‎ผมว่ามันเป็นเรื่องสำคัญ ‎แต่ก็เป็นเหตุการณ์ที่น่าวิตกมาก
‎ตอนนั้นเกือบห้าโมงเย็น
‎ผมขับไปที่สนามบิน
‎แล้วผมก็เห็นเครื่องบินอยู่บนลานบิน
‎ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
‎นอกจากชายคนนี้ที่ปล้นร้านขายยา
‎และจับตัวประกันไว้ในเครื่องบิน
‎ผมคิดว่าทุกคนรู้แล้วขณะที่เวลาล่วงผ่านไป
‎ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
‎(หยุด)
‎ตอนนั้นมันเงียบมากๆ
‎จนกระทั่งมีเสียงปืนดังขึ้น
‎(หลังจากมีการรื้อฟื้น ‎โทษประหารในสหรัฐฯ เมื่อปี 1976)
‎(มีคนต้องโทษประหารชีวิตมากกว่า 8,000 คน)
‎(นี่คือเรื่องราวของนักโทษประหาร 22740)
‎เมืองเล็กๆ แบบนี้ ‎ไม่ค่อยมีอะไรเกิดขึ้นหรอก
‎เคยมีคดีฆาตกรรมทั้งในและรอบๆ บริเวณนี้
‎แต่นี่เป็นเรื่องใหญ่
‎ทุกคนตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(วันซวย)
‎(ห้ามเข้า ห้ามล่วงล้ำ)
‎(เรือนจำครอสโร้ดส์ เชลบี รัฐมอนตานา)
‎อย่างนั้นแหละ หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า...
‎ขอบคุณ
‎เห็นไหม ฉันไม่มีวันเข้าใจได้
‎(ปี 1985 เดวิด คีธต้องโทษ ‎ประหารชีวิตข้อหาฆาตกรรม)
‎ผมชื่อเดวิด แคเมรอน คีธ
‎ก่อนวันนั้นผมไม่เคยทำ ‎เรื่องรุนแรงมาก่อนเลยในชีวิต
‎(เขาถูกจำคุกมานาน 37 ปีแล้ว)
‎มันเป็นวันที่แย่ที่สุดในชีวิตผม
‎การตัดสินใจที่แย่ที่สุดในชีวิต ‎นำไปสู่ช่วงเวลานั้น แต่ว่า...
‎มันก็เป็นไปตามนั้น
‎มันไม่ใช่สิ่งที่ผมเรียกคืนได้แค่เพราะผมเสียใจ
‎(เดวิดเกิดในสโปแคน วอชิงตัน ปี 1956)
‎(พ่อของเขาเป็นทนายในท้องที่ชื่อดัง)
‎พ่อผม เขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยม
‎เขาเป็นทนายที่ยอดเยี่ยมดีกว่า ‎เขาไม่ค่อยได้ทำหน้าที่พ่อ
‎เขาดื่มหนัก
‎เขาเป็นหนึ่งในคนติดเหล้าที่ทำงานได้
‎ทำงานเยอะมาก
‎มีคนพูดเรื่องลูกของนักเทศน์มักจะก่อเรื่อง
‎แค่เพราะพวกเขาเป็นลูกของนักเทศน์
‎ลูกของทนายก็คงเหมือนกัน
‎เราไม่ได้มีพ่อแม่ดูแลดีนัก
‎ผมลองดื่มเหล้าตอนแปดขวบ ‎หรือเก้าขวบอย่างน้อย
‎เพราะพ่อผมจัดปาร์ตี้บ่อย
‎ปาร์ตี้ค็อกเทล
‎ผมน่าจะเคยเมาต่อหน้าพวกเขาอยู่บ้าง
‎แต่จำไม่ได้ว่าพวกเขาเคยตำหนิผม
‎ผมเป็นแค่...
‎เฟอร์นิเจอร์ ก็ว่าได้
‎(เดวิดถูกส่งเข้า ‎โรงเรียนประจำเมื่ออายุ 11 ปี)
‎(ห่างไกลจากครอบครัวนับพันกิโลเมตร)
‎มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกถูกประคบประหงม
‎และผมเริ่มติดยา
‎ยาเสพติดทำให้ผมทนรับ ‎ความรู้สึกเจ็บปวดได้ง่ายขึ้น
‎มันเริ่มด้วยที่เราเรียกว่า ‎ยาเสพติดทั่วไป เช่น กัญชา
‎แต่ใช้เวลาไม่นานนัก
‎ผมก็พัวพันกับแอมเฟตามีนและเข็มฉีดยา
‎ผมโตมาแบบลุ่มๆ ดอนๆ ในช่วงก่อนอายุ 20 ปี
‎หลังจากนั้น ผมก็พัวพัน ‎กับชีวิตในแวดวงอาชญากรรม
‎ไม่เคยใช้ประโยชน์จาก ‎สภาพแวดล้อมและชีวิตที่ได้เกิดมา
‎โดยคิดทำอะไรกับมันสักอย่างเลย
‎ผมดันฉีดยาเข้าแขนตัวเอง
‎ผมทำกับชีวิตผมอย่างนี้
‎(ในวัยผู้ใหญ่)
‎(การเสพติดยาทำให้เดวิดติดคุกหลายครั้ง)
‎(ข้อหาปล้นจี้และขโมย)
‎(ปี 1984 เขาอายุ 27 ปี)
‎(ตกงาน และพยายาม ‎ทำงานหาเลี้ยงครอบครัวที่เพิ่งสร้าง)
‎ช่วงเวลานั้นในชีวิตผมดิ่งจากที่แย่เป็นเลวร้ายลง
‎ผมเป็นปีศาจขี้ยา
‎ไม่ทำงาน ไม่คิดจะทำงาน
‎ตกกลางคืนผมจะปล้นจี้ร้านขายของชำ
‎และขายของที่ปล้นได้ให้ชาวบ้านในสโปเคน
‎ผมไม่ได้ใช้ความรุนแรงในการปล้น
‎เรียกว่าผมเป็นแค่คนเหลวไหลคนหนึ่ง
‎วันๆ ผมก็ทำแค่นั้น
‎ซึ่งก็น่าจะพอมีพอกิน แต่เปล่าเลย
‎ผมเสพยาหนักเกินไป
‎(มิลแมน จิวเวลเลอร์ส อี-ซี โลนส์)
‎รู้อยู่อย่างเดียว ผมต้องจ่ายค่าเช่าบ้าน
‎ผมต้องซื้ออาหารได้
‎เมียกับลูกสามคน...
