‎แผนคือ…
‎เดินหน้าต่อไปยัง
‎อลาสก้า
‎และ…
‎อยู่กันจนตายที่นั่น
‎แค่นั้นแหละ
‎เราคิดเองเสมอว่าเราจะอยู่ด้วยกันไป
‎ตลอดชีวิต
‎(ในสหรัฐฯ มีคนตายมากกว่า 45,000 คน) ‎(จากการบาดเจ็บที่เกี่ยวข้องกับปืนในแต่ละปี)
‎(ฟาร์มเรือนจำ รัฐมอนทานา)
‎ผมไม่รู้ว่า…
‎เกิดอะไรขึ้นกับเลสลี
‎(ในจำนวนั้นไม่ถึง 500 คน) ‎(ที่ถูกตัดสินให้เป็นคดีอุบัติเหตุ)
‎ผมคิดว่าเธออาจจะโอเค
‎บางทีบางอย่าง…
‎คงไม่แย่ขนาดนั้น
‎บางทีมันอาจจะเป็นเพียงฝันร้าย
‎พยาบาลบอกว่า "เอ่อ…ที่รัก เธอตายแล้วนะ"
‎"ฉันคิดว่าเธอตายไปได้สักพักแล้วละ"
‎แล้วผมก็ถึงเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น
‎(เรื่องราวของนักโทษ หมายเลข 3007136)
‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย)
‎(เรือนจำ รัฐมอนทานา)
‎- พร้อมไหมครับ ‎- ครับ
‎เรียบร้อยครับ
‎ได้ยินแล้ว
‎คุณอยู่ที่นั่นเอง
‎(ในปี 2009 แดเนียล พอลสรูด)
‎(ได้รับบาดเจ็บหลายแห่ง จากเหตุการณ์ยิงปืน)
‎(ในเมืองฟอร์ตเบนตัน รัฐมอนทานา)
‎ใช่ครับ
‎กระสุนเจาะเข้าตรงไปนี้
‎แล้วทะลุออกมา
‎แถวๆ นี้
‎คุณสามารถเห็นแผลเป็นทั่วเลย
‎ตรงจุดที่พวกเขาเปิดกะโหลกออก
‎แต่มันดู…
‎ประหลาดมาก
‎และพวกเขาบอกว่า…
‎"คุณอาจจะไม่สามารถพูดได้อีก"
‎(แฟนของเขา เลสลี เดวิดสันตายที่จุดเกิดเหตุ)
‎ผมชื่อแดเนียล จอห์น พอลสรูด
‎ผมโตมาในเมืองไนฮาร์ต รัฐมอนทานา
‎(เข้าสู่ เมืองไนฮาร์ต)
‎เป็นเมืองที่มีคนอยู่ 35 คน
‎สมัยนั้น
‎(ร้านไม่สะดวกซื้อ ไนฮาร์ต)
‎ทุกคนรู้จักกันหมด รวมถึงสุนัขของพวกเขาด้วย
‎ผมตกปลามาตลอดตั้งแต่อายุห้าขวบ
‎ไปตั้งแคมป์และล่าสัตว์มาเยอะ
‎ล่าสัตว์เยอะมาก
‎ผมชอบมาก มันยอดเยี่ยม
‎เรามีเงินไม่มาก แต่ผมก็ไม่ได้สนใจ
‎(หลังจบมัธยมปลาย พอล สรูดถูกเกณฑ์ทหาร)
‎(กองพลส่งทางอากาศที่ 101 กองทัพสหรัฐฯ)
‎ผมเป็นทหารราบ ในหน่วยพลร่ม…
‎ทหารราบ
‎สุดท้ายเราเข้าร่วมปฏิบัติการพายุทะเลทราย
‎และการปลดปล่อยคูเวตด้วย
‎ใช่ มันเตรียมผมให้พร้อมนิดหน่อย
‎กับชีวิต
‎ทั้งหมดทั้งมวลมันไม่ใช่แค่
‎เลือดและความรุนแรง
‎มันคือ…
‎ผมคิดว่า สิ่งที่น่ากลัวที่ผมเห็นมา
‎คือการปฏิบัติต่อผู้คน
‎ผมเคยเห็นผู้หญิงบางคนถูกซ้อมปางตาย
‎เด็กที่ไม่มีอะไรจะกิน รู้ไหม
‎การไปรบในสงครามกับคนที่คุณอยู่ด้วยมา…
‎ผมไม่รู้จะอธิบายยังไงนอกจากความเป็นพี่น้อง
‎มีความเชื่อใจกัน ใช่
‎เรารบไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถึงเวลากลับบ้าน
‎(หลังออกจากกองทัพ)
‎(พอลสรูดกลับมายังสหรัฐฯ ผันตัวเป็นศิลปิน)
‎ผมอยากมีส่วนร่วมกับงานศิลปะมาตลอด
‎ผมจึงไปลงเอยที่
‎เมืองดูแรงโก รัฐโคโลราโดในฐานะประติมากร
‎และทำอยู่ประมาณห้าปีทำนองนั้น
‎สุดท้ายผมก็ย้ายกลับไปอยู่รัฐมอนทานา
‎และนั่นคือที่ที่ผมได้เจอกับเลสลี
‎เธอเป็นคนหน้าตาดีมาก
‎และนิสัยของเธอก็…
‎เข้ากับคนได้ไม่ยาก
‎มันเป็นแบบ…
‎เป็นมิตรกับคนง่ายมากกว่าอะไรแบบนั้น
‎เธอไม่ใช่คนประเภทที่ชอบออกไปข้างนอก
‎ผมเป็นคนชักชวนให้เธอออกมา
‎และเธอก็ทำมัน เธอชอบมันมาก
‎และเริ่มออกล่าสัตว์…
‎เธอเก่งมาก
‎เธอใส่ใจเรื่องความปลอดภัยมาก
‎เธอจะไม่ยิงจนกว่าเธอจะแน่ใจ
‎เธอเป็นคนดีมาก
‎(บาร์ของบ็อบส์) ‎(ห้องอาหารและโมเต็ล เปิดห้าวันต่อสัปดาห์)
‎(ไนฮาร์ตขอบคุณนักดับเพลิง)
