‎(ถ่ายทำช่วงไวรัสโคโรน่าระบาด)
‎(กรมแก้ไขพฤติกรรมนิวยอร์ก)
‎(จึงต้องการให้ผู้ต้องขัง ‎ใส่หน้ากากระหว่างสัมภาษณ์)
‎เมื่อผมย้อนดูชีวิตตัวเอง...
‎มันไม่ใช่ชีวิตเลย
‎ผมไม่เคยเป็นคนเลว
‎ผมโดนเข้าใจผิดมาตลอด
‎เพราะผมไม่รู้จักตัวเอง
‎(ตั้งแต่ปี 2000)
‎(เกิดคดีฆาตกรรม ‎มากกว่า 300,000 คดีในสหรัฐฯ)
‎ผมทำร้ายคนอื่น ผมทำร้ายคนอื่นสาหัส
‎แต่ผมไม่เคยฆ่าใคร ก่อนหน้านี้
‎นี่คือสิ่งที่ผมต้องอยู่ด้วยในทุกวัน
‎(กว่า 25% ของฆาตกรในคดีเด็ดขาดเหล่านี้)
‎(ได้รับการวินิจฉัยว่า ‎ป่วยเป็นโรคจิตขั้นรุนแรงด้วย)
‎ใช้เวลาหลายปีในคุก...
‎กว่าผมจะยอมรับได้เรื่องที่ผมเคยฆ่าคน
‎(นี่คือเรื่องราวของผู้ต้องขัง #02บี0916)
‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(จำไม่ได้)
‎(เรือนจำแอตทิกา นิวยอร์ก)
‎(เดือนเมษายน ปี 2002)
‎(เจมส์ วอล์คเกอร์ถูกตัดสินโทษ ‎ข้อหาฆาตกรรมเสมียนร้านค้า เจมส์ เคอร์รี)
‎แม้ว่าผมกำลังถูกลงโทษในตอนนี้
‎ผมจะทำโทษตัวเองในเรื่องนี้ต่อไป
‎คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้...
‎คงไม่ยอมรับผิดชอบใดๆ
‎ถ้าเป็นในอดีต
‎(วอล์คเกอร์ไม่เคยปฏิเสธข้อหา)
‎(แต่เขาอ้างว่าจำไม่ได้ขณะทำอย่างนั้น)
‎ผมไม่เคยสนเรื่องความรับผิดชอบ
‎อย่างเดียวที่ผมสนคือ กิน นอนและเมายา
‎ผมเกิดปี 1963 ที่โรเชสเตอร์ นิวยอร์ก
‎มันเป็นย่านชุมชนเมืองที่มีแต่ปัญหา
‎ในสมัยนั้นใช้ชีวิตลำบากมาก ‎สำหรับพวกพ่อหรือแม่เลี้ยงเดี่ยวและเด็กๆ
‎ผมกับพี่น้องสนิทกัน
‎ถ้าใครคนหนึ่งหายไป ‎ มันเหมือนชิ้นส่วนภาพปริศนาหายไป
‎และทุกอย่างไม่ถูกต้องเลย
‎และโดยเฉพาะ ชิ้นส่วนที่หายไปนั้นส่วนใหญ่คือผม
‎(ตั้งแต่เด็ก วอล์คเกอร์มีปัญหาการเข้าสังคม)
‎เมื่อผมเข้าโรงเรียน พวกเขาจะพูดเสมอว่า
‎ผมเป็นเด็กก้าวร้าว ผมบกพร่องในการเรียนรู้
‎ผมเรียนรู้ได้ดีไม่มีปัญหา
‎แต่ผมมีข้อบกพร่องจริง
‎(วอล์คเกอร์อ้างว่าวัยเด็กที่เขาก้าวร้าว ‎เชื่อมโยงกับความจำที่ขาดหายเป็นช่วงๆ)
‎เขาอ้างว่าหลายเหตุการณ์นั้นเขา "จำไม่ได้"
‎ตอนผมหกขวบ พวกเขาให้ผมกินยา
‎เพราะผมเคยเจอครูคนนึง ‎สั่งผมถอดกางเกงต่อหน้าเพื่อนทั้งห้อง
‎แล้วใช้ไม้บรรทัดตีผม
‎ไม้บรรทัดทำจากทองเหลือง
‎ผมเป็นเด็ก ผมก็ร้องไห้
‎ครูก็ใช้ไม้บรรทัดตีผมหลายครั้ง
‎แล้วสั่งผมกลับมานั่งที่
‎พอครูหันไป ผมก็คว้าเก้าอี้แล้วขว้างใส่ครู
‎แล้วผมก็วิ่งหนีออกจากห้อง
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมเริ่มมีเหตุการณ์ที่ผมจำไม่ได้
‎เพราะเมื่อแม่ถามผมเรื่องนี้ ผมจำไม่ได้เลย
‎เมื่อผมไม่ได้กินยา ผมจะจำไม่ได้เป็นช่วงๆ
‎มันจะกินเวลาตั้งแต่ ‎สองชั่วโมงไปจนถึงสามอาทิตย์
‎ผมไม่รู้ว่าผมทำอะไรบ้าง
‎(โรเชสเตอร์ ออโต้ กลาส)
‎แต่คนอื่นจะคิดว่าผมมีท่าทางปกติ
