NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dawno temu
w zamku w głębi lasu mieszkała piękna dziewczyna.
Nie miała przyjaciół. Była samotna i znudzona.
Pewnego dnia opuściła zamek, żeby znaleźć sobie przyjaciela.
Oferowała im niezwykłe prezenty,
ale nikt jej nie akceptował.
Później odkryła dlaczego.
Była potworem, za którym snuł się cień śmierci.
Tak na nią mówili.
„Jest potworem. To potwór”.
Była zła na wszystkich na świecie.
Musiała na kimś wyładować tę złość.
Gdy niespodziewanie uratowała chłopca przed utonięciem,
cień, który zawsze za nią podążał, nagle zniknął.
Teraz chłopiec wszędzie za nią chodził.
Zawsze był za nią. W dzień i w nocy.
W górach czy na polu.
Pewnego słonecznego dnia dziewczyna zapytała go.
„Hej, zawsze będziesz przy mnie?”
„Oczywiście. Nigdy nie odejdę”.
„Nawet jeśli zobaczysz to?”
Dziewczyna znów była sama.
Wtedy wrócił do niej cień śmierci i wyszeptał jej te słowa.
„Zawsze będziesz sama,
bo jesteś potworem.
Nie zapominaj o tym. Rozumiesz?”
Tak, mamo.
ROZDZIAŁ 1 CHŁOPIEC, KTÓRY ŻYWIŁ SIĘ KOSZMARAMI
Przystanek: szkoła zawodowa Daun.
Kolejny przystanek…
W środku zajęć wpadł w szał.
O Boże.
Nie!
Nie można go z tego wyrwać.
- To nie był pierwszy raz. - Spójrz na mnie
Spojrzenie wyraża twoje emocje
A gdyby miał pod ręką niebezpieczne narzędzie?
Spowodowałby wypadek.
Nie rozumiem, dlaczego musimy chodzić na paluszkach
- przy Sang-tae. - Jest zły?
Jest zły?
- Musi być tu bezpiecznie. - Zły…
- Wkurza się. - Sprawia za dużo kłopotów.
Niech chodzi do szkoły specjalnej albo do lokalnego ośrodka kultury.
- Tak będzie najlepiej. - Spójrz na mnie
- Spojrzenie wyraża twoje emocje - Co pan na to?
Co pan myśli?
Niech pan coś powie. Rety, serio.
Jest zły.
CHŁOPIEC, KTÓRY ŻYWIŁ SIĘ KOSZMARAMI
MOON SANG-TAE
Sang-tae.
Jesteś głodny?
Co chcesz zjeść?
I tak nie chciałeś tu za długo być.
Znajdę ci lepszą szkołę, gdy się przeprowadzimy.
Obiecuję.
- Aż tak się złościsz? - Jjamppong.
- Co? - Tangsuyuk podany osobno z sosem.
Nie idźmy do Jageumseongu. Zjedzmy w Yangjagangu.
Dobrze, napchamy się jedzeniem w Yangjagangu.
Mają tam świetne jedzenie. Pamiętasz?
Kiedy byliśmy tam ostatnio?
Ja stawiam. Jestem twoim starszym bratem.
Przepraszam, pani jest tą pisarką, Ko Mun-yeong?
- Tak. - Widzisz? Mówiłam ci.
Córka jest pani wielką fanką.
Przepraszam,
ale czy możemy prosić o autograf?
- Jak się nazywasz? - Lee Seul-bi.
Jest piękna na żywo, prawda?
Tak, wygląda jak księżniczka z bajki.
- Dlaczego tak uważasz? - Bo jest pani taka ładna.
Mama nazywa mnie księżniczką,
bo jestem ładna.
Może zdjęcie?
O rety, dziękujemy.
Stań obok pani.
Chodź tutaj.
Nie jesteś moją fanką, prawda?
Słucham?
W moich bajkach czarownice są ładne.
Kto ci powiedział, że księżniczki są miłe i ładne?
Mama ci to powiedziała?
Księżniczko, spójrz tutaj.
Jeśli chcesz być taka ładna, to powiedz tak.
- Raz. - „Mamo.
- Będę…” - Dwa.
„…ładną czarownicą”.
Trzy.
Księżniczko.
- Ojejku. - Księżniczko!
Rety.
Rety, Mun-yeong.
Buongiorno, Mun-yeong.
Rety, co to za łańcuch?
Dlaczego tak z samego rana doprowadziłaś tę małą do łez?
To ze wzruszenia. Pomogłam jej coś zrozumieć.
Co takiego…
Brawo.
Dzieci nie mogą być uprzedzone, to niebezpieczne.
Pomogłaś jej, prawda?
Jesteś niesamowita, Mun-yeong.
Przepraszam.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
Nie chcę pożyczki, jestem bogaty.
Dobra, zbierajmy się.
Mamy dwie godziny.
Zdążysz pójść do salonu piękności.
Po co mam tam iść?
Nie możesz tam tak pójść.
Wyglądasz jak Francesca w drodze na pogrzeb
w rodzinie Addamsów.
Nie możesz pójść tak na oddział dla dzieci.
Nie możesz ich straszyć, masz im dać nadzieję.
Przeczytasz tam swoją bajkę.
- A wyglądasz jak… - Podobno uprzedzenia są niebezpieczne.
Ty jesteś bardziej niebezpieczna.
Mun-yeong, proszę.
Musisz ubierać się stosownie
do czasu, miejsca i okazji.
Każę im przyjść do ciebie.
Wiesz, dlaczego lubię tę restaurację?
- Bo steki są… - Nie.
Noże tutaj
są niesamowite.
- Zobacz. - Mun-yeong, krwawisz.
Jaki ładny.
Chcę go.
Dobry Boże.
Proszę pani.
Chwileczkę.
OPIEKUN MOON GANG-TAE
Panie Moon, proszę na świetlicę.
Rety, ta złodziejka wyjadła mi jedzenie.
Jakby od paru dni nic nie jadła.
Pani Myoung Ji-suk.
Kochanie.
Jestem taka głodna.
Ale nie powinnaś jeść tak szybko.
Bo będzie cię bolał brzuch.
Nie zjedz wszystkiego na raz.
Dobrze będzie, jeśli nie będziesz się spieszyć
z jedzeniem.
Cieszyłeś się, że dobrze się odżywiam.
Źle to zrozumiałaś.
Gdy kogoś lubisz, lubisz nawet to, jak je.
Kochanie.
To dlaczego
zdradziłeś mnie z tą chudą modelką?
Nie szkodzi.
Nie uśmiechaj się do mnie.
To obrzydliwe.
- Ręce do góry, - Zostawcie!
I w dół, o tak.
- Spokój! - Nie mogę tu być!
Puśćcie mnie! Zostawcie!
Nie chcę tam iść! Nie mogę!
Zostawcie!
Nie mogę tu być!
- Nowy pacjent? - Zostawcie!
Dwa dni temu przedawkował z córką alprazolam.
Trafił tu na pogotowie.
Leczył się na zaburzenia lękowe.
Chyba chciał popełnić z nią samobójstwo.
Najpierw chciał zabić córkę, a potem siebie.
Gdzie jest Go-eun?
Gdzie jest Go-eun? Gdzie moja córka?
Na szczęście zwymiotowała po przyjęciu leku.
Sprawdzają ją pod kątem stresu pourazowego na oddziale psychologi dziecięcej.
Go-eun.
Go-eun, o czym myślisz?
Zostawcie mnie!
Po południu będą wyniki jego ewaluacji psychiatrycznej.
Badajcie go co godzinę.
Sprawdzajcie, czy jest dobrze przypięty, i dajcie mu kroplówkę.
Dobrze.
Po czytaniu odpowiesz na pytania publiczności.
Później podpiszesz książki dzieciom.
Zrobią ci zdjęcie z pracownikami szpitala dla PR-u i to będzie koniec.
Jestem sekretarzem czy prezesem wydawnictwa?
Zaczynam się zastanawiać.
Mnie zatrudniono jako dyrektora artystycznego.
Nie wiedziałam, że będę pracować jako pana pomagier.
Na rozmowie mówiłaś, że zrobisz wszystko.
Nie wiedziałam, że to oznacza prace fizyczne.
Zatrudniłem cię, bo nie jesteś zbyt bystra.
I co mam zrobić? Zwolnić cię?
Nie.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
„Szpital Psychiatryczny OK”?
Chodzi pan na terapię?
To świetny pomysł.
Odbierz.
- Halo? - Włącz głośnik.
Halo? Pan Lee?
Tu Nam Ju-ri, pielęgniarka ze Szpitala Psychiatrycznego OK.
Tędy proszę.
Nie możemy się do pana dodzwonić. Nie odpisuje pan na wiadomości.
Słyszy mnie pan?
Słyszę, ale jestem zajęty…
Kazał nam pan
ustalić datę operacji pana Ko Dae-hwana.
Jak długo mamy czekać
na zgodę opiekuna?
Nie może pan ignorować naszych telefonów.
To jakby pan zabijał pacjenta.
Ko Dae-hwan.
Dla mnie jest martwy.
Dlaczego chcesz go przywrócić do życia? Jesteś Jezusem?
- Słucham? - Ju-ri.
Jeśli tak ci zależy, sama przyjdź po podpis.
Coś się stało? Co jest?
- O co chodzi? - Mam do niej przyjść.
Oszalała czy co?
Jeśli tak, to powinna tutaj być.
Pani Park.
Poproszę jego historię medyczną.
Pacjent z sali 203 ma demencję.
Pan Ko Dae-hwan?
Musi zostać operowany, bo ma nawrót glejaka.
Opiekunka się tym nie przejmuje?
Ten pacjent jest u nas najdłużej.
Jego opiekunka ani razu go nie odwiedziła ani do niego nie zadzwoniła,
więc jest zaniedbywany.
Może zamiast dzwonić do tej niewdzięcznicy,
osobiście ją odwiedzisz,
żebyśmy mogli uratować pacjenta?
Co?
To konieczne?
Zrobisz to, prawda? Jesteś profesjonalistką.
Jeśli mogę wziąć wolne popołudnie i jutro,
- to do niej pójdę. - Dwa dni wolnego?
Masz chłopaka w Seulu?
Chyba tak.
Ju-ri, masz chłopaka?
Nie.
No dobrze, niedługo kończę pracę.
Założę się, że ma chłopaka.
To zdrajczyni.
Pana córka nie da rady tutaj przyjść.
Nie…
Co się stało?
Nie!
Śmierć.
Jeśli przyjdzie…
CZYTANIE BAJEK Z PISARKĄ KO MUN-YEONG
Gang-tae.
Tak?
Podobno ktoś cię dziś obrzygał.
- I dała mi plaskacza. - Rety.
Zadbaj, żeby ten dzień nie był jeszcze gorszy.
Kim Seung-cheol, pacjent z izolatki, pojedzie na policję.
Wiem. Zajmę się nim.
Byliśmy wczoraj na pracowniczej kolacji i obstawialiśmy.
„Obstawialiście”?
„Dlaczego Moon Gang-tae
co roku zmienia szpitale, zamiast się ustatkować?”
Zgadywaliśmy odpowiedź.
Pierwsza.
Bo straciłeś pieniądze i ścigają cię lichwiarze.
Druga. Zrobiłeś coś złego
i pracujesz tutaj, żeby ukryć się przed policją.
Trzecia. Wyrzucają cię z pracy w szpitalu, bo podrywasz
pielęgniarki i pacjentki.
Którą obstawiłeś?
Obstawiłem
trzecią, kobiety.
Która jest poprawna?
Czwarta.
Faceci.
Gang-tae. Rety.
Smaczna ta kawa.
- „Nadal będę cię kochał. - Nadal będę cię kochał.
- Jesteś tak żałosny jak ja. - Jesteś tak żałosny jak ja.
- Nie jestem. - Nie jestem.
- Jesteś. - Jesteś.
- Traktujesz mnie jak sierotę? - Traktujesz mnie jak sierotę?
- Nawet jeśli nie… - Nawet jeśli nie…
- …zachowujesz się jak sierota”. - …zachowujesz się jak sierota.
BESTSELLERY KO MUN-YEONG
- „Jesteś bezmyślny, niepewny… - Jesteś bezmyślny…
- niesumienny… - niepewny, niesumienny…
- …i głupi. Dlatego. - …i głupi. Dlatego.
- Ale i tak cię kocham. - Ale i tak cię kocham.
- Wiesz dlaczego? - Wiesz dlaczego?
- Bo tak postanowiłem”. - Bo tak postanowiłem.
Postanowiłem też…
„Ale i tak cię kocham”.
Jadłeś?
Zjadłem jjamppong.
Znowu? Nie jedz tyle makaronu.
Kupiłem ci wczoraj przystawki.
- Co robisz? - Rysuję.
Znów rysujesz na książce tej kobiety.
Nie „tej kobiety”. To Ko Mun-yeong.
Tak, Ko Mun-yeong.
Będzie dzisiaj w szpitalu.
Będzie czytała książkę małym pacjentom.
Sang-tae?
Jadę. Jadę tam. Już tam jadę.
Pojadę autobusem 234, niebieskim,
wysiądę w Jayangu i wsiądę do autobusu 5413,
- zielonego. - Sang-tae. Czekaj.
Wysiądę przy Szpitalu Uniwersyteckim Myungsung i pójdę…
Moon Sang-tae!
Weź trzy głębokie wdechy.
Posłuchaj uważnie.
Nawet jeśli wyjdziesz teraz, to i tak nie zdążysz.
Poza tym to dla pacjentów z oddziału dziecięcego.
Nie jesteś dzieckiem, prawda?
Moon Sang-tae, 35 lat. Urodzony w 1984 roku, roku szczura.
Czuję się młodszy, ale nie jestem dzieckiem.
Właśnie. Jesteś dorosły.
Ale postaram się zdobyć dla ciebie autograf.
Spotkanie z nią się skończy. Autograf będziesz miał na zawsze.
Co wolisz?
Autograf.
Kogo lubisz bardziej? Mnie czy ją?
Halo? Sang-tae?
Nie chciałem psuć jej humoru przed tym ważnym wydarzeniem.
Dlatego nic nie mówiłem.
Chciałem ją przekonać i ją tam zawieść
po dzisiejszym spotkaniu autorskim.
Cholera. Nawaliłem.
Mam złe przeczucie.
Czemu pani Ko tak nienawidzi swojego ojca?
Nienawidzi wszystkich poza sobą.
Nawet nie pytaj dlaczego. Taka się urodziła.
Jeśli chcesz długo żyć, to nic nie mów.
Boże, gdzie ona? Już prawie pora.
SZPITAL UNIWERSYTECKI MYUNGSUNG
ZAKAZ PALENIA
Przepraszam.
- Może pani… - Skończyły mi się.
Nie chcę papierosa. Może go pani zgasić?
Dopiero go zapaliłam.
Tu nie wolno palić, proszę go zgasić.
Wierzysz w przeznaczenie?
- Słucham? - Słyszałeś.
Kogo obchodzi przeznaczenie?
Gdy pojawia się ktoś, kogo potrzebujemy,
to właśnie przeznaczenie.
CHŁOPIEC, KTÓRY ŻYWIŁ SIĘ KOSZMARAMI
Boże, ale głośno.
Bardzo realistycznie, prawda? Dobra z niej aktorka.
„Chłopiec wybudził się z kolejnego strasznego koszmaru.
Złe wspomnienia z przeszłości, które chciał wymazać z pamięci,
pojawiały się co noc w jego snach
i ciągle go prześladowały.
Chłopiec bał się zasypiać.
Pewnego dnia poszedł do czarownicy z prośbą.
»Proszę, wymaż moje złe wspomnienia,
żebym nie miał już koszmarów.
Zrobię wszystko, co mi każesz«”.
Go-eun!
- Go-eun! - Boże, co z panem?
Gdzie jest Go-eun?
Go-eun!
Go-eun… Gdzie Go-eun?
Mewa 777. Powtarzam. Mewa 777.
DYSKRETNY KOD NA PACJENTÓW,
KTÓRZY UCIEKLI Z ODDZIAŁU PSYCHIATRYCZNEGO
Dzień dobry.
Leżymy na brzuchu.
Jeszcze raz.
- Poważnie? - Przepraszam.
Było mu niewygodnie. Rozpiąłem go.
Masz kaftan?
Zapomniałem.
Spójrzcie w prawo i złapcie się za ramię.
Jeszcze raz.
„Mijały lata, a chłopiec był już dorosły.
- Już nie miał koszmarów”. - Go-eun.
„Ale z jakiegoś powodu nie był szczęśliwy”.
- Go-eun. - Co jest?
- Co się dzieje? - Go-eun.
Go-eun.
Rety, co robisz?
„W noc krwistego księżyca
pojawiła się czarownica,
która przyszła odebrać to, co jej obiecał za spełnienie życzenia.
Krzyknął na nią wściekły.
»Zniknęły moje straszne wspomnienia.
Ale dlaczego…
Dlaczego nie mogę być szczęśliwy?«.
Potem wiedźma odebrała mu duszę, jak ustalili,
i powiedziała mu to”.
- Co się dzieje? - Mamo!
Co się dzieje, do cholery?
Niestety musimy przerwać z powodu nieprzewidzianych okoliczności.
Niech pracownicy szpitala i opiekunowie zabiorą dzieci
- na oddział dziecięcy. - Rety.
- Co się dzieje? - Go-eun.
Go-eun.
- To jeszcze nie koniec. - Go-eun.
Dzieci, zostańcie.
- Chodźmy. - Idziemy.
- Cholera. - Rety.
- Mamo! - Mamo, boję się.
Już dobrze, chodźmy.
Halo?
Cholera.
Idźcie na górę.
- Hej! - Na górę.
Czekaj! Chwila.
Go-eun! Boże, Go-eun…
Chodź z tatusiem.
- Jak mogłeś przerwać mi… - Nie!
- …przed punktem kulminacyjnym? - Mogę…
Pora, żeby powiedzieć „ciąg dalszy nastąpi”?
- Spokojnie, chodź. - Nie, boję się.
Przyprowadź tu dzieci.
Chodź, idziemy.
Zostało mi parę linijek.
Wyjdą, gdy je usłyszą.
- To ewakuacja… - Już!
Tato, nie bądź taki.
Boję się.
Posłuchaj mnie.
Jeśli nas tu złapią, zamkną mnie w szpitalu psychiatrycznym,
a ty wylądujesz w sierocińcu.
Dasz radę żyć bez tatusia?
Chcę żyć. Nie chcę umierać.
Mówiłem ci.
Dzieci nie mogą żyć same.
Jeśli chcą nas rozdzielić,
musimy umrzeć razem. Tak będzie lepiej.
Co do…
Co za pieprzenie.
Już dawno nie widziałam takiej bezwartościowej osoby.
Co za obrzydliwa twarz.
Kim jesteś? Chcesz zginąć?
Zabiłeś kiedyś kogoś?
Myślisz, że nie możesz dalej żyć,
ale nie masz odwagi umrzeć sam.
Dlatego chcesz, żeby ona zrobiła to pierwsza.
Co?
Nie bądź frajerem. Umrzyj sam.
Szurnięta suka!
Nóż…
Hej!
Ty cholerna…
- Nic ci nie jest? - Mój tata…
Hej! Kim jesteś, żeby wtrącać się w moje sprawy?
To moja córka.
Mogę ją zabić, jeśli chcę. Mogę z nią zrobić, co chcę!
Uduś mnie. Mocniej, kretynie.
Wariatka!
Umrzyj. Zgiń!
To będzie chwila.
Tylko chwila. Skończy się, zanim się zorientujesz.
Umrzyj. Zgiń.
- Umrzyj! - Panie Kim Seung-cheolu!
Puść. Zostaw mnie!
Ty cholerny…
Chodź tutaj.
Zostaw. Puść mnie!
Zostaw mnie, draniu. Zabiję was wszystkich!
- Zostaw! - Robię to dla twojego dobra.
Uspokój się!
Zabiję was wszystkich. Zabiję…
CHŁOPIEC, KTÓRY ŻYWIŁ SIĘ KOSZMARAMI
Czyli to jednak
nie było przeznaczenie.
Nie mieszaj się w to, proszę.
Puść nóż.
To pacjent.
Nie.
Nie jest pacjentem.
Jest szkodnikiem.
Co ona…
Oszalała.
Jest nienormalna!
Szurnięta suka.
Prawie przez nią zginąłem!
Puśćcie mnie. Zostawcie mnie, idioci.
Złapcie ją, nie mnie. To ona potrzebuje pomocy!
- Trzymajcie go. - Zostawcie mnie!
Złapcie tę wariatkę!
- Zostawcie! - Uspokój się.
Nóż jest ranny? Czemu go tak owijasz?
Skoro jest wariatem, powiemy, że działałam w samoobronie.
Chciałam go tylko drasnąć nożem,
ale tobie puściły nerwy i się zraniłeś.
Daj.
Rękę, nie nóż.
To moja dodatkowa usługa.
Wiesz co?
Na tym świecie żyją ludzie, którzy zasługują na śmierć.
Ale dobroduszni dziwacy
zabijają ich dla nas w tajemnicy.
Dlatego nieświadomi obywatele mogą spać w nocy spokojnie,
nic o tym nie wiedząc.
Jak myślisz, kim jestem?
Jesteś
bezmyślną dziwaczką.
Ojejku.
Dzięki tobie zszywanie ran idzie mi coraz lepiej.
Przestań robić sobie krzywdę.
Panie Moon?
Panie Moon Gang-tae.
Tak?
O czym tak myślisz?
Skończone.
No dobrze. Na spotkaniu autorskim zapanował chaos
przez pacjenta-uciekiniera, ale uznajmy to za formę marketingu.
O co z tym nożem? Jak to wytłumaczysz?
Mówiłaś, że pracownik szpitala został ranny.
A jeśli poinformują prasę?
„Autorka książek dziecięcych wymachuje nożem.
Pracuje nad powieścią o sztukach walki?” Już widzę te nagłówki.
Przekupisz ich. Robiłeś to wiele razy.
A jeśli się nie uda? Co zrobimy?
Zastawimy pułapkę. Uwiodę ich.
Wsiadaj.
Jedź, ja muszę coś załatwić.
Dokąd idziesz?
Hej, Mun-yeong!
Znów przysporzy nam kłopotów?
KIEROWNIK
Pacjent, który powinien przebywać w izolatce,
wtargnął tam i zakłócił wydarzenie.
Telefony urywają się nam od skarg opiekunów.
Musimy szybko znaleźć kogoś, kto weźmie winę na siebie.
Chodzi panu o mnie?
Ten zajmujący się transferem pacjenta jest tu nowy,
więc nie mogę go zwolnić.
W przeciągu ostatnich dziesięciu lat
pracowałeś w wielu różnych szpitalach.
Rety, aż w 15.
We wszystkich niecały rok.
Pracujesz tu dziesięć miesięcy,
więc niedługo i tak pewnie odejdziesz.
OPIEKUN MOON GANG-TAE
Gang-tae.
Powiem, że pracowałeś tu przez rok, więc dostaniesz odprawę.
Tak to rozwiążemy.
Cześć, to ja.
Zdobądź dla mnie numer faceta, którego zraniła Mun-yeong.
A jak myślisz?
Muszę dać mu łapówkę, żeby siedział cicho.
Przecież znasz procedurę.
JAE-SU
JAE-SU – DOSTAWA SMAŻONYCH KURCZAKÓW
Dostarczałem zamówienie
i zauważyłem tu chorego kurczaka.
Wiedziałem, że to ty.
Wsiadaj, podwiozę cię.
Wariat.
Znów coś sobie zrobiłeś?
Cholera.
Ignoruje moje telefony?
Jeśli krwawi, to na pewno ją pozwie.
PIELĘGNIARKA NAM JU-RI
Witam, pani Nam.
Rozumiem. Już pani jest?
Dobrze.
Pokój numer…
Proszę chwilę poczekać.
Zamówiłeś room service?
Gdzie on jest?
Dziękuję.
Alberto, nie. Nie rób mi tego.
Nie, Alberto. Nie zachowuj się tak, proszę.
Nie! Nie rób mi tego, Alberto!
- Cholera. - Co jest?
- Boże! - Co się dzieje?
Trzymaj się. Alberto… Boże!
Alberto!
Jedziemy!
Alberto! Cholera. Alberto, proszę…
Nie umieraj.
Gang-tae!
Poradzę sobie.
Twój brat pewnie na ciebie czeka. Pojedź do domu taksówką.
Nie uznam tego za porzucenie!
Zrozumiem to!
Bo tak robią przyjaciele!
Zamknij się i pchaj dalej.
Okej.
KOLEJNY MĘCZĄCY DZIEŃ? ROZCHMURZ SIĘ!
NIEDŁUGO SPOTKASZ SWOJĄ BRATNIĄ DUSZĘ.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Bardzo się zmieniłaś.
Prawie cię nie poznałam, bo nie wyglądasz już jak prostaczka.
Minęło 20 lat, odkąd przeniosłam się do innej szkoły?
Tak.
Musisz to podpisać.
Lekarz pewnie wytłumaczył ci już wszystko przez telefon.
Powinnaś zrobić to osobiście…
Jechałaś tu trzy godziny,
żebym podpisała jakieś głupie dokumenty?
Jesteś takim pilnym pracownikiem? Czy jesteś dobroczynna?
Nasz szpital jest kliniką psychiatryczną.
Inny szpital przeprowadzi operację.
- W przypadku twojego taty… - Mówiłam ci, że nie żyje.
Jestem sierotą. Wiesz o tym.
Ale twoja mama żyje…
Dawno temu zgłosiłam jej śmierć.
Powiedzieć ci coś ciekawego?
Dusza mojego taty nie żyje,
ale jego ciało żyje jak zombie.
Co do mojej mamy…
Jej ciało umarło wiele lat temu.
Ale…
jej dusza nadal żyje.
Które z nich naprawdę nie żyje?
Powiedz, pielęgniarko. Które z nich nie żyje?
Twój ojciec…
To znaczy pan Ko Dae-hwan.
Jeśli nie podda się operacji, może być w stanie krytycznym…
Jego funkcje poznawcze…
Inni pomyślą, że to ty jesteś jego córką.
Właśnie, może tak zróbmy? Będziesz córką Ko Dae-hwana.
Ja będę córką twojej mamy.
Podpiszę zgodę, jeśli się zgodzisz.
Co ty na to?
Twoja mama dobrze gotuje.
Mogę wpaść na kolację, jak za dawnych czasów?
Nadal nie bawią cię moje żarty.
Jesteś nudziarą.
Ale ona mnie wkurza.
Jest nienormalna.
Nie wierzę, że pisze książki dla dzieci.
To dziwne.
Nie, nie jest „nienormalna”.
Taka się urodziła.
Rety. Diagnozujesz ludzi po wyglądzie,
bo od dziesięciu lat pracujesz w psychiatrykach?
Nie przesadzaj.
Głupcze, możesz nauczyć się przesadzać?
Zostałeś ranny i zwolniono cię przez tych wariatów.
Tak spokojnie wyszedłeś?
- Ja bym zrobił scenę. - Gdybym ją zrobił,
poczułbym się dobrze,
- ale nie dostałbym odprawy. - Brawo.
Twojego brata wywalono ze szkoły, a ciebie zwolniono z pracy.
Jesteście jak dwie krople wody.
I tak miałem odejść.
To ta pora roku.
Wieczorna bryza jest ciepła.
Chyba
niedługo pojawią się motyle.
No tak.
Jak tam Sang-tae? Są jakieś znaki?
Nie, jeszcze nie.
Dokąd teraz się udamy?
- Do innego kraju? - Masz paszport?
Sang-tae musi nauczyć się angielskiego.
Jae-su.
Nie mów nic mojemu bratu.
Boże, tylko o niego się martwisz. Mam tego dość.
Jestem zazdrosny.
Przestraszyłeś mnie.
Co jest? Uderzyła cię też w głowę?
Autograf, zapomniałem o nim.
- Obiecałem mu go. - Musiała nieźle palnąć cię w głowę.
Co ja zrobię?
Ojejku.
AUTOGRAF PISARKI KO MUN-YEONG
CHŁOPIEC, KTÓRY ŻYWIŁ SIĘ KOSZMARAMI
Rety, jej autograf wygląda jak jakieś heroglify.
Hieroglify, nie „heroglify”.
Pospiesz się. Sang-tae czeka.
Okej. Zrobione.
Zobacz.
Podobny, prawda?
Dobra robota, Jae-su!
Hej, ciszej.
- Zadowolony? - Tak.
Sang-tae się ucieszy.
Nie śmiej się tak. To obrzydliwe.
To samo powiedziała mi dziś pacjentka.
Mój uśmiech jest wkurzający?
Nie wiesz?
Naprawdę nie wiesz?
Czego?
Gdy się uśmiechasz,
wyglądasz jak Joker.
Masz takie smutne oczy, a kąciki ust idą ci do góry.
Sprawdź sam w lustrze.
Chodź, idziemy.
Sang-tae, wróciłem.
To…
To podróbka. Podróbka.
- Nie, to jej autograf. To… - To podróbka.
- Rety… - To podróbka.
- Sang-tae, poczekaj. - To podróbka.
- Rety, to… Boże. - To podróbka.
To podróbka. Podróbka.
Okłamałeś mnie.
- Sang-tae, przepraszam. - Okłamałeś mnie.
Okłamałeś mnie?
- Kłamanie jest złe. - Byłem dziś zajęty…
Kłamanie jest złe. Okłamałeś mnie?
Nawet dzieci wiedzą, że nie wolno kłamać.
- Pójdziemy jutro do księgarni? - Kłamałeś?
- Nawet trzylatki… - Kupimy ci encyklopedię dinozaurów?
- Co? - Zawsze ją chciałeś.
- Sang-tae? - Kłamałeś?
Kłamałeś? Czemu mnie okłamałeś?
- Kłamanie jest złe. - Rety, biedactwo.
To wszystko wina Ko Mun-yeong.
Spalę te książki! Co to?
- Czemu chłopiec żywi się koszmarami? - Nie!
- Nie rób tego. - Spalę te książki.
- Nie możesz! - Patrz, ja…
- Nie! - Nie? Dlaczego?
- To moje. Zostaw. - Spalę je wszystkie.
- Halo? - Zostaw.
Tu Lee Sang-in, prezes wydawnictwa SangSangESang,
wydajemy książki dla dzieci.
Po pierwsze chcę pana najmocniej przeprosić
za nieszczęśliwy wypadek, do którego doprowadziła nasza pisarka.
Chciałbym z panem porozmawiać.
Znajdzie pan dla mnie czas w swoim napiętym grafiku?
Byłbym wdzięczny,
gdyby przyszedł pan jutro do naszego biura.
Proszę się zgodzić.
Bardzo chcę się z panem spotkać. Proszę.
- Proszę! - Czemu czytasz książki dla dzieci?
Nie rozumiesz sztuki. Sztuka to coś pięknego.
Jak to nie rozumiem? Sztuka to…
Dla mnie sztuką są książki erotyczne.
- To jest… - Odejdź. Idź do domu.
- Idź sobie. - Przestań. Bardzo cię lubię.
No oczywiście, wiedziałem. Zobaczmy.
Dobrze.
„Dobrze”?
Rety, źle to brzmi.
Dziś około 18,00 w szpitalu w Seulu
- mężczyzna, który miał… - Mam…
- …zostać przewieziony na policję… - …złe przeczucie.
…po próbie zabicia siebie i swojej córki,
został znaleziony martwy w izolatce.
Policja bada przyczynę śmierci.
Podobno wcześniej wywołał chaos na spotkaniu autorskim,
które zorganizowano dla małych pacjentów,
ale ochrona zdołała go od razu złapać.
Miał takie piękne oczy.
Wiesz co?
Na tym świecie żyją ludzie, którzy zasługują na śmierć.
Ale dobroduszni dziwacy zabijają ich dla nas w tajemnicy.
Dlatego nieświadomi obywatele mogą spać w nocy spokojnie,
nic o tym nie wiedząc.
Co do… Miałeś mnie nie lekceważyć.
Nie będę.
- Powstrzymaj go. - Dobrze, śpij.
JAE-SU MA ZAKAZ WSTĘPU!
CHŁOPIEC, KTÓRY ŻYWIŁ SIĘ KOSZMARAMI
„Chłopiec wybudził się z kolejnego strasznego koszmaru.
Złe wspomnienia z przeszłości, które chciał wymazać z pamięci,
pojawiały się co noc w jego snach
i ciągle go prześladowały.
Mijały lata, a chłopiec był już dorosły.
Już nie miał koszmarów.
Ale z jakiegoś powodu nie był szczęśliwy.
W noc krwistego księżyca
pojawiła się czarownica,
która przyszła odebrać to, co jej obiecał za spełnienie życzenia.
Krzyknął na nią wściekły.
»Zniknęły moje straszne wspomnienia. Ale dlaczego…
Dlaczego nie mogę być szczęśliwy?«.
Potem wiedźma odebrała mu duszę, jak ustalili,
i powiedziała mu to.
»Przykre, bolesne wspomnienia.
Wspomnienia głębokiego żalu.
Krzywdzenia innych i bycia krzywdzonym.
Bycia porzuconym.
Tylko osoby z takimi wspomnieniami zakorzenionymi w swoim sercu
będą silniejsze, pełniejsze pasji
i będą się łatwiej przystosowywać.
Tylko one zaznają szczęścia«”.
CHŁOPIEC, KTÓRY ŻYWIŁ SIĘ KOSZMARAMI
Nie zapomnij tego dnia.
Nie możesz zasnąć?
Gdzie mój tata?
Wszystko będzie dobrze. Nie martw się.
Czy zabierze go
policja?
Zamkną go w szpitalu psychiatrycznym?
Boisz się, że znów cię zaatakuje?
To się nie powtórzy.
Mój tata…
Mój tata
jest dobrą osobą.
Jest tylko chory.
Ma chorą głowę.
Proszę…
Nie oddawajcie go policji.
Pozwólcie mi z nim mieszkać.
Chcę mieszkać z moim tatą.
Chcę z nim mieszkać.
Tęsknię za tatą.
- „Pamiętaj o tym”. - Tato…
„Pamiętaj i to przezwycięż.
Jeśli tego nie przezwyciężysz,
zawsze będziesz dzieckiem, którego dusza nie dojrzewa”.
CHŁOPIEC, KTÓRY ŻYWIŁ SIĘ KOSZMARAMI
Co? Motyle…
Nie, te motyle!
- Co jest? Co się dzieje? - Motyle!
- Boże. - Motyle!
- O co chodzi? - Te motyle…
- Sang-tae. - Motyle…
Boże, te motyle…
Motyle! Te motyle!
- Nie! Przepraszam! - Wróciły.
- Nie… - Cholerne motyle.
Te motyle!
Powiedziały, że mnie zabiją. Motyle mnie zabiją!
Chcą mnie zabić!
- Muszę uciekać. - Sang-tae.
Muszę iść. Muszę uciekać!
Odejdźcie!
Hej, Gang-tae!
To nie sezon na wyprowadzki. Po co to robi?
Rety, nie do wiary.
Gang-tae!
Do końca umowy zostało parę miesięcy. Dlaczego chcesz…
Boże, przestraszyłam się.
Znów tu spałeś?
Musisz się dorzucić do rachunku za wodę!
Zawołaj tego młodzieńca.
Kolegujemy się. Czemu mówisz tak, jakby był ode mnie młodszy?
Przestań. Gdzie on jest?
Też się zastanawiam.
Gdzie on polazł tak wcześnie rano?
Pan Moon Gang-tae?
Dzień dobry.
Mój szef właśnie wraca z drukarni.
Spóźni się dziesięć minut.
WYDAWNICTWO SANGSANGESANG
ZAKAZ PARKOWANIA ZAREZERWOWANO DLA PREZESA
Tędy.
Proszę tu chwilę poczekać.
Dobrze.
RĘKA, ŻABNICA
AUTOR KO MUN-YEONG
RĘKA, ŻABNICA
Słuchajcie, idzie! Ogarnijcie biurka.
Ma być czysto.
Szybko.
Kto tu siedzi?
Główna księgowa. Dlaczego?
Ładny.
- Chcę go. - To proszę go wziąć.
Taki miałam zamiar.
Pani Ko, co tu pani robi?
Dziś premiera Dziecka-zombie.
- Gdzie pan Lee? - Cóż…
Co za widok.
Ładnie ci w zwykłych ciuchach.
Wyglądasz jak pan do towarzystwa, który żąda zapłaty.
Myślałam, że jesteś inny, ale się myliłam.
Ile ci zaproponował?
Jeśli nie umiesz być uprzejma, to nie bądź taka tajemnicza.
Patrz, tak normalnie ze mną rozmawiasz.
Dźgnęłam cię.
- No i co? - Ile kasy zaproponował ci pan Lee,
żeby ci to wynagrodzić
i żebyś o tym nikomu nie powiedział?
Ta metoda chyba zawsze działała.
Przeprosiny są bezużyteczne.
Najlepsze są pieniądze.
Nie dla mnie.
To czego chcesz? Seksu?
Jest wart więcej niż pieniądze?
To po co tu przyszedłeś?
Jeśli nie po kasę i seks,
to po co?
Miałem nadzieję,
że znów cię zobaczę.
Dlatego tu jestem.
Twoje oczy.
Znów chciałem je zobaczyć.
Moje oczy?
Twoje oczy
przypominają mi kogoś, kogo znałem.
Kogo?
Kogoś niezrównoważonego
i bez sumienia.
Dziewczynę,
w której oczach
nie było ciepła.
Ta dziewczyna…
Bałeś się jej?
Nie, przeciwnie.
Lubiłem
ją.
Aż tak się cieszysz?
„Drogi Sang-tae!
Przyjdź na premierę mojej książki”.
To banał powiedzieć, że jesteśmy dla siebie stworzeni.
Myślałem, że uciekam…
Zostaw moje włosy!
…przez swojego brata.
Tchórz.
Gdzie jest Ko Mun-yeong?
Zadawanie się z nią nie wyjdzie ci na dobre.
Nie odchodź.
Bądź moją zawleczką.
Pilnuj mnie, żebym nie eksplodowała.
„Chłopiec wybudził się z kolejnego strasznego koszmaru.
Złe wspomnienia z przeszłości, które chciał wymazać z pamięci,
pojawiały się co noc w jego snach
i ciągle go prześladowały.
Chłopiec bał się zasypiać.
Pewnego dnia poszedł do czarownicy z prośbą.
»Proszę, wymaż moje złe wspomnienia, żebym nie miał już koszmarów.
Zrobię wszystko, co mi każesz«.
Mijały lata, a chłopiec był już dorosły.
Już nie miał koszmarów
Ale z jakiegoś powodu
nie był szczęśliwy.
W noc krwistego księżyca
pojawiła się czarownica,
która przyszła odebrać to, co jej obiecał za spełnienie życzenia.
Krzyknął na nią wściekły.
»Zniknęły moje straszne wspomnienia. Ale dlaczego…
Dlaczego nie mogę być szczęśliwy?«.
Potem wiedźma odebrała mu duszę, jak ustalili,
i powiedziała mu to.
»Przykre, bolesne wspomnienia.
Wspomnienia głębokiego żalu.
Krzywdzenia innych i bycia krzywdzonym.
Bycia porzuconym.
Tylko osoby z takimi wspomnieniami zakorzenionymi w swoim sercu
będą silniejsze, pełniejsze pasji
i będą się łatwiej przystosowywać.
Tylko one zaznają szczęścia.
Pamiętaj o tym
Pamiętaj i to przezwycięż.
Jeśli tego nie przezwyciężysz,
zawsze będziesz dzieckiem, którego dusza nie dojrzewa«”.
Napisy: Kamila Krupiński