Uzun zaman önce ölmem gerekirdi.
Ben hariç ailemdeki herkes öldü.
Nedenini hep merak etmişimdir.
Neden hâlâ hayattayım?
Ben bu ailenin yüz karasıyım.
Sorun çıkaran tek kişi benim.
AMERİKA'DA CİNAYETTEN HÜKÜM GİYMİŞ 135.000'DEN FAZLA İNSAN VAR
BUNLARIN %25'İNDEN FAZLASI CİDDİ BİR AKIL HASTALIĞINA SAHİP
BU 1585559 NUMARALI MAHKÛMUN HİKÂYESİDİR
Benim içimde aklımla oyunlar oynayan başka biri olduğunu düşünüyorum.
Ama…
Yaptığım şeylerin çoğunu hatırlamadığımı söyleyebilirim,
oraya nasıl geldiğimi de hatırlamıyorum.
Sanki içimde "Evet, bunu sen yaptın" diyen başka bir ses duyuyor gibiyim.
Öyle işte.
"Hayır, ben yapmadım" diyorum.
Sanki kendimle oyun oynuyor gibiyim.
BİR NETFLIX DİZİSİ
BAŞKA BİRİ
Evet.
2 NİSAN 1988'DE, DERYL MADISON 81 YAŞINDAKİ BEULAH JOLIVET'İ BIÇAKLADI
Evet.
Tabii.
MADISON O SIRADA PSİKOTİK BİR KRİZ GEÇİRDİĞİNİ İDDİA ETTİ
Gayet iyi, evet.
Adım Deryl Wayne Madison.
29 Ağustos 1958'de Monroe, Louisiana'da doğdum.
Son 33 senedir
1988'de mahallemde işlediğim bir suçtan dolayı
hapiste yatıyorum.
Ben Teksas'ta büyüdüm.
Annem hemşireydi.
Çok çalışkan, Hristiyan bir kadındı.
Annemle, babamdan daha iyi anlaşıyordum. Yani işte…
Babamla beş yaşımdan beri hep kafa kafaya gelirdik.
Onunla hiç anlaşamazdım.
Babamdan çok dayak yedim.
Hem de çok.
Uzatma kablolarıyla, tahtalarla vururdu.
Çoğu zaman evden kaçıp geri dönmezdim.
İşte…
Sonra durum gittikçe kötüleşti.
İlk kez yangın çıkardığımda,
duvardaki bir takvimi ateşe vermiştim.
Onu yaktım.
Öylece oturup yanmasını izledim.
O noktadan sonra ateşi saplantı hâline getirmeye başladım.
Babama olan öfkemi ateşle mi çıkarmaya çalışıyordum,
babamdan dolayı mı yapıyordum, ne olduğunu bilmiyorum.
Ama bu…
Kendimi kaybetmiştim.
Ergenlik dönemime geldiğimde, 12, 13 yaşlarındayken,
bir sürü binayı, boş evi ateşe vermiştim.
Yangınlar yanarken…
Bazıları benim deli olduğumu düşünebilir ama yangının önünde mastürbasyon yapardım.
İşimi bitirince de
"Tamam, güzel oldu" deyip oradan ayrılırdım.
Öyle işte. Biraz garip tabii.
Yangının ortasında durup yangın devam ederken mastürbasyon yapmam.
Bunu kim yapar ki?
Öyle işte.
Sanki içimde başka bir sesin "Yangın zamanı" dediğini duyuyor gibiydim.
"Hadi, yangın zamanı."
Bence o başka biriydi.
Sanki içimde
benim dışımda başka bir şey, başka biri daha var gibiydi.
Bir keresinde kendi evimi yaktım.
Herkes kiliseye gitmişti.
Evi ateşe verdim ve yatağıma geçip uzandım.
Orada öylece durdum.
Çok geçmeden itfaiyeciler gelip beni yataktan kaldırarak dışarı çıkardı,
üstüm başım duman olmuştu.
"Evi kim ateşe verdi?" dediler, "Ne bileyim" dedim.
Meğerse benmişim.
Ben miydim yoksa başka biri miydi?
Bilemiyorum, bir şey diyemem.
Ben böyle bir şey yapmam.
Başka biri yapmış olmalı, ben bunu yapmam.
Ot ve şarap içmeye 12 yaşlarında falan başladım.
Sonra Valium ve amfetamin kullanmaya başladım,
binaların üstünde yürürdüm.
Böyle şeyler yaparken çok cesur oluyordum.
Sanki üç metre boyunda yürüyen bir dev gibiydim.
On altı yaşına geldiğimde,
Houston sokaklarında dolaşmaya başlamıştım.
Hiç rahat durmuyordum.
Bir dükkâna girip bir şeyler çalar,
fırsatını buldum mu insanlardan para alırdım.
MADISON 1977'DE, 19 YAŞINDAYKEN BİR DİZİ SUÇTAN HÜKÜM GİYDİ
1983'te hapisten çıktım.
Bir sitede kendime bir iş bulmuştum.
Bir süre iyi gitti aslında ama sonra taş kokain kullanmaya başladım.
Bu bağımlılığı devam ettirebilmek için
o zamanlar deli gibi soygun ve hırsızlık yapıyordum.
İşte hayatım o zaman tepetaklak oldu.
MADISON 1988'DE THE FIFTH WARD'DA
81 YAŞINDAKİ BEULAH JOLIVET'E KOMŞU OTURUYORDU
Günlerden bir gün,
bir nisan ayında
sokakta yürüyordum.
Cebimde 1.800 dolar falan vardı.
Yanımda da 85 gram taş kokain vardı.
Bayan Jolivet verandasında oturuyordu.
Ona el salladım, o da bana el salladı.
Çitin üzerinden atlayıp verandada yanına oturdum.
Havadan sudan konuşuyorduk.
Bahçeden falan bahsediyorduk.
Eskiden onun garajını, bahçesini falan temizlerdim.
O gün hiçbir şeye ihtiyacım yoktu.
İstediğim her şey vardı.
Orada öylesine oturuyordum.
Bir anda kendimi kaybettim, aklım başımdan gitti.
Ayağa kalktı, gitmeye hazırlanıyordu, "Tamam" dedim.
Kalkıp, içeri girmesine yardım edip kapıyı açtım
ve sonra her nedense onu evin içerisine ittim.
Öyle işte…
Onu içeri ittim, yere düştü.
Ona üç dört kez vurdum.
Çığlık atıyordu.
Onu arkaya sürükledim,
içeri koşup mutfak çekmecesinden bir bıçak aldım
ve onu iki kez bıçakladım.
Öylece, sanki…
Ne olduğunu, bunu neden yaptığımı bilmiyorum.
Sonra yere oturdum.
Onun yanında öylece oturdum.
Çok şey yaptığımı söylediler. Evi darmadağın etmişim ve…
Bunlara inanmadım çünkü ben kimsenin evini dağıtmadım.
Evi dağıttığımı düşünmüyorum en azından.
Kafam uyuşturucudan çok güzeldi, ne yaptığım belli değil, bilmiyorum.
Artık koşamayacak hâle gelene kadar koşmaya devam ettim.
Tuam ve Main'in köşesindeki…
…kaldırıma oturup kaldım.
Birini öldürdüğümü o zaman idrak ettim.
Hayır, kimseyi öldürmemiştim.
Ben kimseyi öldüremezdim, değil mi?
FIFTH WARD, HOUSTON TEKSAS
The Fifth Ward, Houston'ta
uzun, uzun yıllar önce kurulmuş çok eski bir topluluktur.
1988'de bu cinayetin işlendiği dönemde, burada uyuşturucu ticareti çok yaygındı,
bu kadar yıl sonra da değişip değişmediğinden pek emin değilim.
Ben Komiser Yardımcısı Sharon Evans,
Beulah Jolivet cinayetinde görevlendirilen dedektiflerden biriydim.
BEULAH JOLIVET'İN CESEDİ CİNAYETTEN İKİ GÜN SONRA BULUNDU
Soruşturmacılar olarak,
ilgilendiğimiz tüm suçlarda mağdurun temsilcisiyizdir.
Bu olayda da
kendimi Bayan Jolivet'in temsilcisi gibi hissediyordum.
Soruşturma sonucunda Bayan Jolivet'le ilgili öğrendiğimiz şey,
uzun yıllardır bu evde yaşamış olduğu
ve komşuları tarafından saygı duyulan biri olduğuydu.
Benim için soruşturma, arabamdan indiğim andan itibaren başlar.
Ön kapıya doğru yürürüm, kapıyı açtığımda da
benim işim evin içindeki her şeyi detaylandırmaktır.
Her şeyi.
İçeri girdiğim anda vahşi bir cinayet olduğunu anlamıştım.
