1
00:00:15,720 --> 00:00:20,040
‎ผมว่ามันเป็นเรื่องสำคัญ
‎แต่ก็เป็นเหตุการณ์ที่น่าวิตกมาก

2
00:00:22,680 --> 00:00:26,800
‎ตอนนั้นเกือบห้าโมงเย็น

3
00:00:26,880 --> 00:00:29,960
‎ผมขับไปที่สนามบิน

4
00:00:32,720 --> 00:00:35,280
‎แล้วผมก็เห็นเครื่องบินอยู่บนลานบิน

5
00:00:37,160 --> 00:00:40,120
‎ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

6
00:00:40,200 --> 00:00:43,280
‎นอกจากชายคนนี้ที่ปล้นร้านขายยา

7
00:00:44,440 --> 00:00:47,000
‎และจับตัวประกันไว้ในเครื่องบิน

8
00:00:49,480 --> 00:00:51,760
‎ผมคิดว่าทุกคนรู้แล้วขณะที่เวลาล่วงผ่านไป

9
00:00:51,840 --> 00:00:54,440
‎ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

10
00:00:54,520 --> 00:00:56,800
‎(หยุด)

11
00:00:56,880 --> 00:00:59,120
‎ตอนนั้นมันเงียบมากๆ

12
00:01:01,400 --> 00:01:03,280
‎จนกระทั่งมีเสียงปืนดังขึ้น

13
00:01:04,000 --> 00:01:08,480
‎(หลังจากมีการรื้อฟื้น
‎โทษประหารในสหรัฐฯ เมื่อปี 1976)

14
00:01:08,560 --> 00:01:12,680
‎(มีคนต้องโทษประหารชีวิตมากกว่า 8,000 คน)

15
00:01:13,280 --> 00:01:18,160
‎(นี่คือเรื่องราวของนักโทษประหาร 22740)

16
00:01:19,320 --> 00:01:22,440
‎เมืองเล็กๆ แบบนี้
‎ไม่ค่อยมีอะไรเกิดขึ้นหรอก

17
00:01:23,960 --> 00:01:28,400
‎เคยมีคดีฆาตกรรมทั้งในและรอบๆ บริเวณนี้

18
00:01:28,480 --> 00:01:29,920
‎แต่นี่เป็นเรื่องใหญ่

19
00:01:32,600 --> 00:01:35,360
‎ทุกคนตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

20
00:01:41,160 --> 00:01:42,600
‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)

21
00:01:54,040 --> 00:01:59,280
‎(วันซวย)

22
00:02:04,800 --> 00:02:08,920
‎(ห้ามเข้า ห้ามล่วงล้ำ)

23
00:02:09,800 --> 00:02:14,720
‎(เรือนจำครอสโร้ดส์ เชลบี รัฐมอนตานา)

24
00:02:16,760 --> 00:02:22,000
‎อย่างนั้นแหละ หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า...

25
00:02:22,960 --> 00:02:24,040
‎ขอบคุณ

26
00:02:24,120 --> 00:02:25,960
‎เห็นไหม ฉันไม่มีวันเข้าใจได้

27
00:02:36,760 --> 00:02:42,400
‎(ปี 1985 เดวิด คีธต้องโทษ
‎ประหารชีวิตข้อหาฆาตกรรม)

28
00:02:44,720 --> 00:02:47,280
‎ผมชื่อเดวิด แคเมรอน คีธ

29
00:02:53,280 --> 00:02:57,000
‎ก่อนวันนั้นผมไม่เคยทำ
‎เรื่องรุนแรงมาก่อนเลยในชีวิต

30
00:02:57,840 --> 00:03:02,920
‎(เขาถูกจำคุกมานาน 37 ปีแล้ว)

31
00:03:08,000 --> 00:03:09,680
‎มันเป็นวันที่แย่ที่สุดในชีวิตผม

32
00:03:09,760 --> 00:03:13,640
‎การตัดสินใจที่แย่ที่สุดในชีวิต
‎นำไปสู่ช่วงเวลานั้น แต่ว่า...

33
00:03:14,560 --> 00:03:15,760
‎มันก็เป็นไปตามนั้น

34
00:03:15,840 --> 00:03:19,720
‎มันไม่ใช่สิ่งที่ผมเรียกคืนได้แค่เพราะผมเสียใจ

35
00:03:37,320 --> 00:03:42,360
‎(เดวิดเกิดในสโปแคน วอชิงตัน ปี 1956)

36
00:03:52,080 --> 00:03:57,160
‎(พ่อของเขาเป็นทนายในท้องที่ชื่อดัง)

37
00:04:00,360 --> 00:04:03,800
‎พ่อผม เขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยม

38
00:04:03,880 --> 00:04:08,040
‎เขาเป็นทนายที่ยอดเยี่ยมดีกว่า
‎เขาไม่ค่อยได้ทำหน้าที่พ่อ

39
00:04:10,600 --> 00:04:11,840
‎เขาดื่มหนัก

40
00:04:13,160 --> 00:04:16,840
‎เขาเป็นหนึ่งในคนติดเหล้าที่ทำงานได้

41
00:04:16,920 --> 00:04:18,360
‎ทำงานเยอะมาก

42
00:04:19,400 --> 00:04:23,080
‎มีคนพูดเรื่องลูกของนักเทศน์มักจะก่อเรื่อง

43
00:04:23,960 --> 00:04:26,160
‎แค่เพราะพวกเขาเป็นลูกของนักเทศน์

44
00:04:26,240 --> 00:04:28,840
‎ลูกของทนายก็คงเหมือนกัน

45
00:04:30,920 --> 00:04:33,120
‎เราไม่ได้มีพ่อแม่ดูแลดีนัก

46
00:04:36,520 --> 00:04:42,480
‎ผมลองดื่มเหล้าตอนแปดขวบ
‎หรือเก้าขวบอย่างน้อย

47
00:04:42,560 --> 00:04:44,760
‎เพราะพ่อผมจัดปาร์ตี้บ่อย

48
00:04:44,840 --> 00:04:46,360
‎ปาร์ตี้ค็อกเทล

49
00:04:48,000 --> 00:04:51,320
‎ผมน่าจะเคยเมาต่อหน้าพวกเขาอยู่บ้าง

50
00:04:51,400 --> 00:04:54,160
‎แต่จำไม่ได้ว่าพวกเขาเคยตำหนิผม

51
00:04:58,720 --> 00:04:59,880
‎ผมเป็นแค่...

52
00:05:03,200 --> 00:05:05,400
‎เฟอร์นิเจอร์ ก็ว่าได้

53
00:05:10,440 --> 00:05:13,520
‎(เดวิดถูกส่งเข้า
‎โรงเรียนประจำเมื่ออายุ 11 ปี)

54
00:05:13,600 --> 00:05:16,560
‎(ห่างไกลจากครอบครัวนับพันกิโลเมตร)

55
00:05:21,760 --> 00:05:24,400
‎มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกถูกประคบประหงม

56
00:05:26,680 --> 00:05:28,560
‎และผมเริ่มติดยา

57
00:05:30,640 --> 00:05:37,040
‎ยาเสพติดทำให้ผมทนรับ
‎ความรู้สึกเจ็บปวดได้ง่ายขึ้น

58
00:05:38,440 --> 00:05:44,160
‎มันเริ่มด้วยที่เราเรียกว่า
‎ยาเสพติดทั่วไป เช่น กัญชา

59
00:05:45,480 --> 00:05:49,640
‎แต่ใช้เวลาไม่นานนัก

60
00:05:49,720 --> 00:05:54,560
‎ผมก็พัวพันกับแอมเฟตามีนและเข็มฉีดยา

61
00:05:55,560 --> 00:06:00,640
‎ผมโตมาแบบลุ่มๆ ดอนๆ ในช่วงก่อนอายุ 20 ปี

62
00:06:00,720 --> 00:06:07,640
‎หลังจากนั้น ผมก็พัวพัน
‎กับชีวิตในแวดวงอาชญากรรม

63
00:06:09,480 --> 00:06:14,640
‎ไม่เคยใช้ประโยชน์จาก
‎สภาพแวดล้อมและชีวิตที่ได้เกิดมา

64
00:06:14,720 --> 00:06:16,480
‎โดยคิดทำอะไรกับมันสักอย่างเลย

65
00:06:18,000 --> 00:06:19,480
‎ผมดันฉีดยาเข้าแขนตัวเอง

66
00:06:20,280 --> 00:06:21,840
‎ผมทำกับชีวิตผมอย่างนี้

67
00:06:31,120 --> 00:06:32,240
‎(ในวัยผู้ใหญ่)

68
00:06:32,320 --> 00:06:36,240
‎(การเสพติดยาทำให้เดวิดติดคุกหลายครั้ง)

69
00:06:36,320 --> 00:06:37,920
‎(ข้อหาปล้นจี้และขโมย)

70
00:06:45,400 --> 00:06:47,400
‎(ปี 1984 เขาอายุ 27 ปี)

71
00:06:47,480 --> 00:06:50,920
‎(ตกงาน และพยายาม
‎ทำงานหาเลี้ยงครอบครัวที่เพิ่งสร้าง)

72
00:06:52,960 --> 00:06:58,040
‎ช่วงเวลานั้นในชีวิตผมดิ่งจากที่แย่เป็นเลวร้ายลง

73
00:07:00,920 --> 00:07:02,120
‎ผมเป็นปีศาจขี้ยา

74
00:07:03,760 --> 00:07:07,680
‎ไม่ทำงาน ไม่คิดจะทำงาน

75
00:07:08,440 --> 00:07:11,320
‎ตกกลางคืนผมจะปล้นจี้ร้านขายของชำ

76
00:07:11,400 --> 00:07:15,680
‎และขายของที่ปล้นได้ให้ชาวบ้านในสโปเคน

77
00:07:16,480 --> 00:07:18,840
‎ผมไม่ได้ใช้ความรุนแรงในการปล้น

78
00:07:18,920 --> 00:07:21,240
‎เรียกว่าผมเป็นแค่คนเหลวไหลคนหนึ่ง

79
00:07:23,280 --> 00:07:24,880
‎วันๆ ผมก็ทำแค่นั้น

80
00:07:25,480 --> 00:07:29,000
‎ซึ่งก็น่าจะพอมีพอกิน แต่เปล่าเลย

81
00:07:30,920 --> 00:07:33,440
‎ผมเสพยาหนักเกินไป

82
00:07:35,840 --> 00:07:37,720
‎(มิลแมน จิวเวลเลอร์ส อี-ซี โลนส์)

83
00:07:37,800 --> 00:07:40,240
‎รู้อยู่อย่างเดียว ผมต้องจ่ายค่าเช่าบ้าน

84
00:07:40,880 --> 00:07:43,480
‎ผมต้องซื้ออาหารได้

85
00:07:44,040 --> 00:07:46,840
‎เมียกับลูกสามคน...

86
00:07:48,720 --> 00:07:53,720
‎อยู่ไม่ได้เลยถ้าไม่มีรายได้

87
00:07:57,280 --> 00:08:00,720
‎ผมรู้ว่าผมต้องทำบางอย่างที่ผมไม่เคยทำมาก่อน

88
00:08:07,880 --> 00:08:09,240
‎(วันที่ 11 มกราคม ปี 1984)

89
00:08:09,320 --> 00:08:13,480
‎(เดวิดเตรียมใช้อาวุธออกปล้นเป็นครั้งแรก)

90
00:08:15,960 --> 00:08:17,920
‎เช้าวันนั้นผมออกจากบ้าน

91
00:08:18,720 --> 00:08:21,680
‎ขับวนรอบตะวันตกของมอนตานาเพื่อมองหา...

92
00:08:22,440 --> 00:08:28,320
‎ร้านค้าที่ดูเป็นกันเอง จะเรียกแบบนั้นก็ได้

93
00:08:28,400 --> 00:08:32,320
‎(เพลนส์ ดรัก ร้านขายยาเฮลท์มาร์ท)

94
00:08:33,080 --> 00:08:36,400
‎(เดวิดเดินเข้าร้านยาแถวนั้นตอนบ่ายโมงตรง)

95
00:08:36,480 --> 00:08:42,280
‎(เขาเล็งปืน เรียกร้องเงินและยา)

96
00:08:43,720 --> 00:08:45,280
‎ผมปล้นร้านยานั้น

97
00:08:45,360 --> 00:08:48,600
‎ผมคิดว่าผมทำได้ไม่ดีนัก
‎ผมเลยรีบหนีออกนอกเมือง

98
00:08:48,720 --> 00:08:51,160
‎(ใต้ เหนือ 93)

99
00:08:51,240 --> 00:08:55,640
‎ผมกลับมาที่ถนนสาย 93
‎รถตำรวจคันหนึ่งพยายามจะเรียกผมจอด

100
00:08:57,760 --> 00:09:00,880
‎ตอนนั้นผมเพิ่งออกจากคุกได้ไม่กี่เดือน

101
00:09:01,560 --> 00:09:06,360
‎แทนที่จะยอมให้ถูกจับ

102
00:09:06,440 --> 00:09:11,360
‎ผมกลับขับรถเข้าลานจอด
‎ของร้านสะดวกซื้อเล็กๆ

103
00:09:13,160 --> 00:09:15,320
‎ผมวิ่งเข้าไปในร้าน

104
00:09:17,600 --> 00:09:19,720
‎ว่าจะมองหาเกราะกำบัง

105
00:09:19,800 --> 00:09:21,920
‎ผมไม่รู้ว่าทำไมเกิดความคิดอย่างนั้น

106
00:09:22,000 --> 00:09:24,840
‎ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน

107
00:09:28,360 --> 00:09:33,120
‎ผมเดินเข้าประตูไป
‎และหางตาผมเห็นความเคลื่อนไหวหนึ่ง

108
00:09:34,080 --> 00:09:38,560
‎และผมรู้ว่าใครก็ตามที่เป็นเงาที่หางตาผม

109
00:09:38,640 --> 00:09:42,440
‎ไม่ใช่เกราะกำบังของผมแน่
‎ผมเลยยิงปืนไปทางนั้น

110
00:09:46,000 --> 00:09:50,640
‎แล้วผมก็จ่อปืนที่หลังหัว

111
00:09:50,720 --> 00:09:56,160
‎ของร่างเล็กร่างหนึ่ง
‎ที่มารู้ทีหลังว่าเป็นเด็กชายวัย 13

112
00:09:57,280 --> 00:10:02,760
‎(เดวิดหนีออกจากร้าน
‎พร้อมใช้ปืนจี้เด็ก 13 ปีหนีไปด้วย)

113
00:10:06,440 --> 00:10:09,280
‎เราขึ้นรถกระบะของพ่อเด็ก

114
00:10:13,160 --> 00:10:17,240
‎และตำรวจขบวนหนึ่งตามติดเราไปที่สนามบิน

115
00:10:20,040 --> 00:10:24,480
‎ผมพยายามจะหนี ผมพยายามอยู่หลายชั่วโมง

116
00:10:27,080 --> 00:10:30,360
‎(ระหว่างทางไปสนามบินพอลสัน)

117
00:10:30,440 --> 00:10:33,920
‎(เดวิดหยุดหลายครั้งเพื่อเจรจากับตำรวจ)

118
00:10:36,080 --> 00:10:41,120
‎ตำรวจตกลงจะหาเครื่องบินและคนขับให้ผม

119
00:10:41,200 --> 00:10:43,200
‎แลกกับตัวเด็ก

120
00:10:45,200 --> 00:10:49,840
‎ผมก็คิดว่า ถ้าผมขึ้นเครื่องบิน บินออกไปได้แล้ว

121
00:10:49,920 --> 00:10:53,560
‎นักบินคงพาผมบินข้ามเทือกเขาร็อคกี้

122
00:10:55,400 --> 00:11:00,760
‎ผมคงปล่อยนักบินไป
‎และผมก็จะจากไปไร้ร่องรอย

123
00:11:00,840 --> 00:11:02,680
‎ใช่แล้ว จากไป

124
00:11:02,760 --> 00:11:05,280
‎ไม่มีเมีย ไม่มีลูกอีก

125
00:11:05,360 --> 00:11:08,160
‎ผมคิดเรื่องทั้งหมดนี้ในตอนนั้น

126
00:11:16,720 --> 00:11:18,000
‎ที่สนามบิน

127
00:11:18,080 --> 00:11:21,320
‎มีรถตำรวจล้อมทั่วสนามบินเลย

128
00:11:21,400 --> 00:11:23,960
‎และห่างออกไปอีกหลายร้อยเมตรก็มี

129
00:11:26,600 --> 00:11:29,640
‎นักบินกับเครื่องบินจอดรอแล้ว

130
00:11:31,960 --> 00:11:36,200
‎(แฮรี่ ไชร์อ็อค นักบินในท้องที่อาสาเข้าแทนที่)

131
00:11:36,280 --> 00:11:38,640
‎(เด็กที่เดวิดจับเป็นตัวประกัน)

132
00:11:41,000 --> 00:11:45,000
‎ผมไม่มีเจตนาจะฆ่าตัวประกันคนแรกที่เป็นเด็ก

133
00:11:46,320 --> 00:11:49,640
‎ผมคิดว่าทันทีที่ผมปล่อยเด็ก

134
00:11:49,720 --> 00:11:52,920
‎ผมจะถูกยิง ชีวิตผมจะจบสิ้น

135
00:11:53,560 --> 00:11:55,640
‎แต่ไม่รู้ทำไมมันไม่เกิดขึ้น

136
00:11:56,360 --> 00:12:02,240
‎(เดวิดปล่อยตัวเด็กแลกกับนักบิน)

137
00:12:05,080 --> 00:12:12,080
‎เมื่อเราขึ้นเครื่อง ผมจ่อปืน
‎ที่นักบิน ตัวประกันคนใหม่

138
00:12:14,040 --> 00:12:18,680
‎และหวังว่าผมคงมีชีวิตรอดผ่านคืนนั้น

139
00:12:18,760 --> 00:12:20,480
‎หวังว่าจะไม่มีใครโดนยิง

140
00:12:22,000 --> 00:12:24,480
‎(โปรดแจ้งว่าคุณมาถึงจุดหมายแล้ว
‎แผนกการบินมอนตานา)

141
00:12:24,560 --> 00:12:28,040
‎นักบินใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงเพื่อพยายามบิน

142
00:12:28,840 --> 00:12:32,120
‎แต่ระหว่างนั้น

143
00:12:32,920 --> 00:12:34,720
‎โดยที่ผมไม่รู้

144
00:12:35,680 --> 00:12:38,720
‎ตำรวจรายอื่นอยู่ใต้เครื่องบิน

145
00:12:38,800 --> 00:12:40,840
‎กำลังปล่อยลมยางออก

146
00:12:42,160 --> 00:12:44,520
‎เครื่องบินลำนั้นจะไม่ได้ไปไหน

147
00:12:45,800 --> 00:12:49,000
‎(ขณะที่นักเจรจาหว่านล้อมเดวิดต่อไป)

148
00:12:49,080 --> 00:12:52,760
‎(ตำรวจนักแม่นปืนประจำตำแหน่งที่สนามบิน)

149
00:12:58,480 --> 00:13:03,160
‎ระหว่างการเจรจา
‎ผมต้องโน้มตัวออกนอกประตูเครื่องบิน

150
00:13:03,240 --> 00:13:05,760
‎เพื่อคุยกับตำรวจ

151
00:13:06,560 --> 00:13:08,120
‎(หยุด รันเวย์ ห้ามบุกรุก)

152
00:13:08,200 --> 00:13:10,480
‎และครั้งนึงตอนผมชะโงกตัวออกไป

153
00:13:10,560 --> 00:13:13,720
‎นักแม่นปืนที่น่าจะอยู่ห่างไป 50 เมตร

154
00:13:13,800 --> 00:13:15,800
‎คิดว่าเขายิงผมได้แน่แล้ว

155
00:13:17,400 --> 00:13:19,000
‎เขาเลยยิงผม

156
00:13:23,680 --> 00:13:28,560
‎(เดวิดถูกยิงเข้าที่อก)

157
00:13:28,640 --> 00:13:32,080
‎(แต่ยังมีสติ)

158
00:13:34,680 --> 00:13:36,440
‎ผมได้รับบาดเจ็บหนัก

159
00:13:38,440 --> 00:13:40,880
‎ผมบอกได้เลยว่าเรื่องนี้ชักแย่

160
00:13:43,760 --> 00:13:45,880
‎ผมจะตายอย่างรวดเร็ว

161
00:13:48,160 --> 00:13:50,760
‎ชีวิตของผมจะจบแน่

162
00:13:53,960 --> 00:13:56,760
‎ผมคิดว่าผมจะยิงนักบิน

163
00:13:58,080 --> 00:14:00,160
‎เพราะคืนนี้ผมไม่อยากตายคนเดียว

164
00:14:01,760 --> 00:14:05,760
‎ผมไม่อยากเหงา แค่...

165
00:14:08,720 --> 00:14:14,800
‎มันไม่ใช่การคิดถ้วนถี่หรือนึกถึง
‎เรื่องเหนือธรรมชาติอะไรทั้งนั้น

166
00:14:18,680 --> 00:14:21,280
‎ผมแค่ไม่อยากตายคนเดียว

167
00:14:33,120 --> 00:14:38,640
‎(เดวิดยิงนักบินแฮรี่ ไชร์อ็อคที่หัว)

168
00:14:44,320 --> 00:14:50,440
‎(ไชร์อ็อคตายคาที่)

169
00:14:53,080 --> 00:14:54,960
‎หลังจากยิงนักบิน

170
00:14:56,120 --> 00:14:59,840
‎ผมวางปืนลงแล้วเริ่มเดินลงจากเครื่องบิน

171
00:15:01,720 --> 00:15:03,720
‎ผมจำได้อย่างนั้นก่อนหมดสติ

172
00:15:06,680 --> 00:15:11,240
‎ผมคิดว่าผมถูกยิงบริเวณ
‎ประตูเครื่องบินตอนผมเดินออกมา

173
00:15:11,880 --> 00:15:15,040
‎ผมโดนจ่อยิงระยะเผาขนที่หลังศีรษะ

174
00:15:15,960 --> 00:15:19,200
‎คนส่วนใหญ่ไม่รอดเมื่อถูกยิงเข้าที่หัว

175
00:15:20,320 --> 00:15:22,440
‎แต่ผมยังอยู่ ในอีก 38 ปีต่อมา

176
00:15:23,240 --> 00:15:24,720
‎คิดดูละกัน

177
00:15:25,600 --> 00:15:28,040
‎การที่ผมหัวเราะได้กับเรื่องนี้ จะบ้าตาย

178
00:15:31,560 --> 00:15:36,560
‎(เดวิดมีอาการโคม่าสิบวัน)

179
00:15:43,160 --> 00:15:44,600
‎(แปดเดือนต่อมา)

180
00:15:44,680 --> 00:15:48,120
‎(แพทย์พิจารณาแล้วว่าเขาพร้อม
‎ขึ้นศาลพิจารณาคดีฆาตกรรม)

181
00:15:53,120 --> 00:15:55,840
‎ผมรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ทำได้อย่างที่สุด

182
00:15:57,280 --> 00:16:01,480
‎อาจดูเหมือนผมไม่น่ามีความรู้สึกเสียใจ

183
00:16:02,400 --> 00:16:03,840
‎เชื่อเถอะ ผมเสียใจจริงๆ

184
00:16:10,000 --> 00:16:11,840
‎เช้าวันนั้นผมไม่ได้ตื่นขึ้นมา

185
00:16:13,080 --> 00:16:16,680
‎โดยคิดว่าผมจะออกไปฆ่าคนเลย

186
00:16:17,640 --> 00:16:20,360
‎ผมอยากจะหยุดและบอกตัวเองได้ว่า "รอก่อน"

187
00:16:20,440 --> 00:16:22,360
‎แต่ เปล่า

188
00:16:24,920 --> 00:16:26,000
‎มี...

189
00:16:26,560 --> 00:16:30,880
‎ชิปความรู้สึกไม่ทำงาน

190
00:16:30,960 --> 00:16:33,440
‎เหมือนเดลต้าในเรื่องสตาร์เทรค

191
00:16:34,120 --> 00:16:35,200
‎ให้ตายสิ

192
00:16:38,640 --> 00:16:40,000
‎ผมอยากจะมีความห่วงใย

193
00:16:40,840 --> 00:16:45,400
‎ผมไม่ค่อยมีอารมณ์ความรู้สึกมากนัก

194
00:16:45,480 --> 00:16:47,400
‎ตอนนั้นชีวิตผมไม่ค่อยมีความรู้สึก

195
00:16:50,680 --> 00:16:53,560
‎ผมไม่ชอบพิจารณาเจาะลึกตัวเอง

196
00:16:55,000 --> 00:16:58,480
‎ผมไม่ควรพูดว่าไม่ชอบ ปกติผมแค่ไม่ทำ

197
00:17:00,600 --> 00:17:02,440
‎มันไม่มีอะไรน่าชอบนั

198
00:17:08,760 --> 00:17:10,720
‎ไม่มีอะไรถูกต้อง

199
00:17:17,920 --> 00:17:19,640
‎แต่มันไม่จริงเลย

200
00:17:19,720 --> 00:17:24,560
‎สิ่งที่ถูกต้องคือนักบินคนนั้น
‎อาสาเป็นตัวประกันแทนเด็ก

201
00:17:24,640 --> 00:17:26,560
‎เพื่อแทนที่เด็กคนนั้น

202
00:17:27,560 --> 00:17:31,040
‎วันนั้นมีแค่เรื่องนี้ที่ถูกต้อง

203
00:17:32,720 --> 00:17:36,720
‎ตอนนี้ถ้าผมแกล้งร้องไห้ได้ ผมคงทำ

204
00:17:38,280 --> 00:17:39,440
‎แต่ผมทำไม่ได้

205
00:18:16,240 --> 00:18:17,280
‎ผมคิดถึงพ่อ

206
00:18:18,880 --> 00:18:21,800
‎เกือบขำแล้วนะเมื่อพูดอย่างนี้
‎หลังจากผ่านไป 38 ปี

207
00:18:24,440 --> 00:18:28,680
‎เมื่อเราสูญเสียพ่อแม่ เราจะคิดถึง
‎พวกเขา ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่แล้ว

208
00:18:32,320 --> 00:18:36,240
‎ผมจอร์จ ไชร์อ็อค ลูกชายของแฮรี่ ลี ไชร์อ็อค

209
00:18:40,800 --> 00:18:43,400
‎ผลกระทบระยะยาวจากเรื่องที่เกิดขึ้น...

210
00:18:44,320 --> 00:18:51,280
‎การตายของพ่อ พวกเราทุกคนทำใจได้ยากมาก

211
00:18:53,120 --> 00:18:57,560
‎หลานของเขา ลูกของเราก็คิดถึงเขา

212
00:18:58,240 --> 00:19:01,080
‎คือเรารู้จักเขา เรายังรู้ว่าเขาคือใคร...

213
00:19:01,560 --> 00:19:02,400
‎คนอื่นไม่รู้

214
00:19:04,080 --> 00:19:07,080
‎ผมอยากให้ลูกชายผมได้โตมากับเขา

215
00:19:08,760 --> 00:19:13,000
‎นี่คือความเสียใจ ดังนั้น...

216
00:19:20,680 --> 00:19:23,800
‎พ่อผมมาจากพื้นเพคนธรรมดาในโอไฮโอ

217
00:19:24,840 --> 00:19:29,960
‎เขาโตมาโดยมีความฝันมาตลอดว่า
‎อยากบินได้เหมือนปีเตอร์แพน

218
00:19:30,960 --> 00:19:34,200
‎ดังนั้นตอนเขาอายุ 20

219
00:19:34,280 --> 00:19:37,880
‎เขาเข้าร่วมโครงการ
‎นักบินฝึกหัดของกองทัพอากาศ

220
00:19:41,040 --> 00:19:43,480
‎พ่อผมรับใช้ชาติ 30 ปี

221
00:19:43,560 --> 00:19:47,960
‎และร่วมรบในสมรภูมิสำคัญสามครั้ง
‎สงครามโลกครั้งที่ 2 เกาหลีและเวียดนาม

222
00:19:48,920 --> 00:19:50,480
‎แต่เขาเกษียณตอนอายุ 51

223
00:19:52,720 --> 00:19:55,920
‎แน่นอนว่าเขาได้รับการ
‎เชิดชูเกียรติที่ผ่านสมรภูมิมามาก

224
00:19:59,280 --> 00:20:00,880
‎เขาเป็นนักบินที่เก่งมาก

225
00:20:04,320 --> 00:20:06,600
‎(วันที่ถูกยิง)

226
00:20:06,680 --> 00:20:11,760
‎(แฮรี่ ไชร์อ็อคฝากข้อความถึงภรรยาที่บ้าน)

227
00:20:16,800 --> 00:20:20,600
‎พ่อทิ้งข้อความไว้ที่เคาน์เตอร์
‎เพราะแม่ผมไม่อยู่บ้าน

228
00:20:22,000 --> 00:20:24,080
‎แม่ผมชื่อดี พ่อผมชื่อลี

229
00:20:27,920 --> 00:20:30,600
‎"เกิดเหตุจับตัวประกันทางใต้ของเมือง"

230
00:20:32,400 --> 00:20:35,240
‎"ผมต้องพาตำรวจบินไปดูสถานการณ์"

231
00:20:36,240 --> 00:20:37,080
‎"ลี"

232
00:20:45,120 --> 00:20:50,480
‎(แค่หนึ่งชั่วโมงต่อมา แฮรี่ก็ถูกยิงที่ศีรษะ)

233
00:20:56,960 --> 00:21:01,120
‎ผมโกรธมากอยู่หลายปี

234
00:21:02,840 --> 00:21:06,480
‎ภรรยาผมคิดว่าผมยังโกรธมาก
‎ผมพูดไม่ได้ว่าผมโกรธมาก

235
00:21:06,560 --> 00:21:13,400
‎ตอนนี้ผมเฉยๆ แค่คิดว่าคีธต้อง
‎รับผิดชอบและอธิบายกับพระเจ้าเอง

236
00:21:13,480 --> 00:21:15,320
‎(คีธพร้อมขึ้นพิจารณาคดี)

237
00:21:15,400 --> 00:21:17,480
‎เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนฉลาดมาก

238
00:21:17,560 --> 00:21:22,080
‎เขาน่าจะตัดสินใจได้อย่าง
‎ถูกต้องและชอบธรรมในอายุเท่านั้น

239
00:21:23,760 --> 00:21:27,960
‎ส่วนเรื่องความสำนึกผิดของเขา...

240
00:21:28,040 --> 00:21:32,280
‎ดูจากประวัติของเขาแล้ว ยากที่ผมจะเชื่อ

241
00:21:34,280 --> 00:21:39,000
‎คีธเป็นพวกมุ่งมั่นกล้าเสี่ยง
‎ไม่ใช่เฉพาะเหตุการณ์วันนั้น

242
00:21:39,080 --> 00:21:42,240
‎มันเป็นเส้นทางชีวิตตลอดสิบปี

243
00:21:56,040 --> 00:21:59,360
‎(มิสซูลา มอนตานา)

244
00:22:08,400 --> 00:22:12,760
‎เป็นการตัดสินเฉพาะบุคคลที่
‎จะอภัยให้การกระทำของใครสักคน

245
00:22:14,720 --> 00:22:19,840
‎บางคนอภัยไม่ได้
‎กับบางคน มันคือวิธีชะล้างจิตวิญญาณ

246
00:22:25,760 --> 00:22:28,880
‎น้องชายผมเป็นผลจากการเลี้ยงดูในวัยเด็ก

247
00:22:31,280 --> 00:22:33,600
‎เขาคงไม่เป็นอย่างทุกวันนี้

248
00:22:33,680 --> 00:22:36,720
‎ถ้าวัยเด็กไม่กำหนดเส้นทางให้เขาเป็น

249
00:22:42,480 --> 00:22:47,000
‎ผมชื่อบรูซ คีธ พี่ชายของเดวิด คีธ

250
00:22:53,640 --> 00:22:55,320
‎(หลังเหตุฆาตกรรม)

251
00:22:55,400 --> 00:22:59,240
‎(บรูซเป็นคนแรกๆ
‎ที่เข้าเยี่ยมเวดิดในห้องไอซียู)

252
00:23:00,840 --> 00:23:04,480
‎ตอนที่ผมเห็นเขานอนโรงพยาบาล
‎กับท่อและสายต่างๆ

253
00:23:04,560 --> 00:23:07,520
‎และมีจอบอกการเต้นของหัวใจ

254
00:23:07,600 --> 00:23:12,000
‎มันน่ากลัวมากเมื่อนี่คือพี่น้องใกล้ชิดกับเรา

255
00:23:12,480 --> 00:23:15,640
‎และคุณอาจเห็นในทีวีเป็นครั้งคราว

256
00:23:15,720 --> 00:23:20,040
‎แต่เมื่อมันเกิดขึ้นจริง ต่อหน้าคุณ มันทรมานใจ

257
00:23:24,480 --> 00:23:30,000
‎(เดวิดเข้ารับการผ่าตัดช่วยชีวิตหลายครั้ง)

258
00:23:35,440 --> 00:23:38,680
‎ไม่มีใครรู้ว่าเขาจะอยู่หรือตาย

259
00:23:38,760 --> 00:23:41,080
‎เขาต้องใช้เครื่องช่วยหายใจน่ะ

260
00:23:41,160 --> 00:23:45,960
‎พอมาได้ยินอีกที เขาก็มีกำหนดขึ้นศาลแล้ว

261
00:23:46,720 --> 00:23:50,800
‎เพราะเราไม่พิจารณาคดี
‎คนที่ยังไม่หายดีจากการบาดเจ็บสาหัส

262
00:23:50,880 --> 00:23:54,520
‎เราต้องรอจนกว่า
‎เขาจะแก้ต่างให้ตัวเองได้สักหน่อย

263
00:23:55,440 --> 00:23:57,560
‎เขาโดนกดดันมาก

264
00:23:57,640 --> 00:24:03,040
‎กับการต้องขึ้นศาล
‎หลังทำเรื่องร้ายแรงน่ากลัวลงไป

265
00:24:05,440 --> 00:24:09,040
‎(เดวิดถูกตั้งข้อหาฆ่าแฮรี่ ไชร์อ็อค)

266
00:24:09,120 --> 00:24:12,120
‎(และลักพาตัววิลเลียม โครส จูเนียร์)

267
00:24:12,200 --> 00:24:15,960
‎(เป็นไปได้ที่เขาจะถูกตัดสินประหารชีวิต)

268
00:24:24,280 --> 00:24:30,760
‎(เดวิดเลือกที่จะไม่ปฏิเสธ
‎ข้อกล่าวหา และรับสารภาพ)

269
00:24:33,080 --> 00:24:37,200
‎เมื่อเขาขึ้นศาลและรับสารภาพทุกข้อหา

270
00:24:37,280 --> 00:24:39,440
‎ผมเข้าใจว่าทำไมเขาทำแบบนั้น

271
00:24:41,160 --> 00:24:43,440
‎มันคือการรับผิดชอบ

272
00:24:46,760 --> 00:24:52,720
‎ระหว่างนั่งในศาลรับฟังผู้พิพากษาแถลงโทษ

273
00:24:52,800 --> 00:24:57,480
‎ผมจำข้อความที่ผู้พิพากษา
‎แถลงได้อย่างชัดเจน ท่านบอกว่า

274
00:24:57,560 --> 00:25:00,440
‎"ไอ้หนู เธอหมดหน้าตักจริงๆ คราวนี้"

275
00:25:03,360 --> 00:25:09,040
‎(วันที่ 10 เมษายน ปี 1985
‎เดวิดถูกตัดสินประหารชีวิตสองครั้ง)

276
00:25:14,560 --> 00:25:18,960
‎มีสักกี่คนที่เคยได้ยินว่ามีโทษประหารสองครั้ง

277
00:25:19,040 --> 00:25:20,920
‎ในการพิจารณาคดีเดียวกัน

278
00:25:23,040 --> 00:25:26,040
‎ผมคิดว่าโทษของเดวิด

279
00:25:27,560 --> 00:25:33,240
‎ที่ผู้พิพากษาตัดสินนั้น ไม่ถูกต้อง

280
00:25:33,320 --> 00:25:37,360
‎ผมคิดว่าการฆ่าคน

281
00:25:37,440 --> 00:25:40,400
‎ไม่คุ้มที่จะพยายาม

282
00:25:42,280 --> 00:25:45,760
‎ผมไม่รู้ว่าหลายปีนี้
‎ผมทำใจได้แล้วหรือเปล่าด้วยซ้ำ

283
00:25:46,320 --> 00:25:47,200
‎แต่ว่า...

284
00:25:50,440 --> 00:25:54,240
‎ผมรู้แน่ว่าผมจะไม่มีวันเห็นเขาอีกนอกลูกกรง

285
00:26:06,640 --> 00:26:09,920
‎เขาเลือกเดินตาม
‎ความรู้สึกผิดเพราะเขารู้ว่าเขาทำ

286
00:26:10,000 --> 00:26:13,560
‎เขาจึงซื่อสัตย์กับตัวเองและกับศาล

287
00:26:14,760 --> 00:26:17,920
‎เขาจะไม่มีวันไม่เสียใจกับสิ่งที่ทำไป

288
00:26:20,440 --> 00:26:24,200
‎เขารู้ว่าเขาทำตัวเอง

289
00:26:24,280 --> 00:26:27,480
‎เขารู้ว่าเขาชดใช้แพงมากกับสิ่งที่ทำไป

290
00:26:28,080 --> 00:26:30,920
‎เขาเป็นอันตรายต่อสังคมหรือเปล่าล่ะ

291
00:26:31,000 --> 00:26:32,440
‎ผมไม่คิดอย่างนั้น

292
00:26:34,200 --> 00:26:37,320
‎ผมอยากเห็นเขาถูกปล่อยตัวและใช้ชีวิตดีกว่าเดิม

293
00:26:38,400 --> 00:26:39,840
‎มันเป็นไปได้

294
00:26:54,720 --> 00:26:57,920
‎(พอลสัน มอนตานา)

295
00:27:03,600 --> 00:27:06,520
‎คดีนี้ไม่มีข้อสงสัยว่าใครผิดหรือถูก

296
00:27:07,000 --> 00:27:08,920
‎ไม่มีข้อสงสัยว่าใครทำ

297
00:27:09,440 --> 00:27:11,560
‎ไม่มีการจับผิดตัว

298
00:27:11,640 --> 00:27:13,240
‎(ศาลเขตที่ยี่สิบ)

299
00:27:13,320 --> 00:27:16,360
‎แต่เหมือนที่เขาพูดว่า
‎ คนไอริชไม่เห็นสีขาวและดำ

300
00:27:16,440 --> 00:27:19,120
‎เพราะพวกเขาเห็นทุกสีนอกจากนั้น

301
00:27:19,200 --> 00:27:23,400
‎นั่นคือปัญหาของผม ผมเห็นทุกสีในเรื่องราวแบบนี้

302
00:27:26,240 --> 00:27:27,560
‎ผมชื่อจิม แมนลีย์

303
00:27:27,640 --> 00:27:30,720
‎ผมเป็นผู้พิพากษาศาลเขตของเขตที่ยี่สิบ

304
00:27:30,800 --> 00:27:35,480
‎ซึ่งเป็นเขตอำนาจศาลที่พิจารณาคดีนี้

305
00:27:37,360 --> 00:27:44,320
‎(จิม แมนลีย์เป็นอัยการในช่วงตัดสินโทษเดวิด)

306
00:27:45,080 --> 00:27:48,600
‎(ตราประทับของรัฐมอนตานา)

307
00:27:48,680 --> 00:27:52,360
‎เดวิด แคเมรอน คีธ
‎ถูกตัดสินประหารชีวิตในห้องนี้

308
00:27:52,440 --> 00:27:53,960
‎ที่โต๊ะตัวนั้น

309
00:27:57,120 --> 00:28:01,000
‎เมื่อศาลประกาศโทษ

310
00:28:01,080 --> 00:28:05,440
‎ผมจำได้ว่าเขาไม่ได้
‎ส่งเสียงสักคำ ไม่ได้โวยวาย

311
00:28:05,480 --> 00:28:07,080
‎(เจมส์ แมนลีย์ ผู้พิพากษาเขต)

312
00:28:07,160 --> 00:28:08,760
‎หรือแสดงความรู้สึกมากนัก

313
00:28:09,960 --> 00:28:12,320
‎ตลอดกระบวนการพิจารณาคดี

314
00:28:12,400 --> 00:28:15,840
‎เขานั่งฟังอย่างอดทน

315
00:28:16,680 --> 00:28:18,840
‎เราคงไม่มีวันเดาได้เลยว่า

316
00:28:18,920 --> 00:28:21,920
‎เขากำลังถูกตัดสินโทษร้ายแรงขนาดนี้

317
00:28:25,880 --> 00:28:29,160
‎แทบไม่เคยได้ยินใครรับสารภาพ

318
00:28:29,240 --> 00:28:32,880
‎ถ้าผู้ต้องหารู้ว่าจะถูกตัดสินประหารชีวิต

319
00:28:32,960 --> 00:28:34,240
‎เว้นแต่ว่าเขาอยากตาย

320
00:28:36,160 --> 00:28:40,760
‎มันจึงน่าแปลกใจ แต่กลับกัน เขาก็ไม่แก้ต่างใดๆ

321
00:28:42,200 --> 00:28:46,480
‎คดีฆาตกรรมนี้ตรงตามเกณฑ์
‎ตัดสินโทษประหารทุกอย่าง

322
00:28:47,600 --> 00:28:52,360
‎ขอแค่สังคมมนุษย์ยังคงอยู่
‎จะต้องมีการชดใช้ความผิด

323
00:28:53,160 --> 00:28:57,280
‎ซึ่งผมเข้าใจในเรื่องนี้

324
00:28:57,360 --> 00:28:58,480
‎กลับกัน

325
00:28:59,040 --> 00:29:05,320
‎การมีโทษประหารไม่ได้ลดเหตุฆาตกรรมมากนัก

326
00:29:05,840 --> 00:29:12,200
‎แต่ถ้าผมต้องทำตามตัวบทกฎหมาย

327
00:29:12,280 --> 00:29:14,600
‎ในฐานะผู้ใช้กฎหมาย

328
00:29:16,720 --> 00:29:20,440
‎วันนี้ผมจะตัดสินโทษประหารชีวิตเขาอยู่ดี

329
00:29:20,920 --> 00:29:25,440
‎แต่โดยส่วนตัวแล้ว
‎ผมไม่เห็นด้วยเลยกับโทษประหาร

330
00:29:27,600 --> 00:29:33,720
‎(ผู้พิพากษากำหนด
‎วันประหารในคดีลักพาตัวปี 1984)

331
00:29:34,240 --> 00:29:39,680
‎(กำหนดวันประหารของเดวิด
‎คือวันที่ 1 ธันวาคม ปี 1988)

332
00:29:39,760 --> 00:29:44,600
‎(เกือบสี่ปีหลังคำตัดสิน)

333
00:29:45,440 --> 00:29:50,240
‎(ศาลเลคเคาน์ตี)

334
00:29:50,880 --> 00:29:53,720
‎(หลายสัปดาห์ก่อนวันประหารเดวิด)

335
00:29:53,800 --> 00:29:57,560
‎(ทนายของเขายื่นอุทธรณ์โดยตรง
‎ต่อผู้ว่าการรัฐเพื่อขอความกรุณา)

336
00:29:59,720 --> 00:30:03,560
‎ผู้ว่าการรัฐสวินดอนศึกษารายละเอียด
‎ของคดี คุยกับทุกคนที่เกี่ยวข้อง

337
00:30:03,640 --> 00:30:07,560
‎ไปที่เรือนจำและนั่งคุยกับเขาต่อหน้า

338
00:30:07,640 --> 00:30:09,880
‎และได้คุยกับเขาเป็นครั้งคราว

339
00:30:10,360 --> 00:30:16,320
‎ในตอนนั้น ผมเข้าใจว่า
‎เดวิด แคเมรอน คีธกลายเป็นคริสเตียนแล้ว

340
00:30:16,400 --> 00:30:19,640
‎และเดินสายพูดคุยกับกลุ่มนักเรียนไฮสคูล

341
00:30:19,720 --> 00:30:22,200
‎เกี่ยวกับอาชญากรรมและยาเสพติด

342
00:30:22,280 --> 00:30:26,160
‎และทำให้ผู้ว่าการรัฐเชื่อว่าเขาสำนึกผิดแล้ว

343
00:30:26,240 --> 00:30:28,920
‎(ห้องพิจารณาคดีเขต ซีบี แม็คนีล)

344
00:30:29,000 --> 00:30:32,200
‎ผู้ว่าการรัฐชั่งน้ำหนักทุกอย่าง
‎และลดโทษจากโทษประหาร

345
00:30:32,280 --> 00:30:35,760
‎เหลือจำคุกตลอดชีวิตโดยไม่มีสิทธิ์ขอทัณฑ์บน

346
00:30:37,080 --> 00:30:39,640
‎เป็นครั้งแรกเท่าที่ผมจำได้ที่ผู้ว่าการรัฐมอนตานา

347
00:30:39,720 --> 00:30:42,160
‎ละเว้นโทษประหารอย่างนี้

348
00:30:48,960 --> 00:30:54,040
‎ผมเข้าใจว่าเดวิด คาเมรอน คีธ
‎แสดงตัวตนหลายด้าน

349
00:30:54,800 --> 00:30:58,360
‎กับหลายคนในช่วงหนึ่ง

350
00:30:59,360 --> 00:31:02,680
‎ผมไม่รู้ว่าคนไหนคือเดวิด แคเมรอน คีธตัวจริง

351
00:31:04,000 --> 00:31:09,960
‎แต่ถ้าเขาจริงใจ
‎และสำนึกผิดจริงๆ กับสิ่งที่ทำลงไป

352
00:31:10,560 --> 00:31:16,120
‎และถ้าปรึกษาครอบครัวเหยื่อแล้ว

353
00:31:16,200 --> 00:31:20,760
‎ถึงจุดนี้ผมคงไม่คัดค้านที่จะให้เขาได้ทัณฑ์บน

354
00:31:24,560 --> 00:31:27,240
‎(ห้องพิจารณาคดี
‎เขตอำนาจศาลที่ยี่สิบ มอนตานา)

355
00:31:44,120 --> 00:31:48,400
‎(สโปเคน วอชิงตัน)

356
00:32:04,840 --> 00:32:08,440
‎เมื่อฉันคิดถึงพ่อ ฉันภูมิใจ

357
00:32:09,120 --> 00:32:14,840
‎ฉันไม่ได้ภูมิใจกับความผิดที่เขาทำ
‎แต่ฉันภูมิใจที่ ถึงจะมีเรื่องทั้งหมดนี้

358
00:32:15,560 --> 00:32:16,680
‎เขารักเรา

359
00:32:17,200 --> 00:32:19,880
‎เท่าที่เขาจะรักได้

360
00:32:22,640 --> 00:32:29,200
‎ผมไม่คิดว่าเขาเป็นคน
‎ชอบความรุนแรงแม้แต่นิดเดียว

361
00:32:29,280 --> 00:32:33,720
‎แต่ผมเคยเห็นคนติดยาหลายคนที่จนมุม

362
00:32:33,800 --> 00:32:39,080
‎และน่าเศร้าที่พร้อมทำ
‎ทุกอย่างที่ทำได้เพื่อให้ได้เสพยา

363
00:32:39,160 --> 00:32:41,080
‎เพื่อจะรับมือกับชีวิตได้

364
00:32:42,960 --> 00:32:45,760
‎ฉันรู้ ไม่สงสัยเลย

365
00:32:47,240 --> 00:32:51,760
‎มันไม่ใช่สิ่งที่เตรียมไว้ล่วงหน้า
‎ไม่ได้ทำเพราะชั่วร้าย แต่เป็น...

366
00:32:53,800 --> 00:32:58,880
‎"พระเจ้าช่วย ฉันกลัวจะตายแล้ว
‎ไม่รู้จะทำยังไงดี"

367
00:33:03,320 --> 00:33:08,120
‎(แคเมรอนอายุสองขวบ
‎ ทราซีเก้าขวบตอนที่พ่อติดคุก)

368
00:33:08,200 --> 00:33:12,160
‎(พวกเขาไปเยี่ยมพ่อเป็นประจำ)

369
00:33:17,320 --> 00:33:23,400
‎นี่คงเป็นภาพเดียว รูปเดียวที่ผมได้ถ่ายกับพ่อ

370
00:33:23,480 --> 00:33:29,240
‎ที่จริงเราเอาภาพนี้ไปขยาย
‎เป็นภาพที่เราติดไว้ข้างบันได

371
00:33:32,600 --> 00:33:35,640
‎ผมจำความได้ก็รู้ว่าพ่อติดคุกแล้ว

372
00:33:36,520 --> 00:33:40,400
‎ถึงเขาอยู่ในคุกตลอด เขาก็ดีกับผมมาก

373
00:33:42,760 --> 00:33:48,040
‎สำหรับคนที่ติดคุกมาตลอดชีวิต

374
00:33:48,120 --> 00:33:52,480
‎ผมไม่เคยเห็นใครที่มีความหวังมากเท่านี้

375
00:33:52,560 --> 00:33:58,120
‎ยังอยากสร้างความแตกต่าง ยังอยากเป็น...

376
00:33:59,440 --> 00:34:03,240
‎ส่วนหนึ่งในชีวิตผม อยากรู้ว่าผมชอบอะไร

377
00:34:03,320 --> 00:34:05,400
‎และขอรูปของลูกๆ ผม

378
00:34:08,280 --> 00:34:10,520
‎เราคุยกันสัปดาห์ละครั้งเป็นอย่างมาก

379
00:34:13,800 --> 00:34:19,960
‎ทุกคน ไม่ว่าจะทำผิดอะไร สมควรได้โอกาส

380
00:34:20,040 --> 00:34:23,080
‎ยังไงพวกเขาก็คือมนุษย์

381
00:34:26,320 --> 00:34:29,880
‎ผมคิดว่าเขารับโทษสาสมกับความผิดที่เขาทำแล้ว

382
00:34:29,960 --> 00:34:35,720
‎แต่ ผมก็เข้าใจว่าเขาพรากชีวิตคน

383
00:34:37,480 --> 00:34:39,520
‎ฉันไม่เคยคิดจริงจังเกี่ยวกับเหยื่อ...

384
00:34:40,160 --> 00:34:41,200
‎จนกระทั่งตอนนี้

385
00:34:42,160 --> 00:34:45,040
‎ไม่รู้สิ เพราะตอนนั้นฉันเพิ่งเก้าขวบ

386
00:34:45,640 --> 00:34:47,520
‎ฉันไม่สามารถจะ

387
00:34:47,600 --> 00:34:52,560
‎คิดถึงเหยื่อในเรื่องทั้งหมดนี้

388
00:34:55,720 --> 00:34:58,800
‎แต่ถ้าพวกเขาได้พบพ่อ ได้คุยกับเขา

389
00:34:59,400 --> 00:35:02,200
‎ผมคิดว่าพวกเขาคงยกโทษให้พ่อ

390
00:35:06,560 --> 00:35:10,880
‎(ความรักนำมาซึ่งความเชื่อ ความหวัง
‎ความอดทน ทุกอย่าง ความรักไม่เคยล้มเหลว)

391
00:35:18,640 --> 00:35:23,760
‎(เบตตีส์ ไดเนอร์ พอลสัน มอนตานา)

392
00:35:26,440 --> 00:35:30,640
‎เดวิด คีธ ผมพบว่าการคุยกับเขาน่าสนใจ

393
00:35:30,720 --> 00:35:32,240
‎(ขอต้อนรับสู่เบตตีส์)

394
00:35:32,320 --> 00:35:35,840
‎ผมพบเจอฆาตกรมาเยอะ

395
00:35:35,920 --> 00:35:40,080
‎และเขาไม่เหมือนฆาตกรทั่วไปเลย

396
00:35:42,040 --> 00:35:44,520
‎ถ้าคุณพบเดวิดในร้านอาหารกลางเมือง

397
00:35:44,600 --> 00:35:48,720
‎คุณคงคิดว่าเขาเป็นคนฉลาดมาก
‎คนธรรมดาทั่วไป

398
00:35:48,800 --> 00:35:50,080
‎(กินที่นี่)

399
00:35:50,160 --> 00:35:51,600
‎(เปิด ร้านเล็กรสเลิศ)

400
00:35:51,680 --> 00:35:56,040
‎เขาไม่ใช่คนโง่ เขาแค่ตัดสินใจผิด

401
00:35:58,440 --> 00:36:03,360
‎ผมเดนนิส โจนส์ ผมเคยเป็น
‎ผู้สื่อข่าวของหนังสือพิมพ์มิสซูเลียน

402
00:36:03,440 --> 00:36:05,320
‎(นักบินตายในเหตุการณ์จับตัวประกัน)

403
00:36:05,400 --> 00:36:10,640
‎ผมขึ้นปกด้วยภาพลำเลียง
‎เดวิด คีธ แฮรี่ ไชร์อ็อคที่สนามบิน

404
00:36:10,720 --> 00:36:14,880
‎และตามคดีนี้ต่อเนื่องจนปิดคดี

405
00:36:14,960 --> 00:36:17,000
‎(คำให้การของฆาตกร)

406
00:36:17,080 --> 00:36:21,200
‎เดวิดบอกว่ามันแค่เป็น
‎วันซวยวันหนึ่ง ซึ่งจริงๆ มากกว่านั้น

407
00:36:24,120 --> 00:36:27,720
‎(เดนนิส โจนส์อยู่ในที่เกิดเหตุในวันนั้น)

408
00:36:27,800 --> 00:36:30,960
‎(และต่อมาได้สัมภาษณ์เดวิด
‎ที่โรงพยาบาลและในคุก)

409
00:36:31,040 --> 00:36:35,200
‎(พวกเขาติดต่อกันเป็นเวลาหลายปี)

410
00:36:37,960 --> 00:36:40,960
‎ผมได้คุยกับเดวิดจากการสัมภาษณ์หลายครั้ง

411
00:36:41,040 --> 00:36:44,800
‎เราได้ติดต่อกันต่อเนื่อง
‎โดยที่เขา เขียนจดหมายถึงผม

412
00:36:46,400 --> 00:36:49,800
‎ผมไม่เห็นว่ามีใครอีกที่สัมภาษณ์เขา

413
00:36:50,400 --> 00:36:53,400
‎ทุกคนเข้าถึงเขาได้มากพอๆ กับผม

414
00:36:53,480 --> 00:36:58,320
‎แต่มาถึงจุดหนึ่ง
‎เขาก็ไม่อยากคุยกับใครนอกจากผม

415
00:37:00,840 --> 00:37:04,480
‎เขาเขียนเล่าเรื่องส่วนตัว
‎หลายอย่าง เรื่องความรู้สึกมาในจดหมาย

416
00:37:04,560 --> 00:37:07,400
‎หมดเปลือกมาก

417
00:37:08,080 --> 00:37:12,440
‎และทั้งหมดนั้นดูเหมือนซื่อตรงมากด้วย

418
00:37:12,520 --> 00:37:17,280
‎ผมไม่คิดว่าเขาพยายามจะทำให้ใครประทับใจ

419
00:37:18,200 --> 00:37:22,680
‎ผมคิดว่าเขาสำนึกเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป

420
00:37:22,760 --> 00:37:27,600
‎ผมว่ามันคงเป็นความพยายาม
‎ที่จะแสดงออกว่าเขารู้สึกผิด

421
00:37:39,000 --> 00:37:45,600
‎ให้ตายสิ ผมโกหกตัวเอง
‎มานานแค่ไหน สิบสองปีมั้ง

422
00:37:46,200 --> 00:37:48,680
‎ที่จริงโกหกทุกคนเกี่ยวกับเรื่องนี้

423
00:37:49,600 --> 00:37:51,760
‎ยอมรับสารภาพ ขึ้นศาล

424
00:37:52,360 --> 00:37:54,760
‎ผมแค่พยายามขอเมตตาจากศาล

425
00:37:54,840 --> 00:37:58,360
‎และหวังว่าผมจะได้ลดโทษสักเล็กน้อย

426
00:37:59,960 --> 00:38:03,520
‎ผู้พิพากษาจะได้ไม่ต้อง
‎เสียเวลา เงินทองและอื่นๆ

427
00:38:04,200 --> 00:38:07,040
‎ท่านคงไม่ตัดสินประหารชีวิตผม

428
00:38:07,120 --> 00:38:08,680
‎เพราะผมสำนึกผิดแล้วจริงๆ

429
00:38:10,680 --> 00:38:12,960
‎ทั้งหมดนั้นผมคิดถึงแต่ตัวผมเอง

430
00:38:16,120 --> 00:38:18,440
‎ผมรับโทษพอแล้วหรือยัง

431
00:38:19,400 --> 00:38:23,200
‎ศาลดูเหมือนไม่คิดอย่างนั้น และ...

432
00:38:25,760 --> 00:38:27,720
‎ผมไม่รู้จะพูดยังไง

433
00:38:27,800 --> 00:38:31,280
‎ผมคิดจริงๆ ว่าผมได้รับโทษหนักเกินไป

434
00:38:32,480 --> 00:38:36,200
‎คุณไม่เคยเห็นรูกระสุนหลังหัวผม แต่ว่า...

435
00:38:36,880 --> 00:38:39,600
‎ผมถูกจ่อยิงหลังหัวนะ

436
00:38:41,240 --> 00:38:44,800
‎ไม่ว่ายังไง มันดูจะไม่ถูกต้อง

437
00:38:46,160 --> 00:38:48,040
‎แต่นั่นแหละ องุ่นเปรี้ยว

438
00:38:48,680 --> 00:38:50,680
‎ผมทำตัวเอง

439
00:38:51,840 --> 00:38:53,760
‎มันก็เลยต้องยอมรับ

440
00:38:58,520 --> 00:39:02,240
‎นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเสียง
‎เดวิด คีธหลังจากไม่ได้ยินมานาน

441
00:39:03,640 --> 00:39:07,440
‎ถ้าผมฟังไม่ผิด เขาพูดว่า

442
00:39:08,280 --> 00:39:09,600
‎เขาคิดจะ

443
00:39:10,320 --> 00:39:13,200
‎เลี่ยงโทษประหารด้วยการรับสารภาพ

444
00:39:14,880 --> 00:39:17,240
‎ตอนนี้เขาบอกว่านั่นคือแรงจูงใจของเขา

445
00:39:17,320 --> 00:39:20,920
‎แต่ตอนนั้น เขาทำเหมือนว่าเขาจะรับผิดชอบ

446
00:39:24,640 --> 00:39:25,480
‎รู้มั้ย

447
00:39:26,440 --> 00:39:29,320
‎ทุกอย่างมีคำอธิบาย

448
00:39:29,400 --> 00:39:34,280
‎อาจเป็นความจริง
‎แค่ส่วนเดียวที่เขาอยากรับผิดชอบ

449
00:39:34,360 --> 00:39:39,120
‎แต่ขณะเดียวกัน เขาก็ทำเพื่อหวังผล

450
00:39:39,600 --> 00:39:40,560
‎อย่างที่เขาบอก

451
00:39:40,640 --> 00:39:42,240
‎"เลี่ยงโทษประหาร"

452
00:39:43,440 --> 00:39:48,960
‎ฟังแล้วแทบจะเหมือนเขาย้อนเวลากลับไป

453
00:39:52,160 --> 00:39:54,000
‎ฟังแล้วก้าวร้าวกว่าเดิม

454
00:39:54,560 --> 00:39:58,080
‎ทั้งที่ตอนนี้เขามีเวลามากมายให้คิด

455
00:39:59,920 --> 00:40:01,080
‎เขาเปลี่ยนไป

456
00:40:01,160 --> 00:40:06,200
‎เขาคิดถึงเดวิด คีธ
‎ไม่ได้คิดถึงคุณไชร์อ็อคและครอบครัว

457
00:40:08,080 --> 00:40:10,440
‎และแค่เรื่องนี้ก็น่าผิดหวังแล้ว

458
00:40:21,920 --> 00:40:25,920
‎(ไวท์ฟิช มอนตานา)

459
00:40:26,920 --> 00:40:32,200
‎(บ้านไชร์อ็อค)

460
00:40:41,240 --> 00:40:45,280
‎(จอร์จเคยรับฟังคำสารภาพของเดวิดในศาล)

461
00:40:45,360 --> 00:40:50,240
‎(เขาไม่เคยได้ยินเสียงเดวิดนับแต่นั้น)

462
00:40:55,080 --> 00:40:57,160
‎วันนั้นไม่มีอะไรถูกต้องเลย

463
00:40:57,960 --> 00:40:59,920
‎มันไม่จริงซะทีเดียว

464
00:41:00,000 --> 00:41:04,960
‎สิ่งที่ถูกต้องจริงๆ ในวันนั้น
‎คือนักบินอาสาแลกตัวกับเด็ก

465
00:41:05,960 --> 00:41:09,240
‎นั่นคือเรื่องเดียวที่ถูกต้องในวันนั้น

466
00:41:11,000 --> 00:41:14,000
‎ถ้าผมแกล้งร้องไห้ได้ในตอนนี้ ผมคงทำ

467
00:41:15,760 --> 00:41:16,960
‎แต่ผมทำไม่ได้

468
00:41:18,880 --> 00:41:24,080
‎ผมเสียใจที่ฆ่าคุณไชร์อ็อคจากก้นบึ้งของหัวใจ

469
00:41:24,160 --> 00:41:29,720
‎มันไม่ใช่สิ่งที่ผมตั้งใจไว้
‎แม้แต่ห้าวินาทีก่อนหน้านั้น

470
00:41:31,560 --> 00:41:35,640
‎เพราะตอนนั้นผมไม่คิดจะยิงใครตรงนั้นเลย

471
00:41:36,200 --> 00:41:37,560
‎ผมพยายามจะหนี

472
00:41:38,360 --> 00:41:40,560
‎ผมพยายามจะหนีอยู่นานหลายชั่วโมง

473
00:41:46,040 --> 00:41:50,600
‎เดวิด คีธบอกว่า "ผมไม่คิด
‎จะทำร้ายใคร ผมคิดแค่จะหนี"

474
00:41:51,560 --> 00:41:53,040
‎มันยากจะเชื่อสักหน่อย

475
00:41:58,120 --> 00:42:01,760
‎วันหนึ่ง เขาใช้ปืนปล้นร้านยา

476
00:42:01,840 --> 00:42:03,200
‎เขาปล้นยาแก้ปวด

477
00:42:03,680 --> 00:42:05,360
‎เขาหลีกเลี่ยงการจับกุม

478
00:42:06,000 --> 00:42:08,960
‎เขาพยายามฆ่ามาแล้ว ด้วยการยิงเจ้าของร้าน

479
00:42:09,040 --> 00:42:12,040
‎เขาใช้ปืนจี้ลักพาตัวลูกชายเจ้าของร้าน

480
00:42:12,120 --> 00:42:13,600
‎จับพ่อผมเป็นตัวประกัน

481
00:42:15,080 --> 00:42:18,240
‎และฆ่าเขา ในวันเดียวกันนั้น

482
00:42:19,080 --> 00:42:22,800
‎แล้วการที่จะบอกว่า
‎โจรมืออาชีพนับสิบปีคนนี้เป็นโรคจิต

483
00:42:22,880 --> 00:42:23,720
‎(ตั้งข้อหาเด็กหนุ่ม)

484
00:42:23,800 --> 00:42:27,360
‎ทั้งที่เขาทำผิดซ้ำซาก เข้าออกคุกตลอดสิบปี

485
00:42:28,200 --> 00:42:29,080
‎อยู่ระหว่างทัณฑ์บน

486
00:42:29,840 --> 00:42:32,320
‎แต่เขารู้จักพูดแก้ต่าง

487
00:42:33,880 --> 00:42:37,840
‎เขาบ่มเพาะขัดเกลาการทำผิดมาตลอดชีวิต

488
00:42:38,520 --> 00:42:41,520
‎จนชีวิตเขาจบลงอย่างน่าเศร้า

489
00:42:41,600 --> 00:42:44,840
‎(ฆาตกรรม)

490
00:42:44,960 --> 00:42:46,800
‎เขาเชื่อว่าตัวเองสำนึกผิดหรือเปล่า

491
00:42:46,880 --> 00:42:48,680
‎เป็นคำถามที่ดี

492
00:42:50,480 --> 00:42:53,960
‎สำหรับคนที่มีแนวโน้มต่อต้านสังคมอย่างนั้น

493
00:42:54,480 --> 00:42:56,200
‎และคนที่พูดเก่ง

494
00:42:56,880 --> 00:43:01,000
‎เข้าใจพูดมาก

495
00:43:01,080 --> 00:43:02,160
‎เชื่อได้มั้ยเหรอ

496
00:43:03,240 --> 00:43:05,520
‎ผมไม่เชื่อ

497
00:43:06,240 --> 00:43:07,440
‎เขาคือคนเจ้าเล่ห์ตัวจริง

498
00:43:08,080 --> 00:43:12,760
‎และถ้าเขาหาทางลดโทษได้เป็นพิเศษ

499
00:43:12,840 --> 00:43:16,960
‎ทำให้ผู้ว่าการรัฐเปลี่ยน
‎คำตัดสินโทษเขา เขาคงทำ

500
00:43:35,920 --> 00:43:39,960
‎ผมจะเสียใจที่ฆ่าคุณไชร์อ็อคไปจนวันตาย

501
00:43:41,880 --> 00:43:45,200
‎ผ่านมาแล้วกว่าครึ่งชีวิตผมนับจากวันนั้น

502
00:43:46,800 --> 00:43:51,480
‎ผมเสียเวลาและพลังมากมาย

503
00:43:52,600 --> 00:43:54,040
‎ในคุก

504
00:43:54,760 --> 00:43:59,800
‎ผมสมควรได้รับโทษก็จริง แต่ว่า...

505
00:44:00,840 --> 00:44:02,640
‎ผมทำอย่างอื่นได้

506
00:44:04,080 --> 00:44:06,640
‎(สามเดือนหลังจากให้สัมภาษณ์ครั้งแรก)

507
00:44:06,720 --> 00:44:11,080
‎(เดวิด คีธยอมตอบคำถามเพิ่มเติม)

508
00:44:11,920 --> 00:44:16,920
‎ผมอยากดูแลหลานๆ ของผม

509
00:44:17,640 --> 00:44:19,800
‎เพื่อที่พวกเขาจะไม่มีวันออกนอกลู่นอกทาง

510
00:44:21,640 --> 00:44:23,320
‎ผมซื่อสัตย์กับคนอื่นได้

511
00:44:25,160 --> 00:44:28,880
‎และอยากซื่อสัตย์กับพวกเขา ผมอยากซื่อสัตย์

512
00:44:37,960 --> 00:44:39,880
‎เขาเชื่อว่าเขาสำนึกผิดมั้ยเหรอ

513
00:44:39,960 --> 00:44:41,760
‎เป็นคำถามที่ดี

514
00:44:42,840 --> 00:44:46,240
‎สำหรับคนที่มีแนวโน้มต่อต้านสังคมแบบนั้น

515
00:44:46,320 --> 00:44:48,560
‎คนที่พูดเก่ง

516
00:44:49,200 --> 00:44:52,960
‎เข้าใจพูดมาก

517
00:44:56,680 --> 00:44:57,720
‎เชื่อได้มั้ยเหรอ

518
00:44:58,320 --> 00:45:00,720
‎ผมไม่เชื่อ

519
00:45:05,160 --> 00:45:09,440
‎ผมคิดว่าคนต่อต้านสังคมคงบรรยายผมได้ดี

520
00:45:11,160 --> 00:45:15,320
‎แต่ผมเป็นมนุษย์อีกคนในตอนนั้น

521
00:45:17,160 --> 00:45:19,120
‎นี่ไม่ใช่คำแก้ตัวกับสิ่งที่ผมทำไป

522
00:45:19,720 --> 00:45:22,160
‎แต่ผมคิดว่าผมรับโทษพอแล้ว

523
00:45:24,000 --> 00:45:26,000
‎ถ้าผมแก้ไขเรื่องนี้ได้ ผมจะทำ

524
00:45:27,000 --> 00:45:29,120
‎แต่เราทุกคนรู้ว่าเป็นไปไม่ได้

525
00:45:35,400 --> 00:45:38,920
‎ผมบอกได้อย่างจริงใจจากก้นบึ้งของหัวใจ

526
00:45:39,600 --> 00:45:40,640
‎ผมเสียใจ

527
00:45:52,000 --> 00:45:53,440
‎ขอโทษ ผม...

528
00:45:54,200 --> 00:45:57,920
‎มีบางอย่าง ถ้าผมพยายามพูดออกมาให้ได้

529
00:45:59,600 --> 00:46:02,200
‎มันจะทำให้ร้องไห้ไม่หยุด

530
00:46:03,280 --> 00:46:04,120
‎และ...

531
00:46:06,160 --> 00:46:12,240
‎ผมไม่อยากให้ใครสงสารผม หรืออะไรทำนองนี้

532
00:46:13,080 --> 00:46:14,680
‎ผมไม่ใช่คนเดิมแล้ว

533
00:46:15,800 --> 00:46:19,560
‎สังคมไม่ควรต้องเลี้ยงดูผมไปตลอดชีวิต

534
00:46:19,640 --> 00:46:21,480
‎ขอโอกาสให้ผมเลี้ยงดูตัวเอง

535
00:46:24,720 --> 00:46:29,200
‎(เดวิดยังคงอยู่ในเรือนจำที่มีการป้องกันสูงสุด)

536
00:46:30,600 --> 00:46:35,080
‎(เขาไม่ได้สิทธิ์ขอทัณฑ์บน)

537
00:46:48,800 --> 00:46:52,960
‎สิ่งที่ผมพลาดไปในชีวิต
‎คงเขียนเป็นหนังสือได้เล่มนึง

538
00:46:54,360 --> 00:46:56,160
‎คงเป็นร้อยเล่ม

539
00:47:00,680 --> 00:47:02,200
‎คุณ ผม ทุกคน

540
00:47:03,360 --> 00:47:04,800
‎เราทุกคนทำผิดพลาดกันทั้งนั้น

541
00:47:05,920 --> 00:47:08,280
‎อย่าเสียเวลาชีวิตเหมือนผม

542
00:47:41,880 --> 00:47:44,800
‎คำบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย