1
00:00:16,080 --> 00:00:17,600
‎แผนคือ…

2
00:00:18,360 --> 00:00:19,760
‎เดินหน้าต่อไปยัง

3
00:00:20,400 --> 00:00:21,440
‎อลาสก้า

4
00:00:22,120 --> 00:00:23,160
‎และ…

5
00:00:23,960 --> 00:00:26,400
‎อยู่กันจนตายที่นั่น

6
00:00:26,920 --> 00:00:28,040
‎แค่นั้นแหละ

7
00:00:32,520 --> 00:00:34,920
‎เราคิดเองเสมอว่าเราจะอยู่ด้วยกันไป

8
00:00:35,000 --> 00:00:37,240
‎ตลอดชีวิต

9
00:00:41,720 --> 00:00:48,360
‎(ในสหรัฐฯ มีคนตายมากกว่า 45,000 คน)
‎(จากการบาดเจ็บที่เกี่ยวข้องกับปืนในแต่ละปี)

10
00:00:49,120 --> 00:00:52,520
‎(ฟาร์มเรือนจำ รัฐมอนทานา)

11
00:00:52,600 --> 00:00:54,120
‎ผมไม่รู้ว่า…

12
00:00:54,200 --> 00:00:57,280
‎เกิดอะไรขึ้นกับเลสลี

13
00:01:00,000 --> 00:01:06,160
‎(ในจำนวนั้นไม่ถึง 500 คน)
‎(ที่ถูกตัดสินให้เป็นคดีอุบัติเหตุ)

14
00:01:08,120 --> 00:01:10,040
‎ผมคิดว่าเธออาจจะโอเค

15
00:01:10,680 --> 00:01:11,720
‎บางทีบางอย่าง…

16
00:01:12,360 --> 00:01:13,200
‎คงไม่แย่ขนาดนั้น

17
00:01:13,280 --> 00:01:15,360
‎บางทีมันอาจจะเป็นเพียงฝันร้าย

18
00:01:17,960 --> 00:01:21,960
‎พยาบาลบอกว่า "เอ่อ…ที่รัก เธอตายแล้วนะ"

19
00:01:22,760 --> 00:01:24,400
‎"ฉันคิดว่าเธอตายไปได้สักพักแล้วละ"

20
00:01:28,840 --> 00:01:31,200
‎แล้วผมก็ถึงเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น

21
00:01:33,640 --> 00:01:38,600
‎(เรื่องราวของนักโทษ หมายเลข 3007136)

22
00:01:46,560 --> 00:01:48,200
‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)

23
00:01:59,120 --> 00:02:03,400
‎(ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย)

24
00:02:04,640 --> 00:02:11,360
‎(เรือนจำ รัฐมอนทานา)

25
00:02:32,440 --> 00:02:33,560
‎- พร้อมไหมครับ
‎- ครับ

26
00:02:34,040 --> 00:02:34,880
‎เรียบร้อยครับ

27
00:02:35,400 --> 00:02:36,520
‎ได้ยินแล้ว

28
00:02:38,400 --> 00:02:39,480
‎คุณอยู่ที่นั่นเอง

29
00:02:44,560 --> 00:02:47,000
‎(ในปี 2009 แดเนียล พอลสรูด)

30
00:02:47,080 --> 00:02:49,080
‎(ได้รับบาดเจ็บหลายแห่ง จากเหตุการณ์ยิงปืน)

31
00:02:49,160 --> 00:02:52,520
‎(ในเมืองฟอร์ตเบนตัน รัฐมอนทานา)

32
00:02:54,280 --> 00:02:55,200
‎ใช่ครับ

33
00:02:55,280 --> 00:02:58,960
‎กระสุนเจาะเข้าตรงไปนี้

34
00:02:59,800 --> 00:03:01,640
‎แล้วทะลุออกมา

35
00:03:02,240 --> 00:03:03,280
‎แถวๆ นี้

36
00:03:03,800 --> 00:03:06,120
‎คุณสามารถเห็นแผลเป็นทั่วเลย

37
00:03:06,200 --> 00:03:08,440
‎ตรงจุดที่พวกเขาเปิดกะโหลกออก

38
00:03:09,280 --> 00:03:10,800
‎แต่มันดู…

39
00:03:10,880 --> 00:03:12,480
‎ประหลาดมาก

40
00:03:13,080 --> 00:03:14,640
‎และพวกเขาบอกว่า…

41
00:03:14,720 --> 00:03:17,920
‎"คุณอาจจะไม่สามารถพูดได้อีก"

42
00:03:19,560 --> 00:03:24,840
‎(แฟนของเขา เลสลี เดวิดสันตายที่จุดเกิดเหตุ)

43
00:03:32,480 --> 00:03:35,280
‎ผมชื่อแดเนียล จอห์น พอลสรูด

44
00:03:37,320 --> 00:03:40,720
‎ผมโตมาในเมืองไนฮาร์ต รัฐมอนทานา

45
00:03:41,240 --> 00:03:42,720
‎(เข้าสู่ เมืองไนฮาร์ต)

46
00:03:42,800 --> 00:03:46,400
‎เป็นเมืองที่มีคนอยู่ 35 คน

47
00:03:47,000 --> 00:03:47,960
‎สมัยนั้น

48
00:03:48,040 --> 00:03:49,600
‎(ร้านไม่สะดวกซื้อ ไนฮาร์ต)

49
00:03:49,680 --> 00:03:52,800
‎ทุกคนรู้จักกันหมด รวมถึงสุนัขของพวกเขาด้วย

50
00:03:55,800 --> 00:04:00,280
‎ผมตกปลามาตลอดตั้งแต่อายุห้าขวบ

51
00:04:04,560 --> 00:04:06,480
‎ไปตั้งแคมป์และล่าสัตว์มาเยอะ

52
00:04:06,560 --> 00:04:07,560
‎ล่าสัตว์เยอะมาก

53
00:04:08,920 --> 00:04:11,040
‎ผมชอบมาก มันยอดเยี่ยม

54
00:04:11,120 --> 00:04:13,480
‎เรามีเงินไม่มาก แต่ผมก็ไม่ได้สนใจ

55
00:04:20,680 --> 00:04:23,800
‎(หลังจบมัธยมปลาย พอล สรูดถูกเกณฑ์ทหาร)

56
00:04:23,880 --> 00:04:27,680
‎(กองพลส่งทางอากาศที่ 101 กองทัพสหรัฐฯ)

57
00:04:30,080 --> 00:04:32,960
‎ผมเป็นทหารราบ ในหน่วยพลร่ม…

58
00:04:33,840 --> 00:04:34,880
‎ทหารราบ

59
00:04:35,840 --> 00:04:38,280
‎สุดท้ายเราเข้าร่วมปฏิบัติการพายุทะเลทราย

60
00:04:38,360 --> 00:04:41,480
‎และการปลดปล่อยคูเวตด้วย

61
00:04:43,480 --> 00:04:45,920
‎ใช่ มันเตรียมผมให้พร้อมนิดหน่อย

62
00:04:47,400 --> 00:04:48,400
‎กับชีวิต

63
00:04:50,280 --> 00:04:52,160
‎ทั้งหมดทั้งมวลมันไม่ใช่แค่

64
00:04:53,000 --> 00:04:54,040
‎เลือดและความรุนแรง

65
00:04:54,120 --> 00:04:55,160
‎มันคือ…

66
00:04:55,680 --> 00:05:00,600
‎ผมคิดว่า สิ่งที่น่ากลัวที่ผมเห็นมา

67
00:05:00,680 --> 00:05:04,200
‎คือการปฏิบัติต่อผู้คน

68
00:05:05,040 --> 00:05:09,200
‎ผมเคยเห็นผู้หญิงบางคนถูกซ้อมปางตาย

69
00:05:11,680 --> 00:05:15,120
‎เด็กที่ไม่มีอะไรจะกิน รู้ไหม

70
00:05:17,520 --> 00:05:22,800
‎การไปรบในสงครามกับคนที่คุณอยู่ด้วยมา…

71
00:05:24,240 --> 00:05:28,040
‎ผมไม่รู้จะอธิบายยังไงนอกจากความเป็นพี่น้อง

72
00:05:30,640 --> 00:05:32,600
‎มีความเชื่อใจกัน ใช่

73
00:05:36,400 --> 00:05:39,440
‎เรารบไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถึงเวลากลับบ้าน

74
00:05:47,240 --> 00:05:50,120
‎(หลังออกจากกองทัพ)

75
00:05:50,200 --> 00:05:54,800
‎(พอลสรูดกลับมายังสหรัฐฯ ผันตัวเป็นศิลปิน)

76
00:05:57,520 --> 00:06:01,040
‎ผมอยากมีส่วนร่วมกับงานศิลปะมาตลอด

77
00:06:01,840 --> 00:06:03,240
‎ผมจึงไปลงเอยที่

78
00:06:03,320 --> 00:06:06,640
‎เมืองดูแรงโก รัฐโคโลราโดในฐานะประติมากร

79
00:06:08,880 --> 00:06:13,640
‎และทำอยู่ประมาณห้าปีทำนองนั้น

80
00:06:14,640 --> 00:06:17,080
‎สุดท้ายผมก็ย้ายกลับไปอยู่รัฐมอนทานา

81
00:06:17,760 --> 00:06:20,840
‎และนั่นคือที่ที่ผมได้เจอกับเลสลี

82
00:06:23,360 --> 00:06:25,160
‎เธอเป็นคนหน้าตาดีมาก

83
00:06:25,240 --> 00:06:29,440
‎และนิสัยของเธอก็…

84
00:06:29,520 --> 00:06:31,120
‎เข้ากับคนได้ไม่ยาก

85
00:06:31,200 --> 00:06:32,200
‎มันเป็นแบบ…

86
00:06:32,920 --> 00:06:35,200
‎เป็นมิตรกับคนง่ายมากกว่าอะไรแบบนั้น

87
00:06:40,680 --> 00:06:43,120
‎เธอไม่ใช่คนประเภทที่ชอบออกไปข้างนอก

88
00:06:44,040 --> 00:06:46,400
‎ผมเป็นคนชักชวนให้เธอออกมา

89
00:06:48,080 --> 00:06:51,160
‎และเธอก็ทำมัน เธอชอบมันมาก

90
00:06:54,040 --> 00:06:57,320
‎และเริ่มออกล่าสัตว์…

91
00:07:00,160 --> 00:07:01,680
‎เธอเก่งมาก

92
00:07:02,520 --> 00:07:04,640
‎เธอใส่ใจเรื่องความปลอดภัยมาก

93
00:07:06,160 --> 00:07:09,120
‎เธอจะไม่ยิงจนกว่าเธอจะแน่ใจ

94
00:07:11,480 --> 00:07:12,440
‎เธอเป็นคนดีมาก

95
00:07:15,320 --> 00:07:18,320
‎(บาร์ของบ็อบส์)
‎(ห้องอาหารและโมเต็ล เปิดห้าวันต่อสัปดาห์)

96
00:07:18,400 --> 00:07:20,440
‎(ไนฮาร์ตขอบคุณนักดับเพลิง)

97
00:07:21,080 --> 00:07:27,440
‎(ในปี 2005 พอลสรูดและเลสลี)
‎(ย้ายมาอยู่ด้วยกันที่เมืองไนฮาร์ต รัฐมอนทานา)

98
00:07:29,920 --> 00:07:31,200
‎โอ้ มัน…

99
00:07:32,000 --> 00:07:34,280
‎ไม่มีอะไรเลยนอกจากความรักในช่วงเวลานั้น

100
00:07:37,760 --> 00:07:40,520
‎เธอมีลูกชายหนึ่งคนและลูกสาวสามคน

101
00:07:41,040 --> 00:07:43,280
‎จากสามีเก่าของเธอ

102
00:07:45,600 --> 00:07:49,200
‎เลสลี เธอมีสไตล์ในการเลี้ยงลูก

103
00:07:49,280 --> 00:07:53,960
‎ไม่มีระเบียบวินัยหรือผลที่จะตามมา

104
00:07:54,040 --> 00:07:56,840
‎ถ้าเราทะเลาะกัน

105
00:07:57,360 --> 00:08:00,400
‎มักจะเป็นเรื่องลูกๆ ของเธอ โดยปกติ

106
00:08:01,280 --> 00:08:04,440
‎(โรงขายเหล้าฮาร์เวสต์มูน)

107
00:08:04,520 --> 00:08:05,520
‎(ต้อนรับนักล่าสัตว์)

108
00:08:05,600 --> 00:08:07,360
‎ลูกสาวคนโตของเธอ

109
00:08:07,880 --> 00:08:11,120
‎ชอบพาเธอไปที่บาร์ตลอดเวลา

110
00:08:12,560 --> 00:08:14,440
‎เธอไม่ชอบผมเป็นอย่างมาก

111
00:08:14,520 --> 00:08:17,800
‎เพราะเลสลีใช้เวลาอยู่กับผม

112
00:08:17,880 --> 00:08:20,560
‎แทนที่จะออกไปเที่ยวกับเธอ

113
00:08:21,960 --> 00:08:25,560
‎เคลี ลูกคนเล็กอยู่กับเราตลอด

114
00:08:27,000 --> 00:08:30,040
‎เธอเป็นเด็กดี เธอฉลาดมากๆ

115
00:08:38,560 --> 00:08:44,880
‎(ในปี 2009 พอลสรูด เลสลี และเคลี)
‎(ย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านเกิดของเลสลี)

116
00:08:45,600 --> 00:08:46,960
‎(เมืองฟอร์ตเบนตัน)

117
00:08:47,040 --> 00:08:50,200
‎เลสลีเดินทางไปก่อนล่วงหน้า แล้วผมก็ตามไป

118
00:08:52,440 --> 00:08:55,080
‎ขนของให้มากที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้

119
00:08:56,200 --> 00:09:00,680
‎แล้วก่อนที่เราเกือบจะย้ายบ้านเสร็จ

120
00:09:00,760 --> 00:09:03,040
‎คือตอนที่ทุกอย่างเกิดขึ้น ใช่

121
00:09:05,240 --> 00:09:09,840
‎(วันขอบคุณพระเจ้าปี 2009)

122
00:09:14,640 --> 00:09:16,360
‎วันนั้นเราออกไปล่าสัตว์กัน

123
00:09:16,440 --> 00:09:19,600
‎ที่นอกเมืองฟอร์ตเบนตัน

124
00:09:21,960 --> 00:09:25,120
‎ใช่ หลังรุ่งสาง ผมว่าเราออกไปข้างนอกกัน

125
00:09:26,640 --> 00:09:29,800
‎ผมคิดว่าเธอรับโทรศัพท์จากเด็กๆ หลายสาย

126
00:09:29,880 --> 00:09:32,560
‎แล้วก็แบบ "เรากลับบ้านกันดีกว่า

127
00:09:34,800 --> 00:09:37,440
‎เริ่มวางแผนอาหารมื้อค่ำ

128
00:09:38,280 --> 00:09:40,960
‎เธอได้รับโทรศัพท์จากลูกคนโต

129
00:09:41,480 --> 00:09:43,920
‎แล้วก็เริ่มถกเถียงกันทันที

130
00:09:50,800 --> 00:09:53,840
‎ผมเลยไปที่อพาร์ทเม้นท์ที่เราซ่อมแซมกันอยู่

131
00:09:56,720 --> 00:10:01,000
‎ถอดกระสุนออก แล้วขนปืน…

132
00:10:01,080 --> 00:10:03,880
‎ไปไว้ในในอะพาร์ตเมนต์

133
00:10:06,040 --> 00:10:08,160
‎ผมปลดกระสุนออกจากปืนเสมอ

134
00:10:08,240 --> 00:10:09,880
‎ก่อนที่จะเอาเข้าบ้าน

135
00:10:09,960 --> 00:10:13,080
‎ผมแค่คิดว่าวันนั้นผมทำมันแล้ว

136
00:10:13,160 --> 00:10:15,760
‎(ถนน 17 ถนนชูตโต้)

137
00:10:15,840 --> 00:10:17,840
‎โอ้น่าจะสัก…

138
00:10:18,760 --> 00:10:20,240
‎ราวๆ ชั่วโมงครึ่งหลังจากนั้น

139
00:10:20,320 --> 00:10:22,280
‎เธอเข้ามา

140
00:10:23,200 --> 00:10:25,400
‎และเธอก็เอาเบียร์มาด้วย

141
00:10:26,720 --> 00:10:28,160
‎เรานั่งลง

142
00:10:29,160 --> 00:10:31,760
‎และเริ่มดื่มด่ำกับยามค่ำคืน

143
00:10:32,560 --> 00:10:34,160
‎ผมมีปืนสั้น

144
00:10:34,680 --> 00:10:35,800
‎อยู่บนโต๊ะ

145
00:10:36,720 --> 00:10:39,520
‎มันคือปืนแม็กนั่ม .357

146
00:10:40,440 --> 00:10:43,440
‎แน่นอนผมพกติดตัวไว้สำหรับฤดูกาลล่าสัตว์

147
00:10:43,520 --> 00:10:45,800
‎รู้ไหมว่าถ้าคุณทำให้สัตว์บาดเจ็บ

148
00:10:46,320 --> 00:10:48,840
‎คุณสามารถจัดการกับพวกมันได้อย่างเร็วและง่าย

149
00:10:48,920 --> 00:10:51,680
‎โดยที่พวกมันไม่ต้องทุกข์ทรมานอะไร แต่…

150
00:10:52,840 --> 00:10:56,000
‎ในขณะที่ผมเล่นกับปืนสั้นอยู่

151
00:10:57,800 --> 00:10:59,520
‎ผมดึงนกสับ

152
00:11:00,040 --> 00:11:02,720
‎ปล่อยคืน ดึงนกสับ และก็ปล่อยคืน

153
00:11:03,240 --> 00:11:05,920
‎เธอเดินกลับมาจากตู้เย็น

154
00:11:07,000 --> 00:11:08,920
‎ผมกำลังนั่งอยู่

155
00:11:09,000 --> 00:11:10,760
‎ผมง้างนกสับ

156
00:11:11,280 --> 00:11:13,280
‎เล่นกับมัน แล้วปืนก็ลั่น

157
00:11:19,440 --> 00:11:22,120
‎เธอล้มลงไปบนเก้าอี้ทันที

158
00:11:22,200 --> 00:11:24,240
‎แล้วลงไปกองที่พื้น

159
00:11:26,120 --> 00:11:28,320
‎ผมรู้ว่ากระสุนยิงไปโดนเธอ

160
00:11:28,840 --> 00:11:34,640
‎(เลสลีถูกยิงด้วยกระสุนเดียวที่หน้าอก)

161
00:11:37,040 --> 00:11:39,680
‎และมันรวดเร็วมาก

162
00:11:39,760 --> 00:11:42,680
‎มันตาย เธอตายเร็วมาก

163
00:11:44,640 --> 00:11:45,480
‎และมันก็…

164
00:11:45,560 --> 00:11:48,760
‎ผมบอกได้แค่ว่า
‎"ผมรักคุณ" และ "ผมขอโทษ" และ…

165
00:11:50,120 --> 00:11:53,240
‎ถึงตอนนั้น มันทำอะไรไม่ได้แล้ว

166
00:11:57,680 --> 00:12:00,320
‎ผมกลับไปนั่งที่เก้าอี้แล้ว…

167
00:12:00,840 --> 00:12:07,120
‎คิดว่า "ก็แค่ยิง…ยิงหัวตัวเองซะจะได้เรียบร้อย"

168
00:12:09,160 --> 00:12:11,000
‎และผมก็พยายามยิงหัวตัวเอง

169
00:12:11,960 --> 00:12:14,520
‎ตอนแรกผมทำไม่ได้ ก็เลย…

170
00:12:16,680 --> 00:12:22,680
‎ผมก็เลยไปที่ตู้เย็นและเอาวอดก้าในนั้นออกมา

171
00:12:23,640 --> 00:12:25,520
‎ผมก็ดื่มมันเข้าไป

172
00:12:25,600 --> 00:12:28,560
‎และผมก็สามารถเหนี่ยวไกได้

173
00:12:31,240 --> 00:12:34,720
‎ผมจำอะไรหลังจากนั้นได้ไม่มาก

174
00:12:40,360 --> 00:12:46,120
‎(พอลสรูดถูกส่งตัวไปโรงพยาบาล)
‎(ด้วยอาการบาดเจ็บสาหัสที่ศีรษะ)

175
00:12:47,160 --> 00:12:52,960
‎(เก้าเดือนต่อมา)
‎(เขาถูกตั้งข้อหาฆาตกรรมเลสลี)

176
00:12:57,840 --> 00:12:59,520
‎เพราะผมเป็นคนยิงตัวเอง

177
00:12:59,600 --> 00:13:03,320
‎ผมถูกสันนิษฐานว่าเป็นความตั้งใจ

178
00:13:05,480 --> 00:13:06,480
‎(ศาลเทศมณฑลซูตโต้)

179
00:13:06,560 --> 00:13:07,920
‎ผมถูกตัดสินว่า

180
00:13:08,440 --> 00:13:10,640
‎มีความผิดฐานฆาตกรรมคนตายโดยเจตนา

181
00:13:11,240 --> 00:13:13,520
‎จำคุกตลอดชีวิตโดยไม่ได้รับทัณฑ์บน

182
00:13:14,040 --> 00:13:15,480
‎บวกอีกสิบปี

183
00:13:17,200 --> 00:13:24,080
‎(เพราะอาการบาดเจ็บของเขา)
‎(พอลสรูดไม่สามารถพูดได้ระหว่างการไต่สวน)

184
00:13:24,720 --> 00:13:26,240
‎(ห้องพิจารณาคดี)

185
00:13:26,320 --> 00:13:31,040
‎ผมไม่เคยมีโอกาสที่จะบอกเด็กๆ ว่า…

186
00:13:31,120 --> 00:13:33,560
‎"นี่ ผมไม่ได้ตั้งใจนะ"

187
00:13:35,160 --> 00:13:37,840
‎"มันเป็นอุบัติเหตุที่น่าสะพรึงกลัว"

188
00:13:38,560 --> 00:13:43,240
‎ผมจะไม่มีวันหายจากความรู้สึกผิดและเจ็บปวด

189
00:13:43,320 --> 00:13:46,680
‎ที่มันมากับการสูญเสียเธอไป

190
00:13:47,400 --> 00:13:50,240
‎และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง มันเป็นความผิดผม

191
00:13:54,480 --> 00:13:58,320
‎ผมเสียอนาคตไปแล้ว

192
00:13:58,400 --> 00:14:00,680
‎ผมทำให้อนาคตของลูกๆ ของเธอเสียไปและ…

193
00:14:00,760 --> 00:14:02,480
‎(ครอบครัว อิสระ วัฒนธรรมธรรมชาติ)

194
00:14:04,080 --> 00:14:06,160
‎ผมสูญเสียชีวิตทั้งหมดของผมไป

195
00:14:07,200 --> 00:14:08,440
‎ในวันนั้น

196
00:14:10,800 --> 00:14:13,200
‎ผมคิดถึงเลสลีตลอดเวลา

197
00:14:13,280 --> 00:14:14,360
‎ตลอดเวลา

198
00:14:28,440 --> 00:14:35,440
‎(ในวันที่ยิงปืน หัวหน้าตำรวจ)
‎(จอห์น เทอร์เนอร์ไปถึงจุดที่เกิดเหตุคนแรก)

199
00:14:40,280 --> 00:14:41,120
‎(ยินดีต้อนรับ)

200
00:14:41,200 --> 00:14:44,760
‎ภรรยากับผมเพิ่งนั่งกินมื้อค่ำ
‎วันขอบคุณพระเจ้าตอนที่ผมได้รับโทรศัพท์

201
00:14:51,600 --> 00:14:55,680
‎ในสายนั้นบอกว่าให้ไปหาคนเมาหรือคนบาดเจ็บ

202
00:15:07,680 --> 00:15:09,360
‎เมื่อผมไปถึงจุดที่เกิดเหตุ

203
00:15:11,160 --> 00:15:16,040
‎มีคนนั่งหมดสภาพพิงอยู่ที่ขอบถนน

204
00:15:20,000 --> 00:15:23,320
‎ตอนแรกผมคิดว่า เขาสะดุดขอบถนนล้ม

205
00:15:23,400 --> 00:15:24,760
‎แล้วกระแทกหน้าเขา

206
00:15:24,840 --> 00:15:26,080
‎เขาอาเจียน

207
00:15:26,160 --> 00:15:28,240
‎แต่พอผมส่องไฟไปที่เขา

208
00:15:28,320 --> 00:15:29,440
‎ผมถึงเห็นว่ามันไม่ใช่อ้วก

209
00:15:29,520 --> 00:15:31,200
‎ที่จริงมันคือเลือด

210
00:15:31,720 --> 00:15:33,600
‎ที่พุ่งออกมาจากปากเขา

211
00:15:38,480 --> 00:15:40,160
‎ผมถามเขาว่าเขาหกล้มใช่ไหม

212
00:15:40,680 --> 00:15:43,440
‎เขาส่งเสียงออกมาจากคอและส่ายหัวว่าไม่ใช่

213
00:15:43,960 --> 00:15:47,160
‎ทำท่าละครใบ้ จ่อ…

214
00:15:47,240 --> 00:15:49,080
‎ใต้คางเขาแบบนี้

215
00:15:49,160 --> 00:15:51,120
‎ซึ่งผมก็เดาไปว่าเขาถูกยิง

216
00:15:51,680 --> 00:15:53,920
‎และผมถามเขาว่ามีคนยิงเขาใช่ไหม

217
00:15:54,000 --> 00:15:57,840
‎แล้วเขาก็ส่งเสียงออกมา
‎จากคออีกครั้งพร้อมทั้งส่ายหัวว่าไม่ใช่

218
00:15:59,720 --> 00:16:01,640
‎ผมถามเขาว่ามีใครอยู่กับเขาไหม

219
00:16:02,240 --> 00:16:04,400
‎เขาพยักหน้าตอบว่ามีแล้วส่งเสียงจากคอ

220
00:16:04,480 --> 00:16:07,280
‎แล้วชี้อ้อมไปที่ด้านหลัง ด้วยมือของเขา

221
00:16:10,080 --> 00:16:12,320
‎ข้างหลังเขา ผมสามรถเห็นกองเลือดพวกนี้

222
00:16:13,880 --> 00:16:16,200
‎ร่องรอยเลือดนำทางกลับไปยังอะพาร์ตเมนต์

223
00:16:18,440 --> 00:16:20,640
‎แล้วพอผมมองเข้าไปในอะพาร์ตเมนต์

224
00:16:20,720 --> 00:16:22,960
‎ผมเห็นคนนอนอยู่บนพื้น

225
00:16:24,480 --> 00:16:27,520
‎แล้วผมก็จำเลสลีได้ทันทีที่ผมเห็นเธอ

226
00:16:30,520 --> 00:16:33,680
‎ในชุมชนเล็กๆ คุณรู้จักทุกคน

227
00:16:34,200 --> 00:16:36,760
‎และทุกคนก็ได้รู้จักคุณ

228
00:16:40,160 --> 00:16:41,800
‎เธอนอนหงายหน้าอยู่

229
00:16:41,880 --> 00:16:44,040
‎มือของเธออยู่ในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ต

230
00:16:47,000 --> 00:16:48,440
‎เธอถูกยิง

231
00:16:49,040 --> 00:16:52,840
‎อีกอย่างที่อยู่บนพื้นไม่ไกลจากเธอ

232
00:16:52,920 --> 00:16:56,680
‎คือปืนลูกโม่รูเกอร์ จีพี100 ขนาด .357

233
00:16:58,640 --> 00:17:01,960
‎อาวุธปืนที่มีลักษณะเฉพาะแบบนี้

234
00:17:02,880 --> 00:17:07,640
‎มันจะเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ยากมาก

235
00:17:07,720 --> 00:17:09,680
‎หากปืนลั่นโดยอุบัติเหตุ

236
00:17:10,240 --> 00:17:12,760
‎มันต้องใช้แรงอย่างมากในการ…

237
00:17:13,280 --> 00:17:15,360
‎เหนี่ยวไกปืนพวกนั้น

238
00:17:17,200 --> 00:17:18,400
‎รู้ไหมว่าเลสลี

239
00:17:18,480 --> 00:17:21,080
‎มือเธออยู่ในกระเป๋าของเธอ และเขายิงเธอ

240
00:17:21,680 --> 00:17:22,920
‎ใครทำแบบนั้น

241
00:17:25,840 --> 00:17:27,000
‎ในใจผม…

242
00:17:27,520 --> 00:17:31,080
‎มันไม่สามารถที่จะตีความว่าเป็นอุบัติเหตุได้

243
00:17:50,000 --> 00:17:52,160
‎แดนกับผมเข้ากันได้ดีมาก

244
00:17:52,880 --> 00:17:54,920
‎เขาสนุกดีที่ได้อยู่ด้วย

245
00:17:56,880 --> 00:17:59,280
‎เขาชอบทำให้คนหัวเราะและ

246
00:17:59,360 --> 00:18:00,720
‎มองโลกในแง่ดี

247
00:18:00,800 --> 00:18:02,200
‎เขาเป็นศิลปินที่ยอดเยี่ยม

248
00:18:05,000 --> 00:18:06,720
‎ผมชื่อแอลเจ แพลนเนอร์

249
00:18:07,320 --> 00:18:09,960
‎ผมรู้จักกับแดน พอลสรูดในกองทัพ

250
00:18:12,880 --> 00:18:15,480
‎เขาส่งอันนี้มาให้ผมในปี 2018

251
00:18:16,520 --> 00:18:19,240
‎มันเขียนว่า
‎"พอลสรูดกับแพลนเนอร์ พายุทะเลทราย"

252
00:18:19,760 --> 00:18:22,440
‎เขา…เขียนอย่างกับเด็กผู้หญิง

253
00:18:22,520 --> 00:18:24,160
‎เขามีลายมือที่เหมือนเด็กผู้หญิง…

254
00:18:24,240 --> 00:18:27,520
‎พวกเราเคยล้อเขาตลอดเวลา ผมก็ล้อเขาด้วย

255
00:18:29,240 --> 00:18:30,640
‎"ครอบครัวตลอดไป"

256
00:18:39,520 --> 00:18:41,600
‎พวกเราเป็นพลปืนกล เอ็ม 60

257
00:18:43,240 --> 00:18:45,320
‎แดนและผมสนิทกันมากขึ้น

258
00:18:48,400 --> 00:18:51,000
‎มีอยู่ครั้งนึง ระหว่างที่พวกเราปฏิบัติภารกิจอยู่นั้น

259
00:18:51,080 --> 00:18:54,480
‎จ่ากองร้อยของเราวิ่งมาหา

260
00:18:54,960 --> 00:18:57,680
‎บอกว่ามีรถถังหลายคันกำลังมุ่งหน้ามาทางเรา

261
00:18:57,760 --> 00:19:00,960
‎และไม่มีทางไหนเลยที่เราจะหยุดพวกมันได้

262
00:19:02,720 --> 00:19:04,800
‎ผมบอกไปว่า "เอาละ เพื่อน"

263
00:19:05,760 --> 00:19:07,280
‎"มันคงต้องเป็นแบบนี้แหละ"

264
00:19:08,160 --> 00:19:09,480
‎"คุณอยากสู้หรือซ่อน"

265
00:19:11,720 --> 00:19:13,000
‎และเขาบอกว่า…

266
00:19:13,520 --> 00:19:15,760
‎"ถ้าคุณจะสู้ ผมจะสู้กับคุณ"

267
00:19:17,920 --> 00:19:18,960
‎ถึงกระนั้น

268
00:19:20,280 --> 00:19:21,720
‎การโจมตีนั้นไม่เคยเกิดขึ้น

269
00:19:21,800 --> 00:19:24,880
‎แต่ผมรู้ว่า ผมจะมีคนอยู่เคียงข้าง

270
00:19:25,720 --> 00:19:28,080
‎ที่ยอมสู้จนตัวตาย

271
00:19:33,640 --> 00:19:35,400
‎เราทั้งคู่อยากออกจากกองทัพ

272
00:19:35,480 --> 00:19:37,240
‎ไปล่าสัตว์และตกปลากัน

273
00:19:39,360 --> 00:19:40,440
‎ทุกครั้งที่เราคุยกัน

274
00:19:40,520 --> 00:19:43,440
‎มันจะเกี่ยวกับเมื่อไหร่เราจะได้เจอกัน

275
00:19:44,000 --> 00:19:45,480
‎ผมยังเป็นทหารอยู่

276
00:19:45,560 --> 00:19:47,560
‎มันเลยยากที่จะวางแผน

277
00:19:47,640 --> 00:19:49,640
‎ดังนั้นมันจึงไม่เคยเกิดขึ้นเลย

278
00:19:51,520 --> 00:19:55,760
‎ผมได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนของเราอีกคน

279
00:19:55,840 --> 00:19:56,800
‎บอกว่า…

280
00:19:57,280 --> 00:19:59,920
‎"คุณได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นกับพอลสรูดไหม"

281
00:20:00,000 --> 00:20:01,160
‎แล้วผมก็แบบ "ไม่ได้ยิน"

282
00:20:01,760 --> 00:20:04,280
‎เขาบอกว่า "นายต้องดูข่าว"

283
00:20:04,800 --> 00:20:07,080
‎"เขาฆ่าคู่หมั้นและพยายามฆ่าตัวตาย"

284
00:20:09,840 --> 00:20:11,120
‎และผมบอกว่า "ไม่มีทาง"

285
00:20:11,800 --> 00:20:14,160
‎"ไม่มีทาง มันต้องเป็นคนอื่น"

286
00:20:15,840 --> 00:20:17,480
‎ผมแค่ไม่เข้าใจ

287
00:20:18,000 --> 00:20:20,240
‎ผมไม่เข้าใจ

288
00:20:22,880 --> 00:20:27,760
‎(พอลสรูดเขียนถึงแอลเจจากเรือนจำ)

289
00:20:30,240 --> 00:20:35,160
‎ผมโกรธที่เขาปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น

290
00:20:35,720 --> 00:20:37,120
‎เขาโตมากับปืน

291
00:20:37,640 --> 00:20:40,560
‎เราถือพวกมันมาตลอด

292
00:20:41,680 --> 00:20:43,200
‎มันเกิดขึ้นได้ยังไง

293
00:20:45,440 --> 00:20:47,200
‎เขาบอกผมว่ามันเป็นอุบัติเหตุ

294
00:20:48,240 --> 00:20:49,320
‎ผมไม่รู้

295
00:20:50,840 --> 00:20:52,040
‎แดนที่ผมรู้จักนั้น

296
00:20:52,120 --> 00:20:54,800
‎ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะ…

297
00:20:55,440 --> 00:20:56,880
‎ตั้งใจฆ่าเธอโดยเจตนา

298
00:20:59,480 --> 00:21:02,600
‎ผมบอกเขาว่า "ผมขอโทษที่ไม่ได้อยู่ที่นั่น"

299
00:21:04,360 --> 00:21:06,200
‎"มันไม่ใช่ที่ของผมที่จะตัดสินคุณ"

300
00:21:07,600 --> 00:21:08,640
‎"มันคือ…"

301
00:21:10,440 --> 00:21:12,880
‎"ที่ของผมคือเป็นพี่ชายที่คอยเป็นกำลังใจให้คุณ"

302
00:21:18,560 --> 00:21:19,640
‎เขาต้องเป็นคนรับผิดชอบ

303
00:21:20,960 --> 00:21:22,280
‎เขาเข้าใจมัน

304
00:21:24,880 --> 00:21:26,200
‎แดนคร่าชีวิตคน

305
00:21:27,000 --> 00:21:28,560
‎ปืนนั่นไม่ได้ฆ่าเธอด้วยตัวมันเอง

306
00:21:28,640 --> 00:21:30,080
‎เขาเหนี่ยวไก

307
00:21:32,960 --> 00:21:37,400
‎คุณพิจารณาคดีอุกฉกรรจ์ขนาดนั้นได้ยังไง

308
00:21:37,480 --> 00:21:40,080
‎แล้วตัดสินให้จำคุกตลอดชีวิต บวกเพิ่มอีกสิบปี

309
00:21:40,760 --> 00:21:45,240
‎ในขณะที่เขาไม่มีโอกาสเล่าเรื่องจากฝั่งของเขา

310
00:21:45,320 --> 00:21:46,240
‎พูดไม่ได้

311
00:21:46,320 --> 00:21:49,280
‎สมองได้รับบาดเจ็บสาหัส มีบาดแผลถูกยิงที่ศีรษะ

312
00:21:49,360 --> 00:21:52,360
‎และได้รับยาจนถึงจุดที่เขา

313
00:21:53,480 --> 00:21:54,600
‎พูดจาไม่รู้เรื่อง

314
00:22:11,520 --> 00:22:13,080
‎(เปิด)

315
00:22:23,160 --> 00:22:24,440
‎เธอสนุกสนานตลอดเวลา

316
00:22:25,200 --> 00:22:26,040
‎ยิ้มแย้มตลอดเวลา

317
00:22:27,400 --> 00:22:28,720
‎พร้อมที่จะสังสรรค์ทุกเมื่อ

318
00:22:33,160 --> 00:22:35,280
‎เวลาที่เธอเล่นโบว์ลิ่งกับเพื่อนๆ

319
00:22:35,840 --> 00:22:37,160
‎พวกเขาเป็นสาวๆ ที่ชอบปาร์ตี้

320
00:22:38,200 --> 00:22:41,600
‎ตั้งแต่นั้นมาฉันก็ร่วมวงกับสาวปาร์ตี้ซึ่งมันแย่มาก

321
00:22:51,080 --> 00:22:53,400
‎ฉันมีรูปถ่ายของเลสลีอยู่บ้าง

322
00:22:54,640 --> 00:22:56,400
‎นี่คือรูปโปรดของฉัน

323
00:22:56,480 --> 00:22:59,160
‎นั่นเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่เลสลีไว้ผมสั้น

324
00:23:00,400 --> 00:23:01,520
‎แต่เธอยิ้มเสมอ

325
00:23:02,280 --> 00:23:03,680
‎ยิ้มตลอดเวลา

326
00:23:04,520 --> 00:23:07,000
‎และสองคนนี้คือเพื่อนเล่นโบว์ลิ่งของเธอ

327
00:23:08,000 --> 00:23:10,280
‎เธออยู่ตรงกลาง ช่วงเวลาที่ดี

328
00:23:11,120 --> 00:23:13,080
‎บาร์บ้าๆ ที่ไหนสักแห่ง

329
00:23:14,840 --> 00:23:16,440
‎ฉันชื่อซูซาน เยเกอร์

330
00:23:17,200 --> 00:23:18,680
‎และเลสลีเป็นน้องสาวของฉัน…

331
00:23:19,680 --> 00:23:22,400
‎มันจะเป็นแบบนั้นตลอดไป

332
00:23:32,920 --> 00:23:35,400
‎เลสลีเข้ามาในครอบครัวเราตอนอายุสองขวบ

333
00:23:36,800 --> 00:23:38,400
‎เธอเป็นลูกบุญธรรม

334
00:23:39,240 --> 00:23:42,400
‎สาวน้อยที่รัก ผมสีทองแดงหยิกหนา

335
00:23:44,680 --> 00:23:48,280
‎พ่อของเธอฆ่าแม่ของเธอในสวนหลังบ้าน

336
00:23:50,000 --> 00:23:51,080
‎ยิงแม่เธอ

337
00:23:51,600 --> 00:23:53,200
‎แล้วก็ยิงตัวเอง

338
00:23:54,880 --> 00:23:55,800
‎เธอเห็นมัน

339
00:23:55,880 --> 00:23:59,960
‎(ฆาตกรรมฆ่าตัวตาย)
‎(ชายจากเมืองฟอลส์ตาย ผู้หญิงเสียชีวิต)

340
00:24:01,000 --> 00:24:02,080
‎เมื่อเป็นแบบนั้น…

341
00:24:02,160 --> 00:24:03,840
‎เธอก็เข้ามาเป็นครอบครัวของเรา

342
00:24:06,120 --> 00:24:08,160
‎เธอมีเพื่อนเยอะแยะ

343
00:24:08,240 --> 00:24:10,240
‎มีความสุขตลอดเวลา

344
00:24:11,040 --> 00:24:12,320
‎นั่นคือตัวตนของเธอ

345
00:24:14,480 --> 00:24:16,480
‎เธอเล่นบาสเกตบอลและกีฬาลู่วิ่ง

346
00:24:17,000 --> 00:24:17,840
‎ตอนอยู่มัธยมปลาย

347
00:24:17,920 --> 00:24:19,680
‎และเป็นนักกีฬาว่ายน้ำช่วงฤดูร้อน

348
00:24:19,760 --> 00:24:22,240
‎เธอเติบโตมากับชีวิตที่ดี

349
00:24:25,000 --> 00:24:30,400
‎(ตอนอายุ 18 เลสลีแต่งงานกับคู่รักมัธยมปลาย)

350
00:24:32,560 --> 00:24:36,080
‎เธอเรียนจบ แต่งงานและ อายุครบ 18 ปี

351
00:24:37,080 --> 00:24:38,320
‎ทั้งหมดนั่นในสัปดาห์เดียวกัน

352
00:24:40,840 --> 00:24:46,960
‎(ทั้งคู่มีลูกด้วยกันสี่คน ก่อนที่จะหย่ากันปี 2001)

353
00:24:52,760 --> 00:24:57,960
‎(สี่ปีต่อมา เลสลีและพอลสรูดเริ่มคบหากัน)

354
00:24:58,720 --> 00:25:00,520
‎(ตรอก นักโยนโบว์)

355
00:25:00,600 --> 00:25:02,240
‎แฟนของเธอคนอื่นๆ ที่เคยคบกัน

356
00:25:02,880 --> 00:25:04,880
‎จะถูกแนะนำให้เพื่อนต่อๆ กันไป

357
00:25:04,960 --> 00:25:07,800
‎ทุกคนออกไปไหนมาไหนด้วยกัน ทุกคนมีเวลาที่ดี

358
00:25:08,400 --> 00:25:10,560
‎และเรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแบบนั้น

359
00:25:12,760 --> 00:25:14,800
‎มันไม่ใช่เรื่องราวของความรัก

360
00:25:17,640 --> 00:25:19,160
‎เธอย้ายออกจากบ้านหลายครั้ง

361
00:25:22,280 --> 00:25:24,800
‎คุณย้ายทำไม ถ้ามันเป็นความสัมพันธ์ที่สมบูรณ์แบบ

362
00:25:26,480 --> 00:25:29,000
‎ฉันรู้ว่าเขาขู่เธอ

363
00:25:29,080 --> 00:25:31,040
‎ว่าเขาถือมีดจ่อเธอ

364
00:25:31,960 --> 00:25:35,480
‎เขาวางปืนไว้บนตักตอนที่เธอย้ายออกมา

365
00:25:39,000 --> 00:25:42,560
‎เขาบอกว่า "ผมจะฆ่าคุณแล้วยิงตัวตายตาม"

366
00:25:44,160 --> 00:25:47,640
‎แต่คุณจะลงเอยแบบเดียวกับที่พ่อแม่คุณเป็น

367
00:25:48,600 --> 00:25:49,640
‎ฉันบอกเธอว่า…

368
00:25:49,720 --> 00:25:52,480
‎"คุณล้อเล่นใช่ไหม ทำไมถึงฟังเรื่องบ้าบอนั่น"

369
00:25:54,560 --> 00:25:56,560
‎ไม่รู้อิท่าไหน เขามีอิทธิพลกับเธอ

370
00:25:57,120 --> 00:25:58,600
‎อิทธิพลอะไรสักอย่าง

371
00:26:01,400 --> 00:26:08,240
‎(ในวันขอบคุณพระเจ้าปี 2009)
‎(เลสลีไปหาซูซานหลังจากทะเลาะกับพอลสรูด)

372
00:26:10,520 --> 00:26:11,880
‎เธอโกรธ

373
00:26:13,200 --> 00:26:15,200
‎และพูดว่าแดนตัดสินใจว่า

374
00:26:15,840 --> 00:26:18,520
‎วันขอบคุณพระเจ้าจะอยู่กับพ่อแม่เขาในวันเสาร์

375
00:26:19,840 --> 00:26:20,960
‎เธอบอกว่า

376
00:26:21,040 --> 00:26:22,840
‎"ฉันพอแล้วกับเรื่องรุงรังพวกนี้แล้ว"

377
00:26:22,920 --> 00:26:25,320
‎เธอบอกว่า
‎"ฉันพอแล้วกับการที่เขาตัดสินใจทุกอย่าง

378
00:26:25,400 --> 00:26:27,840
‎บอกพวกเราว่าต้องทำอะไร

379
00:26:27,920 --> 00:26:31,000
‎ตัดสินใจแทนว่าครอบครัวและตัวฉันต้องทำอะไร"

380
00:26:35,680 --> 00:26:38,760
‎เธอบอกว่า "ฉันจะกลับไปบอกให้เขาออกไป"

381
00:26:38,840 --> 00:26:40,840
‎"เราจบกันแล้ว เขาต้องออกไป"

382
00:26:42,440 --> 00:26:44,800
‎ฉันบอกว่า "อยู่นี่เถอะ กินข้าวเย็นกับเรานะ "

383
00:26:45,320 --> 00:26:48,480
‎"ไม่ ฉันจะกลับไปที่อะพาร์ตเมนต์ "

384
00:26:50,720 --> 00:26:51,600
‎โอเค

385
00:26:53,440 --> 00:26:54,280
‎แค่นั้นแหละ

386
00:26:58,800 --> 00:27:01,520
‎(สองชั่วโมงหลังออกจากบ้านของซูซาน)

387
00:27:01,600 --> 00:27:04,640
‎(เลสลีเสียชีวิต)

388
00:27:08,840 --> 00:27:11,280
‎เราทุกคนคิดถึงเธอเพราะเธอไม่ควรจากไป

389
00:27:11,800 --> 00:27:14,320
‎ถ้ามีใครที่ต้องจากไป คนนั้นควรจะเป็นเขา

390
00:27:17,280 --> 00:27:18,560
‎ไม่ เธอไม่ควรจากไป

391
00:27:36,920 --> 00:27:37,760
‎แม่

392
00:27:37,840 --> 00:27:40,200
‎- แม่อยู่นี่ เห็นมั้ย
‎- รับนะ

393
00:27:40,280 --> 00:27:41,960
‎แม่จะจับลูก แม่อยู่ตรงนี้นะ

394
00:27:42,040 --> 00:27:44,280
‎แม่อยู่นี่ แม่สัญญา

395
00:27:44,360 --> 00:27:45,600
‎หนึ่ง

396
00:27:45,680 --> 00:27:46,520
‎สอง

397
00:27:46,600 --> 00:27:47,600
‎สาม

398
00:27:49,720 --> 00:27:51,440
‎นั่นไง เห็นไหม

399
00:27:52,200 --> 00:27:54,200
‎หลายๆ อย่างที่ฉันเห็น

400
00:27:54,800 --> 00:27:57,360
‎มันชัดเจนมากขึ้นเมื่อตอนนี้ฉันเป็นแม่คนแล้ว

401
00:28:01,280 --> 00:28:03,360
‎ไม่ว่าจะกี่ปีกี่ชาติก็ตาม

402
00:28:03,440 --> 00:28:05,720
‎ฉันจะไม่เลือกใครหรือยอมให้ใคร

403
00:28:05,800 --> 00:28:07,680
‎เข้ามาในชีวิตลูกๆ ของฉัน

404
00:28:08,200 --> 00:28:10,960
‎และปฏิบัติกับพวกเขาแบบที่แดนทำกับฉัน

405
00:28:21,160 --> 00:28:22,880
‎ฉันชื่อเคลี เดวิดสัน

406
00:28:22,960 --> 00:28:25,800
‎และฉันเป็นลูกสาวคนเล็กของเลสลี เดวิดสัน

407
00:28:25,880 --> 00:28:27,960
‎(กอด)

408
00:28:28,040 --> 00:28:29,320
‎ฉันชื่นชมแม่ของฉัน

409
00:28:30,360 --> 00:28:32,680
‎ทุกคืนเธอจะห่มผ้าให้ฉันแล้วพูดว่า…

410
00:28:32,760 --> 00:28:37,160
‎"แม่จะทำแบบนี้ ส่งลูกนอน
‎จูบราตรีสวัสดิ์จนถึงวันที่แม่ตาย"

411
00:28:39,920 --> 00:28:41,800
‎พ่อแม่ของฉันหย่ากัน

412
00:28:41,880 --> 00:28:44,360
‎ตอนที่ฉันอายุหกหรือเจ็ดขวบ

413
00:28:45,520 --> 00:28:49,600
‎พวกเขายังเข้ากันได้ดีถึงแม้จะหย่ากันแล้วก็ตาม

414
00:28:52,240 --> 00:28:57,000
‎(ในปี 2005 พ่อของเคลีเสียชีวิตจากหัวใจวาย)

415
00:29:00,200 --> 00:29:01,360
‎ตอนนั้นฉันอายุสิบขวบ

416
00:29:03,120 --> 00:29:06,280
‎ช่วงเวลาที่พ่อของฉันเสียชีวิต

417
00:29:07,440 --> 00:29:10,880
‎จนถึงย้ายมาอยู่กับแดนน่าจะเดือนนึง

418
00:29:11,720 --> 00:29:12,720
‎อาจจะสักเดือนนึง

419
00:29:14,440 --> 00:29:16,760
‎แม่ฉันหลงเสน่ห์

420
00:29:17,880 --> 00:29:19,960
‎และฉันจำได้ว่าฉันคิดว่า "ทำไม"

421
00:29:20,480 --> 00:29:24,680
‎เขาเป็นแค่คนที่ตัวใหญ่มาก

422
00:29:24,760 --> 00:29:26,880
‎ฉันว่าตอนนั้นเขาไม่มีงานทำ

423
00:29:30,400 --> 00:29:32,160
‎มันก็โอเคอยู่พักนึง

424
00:29:34,160 --> 00:29:37,160
‎จากนั้นเวลาก็ผ่านไปสองเดือน

425
00:29:37,240 --> 00:29:39,080
‎สิ่งต่างๆ ก็เริ่มเปลี่ยนไป

426
00:29:40,080 --> 00:29:43,000
‎(เคลีเห็นแม่ของเธอและพอลสรูด)

427
00:29:43,080 --> 00:29:46,680
‎(ทะเลาะวิวาทแล้วทำร้ายร่างกายกัน)

428
00:29:48,920 --> 00:29:51,000
‎แม่ฉันหันหลังให้เขา

429
00:29:51,080 --> 00:29:53,200
‎แล้วเธอก็เดินไปที่โถงทางเดิน

430
00:29:53,280 --> 00:29:55,160
‎แล้วเขาก็ตามมาข้างหลังเธอ

431
00:29:55,240 --> 00:29:57,240
‎แล้วผลักเธอลงไป แรงมากๆ

432
00:29:57,320 --> 00:29:59,800
‎แล้วเธอก็ลอย ฉันนั่งอยู่บนเตียงของฉัน

433
00:29:59,880 --> 00:30:02,200
‎ตัวเธอทั้งตัวลอยลงไปที่โถงทางเดิน

434
00:30:03,520 --> 00:30:07,600
‎มีอยู่ครั้งนึงเธอมีรอยขีดข่วนและรอยช้ำทั่วตัว

435
00:30:07,680 --> 00:30:09,320
‎ฉันก็จะแบบ "มันมาจากเขาใช่ไหม"

436
00:30:09,400 --> 00:30:10,760
‎และเธอจะตอบว่า "ไม่ใช่"

437
00:30:11,280 --> 00:30:12,400
‎แต่ฉันรู้

438
00:30:13,920 --> 00:30:15,040
‎และมันเกิดขึ้นบ่อยมาก

439
00:30:22,720 --> 00:30:25,840
‎(แม้ว่าจะทิ้งพอลสรูดหลายครั้ง)

440
00:30:25,920 --> 00:30:29,520
‎(เลสลีกลับมาเริ่มความสัมพันธ์กับเขาอีกเสมอ)

441
00:30:32,960 --> 00:30:36,360
‎รู้ไหม เขาพึงพอใจมาก

442
00:30:37,480 --> 00:30:40,280
‎กับอำนาจที่เขามีมากกว่าแม่ฉัน

443
00:30:42,440 --> 00:30:45,120
‎เขาทำร้ายจิตใจและร่างกายเธอ

444
00:30:45,200 --> 00:30:46,600
‎เขาเอาเปรียบเธอ

445
00:30:46,680 --> 00:30:49,160
‎รู้ดีว่าเธอจะให้โอกาสเขาอีกครั้ง

446
00:30:50,720 --> 00:30:53,080
‎และมันเป็นวัฏจักรที่ไม่มีวันจบสิ้น

447
00:31:08,840 --> 00:31:10,360
‎มันสำคัญกับทุกคดี

448
00:31:10,440 --> 00:31:13,560
‎เมื่อมีสิ่งผิดพลาดที่ต้องทำให้ถูกต้อง

449
00:31:14,440 --> 00:31:16,240
‎เรามาที่นี่เพื่อทำทุกอย่างให้ถูกต้อง

450
00:31:20,120 --> 00:31:22,040
‎ผมชื่อมาร์ค ฮิลยาร์ด

451
00:31:23,200 --> 00:31:26,760
‎ผมเป็นนักสืบคดีอาชญากรรมคดีนี้ของรัฐมอนทานา

452
00:31:30,000 --> 00:31:32,960
‎ผมว่ามันเป็นข้อโต้แย้งที่บานปลายไปถึงประเด็น…

453
00:31:33,040 --> 00:31:35,880
‎เขาใช้โอกาสนั้นในการยิงเธอ

454
00:31:35,960 --> 00:31:36,920
‎ฆ่าเธอ

455
00:31:38,920 --> 00:31:41,920
‎(เนื่องจากอาการบาดเจ็บของเขา)

456
00:31:42,000 --> 00:31:45,920
‎(พอลสรูดให้ปากคำอย่างเป็นทางการไม่ได้)

457
00:31:47,120 --> 00:31:50,840
‎(ตอนที่เขาถูกหามส่งโรงพยาบาลนั้น)

458
00:31:50,920 --> 00:31:55,120
‎(ตำรวจพบโน๊ตเขียนมือในกระเป๋าเสื้อของเขา)

459
00:31:56,240 --> 00:31:58,720
‎เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพบกระดาษในกระเป๋าเขา

460
00:31:58,800 --> 00:32:00,920
‎กระดาษเช็ดปากที่ถูกเขียน

461
00:32:02,160 --> 00:32:03,320
‎และข้อความนั้นเขียนว่า

462
00:32:04,120 --> 00:32:05,120
‎"เพื่อบันทึก

463
00:32:06,080 --> 00:32:08,640
‎เลสลีคิดเรื่องฆ่าตัวตายมาสักพักแล้ว"

464
00:32:08,720 --> 00:32:11,640
‎"เธอขอให้ผมจบชีวิตตัวเธอเองหลายครั้ง"

465
00:32:11,720 --> 00:32:14,280
‎"เธอขอให้ผมทำร้ายเธอด้วย

466
00:32:14,360 --> 00:32:17,520
‎เธอจะได้โทรแจ้งตำรวจเพื่อเป็นแก้แค้นส่วนตัว"

467
00:32:18,160 --> 00:32:20,640
‎"ผมรู้สึกแย่มากที่ตอบโต้เธอ"

468
00:32:21,160 --> 00:32:23,240
‎"ผมถูกบังคับให้ทำไปจนถึงจุดนั้น"

469
00:32:23,320 --> 00:32:25,720
‎"ผมไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนในชีวิต

470
00:32:26,320 --> 00:32:28,360
‎และผมไม่คิดที่จะทำอีกเลย"

471
00:32:29,920 --> 00:32:33,520
‎ตรงนั้นที่เขายอมรับว่าเขาทำร้ายเธอ

472
00:32:35,000 --> 00:32:37,560
‎และเขายังพยายามหา…

473
00:32:38,280 --> 00:32:39,200
‎ข้อแก้ตัว

474
00:32:39,280 --> 00:32:41,600
‎เธออยากให้เขายิงเธอ

475
00:32:43,760 --> 00:32:46,880
‎สิ่งที่ขัดใจผมคือเขามีเวลาเขียนสิ่งนี้

476
00:32:48,520 --> 00:32:50,240
‎หลังจากการยิง

477
00:32:50,320 --> 00:32:52,240
‎เขาออกไปที่รถ

478
00:32:53,040 --> 00:32:56,560
‎เพราะผมเจอกระดาษเช็ดปากในรถแบบเดียวกัน

479
00:32:56,640 --> 00:32:59,080
‎และปากกาที่เขาใช้เขียนข้อความนี้

480
00:33:00,520 --> 00:33:01,800
‎เขาเอากลับเข้ามาข้างใน

481
00:33:01,880 --> 00:33:03,320
‎เขียนโน๊ตนั้น

482
00:33:03,920 --> 00:33:04,920
‎ตอนที่เธอนอนอยู่ตรงนั้น

483
00:33:05,960 --> 00:33:07,720
‎ช่วงนั้นเขาน่าจะร้องขอความช่วยเหลือ

484
00:33:20,040 --> 00:33:24,160
‎(พอลสรูดรับการรักษาทางการแพทย์สองเดือน)

485
00:33:24,240 --> 00:33:28,160
‎(ก่อนที่นักสืบฮิลยาร์ดจะสามารถสอบปากคำได้)

486
00:33:30,680 --> 00:33:32,600
‎ผมไม่ได้เห็นมันมาตั้งนานแล้ว

487
00:33:33,760 --> 00:33:35,000
‎ผมชื่อมาร์ค

488
00:33:35,080 --> 00:33:36,760
‎สิ่งที่เราจะทำคือ

489
00:33:36,840 --> 00:33:39,400
‎เราจะเอากระดาษแผ่นนึง สมุดจดบันทึก

490
00:33:39,480 --> 00:33:41,000
‎แล้วให้คุณเขียนลงไป

491
00:33:41,080 --> 00:33:43,440
‎ผมไม่เคยต้องทำแบบนี้มาก่อน

492
00:33:44,200 --> 00:33:47,760
‎โดยผู้ต้องสงสัยเขียนทุกอย่างลงในกระดาษให้ผม

493
00:33:48,520 --> 00:33:50,800
‎มันไม่ปกติมากๆ

494
00:33:56,040 --> 00:33:58,800
‎(ไม่อยากทำร้ายเธอไม่ว่าจะทางไหน)
‎(ปืนลั่น)

495
00:33:59,640 --> 00:34:01,800
‎(ในบันทึกคำให้การของเขา)

496
00:34:01,880 --> 00:34:05,680
‎(พอลสรูดไม่ได้อ้างอิงถึงโน๊ตที่กระดาษเช็ดปาก)

497
00:34:05,760 --> 00:34:10,360
‎(หรือเลสลีมีความคิดที่จะฆ่าตัวตาย)

498
00:34:13,560 --> 00:34:15,440
‎ผมมีคำให้การอยู่ตรงนี้

499
00:34:18,000 --> 00:34:20,440
‎วันนั้นออกไปล่าสัตว์

500
00:34:21,040 --> 00:34:22,440
‎รู้ไหมว่า "เป็นวันที่วิเศษมาก"

501
00:34:23,320 --> 00:34:25,000
‎"เลสลีเก็บปืนไรเฟิล"

502
00:34:25,680 --> 00:34:27,240
‎"ผมคว้า .357"

503
00:34:27,760 --> 00:34:31,200
‎ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่ปืนลั่น

504
00:34:32,000 --> 00:34:35,280
‎เพราะผมไม่อยากเชื่อว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้น

505
00:34:39,160 --> 00:34:40,160
‎ผมคิดว่าเขาโกหก

506
00:34:40,720 --> 00:34:44,280
‎ผมหมายถึงคนโกหกจำคำโกหกตัวเองไม่ได้

507
00:35:00,160 --> 00:35:02,520
‎ฉันพร่ำบอกให้แม่ทิ้งเขาไป

508
00:35:04,560 --> 00:35:08,280
‎ถ้าจะมีใครเข้าถึงเธอได้ คงต้องเป็นฉัน

509
00:35:08,360 --> 00:35:10,560
‎และเขารู้ดี ซึ่งมันทำให้เขาหวาดกลัว

510
00:35:13,240 --> 00:35:15,040
‎ฉันชื่ออแมนด้า เดวิดสัน

511
00:35:15,120 --> 00:35:16,800
‎เลสลีคือแม่ของฉัน

512
00:35:19,320 --> 00:35:21,120
‎ฉันเป็นคนสุดท้ายที่คุยกับเธอวันนั้น

513
00:35:23,480 --> 00:35:25,680
‎แล้วก็น้องสาวกับยายของฉัน

514
00:35:25,760 --> 00:35:28,120
‎เดินทางมาจากเมืองฟอร์ตเบนตัน

515
00:35:28,200 --> 00:35:29,600
‎เพื่อมาเจอฉันกับน้องชาย

516
00:35:30,120 --> 00:35:32,120
‎ที่ร้านโกลเด้นคอร์รัล ในเมืองเกรตฟอลส์

517
00:35:34,720 --> 00:35:37,080
‎แม่ต้องไปเจอพวกเราที่นั่น

518
00:35:38,200 --> 00:35:39,360
‎และฉันได้รับโทรศัพท์

519
00:35:40,120 --> 00:35:41,000
‎จากเธอ

520
00:35:41,680 --> 00:35:43,800
‎บอกว่าเธอกับแดนทะเลาะกัน

521
00:35:43,880 --> 00:35:45,880
‎โทรศัพท์แบตหมด แล้วเธอก็โทรกลับมา

522
00:35:45,960 --> 00:35:47,600
‎แล้วฉันก็แบบ "แดนเพิ่งตีแม่ใช่ไหม"

523
00:35:47,680 --> 00:35:48,920
‎แล้วเธอก็ตอบว่า "ใช่"

524
00:35:50,240 --> 00:35:53,000
‎ฉันนี่แบบ "แม่ หนูจะไปรับแม่นะ"

525
00:35:53,520 --> 00:35:56,440
‎เธอบอกว่า "ไม่ต้องหรอกลูก ไม่ต้องห่วง"

526
00:35:57,320 --> 00:35:59,520
‎เธอพูดว่า "แม่จะไปแล้ว แม่จะไปที่นั่น "

527
00:36:00,040 --> 00:36:00,880
‎และ…

528
00:36:02,560 --> 00:36:05,680
‎ฉันบอกว่า "หนูรักแม่นะ"
‎สิ่งสุดท้ายที่เธอพูดกับฉันคือ "แม่รักลูกมากกว่า"

529
00:36:09,480 --> 00:36:12,440
‎เราไปกินข้าวกัน ไม่ได้ข่าวจากเธอ

530
00:36:13,560 --> 00:36:15,080
‎คืนนั้นฉันต้องทำงาน

531
00:36:15,560 --> 00:36:17,960
‎เคลีน้องสาวฉัน โทรหาฉันเรื่อยๆ

532
00:36:18,040 --> 00:36:21,200
‎ฉันก็ "ให้ตายสิ ฉันเพิ่งเจอเธอ" เข้าใจใช่ไหม

533
00:36:22,520 --> 00:36:23,600
‎และ…

534
00:36:23,680 --> 00:36:25,360
‎ในที่สุดฉันก็รับสาย ฉันแบบ "ว่าไง!"

535
00:36:26,080 --> 00:36:26,960
‎และ…

536
00:36:28,120 --> 00:36:31,400
‎จอห์น เทอร์เนอร์ซึ่งเป็นนายอำเภออยู่ในสาย

537
00:36:31,480 --> 00:36:33,680
‎ฉันได้ยินเสียงน้องสาว

538
00:36:33,760 --> 00:36:35,000
‎ร้องไห้โหยหวน

539
00:36:36,600 --> 00:36:37,520
‎เขาบอกว่า…

540
00:36:38,040 --> 00:36:39,360
‎"เราเจอร่างแม่ของคุณ"

541
00:36:41,200 --> 00:36:42,400
‎และฉันก็เป็นลม

542
00:36:44,880 --> 00:36:45,720
‎แล้ว…

543
00:36:46,800 --> 00:36:48,120
‎ฉันเข้าสู่โหมดช็อก

544
00:36:49,200 --> 00:36:50,280
‎ฉันไปทำงาน

545
00:36:51,600 --> 00:36:54,840
‎แล้วมันก็ออกข่าวตอนสี่ทุ่ม

546
00:36:55,960 --> 00:36:57,960
‎คุณคงรู้ว่ามันเป็นเรื่องจริงแล้วละ

547
00:37:03,440 --> 00:37:08,360
‎(ห้าปีหลังถูกตัดสินจำคุก)
‎(พอลสรูดเขียนจดหมายถึงอแมนด้าจากเรือนจำ)

548
00:37:09,960 --> 00:37:12,440
‎นี่คือจดหมายที่ฉันเก็บเอาไว้

549
00:37:13,360 --> 00:37:14,360
‎จากแดน

550
00:37:14,440 --> 00:37:15,560
‎หลายปีมากๆ

551
00:37:16,880 --> 00:37:18,240
‎มันเป็นเครื่องเตือนใจว่า

552
00:37:18,760 --> 00:37:20,080
‎เขาเป็นคนขี้ขลาดแบบไหน

553
00:37:20,640 --> 00:37:21,880
‎และเขาจะโทษใคร

554
00:37:21,960 --> 00:37:23,120
‎โทษทุกคนนอกจากตัวเอง

555
00:37:26,440 --> 00:37:29,400
‎มันเขียนว่า "อแมนด้ามันยากที่จะกลั่นเป็นคำพูด

556
00:37:29,480 --> 00:37:31,120
‎ทุกอย่างที่ผมอยากพูดกับคุณ

557
00:37:31,200 --> 00:37:32,880
‎โดยไม่ต้องกลัวว่าจะยั่วยุให้เกิด…

558
00:37:32,960 --> 00:37:36,120
‎ความเกลียดชังนั้น
‎และความเหยียดหยามซึ่งเป็นนิสัยปกติของคุณ"

559
00:37:36,760 --> 00:37:38,880
‎"สิ่งที่ผมรู้จักคุณคือความเกลียดชัง

560
00:37:39,400 --> 00:37:41,600
‎การติดเหล้าและปัญหาของคุณกับพวกกฎหมาย"

561
00:37:42,480 --> 00:37:45,680
‎"แต่สิ่งเหล่านี้ที่คุณทำกับผม หรือกับครอบครัวก็ดี

562
00:37:45,760 --> 00:37:49,000
‎ไม่ควรเป็นสิ่งสะท้อนให้เห็นว่า
‎คุณสมควรที่จะสูญเสียแม่ของคุณไปแบบนั้น"

563
00:37:51,400 --> 00:37:53,440
‎อย่างที่คุณเห็น สิ่งที่ฉันอ่านให้คุณฟังนั้น

564
00:37:53,520 --> 00:37:55,080
‎ไม่มีอะไรนอกจากความเกลียดชัง

565
00:37:56,240 --> 00:37:58,360
‎จดหมายนี้ไม่ได้ทำให้ฉันประหลาดใจที่เขาโทษฉัน

566
00:37:58,440 --> 00:37:59,880
‎เพราะฉันรู้ว่าเขาเป็นใคร

567
00:38:01,400 --> 00:38:03,560
‎ฉันรู้ว่าเขาเป็นปีศาจแบบไหน

568
00:38:08,000 --> 00:38:13,720
‎(อแมนด้าไม่เคยได้ยินเหตุการณ์จากฝั่งพอลสรูด)

569
00:38:23,040 --> 00:38:25,920
‎และตอนที่ผมกำลังเล่นกับปืนสั้น

570
00:38:26,520 --> 00:38:27,720
‎ผมดึงนกสับ

571
00:38:29,200 --> 00:38:30,640
‎ปล่อยคืน ดึงนกสับ

572
00:38:31,200 --> 00:38:32,600
‎แล้วปืนมันก็ลั่น

573
00:38:35,400 --> 00:38:36,640
‎และ…

574
00:38:36,720 --> 00:38:38,120
‎เธอก็จากไป

575
00:38:39,000 --> 00:38:41,160
‎เกือบจะทันที มันดูเหมือนว่าแบบนั้น

576
00:38:43,160 --> 00:38:45,320
‎ใช่ ฉันไม่เชื่อเลยสักนิด

577
00:38:45,840 --> 00:38:47,600
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินเขา…

578
00:38:49,400 --> 00:38:50,360
‎"อธิบาย" ฉันมือไม้สั่น

579
00:38:50,440 --> 00:38:52,800
‎เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินเขาอธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น

580
00:38:52,880 --> 00:38:54,480
‎และมันทำให้ฉันโกรธแค้น

581
00:38:59,160 --> 00:39:00,160
‎เธอตาย

582
00:39:00,680 --> 00:39:02,600
‎ทั้งที่มือยังอยู่เสื้อโค้ต

583
00:39:03,120 --> 00:39:05,680
‎เธอกำลังจะออกไป รถเธอยังติดเครื่องอยู่

584
00:39:06,480 --> 00:39:08,080
‎ฉันรู้จักแม่ดี เธอกำลังจะทิ้งเขาไป

585
00:39:08,160 --> 00:39:10,000
‎และฉันคิดว่าเลิกกันแบบตลอดกาล

586
00:39:11,800 --> 00:39:13,640
‎นี่เป็นความโล่งใจสำหรับฉัน

587
00:39:13,720 --> 00:39:16,800
‎เพราะฉันไม่ต้องคิดถึงผู้ชายคนนี้อีกต่อไปแล้ว

588
00:39:17,840 --> 00:39:19,360
‎เท่าที่ฉันรู้

589
00:39:20,520 --> 00:39:21,960
‎แดนควรตกนรกหมกไหม้ไปซะ

590
00:39:31,920 --> 00:39:38,920
‎(เคลีฟังคำให้การของพอลสรูดในวันนั้นเช่นกัน)

591
00:39:47,160 --> 00:39:48,800
‎วันนั้นเราออกไปล่าสัตว์กัน

592
00:39:49,320 --> 00:39:52,120
‎ใช่หลังรุ่งสาง ผมว่าเราออกไปข้างนอกกัน

593
00:39:52,760 --> 00:39:55,520
‎ผมคิดว่าเธอรับโทรศัพท์จากเด็กๆ หลายสาย

594
00:39:55,600 --> 00:39:58,200
‎แล้วก็แบบ "เรากลับบ้านกันดีกว่า"

595
00:39:58,840 --> 00:40:01,040
‎เริ่มวางแผนอาหารมื้อค่ำ

596
00:40:01,640 --> 00:40:03,920
‎เธอได้รับโทรศัพท์จากลูกคนโต

597
00:40:05,520 --> 00:40:07,160
‎แล้วก็เริ่มถกเถียงกันทันที

598
00:40:07,240 --> 00:40:09,720
‎เพราะเธออยู่ที่บาร์และ…

599
00:40:10,240 --> 00:40:13,560
‎"ก็ได้ แค่แวะมาเมื่อไหร่ก็ได้ และบอกฉัน…"

600
00:40:21,000 --> 00:40:23,400
‎เรื่องทั้งหมดนั่นเป็นเรื่องโกหก

601
00:40:24,640 --> 00:40:26,080
‎พวกเขาไม่ได้ไปล่าสัตว์

602
00:40:26,680 --> 00:40:28,800
‎ฉันเจอกับแม่ของฉันเช้าวันนั้น

603
00:40:28,880 --> 00:40:30,600
‎เธอมารับฉันเช้าวันนั้น

604
00:40:32,160 --> 00:40:35,600
‎แผนคือจะกินมื้อค่ำวันขอบคุณพระเจ้ากับเราทุกคน

605
00:40:37,080 --> 00:40:38,040
‎พี่สาวของฉัน

606
00:40:38,880 --> 00:40:40,800
‎เธอไม่ได้อยู่ที่บาร์

607
00:40:41,360 --> 00:40:43,600
‎เธอไม่ได้ทะเลาะกับแม่ของฉัน

608
00:40:45,560 --> 00:40:49,080
‎ฉันนั่งอยู่ตรงข้ามเธอตอนที่แม่โทรมา

609
00:40:49,160 --> 00:40:51,960
‎บอกว่าแดนต่อยที่หน้าเธอ

610
00:40:52,680 --> 00:40:53,880
‎แล้วทำเป็นแสดง

611
00:40:55,880 --> 00:40:57,760
‎เหมือนพวกเขาเป็นคู่รักที่มีความสุข

612
00:40:57,840 --> 00:41:00,720
‎และพวกเขาไม่ได้ทะเลาะกันวันนั้นทั้งวัน

613
00:41:02,120 --> 00:41:03,800
‎มันไม่ใช่อุบัติเหตุ

614
00:41:07,120 --> 00:41:09,040
‎มันเกิดขึ้นในที่ที่ไม่มีใครเห็น

615
00:41:09,560 --> 00:41:11,360
‎ที่ที่คุณไม่อยากให้ใครรู้

616
00:41:13,160 --> 00:41:16,640
‎ฉันเป็นคนเดียวที่เห็นว่าเขากระทำกับแม่ฉันยังไง

617
00:41:16,720 --> 00:41:18,680
‎ร่วมๆ สองปีครึ่งหรือสามปี

618
00:41:21,640 --> 00:41:23,600
‎ฉันเห็นกับตา

619
00:41:24,440 --> 00:41:26,200
‎ฉันโตมากับมัน

620
00:41:26,280 --> 00:41:27,480
‎นั่นเป็นเรื่องปกติของฉัน

621
00:41:28,080 --> 00:41:29,560
‎และฉันรู้ความจริง

622
00:41:39,480 --> 00:41:44,120
‎(ฟาร์มเรือนจำ รัฐมอนทานา)

623
00:41:44,200 --> 00:41:48,800
‎(ผู้ต้องขัง ทางเข้า )

624
00:41:49,680 --> 00:41:52,920
‎(สามเดือนหลังจากสัมภาษณ์ครั้งแรก)

625
00:41:53,000 --> 00:41:56,440
‎(พอลสรูดตกลงที่จะตอบคำถามเพิ่มเติม)

626
00:41:57,240 --> 00:41:59,840
‎(อาคารริชาร์ด ซี วอลเลซ)

627
00:41:59,920 --> 00:42:02,320
‎เลสลีคือสุดที่รักของผม

628
00:42:05,200 --> 00:42:06,600
‎ผมคิดถึงเธอมาก

629
00:42:09,600 --> 00:42:14,360
‎ผมต้องเดินหน้าต่อไปโดยมีเธออยู่ในใจ

630
00:42:15,760 --> 00:42:16,960
‎โดยไม่ต้อง

631
00:42:17,720 --> 00:42:20,080
‎ติดอยู่ในหลุมแห่ง…

632
00:42:21,640 --> 00:42:24,360
‎ความเศร้าและความละอาย

633
00:42:25,600 --> 00:42:27,160
‎ที่เป็นต้นเหตุนั้น

634
00:42:29,480 --> 00:42:31,040
‎(ทางเข้าเยี่ยมผู้ต้องขังเท่านั้น)

635
00:42:31,120 --> 00:42:33,760
‎ผมเชื่อว่าเราจะยังคงอยู่ด้วยกัน

636
00:42:34,640 --> 00:42:37,920
‎ถ้าเธอไม่ถูกยิง

637
00:42:38,000 --> 00:42:41,720
‎หรือถ้าเธอรอดมาได้

638
00:42:41,800 --> 00:42:44,240
‎ใช่ ผมคิดว่าเราก็จะคงอยู่ด้วยกัน

639
00:42:48,520 --> 00:42:51,400
‎"เลสลีคิดเรื่องฆ่าตัวตายมาสักพักแล้ว"

640
00:42:52,400 --> 00:42:54,720
‎"เธอขอให้ ฉันจบชีวิตตัวเธอเองหลายครั้ง"

641
00:42:56,240 --> 00:42:58,680
‎"ผมรู้สึกแย่มากที่ตอบโต้เธอ"

642
00:42:58,760 --> 00:43:01,160
‎"ผมถูกบังคับให้ทำไปจนถึงจุดนั้น"

643
00:43:01,920 --> 00:43:04,560
‎"ผมไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนในชีวิต

644
00:43:04,640 --> 00:43:06,840
‎และผมจะไม่ทำอีก"

645
00:43:09,200 --> 00:43:10,440
‎มันฟังดูเหมือน

646
00:43:10,520 --> 00:43:13,520
‎เป็นสิ่งที่ถูกเขียนขึ้นตอน

647
00:43:13,600 --> 00:43:15,720
‎ก่อนที่ผมจะเหนี่ยวไก ผมพนันได้เลย

648
00:43:17,400 --> 00:43:19,440
‎ตอนนั้นผมดื่มวอดก้าไปแล้วละ

649
00:43:20,800 --> 00:43:24,480
‎ผมพยายามคิดว่าตอนนั้นผมกำลังคิดอะไรอยู่

650
00:43:25,920 --> 00:43:26,880
‎ผมจำ…

651
00:43:27,600 --> 00:43:28,440
‎อะไรไม่ได้เลย

652
00:43:29,200 --> 00:43:32,280
‎ฟังดูเหมือนคุณจงใจฆ่าเธอด้วยการเขียนแบบนั้น

653
00:43:32,360 --> 00:43:34,080
‎โอ้ ไม่เลยครับ

654
00:43:35,200 --> 00:43:36,040
‎ไม่ครับ

655
00:43:37,720 --> 00:43:42,800
‎ผมว่ามันเป็นการปิดฉากมากกว่า ผมคงไม่…

656
00:43:42,880 --> 00:43:45,840
‎ผมคงไม่บอกว่าผมจงใจฆ่าเธอแล้วค่อยเขียนมัน

657
00:43:45,920 --> 00:43:46,920
‎ไม่ใช่ครับ

658
00:43:49,440 --> 00:43:51,320
‎คุณฆ่าแม่ของพวกเราอย่างเลือดเย็น

659
00:43:51,960 --> 00:43:52,960
‎เธอตาย…

660
00:43:53,480 --> 00:43:55,200
‎มือของเธอยังอยู่ในเสื้อโค้ต

661
00:43:55,840 --> 00:43:58,520
‎เธอกำลังจะออกบ้าน รถของเธอยังติดเครื่องอยู่

662
00:43:59,520 --> 00:44:01,160
‎ฉันรู้จักแม่ดี เธอกำลังจะทิ้งเขาไป

663
00:44:01,240 --> 00:44:03,080
‎และฉันคิดว่าเลิกกันแบบตลอดกาล

664
00:44:04,920 --> 00:44:06,920
‎ผมไม่คิดว่ารถยังติดเครื่องอยู่

665
00:44:08,040 --> 00:44:10,480
‎ฟังดูแล้วไม่ใช่สำหรับผม แต่…

666
00:44:10,560 --> 00:44:14,280
‎ผมได้แต่หวังว่าผมจะสามารถพูดได้ในวันไต่สวน

667
00:44:15,240 --> 00:44:18,800
‎เรื่องมันบานปลายทุกครั้งเมื่อคุยกับเธอ แต่…

668
00:44:20,160 --> 00:44:22,920
‎ผมไม่เคยเข้ากับอแมนด้าได้เลย

669
00:44:24,000 --> 00:44:26,760
‎ผมหวังว่าผมจะช่วยให้เธอเดินหน้าต่อไปได้

670
00:44:30,000 --> 00:44:31,320
‎พวกเขาไม่ได้ไปล่าสัตว์

671
00:44:31,880 --> 00:44:35,840
‎ฉันเจอกับแม่เช้าวันนั้น เธอมารับฉันเช้าวันนั้น

672
00:44:35,920 --> 00:44:39,200
‎แผนคือจะกินมื้อค่ำวันขอบคุณพระเจ้ากับเราทุกคน

673
00:44:40,160 --> 00:44:41,000
‎พี่สาวของฉัน

674
00:44:41,640 --> 00:44:43,080
‎เธอไม่ได้อยู่ที่บาร์

675
00:44:44,120 --> 00:44:47,520
‎ฉันนั่งอยู่ตรงข้ามเธอตอนที่แม่โทรมาหาเธอ

676
00:44:48,000 --> 00:44:50,480
‎บอกว่าแดนต่อยที่หน้าเธอ

677
00:44:51,520 --> 00:44:52,720
‎และทำเป็นแสดง

678
00:44:52,800 --> 00:44:55,000
‎เหมือนพวกเขาเป็นคู่รักที่มีความสุข

679
00:44:55,080 --> 00:44:58,000
‎และพวกเขาไม่ได้ทะเลาะกันวันนั้นทั้งวัน…

680
00:45:00,240 --> 00:45:01,440
‎แย่จัง

681
00:45:04,080 --> 00:45:06,680
‎ไม่ เราไม่ได้ทะเลาะกันวันนั้นทั้งวัน

682
00:45:06,760 --> 00:45:08,920
‎วันนั้นเราไปล่าสัตว์กันจริงๆ

683
00:45:11,120 --> 00:45:14,000
‎ผมรู้สึกเหมือนว่าเธอหัวอ่อน

684
00:45:14,080 --> 00:45:16,240
‎ตราบเท่าที่มีคน

685
00:45:17,960 --> 00:45:19,080
‎บอกให้เธอพูดอะไร

686
00:45:21,240 --> 00:45:25,080
‎(เรือนจำ รัฐมอนทานา)

687
00:45:25,160 --> 00:45:27,840
‎มันไม่ได้น่ากลัว

688
00:45:28,520 --> 00:45:31,520
‎อย่างที่หลายคนพูดถึงกัน

689
00:45:36,480 --> 00:45:38,240
‎มันไม่ใช่ความจงใจ

690
00:45:39,760 --> 00:45:40,960
‎และนั่นคือความจริง

691
00:46:13,760 --> 00:46:15,360
‎(คำบรรยายโดย ฐานัดดา แจ็คสัน)