‎อยู่ไม่ได้เลยถ้าไม่มีรายได้
‎ผมรู้ว่าผมต้องทำบางอย่างที่ผมไม่เคยทำมาก่อน
‎(วันที่ 11 มกราคม ปี 1984)
‎(เดวิดเตรียมใช้อาวุธออกปล้นเป็นครั้งแรก)
‎เช้าวันนั้นผมออกจากบ้าน
‎ขับวนรอบตะวันตกของมอนตานาเพื่อมองหา...
‎ร้านค้าที่ดูเป็นกันเอง จะเรียกแบบนั้นก็ได้
‎(เพลนส์ ดรัก ร้านขายยาเฮลท์มาร์ท)
‎(เดวิดเดินเข้าร้านยาแถวนั้นตอนบ่ายโมงตรง)
‎(เขาเล็งปืน เรียกร้องเงินและยา)
‎ผมปล้นร้านยานั้น
‎ผมคิดว่าผมทำได้ไม่ดีนัก ‎ผมเลยรีบหนีออกนอกเมือง
‎(ใต้ เหนือ 93)
‎ผมกลับมาที่ถนนสาย 93 ‎รถตำรวจคันหนึ่งพยายามจะเรียกผมจอด
‎ตอนนั้นผมเพิ่งออกจากคุกได้ไม่กี่เดือน
‎แทนที่จะยอมให้ถูกจับ
‎ผมกลับขับรถเข้าลานจอด ‎ของร้านสะดวกซื้อเล็กๆ
‎ผมวิ่งเข้าไปในร้าน
‎ว่าจะมองหาเกราะกำบัง
‎ผมไม่รู้ว่าทำไมเกิดความคิดอย่างนั้น
‎ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน
‎ผมเดินเข้าประตูไป ‎และหางตาผมเห็นความเคลื่อนไหวหนึ่ง
‎และผมรู้ว่าใครก็ตามที่เป็นเงาที่หางตาผม
‎ไม่ใช่เกราะกำบังของผมแน่ ‎ผมเลยยิงปืนไปทางนั้น
‎แล้วผมก็จ่อปืนที่หลังหัว
‎ของร่างเล็กร่างหนึ่ง ‎ที่มารู้ทีหลังว่าเป็นเด็กชายวัย 13
‎(เดวิดหนีออกจากร้าน ‎พร้อมใช้ปืนจี้เด็ก 13 ปีหนีไปด้วย)
‎เราขึ้นรถกระบะของพ่อเด็ก
‎และตำรวจขบวนหนึ่งตามติดเราไปที่สนามบิน
‎ผมพยายามจะหนี ผมพยายามอยู่หลายชั่วโมง
‎(ระหว่างทางไปสนามบินพอลสัน)
‎(เดวิดหยุดหลายครั้งเพื่อเจรจากับตำรวจ)
‎ตำรวจตกลงจะหาเครื่องบินและคนขับให้ผม
‎แลกกับตัวเด็ก
‎ผมก็คิดว่า ถ้าผมขึ้นเครื่องบิน บินออกไปได้แล้ว
‎นักบินคงพาผมบินข้ามเทือกเขาร็อคกี้
‎ผมคงปล่อยนักบินไป ‎และผมก็จะจากไปไร้ร่องรอย
‎ใช่แล้ว จากไป
‎ไม่มีเมีย ไม่มีลูกอีก
‎ผมคิดเรื่องทั้งหมดนี้ในตอนนั้น
‎ที่สนามบิน
‎มีรถตำรวจล้อมทั่วสนามบินเลย
‎และห่างออกไปอีกหลายร้อยเมตรก็มี
‎นักบินกับเครื่องบินจอดรอแล้ว
‎(แฮรี่ ไชร์อ็อค นักบินในท้องที่อาสาเข้าแทนที่)
‎(เด็กที่เดวิดจับเป็นตัวประกัน)
‎ผมไม่มีเจตนาจะฆ่าตัวประกันคนแรกที่เป็นเด็ก
‎ผมคิดว่าทันทีที่ผมปล่อยเด็ก
‎ผมจะถูกยิง ชีวิตผมจะจบสิ้น
‎แต่ไม่รู้ทำไมมันไม่เกิดขึ้น
‎(เดวิดปล่อยตัวเด็กแลกกับนักบิน)
‎เมื่อเราขึ้นเครื่อง ผมจ่อปืน ‎ที่นักบิน ตัวประกันคนใหม่
‎และหวังว่าผมคงมีชีวิตรอดผ่านคืนนั้น
‎หวังว่าจะไม่มีใครโดนยิง
‎(โปรดแจ้งว่าคุณมาถึงจุดหมายแล้ว ‎แผนกการบินมอนตานา)
‎นักบินใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงเพื่อพยายามบิน
‎แต่ระหว่างนั้น
‎โดยที่ผมไม่รู้
‎ตำรวจรายอื่นอยู่ใต้เครื่องบิน
‎กำลังปล่อยลมยางออก
‎เครื่องบินลำนั้นจะไม่ได้ไปไหน