Yerde kan vardı.
Kurbanın kan içindeki birkaç dişi de
yerde, halının üzerinde duruyordu.
Sonra oradan koridora çıkan
ve evin içinde de devam eden kan izleri vardı.
Sehpasının üstündeki radyo kayıptı,
adam radyonun kablosunu onu boğmak için kullanmış,
kablo hâlâ oradaydı.
Ayrıca yerde kadının yakınında,
adamın onu arkadan bıçaklarken kullandığı kanlı bir bıçak vardı.
Otopsi raporuna göre de
en son yaptığı o iki bıçak yarası ölümcül darbelermiş.
Yani Bayan Jolivet'i evinin içinde her yerde dövmesi,
tekmelemesi, vurması, kabloyla onu boğmaya çalışması,
ısıtıcıyı bacaklarının üstüne koyması, onun ölümüne sebep olan olaylar değilmiş.
Bunları yaparak kadına kendi evinde işkence etmiş.
Satabileceğini düşündüğü bir şeyler bulmak için
Bayan Jolivet'in evinin her yerini aramış.
Evi rahat rahat arayıp kadının tüm eşyalarına bakabilmek için
tüm odalardaki perdeleri de tek tek kapatmış.
Bildiğim kadarıyla Deryl eve en az üç kez girip çıkmış
ve evden çıkıp mahalledeki birkaç eve giderek
bu eşyaları buradaki bir uyuşturucu satıcısına satmış.
Yani kadını vahşice katlettikten sonra
evine girip çıkmakta hiçbir sorun görmemiş.
Bu detaylar onun kim olduğunu
ve bunu neden yaptığını anlamak için çok önemli.
Bu öyle anlık bir şey değildi.
Kadına bir kere vurdu da kadın da kafasını sehpaya çarpıp ölmedi.
Bence Deryl Madison çok sadistti.
Bunu daha önceden ya da eve geldikten sonra planladı
ve de hiç acele etmedi.
MADISON KOMŞULAR TARAFINDAN TEŞHİS EDİLİP 9 NİSAN 1988'DE TUTUKLANDI
DURUŞMADA, JÜRİ MADISON'I KASTEN ÖLDÜRMEDEN SUÇLU BULDU
TEKSAS A&M ÜNİVERSİTESİ
SUÇLULUK KARARINI MÜTEAKİP MAHKEME CEZA BELİRLEME SAFHASINA GEÇTİ
PSİKOLOJİ BİNASI
Geldiğiniz için hepinize teşekkürler.
Bugün derste işleyeceğimiz konu, idam cezasının kısa bir incelemesi olacak
ve bu tür davalarda akıl sağlığının rolüne de bakacağız.
TEKSAS EYALETİ'NDE ÖLÜM CEZASI TÜM KASTEN ÖLDÜRME SUÇLARINA VERİLİR
…ve jürinin, birinin ölümü daha az hak ettiğine karar vermek için
göz önünde bulundurabileceği kanıtları bulmak üzerinedir.
Yani…
Adım John Edens.
Adli psikolog ve Teksas A&M Üniversitesi'nde profesörüm.
Burada kasten öldürme davalarında neredeyse 20 yıldır
araştırma ve danışmanlık yapıyorum.
Burada ya idam ya da şartlı tahliyesiz müebbet hapis cezası almış
birinden bahsediyoruz.
MADISON'IN AVUKATLARI İDAMA KARŞI ÇIKMAK İÇİN
HAFİFLETİCİ DELİLLER SUNDU
BU BELGELERDE MADISON'IN SIKINTILI GEÇMİŞİYLE İLGİLİ BİLGİLER VARDI
HUKUK VE RUH SAĞLIĞI UZMANLARI
Bunun gibi kasten öldürme davalarında,
savunmanın rolü genellikle eğer varsa
sanığa daha pozitif bir ışık tutabilecek
psikolojik faktörler üzerine yoğunlaşmaktır.
Kimseyi serbest bırakmaktan
ya da masum olduklarından falan bahsetmiyoruz,
Teksas'ın kullandığı ceza kanununa göre
ölmeyi hak etmediklerini söylüyoruz sadece.
SAVUNMANIN ANA DELİLİ PSİKOLOG WENDALL DICKERSON'IN RAPORUYDU
KARARDAN ÖNCE MADISON'I DEĞERLENDİRMİŞ
VE ONUN İLERİ DERECEDE AKIL HASTALIKLARI OLDUĞUNU TESPİT ETMİŞTİ
HUKUK VE RUH SAĞLIĞI
Dr. Dickerson'ın söylediği
Deryl'in dissosiyatif kimlik bozukluğu yaşadığıydı.
…SOSYAL ADAPTASYONDA BÜYÜK BİR PROBLEM YAŞADIĞI…
Esasen, görülen ana semptom
aynı kişide yaşayan en az iki ayrı kişiliğin varlığıydı,
bu kişilikler çoğu zaman
birbirinden tamamen ayrı şekilde davranıyordu.
Tarihsel olarak insanlar buna çoklu kişilik bozukluğu dediler.
…HİSLERİ VE YAPTIKLARI ARASINDAKİ BAĞLANTIYI ANLAMAKTA ZORLANIYOR…
Dr. Dickerson'ın yaptığı değerlendirmeye göre,
Deryl'in kişiliği farklı parçalara bölünmüş
ve davranışlarını kontrol etme yeteneği de oldukça yetersiz görünüyor.
On dört yaşlarındaydım.
Dersteydim.
Sınıftaki herkes bana bakıyordu.
Öğretmen bana "Kiminle konuşuyorsun?" dedi,
ben de "Nasıl yani? Kimseyle konuşmuyorum" dedim.
Sınıftaki herkes benim konuşmamı izliyordu
ama ben konuştuğumun farkında değildim, bunu bilmiyordum.
Bunun başka bir kişilik olduğunu biliyordum.
Birdenbire ortaya çıkıyor.
Disosiyasyon ve benlik yitimiyle ilgili semptomları tarif ettiği açık.
Kendi kendine konuşması ve bunun farkında olmaması
birazcık alışılmışın dışında.
Kesinlikle kendi parçalarından kopmuş ya da parçalanmış birine işaret ediyor.
Bayan Jolivet'i niye öldürdüm bilmem.
Gerçekten bilmiyorum.
Bir öfke anı gibi.
Birden ortaya çıkan bir öfke nöbeti.
Kadın bana hiçbir şey yapmamıştı. Yani, ne bileyim…
Canını niye aldım ki?
Mesele Deryl'in idamı hak edecek kadar suçlu olup olmadığı.
Dr. Dickerson'ın
Deryl'in ruhsal durumunu tanımlama şekline bakınca
bunun jürinin göz önünde bulundurması gereken
önemli bir hafifletici sebep olduğunu düşünüyorum.
Ben olsaydım bu kişinin
idam cezasına uygun olduğunu savunurken çok zorlanırdım.
Eğer elimde sihirli bir değnek olsaydı
ve Deryl'i ona en uygun yere yerleştirebilseydim,
o yer hapishaneden ziyade bir adli psikiyatri hastanesi olurdu.
Ama sihirli bir değneğim yok.
HAFİFLETİCİ NEDENLERİ DİNLEDİKTEN SONRA
JÜRİ, MADISON'IN TOPLUM İÇİN TEHLİKELİ OLUP OLMADIĞINA KARAR VERECEKTİ
DALLAS, TEKSAS
Teksas'ın kasten öldürme yasaları, Amerika'da neredeyse emsalsizdir
ve jürinin iki önemli soruya cevap vermesi gerekir.
Bunlardan biri, "Sanığın eylemi kasti miydi?
Kişinin ölümüne neden olan o muydu?"
Bir sonraki adım, jürinin oy birliğiyle
davalının toplum için sürekli bir tehdit oluşturduğuna karar vermesi.
Birinci ve ikinci özel durumlar konusunda anlaşırlarsa
otomatik olarak idam cezası sonucu çıkar.
Yazı tura atmak gibi. Ya hayat ya da ölüm. İşte bu kadar.
KAPTAN
Adım James W. Marquart, sosyolog ve kriminoloğum.
Deryl Madison davasında da
sanığın gelecekteki tehlikesi konusunda uzman olarak ifade verdim.
ÇAVUŞ JAMES MARQUART'A EASTHAM'DAKİ DOSTLARINDAN İYİ ŞANSLAR
Öncelikle, Deryl bu cinayetten tamamen sorumluydu.
Buna hiç şüphe yok.
Fakat bu davada ceza açısından hafifletici sebepler var mıydı?
Kesinlikle olduğunu düşünüyorum, evet.
MÜSAİT İLK HÜCRE
Deryl fakir bir Afroamerikan ailede büyüdü.
Babası çok sert bir adamdı ve üç kardeşi daha vardı,
yani hepsi kötü muamele gören toplamda dört çocuk vardı.
Sanırım birkaçı erken yaşta ölmüştü.
İnsan olmanın gerekliliklerini karşılayacak derecede sosyalleşmedi hiç.
O yüzden sıradan günlük hayata uyum sağlamakta zorlanıyordu
ve bu da o çocuğu başka bir şansı olmayan bir yola sokmuştu.
Başka hiçbir şansı yoktu.
Bu suçun işlendiği sıradaki Houston'a bakarsanız
Houston o zamanlar kokaine batmıştı.
Şehrin tamamında bir suç salgını vardı resmen.
Haberleri hatırlıyorum.
Her gece başka bir cinayet, başka bir cinayet…
Her gün böyle sürüp gidiyordu.
Şehir, freni patlamış bir kamyon gibi yokuş aşağıya gidiyordu.
O da tüm bunların içine sürüklendi.
O sırada jüride ben oturuyor olsaydım,
şehirde işlenen diğer cinayetlere de bakınca
ben de muhtemelen "Bunu senin yanına bırakmayacağım" derdim.
HAFİFLETİCİ NEDENLERE RAĞMEN 23 HAZİRAN 1989'DA
JÜRİ, DERYL MADISON'I ÖLÜME MAHKÛM ETTİ
İnanın ya da inanmayın,
bana idam cezası verdiklerinde hiçbir şey hissetmedim.
Ne hissedeceğimi bilmiyordum. Hiçbir şey hissetmiyorum.
Neden böyle bilmiyorum.
Annem, kardeşlerim öldüğünde de böyle oldu.
Kimse için gözyaşı dökmedim.
İnsanlar tarafından sevilmek nasıl bir şey bilmiyorum.
Bilmiyorum. Ne olduğunu bilmiyorum.
Ne olduğunu söyleyemem.
Adamın neredeyse doğduğu günden beri hiç yüzü gülmemiş,
hem okulda hem de evde sorunlar yaşamış.
Bağımlılığınız falan varsa paranoyaklaşırsınız.
Kokain bağımlılığı olan insanlar da riskli davranışlarda bulunurlar.
Bu da onun zihninde her türlü tamponu ya da engelleyiciyi yok etmiş.
Kadını hedef olarak görüp peşinden gitmiş. Düşünmemiş bile.
Bu işin sonuçlarını hiç düşünmeden
dürtüsel bir karar vererek bunu gerçekleştirdi.
O profesyonel bir şiddet suçlusu değil.
Altüst olmuş durumda, yarın bu hırsızlık da olabilir.
Onu ileride potansiyel bir tehdit yapacak şiddet eğilimlerine sahip değil.
BRUCE SMITH SR. ÖDÜLÜ
Anlıyorum, korkunç bir suç işledi, bunu anlayabiliyorum
ama idam cezası o zaman için uygun bir ceza değildi.
Öyle olduğunu düşünmüyorum.
KATY'YE HOŞ GELDİNİZ
MUHTEŞEM GRINGO'NUN TEX-MEX MUTFAĞINA HOŞ GELDİNİZ
Bir soruşturmacı olarak adalet sistemimize kesinlikle güveniyorum.
Soruşturmalarda elimizden geleni yapıyoruz.
Savcılar duruşma sürecine hazırlanıyor ve tüm deliller jüriye sunuluyor.
Jüri, her iki tarafı ve onlara sunulan her şeyi dinleyip
kararını veriyor.
Onu suçlu bulmakta ve idamla cezalandırmakta da
hiç zorlanmadılar.
BEULAH JOLIVET'İN BİRİNCİ DERECEDEN YAKIN AKRABASI YOKTU
Bayan Jolivet'in yerde yattığı o hâli hâlâ gözümün önünden gitmiyor.
Burada oturup onun hakkında konuşmamı sağlayan da bu.
Şu anda, Bayan Jolivet'i temsil eden tek biz varız.
Dünyadaki son anlarının nasıl olduğunu biliyorum
ve o kısmın unutulmasını istemiyorum.
FORMİA, İTALYA
BİLET
İki idama tanık oldum.
Amerika'da bir idama tanık olan ilk İtalyan kadın bendim.
Çok zor bir durumdu çünkü olayı izleyebiliyorsunuz
ama ölen kişi için hiçbir şey yapamıyorsunuz.
Hayatınızın sonuna kadar
zihninizden ve kalbinizden çıkmayacak bir deneyim.
Adım Michela Mancini,
İtalya Ölüm Cezasına Karşı Millî Koalisyonu'nun başkan yardımcısıyım.
İtalyan Koalisyonu olarak birçok mahkûma yardım etmeye çalışıyoruz,
özellikle de Amerika'da
çünkü hâlâ idam cezasını kullanan son demokratik ülke orası.
Niyetimiz oraya gidip
bunun doğru çözüm olmayabileceğini anlamalarına yardımcı olmak.
Bizler dünya vatandaşıyız.
Başka bir ülkede olanlar, bizi de endişelendirmeli.
GEÇTİĞİMİZ 30 YILDA, MICHELA BİRÇOK İDAM MAHKÛMUNA YARDIM ETTİ
MICHELA'NIN ÇALIŞMALARINI DUYDUKTAN SONRA MADISON ONA MEKTUP YAZDI
Deryl Madison'dan ilk kez
1995 yılında mektup aldım.
Ona cevap yazmaya başladım.
Ondan sonra da yazışmaya devam ettik.
1996 yılında da onu ilk kez ziyarete gittim.
O zamandan beri de ailemin bir parçası oldu.
Benim ona yardım etmeye ikna olmamı sağlayan şey
Deryl'in çok yalnız olduğu gerçeği
ve kimsenin onunla gerçekten ilgilenmemesiydi.
Deryl'in gözlerine bakamadığım tek an
ölen kadının resmini gördükten sonraki gündü.
Biri benim büyükannemi öldürmüş olsaydı…
…ben de o kişinin yaptığı şey yüzünden hapiste kalmasını isterdim.
Ama ziyaret sırasında,
onunla konuştuktan ve anlattıklarını dinledikten sonra
anladım ki o anda benim karşımdaki kişi
artık o suçu işleyen kişiyle aynı kişi değildi.
Karşımdaki arkadaşım Deryl'di.
2001'DE, BEŞ YILLIK DOSTLUKTAN SONRA
MICHELA, MADISON'IN BİR AY İÇİNDE İDAM EDİLECEĞİNİ ÖĞRENDİ
Niyetim onun hayatını kurtarmaktı.
Nasıl olacağı önemli değildi.
İdam edileceği tarihten üç hafta önce
aceleyle gidip iyi bir avukat bulmaya çalıştık,
ona somut şekilde yardım edebilecek birini aradık.
Şansımıza Mayer ve Brown'ı bulduk,
ona ücretsiz yardım etmeyi teklif ettiler.
Gönderdiğimiz tüm belgeleri incelediklerinde,
Deryl için faydalı bir şey yapabileceklerini hemen anladılar.
MADISON'IN YENİ AVUKATLARI
MAHKEMEDE HAFİFLETİCİ NEDENLERİN PEK ÜZERİNDE DURULMADIĞINI İDDİA ETTİ
MADISON'A YENİ BİR CEZA DAVASI ŞANSI VERİLDİ
YA DA İSTERSE HAYATININ GERİ KALANINI HAPİSTE GEÇİREBİLECEKTİ
Deryl çok korkmuştu.
Çok korktuğunuzda da
düşünmek, seçim yapmak
ya da bir şeylere karar vermek gerçekten çok zorlaşır.
Ama tabii yeni gelecek olan jürinin
idam cezasını onaylama riski de vardı.
Tekrar duruşmaya çıkmak istemedi.
Çok fazla düşündükten sonra
kalan hayatı boyunca hapiste kalmayı kabul etti.
DERYL MADISON'IN CEZASI 2009'DA, MAHKÛMİYETİNİN 20. YILINDA
ŞARTLI TAHLİYESİZ MÜEBBET HAPSE ÇEVRİLDİ
Cezasının bozulmasına şaşırdım.
Hayal kırıklığına uğradım çünkü o dönem davada elimiz çok güçlüydü.
Aklı başında biri olarak bunu yapmazdım. Öyle işte.
İçimde benden başka biri daha olduğunu düşünüyorum.
Belki de bu diğer kişilik
benim uyuşturucu kullandığım zamanlarda ortaya çıkıyordur.
Sanki içimde "Evet, bunu sen yaptın" diyen başka bir ses duyuyor gibiyim.
"Hayır, ben yapmadım" diyorum.
Sanki kendimle oyun oynuyor gibiyim.
Benim şahsi fikrim, Deryl ve hapisteki diğer mahkûmlar,
özellikle de idam mahkûmları,
sistemin nasıl işlediğini ve ne demeleri gerektiğini öğrenmişler.
Hapse attığımız kişilerin suçu zihinsel rahatsızlıklara,
yetiştirilme tarzlarına ya da çocukluk travmalarına atmaları
epey yaygın bir durum bence.
Yaptıkları şeyleri makul göstermek için uyuşturucu bağımlılığı gibi
bir sürü farklı bahane buluyorlar.
Deryl'in o sırada aklının yerinde olmadığını
ve başka biri olduğunu iddia etmesi bence olayı şu an öyle gördüğü için,
o zaman o şekilde düşünmüyordu.
Belki şimdi biraz pişman olabilir ama bu Bayan Jolivet'i geri getirmez.
Bu, onun hayata dönmesini sağlamaz.
Bu, o olay sırasında onun ellerinde çektiği acıyı
ve yaşadığı gaddarlığı hafifletmez.
Bayan Jolivet, o kişinin idamla cezalandırılmasını hak ediyor
çünkü onun canını alarak işlediği suçun cezası bu.
Bence o adam şartlı tahliyesiz müebbedi hak etmiyor.
DOKSAN GÜNLÜK ZORUNLU ARADAN SONRA TEKSAS CEZA İNFAZ KURUMU
DERYL MADISON'LA İKİNCİ BİR RÖPORTAJA İZİN VERDİ
Duruşmam sırasında her şeyi görüp,
tüm ifadeleri dinleyip hayatıma tekrar baktıktan sonra,
yaptığım şey için
evet, o dönem idamı hak ettiğimi düşündüm.
O kadar uzun süre yaşayan birinin hayatını elinden öylece almazsın.
Bunun için cezalandırılmayı hak ediyorsun. Yaptığım şey için idamı hak ettim.
Evet, anlıyorum.
Kanun böyle işliyor, değil mi?
Hayatımın sonuna kadar hapiste kalacağım. Bir daha çıkamam.
Öyle işte. Ben canavar değilim, tamam mı?
Ama bir suç işledim ve bedelini ödüyorum.
Bildiğim kadarıyla Deryl eve en az üç kez girip çıkmış
ve evden çıkıp bu eşyaları buradaki bir uyuşturucu satıcısına satmış.
Bence Deryl Madison çok sadistti.
Bunu daha önceden ya da eve geldikten sonra planladı
ve de hiç acele etmedi.
Davamdaki dedektif oydu, değil mi?
Bana sorular sorup durdular, ben de onlara ne yaptıysam anlattım.
Hiç yalan söylemedim.
Evden bir şeyler çıkardım.
Bunu daha önceden planlamamıştım
ama oraya girdikten ve kadın öldükten sonra
evden bazı eşyaları çıkarmaya başladım.
Kokain için sattığım şeylerdi.
O aralar keş gibi düşünüyordum. Kafam yerinde değildi.
Keşin tekiydim. Uyuşturucu istiyordum. Durum böyleydi.
Bayan Jolivet'i öldürmeyi planlamadım.
Ben oradayken oldu. Birdenbire farklı bir şey oldu işte.
Oraya girince bütün ruh hâlim değişti.
Kendimi kötü biri olarak görmüyorum
ama yanlış bir şey yaptığımızda topluma olan borcumuzu ödemek zorundayız.
Hoşuma gitmeyebilir ama dedikleri gibi, "Kendi düşen ağlamaz."
Ben doğduğumda büyükannem bana Bubba ismini vermişti.
Diğer kişiliğime de bu adı verdim.
Bubba benim
tam olarak alter egom denemez ama…
Jekyll ile Hyde tarzı diyelim.
Başımı belaya sokuyor işte. Öyle söyleyeyim.
O, daha çok benim kendime sorular soran hâlim gibi.
"Bunu neden yaptın?" falan.
Gecenin bir yarısı kalkıp hücrede ileri geri yürürüm.
O da bana şöyle der,
"Uyku tutmadı mı?"
Bu delilik be. Ne bileyim…
Umarım bugünlerde aptalca bir şey yapmaz.
Burada olduğum için korkutucu değil.
Dışarıda olsaydım farklı olurdu.
Alt yazı çevirmeni: Reşat Bir