‎(ในปี 2005 พอลสรูดและเลสลี) ‎(ย้ายมาอยู่ด้วยกันที่เมืองไนฮาร์ต รัฐมอนทานา)
‎โอ้ มัน…
‎ไม่มีอะไรเลยนอกจากความรักในช่วงเวลานั้น
‎เธอมีลูกชายหนึ่งคนและลูกสาวสามคน
‎จากสามีเก่าของเธอ
‎เลสลี เธอมีสไตล์ในการเลี้ยงลูก
‎ไม่มีระเบียบวินัยหรือผลที่จะตามมา
‎ถ้าเราทะเลาะกัน
‎มักจะเป็นเรื่องลูกๆ ของเธอ โดยปกติ
‎(โรงขายเหล้าฮาร์เวสต์มูน)
‎(ต้อนรับนักล่าสัตว์)
‎ลูกสาวคนโตของเธอ
‎ชอบพาเธอไปที่บาร์ตลอดเวลา
‎เธอไม่ชอบผมเป็นอย่างมาก
‎เพราะเลสลีใช้เวลาอยู่กับผม
‎แทนที่จะออกไปเที่ยวกับเธอ
‎เคลี ลูกคนเล็กอยู่กับเราตลอด
‎เธอเป็นเด็กดี เธอฉลาดมากๆ
‎(ในปี 2009 พอลสรูด เลสลี และเคลี) ‎(ย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านเกิดของเลสลี)
‎(เมืองฟอร์ตเบนตัน)
‎เลสลีเดินทางไปก่อนล่วงหน้า แล้วผมก็ตามไป
‎ขนของให้มากที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้
‎แล้วก่อนที่เราเกือบจะย้ายบ้านเสร็จ
‎คือตอนที่ทุกอย่างเกิดขึ้น ใช่
‎(วันขอบคุณพระเจ้าปี 2009)
‎วันนั้นเราออกไปล่าสัตว์กัน
‎ที่นอกเมืองฟอร์ตเบนตัน
‎ใช่ หลังรุ่งสาง ผมว่าเราออกไปข้างนอกกัน
‎ผมคิดว่าเธอรับโทรศัพท์จากเด็กๆ หลายสาย
‎แล้วก็แบบ "เรากลับบ้านกันดีกว่า
‎เริ่มวางแผนอาหารมื้อค่ำ
‎เธอได้รับโทรศัพท์จากลูกคนโต
‎แล้วก็เริ่มถกเถียงกันทันที
‎ผมเลยไปที่อพาร์ทเม้นท์ที่เราซ่อมแซมกันอยู่
‎ถอดกระสุนออก แล้วขนปืน…
‎ไปไว้ในในอะพาร์ตเมนต์
‎ผมปลดกระสุนออกจากปืนเสมอ
‎ก่อนที่จะเอาเข้าบ้าน
‎ผมแค่คิดว่าวันนั้นผมทำมันแล้ว
‎(ถนน 17 ถนนชูตโต้)
‎โอ้น่าจะสัก…
‎ราวๆ ชั่วโมงครึ่งหลังจากนั้น
‎เธอเข้ามา
‎และเธอก็เอาเบียร์มาด้วย
‎เรานั่งลง
‎และเริ่มดื่มด่ำกับยามค่ำคืน
‎ผมมีปืนสั้น
‎อยู่บนโต๊ะ
‎มันคือปืนแม็กนั่ม .357
‎แน่นอนผมพกติดตัวไว้สำหรับฤดูกาลล่าสัตว์
‎รู้ไหมว่าถ้าคุณทำให้สัตว์บาดเจ็บ
‎คุณสามารถจัดการกับพวกมันได้อย่างเร็วและง่าย
‎โดยที่พวกมันไม่ต้องทุกข์ทรมานอะไร แต่…
‎ในขณะที่ผมเล่นกับปืนสั้นอยู่
‎ผมดึงนกสับ
‎ปล่อยคืน ดึงนกสับ และก็ปล่อยคืน
‎เธอเดินกลับมาจากตู้เย็น
‎ผมกำลังนั่งอยู่
‎ผมง้างนกสับ
‎เล่นกับมัน แล้วปืนก็ลั่น
‎เธอล้มลงไปบนเก้าอี้ทันที
‎แล้วลงไปกองที่พื้น
‎ผมรู้ว่ากระสุนยิงไปโดนเธอ
‎(เลสลีถูกยิงด้วยกระสุนเดียวที่หน้าอก)
‎และมันรวดเร็วมาก
‎มันตาย เธอตายเร็วมาก
‎และมันก็…
‎ผมบอกได้แค่ว่า ‎"ผมรักคุณ" และ "ผมขอโทษ" และ…
‎ถึงตอนนั้น มันทำอะไรไม่ได้แล้ว
‎ผมกลับไปนั่งที่เก้าอี้แล้ว…
‎คิดว่า "ก็แค่ยิง…ยิงหัวตัวเองซะจะได้เรียบร้อย"
‎และผมก็พยายามยิงหัวตัวเอง
‎ตอนแรกผมทำไม่ได้ ก็เลย…
‎ผมก็เลยไปที่ตู้เย็นและเอาวอดก้าในนั้นออกมา
‎ผมก็ดื่มมันเข้าไป
‎และผมก็สามารถเหนี่ยวไกได้
‎ผมจำอะไรหลังจากนั้นได้ไม่มาก
‎(พอลสรูดถูกส่งตัวไปโรงพยาบาล) ‎(ด้วยอาการบาดเจ็บสาหัสที่ศีรษะ)
‎(เก้าเดือนต่อมา) ‎(เขาถูกตั้งข้อหาฆาตกรรมเลสลี)
‎เพราะผมเป็นคนยิงตัวเอง
‎ผมถูกสันนิษฐานว่าเป็นความตั้งใจ
‎(ศาลเทศมณฑลซูตโต้)
‎ผมถูกตัดสินว่า
‎มีความผิดฐานฆาตกรรมคนตายโดยเจตนา
‎จำคุกตลอดชีวิตโดยไม่ได้รับทัณฑ์บน
‎บวกอีกสิบปี
‎(เพราะอาการบาดเจ็บของเขา) ‎(พอลสรูดไม่สามารถพูดได้ระหว่างการไต่สวน)
‎(ห้องพิจารณาคดี)
‎ผมไม่เคยมีโอกาสที่จะบอกเด็กๆ ว่า…
‎"นี่ ผมไม่ได้ตั้งใจนะ"
‎"มันเป็นอุบัติเหตุที่น่าสะพรึงกลัว"
‎ผมจะไม่มีวันหายจากความรู้สึกผิดและเจ็บปวด
‎ที่มันมากับการสูญเสียเธอไป
‎และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง มันเป็นความผิดผม
‎ผมเสียอนาคตไปแล้ว
‎ผมทำให้อนาคตของลูกๆ ของเธอเสียไปและ…
‎(ครอบครัว อิสระ วัฒนธรรมธรรมชาติ)
‎ผมสูญเสียชีวิตทั้งหมดของผมไป
‎ในวันนั้น
‎ผมคิดถึงเลสลีตลอดเวลา
‎ตลอดเวลา
‎(ในวันที่ยิงปืน หัวหน้าตำรวจ) ‎(จอห์น เทอร์เนอร์ไปถึงจุดที่เกิดเหตุคนแรก)
‎(ยินดีต้อนรับ)
‎ภรรยากับผมเพิ่งนั่งกินมื้อค่ำ ‎วันขอบคุณพระเจ้าตอนที่ผมได้รับโทรศัพท์
‎ในสายนั้นบอกว่าให้ไปหาคนเมาหรือคนบาดเจ็บ
‎เมื่อผมไปถึงจุดที่เกิดเหตุ
‎มีคนนั่งหมดสภาพพิงอยู่ที่ขอบถนน
‎ตอนแรกผมคิดว่า เขาสะดุดขอบถนนล้ม
‎แล้วกระแทกหน้าเขา
‎เขาอาเจียน
‎แต่พอผมส่องไฟไปที่เขา
‎ผมถึงเห็นว่ามันไม่ใช่อ้วก
‎ที่จริงมันคือเลือด
‎ที่พุ่งออกมาจากปากเขา
‎ผมถามเขาว่าเขาหกล้มใช่ไหม
‎เขาส่งเสียงออกมาจากคอและส่ายหัวว่าไม่ใช่
‎ทำท่าละครใบ้ จ่อ…
‎ใต้คางเขาแบบนี้
‎ซึ่งผมก็เดาไปว่าเขาถูกยิง
‎และผมถามเขาว่ามีคนยิงเขาใช่ไหม
‎แล้วเขาก็ส่งเสียงออกมา ‎จากคออีกครั้งพร้อมทั้งส่ายหัวว่าไม่ใช่
‎ผมถามเขาว่ามีใครอยู่กับเขาไหม
‎เขาพยักหน้าตอบว่ามีแล้วส่งเสียงจากคอ
‎แล้วชี้อ้อมไปที่ด้านหลัง ด้วยมือของเขา
‎ข้างหลังเขา ผมสามรถเห็นกองเลือดพวกนี้
‎ร่องรอยเลือดนำทางกลับไปยังอะพาร์ตเมนต์
‎แล้วพอผมมองเข้าไปในอะพาร์ตเมนต์
‎ผมเห็นคนนอนอยู่บนพื้น
‎แล้วผมก็จำเลสลีได้ทันทีที่ผมเห็นเธอ
‎ในชุมชนเล็กๆ คุณรู้จักทุกคน
‎และทุกคนก็ได้รู้จักคุณ
‎เธอนอนหงายหน้าอยู่
‎มือของเธออยู่ในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ต
‎เธอถูกยิง
‎อีกอย่างที่อยู่บนพื้นไม่ไกลจากเธอ
‎คือปืนลูกโม่รูเกอร์ จีพี100 ขนาด .357
‎อาวุธปืนที่มีลักษณะเฉพาะแบบนี้
‎มันจะเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ยากมาก
‎หากปืนลั่นโดยอุบัติเหตุ
‎มันต้องใช้แรงอย่างมากในการ…
‎เหนี่ยวไกปืนพวกนั้น
‎รู้ไหมว่าเลสลี
‎มือเธออยู่ในกระเป๋าของเธอ และเขายิงเธอ
‎ใครทำแบบนั้น
‎ในใจผม…
‎มันไม่สามารถที่จะตีความว่าเป็นอุบัติเหตุได้
‎แดนกับผมเข้ากันได้ดีมาก
‎เขาสนุกดีที่ได้อยู่ด้วย
‎เขาชอบทำให้คนหัวเราะและ
‎มองโลกในแง่ดี
‎เขาเป็นศิลปินที่ยอดเยี่ยม
‎ผมชื่อแอลเจ แพลนเนอร์
‎ผมรู้จักกับแดน พอลสรูดในกองทัพ
‎เขาส่งอันนี้มาให้ผมในปี 2018
‎มันเขียนว่า ‎"พอลสรูดกับแพลนเนอร์ พายุทะเลทราย"
‎เขา…เขียนอย่างกับเด็กผู้หญิง
‎เขามีลายมือที่เหมือนเด็กผู้หญิง…
‎พวกเราเคยล้อเขาตลอดเวลา ผมก็ล้อเขาด้วย
‎"ครอบครัวตลอดไป"
‎พวกเราเป็นพลปืนกล เอ็ม 60
‎แดนและผมสนิทกันมากขึ้น
‎มีอยู่ครั้งนึง ระหว่างที่พวกเราปฏิบัติภารกิจอยู่นั้น
‎จ่ากองร้อยของเราวิ่งมาหา
‎บอกว่ามีรถถังหลายคันกำลังมุ่งหน้ามาทางเรา
‎และไม่มีทางไหนเลยที่เราจะหยุดพวกมันได้
‎ผมบอกไปว่า "เอาละ เพื่อน"
‎"มันคงต้องเป็นแบบนี้แหละ"
‎"คุณอยากสู้หรือซ่อน"
‎และเขาบอกว่า…
‎"ถ้าคุณจะสู้ ผมจะสู้กับคุณ"
‎ถึงกระนั้น
‎การโจมตีนั้นไม่เคยเกิดขึ้น
‎แต่ผมรู้ว่า ผมจะมีคนอยู่เคียงข้าง
‎ที่ยอมสู้จนตัวตาย
‎เราทั้งคู่อยากออกจากกองทัพ
‎ไปล่าสัตว์และตกปลากัน
‎ทุกครั้งที่เราคุยกัน
‎มันจะเกี่ยวกับเมื่อไหร่เราจะได้เจอกัน
‎ผมยังเป็นทหารอยู่
‎มันเลยยากที่จะวางแผน
‎ดังนั้นมันจึงไม่เคยเกิดขึ้นเลย
‎ผมได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนของเราอีกคน
‎บอกว่า…
‎"คุณได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นกับพอลสรูดไหม"
‎แล้วผมก็แบบ "ไม่ได้ยิน"
‎เขาบอกว่า "นายต้องดูข่าว"
‎"เขาฆ่าคู่หมั้นและพยายามฆ่าตัวตาย"
‎และผมบอกว่า "ไม่มีทาง"
‎"ไม่มีทาง มันต้องเป็นคนอื่น"
‎ผมแค่ไม่เข้าใจ
‎ผมไม่เข้าใจ
‎(พอลสรูดเขียนถึงแอลเจจากเรือนจำ)
‎ผมโกรธที่เขาปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น
‎เขาโตมากับปืน
‎เราถือพวกมันมาตลอด
‎มันเกิดขึ้นได้ยังไง
‎เขาบอกผมว่ามันเป็นอุบัติเหตุ
‎ผมไม่รู้
‎แดนที่ผมรู้จักนั้น
‎ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะ…
‎ตั้งใจฆ่าเธอโดยเจตนา
‎ผมบอกเขาว่า "ผมขอโทษที่ไม่ได้อยู่ที่นั่น"
‎"มันไม่ใช่ที่ของผมที่จะตัดสินคุณ"
‎"มันคือ…"
‎"ที่ของผมคือเป็นพี่ชายที่คอยเป็นกำลังใจให้คุณ"
‎เขาต้องเป็นคนรับผิดชอบ
‎เขาเข้าใจมัน
‎แดนคร่าชีวิตคน
‎ปืนนั่นไม่ได้ฆ่าเธอด้วยตัวมันเอง
‎เขาเหนี่ยวไก
‎คุณพิจารณาคดีอุกฉกรรจ์ขนาดนั้นได้ยังไง
‎แล้วตัดสินให้จำคุกตลอดชีวิต บวกเพิ่มอีกสิบปี
‎ในขณะที่เขาไม่มีโอกาสเล่าเรื่องจากฝั่งของเขา
‎พูดไม่ได้
‎สมองได้รับบาดเจ็บสาหัส มีบาดแผลถูกยิงที่ศีรษะ
‎และได้รับยาจนถึงจุดที่เขา
‎พูดจาไม่รู้เรื่อง
‎(เปิด)
‎เธอสนุกสนานตลอดเวลา
‎ยิ้มแย้มตลอดเวลา
‎พร้อมที่จะสังสรรค์ทุกเมื่อ
‎เวลาที่เธอเล่นโบว์ลิ่งกับเพื่อนๆ
‎พวกเขาเป็นสาวๆ ที่ชอบปาร์ตี้
‎ตั้งแต่นั้นมาฉันก็ร่วมวงกับสาวปาร์ตี้ซึ่งมันแย่มาก
‎ฉันมีรูปถ่ายของเลสลีอยู่บ้าง
‎นี่คือรูปโปรดของฉัน
‎นั่นเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่เลสลีไว้ผมสั้น
‎แต่เธอยิ้มเสมอ
‎ยิ้มตลอดเวลา
‎และสองคนนี้คือเพื่อนเล่นโบว์ลิ่งของเธอ
‎เธออยู่ตรงกลาง ช่วงเวลาที่ดี
‎บาร์บ้าๆ ที่ไหนสักแห่ง
‎ฉันชื่อซูซาน เยเกอร์
‎และเลสลีเป็นน้องสาวของฉัน…
‎มันจะเป็นแบบนั้นตลอดไป
‎เลสลีเข้ามาในครอบครัวเราตอนอายุสองขวบ
‎เธอเป็นลูกบุญธรรม
‎สาวน้อยที่รัก ผมสีทองแดงหยิกหนา
‎พ่อของเธอฆ่าแม่ของเธอในสวนหลังบ้าน
‎ยิงแม่เธอ
‎แล้วก็ยิงตัวเอง
‎เธอเห็นมัน
‎(ฆาตกรรมฆ่าตัวตาย) ‎(ชายจากเมืองฟอลส์ตาย ผู้หญิงเสียชีวิต)
‎เมื่อเป็นแบบนั้น…
‎เธอก็เข้ามาเป็นครอบครัวของเรา
‎เธอมีเพื่อนเยอะแยะ
‎มีความสุขตลอดเวลา
‎นั่นคือตัวตนของเธอ
‎เธอเล่นบาสเกตบอลและกีฬาลู่วิ่ง
‎ตอนอยู่มัธยมปลาย
‎และเป็นนักกีฬาว่ายน้ำช่วงฤดูร้อน
‎เธอเติบโตมากับชีวิตที่ดี
‎(ตอนอายุ 18 เลสลีแต่งงานกับคู่รักมัธยมปลาย)
‎เธอเรียนจบ แต่งงานและ อายุครบ 18 ปี
‎ทั้งหมดนั่นในสัปดาห์เดียวกัน
‎(ทั้งคู่มีลูกด้วยกันสี่คน ก่อนที่จะหย่ากันปี 2001)
‎(สี่ปีต่อมา เลสลีและพอลสรูดเริ่มคบหากัน)
‎(ตรอก นักโยนโบว์)
‎แฟนของเธอคนอื่นๆ ที่เคยคบกัน
‎จะถูกแนะนำให้เพื่อนต่อๆ กันไป
‎ทุกคนออกไปไหนมาไหนด้วยกัน ทุกคนมีเวลาที่ดี
‎และเรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแบบนั้น
‎มันไม่ใช่เรื่องราวของความรัก
‎เธอย้ายออกจากบ้านหลายครั้ง
‎คุณย้ายทำไม ถ้ามันเป็นความสัมพันธ์ที่สมบูรณ์แบบ
‎ฉันรู้ว่าเขาขู่เธอ
‎ว่าเขาถือมีดจ่อเธอ
‎เขาวางปืนไว้บนตักตอนที่เธอย้ายออกมา
‎เขาบอกว่า "ผมจะฆ่าคุณแล้วยิงตัวตายตาม"
‎แต่คุณจะลงเอยแบบเดียวกับที่พ่อแม่คุณเป็น
‎ฉันบอกเธอว่า…
‎"คุณล้อเล่นใช่ไหม ทำไมถึงฟังเรื่องบ้าบอนั่น"
‎ไม่รู้อิท่าไหน เขามีอิทธิพลกับเธอ
‎อิทธิพลอะไรสักอย่าง
‎(ในวันขอบคุณพระเจ้าปี 2009) ‎(เลสลีไปหาซูซานหลังจากทะเลาะกับพอลสรูด)
‎เธอโกรธ
‎และพูดว่าแดนตัดสินใจว่า
‎วันขอบคุณพระเจ้าจะอยู่กับพ่อแม่เขาในวันเสาร์
‎เธอบอกว่า
‎"ฉันพอแล้วกับเรื่องรุงรังพวกนี้แล้ว"
‎เธอบอกว่า ‎"ฉันพอแล้วกับการที่เขาตัดสินใจทุกอย่าง
‎บอกพวกเราว่าต้องทำอะไร
‎ตัดสินใจแทนว่าครอบครัวและตัวฉันต้องทำอะไร"
‎เธอบอกว่า "ฉันจะกลับไปบอกให้เขาออกไป"
‎"เราจบกันแล้ว เขาต้องออกไป"
‎ฉันบอกว่า "อยู่นี่เถอะ กินข้าวเย็นกับเรานะ "
‎"ไม่ ฉันจะกลับไปที่อะพาร์ตเมนต์ "
‎โอเค
‎แค่นั้นแหละ
‎(สองชั่วโมงหลังออกจากบ้านของซูซาน)
‎(เลสลีเสียชีวิต)
‎เราทุกคนคิดถึงเธอเพราะเธอไม่ควรจากไป
‎ถ้ามีใครที่ต้องจากไป คนนั้นควรจะเป็นเขา
‎ไม่ เธอไม่ควรจากไป
‎แม่
‎- แม่อยู่นี่ เห็นมั้ย ‎- รับนะ
‎แม่จะจับลูก แม่อยู่ตรงนี้นะ
‎แม่อยู่นี่ แม่สัญญา
‎หนึ่ง
‎สอง
‎สาม
‎นั่นไง เห็นไหม
‎หลายๆ อย่างที่ฉันเห็น
‎มันชัดเจนมากขึ้นเมื่อตอนนี้ฉันเป็นแม่คนแล้ว
‎ไม่ว่าจะกี่ปีกี่ชาติก็ตาม
‎ฉันจะไม่เลือกใครหรือยอมให้ใคร
‎เข้ามาในชีวิตลูกๆ ของฉัน
‎และปฏิบัติกับพวกเขาแบบที่แดนทำกับฉัน
‎ฉันชื่อเคลี เดวิดสัน
‎และฉันเป็นลูกสาวคนเล็กของเลสลี เดวิดสัน
‎(กอด)
‎ฉันชื่นชมแม่ของฉัน
‎ทุกคืนเธอจะห่มผ้าให้ฉันแล้วพูดว่า…
‎"แม่จะทำแบบนี้ ส่งลูกนอน ‎จูบราตรีสวัสดิ์จนถึงวันที่แม่ตาย"
‎พ่อแม่ของฉันหย่ากัน
‎ตอนที่ฉันอายุหกหรือเจ็ดขวบ
‎พวกเขายังเข้ากันได้ดีถึงแม้จะหย่ากันแล้วก็ตาม
‎(ในปี 2005 พ่อของเคลีเสียชีวิตจากหัวใจวาย)
‎ตอนนั้นฉันอายุสิบขวบ
‎ช่วงเวลาที่พ่อของฉันเสียชีวิต
‎จนถึงย้ายมาอยู่กับแดนน่าจะเดือนนึง
‎อาจจะสักเดือนนึง
‎แม่ฉันหลงเสน่ห์
‎และฉันจำได้ว่าฉันคิดว่า "ทำไม"
‎เขาเป็นแค่คนที่ตัวใหญ่มาก
‎ฉันว่าตอนนั้นเขาไม่มีงานทำ
‎มันก็โอเคอยู่พักนึง
‎จากนั้นเวลาก็ผ่านไปสองเดือน
‎สิ่งต่างๆ ก็เริ่มเปลี่ยนไป
‎(เคลีเห็นแม่ของเธอและพอลสรูด)
‎(ทะเลาะวิวาทแล้วทำร้ายร่างกายกัน)
‎แม่ฉันหันหลังให้เขา
‎แล้วเธอก็เดินไปที่โถงทางเดิน
‎แล้วเขาก็ตามมาข้างหลังเธอ
‎แล้วผลักเธอลงไป แรงมากๆ
‎แล้วเธอก็ลอย ฉันนั่งอยู่บนเตียงของฉัน
‎ตัวเธอทั้งตัวลอยลงไปที่โถงทางเดิน
‎มีอยู่ครั้งนึงเธอมีรอยขีดข่วนและรอยช้ำทั่วตัว
‎ฉันก็จะแบบ "มันมาจากเขาใช่ไหม"
‎และเธอจะตอบว่า "ไม่ใช่"
‎แต่ฉันรู้
‎และมันเกิดขึ้นบ่อยมาก
‎(แม้ว่าจะทิ้งพอลสรูดหลายครั้ง)
‎(เลสลีกลับมาเริ่มความสัมพันธ์กับเขาอีกเสมอ)
‎รู้ไหม เขาพึงพอใจมาก
‎กับอำนาจที่เขามีมากกว่าแม่ฉัน
‎เขาทำร้ายจิตใจและร่างกายเธอ
‎เขาเอาเปรียบเธอ
‎รู้ดีว่าเธอจะให้โอกาสเขาอีกครั้ง
‎และมันเป็นวัฏจักรที่ไม่มีวันจบสิ้น
‎มันสำคัญกับทุกคดี
‎เมื่อมีสิ่งผิดพลาดที่ต้องทำให้ถูกต้อง
‎เรามาที่นี่เพื่อทำทุกอย่างให้ถูกต้อง
‎ผมชื่อมาร์ค ฮิลยาร์ด
‎ผมเป็นนักสืบคดีอาชญากรรมคดีนี้ของรัฐมอนทานา
‎ผมว่ามันเป็นข้อโต้แย้งที่บานปลายไปถึงประเด็น…
‎เขาใช้โอกาสนั้นในการยิงเธอ
‎ฆ่าเธอ
‎(เนื่องจากอาการบาดเจ็บของเขา)
‎(พอลสรูดให้ปากคำอย่างเป็นทางการไม่ได้)
‎(ตอนที่เขาถูกหามส่งโรงพยาบาลนั้น)
‎(ตำรวจพบโน๊ตเขียนมือในกระเป๋าเสื้อของเขา)
‎เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพบกระดาษในกระเป๋าเขา
‎กระดาษเช็ดปากที่ถูกเขียน
‎และข้อความนั้นเขียนว่า
‎"เพื่อบันทึก
‎เลสลีคิดเรื่องฆ่าตัวตายมาสักพักแล้ว"
‎"เธอขอให้ผมจบชีวิตตัวเธอเองหลายครั้ง"
‎"เธอขอให้ผมทำร้ายเธอด้วย
‎เธอจะได้โทรแจ้งตำรวจเพื่อเป็นแก้แค้นส่วนตัว"
‎"ผมรู้สึกแย่มากที่ตอบโต้เธอ"
‎"ผมถูกบังคับให้ทำไปจนถึงจุดนั้น"
‎"ผมไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนในชีวิต
‎และผมไม่คิดที่จะทำอีกเลย"
‎ตรงนั้นที่เขายอมรับว่าเขาทำร้ายเธอ
‎และเขายังพยายามหา…
‎ข้อแก้ตัว
‎เธออยากให้เขายิงเธอ
‎สิ่งที่ขัดใจผมคือเขามีเวลาเขียนสิ่งนี้
‎หลังจากการยิง
‎เขาออกไปที่รถ
‎เพราะผมเจอกระดาษเช็ดปากในรถแบบเดียวกัน
‎และปากกาที่เขาใช้เขียนข้อความนี้
‎เขาเอากลับเข้ามาข้างใน
‎เขียนโน๊ตนั้น
‎ตอนที่เธอนอนอยู่ตรงนั้น
‎ช่วงนั้นเขาน่าจะร้องขอความช่วยเหลือ
‎(พอลสรูดรับการรักษาทางการแพทย์สองเดือน)
‎(ก่อนที่นักสืบฮิลยาร์ดจะสามารถสอบปากคำได้)
‎ผมไม่ได้เห็นมันมาตั้งนานแล้ว
‎ผมชื่อมาร์ค
‎สิ่งที่เราจะทำคือ
‎เราจะเอากระดาษแผ่นนึง สมุดจดบันทึก
‎แล้วให้คุณเขียนลงไป
‎ผมไม่เคยต้องทำแบบนี้มาก่อน
‎โดยผู้ต้องสงสัยเขียนทุกอย่างลงในกระดาษให้ผม
‎มันไม่ปกติมากๆ
‎(ไม่อยากทำร้ายเธอไม่ว่าจะทางไหน) ‎(ปืนลั่น)
‎(ในบันทึกคำให้การของเขา)
‎(พอลสรูดไม่ได้อ้างอิงถึงโน๊ตที่กระดาษเช็ดปาก)
‎(หรือเลสลีมีความคิดที่จะฆ่าตัวตาย)
‎ผมมีคำให้การอยู่ตรงนี้
‎วันนั้นออกไปล่าสัตว์
‎รู้ไหมว่า "เป็นวันที่วิเศษมาก"
‎"เลสลีเก็บปืนไรเฟิล"
‎"ผมคว้า .357"
‎ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่ปืนลั่น
‎เพราะผมไม่อยากเชื่อว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้น
‎ผมคิดว่าเขาโกหก
‎ผมหมายถึงคนโกหกจำคำโกหกตัวเองไม่ได้
‎ฉันพร่ำบอกให้แม่ทิ้งเขาไป
‎ถ้าจะมีใครเข้าถึงเธอได้ คงต้องเป็นฉัน
‎และเขารู้ดี ซึ่งมันทำให้เขาหวาดกลัว
‎ฉันชื่ออแมนด้า เดวิดสัน
‎เลสลีคือแม่ของฉัน
‎ฉันเป็นคนสุดท้ายที่คุยกับเธอวันนั้น
‎แล้วก็น้องสาวกับยายของฉัน
‎เดินทางมาจากเมืองฟอร์ตเบนตัน
‎เพื่อมาเจอฉันกับน้องชาย
‎ที่ร้านโกลเด้นคอร์รัล ในเมืองเกรตฟอลส์
‎แม่ต้องไปเจอพวกเราที่นั่น
‎และฉันได้รับโทรศัพท์
‎จากเธอ
‎บอกว่าเธอกับแดนทะเลาะกัน
‎โทรศัพท์แบตหมด แล้วเธอก็โทรกลับมา
‎แล้วฉันก็แบบ "แดนเพิ่งตีแม่ใช่ไหม"
‎แล้วเธอก็ตอบว่า "ใช่"
‎ฉันนี่แบบ "แม่ หนูจะไปรับแม่นะ"
‎เธอบอกว่า "ไม่ต้องหรอกลูก ไม่ต้องห่วง"
‎เธอพูดว่า "แม่จะไปแล้ว แม่จะไปที่นั่น "
‎และ…
‎ฉันบอกว่า "หนูรักแม่นะ" ‎สิ่งสุดท้ายที่เธอพูดกับฉันคือ "แม่รักลูกมากกว่า"
‎เราไปกินข้าวกัน ไม่ได้ข่าวจากเธอ
‎คืนนั้นฉันต้องทำงาน
‎เคลีน้องสาวฉัน โทรหาฉันเรื่อยๆ
‎ฉันก็ "ให้ตายสิ ฉันเพิ่งเจอเธอ" เข้าใจใช่ไหม
‎และ…
‎ในที่สุดฉันก็รับสาย ฉันแบบ "ว่าไง!"
‎และ…
‎จอห์น เทอร์เนอร์ซึ่งเป็นนายอำเภออยู่ในสาย
‎ฉันได้ยินเสียงน้องสาว
‎ร้องไห้โหยหวน
‎เขาบอกว่า…
‎"เราเจอร่างแม่ของคุณ"
‎และฉันก็เป็นลม
‎แล้ว…
‎ฉันเข้าสู่โหมดช็อก
‎ฉันไปทำงาน
‎แล้วมันก็ออกข่าวตอนสี่ทุ่ม
‎คุณคงรู้ว่ามันเป็นเรื่องจริงแล้วละ
‎(ห้าปีหลังถูกตัดสินจำคุก) ‎(พอลสรูดเขียนจดหมายถึงอแมนด้าจากเรือนจำ)
‎นี่คือจดหมายที่ฉันเก็บเอาไว้
‎จากแดน
‎หลายปีมากๆ
‎มันเป็นเครื่องเตือนใจว่า
‎เขาเป็นคนขี้ขลาดแบบไหน
‎และเขาจะโทษใคร
‎โทษทุกคนนอกจากตัวเอง
‎มันเขียนว่า "อแมนด้ามันยากที่จะกลั่นเป็นคำพูด
‎ทุกอย่างที่ผมอยากพูดกับคุณ
‎โดยไม่ต้องกลัวว่าจะยั่วยุให้เกิด…
‎ความเกลียดชังนั้น ‎และความเหยียดหยามซึ่งเป็นนิสัยปกติของคุณ"
‎"สิ่งที่ผมรู้จักคุณคือความเกลียดชัง
‎การติดเหล้าและปัญหาของคุณกับพวกกฎหมาย"
‎"แต่สิ่งเหล่านี้ที่คุณทำกับผม หรือกับครอบครัวก็ดี
‎ไม่ควรเป็นสิ่งสะท้อนให้เห็นว่า ‎คุณสมควรที่จะสูญเสียแม่ของคุณไปแบบนั้น"
‎อย่างที่คุณเห็น สิ่งที่ฉันอ่านให้คุณฟังนั้น
‎ไม่มีอะไรนอกจากความเกลียดชัง
‎จดหมายนี้ไม่ได้ทำให้ฉันประหลาดใจที่เขาโทษฉัน
‎เพราะฉันรู้ว่าเขาเป็นใคร
‎ฉันรู้ว่าเขาเป็นปีศาจแบบไหน
‎(อแมนด้าไม่เคยได้ยินเหตุการณ์จากฝั่งพอลสรูด)
‎และตอนที่ผมกำลังเล่นกับปืนสั้น
‎ผมดึงนกสับ
‎ปล่อยคืน ดึงนกสับ
‎แล้วปืนมันก็ลั่น
‎และ…
‎เธอก็จากไป
‎เกือบจะทันที มันดูเหมือนว่าแบบนั้น
‎ใช่ ฉันไม่เชื่อเลยสักนิด
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินเขา…
‎"อธิบาย" ฉันมือไม้สั่น
‎เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินเขาอธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น
‎และมันทำให้ฉันโกรธแค้น
‎เธอตาย
‎ทั้งที่มือยังอยู่เสื้อโค้ต
‎เธอกำลังจะออกไป รถเธอยังติดเครื่องอยู่
‎ฉันรู้จักแม่ดี เธอกำลังจะทิ้งเขาไป
‎และฉันคิดว่าเลิกกันแบบตลอดกาล
‎นี่เป็นความโล่งใจสำหรับฉัน
‎เพราะฉันไม่ต้องคิดถึงผู้ชายคนนี้อีกต่อไปแล้ว
‎เท่าที่ฉันรู้
‎แดนควรตกนรกหมกไหม้ไปซะ
‎(เคลีฟังคำให้การของพอลสรูดในวันนั้นเช่นกัน)
‎วันนั้นเราออกไปล่าสัตว์กัน
‎ใช่หลังรุ่งสาง ผมว่าเราออกไปข้างนอกกัน
‎ผมคิดว่าเธอรับโทรศัพท์จากเด็กๆ หลายสาย
‎แล้วก็แบบ "เรากลับบ้านกันดีกว่า"
‎เริ่มวางแผนอาหารมื้อค่ำ
‎เธอได้รับโทรศัพท์จากลูกคนโต
‎แล้วก็เริ่มถกเถียงกันทันที
‎เพราะเธออยู่ที่บาร์และ…
‎"ก็ได้ แค่แวะมาเมื่อไหร่ก็ได้ และบอกฉัน…"
‎เรื่องทั้งหมดนั่นเป็นเรื่องโกหก
‎พวกเขาไม่ได้ไปล่าสัตว์
‎ฉันเจอกับแม่ของฉันเช้าวันนั้น
‎เธอมารับฉันเช้าวันนั้น
‎แผนคือจะกินมื้อค่ำวันขอบคุณพระเจ้ากับเราทุกคน
‎พี่สาวของฉัน
‎เธอไม่ได้อยู่ที่บาร์
‎เธอไม่ได้ทะเลาะกับแม่ของฉัน
‎ฉันนั่งอยู่ตรงข้ามเธอตอนที่แม่โทรมา
‎บอกว่าแดนต่อยที่หน้าเธอ
‎แล้วทำเป็นแสดง
‎เหมือนพวกเขาเป็นคู่รักที่มีความสุข
‎และพวกเขาไม่ได้ทะเลาะกันวันนั้นทั้งวัน
‎มันไม่ใช่อุบัติเหตุ
‎มันเกิดขึ้นในที่ที่ไม่มีใครเห็น
‎ที่ที่คุณไม่อยากให้ใครรู้
‎ฉันเป็นคนเดียวที่เห็นว่าเขากระทำกับแม่ฉันยังไง
‎ร่วมๆ สองปีครึ่งหรือสามปี
‎ฉันเห็นกับตา
‎ฉันโตมากับมัน
‎นั่นเป็นเรื่องปกติของฉัน
‎และฉันรู้ความจริง
‎(ฟาร์มเรือนจำ รัฐมอนทานา)
‎(ผู้ต้องขัง ทางเข้า )
‎(สามเดือนหลังจากสัมภาษณ์ครั้งแรก)
‎(พอลสรูดตกลงที่จะตอบคำถามเพิ่มเติม)
‎(อาคารริชาร์ด ซี วอลเลซ)
‎เลสลีคือสุดที่รักของผม
‎ผมคิดถึงเธอมาก
‎ผมต้องเดินหน้าต่อไปโดยมีเธออยู่ในใจ
‎โดยไม่ต้อง
‎ติดอยู่ในหลุมแห่ง…
‎ความเศร้าและความละอาย
‎ที่เป็นต้นเหตุนั้น
‎(ทางเข้าเยี่ยมผู้ต้องขังเท่านั้น)
‎ผมเชื่อว่าเราจะยังคงอยู่ด้วยกัน
‎ถ้าเธอไม่ถูกยิง
‎หรือถ้าเธอรอดมาได้
‎ใช่ ผมคิดว่าเราก็จะคงอยู่ด้วยกัน
‎"เลสลีคิดเรื่องฆ่าตัวตายมาสักพักแล้ว"
‎"เธอขอให้ ฉันจบชีวิตตัวเธอเองหลายครั้ง"
‎"ผมรู้สึกแย่มากที่ตอบโต้เธอ"
‎"ผมถูกบังคับให้ทำไปจนถึงจุดนั้น"
‎"ผมไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนในชีวิต
‎และผมจะไม่ทำอีก"
‎มันฟังดูเหมือน
‎เป็นสิ่งที่ถูกเขียนขึ้นตอน
‎ก่อนที่ผมจะเหนี่ยวไก ผมพนันได้เลย
‎ตอนนั้นผมดื่มวอดก้าไปแล้วละ
‎ผมพยายามคิดว่าตอนนั้นผมกำลังคิดอะไรอยู่
‎ผมจำ…
‎อะไรไม่ได้เลย
‎ฟังดูเหมือนคุณจงใจฆ่าเธอด้วยการเขียนแบบนั้น
‎โอ้ ไม่เลยครับ
‎ไม่ครับ
‎ผมว่ามันเป็นการปิดฉากมากกว่า ผมคงไม่…
‎ผมคงไม่บอกว่าผมจงใจฆ่าเธอแล้วค่อยเขียนมัน
‎ไม่ใช่ครับ
‎คุณฆ่าแม่ของพวกเราอย่างเลือดเย็น
‎เธอตาย…
‎มือของเธอยังอยู่ในเสื้อโค้ต
‎เธอกำลังจะออกบ้าน รถของเธอยังติดเครื่องอยู่
‎ฉันรู้จักแม่ดี เธอกำลังจะทิ้งเขาไป
‎และฉันคิดว่าเลิกกันแบบตลอดกาล
‎ผมไม่คิดว่ารถยังติดเครื่องอยู่
‎ฟังดูแล้วไม่ใช่สำหรับผม แต่…
‎ผมได้แต่หวังว่าผมจะสามารถพูดได้ในวันไต่สวน
‎เรื่องมันบานปลายทุกครั้งเมื่อคุยกับเธอ แต่…
‎ผมไม่เคยเข้ากับอแมนด้าได้เลย
‎ผมหวังว่าผมจะช่วยให้เธอเดินหน้าต่อไปได้
‎พวกเขาไม่ได้ไปล่าสัตว์
‎ฉันเจอกับแม่เช้าวันนั้น เธอมารับฉันเช้าวันนั้น
‎แผนคือจะกินมื้อค่ำวันขอบคุณพระเจ้ากับเราทุกคน
‎พี่สาวของฉัน
‎เธอไม่ได้อยู่ที่บาร์
‎ฉันนั่งอยู่ตรงข้ามเธอตอนที่แม่โทรมาหาเธอ
‎บอกว่าแดนต่อยที่หน้าเธอ
‎และทำเป็นแสดง
‎เหมือนพวกเขาเป็นคู่รักที่มีความสุข
‎และพวกเขาไม่ได้ทะเลาะกันวันนั้นทั้งวัน…
‎แย่จัง
‎ไม่ เราไม่ได้ทะเลาะกันวันนั้นทั้งวัน
‎วันนั้นเราไปล่าสัตว์กันจริงๆ
‎ผมรู้สึกเหมือนว่าเธอหัวอ่อน
‎ตราบเท่าที่มีคน
‎บอกให้เธอพูดอะไร
‎(เรือนจำ รัฐมอนทานา)
‎มันไม่ได้น่ากลัว
‎อย่างที่หลายคนพูดถึงกัน
‎มันไม่ใช่ความจงใจ
‎และนั่นคือความจริง
‎(คำบรรยายโดย ฐานัดดา แจ็คสัน)