‎(ขณะที่นักเจรจาหว่านล้อมเดวิดต่อไป)
‎(ตำรวจนักแม่นปืนประจำตำแหน่งที่สนามบิน)
‎ระหว่างการเจรจา ‎ผมต้องโน้มตัวออกนอกประตูเครื่องบิน
‎เพื่อคุยกับตำรวจ
‎(หยุด รันเวย์ ห้ามบุกรุก)
‎และครั้งนึงตอนผมชะโงกตัวออกไป
‎นักแม่นปืนที่น่าจะอยู่ห่างไป 50 เมตร
‎คิดว่าเขายิงผมได้แน่แล้ว
‎เขาเลยยิงผม
‎(เดวิดถูกยิงเข้าที่อก)
‎(แต่ยังมีสติ)
‎ผมได้รับบาดเจ็บหนัก
‎ผมบอกได้เลยว่าเรื่องนี้ชักแย่
‎ผมจะตายอย่างรวดเร็ว
‎ชีวิตของผมจะจบแน่
‎ผมคิดว่าผมจะยิงนักบิน
‎เพราะคืนนี้ผมไม่อยากตายคนเดียว
‎ผมไม่อยากเหงา แค่...
‎มันไม่ใช่การคิดถ้วนถี่หรือนึกถึง ‎เรื่องเหนือธรรมชาติอะไรทั้งนั้น
‎ผมแค่ไม่อยากตายคนเดียว
‎(เดวิดยิงนักบินแฮรี่ ไชร์อ็อคที่หัว)
‎(ไชร์อ็อคตายคาที่)
‎หลังจากยิงนักบิน
‎ผมวางปืนลงแล้วเริ่มเดินลงจากเครื่องบิน
‎ผมจำได้อย่างนั้นก่อนหมดสติ
‎ผมคิดว่าผมถูกยิงบริเวณ ‎ประตูเครื่องบินตอนผมเดินออกมา
‎ผมโดนจ่อยิงระยะเผาขนที่หลังศีรษะ
‎คนส่วนใหญ่ไม่รอดเมื่อถูกยิงเข้าที่หัว
‎แต่ผมยังอยู่ ในอีก 38 ปีต่อมา
‎คิดดูละกัน
‎การที่ผมหัวเราะได้กับเรื่องนี้ จะบ้าตาย
‎(เดวิดมีอาการโคม่าสิบวัน)
‎(แปดเดือนต่อมา)
‎(แพทย์พิจารณาแล้วว่าเขาพร้อม ‎ขึ้นศาลพิจารณาคดีฆาตกรรม)
‎ผมรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ทำได้อย่างที่สุด
‎อาจดูเหมือนผมไม่น่ามีความรู้สึกเสียใจ
‎เชื่อเถอะ ผมเสียใจจริงๆ
‎เช้าวันนั้นผมไม่ได้ตื่นขึ้นมา
‎โดยคิดว่าผมจะออกไปฆ่าคนเลย
‎ผมอยากจะหยุดและบอกตัวเองได้ว่า "รอก่อน"
‎แต่ เปล่า
‎มี...
‎ชิปความรู้สึกไม่ทำงาน
‎เหมือนเดลต้าในเรื่องสตาร์เทรค
‎ให้ตายสิ
‎ผมอยากจะมีความห่วงใย
‎ผมไม่ค่อยมีอารมณ์ความรู้สึกมากนัก
‎ตอนนั้นชีวิตผมไม่ค่อยมีความรู้สึก
‎ผมไม่ชอบพิจารณาเจาะลึกตัวเอง
‎ผมไม่ควรพูดว่าไม่ชอบ ปกติผมแค่ไม่ทำ
‎มันไม่มีอะไรน่าชอบนั
‎ไม่มีอะไรถูกต้อง
‎แต่มันไม่จริงเลย
‎สิ่งที่ถูกต้องคือนักบินคนนั้น ‎อาสาเป็นตัวประกันแทนเด็ก
‎เพื่อแทนที่เด็กคนนั้น
‎วันนั้นมีแค่เรื่องนี้ที่ถูกต้อง
‎ตอนนี้ถ้าผมแกล้งร้องไห้ได้ ผมคงทำ
‎แต่ผมทำไม่ได้
‎ผมคิดถึงพ่อ
‎เกือบขำแล้วนะเมื่อพูดอย่างนี้ ‎หลังจากผ่านไป 38 ปี
‎เมื่อเราสูญเสียพ่อแม่ เราจะคิดถึง ‎พวกเขา ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่แล้ว
‎ผมจอร์จ ไชร์อ็อค ลูกชายของแฮรี่ ลี ไชร์อ็อค
‎ผลกระทบระยะยาวจากเรื่องที่เกิดขึ้น...
‎การตายของพ่อ พวกเราทุกคนทำใจได้ยากมาก
‎หลานของเขา ลูกของเราก็คิดถึงเขา
‎คือเรารู้จักเขา เรายังรู้ว่าเขาคือใคร...
‎คนอื่นไม่รู้
‎ผมอยากให้ลูกชายผมได้โตมากับเขา
‎นี่คือความเสียใจ ดังนั้น...
‎พ่อผมมาจากพื้นเพคนธรรมดาในโอไฮโอ
‎เขาโตมาโดยมีความฝันมาตลอดว่า ‎อยากบินได้เหมือนปีเตอร์แพน
‎ดังนั้นตอนเขาอายุ 20
‎เขาเข้าร่วมโครงการ ‎นักบินฝึกหัดของกองทัพอากาศ
‎พ่อผมรับใช้ชาติ 30 ปี
‎และร่วมรบในสมรภูมิสำคัญสามครั้ง ‎สงครามโลกครั้งที่ 2 เกาหลีและเวียดนาม
‎แต่เขาเกษียณตอนอายุ 51
‎แน่นอนว่าเขาได้รับการ ‎เชิดชูเกียรติที่ผ่านสมรภูมิมามาก
‎เขาเป็นนักบินที่เก่งมาก
‎(วันที่ถูกยิง)
‎(แฮรี่ ไชร์อ็อคฝากข้อความถึงภรรยาที่บ้าน)
‎พ่อทิ้งข้อความไว้ที่เคาน์เตอร์ ‎เพราะแม่ผมไม่อยู่บ้าน
‎แม่ผมชื่อดี พ่อผมชื่อลี
‎"เกิดเหตุจับตัวประกันทางใต้ของเมือง"
‎"ผมต้องพาตำรวจบินไปดูสถานการณ์"
‎"ลี"
‎(แค่หนึ่งชั่วโมงต่อมา แฮรี่ก็ถูกยิงที่ศีรษะ)
‎ผมโกรธมากอยู่หลายปี
‎ภรรยาผมคิดว่าผมยังโกรธมาก ‎ผมพูดไม่ได้ว่าผมโกรธมาก
‎ตอนนี้ผมเฉยๆ แค่คิดว่าคีธต้อง ‎รับผิดชอบและอธิบายกับพระเจ้าเอง
‎(คีธพร้อมขึ้นพิจารณาคดี)
‎เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนฉลาดมาก
‎เขาน่าจะตัดสินใจได้อย่าง ‎ถูกต้องและชอบธรรมในอายุเท่านั้น
‎ส่วนเรื่องความสำนึกผิดของเขา...
‎ดูจากประวัติของเขาแล้ว ยากที่ผมจะเชื่อ
‎คีธเป็นพวกมุ่งมั่นกล้าเสี่ยง ‎ไม่ใช่เฉพาะเหตุการณ์วันนั้น
‎มันเป็นเส้นทางชีวิตตลอดสิบปี
‎(มิสซูลา มอนตานา)
‎เป็นการตัดสินเฉพาะบุคคลที่ ‎จะอภัยให้การกระทำของใครสักคน
‎บางคนอภัยไม่ได้ ‎กับบางคน มันคือวิธีชะล้างจิตวิญญาณ
‎น้องชายผมเป็นผลจากการเลี้ยงดูในวัยเด็ก
‎เขาคงไม่เป็นอย่างทุกวันนี้
‎ถ้าวัยเด็กไม่กำหนดเส้นทางให้เขาเป็น
‎ผมชื่อบรูซ คีธ พี่ชายของเดวิด คีธ
‎(หลังเหตุฆาตกรรม)
‎(บรูซเป็นคนแรกๆ ‎ที่เข้าเยี่ยมเวดิดในห้องไอซียู)
‎ตอนที่ผมเห็นเขานอนโรงพยาบาล ‎กับท่อและสายต่างๆ
‎และมีจอบอกการเต้นของหัวใจ
‎มันน่ากลัวมากเมื่อนี่คือพี่น้องใกล้ชิดกับเรา
‎และคุณอาจเห็นในทีวีเป็นครั้งคราว
‎แต่เมื่อมันเกิดขึ้นจริง ต่อหน้าคุณ มันทรมานใจ
‎(เดวิดเข้ารับการผ่าตัดช่วยชีวิตหลายครั้ง)
‎ไม่มีใครรู้ว่าเขาจะอยู่หรือตาย
‎เขาต้องใช้เครื่องช่วยหายใจน่ะ
‎พอมาได้ยินอีกที เขาก็มีกำหนดขึ้นศาลแล้ว
‎เพราะเราไม่พิจารณาคดี ‎คนที่ยังไม่หายดีจากการบาดเจ็บสาหัส
‎เราต้องรอจนกว่า ‎เขาจะแก้ต่างให้ตัวเองได้สักหน่อย
‎เขาโดนกดดันมาก
‎กับการต้องขึ้นศาล ‎หลังทำเรื่องร้ายแรงน่ากลัวลงไป
‎(เดวิดถูกตั้งข้อหาฆ่าแฮรี่ ไชร์อ็อค)
‎(และลักพาตัววิลเลียม โครส จูเนียร์)
‎(เป็นไปได้ที่เขาจะถูกตัดสินประหารชีวิต)
‎(เดวิดเลือกที่จะไม่ปฏิเสธ ‎ข้อกล่าวหา และรับสารภาพ)
‎เมื่อเขาขึ้นศาลและรับสารภาพทุกข้อหา
‎ผมเข้าใจว่าทำไมเขาทำแบบนั้น
‎มันคือการรับผิดชอบ
‎ระหว่างนั่งในศาลรับฟังผู้พิพากษาแถลงโทษ
‎ผมจำข้อความที่ผู้พิพากษา ‎แถลงได้อย่างชัดเจน ท่านบอกว่า
‎"ไอ้หนู เธอหมดหน้าตักจริงๆ คราวนี้"
‎(วันที่ 10 เมษายน ปี 1985 ‎เดวิดถูกตัดสินประหารชีวิตสองครั้ง)
‎มีสักกี่คนที่เคยได้ยินว่ามีโทษประหารสองครั้ง
‎ในการพิจารณาคดีเดียวกัน
‎ผมคิดว่าโทษของเดวิด
‎ที่ผู้พิพากษาตัดสินนั้น ไม่ถูกต้อง
‎ผมคิดว่าการฆ่าคน
‎ไม่คุ้มที่จะพยายาม
‎ผมไม่รู้ว่าหลายปีนี้ ‎ผมทำใจได้แล้วหรือเปล่าด้วยซ้ำ
‎แต่ว่า...
‎ผมรู้แน่ว่าผมจะไม่มีวันเห็นเขาอีกนอกลูกกรง
‎เขาเลือกเดินตาม ‎ความรู้สึกผิดเพราะเขารู้ว่าเขาทำ
‎เขาจึงซื่อสัตย์กับตัวเองและกับศาล
‎เขาจะไม่มีวันไม่เสียใจกับสิ่งที่ทำไป
‎เขารู้ว่าเขาทำตัวเอง
‎เขารู้ว่าเขาชดใช้แพงมากกับสิ่งที่ทำไป
‎เขาเป็นอันตรายต่อสังคมหรือเปล่าล่ะ
‎ผมไม่คิดอย่างนั้น
‎ผมอยากเห็นเขาถูกปล่อยตัวและใช้ชีวิตดีกว่าเดิม
‎มันเป็นไปได้
‎(พอลสัน มอนตานา)
‎คดีนี้ไม่มีข้อสงสัยว่าใครผิดหรือถูก
‎ไม่มีข้อสงสัยว่าใครทำ
‎ไม่มีการจับผิดตัว
‎(ศาลเขตที่ยี่สิบ)
‎แต่เหมือนที่เขาพูดว่า ‎ คนไอริชไม่เห็นสีขาวและดำ
‎เพราะพวกเขาเห็นทุกสีนอกจากนั้น
‎นั่นคือปัญหาของผม ผมเห็นทุกสีในเรื่องราวแบบนี้
‎ผมชื่อจิม แมนลีย์
‎ผมเป็นผู้พิพากษาศาลเขตของเขตที่ยี่สิบ
‎ซึ่งเป็นเขตอำนาจศาลที่พิจารณาคดีนี้
‎(จิม แมนลีย์เป็นอัยการในช่วงตัดสินโทษเดวิด)
‎(ตราประทับของรัฐมอนตานา)
‎เดวิด แคเมรอน คีธ ‎ถูกตัดสินประหารชีวิตในห้องนี้
‎ที่โต๊ะตัวนั้น
‎เมื่อศาลประกาศโทษ
‎ผมจำได้ว่าเขาไม่ได้ ‎ส่งเสียงสักคำ ไม่ได้โวยวาย
‎(เจมส์ แมนลีย์ ผู้พิพากษาเขต)
‎หรือแสดงความรู้สึกมากนัก
‎ตลอดกระบวนการพิจารณาคดี
‎เขานั่งฟังอย่างอดทน
‎เราคงไม่มีวันเดาได้เลยว่า
‎เขากำลังถูกตัดสินโทษร้ายแรงขนาดนี้
‎แทบไม่เคยได้ยินใครรับสารภาพ
‎ถ้าผู้ต้องหารู้ว่าจะถูกตัดสินประหารชีวิต
‎เว้นแต่ว่าเขาอยากตาย
‎มันจึงน่าแปลกใจ แต่กลับกัน เขาก็ไม่แก้ต่างใดๆ
‎คดีฆาตกรรมนี้ตรงตามเกณฑ์ ‎ตัดสินโทษประหารทุกอย่าง
‎ขอแค่สังคมมนุษย์ยังคงอยู่ ‎จะต้องมีการชดใช้ความผิด
‎ซึ่งผมเข้าใจในเรื่องนี้
‎กลับกัน
‎การมีโทษประหารไม่ได้ลดเหตุฆาตกรรมมากนัก
‎แต่ถ้าผมต้องทำตามตัวบทกฎหมาย
‎ในฐานะผู้ใช้กฎหมาย
‎วันนี้ผมจะตัดสินโทษประหารชีวิตเขาอยู่ดี
‎แต่โดยส่วนตัวแล้ว ‎ผมไม่เห็นด้วยเลยกับโทษประหาร
‎(ผู้พิพากษากำหนด ‎วันประหารในคดีลักพาตัวปี 1984)
‎(กำหนดวันประหารของเดวิด ‎คือวันที่ 1 ธันวาคม ปี 1988)
‎(เกือบสี่ปีหลังคำตัดสิน)
‎(ศาลเลคเคาน์ตี)
‎(หลายสัปดาห์ก่อนวันประหารเดวิด)
‎(ทนายของเขายื่นอุทธรณ์โดยตรง ‎ต่อผู้ว่าการรัฐเพื่อขอความกรุณา)
‎ผู้ว่าการรัฐสวินดอนศึกษารายละเอียด ‎ของคดี คุยกับทุกคนที่เกี่ยวข้อง
‎ไปที่เรือนจำและนั่งคุยกับเขาต่อหน้า
‎และได้คุยกับเขาเป็นครั้งคราว
‎ในตอนนั้น ผมเข้าใจว่า ‎เดวิด แคเมรอน คีธกลายเป็นคริสเตียนแล้ว
‎และเดินสายพูดคุยกับกลุ่มนักเรียนไฮสคูล
‎เกี่ยวกับอาชญากรรมและยาเสพติด
‎และทำให้ผู้ว่าการรัฐเชื่อว่าเขาสำนึกผิดแล้ว
‎(ห้องพิจารณาคดีเขต ซีบี แม็คนีล)
‎ผู้ว่าการรัฐชั่งน้ำหนักทุกอย่าง ‎และลดโทษจากโทษประหาร
‎เหลือจำคุกตลอดชีวิตโดยไม่มีสิทธิ์ขอทัณฑ์บน
‎เป็นครั้งแรกเท่าที่ผมจำได้ที่ผู้ว่าการรัฐมอนตานา
‎ละเว้นโทษประหารอย่างนี้
‎ผมเข้าใจว่าเดวิด คาเมรอน คีธ ‎แสดงตัวตนหลายด้าน
‎กับหลายคนในช่วงหนึ่ง
‎ผมไม่รู้ว่าคนไหนคือเดวิด แคเมรอน คีธตัวจริง
‎แต่ถ้าเขาจริงใจ ‎และสำนึกผิดจริงๆ กับสิ่งที่ทำลงไป
‎และถ้าปรึกษาครอบครัวเหยื่อแล้ว
‎ถึงจุดนี้ผมคงไม่คัดค้านที่จะให้เขาได้ทัณฑ์บน
‎(ห้องพิจารณาคดี ‎เขตอำนาจศาลที่ยี่สิบ มอนตานา)
‎(สโปเคน วอชิงตัน)
‎เมื่อฉันคิดถึงพ่อ ฉันภูมิใจ
‎ฉันไม่ได้ภูมิใจกับความผิดที่เขาทำ ‎แต่ฉันภูมิใจที่ ถึงจะมีเรื่องทั้งหมดนี้
‎เขารักเรา
‎เท่าที่เขาจะรักได้
‎ผมไม่คิดว่าเขาเป็นคน ‎ชอบความรุนแรงแม้แต่นิดเดียว
‎แต่ผมเคยเห็นคนติดยาหลายคนที่จนมุม
‎และน่าเศร้าที่พร้อมทำ ‎ทุกอย่างที่ทำได้เพื่อให้ได้เสพยา
‎เพื่อจะรับมือกับชีวิตได้
‎ฉันรู้ ไม่สงสัยเลย
‎มันไม่ใช่สิ่งที่เตรียมไว้ล่วงหน้า ‎ไม่ได้ทำเพราะชั่วร้าย แต่เป็น...
‎"พระเจ้าช่วย ฉันกลัวจะตายแล้ว ‎ไม่รู้จะทำยังไงดี"
‎(แคเมรอนอายุสองขวบ ‎ ทราซีเก้าขวบตอนที่พ่อติดคุก)
‎(พวกเขาไปเยี่ยมพ่อเป็นประจำ)
‎นี่คงเป็นภาพเดียว รูปเดียวที่ผมได้ถ่ายกับพ่อ
‎ที่จริงเราเอาภาพนี้ไปขยาย ‎เป็นภาพที่เราติดไว้ข้างบันได
‎ผมจำความได้ก็รู้ว่าพ่อติดคุกแล้ว
‎ถึงเขาอยู่ในคุกตลอด เขาก็ดีกับผมมาก
‎สำหรับคนที่ติดคุกมาตลอดชีวิต
‎ผมไม่เคยเห็นใครที่มีความหวังมากเท่านี้
‎ยังอยากสร้างความแตกต่าง ยังอยากเป็น...
‎ส่วนหนึ่งในชีวิตผม อยากรู้ว่าผมชอบอะไร
‎และขอรูปของลูกๆ ผม
‎เราคุยกันสัปดาห์ละครั้งเป็นอย่างมาก
‎ทุกคน ไม่ว่าจะทำผิดอะไร สมควรได้โอกาส
‎ยังไงพวกเขาก็คือมนุษย์
‎ผมคิดว่าเขารับโทษสาสมกับความผิดที่เขาทำแล้ว
‎แต่ ผมก็เข้าใจว่าเขาพรากชีวิตคน
‎ฉันไม่เคยคิดจริงจังเกี่ยวกับเหยื่อ...
‎จนกระทั่งตอนนี้
‎ไม่รู้สิ เพราะตอนนั้นฉันเพิ่งเก้าขวบ
‎ฉันไม่สามารถจะ
‎คิดถึงเหยื่อในเรื่องทั้งหมดนี้
‎แต่ถ้าพวกเขาได้พบพ่อ ได้คุยกับเขา
‎ผมคิดว่าพวกเขาคงยกโทษให้พ่อ
‎(ความรักนำมาซึ่งความเชื่อ ความหวัง ‎ความอดทน ทุกอย่าง ความรักไม่เคยล้มเหลว)
‎(เบตตีส์ ไดเนอร์ พอลสัน มอนตานา)
‎เดวิด คีธ ผมพบว่าการคุยกับเขาน่าสนใจ
‎(ขอต้อนรับสู่เบตตีส์)
‎ผมพบเจอฆาตกรมาเยอะ
‎และเขาไม่เหมือนฆาตกรทั่วไปเลย
‎ถ้าคุณพบเดวิดในร้านอาหารกลางเมือง
‎คุณคงคิดว่าเขาเป็นคนฉลาดมาก ‎คนธรรมดาทั่วไป
‎(กินที่นี่)
‎(เปิด ร้านเล็กรสเลิศ)
‎เขาไม่ใช่คนโง่ เขาแค่ตัดสินใจผิด
‎ผมเดนนิส โจนส์ ผมเคยเป็น ‎ผู้สื่อข่าวของหนังสือพิมพ์มิสซูเลียน
‎(นักบินตายในเหตุการณ์จับตัวประกัน)
‎ผมขึ้นปกด้วยภาพลำเลียง ‎เดวิด คีธ แฮรี่ ไชร์อ็อคที่สนามบิน
‎และตามคดีนี้ต่อเนื่องจนปิดคดี
‎(คำให้การของฆาตกร)
‎เดวิดบอกว่ามันแค่เป็น ‎วันซวยวันหนึ่ง ซึ่งจริงๆ มากกว่านั้น
‎(เดนนิส โจนส์อยู่ในที่เกิดเหตุในวันนั้น)
‎(และต่อมาได้สัมภาษณ์เดวิด ‎ที่โรงพยาบาลและในคุก)
‎(พวกเขาติดต่อกันเป็นเวลาหลายปี)
‎ผมได้คุยกับเดวิดจากการสัมภาษณ์หลายครั้ง
‎เราได้ติดต่อกันต่อเนื่อง ‎โดยที่เขา เขียนจดหมายถึงผม
‎ผมไม่เห็นว่ามีใครอีกที่สัมภาษณ์เขา
‎ทุกคนเข้าถึงเขาได้มากพอๆ กับผม
‎แต่มาถึงจุดหนึ่ง ‎เขาก็ไม่อยากคุยกับใครนอกจากผม
‎เขาเขียนเล่าเรื่องส่วนตัว ‎หลายอย่าง เรื่องความรู้สึกมาในจดหมาย
‎หมดเปลือกมาก
‎และทั้งหมดนั้นดูเหมือนซื่อตรงมากด้วย
‎ผมไม่คิดว่าเขาพยายามจะทำให้ใครประทับใจ
‎ผมคิดว่าเขาสำนึกเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป
‎ผมว่ามันคงเป็นความพยายาม ‎ที่จะแสดงออกว่าเขารู้สึกผิด
‎ให้ตายสิ ผมโกหกตัวเอง ‎มานานแค่ไหน สิบสองปีมั้ง
‎ที่จริงโกหกทุกคนเกี่ยวกับเรื่องนี้
‎ยอมรับสารภาพ ขึ้นศาล
‎ผมแค่พยายามขอเมตตาจากศาล
‎และหวังว่าผมจะได้ลดโทษสักเล็กน้อย
‎ผู้พิพากษาจะได้ไม่ต้อง ‎เสียเวลา เงินทองและอื่นๆ
‎ท่านคงไม่ตัดสินประหารชีวิตผม
‎เพราะผมสำนึกผิดแล้วจริงๆ
‎ทั้งหมดนั้นผมคิดถึงแต่ตัวผมเอง
‎ผมรับโทษพอแล้วหรือยัง
‎ศาลดูเหมือนไม่คิดอย่างนั้น และ...
‎ผมไม่รู้จะพูดยังไง
‎ผมคิดจริงๆ ว่าผมได้รับโทษหนักเกินไป
‎คุณไม่เคยเห็นรูกระสุนหลังหัวผม แต่ว่า...
‎ผมถูกจ่อยิงหลังหัวนะ
‎ไม่ว่ายังไง มันดูจะไม่ถูกต้อง
‎แต่นั่นแหละ องุ่นเปรี้ยว
‎ผมทำตัวเอง
‎มันก็เลยต้องยอมรับ
‎นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเสียง ‎เดวิด คีธหลังจากไม่ได้ยินมานาน
‎ถ้าผมฟังไม่ผิด เขาพูดว่า
‎เขาคิดจะ
‎เลี่ยงโทษประหารด้วยการรับสารภาพ
‎ตอนนี้เขาบอกว่านั่นคือแรงจูงใจของเขา
‎แต่ตอนนั้น เขาทำเหมือนว่าเขาจะรับผิดชอบ
‎รู้มั้ย
‎ทุกอย่างมีคำอธิบาย
‎อาจเป็นความจริง ‎แค่ส่วนเดียวที่เขาอยากรับผิดชอบ
‎แต่ขณะเดียวกัน เขาก็ทำเพื่อหวังผล
‎อย่างที่เขาบอก
‎"เลี่ยงโทษประหาร"
‎ฟังแล้วแทบจะเหมือนเขาย้อนเวลากลับไป
‎ฟังแล้วก้าวร้าวกว่าเดิม
‎ทั้งที่ตอนนี้เขามีเวลามากมายให้คิด
‎เขาเปลี่ยนไป
‎เขาคิดถึงเดวิด คีธ ‎ไม่ได้คิดถึงคุณไชร์อ็อคและครอบครัว
‎และแค่เรื่องนี้ก็น่าผิดหวังแล้ว
‎(ไวท์ฟิช มอนตานา)
‎(บ้านไชร์อ็อค)
‎(จอร์จเคยรับฟังคำสารภาพของเดวิดในศาล)
‎(เขาไม่เคยได้ยินเสียงเดวิดนับแต่นั้น)
‎วันนั้นไม่มีอะไรถูกต้องเลย
‎มันไม่จริงซะทีเดียว
‎สิ่งที่ถูกต้องจริงๆ ในวันนั้น ‎คือนักบินอาสาแลกตัวกับเด็ก
‎นั่นคือเรื่องเดียวที่ถูกต้องในวันนั้น
‎ถ้าผมแกล้งร้องไห้ได้ในตอนนี้ ผมคงทำ
‎แต่ผมทำไม่ได้
‎ผมเสียใจที่ฆ่าคุณไชร์อ็อคจากก้นบึ้งของหัวใจ
‎มันไม่ใช่สิ่งที่ผมตั้งใจไว้ ‎แม้แต่ห้าวินาทีก่อนหน้านั้น
‎เพราะตอนนั้นผมไม่คิดจะยิงใครตรงนั้นเลย
‎ผมพยายามจะหนี
‎ผมพยายามจะหนีอยู่นานหลายชั่วโมง
‎เดวิด คีธบอกว่า "ผมไม่คิด ‎จะทำร้ายใคร ผมคิดแค่จะหนี"
‎มันยากจะเชื่อสักหน่อย
‎วันหนึ่ง เขาใช้ปืนปล้นร้านยา
‎เขาปล้นยาแก้ปวด
‎เขาหลีกเลี่ยงการจับกุม
‎เขาพยายามฆ่ามาแล้ว ด้วยการยิงเจ้าของร้าน
‎เขาใช้ปืนจี้ลักพาตัวลูกชายเจ้าของร้าน
‎จับพ่อผมเป็นตัวประกัน
‎และฆ่าเขา ในวันเดียวกันนั้น
‎แล้วการที่จะบอกว่า ‎โจรมืออาชีพนับสิบปีคนนี้เป็นโรคจิต
‎(ตั้งข้อหาเด็กหนุ่ม)
‎ทั้งที่เขาทำผิดซ้ำซาก เข้าออกคุกตลอดสิบปี
‎อยู่ระหว่างทัณฑ์บน
‎แต่เขารู้จักพูดแก้ต่าง
‎เขาบ่มเพาะขัดเกลาการทำผิดมาตลอดชีวิต
‎จนชีวิตเขาจบลงอย่างน่าเศร้า
‎(ฆาตกรรม)
‎เขาเชื่อว่าตัวเองสำนึกผิดหรือเปล่า
‎เป็นคำถามที่ดี
‎สำหรับคนที่มีแนวโน้มต่อต้านสังคมอย่างนั้น
‎และคนที่พูดเก่ง
‎เข้าใจพูดมาก
‎เชื่อได้มั้ยเหรอ
‎ผมไม่เชื่อ
‎เขาคือคนเจ้าเล่ห์ตัวจริง
‎และถ้าเขาหาทางลดโทษได้เป็นพิเศษ
‎ทำให้ผู้ว่าการรัฐเปลี่ยน ‎คำตัดสินโทษเขา เขาคงทำ
‎ผมจะเสียใจที่ฆ่าคุณไชร์อ็อคไปจนวันตาย
‎ผ่านมาแล้วกว่าครึ่งชีวิตผมนับจากวันนั้น
‎ผมเสียเวลาและพลังมากมาย
‎ในคุก
‎ผมสมควรได้รับโทษก็จริง แต่ว่า...
‎ผมทำอย่างอื่นได้
‎(สามเดือนหลังจากให้สัมภาษณ์ครั้งแรก)
‎(เดวิด คีธยอมตอบคำถามเพิ่มเติม)
‎ผมอยากดูแลหลานๆ ของผม
‎เพื่อที่พวกเขาจะไม่มีวันออกนอกลู่นอกทาง
‎ผมซื่อสัตย์กับคนอื่นได้
‎และอยากซื่อสัตย์กับพวกเขา ผมอยากซื่อสัตย์
‎เขาเชื่อว่าเขาสำนึกผิดมั้ยเหรอ
‎เป็นคำถามที่ดี
‎สำหรับคนที่มีแนวโน้มต่อต้านสังคมแบบนั้น
‎คนที่พูดเก่ง
‎เข้าใจพูดมาก
‎เชื่อได้มั้ยเหรอ
‎ผมไม่เชื่อ
‎ผมคิดว่าคนต่อต้านสังคมคงบรรยายผมได้ดี
‎แต่ผมเป็นมนุษย์อีกคนในตอนนั้น
‎นี่ไม่ใช่คำแก้ตัวกับสิ่งที่ผมทำไป
‎แต่ผมคิดว่าผมรับโทษพอแล้ว
‎ถ้าผมแก้ไขเรื่องนี้ได้ ผมจะทำ
‎แต่เราทุกคนรู้ว่าเป็นไปไม่ได้
‎ผมบอกได้อย่างจริงใจจากก้นบึ้งของหัวใจ
‎ผมเสียใจ
‎ขอโทษ ผม...
‎มีบางอย่าง ถ้าผมพยายามพูดออกมาให้ได้
‎มันจะทำให้ร้องไห้ไม่หยุด
‎และ...
‎ผมไม่อยากให้ใครสงสารผม หรืออะไรทำนองนี้
‎ผมไม่ใช่คนเดิมแล้ว
‎สังคมไม่ควรต้องเลี้ยงดูผมไปตลอดชีวิต
‎ขอโอกาสให้ผมเลี้ยงดูตัวเอง
‎(เดวิดยังคงอยู่ในเรือนจำที่มีการป้องกันสูงสุด)
‎(เขาไม่ได้สิทธิ์ขอทัณฑ์บน)
‎สิ่งที่ผมพลาดไปในชีวิต ‎คงเขียนเป็นหนังสือได้เล่มนึง
‎คงเป็นร้อยเล่ม
‎คุณ ผม ทุกคน
‎เราทุกคนทำผิดพลาดกันทั้งนั้น
‎อย่าเสียเวลาชีวิตเหมือนผม
‎คำบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย