแบบนั้น ‎มันเหมือนผมกล้าหาญเป็นบ้า
‎ผมรู้สึกตัวเองสูงสักสามเมตร ‎ผมเลยเริ่มทำเรื่องพวกนั้น
‎พอผมอายุ 16 ปี
‎ผมเดินอยู่ข้างถนนในฮุสตัน
‎ผมตื่นเต้นกับทุกอย่าง
‎ผมเข้าไปในร้านค้าและขโมยของ
‎หรือปล้นเงินจากใครสักคน ผมทำแบบนั้น
‎(ปี 1977 ในวัย 19 ปี แมดิสัน ‎ถูกจำคุกเพราะความผิดหลายคดี)
‎ผมออกจากคุกปี 83
‎ผมได้งานทำในอาคารชุดแห่งนึง
‎งานมันก็ดีอยู่หรอก แต่พอผมเริ่มใช้โคเคน
‎เพื่อจะหามาเสพเรื่อยๆ
‎ผมเลยปล้นและขโมยของไปทั่วในตอนนั้น
‎ชีวิตผมเริ่มดิ่งลงเหวนับแต่นั้น
‎(ปี 1988 แมดิสันอาศัยอยู่ที่ฟิฟท์วอร์ด ‎ใกล้กับบูลาห์ โจลิเว็ต วัย 81)
‎ในวันนั้น
‎ช่วงเดือนเมษายน
‎ผมกำลังเดินไปตามถนน
‎ผมมีเงิน 1,800 ดอลลาร์ในกระเป๋า
‎และมีโค้กประมาณ 85 กรัมด้วย
‎คุณโจลิเว็ตกำลังนั่งอยู่ที่ม้านั่ง
‎ผมโบกมือให้เธอ เธอโบกมือตอบ
‎ผมกระโดดข้ามรั้วไปนั่งกับเธอ
‎เราคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ ถามไถ่เรื่องทั่วไป
‎เรื่องทำสวนและอื่นๆ
‎ผมเคยช่วยทำความสะอาด ‎โรงรถและเก็บกวาดลานบ้าน
‎วันนั้นผมไม่ได้ต้องการอะไร
‎ผมมีทุกอย่างที่ต้องการแล้ว
‎ผมแค่นั่งตรงนั้น
‎จู่ๆ ผมก็วูบคิดบางอย่างขึ้นมา
‎เธอลุกขึ้นถามว่า ‎"พร้อมไปหรือยัง" ผมตอบว่า "โอเค"
‎ผมลุกขึ้นและช่วยพาเธอเข้าบ้าน ‎จับประตูเปิดไว้ให้เธอ
‎และไม่รู้เหตุผลอะไรสิ
‎ผมผลักเธอเข้าไปในบ้าน
‎นั่นแหละ
‎ผมผลักเธอเข้าไป เธอล้มกระแทกพื้น
‎ผมต่อยเธอสามหรือสี่ครั้ง
‎เธอกรีดร้อง
‎ผมลากเธอไปหลังบ้าน
‎ผมวิ่งเข้าไปและหยิบมีดจากลิ้นชักในครัว
‎และแทงเธอสองครั้ง
‎อย่างนั้นแหละ
‎ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรในตอนนั้น ไม่รู้ว่าทำไปทำไม
‎แล้วผมก็นั่งที่พื้น
‎ผมนั่งอยู่ตรงนั้น ข้างเธอ นั่งเฉยๆ
‎มีคนบอกว่าผมทำหลายอย่าง ‎บอกว่าผมทำลายบ้านเธอ
‎ผมไม่เชื่อนะ เพราะผมไม่เคยทำลายบ้านใคร
‎อย่างน้อยผมว่าผมไม่ได้ทำลายบ้านเธอ
‎ผมอัดยามาเพียบ บอกไม่ได้ว่า ‎ผมทำอะไรไป ผมไม่รู้
‎ผมวิ่งไปไกลมาก วิ่งจนวิ่งต่อไม่ไหว
‎ผมนั่งริมฟุตบาท
‎ถนนทูแอมแอนด์เมน ผมนั่งเฉยๆ ตรงนั้น
‎ผมค่อยๆ รู้สึกตัวว่าผมฆ่าคน
‎ไม่ ผมไม่เคยฆ่าใคร
‎ผมฆ่าคนไม่ได้หรอก ใช่ไหม
‎(ฟิฟท์วอร์ด ฮุสตัน เทกซัส)
‎ฟิฟท์วอร์ดเป็นชุมชนเก่าแก่มาก
‎อยู่ในฮุสตันหลายปีมากๆ แล้ว
‎ย้อนไปในปี 88 ที่เกิดเหตุฆาตกรรมนี้
‎มันเป็นเมืองที่มีการค้ายาชุกชุม
‎ซึ่งไม่มั่นใจเลยนะว่า ‎หลายปีที่ผ่านมานี้มันเปลี่ยนไป
‎ฉันชื่อจ่าชารอน อีแวนส์
‎ฉันเป็นหนึ่งในทีมสืบสวนที่ทำคดีบูลาห์ โจลิเว็ต
‎(ศพของบูลาห์ โจลิเว็ต ‎ถูกพบในอีกสองวันหลังเกิดเหตุ)
‎ในฐานะเจ้าหน้าที่สืบสวน
‎เราเป็นตัวแทนของเหยื่อ
‎ในทุกคดีที่เราทำ
‎ดังนั้น ขณะทำคดีนี้
‎ฉันรู้สึกว่าฉันคือตัวแทนคุณโจลิเว็ต
‎สิ่งที่เรามารู้ทีหลังเกี่ยวกับคุณโจลิเว็ต
‎ซึ่งเป็นผลจากการสืบสวน
‎คือเธออยู่บ้านหลังนี้มาหลายปี
‎และเป็นที่เคารพและรู้จักกันดีในหมู่เพื่อนบ้าน
‎สำหรับฉัน การสืบสวน ‎เริ่มจากวินาทีที่ฉันลงจากรถ
‎เดินไปที่ประตูหน้าบ้าน
‎เมื่อฉันเปิดประตู
‎งานของฉันคือเก็บรายละเอียดทุกอย่างในบ้านนั้น
‎ทุกอย่าง
‎นับจากวินาทีที่ฉันเดินเข้าไป ‎ ฉันรู้ว่านี่เป็นการกระทำที่โหดร้าย
‎มีเลือดนองพื้น
‎มีฟันหลุดจากปากเหยื่อสองซี่
‎ซึ่งเห็นเหยื่อชัดอยู่ในกองเลือด ที่พรมบนพื้น
‎จากนั้นก็มีรอยเลือดละเลงไปทั่วจากจุดนั้น
‎ไปตามโถงทางเดินและต่อไปรอบบ้าน
‎วิทยุเครื่องหนึ่งหายไปจากโต๊ะข้างหัวเตียง
‎เขาใช้สายไฟวิทยุเครื่องนั้นรัดคอเธอ
‎สายไฟนั้นยังอยู่
‎และมีมีดเปื้อนเลือดเล่มหนึ่งบนพื้น ใกล้ศพเธอ
‎ซึ่งเขาใช้แทงเธอสองครั้งกลางหลัง
‎จากการชันสูตรศพ
‎แผลที่ถูกแทงสองครั้งนั้น ‎คือบาดแผลที่ทำให้เธอเสียชีวิต
‎เราจึงได้รู้ว่าเขาทำร้ายคุณโจลิเว็ต ‎อย่างทารุณในบ้านของเธอเอง
‎เตะและต่อยเธอ ใช้สายไฟรัดคอเธอ
‎และเอาฮีทเตอร์นาบที่ขาเธอ
‎บาดแผลเหล่านั้นไม่ได้ทำให้เธอเสียชีวิต
‎แต่เป็นบาดแผลที่ทารุณเธอในบ้านเธอเอง
‎เขารื้อค้นทรัพย์สินทั้งหมดในบ้านคุณโจลิเว็ต
‎เพื่อหาของที่เขาคิดว่าจะขายได้
‎เขาปิดผ้าม่านทุกห้อง
‎เพื่อที่เขาจะได้ใช้เวลา ‎ตามสบายเท่าที่เขาต้องการ
‎ในบ้านหลังนั้น เพื่อรื้อค้นสิ่งของทั้งหมดของเธอ
‎เท่าที่ฉันรู้ เดอริลเข้าออกบ้านนี้ ‎อย่างน้อยสามรอบ
‎และออกจากบ้านหลังนี้ ‎ไปเข้าบ้านอีกสองสามหลังในย่านนี้
‎และขายของที่ได้มาให้พ่อค้ายารายหนึ่งที่นี่
‎เขาเดินเข้าออกบ้านเธออย่างสบายใจ
‎แม้ว่าเขาจะทำทารุณกับเธอขนาดนั้น
‎รายละเอียดเหล่านี้สำคัญมาก
‎เพื่อให้เข้าใจตัวตนของเขา ‎ และสาเหตุที่เขาลงมือแบบนี้
‎มันไม่ใช่เรื่องชั่วแล่น
‎เขาไม่ได้ต่อยเธอครั้งเดียว ‎หัวเธอฟาดโต๊ะจนตาย
‎ในความคิดฉัน เดอริล แมดิสันเป็นคนซาดิสต์มาก
‎เขาวางแผนทั้งหมดนี้ไว้
‎หรือวางแผนเมื่อเข้ามา ‎ในบ้านแล้ว หรือทั้งสองอย่าง
‎แต่เขาไม่รีบร้อนเลย
‎(เพื่อนบ้านชี้ตัวแมดิสัน ‎เขาถูกจับกุมในวันที่ 9 เมษายน ปี 1988)
‎(ลูกขุนตัดสินว่าแมดิสันมีความผิด ‎ข้อหาฆาตกรรมโหดเหี้ยมและไตร่ตรองล่วงหน้า)
‎(มหาวิทยาลัยเทกซัส เอแอนด์เอ็ม)
‎(หลังคำตัดสิน ศาลก็เข้าสู่ขั้นตอนการลงโทษ)
‎(อาคารจิตวิทยา)
‎โอเค ขอบคุณที่ทุกคนมาวันนี้
‎สิ่งที่เราจะคุยกันในชั้นเรียน
‎คือภาพรวมโดยย่อของโทษประหารชีวิต
‎และบทบาทที่หลักฐานทางสุขภาพจิตเข้ามามีส่วน
‎ในคดีลักษณะนี้
‎(ในรัฐเทกซัส คดีฆาตกรรม ‎ที่ไตร่ตรองไว้ก่อนทุกคดีจะมีโทษประหาร)
‎และมันคือประเด็นสำคัญในการ ‎ลดหย่อนโทษที่ลูกขุนจะพิจารณา
‎ตัดสินว่าใครที่ไม่ได้ทำผิดถึงขั้นต้องโทษประหาร
‎ผมชื่อจอห์น อีเดนส์
‎ผมจบนิติจิตวิทยา
‎ผมเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ‎ที่เทกซัส เอแอนด์เอ็ม
‎ซึ่งผมทำงานวิจัยและเป็นที่ปรึกษา ‎ในคดีฆาตกรรมซึ่งไตร่ตรองไว้ก่อนหลายคดี
‎มานานประมาณ 20 ปีแล้ว
‎เรากำลังพูดถึงใครสักคนที่ถูกตัดสินลงโทษแล้ว
‎โดยประหารชีวิตหรือจำคุกตลอดชีวิต
‎(ทนายของแมดิสันยื่นหลักฐานลดหย่อนโทษ)
‎(เพื่อคัดค้านโทษตัดสินประหารชีวิต)
‎(หลักฐานนี้มีข้อมูล ‎เกี่ยวกับปัญหาในอดีตของแมดิสัน)
‎(มืออาชีพด้านกฎหมายและสุขภาพจิต)
‎ดังนั้น ในกรณีความผิดฉกรรจ์แบบนี้
‎บทในการแก้ต่างมักจะเน้นไปที่
‎ปัจจัยต่างๆ ที่ส่งผลต่อจิตใจ ถ้ามีนะ
‎ซึ่งให้ภาพจำเลยในมุมที่ดีขึ้น
‎เราไม่ได้พูดถึงการทำให้จำเลยพ้นผิด
‎หรือบอกว่าเขาบริสุทธิ์หรือไม่สมควรถูกลงโทษ
‎แต่จะบอกว่าเขาไม่สมควรต้องตาย
‎โดยอิงจากบทลงโทษของรัฐเทกซัส
‎(หลักฐานสำคัญในการแก้ต่าง)
‎(คือรายงานฉบับหนึ่งของนักจิตวิทยา ‎ดร. เวนแดลล์ ดิคเคอร์สัน)
‎(เขาประเมินสภาพจิตของแมดิสันก่อนตัดสินโทษ)
‎(และพบว่าเขามีปัญหา ‎สุขภาพจิตรุนแรงบางประการ)
‎(กฎหมายและสุขภาพจิต)
‎ดร. ดิคเคอร์สันสรุปว่า
‎เดอริลป่วยเป็นโรคหลายบุคลิก
‎(เขาป่วยเพราะขาดการขัดเกลาทางสังคม...)
‎อาการหลักๆ ก็คือ
‎เห็นได้ว่ามีอย่างน้อยสองบุคลิก
‎แยกจากกันแต่อยู่ในบุคคลเดียวกัน
‎โดยที่ส่วนมากแล้วจะปรากฏขึ้น
‎แยกส่วนจากกันอย่างเด็ดขาด
‎ในอดีตเราอ้างถึงโรคนี้ว่าโรคหลายบุคลิก
‎(ยากจะทำความเข้าใจ ‎ระหว่างความรู้สึกและสิ่งที่ทำ)
‎จากรายงานการประเมินของดร. ดิคเคอร์สัน
‎บุคลิกภาพของเดอริลแตกเป็นเสี่ยงๆ
‎มีหลายบุคลิก และดูเหมือนศักยภาพในการควบคุม
‎พฤติกรรมของตนเองก็บกพร่องมากด้วย
‎(ดร. จอห์น อีเดนส์)
‎(แมดิสัน)
‎ผมอายุประมาณ 14
‎ผมอยู่ในห้องเรียน
‎ทุกคนในห้องจ้องมองผม
‎คุณครูเลยบอกว่า
‎"เธอพูดกับใคร" ผมบอกว่า
‎"อะไรครับ ผมไม่ได้พูดกับใคร"
‎ทุกคนในห้องจ้องมองผม ผมกำลังพูด
‎แต่ผมไม่รู้ว่าผมกำลัง
‎พูด
‎ผมไม่รู้ในตอนนั้น
‎ผมรู้ว่าจะต้องเป็นอีกคนหนึ่ง
‎จู่ๆ มันก็โผล่มาเอง
‎เขาบรรยายอาการที่เกี่ยวกับ ‎บุคลิกวิปลาศและแปลกแยก
‎การที่เขาพูดกับตัวเองโดยไม่รู้ตัวค่อนข้างแปลก
‎มันบ่งชี้แน่นอนว่าเขามีหลายบุคลิก
‎แยกส่วนในตัวเอง
‎ผมไม่รู้ว่าผมฆ่าคุณโจลิเว็ตทำไม
‎ผมไม่รู้จริงๆ
‎มันเหมือนความโมโห
‎จู่ๆ ก็โกรธมาก
‎เธอไม่เคยทำอะไรผมหรอก แต่ว่า...
‎ผมฆ่าเธอทำไมนะ
‎ปัญหาคือเดอริลเลวร้ายมาก
‎จนสมควรโดนประหารจริงๆ รึ
‎และถ้าผมตัดสินแค่ผิวเผิน
‎จากการที่ดร. ดิคเคอร์สัน ‎บรรยายสภาพจิตของเดอริล
‎งั้นสำหรับผมแล้ว ดูเหมือน ‎นี่คือปัจจัยสำคัญในการขอลดโทษ
‎ซึ่งคณะลูกขุนควรพิจารณา
‎ผมลำบากมากในตอนนั้น
‎ที่ทำคดี เพราะผมคิดว่า
‎นี่คือคนที่เหมาะจะโดนโทษประหารแล้ว
‎ถ้าผมมีคฑาวิเศษเสกเดอริลไปที่ไหนสักแห่งได้
‎ซึ่งผมคิดว่าน่าจะเหมาะกับคนแบบเขาที่สุด
‎ที่นั้นคงเป็นโรงพยาบาลนิติจิตเวช
‎มากกว่าจะเข้าไปอยู่ในเรือนจำทั่วไป
‎แต่ผมไม่มีคฑาวิเศษ
‎(หลังจากพิจารณาคำขอลดหย่อนโทษ ‎ คณะลูกขุนต้องตัดสินใจ)
‎(ว่าแมดิสันเป็นอันตรายต่อสังคมต่อไปหรือเปล่า)
‎(ดัลลัส เทกซัส)
‎กฎหมายการฆาตกรรมโดยเจตนา ‎ของรัฐเทกซัสแทบจะไม่เหมือนใครในสหรัฐฯ
‎และลูกขุนต้องตอบคำถามสองข้อนี้
‎หนึ่ง "การกระทำของจำเลยนี้"
‎"ตั้งใจหรือเปล่า ทำให้บุคคลนั้น ‎ถึงแก่ความตายหรือเปล่า"
‎ขั้นต่อไปคือลูกขุนต้องตัดสินอย่างเป็นเอกฉันท์
‎ว่าจำเลยเป็นภัยต่อสังคมต่อไปหรือเปล่า
‎และถ้าพวกเขาเห็นชอบในประเด็นหนึ่งและสอง
‎ก็เท่ากับมีผลตัดสินประหารชีวิตทันที
‎มันเหลือแค่การโยนเหรียญ ชี้เป็นชี้ตายแค่นั้น
‎(กัปตัน)
‎ผมชื่อเจมส์ ดับเบิลยู มาร์ควอร์ต
‎ผมจบสังคมวิทยา อาชญาวิทยา
‎ผมขึ้นให้การในคดีของเดอริล แมดิสัน
‎ในฐานะผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน ‎ว่าด้วยอันตรายที่จะเกิดในอนาคต
‎อย่างแรก เดอริลเป็นคนทำผิดแน่นอนในคดีนี้
‎เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยเลย
‎แต่ว่า
‎มีปัจจัยที่พอจะลดหย่อนโทษในคดีนี้หรือเปล่า
‎ผมเชื่อที่สุดว่ามี
‎(คุกครั้งแรก)
‎เดอริลโตมาในครอบครัว ‎แอฟริกันอเมริกันที่ยากจน
‎พ่อของเขาทำร้ายเขา
‎เขามีพี่น้องอีกสามคน ดังนั้นก็มีกันสี่คนพี่น้อง
‎พวกเขาถูกเลี้ยงดูมาอย่างเลวร้าย
‎ผมคิดว่าหลายคนตายตั้งแต่ยังอายุน้อย
‎เขาไม่เคยถูกขัดเกลาทางสังคมจริงๆ
‎ว่าการเป็นมนุษย์ทำอย่างไร
‎ดังนั้น เขาจึงปรับตัวเข้ากับ ‎ชีวิตประจำวันยากมาก
‎และนั่นเองเป็นจุดเริ่มต้นของเด็กคนนี้
‎เขาไม่เคยได้โอกาส
‎เขาไม่เคยได้โอกาสในทุกเรื่อง
‎ถ้าคุณพิจารณาบริบท ‎เมืองฮุสตันในเวลาที่เกิดเหตุนี้
‎ฮุสตันในตอนนั้นเต็มไปด้วยโคเคน
‎คุณเห็นอาชญากรรมรุนแรงระบาดไปทั่วเมือง
‎ผมจำได้ว่าเวลาดูข่าว
‎ทุกคืน จะเกิดเหตุฆาตกรรมอีกรายและอีกราย
‎เหมือนเป็นเรื่องประจำวัน
‎เหมือนก้อนหิมะหรือรถไฟวิ่งลงเขาโดยไม่มีคนขับ
‎และเขาโดนสิ่งนี้กวาดต้อนเข้าไป
‎ถ้าผมเป็นลูกขุนในตอนนั้น
‎และเจอคดีฆาตกรรมทั้งหมดที่เกิดขึ้นในเมืองนี้
‎ผมคงคิดว่า "ฉันจะไม่ยอมให้แกรอดไปได้"
‎(แม้จะพิจารณาลดหย่อนโทษ ‎ในวันที่ 23 มิถุนายน ปี 1989)
‎(คณะลูกขุนยังตัดสินประหารชีวิตเดอริล แมดิสัน)
‎เชื่อหรือไม่
‎ผมไม่รู้สึกอะไรเลยตอนที่ ‎พวกเขาตัดสินประหารชีวิตผม
‎ผมไม่รู้จะรู้สึกอะไร ผมไม่รู้สึกอะไรเลย
‎ผมไม่รู้ว่าทำไมเป็นอย่างนั้น
‎ตอนที่แม่ผมตาย พี่ชาย น้องสาวผม
‎ผมไม่เคยร้องไห้ให้ใครเลย
‎ผมไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง
‎การที่มีคนรัก
‎ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‎ผมบอกไม่ได้ว่ามันคืออะไร
‎(เจมส์ ดับเบิลยู มาร์ควอร์ต)
‎ชายคนนี้เจอแต่อุปสรรคในชีวิต
‎แทบจะตั้งแต่เขาเกิดมา ‎เพราะเขามีปัญหาในโรงเรียน
‎มีปัญหาที่บ้าน
‎ถ้าคุณเสพติดยาขนาดนี้ และป่วยแบบนี้ ‎คุณจะมีอาการวิตกจริต
‎หลายคนที่เสพโคเคน ‎มักจะมีพฤติกรรมเสี่ยงอันตราย
‎และในความคิดของเขา มันเหมือน ‎ได้ทำลายปราการหรือกันชนทุกอย่าง
‎เขาเห็นเธอเป็นเป้าหมาย ‎และตามติดเธอ เขาไม่ทันคิดด้วยซ้ำ
‎เขาทำอย่างหุนหันพลันแล่น
‎ตัดสินใจทำโดยไม่ยั้งคิด
‎โดยไม่คิดถึงผลที่จะตามมา
‎เขาไม่ใช่อาชญากรมืออาชีพ
‎เขาไม่มีแบบแผนการทำผิดใดๆ ‎พรุ่งนี้เขาอาจขโมยของก็ได้
‎เขาไม่มีแนวโน้มจะใช้ความรุนแรง
‎ที่จะทำให้เขาเป็นตัวอันตรายในอนาคต
‎(รางวัลบรูซ สมิธ ซีเนียร์)
‎ผมเข้าใจ เขาทำผิดร้ายแรง ผมรู้
‎แต่โทษประหารไม่ใช่โทษที่เหมาะสมในตอนนั้น
‎ผมไม่คิดว่าเหมาะ
‎(ยินดีต้อนรับสู่เคที)
‎(ขอต้อนรับสู่กริงโกเท็กซ์-เม็กซ์แสนอร่อย)
‎ในฐานะเจ้าหน้าที่สืบสวน
‎ฉันเชื่อมั่นเต็มที่ในระบบยุติธรรมของเรา
‎เราทำการสืบสวนอย่างเต็มกำลังความสามารถ
‎อัยการทำการไต่สวน
‎และหาหลักฐานทุกอย่างยื่นคณะลูกขุน
‎คณะลูกขุนฟังความทั้งสองฝ่าย ‎และพิจารณาทุกอย่างที่ได้รับ
‎พวกเขาจึงตัดสิน
‎พวกเขาเห็นพ้องกันว่าเขามีความผิดจริง
‎และตัดสินประหารชีวิตเขา
‎(มาริสโก)
‎(บูลาห์ โจลิเว็ตไม่มีญาติใกล้ชิด)
‎ฉันยังจำภาพที่เห็นคุณโจลิเว็ตนอนอยู่บนพื้นได้
‎ในสภาพนั้นน่ะ
‎ซึ่งช่วยให้ฉันมาพูดแทนเธออยู่ตรงนี้
‎ถึงจุดนี้ มีแค่เราที่เป็นตัวแทนคุณโจลิเว็ต
‎ฉันรู้ว่าช่วงเวลาสุดท้ายของเธอ ‎บนโลกนี้เป็นยังไง
‎และฉันไม่อยากให้มันถูกหลงลืม
‎(ฟอร์มีอา อิตาลี)
‎(ตั๋ว)
‎ฉันเคยเห็นการประหารสองครั้ง
‎ฉันเป็นผู้หญิงอิตาเลียนคนแรก ‎ที่เป็นพยานการประหารในอเมริกา
‎และมันทำใจยากมาก
‎เพราะเราสามารถมองดู
‎แต่ทำอะไรไม่ได้เลย ‎ขณะที่ใครคนหนึ่งกำลังจะตาย
‎มันคือประสบการณ์
‎ที่คุณจะจดจำในสมองและจิตใจไปตลอดชีวิต
‎ฉันชื่อมิเคลา แมนชินี่
‎ฉันคือรองประธานแนวร่วม ‎เพื่อยกเลิกโทษประหารชีวิตในอิตาลี
‎แนวร่วมในอิตาลีเราพยายามช่วยนักโทษหลายคน
‎โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา
‎เพราะเป็นประเทศประชาธิปไตย ‎แห่งสุดท้ายที่ยังมีโทษประหาร
‎เราตั้งใจจะไปที่นั่น
‎เพื่อช่วยพวกเขาให้เข้าใจว่า
‎มันไม่ใช่วิธีแก้ไขที่ถูกต้อง
‎เราคือพลเมืองโลก
‎เราต้องเป็นกังวล
‎เรื่องที่เกิดขึ้นในประเทศอื่น
‎(ตลอดกว่า 30 ปีที่ผ่านมา)
‎(มิเคลาช่วยนักโทษประหารได้หลายคน)
‎(หลังจากได้ยินเรื่องงาน ‎ของมิเคลา แมดิสันเขียนจม.ถึงเธอ)
‎ครั้งแรกที่ฉันได้รับจดหมายจากเดอริล แมดิสัน
‎คือปี 1995
‎ฉันเริ่มเขียนตอบเขา
‎และหลังจากนั้น เราก็ติดต่อกันทางจดหมายต่อมา
‎และในปี 1996
‎ฉันไปเยี่ยมเขาเป็นครั้งแรก
‎และตั้งแต่นั้นเขาก็กลายเป็นคนในครอบครัวฉัน
‎สิ่งที่ทำให้ฉันอยาก
‎ช่วยเขาคือ
‎การได้รู้ว่าเดอริลโดดเดี่ยวมาก
‎และไม่เคยมีใครดูแลเขาเลยจริงๆ
‎ครั้งเดียวที่ฉันไม่สามารถมองตาเดอริลคือ
‎หลังวันที่ฉันเห็นภาพผู้หญิงที่ถูกฆ่า
‎ถ้ามีคนฆ่ายายของฉัน
‎ฉันคงอยากให้คนร้ายอยู่ในคุก ‎เพราะสิ่งที่เขาทำไป
‎แต่ระหว่างการไปเยี่ยม
‎ได้คุยและรับฟัง
‎สิ่งที่เขาพูด
‎ฉันเข้าใจในตอนนั้นเองว่า
‎สิ่งที่อยู่ตรงหน้าฉัน
‎ไม่ใช่คนที่ทำความผิดอีกแล้ว
‎นี่คือเดอริล เพื่อนฉัน
‎(ในปี 2001 หลังจากมิตรภาพห้าปี)
‎(มิเคลาได้รู้ว่าแมดิสันเหลือเวลา ‎ไม่ถึงเดือนก็จะถูกประหารชีวิต)
‎ฉันตั้งใจจะช่วยชีวิตเขา
‎ฉันจะใช้ทุกวิธีทาง
‎สามอาทิตย์ก่อนวันประหาร
‎เราพยายามรีบหาทนายดีๆ
‎คนที่จะช่วยเขาได้
‎อย่างเป็นรูปธรรม
‎และเราโชคดีมากเพราะเรา ‎ได้พบเมเยอร์แอนด์บราวน์
‎ซึ่งเสนอจะช่วยเราฟรีๆ
‎(เมเยอร์ บราวน์)
‎เมื่อพวกเขาได้เอกสารทั้งหมดแล้ว
‎พวกเขาเข้าใจทันที
‎ว่าพวกเขาพอจะทำ ‎สิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อเดอริลได้
‎(ทนายทีมใหม่ของแมดิสันประสบความสำเร็จ)
‎(ในการให้เหตุผลว่าไม่มีการพิจารณา ‎คำร้องขอลดโทษอย่างเหมาะสม)
‎(แมดิสันได้รับโอกาสพิจารณาโทษใหม่)
‎(หรือเลือกจะรับโทษจำคุกตลอดชีวิต)
‎เดอริลกลัวมาก
‎และเมื่อใครสักคนกลัว
‎มันยากมากที่จะ
‎คิด เลือก และตัดสินอะไรบางอย่าง
‎แต่เห็นได้ชัดว่ามีความเสี่ยงที่คณะลูกขุนอีกชุด
‎จะยืนยันตัดสินโทษประหาร
‎เขาไม่อยากกลับเข้ารับการไต่สวนอีก
‎ดังนั้น หลังจากคิดอยู่นาน
‎เขาก็ยอมรับโทษจำคุกตลอดชีวิต
‎(ในปี 2009 หลังจาก ‎ต้องโทษประหารมานาน 20 ปี)
‎(เดอริล แมดิสันได้ลดโทษเหลือจำคุก ‎ตลอดชีวิตโดยไม่มีสิทธิยื่นทัณฑ์บน)
‎ฉันแปลกใจที่มีการลดหย่อนโทษให้เขา
‎ฉันผิดหวัง
‎เพราะฉันคิดว่าเราทำคดี ‎อย่างรัดกุมมากในตอนนั้น
‎ถ้าผมมีสติดี ผมคงไม่ทำแบบนั้น
‎รู้ไหม
‎ผมคิดจริงๆ นะว่ามีใครอีกคนอยู่ข้างๆ ผม
‎อาจจะเป็นตัวผมที่เมายา
‎เป็นอีกบุคลิกที่ผมมี
‎ซึ่งมักจะโผล่มาเรื่อย
‎เหมือนผมได้ยินอีกเสียงพูดว่า
‎"ใช่ นายทำ" นั่นแหละ
‎ผมคิด "เปล่า ฉันไม่เคยทำ"
‎เหมือนผมกำลังเล่นเกมกับตัวเอง
‎เป็นความคิดส่วนตัวของฉันนะว่า ‎เดอริล และคนอื่นในคุก
‎คนที่ต้องโทษประหาร
‎ได้เรียนรู้จากระบบนั้น
‎ว่าต้องพูดอะไร
‎ฉันคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่คนติดคุก
‎จะพูดว่าเขามีสภาพจิตใจไม่ปกติ
‎หรือเป็นเพราะวิธีที่เขาถูกเลี้ยงดู
‎หรือเขาถูกทำร้ายทารุณในวัยเด็ก
‎พวกเขาติดยา พวกเขา ‎หาเหตุผลได้ทุกรูปแบบทีหลัง
‎ว่าทำไมถึงทำสิ่งที่ทำไป
‎ความรู้สึกส่วนตัวของฉันกับเรื่องที่ ‎เดอริลบอกว่าเขาป่วยทางจิตในตอนนั้น
‎และคิดว่าเป็นฝีมือของอีกคน
‎ฉันคิดว่านั่นคือมุมมองของเขาในตอนนี้
‎ขัดแย้งกับมุมมองของเขาในตอนนั้น
‎ตอนนี้เขาคงเสียใจนิดหน่อย
‎แต่นั่นไม่ได้ทำให้คุณโจลิเว็ตฟื้นได้
‎ไม่ทำให้เธอใช้ชีวิตที่เหลือได้
‎ไม่ทำให้ความเจ็บปวดและทารุณโหดร้าย
‎ที่เธอได้รับจากน้ำมือเขาหายไปได้
‎ในตอนนั้นที่เขาฆ่าเธอ
‎คุณโจลิเว็ตสมควร
‎ได้เห็นเขารับโทษตายจากสิ่งที่เขาทำกับเธอ
‎เพราะมันคือการเอาชีวิตเธอ
‎ในความเห็นของฉัน ‎เขาไม่สมควรติดคุกตลอดชีวิต
‎(หลังจากพักการสัมภาษณ์ ‎ 90 วันตามกฎของเรือนจำในเทกซัส)
‎(เดอริล แมดิสันได้รับอนุญาต ‎ให้สัมภาษณ์ครั้งที่สอง)
‎ระหว่างพิจารณาคดีผม ‎หลังจากพิจารณาทุกอย่างแล้ว
‎หลังจากฟังทุกการให้ปากคำ
‎และมองย้อนกลับไปในชีวิตผม
‎และสิ่งที่ผมทำ
‎ในตอนนั้น ใช่ ผมสมควรถูกประหาร
‎เราห้ามพรากชีวิตคน
‎ที่อยู่มานานขนาดนั้น
‎และเราสมควรถูกลงโทษที่ทำแบบนั้น
‎ผมสมควรถูกประหารในสิ่งที่ผมทำไป
‎ใช่ ผมเข้าใจ
‎กฎหมายก็ทำงานอย่างนี้
‎ผมจะติดคุกไปตลอดชีวิต ไม่ได้ออกไปอีก
‎รู้ไหม
‎ผมไม่ใช่ปีศาจนะ
‎แต่ผมทำผิด
‎และผมกำลังชดใช้กรรม
‎เท่าที่รู้ เดอริลเดินเข้าออกบ้านนี้สามรอบ
‎และเขาจากไปและขาย ‎สิ่งของให้พ่อค้ายารายหนึ่งแถวนี้
‎ในความเห็นฉัน ‎เดอริล แมดิสันเป็นคนซาดิสต์มาก
‎เขาวางแผนทั้งหมดนี้แล้ว
‎หรือวางแผนเมื่อเข้าไป ‎ในบ้านแล้ว หรือทั้งสองอย่าง
‎แต่เขาไม่รีบร้อน
‎เธอคือตำรวจที่สืบคดีผมเหรอ
‎พวกเขาเอาแต่ถามผมไม่หยุด
‎และผมบอกเขาว่าทำอะไรบ้าง
‎ผมไม่ได้โกหกเลย
‎ผมขโมยของจากบ้านนั้นจริง
‎ผมไม่ได้วางแผนมาก่อน
‎แต่พอเข้าไป และหลังจากเธอตายแล้ว
‎ผมก็เริ่มหยิบของในบ้าน
‎มันเป็นของที่ผมขายแลกโคเคน
‎ผมคิดแบบคนติดยา ผมไม่มีสติเลย
‎ผมติดยา อยากยา
‎เป็นอย่างนั้นแหละ
‎ผมไม่เคยวางแผนฆ่าคุณโจลิเว็ต
‎มันเกิดขึ้นระหว่างผมอยู่ตรงนั้นน่ะ ‎จู่ๆ มันก็เกิดขึ้น
‎มันไม่เหมือนกัน
‎เมื่อผมเข้าไปในบ้าน
‎ความคิดผมก็เปลี่ยนไป
‎ผมไม่มองว่าตัวเองเป็นคนเลว แต่ว่า...
‎เราต้องจ่าย...
‎หนี้ที่เราติดค้างสังคมเวลาที่เราทำความผิด
‎ผมอาจไม่ชอบใจ แต่ว่า
‎อย่างที่สุภาษิตว่าไว้ ‎"ทำอะไรไว้ก็รับผลกรรมนั้น"
‎บับบ้าคือชื่อที่ยายตั้งให้ผมตอนผมเกิด
‎ผมเรียกอีกบุคลิกหนึ่งของผมว่าบับบ้า
‎บับบ้าคือ...
‎ผมคงไม่บอกว่าเป็นอีกตัวตนของผม แต่ว่า...
‎เหมือนเจกิลล์และไฮด์น่ะ
‎เขาทำให้ผมมีปัญหา ผมจะบอกอย่างนี้แหละ
‎เขา...
‎เหมือนผมกำลังถามตัวเองมากกว่า
‎รู้ไหม "ทำอะไรแบบนั้นเพื่ออะไรวะ"
‎ผมจะตื่นกลางดึกและเดินไปมาในห้องขัง
‎เขาก็จะพูดว่า...
‎"นอนไม่หลับเหรอ"
‎มันบ้ามาก ไม่รู้สิ
‎ผมหวังว่าเขาไม่ได้ทำเรื่องโง่ๆ อยู่นะ
‎มันไม่น่ากลัวหรอกเพราะผมติดคุกอยู่นี่
‎ถ้าผมอยู่ข้างนอก คงน่ากลัว
‎คำบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย