‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
‪ในปราสาทแห่งหนึ่งลึกเข้าไปในป่า ‪มีสาวน้อยโฉมงามอาศัยอยู่
‪วันหนึ่งสาวน้อยที่เหงาและเบื่อ ‪เพราะอยู่คนเดียวเสมอ
‪ออกจากปราสาทเพื่อไปหาเพื่อนเล่นด้วย
‪แต่ไม่ว่าจะให้ของขวัญดีเลิศแค่ไหน
‪ก็ไม่มีใครยอมรับเธอเลย
‪สาวน้อยมารู้เหตุผลหลังจากนั้น
‪สัตว์ประหลาด ‪ที่มีเงาแห่งความตายติดตาม
‪ผู้คนเรียกเธอแบบนั้น
‪"สัตว์ประหลาดล่ะ สัตว์ประหลาด"
‪สาวน้อยโกรธทุกคนบนโลกใบนี้มาก
‪เธอต้องการระบายโทสะใส่ใครสักคน
‪หลังจากวันนั้นที่ช่วยเด็กหนุ่ม ‪ขึ้นมาจากความตายโดยไม่ได้ตั้งใจ
‪เงาน่าหวาดกลัวที่คอยตามเธออยู่ตลอด ‪ก็หายไปอย่างประหลาด
‪กลายเป็นเด็กหนุ่ม ‪ที่คอยเดินตามเธอเสมอแทน
‪ไม่ว่าจะกลางคืนหรือกลางวัน ‪จะขึ้นเขาลงห้วย
‪ก็เดินตามเธอต้อยๆ
‪วันหนึ่งที่อากาศแจ่มใส สาวน้อยถาม
‪"นี่ นายจะอยู่ข้างฉันตลอดไปใช่ไหม"
‪"แน่นอน ฉันจะไม่หนีไปไหนเด็ดขาด"
‪"ต่อให้เป็นแบบนี้เหรอ"
‪เงาแห่งความตายกลับมาหาสาวน้อย
‪ที่เหลือตัวคนเดียวอีกครั้ง ‪แล้วกระซิบบอก
‪"ไม่มีใครอยู่เคียงข้างแกได้หรอก
‪เพราะว่าแกเป็นสัตว์ประหลาด
‪อย่าลืมความจริงข้อนี้ล่ะ เข้าใจไหม"
‪ค่ะ แม่
‪(บทที่ 1 ‪หนุ่มน้อยผู้โตมาด้วยฝันร้าย)
‪(หนุ่มน้อยผู้โตมาด้วยฝันร้าย)
‪ป้ายนี้คือโรงเรียนอาชีวศึกษาดาอุน
‪ป้ายหน้าคือ...
‪นี่ ก็อยู่ดีๆ เขาแหกปากโวยวาย ‪แล้วก็ชักในคาบเรียน
‪เฮ้อ ให้ตายสิ
‪ไม่นะ
‪พยายามห้ามไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก
‪- ไม่ได้เกิดแค่ครั้งสองครั้งนะ ‪- มองฉันสิ
‪สีหน้าบ่งบอกอารมณ์ความรู้สึก
‪ถ้าข้างๆ มีเครื่องไม้เครื่องมือ ‪ที่อันตรายอยู่ล่ะ
‪ได้เกิดอุบัติเหตุแน่ๆ
‪ทำไมทุกคนต้องมาอึดอัด ระแวดระวัง
‪- เพราะนักเรียนมุนซังแทด้วย ‪- โกรธเหรอ
‪โกรธหรือเปล่านะ
‪- ยังไงก็ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัย ‪- โกรธ...
‪- อารมณ์เสียแล้ว ‪- เรารับมือเขาไม่ไหวหรอก
‪ทางที่ดีย้ายเขาไปโรงเรียนเฉพาะทาง ‪หรือศูนย์สวัสดิการเขต...
‪- แบบนั้นน่าจะดีกว่า ‪- มองฉันสิๆ
‪- สีหน้าบ่งบอกอารมณ์ความรู้สึก ‪- ช่วยพูดอะไรบ้างสิ
‪คิดว่ายังไงบ้างครับ
‪พูดอะไรหน่อยสิครับ ‪เป็นใบ้หรือไง ให้ตาย
‪เขาโมโหล่ะ
‪(หนุ่มน้อยผู้โตมาด้วยฝันร้าย)
‪(มุนซังแท)
‪พี่ครับ
‪ไม่หิวเหรอ
‪พี่อยากกินอะไรไหม
‪ไม่ได้กะจะเรียนที่นี่ ‪ยาวๆ อยู่แล้วนี่นา
‪เดี๋ยวพอย้ายบ้าน ‪ผมจะหาที่ที่ดีกว่านี้ให้นะ
‪สัญญา
‪- เศร้าขนาดนั้นเลย... ‪- จัมปง
‪- หือ ‪- ทังซูยุกแบบจิ้มซอสกิน
‪ไม่เอาร้านจากึมซองนะ ไปร้านยังจากัง
‪ได้สิ งั้นเราไปร้านยังจากัง ‪แล้วกินกันให้ท้องแตกเลย
‪อร่อยมากเลย อร่อยมากๆ จำได้ไหม
‪นั่นมันนานแค่ไหนแล้วนะ
‪ไม่ต้องห่วง ‪เดี๋ยวพี่เลี้ยง พี่จ่ายเอง
‪คุณใช่ นักเขียนโกมุนยองหรือเปล่าคะ
‪- ค่ะ ‪- เห็นไหม ใช่จริงๆ ด้วย
‪ลูกสาวฉันเป็นแฟนคลับคุณค่ะ
‪ขอโทษนะคะ
‪แต่ช่วยเซ็นนี่ให้หน่อยได้ไหมคะ
‪- ชื่ออะไรล่ะ ‪- อีซึลบีค่ะ
‪ได้เจอตัวจริง ‪เธอสวยมากเลยเนอะ ใช่ไหม
‪อือ เหมือนเจ้าหญิงในหนังสือนิทานเลย
‪- ทำไมฉันถึงเหมือนเจ้าหญิงล่ะ ‪- คุณสวยไงคะ
‪แม่ก็ชอบเรียกหนูว่า ‪เจ้าหญิงจ๊ะ เจ้าหญิงจ๋า
‪เพราะหนูสวย
‪คุณแม่คะ ถ่ายรูปด้วยไหมคะ
‪ตายจริง ขอบคุณค่ะ
‪ไปยืนข้างๆ สิจ๊ะ
‪มานี่สิ
‪หนู ไม่ใช่แฟนคลับฉันล่ะสิ
‪คะ
‪ในนิทานที่ฉันเขียน แม่มดสวยเสมอ
‪ใครบอกกันว่าเจ้าหญิงทุกคน ‪ต้องสวยและใจดี
‪แม่หนูบอกแบบนั้นเหรอ
‪เจ้าหญิงจ๊ะ มองทางนี้นะ
‪ถ้าชอบความสวยขนาดนั้น ‪ลองพูดแบบนี้สิ
‪- หนึ่ง ‪- "แม่คะ
‪- หนูน่ะ ‪- สอง
‪จะเป็นแม่มดแสนสวยให้ได้เลย"
‪สาม
‪เจ้าหญิง
‪- ตายจริง ตายๆ ‪- เจ้าหญิงจ๊ะ
‪เฮ้อ ให้ตายสิ
‪ปัดโธ่ มุนยอง
‪บวน จอร์โน มุนยอง
‪โอ๊ย ให้ตายสิ ทำไมต้องล่ามโซ่ด้วย
‪ทำเด็กร้องไห้กระจองอแง ‪แต่เช้าเลยเหรอ
‪คงจะประทับใจน่ะ ‪เพราะฉันปรับทัศนคติผิดๆ ให้
‪นี่ เธอ
‪เยี่ยมมาก
‪ทัศนคติของเด็กสมัยนี้ ‪น่ากลัวยิ่งกว่าโรคระบาดซะอีก
‪อุตส่าห์ช่วยปรับทัศนคติให้ด้วย
‪มุนยองของเราสุดยอดมากเลย
‪เดี๋ยวนะ
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪ฉันไม่กู้เงินใครหรอก ฉันรวยอยู่แล้ว
‪เอาล่ะ ไม่ต้องรีบไปหรอก
‪ยังพอมีเวลาอีกสองชั่วโมง
‪แวะไปร้านเสริมสวยก่อนน่าจะทัน
‪ไปทำไม
‪เธอไม่ได้จะไปสภาพนี้นี่นา
‪นี่ ตอนนี้เธอเหมือนฟรานเชสก้า ‪ที่จะไปร่วมงานศพอาดัมส์ แฟมิลี่เลย
‪จะไปตึกผู้ป่วยเด็กสภาพนั้นเหรอ
‪วันนี้เธอไม่ได้จะไปทำให้เด็กๆ กลัว ‪แต่จะไปมอบความฝันและความหวังนะ
‪เป็นงานอ่านนิทานที่เธอเขียน
‪แต่สภาพเธอนี่...
‪ไหนบอกว่าทัศนคติน่ากลัวไง
‪เธอที่เป็นแบบนี้น่ากลัวกว่าอีก
‪โธ่ มุนยอง ได้โปรดเถอะ
‪แต่งตัวให้มันถูกกาลเทศะเถอะนะ
‪เวลา สถานที่ วาระ
‪ฉันจะบอกให้ทางนั้นมาหาเธอ ‪เชิญมาหาเองเลยจ้ะ
‪รู้ไหมทำไมฉันชอบร้านนี้
‪- ก็เพราะสเต๊กนั่นไง... ‪- เปล่า
‪มีดนี่...
‪โดนใจเว่อร์
‪- ดูสิ ‪- มุนยอง เลือดๆ
‪สวยจัง
‪อยากได้แฮะ
‪โอ๊ย หัวใจจะวาย
‪คุณลูกค้าคะ
‪เดี๋ยวนะครับ
‪(บัตรประจำตัวเจ้าหน้าที่ ‪ผู้ดูแล มุนคังแท)
‪ผู้ดูแลคะ รีบไปที่ห้องพักหน่อยค่ะ
‪บ้าจริง ยัยหัวขโมยนั่น ‪กินส่วนของฉันไปด้วย
‪สงสัยมีพยาธิอยู่ในท้อง
‪คุณมยองจีซุกครับ
‪ที่รัก
‪ท้องฉันว่างมากเลย
‪แต่ถ้ารีบกินไม่เลือกแบบนี้
‪เดี๋ยวก็อาหารไม่ย่อยอีก ‪ลำบากแย่เลยนะครับ
‪เพราะงั้นอย่ากินทีเดียวหมด
‪ค่อยๆ กิน ทีละนิด
‪แบ่งกินน่าจะดีกว่านะครับ
‪ไหนบอกว่ากินเก่งแล้วดูสวย
‪ไม่ใช่ว่ากินเก่งแล้วดูสวยครับ
‪แต่ถ้าชอบ ต่อให้เป็นตอนกิน ‪ก็ยังมองว่าสวย
‪ที่รัก
‪แล้วทำไม
‪ถึงได้ไปแอบกิ๊ก ‪กับยัยนางแบบกุ้งแห้งนั่นล่ะ
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ไม่ต้องยิ้มเลย
‪แหยงเป็นบ้า
‪- ยกแขนขึ้นเป็นตัวดับเบิลยูนะคะ ‪- ปล่อย
‪แล้วค่อยๆ ลดแขนลงนะคะ
‪- อย่าสิ ‪- ปล่อย ฉันไม่อยู่ที่นี่
‪ปล่อยสิ ปล่อยสิวะ เจ้าพวกบ้า ‪ปล่อย บอกให้ปล่อย
‪ไม่ เข้าไปที่นี่ไม่ได้นะ ‪ไม่เอาที่นี่
‪ปล่อยโว้ย
‪ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้ ไม่
‪- คนไข้ใหม่เหรอครับ ‪- ปล่อย
‪คนไข้ที่ถูกส่งตัวฉุกเฉินมา ‪เพราะไม่กี่วันก่อนเขากับลูกสาว
‪กินยาอัลปราโซแลมเกินขนาด
‪มีประวัติว่าเคยเข้ารับการรักษา ‪โรควิตกกังวลด้วยครับ
‪เหมือนตั้งใจจะฆ่าตัวตายพร้อมกันนะคะ
‪ดูจากสภาพการณ์เขาคงจะฆ่าลูกสาวก่อน ‪แล้วค่อยฆ่าตัวตายตาม
‪โกอึนอยู่ไหน
‪โกอึนอยู่ไหน โกอึนลูกฉันอยู่ไหน
‪โชคดีที่เด็กอ้วกทันทีที่กินยาเข้าไป
‪ตอนนี้กำลังรักษาอาการพีทีเอสดี ‪ที่คลินิกเวชศาสตร์ฟื้นฟูเด็กอยู่
‪โกอึนจ๊ะ
‪โกอึนคิดอะไรอยู่จ๊ะ
‪ปล่อยสิวะ ปล่อย
‪ยังไงวันนี้เราต้องส่งตัวเขาให้ตำรวจ ‪เลยต้องประเมินสภาพจิตใจ
‪คอยเช็กสัญญาณชีพทุกชั่วโมงนะ
‪ตอนให้น้ำเกลือก็คอยเช็กด้วย ‪ว่ามัดเขาไว้เรียบร้อยดีไหม
‪ค่ะ
‪หลังจากอ่านนิทานเสร็จก็ถามตอบ
‪จากนั้นมอบหนังสือนิทานพร้อมลายเซ็น ‪ให้กับผู้ป่วยเด็กที่เข้าร่วมกิจกรรม
‪แล้วถ่ายรูปกับเจ้าหน้าที่ของ ‪โรงพยาบาลเพื่อใช้ประชาสัมพันธ์ จบ
‪นี่ฉันเป็นประธานสำนักพิมพ์ ‪หรือเลขาส่วนตัวกันแน่เนี่ย
‪กลับตาลปัตรไปหมด
‪ฉันก็สมัครเข้ามาเป็น ‪ผู้กำกับศิลป์ของสำนักพิมพ์
‪ไม่นึกเลยว่าต้องมาเป็นเบ๊ ‪คอยรับใช้ประธาน
‪นี่ ไหนตอนสัมภาษณ์เธอบอกว่า ‪ขอแค่สั่งมาทำได้หมด
‪เพราะงานที่สั่งไม่ได้ใช้สมอง ‪แต่เป็นงานใช้แรงกายหมดเลยนี่คะ
‪ฉันรับเข้ามาทำงาน ‪เพราะคิดว่าเธอหัวไม่ดีนี่แหละ
‪ถ้างั้นเอายังไง ไล่ออกดีไหม ‪ไล่ออกเลย หา
‪ไม่เอาค่ะ
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์เหรอ
‪ประธานพบจิตแพทย์ด้วยเหรอคะ
‪ตัดสินใจถูกแล้วค่ะ
‪รับสิ
‪- สวัสดีครับ ‪- เปิดลำโพง
‪สวัสดีค่ะ ประธานคะ
‪พยาบาลนัมจูรี ‪จากโรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์ค่ะ
‪ตามมาทางนี้เลยค่ะ
‪โทรไปไม่รับเลยนะคะ ‪ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ
‪ฟังอยู่หรือเปล่าคะ
‪อ๋อ พอดีช่วงนี้ผมยุ่ง ไม่ค่อย...
‪ก่อนหน้านี้แจ้งไปแล้วใช่ไหมคะ
‪ว่าได้วันผ่าตัดของคนไข้โกแดฮวานแล้ว
‪เอกสารยินยอมของญาติคนไข้
‪จะให้รอถึงเมื่อไหร่คะ
‪ถ้าเอาแต่เลี่ยงไม่ติดต่อมาแบบนี้
‪ผู้ป่วยจะกลายเป็นผู้เสียชีวิตนะคะ
‪โกแดฮวาน
‪สำหรับฉัน ชื่อนั้นตายไปแล้วนะ
‪คนตายไปแล้วจะช่วยทำไมอยู่ได้ ‪คิดว่าตัวเองเป็นเยซูเหรอ
‪- คุณคะ ‪- จูรีจ๊ะ
‪ถ้าเป็นห่วงแทบบ้า ‪งั้นเธอก็มาเอาเองสิ
‪ทำไมเหรอ มีอะไร
‪- ว่าไงบ้าง ‪- หล่อนบอกให้ฉันไปหาเอง
‪ผู้หญิงคนนั้นบ้าหรือเปล่าเนี่ย
‪ถ้าบ้าก็ต้องมาโรงพยาบาลเราสิ
‪หัวหน้าพยาบาล
‪ขอดูประวัติการรักษาหน่อยสิ
‪คนไข้โรคสมองเสื่อมจากภาวะทางจิต ‪ห้อง 203 ค่ะ
‪อ๋อ คุณโกแดฮวาน
‪คราวนี้ต้องรีบผ่าตัดเอาเนื้องอก ‪กลัยโอบลาสโตมาที่เกิดซ้ำออก
‪ญาติไม่สนใจเรื่องผ่าตัดใช่ไหม
‪คนไข้คนนี้เข้ารักษา ‪ที่โรงพยาบาลเรานานที่สุด
‪แต่ญาติไม่เคยมาเยี่ยมเลยสักครั้ง ‪โทรมาถามสารทุกข์สุกดิบก็ไม่มี
‪นี่ไม่เรียกว่าเข้ารับการรักษาแล้ว ‪เอามาทิ้งชัดๆ
‪แล้วจะโทรหาญาติผู้ป่วย ‪ที่อกตัญญูสุดๆ แค่นั้นพอ
‪หรือว่าจะลองไปหาหล่อนดูสักครั้ง
‪เผื่อจะช่วยเหลือคนไข้ได้จริงๆ ดีล่ะ
‪คะ
‪นี่เรา ต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอคะ
‪จะทำแบบนั้นใช่ไหม ‪เพราะเธอเป็นมืออาชีพนี่
‪ถ้าให้ฉันหยุดเย็นนี้ถึงพรุ่งนี้
‪- ฉันจะไปเองค่ะ ‪- จะหยุดทำไมตั้งสองวัน
‪ที่โซลมีหนุ่มที่อยากเจออยู่หรือไง
‪สงสัยจะจริงนะเนี่ย
‪รุ่นพี่ มีแฟนเหรอคะ
‪ไม่ใช่สักหน่อย
‪ถ้างั้นอีกเดี๋ยวฉันไปเลยนะคะ
‪มีแน่ๆ ซุกหนุ่มไว้ มีชัวร์
‪คนทรยศ
‪การจะให้ลูกสาวคุณมาที่นี่ ‪คงเป็นเรื่องยากมากค่ะ
‪ไม่นะ...
‪เป็นอะไรคะ
‪ไม่นะ
‪ตาย...
‪ถ้าเธอมา...
‪(งานอ่านนิทานกับนักเขียนโกมุนยอง)
‪รุ่นพี่
‪อือ
‪ไง เมื่อบ่ายได้ยินว่าโดนอ้วกใส่เหรอ
‪- โดนตบด้วย ‪- เฮ้อ
‪วันที่เจองานหนักๆ แบบนี้ ‪ยิ่งต้องดูแลร่างกายตัวเองนะ
‪เดี๋ยวจะมีการส่งตัวคนไข้คิม ‪ห้องแยกสังเกตอาการให้ตำรวจ...
‪อ๋อ ผมรู้แล้วครับ ‪เดี๋ยวผมจะจัดการเช็กให้ดี
‪เมื่อวานมีกินเลี้ยงของแผนก ‪พวกเราพนันกันไว้
‪พนันเหรอ
‪"ทำไมทุกปีผู้ดูแลมุนคังแท
‪ถึงได้ย้ายโรงพยาบาล ‪ไปโน่นทีนี่ทีเหมือนตั๊กแตน"
‪เราพนันกันว่าใครจะทายถูก
‪ข้อแรก
‪เพราะมีหนี้ก้อนโตเลยหนีเจ้าหนี้
‪ข้อสอง เพราะไปก่อเหตุใหญ่โตอะไรไว้
‪เลยต้องเปลี่ยนงานพรางตัว ‪เพื่อหลีกเลี่ยงการสืบสวน
‪ข้อสาม เพราะไปหลอกสาวๆ ทุกโรงพยาบาล ‪ไม่เลือกว่าพยาบาลหรือคนไข้
‪เลยต้องหนีเพราะเรื่องชู้สาว
‪แล้วนายแทงข้อไหนไว้
‪ผมเหรอ
‪ข้อสาม ผู้หญิง
‪เอ้า คำตอบล่ะ
‪ข้อสี่
‪ผู้ชาย
‪โธ่ รุ่นพี่ก็ บ้าจริง
‪กาแฟอร่อยนะ
‪- "แต่ยังไงผมก็ยังรักคุณลุงนะ ‪- แต่ยังไงผมก็ยังรักคุณลุงนะ
‪- เพราะคุณลุงน่าสงสารพอๆ กับผม ‪- เพราะคุณลุงน่าสงสารพอๆ กับผม
‪- ฉันน่าสงสารตรงไหน ‪- ฉันน่าสงสารตรงไหน
‪- ก็น่าสงสารนี่ ‪- ก็น่าสงสารนี่
‪- ทำอย่างกับฉันเป็นเด็กกำพร้า ‪- ทำอย่างกับฉันเป็นเด็กกำพร้า
‪- ถึงไม่ได้กำพร้า ‪- ถึงไม่ได้กำพร้า
‪- แต่ก็ทำตัวเหมือนเด็กกำพร้าแหละ" ‪- แต่ก็ทำตัวเหมือนเด็กกำพร้าแหละ
‪(นิทานขายดีของนักเขียนโกมุนยอง)
‪- "ไร้ความคิด ไร้อิสระ ‪- ไร้ความคิด
‪- ไร้สติ ‪- ไร้อิสระ ไร้สติ
‪- จิตใจว่างเปล่า เด็กกำพร้าชัดๆ ‪- จิตใจว่างเปล่า เด็กกำพร้าชัดๆ
‪- แต่ยังไงผมก็ยังรักคุณลุงนะ ‪- แต่ยังไงผมก็ยังรักคุณลุงนะ
‪- เพราะอะไรน่ะเหรอ ‪- เพราะอะไรน่ะเหรอ
‪- เพราะผมตัดสินใจจะทำแบบนั้น" ‪- เพราะผมตัดสินใจจะทำแบบนั้น
‪ฉันก็ตัดสินใจแล้ว...
‪"ยังไงผมก็ยังรักคุณลุงนะ"
‪กินข้าวหรือยัง
‪จัมปง กินจัมปง
‪อีกแล้วเหรอ เลิกกินแต่เส้นได้แล้ว
‪เมื่อวานซื้อเครื่องเคียงมาแล้วนี่
‪- ทำอะไรอยู่เหรอ ‪- วาดรูป
‪วาดในหนังสือนิทานหล่อน ‪แทนสมุดวาดภาพอีกล่ะสิ
‪ไม่ใช่หล่อน ‪คุณนักเขียนโกมุนยองต่างหาก
‪โอเค โกมุนยอง
‪วันนี้เธอจะมาที่โรงพยาบาลผมด้วยนะ
‪มาอ่านหนังสือนิทานให้เด็กๆ ‪ที่ตึกผู้ป่วยเด็กฟัง
‪พี่ครับ
‪จะไปๆ จะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย ‪เดี๋ยวจะรีบไปแล้วๆ
‪ขึ้นรถเมล์สีฟ้าสาย 243
‪ลงที่สามแยกจายัง ‪แล้วต่อรถเมล์สีเขียว
‪- สาย 5413 ‪- พี่ครับ เดี๋ยว พี่
‪ลงหน้าโรงพยาบาล ‪มหาวิทยาลัยมยองซอง เดินต่อ...
‪มุนซังแท
‪หายใจลึกๆ สามครั้ง
‪ฟังให้ดีนะ ต่อให้พี่ออกมาตอนนี้ ‪กว่าจะมาถึงก็ไม่ทันแล้ว
‪และมีแต่เด็กตึกผู้ป่วยเด็ก ‪ที่เข้าไปฟังได้
‪แต่พี่ไม่ใช่เด็กนี่นา จริงไหม
‪มุนซังแท อายุ 35 เกิดปี 1984 ปีชวด
‪ถึงจะดูเด็กกว่าอายุ ‪แต่ก็ไม่ใช่เด็กนะ
‪ใช่ไหม ไม่ใช่เด็กแล้ว
‪เดี๋ยวผมดูสถานการณ์ ‪แล้วขอลายเซ็นไปให้แทนนะ
‪เจอหน้าครั้งเดียวก็จบ ‪แต่ลายเซ็นอยู่ไปตลอดชีวิตนะ
‪สองอย่างนี้อันไหนดีกว่า
‪ลายเซ็น
‪ชอบผมหรือชอบโกมุนยองล่ะ
‪ฮัลโหล พี่
‪เพราะกำลังจะมีงานใหญ่ ‪ไม่ควรทำให้หล่อนอารมณ์เสีย
‪ฉันเลยตั้งใจปิดไว้
‪ฉันวางแผนไว้ว่าพอจบงานอ่านนิทาน ‪จะค่อยๆ เกลี้ยกล่อม
‪ยังไงก็จะพาหล่อนไปให้ได้
‪โธ่เอ๊ย พังไม่เป็นท่าเลย
‪ลางไม่ดีเลยแฮะ
‪ทำไมคุณนักเขียน ‪ถึงไม่ชอบคุณพ่อตัวเองขนาดนั้นคะ
‪นี่ ยัยนั่นไม่ชอบใครทั้งนั้น ‪ยกเว้นตัวเอง
‪ไม่ต้องถามนะว่าทำไม ‪หล่อนเกิดมาเป็นแบบนั้นแหละ
‪ยอมรับไปเงียบๆ เถอะ ‪จะได้มีชีวิตอยู่ไปนานๆ
‪ว่าแต่ยัยนั่นไปไหน จะถึงเวลาแล้วนะ
‪(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยมยองซอง)
‪(เขตปลอดบุหรี่)
‪คุณครับ
‪- ผมขอบุหรี่... ‪- สูบไปแล้วนะ
‪เปล่าครับ ไม่ได้จะขอสูบ ‪ช่วยดับบุหรี่ด้วยครับ
‪ยังเหลืออีกตั้งเยอะนะ
‪ตรงนี้เป็นเขตปลอดบุหรี่ ‪รีบดับด้วยครับ
‪คุณเชื่อ เรื่องโชคชะตาไหม
‪- อะไรครับ ‪- ได้ยินแล้วนี่นา
‪โชคชะตามันพิเศษตรงไหน
‪ถ้ามีคนมาปรากฏตัวต่อหน้าฉัน ‪ตอนที่กำลังต้องการแบบนี้
‪นั่นแหละโชคชะตา
‪(หนุ่มน้อยผู้โตมาด้วยฝันร้าย)
‪โอ๊ย หนวกหูจัง
‪สมจริงมากเลยใช่ไหม ‪แอ็กติ้งก็เจ๋งสุดๆ
‪"วันนี้หนุ่มน้อยตื่นเพราะฝันร้าย ‪ที่น่าหวาดกลัวเช่นเคย
‪เพราะความทรงจำในอดีตที่อยากลืม
‪มาหลอกหลอนในฝันทุกคืน
‪หนุ่มน้อยเลยต้อง ‪ทุกข์ทรมานไม่สิ้นสุด
‪หนุ่มน้อยกลัวการนอนหลับอย่างยิ่ง
‪วันหนึ่ง เขาจึงไปหาแม่มดแล้วขอพร
‪'ท่านแม่มด ได้โปรดเถอะ ‪เพื่อไม่ให้ผมฝันร้ายอีก
‪ช่วยลบความทรงจำ ‪เลวร้ายทั้งหมดในหัวผมที
‪แล้วผมจะมอบทุกอย่าง ‪ที่ท่านต้องการให้'"
‪โกอึน
‪- โกอึน โกอึนๆ ‪- ว้าย อะไรเนี่ย
‪โกอึนอยู่ไหน
‪โกอึนลูกพ่อ
‪โกอึน โกอึนของพ่ออยู่ที่ไหน
‪นกนางนวล 777 นกนางนวล 777
‪(รหัสลับป้องกันการตื่นตระหนก)
‪(ใช้เมื่อผู้ป่วยหลบหนีออกจาก ‪โรงพยาบาลจิตเวช)
‪สวัสดีครับ
‪นอนคว่ำนะคะ
‪ลองอีกรอบนะ
‪- ไอ้นี่ ‪- ขอโทษครับ
‪เขาว่าอึดอัด เลยปล่อยไปแป๊บหนึ่ง
‪เอาสายรัดมาด้วยหรือเปล่า
‪โอย จริงด้วย
‪มองไปทางขวา ยกแขนขึ้นค้างไว้
‪ค่ะ ลองทำอีกรอบนะคะ
‪"วันเวลาผ่านไป ‪หนุ่มน้อยโตเป็นผู้ใหญ่
‪- ไม่ฝันร้ายอีกต่อไปแล้ว ‪- โกอึน
‪แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใด ‪เขาไม่มีความสุขเลยสักนิด"
‪- โกอึน ‪- อะไรคะเนี่ย
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- โกอึน
‪โกอึนลูก โกอึน
‪เป็นอะไรของคุณเนี่ย
‪"คืนที่จันทร์เต็มดวงสีเลือดลอยเด่น
‪แม่มดปรากฏตัวอีกครั้ง
‪เพื่อรับสิ่งตอบแทนจากพรที่ให้ไป
‪เขาตะโกนใส่แม่มด ‪ด้วยเสียงของผู้ใหญ่ที่คับแค้นใจ
‪'ลบความทรงจำเลวร้ายของผมไปหมดแล้ว
‪แต่ทำไม...
‪ทำไมผมยังไม่มีความสุขอีก'
‪จากนั้นแม่มด ‪ก็เอาวิญญาณของเขาไปตามสัญญา
‪แล้วพูดแบบนี้"
‪- โอ๊ะ อะไรน่ะ ‪- แม่จ๋า
‪จู่ๆ เกิดบ้าอะไรเนี่ย
‪ขอโทษครับ เนื่องจากเหตุภายใน ‪จึงต้องยุติงานอ่านนิทานเพียงเท่านี้
‪ขอให้เจ้าหน้าที่ ‪และญาติผู้ป่วยพาเด็กๆ
‪- กลับตึกผู้ป่วยเด็กโดยด่วนครับ ‪- ตายแล้ว
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- โกอึนๆ
‪โกอึน
‪- ยังไม่จบนะ ‪- โกอึนๆ
‪เด็กๆ จ๊ะ ยังไม่จบเลยนะ
‪- มาเร็ว ‪- ไปกัน
‪- โธ่เอ๊ย ‪- ให้ตาย
‪แม่จ๋า หนูกลัว
‪ไม่เป็นไรจ้ะๆ
‪ฮัลโหลครับ
‪ให้ตายสิ
‪ขึ้นมาเลยค่ะ
‪- นี่ ‪- ขึ้นไป
‪เดี๋ยว รอด้วย
‪โกอึน โธ่ โกอึนลูก...
‪มากับพ่อนะลูกนะ
‪- จู่ๆ มายกเลิกงานฉันได้ยังไง ‪- หนูไม่ไป
‪- แถมตอนจะเข้าช่วงไฮไลต์ ‪- คุณครับ...
‪จะให้ "โปรดติดตามตอนต่อไป ‪แล้วพบกันเวลาเดิม" เหรอ
‪- ไม่เป็นไรๆ ‪- หนูกลัว
‪รีบไปเรียกเด็กๆ กลับมา
‪ไปกัน ไปนะ
‪เหลืออีกไม่กี่บรรทัดก็จบแล้ว
‪ไปบอกให้มาฟังให้จบค่อยไป
‪- คุณออกไปก่อน... ‪- เร็วๆ สิ
‪พ่อ อย่าทำแบบนี้เลย
‪หนูกลัวนะ
‪ฟังพ่อให้ดีนะ
‪ถ้าพ่อถูกจับที่นี่ ‪พ่อคงได้ติดอยู่ในโรงพยาบาลบ้า
‪แล้วลูกก็ต้องไปอยู่บ้านเด็กกำพร้า
‪ลูกจะมีชีวิตอยู่โดยไม่มีพ่อได้เหรอ
‪หนูอยากมีชีวิตอยู่ หนูไม่อยากตาย
‪พ่อเคยบอกแล้วใช่ไหม
‪เด็กๆ อยู่ตัวคนเดียวไม่ได้หรอก
‪ถ้าต้องแยกกันอยู่
‪สู้ตายด้วยกันยังดีกว่า
‪ให้ตายสิ
‪พูดอะไรหมาๆ น่ะ
‪คนที่ห่วยยิ่งกว่าหมา ‪ไม่เจอมานานแล้วนะเนี่ย
‪หน้ามันเยิ้มเชียว
‪แกเป็นใคร อยากตายหรือไง
‪เคยฆ่าคนตายเหรอ
‪ไม่มีความมั่นใจที่จะมีชีวิตต่อ
‪แล้วยังไม่มีความกล้า ‪ที่จะตายคนเดียวอีก
‪ไอ้คนที่ไม่กล้าตาย ‪เลยต้องส่งลูกไปเส้นทางยมโลกก่อน
‪ว่าไงนะ
‪อย่าทำตัวขี้ขลาด ‪อยากตายก็ตายไปคนเดียวสิ
‪นังบ้านี่
‪มีด...
‪โอ๊ย
‪นังบ้าเอ๊ย
‪- ไม่เป็นไรใช่ไหม ‪- ข้างใน คุณพ่อหนู...
‪คนอย่างแกมาจุ้นอะไรด้วย
‪นั่นลูกฉัน
‪จะอยู่หรือตายขึ้นอยู่กับฉัน
‪บีบเลย บีบให้แรงกว่านี้สิ ‪ไอ้โง่เอ๊ย
‪นังบ้า
‪ตายซะ ตายไปเลย
‪เดี๋ยวก็จบแล้ว
‪อีกไม่นาน อีกเดี๋ยวก็จบแล้ว
‪ตายซะ ตายสิ
‪- ตายซะ ‪- คุณคิมซึงชอล
‪ปล่อย ปล่อยฉัน ปล่อยสิวะ
‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪มานี่เลย
‪ปล่อย ปล่อยสิวะ ปล่อย
‪แก ไอ้สารเลว ฉันจะฆ่าให้หมดเลย
‪- ปล่อย ‪- ผมมัดเพื่อไม่ให้คุณได้รับบาดเจ็บ
‪สงบสติหน่อยครับ
‪ฉันจะฆ่าให้ตาย ฆ่าให้หมด...
‪(หนุ่มน้อยผู้โตมาด้วยฝันร้าย)
‪ไม่ใช่โชคชะตา
‪งั้นเหรอ
‪ช่วยหลบไปตอนนี้จะดีมากเลยนะ
‪วางมีดลงก่อนสิครับ
‪เขาเป็นคนไข้นะครับ
‪ไม่ใช่
‪นั่นไม่ใช่คนไข้สักหน่อย
‪ก็แค่แมลง
‪บ้าไปแล้ว
‪นังผู้หญิงคนนั้นบ้าไปแล้ว
‪นังโรคจิต
‪นังบ้า
‪นังบ้าเอ๊ย ฉันเกือบตายแล้วสิ
‪อย่า ปล่อยนะ ไอ้พวกบ้า
‪อย่ามาจับฉัน ไปจับนังนั่นสิ ‪นังผู้หญิงในนั้นสิบ้าจริง
‪- จับแน่นๆ ‪- ปล่อยนะ เจ้าพวกบ้า
‪บอกแล้วไงว่าผู้หญิงในนั้นมันบ้า
‪- ปล่อยสิ ปล่อย ‪- อยู่นิ่งๆ
‪มารับแทนคงเจ็บแย่ ทำแบบนั้นทำไมล่ะ
‪ถ้าเขาวิกลจริตคลุ้มคลั่ง ‪ก็พูดได้ว่าฉันแค่ป้องกันตัวเอง
‪เลยว่าจะแทงเขาแค่นิดๆ หน่อยๆ
‪แต่คุณดันเล่นใหญ่มารับแทนเขา ‪เลยเจ็บตัว
‪เอามา
‪ไม่ได้ขอมีด ขอมือ
‪นี่เป็นบริการพิเศษจากฉัน
‪รู้อะไรไหม
‪บนโลกนี้มีคนที่สมควรตายอยู่
‪แต่เพราะมีพวกบ้าท่ีดันคิดลึกซึ้ง
‪แอบฆ่าคนพวกนั้นโดยที่เราไม่รู้
‪ประชาชนตาดำๆ ที่ไม่รู้อะไร ‪ถึงได้นอนเหยียดขาทั้งสองข้าง
‪ได้อย่างสบายใจไง
‪แล้วฉันเป็นพวกไหนกันนะ
‪คนบ้า
‪ที่ไม่รู้อะไรเลย
‪ให้ตายสิ
‪เพราะคุณ ฝีมือการเย็บแผล ‪ของผมเลยพัฒนาขึ้นทุกวันๆ
‪จากนี้เลิกเจ็บตัวได้แล้วนะครับ
‪คุณผู้ดูแล
‪ผู้ดูแลมุนคังแท
‪ครับ
‪คิดอะไรอยู่ครับ
‪เรียบร้อยแล้วครับ
‪โอเคๆ ที่งานอ่านนิทานเละไม่เป็นท่า
‪เพราะคนไข้หนีออกมา ‪เราจะถือเป็นการตลาดแบบผึ้งแตกรัง
‪แต่ไอ้ที่ถือมีดล่ะ ‪จะอธิบายที่แกว่งมีดไปมายังไง
‪ทำเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลบาดเจ็บเลยนะ
‪ถ้าเขาเอาข่าวไปปล่อยจะทำยังไง
‪"นักเขียนวรรณกรรมเด็กชื่อดัง ‪ควงมีดแทนปากกา
‪หรือผลงานหน้าคือนิยายต่อสู้กันนะ" ‪ได้ขึ้นข่าวแบบนี้ทุกเว็บแน่
‪ก็เอาเงินปิดปากสิ ทำบ่อยไม่ใช่เหรอ
‪ถ้าเขาไม่รับเงินล่ะ ‪ถ้าเขาไม่ยอมปิดปาก
‪ก็ใช้กับดักน้ำผึ้งสิ ‪ล่อด้วยความงามน่ะ
‪ขึ้นสิ
‪ไปก่อนเลย ฉันมีธุระต้องจัดการ
‪ธุระอะไร
‪นี่ มุนยอง
‪ไม่ใช่จะไปก่อเรื่องอะไรอีกนะ
‪(หัวหน้าฝ่ายการจัดการ)
‪คนไข้ที่ควรนอนอยู่ ‪ในห้องแยกสังเกตอาการ
‪กลับไม่ระวัง ‪ปล่อยให้สร้างความวุ่นวาย
‪เพราะเรื่องนั้นทำให้ญาติคนไข้ ‪โทรมาตำหนิโรงพยาบาลกันใหญ่
‪ต้องมีใครรีบออกมารับผิดชอบเรื่องนี้
‪คนคนนั้น คือผมเหรอครับ
‪เจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบการส่งตัว ‪เพิ่งทำงานได้สองเดือน
‪จะไล่เขาออกก็ยังไงอยู่นะ
‪แต่ว่า ดูประวัตินายแล้ว
‪ประสบการณ์การทำงานสิบปี ‪แต่ย้ายโรงพยาบาลมา...
‪ให้ตายสิ ตั้ง 15 แห่งเลยเหรอ
‪แถมอยู่ไม่ถึงปีสักแห่ง
‪ย้ายมาอยู่นี่ได้สิบเดือนแล้ว
‪ถึงเวลาต้องไปอยู่แล้วนี่
‪(บัตรประจำตัวเจ้าหน้าที่ ‪ผู้ดูแล มุนคังแท)
‪รุ่นพี่ครับ
‪ทางเราจะลงประวัติให้ว่าทำงานครบปี ‪และจ่ายเงินชดเชยค่าจ้างออก
‪จัดการให้เรียบร้อยเลยเถอะ
‪อือ ฉันเอง
‪หาเบอร์ติดต่อผู้ดูแลผู้ป่วยจิตเวช ‪ที่โดนมุนยองเอามีดแทงให้ที
‪จะเพราะอะไรล่ะ
‪อย่างน้อยก็ควรหาทาง ‪ปิดปากเขาไม่ใช่หรือไง
‪ทำอย่างกับไม่เคยทำ
‪(แจซู)
‪(ไก่ทอดแจซู เดลิเวอรี่)
‪มาส่งอาหารแถวนี้
‪คิดไว้แล้วเชียวว่า ‪คนที่นั่งเป็นไก่ป่วย
‪ต้องใช่นายแน่ๆ
‪ขึ้นมาสิ เดี๋ยวพี่ไปส่งเองจ้ะ
‪เจ้าบ้า
‪เจ็บตัวอีกแล้วเหรอ
‪โอ๊ย เวรจริง
‪ทำไมถึงไม่รับโทรศัพท์เนี่ย
‪เลือดออกด้วย ฟ้องได้เลยนะนั่น
‪(พยาบาลนัมจูรี)
‪ครับ คุณพยาบาล
‪อ๋อ ครับๆ มาถึงแล้วเหรอครับ
‪ครับ
‪เลขห้องเหรอ เราอยู่ห้อง...
‪เดี๋ยวนะครับ
‪สั่งรูมเซอร์วิสมาเหรอ
‪ตานั่นไปไหนเนี่ย
‪ขอบใจนะ
‪โอ๊ะ อัลเบอร์โต้ ไม่นะ ‪อย่าทำแบบนี้สิ
‪ไม่ได้นะ อัลเบอร์โต้ ‪ไม่เอาแบบนี้ ขอร้อง
‪ไม่นะ ไม่ อย่าเป็นแบบนี้สิ ‪อัลเบอร์โต้
‪- โธ่เว้ย ‪- เป็นอะไรน่ะ
‪- เฮ้ย ‪- เป็นอะไรเนี่ย
‪อย่าดับนะ อัลเบอร์โต้ ไม่
‪อัลเบอร์โต้เอ๊ย อัลเบอร์โต้
‪วิ่งสิๆ
‪อัลเบอร์โต้ ปัดโธ่ ทำไม...
‪อย่าตายนะ
‪คังแท
‪ฉันไม่เป็นไรจริงๆ
‪พี่คงรออยู่ ‪นายรีบนั่งแท็กซี่กลับไปก่อนเถอะ
‪ฉันไม่พูดว่านายทิ้งฉันหรอก
‪ฉันเข้าใจนาย
‪เพราะมันคือมิตรภาพและความซื่อสัตย์
‪เงียบแล้วเข็นไปเถอะน่า
‪ได้
‪(วันนี้เหนื่อยใช่ไหม สู้นะ)
‪(เดี๋ยวก็ได้เจอเนื้อคู่)
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX ‪เรื่องหัวใจ ไม่ไหวอย่าฝืน)
‪เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ
‪แทบจำไม่ได้แล้ว ‪ทิ้งคราบยัยบ้านนอกไปเลย
‪หลังจากฉันย้ายโรงเรียน ‪ก็ไม่เจอกันมา 20 ปีแล้วใช่ไหม
‪อือ
‪แค่เซ็นเอกสารนี่ก็พอ
‪คุณหมอที่ดูแลคงโทรมา ‪อธิบายให้ฟังหมดแล้ว
‪เดิมทีเธอต้องไปด้วยตัวเอง...
‪ว่าแต่ ‪เพื่อให้เซ็นเอกสารแผ่นเดียวแค่นี้
‪ถึงขั้นยอมนั่งรถมาสามชั่วโมง
‪นี่รับผิดชอบในหน้าที่ ‪หรือจุ้นจ้านกันแน่
‪โรงพยาบาลเราเป็น ‪โรงพยาบาลเฉพาะทางจิตเวช
‪จะทำการผ่าตัด ‪ต้องให้โรงพยาบาลอื่นช่วย
‪- ในกรณีแบบคุณพ่อเธอ... ‪- ฉันบอกว่าตายไปแล้วไง
‪ฉันเป็นเด็กกำพร้านะ เธอก็รู้นี่
‪แต่คุณแม่เธอยังมีชีวิต...
‪แจ้งตายไปตั้งนานแล้วนะ
‪ฉันบอกอะไรสนุกๆ ให้เอาไหม
‪พ่อฉันน่ะ จิตวิญญาณตายไปแล้ว
‪เหลือแต่ร่างที่มีชีวิตอยู่ ‪เหมือนซอมบี้
‪แต่ว่าแม่ฉันน่ะ
‪ร่างกายตายไปนานแล้ว
‪แต่ว่า
‪วิญญาณยังมีชีวิตอยู่
‪ระหว่างสองคนนี้ ‪ใครล่ะที่ตายไปแล้วจริงๆ
‪ฉันถามว่าใครตายไปแล้ว คุณพยาบาล
‪พ่อของเธอ...
‪ไม่สิ คนไข้โกแดฮวาน
‪ถ้าพลาดการผ่าตัดคราวนี้ ‪อาจเป็นอันตรายถึงชีวิตจริงๆ นะ
‪ความคิดความเข้าใจของเขา...
‪นี่ ใครมาเห็นเข้า ‪คงนึกว่าเธอเป็นลูกสาวเขา
‪ใช่ งั้นเอาแบบนั้นสิ ‪เธอเป็นลูกสาวของโกแดฮวานไป
‪ฉันจะเป็นลูกสาวแม่เธอเอง
‪ถ้าเธอยอมรับ ‪เดี๋ยวฉันเซ็นเอกสารยินยอมให้
‪ว่าไง
‪แม่เธอทำอาหารอร่อย
‪ไว้ฉันแวะไปกินอาหารฝีมือแม่เธอ ‪เหมือนเมื่อก่อนดีไหมนะ
‪ยังไม่เก็ตมุกเหมือนเดิมเลยนะ
‪ไม่สนุกเอาซะเลย
‪น่าหงุดหงิดเป็นบ้า
‪ว้าว บ้าชะมัด
‪ผู้หญิงแบบนั้น ‪เขียนวรรณกรรมเด็กได้ยังไง
‪วิปริตชัดๆ
‪ไม่ได้บ้าหรอก
‪เธอแค่เกิดมาแบบนั้นแหละ
‪แหม เป็นผู้ดูแลผู้ป่วย ‪แผนกจิตเวชมาสิบปี
‪ตอนนี้แค่มองตา ‪ก็วินิจฉัยได้แล้วหรือไง
‪อย่าเว่อร์ไปหน่อยเลยน่า
‪นายนั่นแหละเลิกทำอะไรเกินตัวสักที
‪เพราะพวกบ้านั่น นายเลยโดนมีดแทง ‪แถมโดนไล่ออกจากโรงพยาบาล
‪ออกมาโดยไม่พูดอะไรได้ไง
‪- อย่างน้อยก็น่าจะโวยหน่อยสิ ‪- ถ้าฉันโวย
‪อาจจะสบายใจ
‪- แต่ไม่ได้รับเงินชดเชย ‪- ดีจริง
‪พี่ชายโดนไล่ออกจากโรงเรียน ‪น้องชายโดนไล่ออกจากที่ทำงาน
‪พี่น้องเชื้อไม่ทิ้งแถว
‪ยังไงก็ถึงเวลาออกอยู่แล้วน่า
‪ประมาณช่วงนี้ของปีแหละ
‪พออากาศตอนกลางคืนอุ่นขึ้น
‪ตอนนี้ล่ะ
‪เดี๋ยวผีเสื้อก็บินมา
‪นั่นสิ
‪พี่เขายังไม่มีสัญญาณบอกใช่ไหม
‪ตอนนี้ยัง
‪แล้วคราวหน้าต้องย้ายไปที่ไหนเนี่ย
‪- นี่ พอเช้าเราไปต่างประเทศกันไหม ‪- มีพาสปอร์ตหรือไง
‪ให้พี่เขาเรียนภาษาอังกฤษสิ
‪แจซู
‪เรื่องวันนี้อย่าบอกพี่นะ
‪โอ๊ย อะไรก็พี่ๆ น่าเบื่อชะมัด
‪อิจฉาจริงๆ
‪ตกใจหมด ไอ้บ้านี่
‪ทำไม นี่ ไม่ใช่ว่า ‪นายโดนหล่อนตบหัวมานะ
‪ลายเซ็น ฉันไม่ได้ขอลายเซ็นเธอมา
‪- ฉันสัญญากับพี่ไว้แล้วด้วย ‪- โดนตบมาแรงมากเลยสินะเนี่ย
‪ทำไงดีล่ะ แจซู
‪ให้ตายสิ
‪(ลายเซ็นนักเขียนโกมุนยอง)
‪(หนุ่มน้อยผู้โตมาด้วยฝันร้าย)
‪โอ้โฮ ลายเซ็นนี่ ‪อย่างกับพวกอักษรไฮเออโอลีฟ
‪ไฮเออโรกลีฟ ไม่ใช่โอลีฟ
‪รีบๆ เซ็นให้เสร็จเถอะ พี่รออยู่
‪โอเค เรียบร้อย
‪ดูสิ
‪ลองดู เหมือนเปี๊ยบเลยใช่ไหม
‪สุดยอด แจซู
‪นี่ๆ เงียบๆ
‪- แฮปปี้ยัง ‪- อือ
‪พี่ต้องชอบแน่
‪ไม่ต้องยิ้มเลย เจ้านี่ แหยงว่ะ
‪วันนี้คนไข้ก็พูดกับฉันแบบนั้น
‪ฉันยิ้มแล้วดูแหยงเหรอ
‪นายไม่รู้เหรอ
‪นี่นายไม่รู้จริงๆ เหรอ
‪อะไร
‪เวลานายยิ้มน่ะ
‪เหมือนโจ๊กเกอร์ไง โจ๊กเกอร์น่ะ
‪ตานายเศร้า ยกยิ้มแต่มุมปาก
‪ลองส่องกระจกดู เหมือนมาก
‪มาเร็วเข้า
‪พี่ครับ กลับมาแล้ว
‪อันนี้...
‪ของปลอมนี่ ของปลอมๆ
‪- ของจริงครับ ของจริง ‪- ของปลอมๆ
‪- ตายแล้ว ‪- ของปลอม
‪- พี่ครับ ‪- ของปลอมๆ
‪- โอ๊ย เว้ย ให้ตายสิ ‪- ของปลอมๆ
‪ของปลอมๆ ของปลอมนี่ ของปลอมทั้งนั้น
‪โกหก รู้นะว่าโกหก
‪- พี่ ผมผิดเอง ขอโทษนะ ‪- โกหกๆ
‪โกหกเหรอ
‪- โกหกมันไม่ดีนะ ‪- วันนี้ผมยุ่งมากๆ จน...
‪โกหกมันไม่ดีนะ โกหกเหรอ
‪เด็กประถมยังรู้ว่าโกหกมันไม่ดี
‪- พี่ พรุ่งนี้ไปร้านหนังสือไหม ‪- โกหกเหรอ
‪- ขนาดเด็กสามขวบ... ‪- ไปซื้อสมุดภาพไดโนเสาร์กันไหม
‪- หือ ‪- มีเล่มที่พี่อยากได้อยู่นี่
‪- พี่ครับ ‪- โกหกเหรอ
‪โกหกเหรอ โกหกทำไม
‪- โกหกมันไม่ดีนะ ‪- เฮ้อ เจ้าคนน่าสงสาร
‪นี่มันความผิดยัยโกมุนยองนั่นแท้ๆ
‪ฉันเผาหนังสือพวกนี้ ‪ทิ้งให้หมดเลยดีไหม นี่อะไรเนี่ย
‪- หนุ่มน้อยโตมาด้วยฝันร้ายทำไม ‪- อย่านะๆ
‪- ไม่นะ ไม่ๆ ‪- เผาทิ้งให้หมดเลย
‪- ไม่ได้นะ ไม่ๆ ‪- ดูสิๆ ฉัน...
‪- ไม่ได้นะ ‪- อะไร ทำไมไม่ได้
‪- ของฉันนะ ห้ามเผา ‪- ทำไม จะเผาให้หมด
‪- สวัสดีครับ ‪- ปล่อยเลย
‪ผมเป็นประธานสำนักพิมพ์ซังซังอีซัง
‪อีซังอินครับ
‪ก่อนอื่น เรื่องอุบัติเหตุที่ทำให้ ‪คุณเสียเลือดเพราะนักเขียนของเรา
‪ผมขออภัยอย่างสุดซึ้งครับ
‪ถึงแม้คุณจะยุ่ง แต่ถ้าพอมีเวลา
‪ผมมีเรื่องจะคุยด้วยเยอะมาก
‪ผมหวังว่าคุณจะสะดวกมาพบผม
‪ที่สำนักพิมพ์ในวันพรุ่งนี้นะครับ
‪ได้โปรด อย่าปฏิเสธ
‪และขอให้ผมได้พบคุณด้วยนะครับ ‪ขอร้องล่ะครับ
‪- ได้โปรดเถอะครับ ‪- ยังอ่านนิทานเด็กอยู่อีก
‪คุณแจซูไม่เข้าใจศิลปะ ‪ศิลปะเป็นสิ่งสวยงาม
‪ไม่เข้าใจศิลปะอะไร ‪ถ้าพูดถึงศิลปะ...
‪คนเรต 19 บวกแบบเรา ‪ก็ต้องดูหนังสือโป๊สิ
‪- นี่มัน... ‪- ไปเลย ไป กลับบ้านตัวเองไปเลย
‪- ไป ไปเลย ‪- โธ่เอ๊ย ผมชอบพี่จะตายนะ
‪ต้องแบบนี้สิ ไหนดูซิ
‪ครับ
‪"ครับ" เหรอ
‪เฮ้อ จะรอดไหมเนี่ย
‪วันนี้เวลา 18:00 น.
‪- ที่โรงพยาบาลม.มยองซอง.ในกรุงโซล ‪- รู้สึก...
‪- คุณคิมซึ่งจะถูกส่งตัวให้ตำรวจ ‪- ลางไม่ดีชอบกลแฮะ
‪จากเหตุพยายามฆ่าตัวตายพร้อมลูกสาว
‪ถูกพบเป็นศพ ‪อยู่ในห้องแยกสังเกตอาการ
‪ขณะนี้ทางตำรวจกำลังทำการสืบสวนครับ
‪รายงานแจ้งว่า ‪คุณคิมได้เข้าไปก่อกวนงานอ่านนิทาน
‪สำหรับผู้ป่วยเด็ก ‪ที่จัดขึ้นในโรงพยาบาล
‪แต่เจ้าหน้าที่โรงพยาบาล ‪สามารถจับตัวเขาได้ในทันที
‪ดวงตาเขา ช่างสวยเหลือเกิน
‪รู้อะไรไหม
‪บนโลกนี้มีคนที่สมควรตายอยู่
‪แต่เพราะมีพวกบ้าที่ดันคิดลึกซึ้ง ‪แอบฆ่าคนพวกนั้นโดยที่เราไม่รู้
‪ประชาชนตาดำๆ ที่ไม่รู้อะไร ‪ถึงได้นอนเหยียดขาทั้งสองข้าง
‪ได้อย่างสบายใจไง
‪ปัดโธ่ บอกแล้วไงว่าอย่ามาดูถูก
‪ไม่ดูถูกๆ
‪- ห้ามเขาไว้นะๆ ‪- รู้แล้ว นอนๆ
‪(แจซูห้ามเข้า)
‪(หนุ่มน้อยผู้โตมาด้วยฝันร้าย)
‪"วันนี้หนุ่มน้อยตื่นเพราะฝันร้าย ‪ที่น่าหวาดกลัวเช่นเคย
‪เพราะความทรงจำในอดีตที่อยากลืม
‪มาหลอกหลอนในฝันทุกคืน
‪หนุ่มน้อยเลยต้อง ‪ทุกข์ทรมานไม่สิ้นสุด
‪วันเวลาผ่านไป ‪หนุ่มน้อยโตเป็นผู้ใหญ่
‪ไม่ฝันร้ายอีกต่อไปแล้ว
‪แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใด ‪เขาไม่มีความสุขเลยสักนิด
‪คืนที่จันทร์เต็มดวงสีเลือดลอยเด่น
‪แม่มดปรากฏตัวอีกครั้ง
‪เพื่อรับสิ่งตอบแทนจากพรที่ให้ไป
‪เขาตะโกนใส่แม่มด ‪ด้วยเสียงของผู้ใหญ่ที่คับแค้นใจ
‪'ลบความทรงจำเลวร้าย ‪ของผมไปหมดแล้ว แต่ทำไม...
‪ทำไมผมยังไม่มีความสุขอีก'
‪จากนั้นแม่มด ‪ก็เอาวิญญาณของเขาไปตามสัญญา
‪แล้วพูดแบบนี้
‪'ความทรงจำที่เจ็บปวดและทุกข์ทรมาน
‪ความทรงจำที่เสียใจอย่างสุดซึ้ง
‪ความทรงจำที่ทำให้คนอื่น ‪และตัวเองเจ็บปวด
‪ความทรงจำของการถูกทอดทิ้ง
‪มีแค่คนที่เก็บความทรงจำเหล่านั้น ‪ไว้ในใจและใช้ชีวิตต่อไป
‪ที่จะแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ‪มุ่งมั่นมากขึ้น
‪และสุขุมกว่าเดิมได้
‪ความสุขน่ะ มีแต่คนเหล่านั้น ‪ที่จะได้มันไปครอง'"
‪(หนุ่มน้อยผู้โตมาด้วยฝันร้าย)
‪อย่าลืมวันนี้นะ
‪นอนไม่หลับเหรอจ๊ะ
‪พ่อล่ะคะ
‪เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นจ้ะ ‪ไม่ต้องห่วงนะ
‪ตำรวจ
‪จะจับพ่อไปเหรอคะ
‪จับพ่อไปขังโรงพยาบาลบ้าเหรอคะ
‪โกอึนกลัวคุณพ่อมาหา ‪แล้วทำให้กลัวอีกใช่ไหม
‪จะไม่เกิดเรื่องแบบนั้นแล้วจ้ะ
‪คุณพ่อ...
‪พ่อหนู
‪ไม่ใช่คนไม่ดีนะคะ
‪เพราะคุณพ่อป่วยค่ะ
‪คุณพ่อปวดหัวเลยเป็นแบบนั้น
‪เพราะงั้น...
‪อย่าจับพ่อหนูไปเลยนะคะ
‪ให้หนูได้อยู่กับพ่อนะคะ
‪หนูอยากอยู่กับพ่อ
‪หนูจะอยู่กับพ่อ
‪หนูคิดถึงพ่อ
‪- "เพราะงั้นอย่าลืม ‪- พ่อจ๋า
‪อย่าลืมแล้วผ่านมันไปให้ได้
‪ถ้าผ่านมันไปไม่ได้
‪เธอก็จะเป็นแค่เด็กน้อย ‪ที่จิตวิญญาณไม่เติบโต"
‪(หนุ่มน้อยผู้โตมาด้วยฝันร้าย)
‪ผี ผีเสื้อ
‪ผีเสื้อ
‪- เฮ้ย เกิดอะไรขึ้น ‪- ผีเสื้อๆ
‪- ให้ตาย ‪- ผีเสื้อๆ
‪- พี่ เป็นอะไร ‪- ผีเสื้อๆ
‪- พี่ ‪- ผีเสื้อๆ
‪ฮือ ผีเสื้อๆ
‪ผีเสื้อๆ
‪- ผีเสื้อๆ ‪- มาแล้วไง
‪- อย่า... ‪- ผีเสื้อน่ะ
‪ผีเสื้อๆ
‪ผีเสื้อบอกว่าจะฆ่าฉัน ‪ผีเสื้อจะฆ่าฉัน
‪ผีเสื้อจะฆ่าฉันๆ
‪- ต้องหนีๆ ‪- พี่...
‪ต้องหนีๆ หนีๆ
‪ไป ไปให้พ้น
‪นี่ พ่อหนุ่ม
‪ไม่ใช่ฤกษ์ย้ายบ้านสักหน่อย ‪ทำไมย้ายกะทันหัน
‪ให้ตายสิ พูดไม่ออกเลย
‪พ่อหนุ่ม
‪อีกตั้งนานกว่าจะหมดสัญญาเช่า ‪อยู่ดีๆ จะย้ายออกทำไม
‪โอ๊ย ตกใจหมด
‪ตาลุงนี่ มานอนนี่อีกแล้วเหรอ
‪ถ้างั้นก็จ่ายค่าน้ำเพิ่มด้วยสิ
‪รีบไปเรียกพ่อหนุ่มออกมาเลย
‪เราเป็นเพื่อนกัน ทำไมผมเป็นตาลุง ‪แต่หมอนั่นเป็นพ่อหนุ่มล่ะ
‪ช่างเถอะ พ่อหนุ่มอยู่ไหน
‪อ๋อ เรื่องนั้น...
‪หมอนั่นไปไหนแต่เช้านะ
‪(ซังซังอีซัง)
‪คุณมุนคังแทใช่ไหมคะ
‪สวัสดีค่ะ
‪ประธานบอกว่ากำลังมาจากโรงพิมพ์
‪น่าจะมาช้าสักสิบนาทีค่ะ
‪(สำนักพิมพ์ซังซังอีซัง)
‪(ห้ามจอด สงวนไว้ให้ประธาน)
‪เชิญทางนี้ค่ะ
‪รบกวนรอที่นี่สักครู่นะคะ
‪ครับ
‪(มือ ปลาแองเกลอร์)
‪(ผู้เขียน โกมุนยอง)
‪(มือ ปลาแองเกลอร์)
‪นี่ มาแล้วๆ เก็บของบนโต๊ะให้หมด
‪เก็บให้หมด
‪เร็วเข้า เร็ว
‪ตรงนี้ที่ใครเหรอ
‪หัวหน้าแผนกบัญชีค่ะ ทำไมเหรอคะ
‪สวยจัง
‪- อยากได้... ‪- ถ้าอยากได้ก็เอาไปเลยค่ะ
‪ก็กะจะทำแบบนั้นอยู่แล้ว
‪คุณนักเขียนมาออฟฟิศทำไมคะ
‪วันนี้ "เด็กน้อยซอมบี้" ‪วางแผงวันแรกนี่
‪- ประธานอีล่ะ ‪- คือ...
‪นึกว่าภาพวาดซะอีก
‪แต่งชุดนอกเครื่องแบบหล่อมากเลยนะ
‪เหมือนโฮสต์ที่จะมาเอาค่าตัว
‪ฉันคิดว่าคุณจะต่างจากคนอื่น ‪แต่ก็ไม่ต่างแฮะ
‪ตกลงกันไว้เท่าไรล่ะ
‪ถ้าเคารพคนอื่นไม่เป็น ‪อย่างน้อยก็ควรจะพูดให้รู้เรื่องนะ
‪ทีตัวเองยังกล้าพูดออกมาห้วนๆ เลย
‪โดนฉันเอามีดแทงนี่นา
‪- แล้วยังไง ‪- ค่าทำขวัญ
‪แล้วก็ค่าปิดปาก
‪เรียกจากประธานเราเท่าไรล่ะ
‪คงใช้วิธีแบบนี้ได้ผลตลอดสินะ
‪ปลอบขวัญด้วยคำพูดมันไร้ประโยชน์
‪เงินสิเจ๋งสุด
‪ผมว่าเงินก็งั้นๆ
‪ไม่เอาเงินแล้วเอาอะไร ร่างกายเหรอ
‪นั่นมีค่ามากกว่าเงินเหรอ
‪ถ้างั้นมาทำอะไรล่ะ
‪ไม่ใช่ทั้งเงิน ทั้งร่างกาย
‪แล้วมาถึงนี่อยากได้อะไรเหรอ
‪ถ้าเป็นไปได้
‪ผมอยากเจอคุณ
‪อีกสักครั้งน่ะ
‪ผมอยาก
‪มองดวงตาคู่นั้นอีกสักครั้ง
‪ดวงตาเหรอ
‪คุณน่ะ
‪มีแววตาเหมือนใครบางคนที่ผมเคยรู้จัก
‪เขาเป็นใครล่ะ
‪คนที่นิสัยหาดีไม่ได้
‪จิตสำนึกบกพร่อง
‪ผู้หญิง
‪ที่แววตา
‪ไร้ความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง
‪ผู้หญิงคนนั้น...
‪คุณกลัวเธอเหรอ
‪เคยชอบ
‪ผมเคย
‪ชอบเธอ
‪ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ
‪"พี่ซังแท
‪มางานเปิดตัวหนังสือให้ได้นะคะ"
‪จะบอกว่าเป็นโชคชะตามันก็น่าเบื่อ
‪ฉันเคยคิดว่า...
‪อย่ามาแตะหัวฉัน
‪ที่ฉันหนีก็เพราะพี่
‪คนขี้ขลาด
‪โกมุนยองอยู่ไหน
‪ถ้ายุ่งกับผู้หญิงคนนี้ จบไม่สวยหรอก
‪อย่าไป
‪นายมาเป็นสลักนิรภัยของฉันสิ
‪นายต้องคอยรั้งฉันไว้ ‪ไม่ให้ฉันระเบิดไง
‪วันนี้หนุ่มน้อยตื่นเพราะฝันร้าย ‪ที่น่าหวาดกลัวเช่นเคย
‪เพราะความทรงจำในอดีตที่อยากลืม
‪มาหลอกหลอนในฝันทุกคืน
‪หนุ่มน้อยเลยต้อง ‪ทุกข์ทรมานไม่สิ้นสุด
‪หนุ่มน้อยกลัวการนอนหลับอย่างยิ่ง
‪วันหนึ่ง เขาจึงไปหาแม่มดแล้วขอพร
‪"ท่านแม่มด ได้โปรดเถอะ ‪เพื่อไม่ให้ผมฝันร้ายอีก
‪ช่วยลบความทรงจำ ‪เลวร้ายทั้งหมดในหัวผมที
‪แล้วผมจะมอบทุกอย่าง ‪ที่ท่านต้องการให้"
‪วันเวลาผ่านไป ‪หนุ่มน้อยโตเป็นผู้ใหญ่
‪ไม่ฝันร้ายอีกต่อไปแล้ว
‪แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใด
‪เขาไม่มีความสุขเลยสักนิด
‪คืนที่จันทร์เต็มดวงสีเลือดลอยเด่น
‪แม่มดปรากฏตัวอีกครั้ง
‪เพื่อรับสิ่งตอบแทนจากพรที่ให้ไป
‪เขาตะโกนใส่แม่มด ‪ด้วยเสียงของผู้ใหญ่ที่คับแค้นใจ
‪"ลบความทรงจำเลวร้าย ‪ของผมไปหมดแล้ว แต่ทำไม...
‪ทำไมผมยังไม่มีความสุขอีก"
‪จากนั้นแม่มด ‪ก็เอาวิญญาณของเขาไปตามสัญญา
‪แล้วพูดแบบนี้
‪"ความทรงจำที่เจ็บปวดและทุกข์ทรมาน
‪ความทรงจำที่เสียใจอย่างสุดซึ้ง
‪ความทรงจำที่ทำให้คนอื่น ‪และตัวเองเจ็บปวด
‪ความทรงจำของการถูกทอดทิ้ง
‪มีแค่คนที่เก็บความทรงจำเหล่านั้น ‪ไว้ในใจและใช้ชีวิตต่อไป
‪ที่จะแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ‪มุ่งมั่นมากขึ้น
‪และสุขุมกว่าเดิมได้
‪ความสุขน่ะ มีแต่คนเหล่านั้น ‪ที่จะได้มันไปครอง"
‪เพราะงั้นอย่าลืม
‪อย่าลืมแล้วผ่านมันไปให้ได้
‪ถ้าผ่านมันไปไม่ได้
‪เธอก็จะเป็นแค่เด็กน้อย ‪ที่จิตวิญญาณไม่เติบโต