‎แล้วผมกลับทำลายล้าง ‎ใช้ความรุนแรงมาก ปกป้องตัวเองมาก
‎(ตั้งแต่อายุ 12 ปี ‎วอล์คเกอร์หนีออกจากบ้านเป็นประจำ)
‎(เขาถูกจับคดีเล็กคดีน้อยหลายครั้ง)
‎(จับรางวัลที่นี่)
‎ผมคงพูดได้ว่าชีวิตส่วนใหญ่ของผมอยู่ข้างถนน
‎ผมก่อเรื่องมากมาย
‎บุกรุกเข้าไปในอาคารต่างๆ ‎ทำสิ่งที่ผมต้องทำเพื่ออยู่รอด
‎ทุกครั้งที่ถูกจับ หรือถูกคุมตัว
‎ก็จะถูกส่งไปที่สถานกักกันเยาวชน
‎ผมคงเข้าไปสถานที่พวกนี้สักสิบครั้ง
‎มันน่าจะเป็นที่ซึ่งช่วยผมได้
‎แต่มันกลับทำร้ายมากกว่าส่งผลดี
‎และมันก็ทำให้ผมกลายเป็นคนคุก
‎(เมื่อโตขึ้น วอร์คเกอร์ ‎ทำผิดข้อหาร้ายแรงมากขึ้น)
‎ระหว่างอายุ 20 ถึง 30 ผมติดคุกอยู่เจ็ดปีครึ่ง
‎(ข้อหาพยายามปล้นสามครั้ง)
‎ส่วนใหญ่เป็นคดีเล็กๆ น้อยๆ
‎(รับสารภาพและรับโทษจำคุกหนึ่งปี)
‎(ย่างเข้าวัย 30 ‎เขามีประวัติอาชญากรรมโชกโชน)
‎(และเสพยาอย่างหนัก)
‎ผมเมายาเป็นประจำ
‎ผมพยายามใช้เหล้าและยา ‎ควบคุมอาการจำไม่ได้ของตัวเอง
‎นาทีนี้เราคุมได้
‎นาทีถัดไปมันก็ควบคุมเรา
‎ผมกลัวตัวเอง ‎เพราะผมรู้สึกว่าผมมีอาการหนักขึ้น
‎ระยะที่ผมจำไม่ได้มันนานขึ้นเรื่อยๆ
‎ผมคุมไม่ได้เลย
‎(เสาร์ที่ 7 กค. ปี 2001)
‎ตอนที่ก่อเหตุนี้ ผมอายุ 37 ปี
‎ผมเพิ่งอัดโคเคนเข้าไป
‎ผมไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร จะไปไหน
‎มารู้ตัวก็อยู่ในร้านหนังสือนี้แล้ว
‎(เวลา 00.35 น. วอล์คเกอร์ ‎เดินเข้าร้านหนังสือ "ลัสตี้ไลฟ์")
‎(ลัสตี้ไลฟ์ ของเล่นสำหรับคู่รัก)
‎(เวลา 02.39 เขาปาดคอ ‎เสมียนของร้าน เจมส์ เคอร์รี)
‎(เคอร์รีเสียเลือดจนตาย ‎ส่วนวอล์คเกอร์หลบหนีจากที่เกิดเหตุ)
‎(เขาถูกจับในอีกห้าวันต่อมา)
‎พวกเขาบอกผมว่าผมฆ่าคนตาย
‎พวกเขาบอกว่าผมให้การแบบนั้น
‎จริง ผมฆ่าเขา
‎ผมจำไม่ได้เลย
‎(วอล์คเกอร์ถูกตั้งข้อหาเจตนาฆ่า)
‎(และต้องโทษประหารชีวิต)
‎(รถโรงเรียน)
‎(โรเชสเตอร์ นิวยอร์ก)
‎การที่เขาฆ่าคนได้นี้ฉันไม่เข้าใจ
‎ฉันเสียใจเพราะเขาคือพี่ชายฉัน
‎มันเลวร้ายมาก
‎ฉันชื่อโทนี่ วอล์คเกอร์ โคลแมน ‎ฉันเป็นน้องสาวของเจมส์
‎นี่เป็นรูปครอบครัวเรารูปเดียวที่มีเจมส์อยู่ด้วย
‎เรามีรูปเจมส์ไม่มากนัก
‎เขาเป็นพี่ตุ๊กตาหมีน้อยของเรา
‎ก็เขาชอบหัวเราะ ยิ้มแย้ม
‎แม่ฉันพยายามทำดีที่สุดแล้ว
‎วันที่ดีๆ มันก็ดีมาก แต่มันก็มีวันที่ดำมืด
‎แม่เคยดื่มหนัก
‎บางครั้งเราไม่มีวันรู้ว่าใครที่จะกลับบ้าน
‎เจมส์เป็นคนที่โดนหนักสุด
‎แม่จะขว้างปลั๊กพ่วงใส่เขา ‎หรืออะไรก็ตามที่อยู่ตรงหน้าแม่
‎เวลาที่แม่เมา มันก็เลย...
‎เขาก็จะหนีออกจากบ้าน
‎บางครั้งเขาจะหายไปเป็นอาทิตย์หรือสองอาทิตย์
‎บางครั้งในช่วงเวลานั้นเขาก็จะก่อเรื่อง
‎เขาเข้าสถานกักกันเยาวชน ‎หลายครั้งจนไปลงเอยที่คุก
‎เขาโดนขังเป็นประจำ
‎ฉันจำไม่ได้เลยช่วงที่...
‎เขาอยู่บ้านทั้งปีโดยไม่ได้ถูกขัง
‎พวกเขาคงเรียกแบบนี้ว่าถูกสถาบันบ่มเพาะ
‎ในวัยเด็ก ทุกครั้งที่ถูกจับหรือถูกคุมตัว
‎ก็จะถูกพาตัวเข้าสถานกักกันเยาวชน
‎ซึ่งในสมัยทศวรรษ 70 ต้น 80
‎สถานที่พวกนั้นอยู่ในความดูแล ‎ของอดีตนักโทษกับพวกทำอนาจารเด็ก
‎เราน่าจะปลอดภัย แต่เรากลับรู้สึกว่าถูกส่ง
‎ให้หลายครอบครัวรังแก
‎ผมซึมซับมาหลายอย่าง
‎เพราะอย่างแรก ผมคิดว่าเป็นความผิดของผม
‎คิดว่าพวกเขาทำแบบนั้น ‎เพราะเรื่องแย่ๆ ทั้งหลายที่ผมเคยทำ
‎ตอนแรกผมเก็บกดไว้
‎จากนั้นผมก็ระเบิด
‎นอกนั้นผมก็ลืม
‎ตอนนั้นเองที่ผมเริ่มจำเหตุการณ์ไม่ได้
‎มันดูเหมือนเป็นรูปแบบที่ว่านี้
‎ถ้าผมทำร้ายตัวเองได้ไม่มากพอ
‎ผมก็จะทำร้ายคนอื่น
‎มันสะเทือนใจมาก
‎และฉันได้ยินบางอย่างที่ ‎ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน
‎เห็นได้ว่าเขาเข้าใจหลายอย่าง
‎ฉันรู้ว่าเขาผ่านอะไรมาเยอะ
‎นี่เป็นสิ่งที่ฉันได้รู้เพิ่ม
‎เขาผิดในสิ่งที่เขาทำ
‎แต่ใครล่ะที่ไม่รับผิดชอบหน้าที่การงานของตัวเอง
‎ไม่เคยมีใครเข้าไปจัดการ
‎พวกเขาปล่อยให้มันสั่งสมในตัวเขา
‎และรอเวลาให้เขาก่อเหตุไปเรื่อยๆ
‎จนนำชีวิตเขามาอยู่ตรงนี้
‎ฉันว่าหลายคนไม่ทันสังเกต
‎พวกเขาเห็นอาชญากร
‎ส่วนเราเห็น...
‎คนที่เติบโตมาอย่างยากลำบาก
‎และต้องการความรักและเอาใจใส่
‎เราเห็นแบบนี้
‎(อาคารบรรเทาสาธารณภัย)
‎(เพื่อเป็นเกียรติแด่ ‎เจ้าหน้าที่ตำรวจโรเชสเตอร์)
‎(วอล์คเกอร์ถูกตำรวจจับที่โรเชสเตอร์)
‎(วันที่ 12 กค. ปี 2001)
‎ผมชื่อโจ ดอมินิค
‎ผมได้เกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรม ‎ประมาณ 200-250 คดีในช่วงชีวิตการทำงาน
‎คดีนี้เป็นคดีใหญ่หนึ่งในสิบของผม
‎ไม่ได้ใหญ่เพราะเป็นคดีที่ใช้ความรุนแรง
‎แต่เพราะสภาพแวดล้อมโดยรอบ
‎เท่าที่ผมบอกได้เกี่ยวกับเหยื่อในคดีนี้
‎ซึ่งก็คือคุณเคอร์รี มีข้อมูลเกี่ยวกับเขาไม่มาก
‎ผมคงเรียกเขาว่าตัวคนเดียว
‎เราติดต่อญาติพี่น้องไม่ได้สักคน
‎ช่วงสุดท้ายของชีวิตเขาคงน่ากลัวสุดขีด
‎มีคนเข้ามาด้านหลังเขาแล้วคว้ามีดคัตเตอร์
‎เชือดเขาจากหูด้านนึงไปอีกด้าน
‎เขาเสียเลือดมากจนเสียชีวิต
‎ผมคิดไม่ออกว่าจะมี ‎การตายแบบไหนเลวร้ายกว่านั้น พูดตรงๆ
‎ท่าทางของเจมส์ วอล์คเกอร์ ‎ตอนถูกนำตัวเข้ามาสอบสวน
‎คือตอนที่น่าขนลุกสำหรับผมในคดีนี้
‎เพราะเขามีท่าทีสงบและเป็นกันเองมาก
‎เมื่อพูดถึงอาชญากรรมรุนแรงที่เขาก่อขึ้น
‎และมันเป็นการสารภาพที่แปลก
‎(แม้ตอนนี้เขาอ้างว่าจำไม่ได้ที่สังหารเคอร์รี)
‎(แต่ขณะที่เขาถูกจับ ‎วอล์คเกอร์เล่าเหตุการณ์ได้อย่างละเอียด)
‎เขาขอบุหรี่ เราก็ให้เขา
‎แล้วเขาก็เหมือนเปิดใจและเริ่มเล่าความเป็นมา
‎ว่าเขาสังหารคุณเคอร์รียังไง
‎ระหว่างที่ผมคุยกับเขา ผมคิด "หมอนี่สุภาพดี"
‎แต่เหมือนผมกำลังมองเห็นความชั่วร้ายบริสุทธิ์
‎คือชายคนนี้ชั่วบริสุทธิ์
‎เขานั่งตรงนั้น ‎เล่ารายละเอียดว่าเขาฆ่าเหยื่อยังไง
‎ผมก็ไม่รู้สิ
‎มันเป็นสิ่งที่ติดในใจผมมาตลอดเพราะมันพิลึกมาก
‎ต่อให้เจมส์ วอล์คเกอร์ ‎บอกว่าเขาว้าวุ่นใจช่วงก่อเหตุ
‎ผมไม่เชื่อเลย ตอนนั้นผมไม่เชื่อ ตอนนี้ก็ไม่เชื่อ
‎(แผนกสอบสวนกลาง)
‎(วอล์กเกอร์ถูกจับกุมหลังจาก ‎ยืนยันตัวตนเขาได้จากกล้องวงจรปิด)
‎(ที่อยู่ในร้านค้า)
‎เอาละ วิดีโอนี้ได้จากกล้องวงจรปิดของร้านนั้น
‎คุณจะเห็นความอุกอาจ ‎ของเจมส์ วอล์คเกอร์ในการปล้นครั้งนี้
‎คนนี้คือเหยื่อ เจมส์ เคอร์รี
‎เขายืนอยู่หลังเคาน์เตอร์
‎และคนที่อยู่ตรงนี้คือเจมส์ ดักลาส วอล์คเกอร์
‎พวกเขาแค่คุยกันเรื่อยเปื่อย ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‎และเขาอยู่ตรงนั้นนานเกือบสามชั่วโมง
‎ผมคิดว่าเขากำลังรอสบโอกาสเหมาะ
‎ผมจะกรอไปข้างหน้าหน่อย
‎และคุณจะเห็นว่า...
‎เจมส์ เคอร์รีกำลังจะออกจากเคาน์เตอร์
‎เขาไปละ เคอร์รีกำลังออกจากเคาน์เตอร์
‎ตอนนี้เองที่กำลังจะเกิดฆาตกรรม
‎มันเกิดขึ้นเร็วมาก ชั่วพริบตา
‎กำลังเกิดขึ้นแล้วในตอนนี้
‎ชีวิตของเจมส์ เคอร์รีเพิ่งจบสิ้นไป
‎วอล์คเกอร์มาแล้ว
‎เขาเข้าไปในบูธนี้
‎ทีนี้เขาก็รื้อค้นเครื่องคิดเงิน
‎ต้องมีอะไรสักอย่างเกี่ยวกับเครื่องคิดเงิน
‎เขาเปิดลิ้นชักอีกอันไม่ได้ ‎เพราะเขาเปิดลิ้นชักบนสุด
‎แล้วไม่มีอะไรอยู่ในนั้น
‎เครื่องนี้เปิดยังไง
‎เขาตะโกนถามเจมส์ เคอร์รี ‎ "เครื่องนี้เปิดยังไง"
‎มาถึงตรงนี้ผมว่าเจมส์ เคอร์รีน่าจะตายไปแล้ว
‎เขาเช็ดเครื่องคิดเงิน
‎แล้วค่อยจากไป
‎ดังนั้นจะบอกว่าเขาวิกลจริต ‎และไม่รู้ตัวว่ากำลังทำอะไร
‎ในตอนที่เขาปล้นครั้งนี้มันเหลวไหลทั้งเพ ว่ามั้ย
‎เขาตั้งใจมาปล้นจริงๆ
‎แค่นั้น เข้าใจง่าย
‎อาชญากรรมแบบนี้ ‎ไม่ใช่ครั้งแรกของเจมส์ วอล์คเกอร์
‎เขาเคยใช้มีดทำร้ายเหยื่อมาแล้ว ‎เป็นลักษณะการปล้นของเขา
‎(แคนันเดกวา นิวยอร์ก)
‎(เจ็ดปีก่อนสังหารเจมส์ เคอร์รี)
‎(วอล์คเกอร์เคยทำร้ายเหยื่อ ‎แทบจะในลักษณะเดียวกัน)
‎(โดยใช้ขวดเบียร์แตกเป็นอาวุธ)
‎มันน่าตกใจมาก น่ากลัวมาก
‎มันเป็นสิ่งที่จะตามหลอกหลอนตลอดไป
‎ผมเรียนรู้ที่จะรับมือกับมันได้แล้ว ‎แต่ไม่ได้แปลว่าผมจะอภัย
‎สิ่งที่เกิดขึ้นและการที่มัน ‎เปลี่ยนแปลงผมและพรากบางอย่างไปจากผม
‎(ปี 1994 เดวิด อ็อกเดนสกี้เป็นเสมียน)
‎(ของร้านหนังสือสำหรับผู้ใหญ่ ‎แห่งนึงใจกลางโรเชสเตอร์)
‎ประมาณช่วงเช้า 7.30-7.40 น. ‎เมื่อทุกอย่างเกิดขึ้น
‎(เดวิด อ็อกเดนสกี้ อดีตเสมียนร้านหนังสือ)
‎ผมได้ยินเสียงจากด้านหลัง ‎ แล้วรู้สึกเหมือนโดนต่อย
‎เหมือนแตะเบาๆ หรืออะไรสักอย่าง
‎ผมนึกว่าเขาเล่นสนุกจนกระทั่งมองลงไปเห็น
‎เลือดนองแอ่งใหญ่ทีเดียว
‎เขามองผมและพูดว่าเขาจะฆ่าผม
‎มีแต่ความเย็นชาและไร้หัวใจ
‎ไม่มีอะไรอีก มีแต่คำพูดว่า "ฉันจะฆ่าแก"
‎ผมรู้สึกว่าจบแล้ว
‎และผมก็...
‎ผมบอกเขาว่าผมมีลูกสาว ‎ที่กำลังจะเกิดเดือนตุลาคม
‎ผมบอก "ฉันแค่อยากเห็นหน้าลูก"
‎"อยากได้อะไรก็เอาไป ‎ ในร้าน ที่เครื่องคิดเงิน"
‎"ฉันไม่สน ฉันแค่อยากเจอลูกสาวฉัน"
‎แล้วจู่ๆ มันน่าแปลกใจมาก
‎ผมยังงงอยู่จนทุกวันนี้ เขาหยุดทันที
‎แล้วบอกผมให้รออยู่ตรงนั้นสิบนาที
‎แล้วเขาก็ไป
‎ตำรวจบอกว่าเขาโดนจับได้ ‎หลังจากนั้นสัก 15 นาที
‎กำลังเดินถือถุง ‎ใส่เหรียญ 25 เซนต์ใบใหญ่ไปตามถนน
‎ที่เขาปล้นไปจากร้าน
‎ผมเดินเข้าห้องน้ำไปดูแผล
‎แล้วผมก็ดึงเศษแก้ว ‎ขนาดใหญ่ทีเดียวออกจากคอผม
‎มันมาจากขวดเบียร์แตก
‎ผมมีแผลเป็นขนาดใหญ่มากที่คอตรงนี้
‎ผมมีแผลเป็นอีกที่ตรงหน้าอกซึ่งผิวฉีกขาด
‎ทั้งหมดแล้วประมาณ 13 แผลขนาดต่างกันไป
‎(วอล์คเกอร์ถูกจำคุกสูงสุดแปดปี)
‎(ที่ทำร้ายเดวิด อ็อกเดนสกี้)
‎(เขาได้รับทัณฑ์บนในเดือน ‎ธันวาคม ปี 1999 หลังจากติดคุกแค่ห้าปี)
‎ผมไม่เข้าใจและไม่มีใครอธิบายให้ผมได้
‎ว่าทำไมเขาถูกดำเนินคดีแบบนี้
‎ไม่มีใครตอบคำถามนี้ของผม
‎ผมอดคิดไม่ได้ว่าถ้าเขาติดคุกนานกว่านั้น
‎ชายที่เขาฆ่าคงยังมีชีวิตอยู่ กับครอบครัวเขา
‎(บัฟฟาโล นิวยอร์ก)
‎(วอล์คเกอร์ละเมิดทัณฑ์บน ‎ในเดือนกันยายน ปี 2000)
‎(และถูกส่งเข้ารับการบำบัดยาเสพติด)
‎(ซินเทีย มูนนีย์ได้เป็นเจ้าหน้าที่ทัณฑ์บน ‎ของวอล์คเกอร์ในเดือนพฤษภาคม ปี 2001)
‎ฉันเตรียมข้อความ ‎บอกคุณวอล์คเกอร์ในครั้งแรกที่เราพบกัน
‎ว่าฉันจะมอบโอกาสทุกอย่างให้เขา
‎เพื่อเปลี่ยนเส้นทางชีวิตเขา
‎แต่มันยังเป็นเขาที่ต้องเลือก
‎(มูนนีย์พยายามช่วยวอล์คเกอร์แก้ไขพฤติกรรม)
‎(ซึ่งเธอรู้สึกว่าจะกระตุ้นให้เขาก่ออาชญากรรม)
‎เรื่องใหญ่ที่ฉันกังวลในการดูแลคุณวอล์คเกอร์ ‎คือการใช้สารเสพติดของเขา
‎เพราะมันสัมพันธ์โดยตรง ‎กับแนวโน้มที่เขาชอบใช้ความรุนแรง
‎และเป็นรากเหง้าของ ‎ประวัติอาชญากรรมของเขา
‎เมื่อดูแลเขาช่วงทัณฑ์บนไปได้สักเดือนครึ่ง
‎เขาก็รายงานฉันตามที่เขาควรทำ เป็นกิจวัตรน่ะ
‎เขาบอกฉันว่าเขากลับไปใช้ยาในช่วงสุดสัปดาห์
‎ฉันบอกเขาว่า "เข้าพบที่ปรึกษา ‎การบำบัดของคุณเดี๋ยวนี้เลย
‎แล้วกำหนดแผนรับมือ ‎แบบละเอียด แล้วโทรหาฉันจากที่นั่นเลย"
‎และเขาทำ เขาทำตามที่ฉันขอให้ทำทุกอย่าง
‎เขาไปหาที่ปรึกษาทันที
‎แล้วพวกเขาก็วางแผนรักษาอย่างละเอียด
‎เพื่อรับมือการที่เขากลับไปใช้ยาอีกครั้ง
‎จากนั้นฉันก็ไม่ได้ข่าวจากเขาอีก
‎(ไม่ถึงหนึ่งเดือนหลังจากนั้น ‎วอล์คเกอร์สังหารเจมส์ เคอร์รี)
‎ครั้งถัดมาที่ฉันเห็นเจมส์ วอล์คเกอร์
‎คือเมื่อเขาถูกคุมตัว
‎เจมส์อยู่ในสภาพยอมสยบ เงียบมาก
‎แม้แต่ภาษากายของเขาก็บอกว่าเศร้าเสียใจ
‎แทบจะเหมือนว่าเขารู้ตัว ‎ว่าเพิ่งทำลายชีวิตตัวเองไป
‎แต่ก็นั่นแหละ เขาสนใจ ‎ตรงที่เขาทำลายชีวิตตัวเอง
‎ไม่ใช่ชีวิตของเหยื่อ
‎พูดไม่ได้ว่าฉันเสียใจที่ช่วยเขา
‎ฉันหวังว่าฉันจะไม่มีวันนั้น
‎ฉันหวังว่าฉันไม่มีวันเสียใจที่พยายามช่วยคนอื่น
‎แต่เขาเลือกจะไม่ยอมรับ ‎ความช่วยเหลือที่มีคนมอบให้
‎มันขึ้นอยู่กับเขาเอง
‎ฉันคิดว่าการที่เขาจำไม่ได้ ถ้ามันเป็นจริงนะ ‎ก็เพราะเขาเลือกเอง
‎เขาเลือกที่จะไม่แก้ไขสุขภาพจิต ‎ ปัญหาการเสพติดของตัวเอง
‎แล้วใช้สิ่งนี้เป็นข้ออ้างเชือดคอ ‎สังหารคนอื่นและใช้ความรุนแรงต่างๆ
‎ฉันจึงไม่เชื่อว่านี่ไม่ใช่ความผิดของเขา
‎มันเป็นความผิดของเขาแน่นอน ‎ เขาต้องรับผิดชอบ
‎(โรเชสเตอร์ นิวยอร์ก)
‎(เป็นไปได้ที่วอล์คเกอร์ ‎อาจต้องโทษประหารชีวิต)
‎(จากการสังหารเจมส์ เคอร์รี)
‎เจมส์ วอล์คเกอร์ไม่เคยมีโอกาส
‎คนที่วัยเด็กมีแต่บาดแผล
‎และการเจ็บป่วยทางจิตที่ไม่ได้รับการรักษา ‎ซึ่งนำไปสู่การใช้สารเสพติดมากขึ้นเรื่อยๆ
‎จนเจ้าตัวไม่สามารถรับมือความเครียดได้
‎มันทำให้เขายอมจำนนต่อสิ่งเร้า
‎และกระทำความผิดร้ายแรงชวนสยดสยอง
‎(หลายเดือนหลังเขาถูกจับ)
‎(สำนักงานทนายความนิวยอร์ก ‎รับทำคดีของวอล์คเกอร์)
‎ผมบิล อีสตัน
‎ผมเป็นทนายจากโรเชสเตอร์ ‎ที่ว่าความให้เจมส์ วอล์คเกอร์
‎ผมเป็นคนใจอ่อนที่สุด ผมภูมิใจนะ
‎(ศาลอุทธรณ์ รัฐนิวยอร์ก)
‎เมื่อผมพบเจมส์และเริ่มว่าความให้เขา
‎เราลงมือสืบประวัติและขุดคุ้ยปูมหลังของเขาทันที
‎ขุดแบบเจาะลึกที่สุดเท่าที่ทำได้
‎และภายในหกสัปดาห์
‎เราก็มีข้อมูลมากจนล้น
‎เกี่ยวกับประวัติวัยเด็กของเขาที่เลวร้ายมาก
‎แม่เขามีลูกเจ็ดคนจากพ่อเจ็ดคน
‎วัยเด็กของเขามีแต่การถูกทำร้าย ถูกละเลย
‎และขาดพ่อแม่ปกครองดูแลอย่างสิ้นเชิง
‎รายละเอียดตรงนี้น่าตกใจมาก
‎"เมื่อเขาอายุ 16 เดือน
‎ผู้ใหญ่ซึ่งไม่ทราบว่าใครวางเจมส์ไว้บนเตาไฟ"
‎"เจมส์ถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉิน ‎โดยมีแผลไฟไหม้ระดับสองและสาม
‎บริเวณก้นของเขาเป็นรูปรอยของเตา"
‎(เจมส์อยู่ในโรงพยาบาล 12 วัน)
‎(จนแผลหายดีพอจะกลับบ้านได้)
‎และมีประวัติการใช้ความรุนแรง ‎ในครอบครัวเขาที่มีคนถูกฆ่า
‎(ผู้พิพากษาเบ็นช์ แมนูแอล)
‎พ่อของเจมส์เป็นคนน่ากลัว ชอบใช้ความรุนแรง
‎และถูกยิงเสียชีวิต
‎เมื่อเจมส์อายุ 15 ปี
‎เขาจึงโตมาในครอบครัวที่ ‎ก่อรูปร่างบิดเบี้ยวจากความรุนแรง
‎เขาเลยมีสิ่งที่เราเรียกว่าลดทอนความผิด
‎มันไม่ใช่การแก้ตัวหรือข้ออ้างให้ทำผิด
‎แต่มันทำให้เราเข้าใจอาชญากรรมนี้
‎เราแจกแจงสาเหตุว่าทำไมโทษประหาร
‎คงไม่เหมาะสมสำหรับเจมส์ วอล์คเกอร์
‎(อีสตันรวบรวมรายงาน)
‎(ซึ่งเขายื่นต่อสำนักงานอัยการรัฐ)
‎(ก่อนวันพิจารณาคดีของวอล์คเกอร์)
‎มีหลายคนที่ก่อปัญหาเพราะเสพติดยาหรือติดเหล้า
‎และเด็กหลายคนเป็นผลผลิต ‎ของครอบครัวที่แตกแยก
‎บางคนโตมากับพ่อแม่ที่ติดเหล้า
‎บางคนมีพ่อหรือแม่ติดคุก ‎หรือใช้ความรุนแรงในครอบครัว
‎บางคนก็สูญเสียพ่อแม่ไปกับความรุนแรง
‎แต่ที่คดีนี้พิเศษคือ
‎เจมส์ไม่ได้เจอแค่กรณีเดียว แต่เขาเจอทุกกรณีนี้
‎นี่คือชายซึ่งมีชีวิตบิดเบี้ยวอย่างน่ากลัว
‎และเขาจำนนต่อปัจจัยต่างๆ ‎ที่เราทุกคนก็คงยอมจำนน
‎ถ้าตกอยู่ในสภาพแบบเขา
‎(จากรายงานของอีสตัน)
‎(อัยการเห็นด้วยที่จะไม่ ‎ตัดสินโทษประหารชีวิตเจมส์ วอล์คเกอร์)
‎(แต่ศาลพิพากษาโทษเขาตามนี้)
‎(เขาต้องโทษติดคุกตลอดชีวิต ‎โดยไม่มีสิทธิ์ขอทัณฑ์บน)
‎ผมผิดหวังในตัวเจมส์มากเมื่อรู้สิ่งที่เขาทำลงไป
‎คุณไม่มีสิทธิ์พรากชีวิตใคร ‎ เพราะทุกชีวิตเป็นของพระเจ้า
‎(คนที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดที่สุด ‎กับวอล์คเกอร์ตั้งแต่เด็ก)
‎(คือพี่ชายของเขา เท็ดดี้)
‎ผมธีโอดอร์ วอล์คเกอร์ ‎ผมเป็นลูกคนโตในบรรดาพี่น้องเจ็ดคน
‎ผมอายุประมาณ 22 ตอนที่ ‎มอบชีวิตของผมแก่พระองค์ในที่สุด
‎เราไม่ได้มีสิ่งที่บางคนมองว่าเป็นชีวิตที่ดี
‎คือเราต้องเอาชีวิตรอดน่ะ
‎(ร้านบิ๊กมัมม่าโรส เปิด)
‎เราจะโรยน้ำตาลบนขนมปัง
‎ทำเป็นอาหารแก้หิว
‎เราโตมาอย่างยากลำบาก
‎ผมต้องทำงานหาเงิน ‎ผมเลยขายกัญชา โคเคน อะไรพวกนั้น
‎แต่ผมว่าเขารับมือกับเรื่องนี้สุดโต่งกว่าผม
‎ขนาดปล้นจี้และอะไรพวกนั้นด้วย
‎เจมส์น้องชายผมมีร่างกายใหญ่โตแต่เด็ก
‎ถ้าเขาโมโห เราก็รับมือเด็กหนุ่มคนนี้ยากเลย
‎(ตลาด)
‎คงจะประมาณแปดขวบเมื่อมันเริ่มเห็นชัดแล้วว่า
‎ไม่มีใครทำอะไรเขาได้เวลาเขาโกรธขึ้นมา
‎เขากลายเป็นอีกคนไปเลย ‎เขาควบคุมตัวเองไม่ได้อย่างสิ้นเชิง
‎คุณห้ามเขาไม่ได้ เขาจะไม่ฟังเลย เขาไปแล้ว
‎ผมนึกสังหรณ์เสมอว่าเจมส์จะทำอะไรเกินเลย
‎จนกู่ไม่กลับ
‎ผมไม่เคยพูดเรื่องนี้ตรงๆ เพราะผมไม่อยากเชื่อ
‎แต่มีสัญญาณบ่งชี้หลายอย่าง
‎(ธีโอดอร์ วอล์คเกอร์ไม่เคยคุยกับน้องชาย)
‎(หรือได้ยินเสียงเขา ‎ตั้งแต่เขาติดคุกเมื่อ 20 ปีก่อน)
‎เรื่องที่ผมจำเหตุการณ์ไม่ได้ ‎เป็นความลับที่สุดของผมกับแม่
‎แม่ไม่อยากให้เด็กคนอื่นรู้ว่าผมมีปัญหาแบบนี้
‎แม่ไม่อยากให้ผมคิดว่าผมจะ ‎ได้รับการดูแลเหมือนเป็นคนไม่ปกติ
‎ผมมีบ้านให้กลับเสมอ แต่เวลาผมหลุดไป
‎และได้สติกลับมา
‎บางครั้งผมจะตื่นขึ้นในสถานที่ ‎ซึ่งผมไม่รู้เลยว่าเป็นที่ไหน
‎ผมเป็นเด็ก ผมน่าจะอยู่บ้านกับพี่น้อง
‎ผมกลับตื่นขึ้นมาหลังอาคารสักหลัง
‎ผมกลับบ้านไม่ได้ด้วยซ้ำ ‎เพราะผมไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
‎ผมกลัว ผมไม่เคยรู้ว่าว่ามันเกิดอะไรขึ้น ‎หรือมันจะเกิดขึ้นตอนไหน
‎มันเกิดขึ้นเพราะมีใครสักคน ‎ตะคอกใส่ผมหรือมีคนทำร้ายผม
‎ผมจำไม่ได้คงเพราะผมไม่อยากจำ
‎สิ่งที่ผมได้ยินมันเหลือเชื่อจริงๆ
‎เขาเปิดใจ
‎มันช่วยให้ผมเข้าใจ
‎สิ่งที่ผมเจอเมื่อเขาขาดสติจำไม่ได้
‎เพราะผมนึกว่าเขาแค่เป็น
‎เป็นเจมส์แบบนั้นเอง ‎ เพราะเขามีนิสัยแข็งกระด้างอยู่แล้ว
‎แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าที่จริงเขาจำไม่ได้
‎ว่าเขาเพิ่งทำอะไรไป
‎เขาไม่ค่อยเล่าเรื่องส่วนตัว
‎เขาเก็บไว้คนเดียว
‎แต่เจมส์คนนี้ คนที่พูดอยู่ในตอนนี้
‎เขาเป็นเจมส์อีกคน
‎ใช่ มันสะเทือนใจผมอยู่สักหน่อย
‎บอกตามตรง
‎ตอนนี้ผมเป็นคนดีขึ้นกว่าเมื่อก่อน
‎จากวันที่ถูกจับ ผมก็กินยามาตลอด
‎ผมไม่เคยทำร้ายตัวเอง
‎หรือทำร้ายใคร
‎นาน 20 กว่าปีแล้ว
‎ผมจะต้องกินยา ‎และคงต้องเข้ารับการบำบัดไปตลอดชีวิต
‎ซึ่งไม่ใช่เพราะความผิดที่ผมก่อ
‎ผมต้องการสิ่งนี้ก่อนที่จะกระทำความผิดแล้ว
‎(สี่เดือนหลังให้สัมภาษณ์ครั้งแรก)
‎(เจมส์ วอล์คเกอร์ยินยอมตอบคำถามเพิ่มเติม)
‎เขาเลือกที่จะไม่แก้ไขปัญหาสุขภาพจิต ‎หรือการใช้สารเสพติดของตนเอง
‎และใช้สิ่งนี้เป็นข้ออ้าง
‎เพื่อเชือดคอสังหารคนและใช้ความรุนแรงต่างๆ
‎ความจริงแล้ว
‎เมื่อผมต้องการความช่วยเหลือ ผมเคยร้องขอ
‎ผมจะบอกที่ปรึกษาและนักบำบัด ‎ว่า "นี่คือสิ่งที่ผมกำลังเผชิญ
‎ผมไม่ได้กินยารักษาตัว"
‎(หยุด)
‎"โอเค ได้ อาทิตย์หน้ากลับมานะ"
‎มันจึงไม่ใช่ว่าผมหันไปพึ่งยาเสพติดล้วนๆ
‎ถ้าไม่ได้กินยา ผมจะหลุด ‎จากโลกความเป็นจริงไปเลย
‎แต่ตอนนี้ผมนั่งอยู่ตรงหน้าคุณ
‎ผมไม่ใช่คนเดิมแล้ว
‎ผมจะไม่มีวันเป็นคนนั้นอีก
‎ผมไม่อายอีกต่อไปที่จะบอกว่า ‎"เฮ่ ผมต้องการความช่วยเหลือ"
‎ทำไมคุณถึงทำความผิด ‎ในลักษณะที่แทบจะเหมือนกันเลย
‎กับชายที่ทำงานในร้านหนังสือสำหรับผู้ใหญ่
‎บอกตรงๆ นะ
‎เพราะตอนที่ผมเป็นเด็ก โตมาในย่านนั้น
‎คนเหล่านี้ในสถานที่เหล่านี้ ‎คือคนที่ทำร้ายผมมากที่สุด
‎ง่ายๆ อย่างนั้นเลย
‎ถ้าอยู่ย่านดาวน์ทาวน์
‎คุณหาของกิน หาซื้อเสื้อผ้า ทำอะไรก็ได้
‎แต่คนพวกนั้น
‎ใช้สิ่งเหล่านี้ล่อลวงทำร้ายเด็กๆ
‎และผมเป็นหนึ่งในเด็กเหล่านั้นที่พวกเขาทำร้าย
‎ในสมองผม ผมเห็นคนที่ทำร้ายผม
‎ผมเลยทำสิ่งที่ผมทำไป
‎เขาไม่เคยเล่าเรื่องส่วนตัวมากนัก ‎ เขาเก็บไว้คนเดียว
‎แต่เจมส์คนนี้ ที่พูดอยู่ตอนนี้
‎เขาไม่ใช่เจมส์คนเดิม
‎มันคือความคืบหน้า ซึ่งผมเห็นว่า ‎แม้แต่นิดเดียวก็นับว่าดีมาก
‎สำหรับน้องชายผม
‎และผมอยากเป็นกำลังใจให้เขาเท่าที่จะทำได้
‎ให้ทำสิ่งที่เขาทำอยู่ อย่าเปลี่ยนแปลง
‎เป็นเรื่องยากมากที่จะได้ยินแบบนี้
‎ได้ยินเสียงเขา
‎ทำให้ 20 ปีของความ ‎ยากลำบากและเปลี่ยนแปลงคุ้มค่า
‎สำหรับผม การเป็นคนแบบที่ ‎ผมเป็นในตอนนี้ก็เหมือนรางวัลแล้ว
‎รู้มั้ย ผมกลัวตัวเองมานานมาก
‎เพราะผมไม่เคยรู้จักตัวเอง
‎แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว ก็ไม่กลัวแล้ว
‎คำบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย