‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ถ้างั้นมาทำอะไรล่ะ
‪ไม่ใช่ทั้งเงิน ทั้งร่างกาย
‪แล้วมาถึงนี่อยากได้อะไรเหรอ
‪ถ้าเป็นไปได้
‪ผมอยากเจอคุณ
‪อีกสักครั้งน่ะ
‪ผมอยาก
‪มองดวงตาคู่นั้นอีกสักครั้ง
‪ดวงตาเหรอ
‪คุณน่ะ
‪มีแววตาเหมือนใครบางคนที่ผมเคยรู้จัก
‪เขาเป็นใครล่ะ
‪คนที่นิสัยหาดีไม่ได้
‪ช่วยด้วย ช่วยด้วย
‪จะช่วย
‪หรือไม่ช่วยดี
‪นี่
‪ผู้หญิง
‪ที่แววตา
‪ไร้ความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง
‪ผู้หญิงคนนั้น...
‪คุณกลัวเธอเหรอ
‪เคยชอบ
‪ผมเคยชอบเธอ
‪(บทที่ 2 คุณหนูรองเท้าแดง)
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪ถ้างั้น นี่กำลังจีบฉันอยู่งั้นเหรอ
‪ฉันทำให้นึกถึงเธอคนนั้น ‪ในความทรงจำอันแสนงดงามหรือไง
‪ก็ไม่เคยบอกว่างดงามนะ
‪แบบนี้ ยังชอบฉันอยู่ไหม
‪อย่าด่วนสรุปไปเอง
‪มันไม่ใช่ความทรงจำที่ดีนักหรอก
‪งั้นเหรอ
‪แต่ว่า
‪ยิ่งเป็นความทรงจำที่ไม่ดี
‪ยิ่งติดอยู่ในนี้นานนะ
‪(สำนักพิมพ์ซังซังอีซัง)
‪นี่ เธอปล่อยให้เขาสองคน ‪เจอกันได้ยังไง
‪ไม่ว่ายังไงก็ควรจะขวางหล่อนไว้สิ
‪ก็คุณนักเขียนดันเข้ามา ‪ไม่บอกไม่กล่าวนี่คะ
‪ยัยนั่นเข้ามาเคยบอกก่อนที่ไหนล่ะ
‪เฮ้อ จะบ้าตาย
‪ถ้าไม่มีหัวคิด
‪ก็ควรขวางหล่อนไว้จนตัวตายสิ
‪ปัดโธ่เอ๊ย ‪เสียดายเงินเดือนที่จ่ายให้ชะมัด
‪ฉันล่ะอยากซัดเขาสักหมัดจริงๆ
‪ฝากบอกประธานของคุณด้วยนะ
‪ว่าเขาทุ่มเทกับงานมากจริงๆ
‪อะไรนะ
‪แต่ไม่จำเป็นต้อง ‪ทุ่มเทกับผมขนาดนั้นหรอก
‪เพราะงั้นไม่ต้องติดต่อมาอีก
‪ตายจริง
‪ผมมาสายมากเลยใช่ไหมครับ ‪พอดีรถติดมาก
‪งั้นไปหาอะไรหวานๆ ดื่ม ‪แล้วคุยกับผม...
‪ไม่ครับ ไม่เป็นไร
‪โอ๊ะ จะไปแล้วเหรอคะ
‪เอาลายเซ็นแล้วค่อยไปสิคะ
‪ลายเซ็นนี่เอง
‪- คือว่า เรื่องนั้น... ‪- เมื่อกี้คุณขอ
‪ลายเซ็นคุณนักเขียนจากฉัน ‪แผ่นหนึ่งนี่คะ
‪ทำเป็นพูดเรื่องแววตาเอย
‪สาวในความทรงจำเอย
‪ที่แท้ก็เพราะลายเซ็นเหรอ
‪ไม่ใช่นะ
‪ไม่ต้องการทั้งเงินและร่างกาย
‪สิ่งที่ต้องการคือลายเซ็นนี่เอง
‪บอกว่าไม่ใช่ไง
‪แหม พอดีเลยครับ
‪งั้นถือว่าเราจัด ‪แฟนมีตติ้งปุบปับแล้วกัน
‪- ไปดื่มน้ำผึ้งกับผมหน่อย... ‪- เดี๋ยวเซ็นให้
‪ลายเซ็นน่ะ
‪เล่มใหม่เพิ่งพิมพ์เสร็จสดๆ ร้อนๆ
‪มา
‪ชื่ออะไรล่ะ
‪ชื่อน่ะ
‪มุน...
‪ซังแท
‪หลานชายเหรอครับ
‪พี่ชายครับ พี่ชายผม
‪อ๋อ พี่ชายเป็นแฟนคลับนี่เอง
‪แหงล่ะ มุนยองของพวกเราน่ะ ‪ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ ไม่ว่าชาติไหน
‪แฟนคลับเธอก็เยอะมากครับ
‪ครับ ยินดีด้วยนะครับ
‪- งั้นถือว่านี่เป็นสินค้าแฟน... ‪- เอ้านี่
‪(เด็กน้อยซอมบี้)
‪ขอตัวนะครับ
‪ไว้เจอกันอีกนะ
‪ไม่เจอหรอก
‪เขาควรจะรับน้ำผึ้งนี่ไปด้วยสิ
‪คุณผู้ดูแลครับ
‪คุณผู้ดูแล
‪โธ่ คุณผู้ดูแลครับ เดี๋ยวสิครับ
‪โธ่ เดี๋ยวสิ...
‪เอ่อ ขอโทษครับ
‪เพราะว่าผมรู้สึกผิดมาก
‪ได้โปรดรับน้ำผึ้งนี่ไปเถอะนะครับ
‪(ห้าหมื่นวอน)
‪เยอะขนาดนี้ ‪กินคนเดียวไม่ไหวหรอกครับ
‪งั้นก็เอาไปแบ่งคนรอบข้างก็ได้ครับ
‪- อ๋อ ‪- ครับ
‪เอางั้นเหรอครับ
‪โอ้ นี่ๆ อย่านะ
‪เฮ้ยๆ ไม่นะ
‪ตายจริง
‪ผมไม่ต้องการของแบบนี้
‪ไม่ต้องตามมานะครับ
‪เอ่อ คือว่า คุณครับ
‪คอยตามล้างตามเช็ด ‪ให้โกมุนยองมาเป็นสิบปี
‪ไม่เคยมีใครปฏิเสธน้ำผึ้งนี่เลยนะ
‪แปลกมาก
‪ลางไม่ดีเลยแฮะ
‪รู้งี้น่าจะเตรียมมาสองกล่อง
‪งดงาม
‪อยากได้
‪ฉันอยากได้
‪อยากได้
‪เรียกฉันเหรอคะ
‪คราวก่อนบอกว่าอยากทำงาน ‪ที่เป็นงานจริงๆ ใช่ไหม
‪ค่ะ อะไรก็ได้ สั่งฉันมาเลยค่ะ
‪สืบเรื่องผู้ชาย ‪ที่เพิ่งออกไปเมื่อกี้ให้ที
‪- คะ ‪- ถ้าเธอไปบอกประธานอี
‪ฉันจะดึงลิ้นเธอทิ้งซะ ‪เพราะงั้นไปจัดการเงียบๆ ล่ะ
‪(เด็กน้อยซอมบี้ เล่มใหม่ล่าสุด ‪ของโกมุนยอง เร็วๆ นี้)
‪(เด็กน้อยซอมบี้)
‪(แจซู)
‪อือ กินข้าวอยู่
‪ตอนเช้าตรู่ ยัยป้าห้องเช่านายมา ‪โวยวายอยู่พักหนึ่งแล้วก็ไป
‪เปื้อนน้ำลาย สกปรก
‪สกปรกออก น้ำลาย
‪เวลาจะจามให้เอาแขนอังไว้
‪ดีกว่าติดโรคนะ
‪อือ พี่นายสบายดี
‪ตอนนี้น่ะนะ
‪นี่ แล้วนายออกไปแต่เช้า ‪ไปทำงานขับรถอะไรงี้ด้วยเหรอ
‪หา โกมุนยองเหรอ
‪ลายเซ็น ลายเซ็นเหรอ
‪อือ แค่นี้นะ
‪เขาว่าได้มาแล้ว
‪เฮ้ย เดี๋ยวก่อนๆ
‪รอด้วย กินให้เสร็จก่อนไม่ได้หรือไง
‪เฮ้ยๆ เดี๋ยว โธ่เอ๊ย
‪พี่ซังแท ‪มางานเปิดตัวหนังสือให้ได้นะคะ
‪มาเอาลายเซ็นแล้วก็ถ่ายรูปด้วย
‪มาสนุกด้วยกันนะ
‪มุนยองจะรอพี่นะคะ
‪ปิ๊งๆ
‪เฮ้อ ผู้หญิงคนนี้ จริงๆ เลย
‪(ให้เช่าร้านด่วน)
‪จะให้ไปไหนนะ
‪คือว่า
‪ฉันต้องเก็บของย้ายบ้าน
‪แล้วต้องไปเกลี้ยกล่อม ‪คุณป้าเจ้าของห้องเช่าด้วย...
‪อยากได้สไตล์เด็กอ็อกซ์ฟอร์ด ‪เนี้ยบๆ ฉลาดๆ
‪ต้องไปจัดการงานพิเศษ ‪ที่เคยรับไว้ทั้งหมดด้วย
‪นี่จะชักแม่น้ำทั้งห้าเหรอ ‪อ้างนู่นอ้างนี่อะไรเยอะแยะ
‪สรุปว่านายจะให้ฉันพาพี่นาย
‪ไปงานแจกลายเซ็นผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม
‪อือ
‪เข้าใจแล้ว ส่งเวลากับสถานที่ ‪มาทางข้อความแล้วกัน
‪ขอบใจนะ แจซู
‪ถ้างั้นนายชอบฉันหรือชอบพี่ล่ะ
‪ขี้อายจริงนะเรา น่ารักสุดๆ
‪ยินดีต้อนรับครับ
‪คุณจูรี
‪เปิดร้านไก่ทอดอีกแล้วนะคะ
‪ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ
‪"พี่ซังแทคะ พี่ซังแทขา
‪มางานเปิดตัวหนังสือให้ได้นะคะ
‪มาเอาลายเซ็นๆ แล้วก็ถ่ายรูปด้วย
‪มาสนุกด้วยกันนะ
‪มุนยองจะรอพี่นะคะ ปิ๊งๆ "
‪"พี่ซังแท" เย่ๆ
‪โอเค เด็กอ็อกซ์ฟอร์ด
‪ว้าว ดีจัง
‪พี่ ลองตัวนี้สิ
‪อือ ตัวนี้เท่นะ
‪เท่...
‪สีหน้าเท่ๆ ทำยังไง
‪สีหน้าเท่ๆ
‪สีหน้าเท่ๆ เหรอ
‪สีหน้าเท่ๆ
‪- เบียร์นี่บริการพิเศษครับ ‪- เอ่อ
‪ฉันต้องกลับรถรอบค่ำ ‪ดื่มเบียร์คงไม่ดีค่ะ
‪- งั้นโคล่านะ ‪- ขอโคล่าแล้วกันค่ะ
‪โคล่าก็บริการพิเศษครับ
‪ได้ยินว่าย้ายไปทำงาน ‪โรงพยาบาลต่างจังหวัด
‪ค่ะ
‪(ให้เช่าร้านด่วน)
‪คุณแจซูจะย้ายไปที่อื่นอีกแล้วเหรอคะ
‪เพราะผมเป็นนักพเนจร ‪คนสุดท้ายในประเทศนี้
‪ที่ไม่ยอมผูกติดกับที่ใดที่หนึ่ง ‪ไม่ใช่เหรอครับ
‪เดอะลาสต์ยิปซี
‪แล้วนี่...
‪สบายดีใช่ไหมคะ
‪ก็อย่างที่เห็นครับ
‪ไม่ใช่ค่ะ
‪คุณคังแทน่ะ
‪หมอนั่นก็มีความสุขดี สนุกกับ ‪การทำงานหนักเกินตัวทรมานตนเอง
‪บาดเจ็บเหรอ
‪- เปล่าครับ ‪- อย่าหักโหมเลย
‪ทำไปเขาก็ไม่จ่ายค่าแรงเพิ่มหรอก
‪ไอ้ที่บอกให้ทำงานหนักแต่เด็กน่ะ ‪ไร้สาระสิ้นดี
‪คอยดูเถอะ พอแก่ตัวลงนะ
‪แขนขาสังขารได้พังหมดแน่
‪พวกคนหนุ่มนี่ แข็งแรงดีจัง
‪ครับ เริ่มประชุมได้
‪- โอเค ‪- ครับ
‪เริ่มจากเสียงวิจารณ์นะคะ
‪ความคิดเห็นส่วนใหญ่
‪บอกว่าภาพประกอบดูหลอนเกินไป
‪งานก่อนๆ ก็มีการวิพากษ์วิจารณ์ ‪ว่าคุณนักเขียนโหดเกินไป
‪เกรงว่าภาพประกอบครั้งนี้ ‪จะยิ่งตอกย้ำเรื่องนั้นครับ
‪อือ งั้น ตีพิมพ์ครั้งที่สอง...
‪เอาแบบเดิมแหละ
‪อ๋อ งั้นก็ตีพิมพ์แบบนั้น ‪ต่อไปแล้วกัน
‪งั้นเรื่องต่อไป
‪หนังสือของคุณนักเขียนที่จะ ‪สร้างเป็นแอนิเมชั่นที่อเมริกาน่ะค่ะ
‪"ลูกของหมาขี้เหร่" น่ะเหรอ
‪ค่ะ
‪ผู้รับผิดชอบติดต่อมา
‪เขาขอแก้ตัวละครจากหมาเป็นแมวค่ะ
‪บอกไปว่าต้องเป็นหมา ‪ถ้าเปลี่ยนจะยกเลิกสัญญาซะ
‪มุนยอง ถ้าทำแบบนั้น ‪เราจะเสียหายใหญ่โตนะ
‪จะยอมเสียหายหรือตายดีล่ะ
‪นี่ ยูซึงแจ กล้าดียังไง ‪จะเปลี่ยนตัวละครจากหมาเป็นแมว
‪โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน
‪หมากับแมวมันคนละตัวเลยนะ
‪บอกให้เขาทำตามต้นฉบับซะ
‪อ้าว จะไปแล้วเหรอ
‪งานแจกลายเซ็นวันพรุ่งนี้ ‪ต้องเสร็จภายในหนึ่งชั่วโมง
‪ไม่ว่าอะไร ทำให้เสร็จไวๆ ‪จะดีต่อสวัสดิภาพมากกว่านะ
‪(ยูซึงแจ)
‪คุณซึงแจ
‪สวัสดีค่ะ
‪คุณอา ช่วยสืบประวัติคนให้หน่อยสิ
‪รู้ค่ะ เป็นคนของประชาชน ‪ทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้
‪งั้นเส้นสายของอามีคนรู้จัก ‪เป็นเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรอง
‪หรือแบบว่าทำงานในสำนักงานนักสืบ...
‪ฮัลโหล
‪โอ๊ย ทำยังไงดีเนี่ย
‪เหนื่อยแย่เลยนะ
‪ที่ผ่านมานายทำงานเก่งมาก น่าเสียดาย
‪คุณคังแท
‪ข้างนอกมีคนมาหาน่ะ
‪มือไปโดนอะไรมาคะ
‪บาดเจ็บตอนทำงานน่ะครับ
‪เหงื่อผมออกเยอะน่ะ
‪คุณแจซูบอกฉันค่ะ ว่าคุณอยู่ที่นี่
‪อ๋อ
‪ได้ยินว่าจะย้ายอีกแล้วเหรอคะ
‪ฉันแอบอิจฉานิดหน่อยนะ ‪ที่คุณย้ายไปไหนก็ได้โดยไม่อาวรณ์
‪เลือกโรงพยาบาลที่จะย้ายไปหรือยังคะ
‪เดี๋ยวก็คงหาได้แหละครับ
‪ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้าย
‪ที่มีโรงพยาบาลจิตเวช ‪เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‪ตอนนี้รพ.ที่ฉันทำงาน ‪รับผู้ดูแลที่มีประสบการณ์อยู่
‪ชื่อโรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์
‪หนึ่งวันมีสามกะ
‪เดือนหนึ่งหยุดประมาณสิบวัน
‪ถ้าต้องการก็สามารถหาเวลาว่าง ‪เพื่อไปวิ่งรับงานพิเศษได้ด้วย
‪ผู้ดูแลที่มีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ ‪อย่างคุณคังแทก็จะได้เงินเพิ่มด้วย
‪โรงพยาบาลอยู่ที่ไหนเหรอครับ
‪เมืองซองจินค่ะ บ้านเกิดของพวกเรา
‪ตอนเด็กๆ คุณคังแทก็อยู่ที่นั่นนี่คะ
‪ตอนนี้พอพัฒนาแล้ว ‪ก็เปลี่ยนไปเยอะเลยค่ะ
‪ไม่ดูบ้านนอกเหมือนแต่ก่อนแล้ว
‪เมื่อไม่นานมานี้ ‪มีโรงหนังมัลติเพล็กซ์มาเปิดใหม่...
‪แม่ครับ
‪แม่
‪แม่ ไม่นะ เอาแม่คืนมา
‪แม่ครับ
‪แม่ อย่าทิ้งผมไป
‪- แม่ ลืมตาสิ ‪- ผีเสื้อมันทำ
‪คือฉันน่ะ ฉันเห็น
‪- แม่ ‪- ผีเสื้อ...
‪แม่ครับ แม่
‪- แม่ ตื่นสิ ‪- ผีเสื้อมัน...
‪ผีเสื้อฆ่าแม่
‪ผีเสื้อ...
‪ผีเสื้อฆ่าแม่
‪ผมเห็น
‪ผีเสื้อมันฆ่า
‪พี่ พูดให้มันรู้เรื่องหน่อย
‪ผู้ชายหรือผู้หญิง
‪อายุเท่าไร
‪หน้าตายังไง
‪เสียงเป็นยังไง
‪ผีเสื้อ ผีเสื้อบอกว่า
‪ถ้าฉันบอก จะตามมาฆ่าฉันเหมือนกัน
‪จะตามล่าฉัน
‪จะมาฆ่าฉัน
‪คนน้องคงต้องฝากไว้ที่ศูนย์ดูแลเด็ก
‪ส่วนคนพี่น่าจะต้องส่งตัว ‪ให้สถานสงเคราะห์เด็กพิเศษค่ะ
‪แบบนั้นน่าจะดีกับเด็กทั้งสองคน ‪มากที่สุด
‪ครับ ฝากด้วยนะครับ
‪พี่ ไปกันเถอะ
‪เร็วเข้า
‪เราจะไปไหนกันเหรอ
‪ไปที่ที่ผีเสื้อตามไปไม่ได้
‪ไกลไหม
‪อือ ไกลอยู่
‪เหนื่อยใช่ไหมคะ
‪ที่จริงฉันมาคนเดียวก็ได้
‪ขึ้นรถเถอะครับ กว่าจะถึงคงดึกมาก
‪งั้นไปแล้วนะคะ
‪คือว่า คุณคังแทคะ
‪บ้านฉันมีห้องว่างอยู่ห้องหนึ่ง
‪คือว่า...
‪เป็นห้องที่ไม่ได้ใช้น่ะค่ะ
‪ฉันกับแม่อยู่แค่ชั้นหนึ่ง
‪ถ้าได้กลับไปอยู่ซองจินจริงๆ
‪ไม่ต้องหาบ้านก็ได้ค่ะ
‪ฉันต้องไปจริงๆ แล้วล่ะ
‪(โซลไปซองจิน)
‪ขอบคุณที่ใส่ใจนะครับ
‪แต่ผมไม่ไปที่นั่นหรอก
‪ทำไมล่ะคะ
‪เพราะว่าบ้านนอกมากเหรอ
‪ครับ
‪เพราะบ้านนอก
‪คุณจูรีรู้อะไรไหมครับ
‪เจ้าคังแท คนน่าสงสารนั่นน่ะ
‪จะไม่ผูกพันลึกซึ้งกับใครเป็นอันขาด
‪เพราะว่ายังไง ‪เดี๋ยวก็ต้องจากไปที่อื่นอยู่ดี
‪จะสร้างความผูกพัน ‪ที่หนึ่งปีก็หมดอายุไปทำไม
‪- ทำไมถึงย้ายบ่อยๆ นะ ‪- ครับ
‪แล้วเขาย้ายทำไมเหรอคะ
‪เหตุผลก็คือ...
‪คืออะไรเหรอคะ
‪อ๋อ ทั้งหมดก็เพราะ...
‪ไอ้ผีเสื้อบ้าบอนี่ ไอ้ผีเสื้อเอ๊ย
‪ให้ตายสิ
‪"ผีเสื้อ" เหรอ
‪ผีเสื้อ
‪ไว้เจอกันอีกนะ
‪ไม่เจอหรอก
‪(ออร์โทพีดิกส์)
‪(ไวแบรนต์ออร์โทพีดิกส์ นักกายภาพ)
‪(จินชอน จังหวัดชุงชองเหนือ)
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪(ผอ.โอจีวัง ผู้เชี่ยวชาญ ‪ด้านพีทีเอสดี เบอร์หนึ่งของเกาหลี)
‪(ผอ.โอ "ถ้าอยากเอาชนะบาดแผลในใจ ‪อย่าหนี จงเผชิญหน้า")
‪- "คริสต์มาสอยากได้อะไรเหรอ ‪- คริสต์มาสอยากได้อะไรเหรอ
‪- ตุ๊กตาหมี คุกกี้ ลูกกวาด เค้ก ‪- ตุ๊กตาหมี คุกกี้ ลูกกวาด เค้ก
‪- ตุ๊กตาหมี" ‪- ตุ๊กตาหมี
‪- "ไม่ต้องใช้แยกกันนะ ‪- ไม่ต้องใช้แยกกันนะ
‪- ใช้ได้ทั้งหนังศีรษะและเส้นผม ‪- ใช้ได้ทั้งหนังศีรษะและเส้นผม
‪- ในขวดเดียว ‪- ในขวดเดียว
‪- ลาก่อน ปัญหาผมร่วง" ‪- ลาก่อน ปัญหาผมร่วง
‪ลาก่อน ผมร่วง
‪"กลิ่นหอมของหนุ่มหรูดูแพง"
‪ผู้ชายสุดเท่
‪"ผู้ชายสุดเท่"
‪ชอบนักเขียนโกมุนยอง ชอบจัง
‪แจซู ขอร้องล่ะ
‪คังแท ไม่ต้องห่วง นายยังมีฉันนะ
‪(คังแท)
‪"สเปรย์ที่ช่วยดับกลิ่น ‪และจัดการแบคทีเรียในคราวเดียว"
‪ในคราวเดียวๆ เรียบร้อย
‪คุณแจซูล่ะ คุณแจซูจะมาเมื่อไหร่
‪เฮ้อ คุณแจซู
‪คุณแจซู
‪(เด็กน้อยซอมบี้)
‪(งานแจกลายเซ็นหนังสือโกมุนยอง)
‪(งานแจกลายเซ็นหนังสือ เชิญทางนี้)
‪โอ้โฮ ตัวสูงจังเลย
‪- นี่ครับ ‪- ขอบคุณครับ
‪นี่ๆ จะไปไหนน่ะ
‪ทำตามนะ
‪ซ้าย ขวา ซ้าย ขวา
‪นั่นล่ะ เยี่ยมเลย
‪นั่นแหละ ซังแท ใช่เลย
‪โอ๊ะ ตายแล้ว หนาวจัง
‪พี่ อย่าวิ่งสิ
‪ข้ามถนนต้องมองซ้ายขวา ‪ปลอดภัยไว้ก่อน ปลอดภัย
‪นั่นกางเกงสีน้ำเงิน ‪กางเกงยีนส์สีน้ำเงินๆ
‪อารมณ์ดีจัง อารมณ์ดี๊ดี
‪อีอุนเจครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪- ได้แล้วเหรอ ‪- ว้าว
‪- ตายแล้วๆ ‪- เฮ้ย ทำอะไรน่ะ
‪- ขอโทษครับ ‪- ครับ
‪- พี่ เดี๋ยว ‪- อือ
‪พี่ๆ พี่ครับ
‪- ฟังให้ดีนะ ‪- อือ
‪- เห็นห้องน้ำสุดทางเดินนั่นใช่ไหม ‪- อือ
‪- เห็นห้องน้ำนั่นใช่ไหม ‪- อือ
‪อือ เดี๋ยวตอนที่พี่ไปเอาลายเซ็น
‪ผมจะยืนดูอยู่ไกลๆ จากตรงนั้น
‪- พอได้ลายเซ็นผู้หญิงคนนั้น ‪- นักเขียนโกมุนยอง
‪โอเค พอได้ลายเซ็นนักเขียนโกมุนยอง
‪หลังจากถ่ายรูปเรียบร้อย ‪เราจะกลับบ้านเลยนะ
‪ถ้ารักษาสัญญา ผมจะทำอะไร
‪จะซื้อสารานุกรมไดโนเสาร์ให้
‪พี่ครับ อย่าวิ่ง พี่
‪- ขอโทษครับ ‪- ค่อยๆ เดิน
‪- พี่ ‪- อือ
‪ต่อแถวๆ
‪- ต่อแถวตรงนี้นะ ‪- อือ
‪- ผมไปยืนดูจากตรงนู้นนะ ‪- อือ
‪ไปกัน
‪จะได้ลายเซ็นแล้ว
‪(ผลงานหลังล่วงลับของราชินี ‪แห่งนิยายอาชญากรรม โดฮีแจ)
‪(การสังหารของแม่มดตะวันตก)
‪(ผู้ประพันธ์ โดฮีแจ)
‪แม่เป็นราชินีแห่งนิยายฆาตกรรม
‪ส่วนลูกสาวเป็น ‪ราชินีแห่งวรรณกรรมเด็ก
‪สุดยอดจริงๆ เนอะ
‪โห ยุ่งๆ แบบคุณ มาทำอะไรที่นี่ครับ
‪เปิดตัวหนังสือเล่มใหม่ ‪ก็ต้องมาแสดงความยินดีสิ
‪ฉันวิจารณ์งานโกมุนยอง ‪เป็นพิเศษไม่ใช่หรือไง
‪อ๋อครับ ใช่ นั่นสินะ
‪กวาดเจ็ดอันดับ ‪จากสิบหนังสือเด็กขายดี
‪(หนังสือประจำเดือนนี้)
‪สุดยอดไปเลยนะเนี่ย
‪โกมุนยองนี่ มีดีที่หน้าตาใช่ไหม
‪โธ่ ไม่ใช่มีดีที่หน้าตาครับ
‪ฝีมือการเขียนดีต่างหาก
‪มาครับ อย่ามามัวยืนอยู่แบบนี้เลย
‪ไปหาอะไรหวานๆ
‪ดื่มกับผมดีกว่า
‪- ไปกัน ‪- ให้ตายสิ อะไรของนายเนี่ย
‪เอาน่า ไม่เป็นไร
‪อะไรของนายเนี่ย ฉันเป็นเบาหวานนะ
‪โธ่ แค่นี้ไม่เป็นไรหรอกครับ ‪ขอทางหน่อยครับ
‪พระอาทิตย์มัน...
‪กี่โมงแล้วเนี่ย
‪กี่โมงแล้ววะ สายแล้ว
‪โอ๊ย ตั้ง 18 สาย
‪ตายๆ ฉิบหายแล้ว
‪โอ๊ย ทำไงดีเนี่ย
‪เฮ้อ จริงๆ เลย
‪- พี่ ผมต้องรับโทรศัพท์ เดี๋ยวมานะ ‪- อือ
‪- รออยู่ตรงนี้นะ ‪- อือ
‪โอ๊ย
‪โอ้ สเตโกซอรัส ‪สเตโกซอรัสตัวจริง สเตโกซอรัสจ๋า
‪- สเตโกซอรัส ‪- ตายจริง
‪นี่สเตโกซอรัส ‪ชื่อแปลว่า "กิ้งก่ามีหลังคา"
‪ไม่เป็นไร จะมาทำอะไรตอนนี้
‪หลังคาๆ
‪มีลักษณะพิเศษ ‪ที่มีหลังคาตามแนวกระดูกสันหลัง
‪สันนิษฐานว่ามีชีวิต ‪ในช่วงปลายยุคจูราสสิก
‪- นักวิทยาศาสตร์... ‪- อะไรของเขา
‪อะไรของคุณ
‪ว้าว สเตโกซอรัส ตัวใหญ่จัง
‪เป็นไดโนเสาร์ที่สมองเล็กมาก ‪เมื่อเทียบกับขนาดตัวที่ใหญ่...
‪ไปให้พ้นเลย
‪- ว้าย ‪- ตายแล้ว
‪นี่ๆ ผมก็มีตุ๊กตา ‪ไดโนเสาร์แบบนั้นครับ
‪ผมก็มีตุ๊กตาที่เหมือนเปี๊ยบเลย ‪ตุ๊กตาสเตโกซอรัส
‪ชื่อ ชื่อที่ผมตั้งให้เจ้านี่คือ ‪น้องน้ำตา...
‪- พูดดีๆ ไม่รู้เรื่องใช่ไหม ‪- หัวๆ
‪- ไสหัวไปเลย ‪- หัวฉัน
‪- อย่าแตะหัวฉัน ‪- ไสหัวไปเลย
‪- ไสหัวไป ‪- หัวฉัน
‪- ออกไป ‪- โอ๊ย หัว
‪อย่ามาแตะหัวฉันนะ
‪อย่ามาแตะหัวฉันๆ
‪อย่ามาแตะหัวฉัน
‪อย่ามาแตะหัวฉัน อย่ามาแตะหัวฉันนะ
‪หัวๆ อย่ามาแตะหัวฉัน
‪อย่ามาแตะหัวฉัน อย่าๆ
‪อย่ามาแตะหัวฉัน ออกไป
‪ขอโทษครับ ขอทางหน่อย
‪- ออกไปๆ ‪- พี่ครับ พี่
‪- หัวฉัน... ‪- ขอโทษนะพี่ ขอโทษ
‪- เขาจับหัวฉัน ‪- ขอโทษนะ
‪- ไม่เป็นไรแล้ว ‪- ไม่เป็นไร...
‪- ไม่เป็นไรแล้ว ขอโทษนะ ‪- ไม่เป็นไร...
‪- ไม่เป็นไรพี่ ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว ‪- ไม่เป็นไร ขอโทษ...
‪ไม่เป็นไรๆ
‪ไม่เป็นไรๆ ขอโทษนะ
‪ไม่เป็นไรแล้ว
‪ขอโทษนะครับพี่ ผมขอโทษ
‪จะช่วย...
‪หรือไม่ช่วยดี
‪จะช่วย...
‪หรือไม่ช่วยดี
‪นี่
‪ขอโทษสิ
‪พูดมา
‪ขอโทษ
‪- ทำไมผมต้องขอโทษมันด้วย ‪- ไม่ใช่ ขอโทษฉัน
‪อะไรนะ
‪เพราะคุณ งานแจกลายเซ็นฉัน ‪เลยเละเทะไปหมด
‪เพราะผมที่ไหน เพราะไอ้บ้านี่...
‪โอ๊ย ตาย
‪เฮ้ย
‪โดนจิกหัวอย่างนี้ ‪มีใครไม่ร้องบ้างล่ะ
‪ดูสิ คุณยังร้องเลย
‪ปล่อยนะ ปล่อย
‪- ปล่อยสิ ปล่อย ‪- นี่ ถ้างั้น
‪จะให้พ่อแม่ยืนดูอยู่เฉยๆ
‪- ดูไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ทำร้ายลูกเหรอ ‪- ซวยล่ะ
‪นี่เป็นจิตแพทย์เหรอคะ ‪ถึงได้รู้ว่าเขาบ้า
‪เรื่องนั้นน่ะ...
‪เขาพูด แบบว่า
‪พูดอะไรวกไปวนมาแปลกๆ นี่นา
‪นังบ้า
‪- ให้ตายสิ ‪- พูดอะไรของหล่อนน่ะ
‪- บ้าไปแล้ว ‪- โอ้โฮ
‪ว่าไงนะ
‪ก็คุณพูดจาวกไปวนมาแปลกๆ นี่คะ
‪เหมือนผู้หญิงบ้าเลยน่ะ
‪ตายจริง ที่รัก ได้ยินใช่ไหม
‪ได้ยินใช่ไหมคะ ได้ยินกันใช่ไหม ‪ที่เธอด่าฉันเมื่อกี้
‪มัวทำอะไรล่ะ รีบถ่ายไว้สิ ถ่ายเลย
‪ถ่ายเลยนะ ถ่ายไว้เลยๆ
‪- โอ๊ย เหลือเชื่อ ‪- ถ่ายๆ
‪หมดคำจะพูดจริงๆ
‪ไม่เป็นไรๆ ฉันไม่ใช่คนเลว
‪ฉันไม่ใช่คนเลว
‪(คลังสินค้า)
‪ไม่เข้าไปดูหรือไง
‪เดี๋ยวพอพี่สงบก็เปิดประตูให้เองแหละ
‪แล้วเมื่อไหร่ล่ะ
‪หนึ่งชั่วโมง
‪หรืออย่างมากก็วันสองวัน
‪จะให้อยู่นี่ทั้งวันทั้งคืนเหรอ
‪แล้วใครขอให้มาอยู่ด้วยล่ะ
‪ไม่ต้องห่วง ‪ไปจัดการเรื่องของคุณเถอะ
‪"ห่วง" เหรอ ‪ทำไมฉันต้องห่วงด้วย ห่วงใคร
‪แต่ดูเหมือนคุณพี่ชาย ‪จะอ่อนไหวกับท้ายทอยมากนะ
‪เหมือนจุดไวต่อความรู้สึก ‪อะไรแบบนี้หรือเปล่านะ
‪อ๋อ ตัวจุดระเบิดสินะ
‪ถ้าไปโดนก็จะระเบิดตูมใช่ไหม
‪แล้วตัดผมยังไง
‪ก็จะ "อย่าๆ " แบบนี้เหรอ
‪เลิกทำแบบนั้นได้แล้ว
‪ในที่สุดก็ยอมสบตาตรงๆ นะ
‪ทำอะไรของคุณ
‪อย่าสวมหมวกสิ
‪มองไม่เห็นหน้างามๆ หมด
‪ทำไมหน้าแดงล่ะ
‪อ๋อ หน้าผากไว ‪ต่อความรู้สึกสินะ ใช่ไหม
‪เฮ้ย นักเขียนโก
‪จัดหนักอีกแล้วนะ
‪คราวนี้ประธานอีกลัวขี้หดตดหายแน่
‪โธ่เอ๊ย จริงๆ เลย
‪ทำไมชอบก่อเรื่องเวลาฉันไม่อยู่ทุกที
‪ช่วงนี้พอคุณผู้ดูแลปรากฏตัวทีไร ‪ก็ก่อเรื่องตลอดเลยค่ะ
‪แล้วคนที่รู้เรื่องนั้นดีมัวทำอะไร
‪ทำไมไม่ขัดขวาง ‪ไม่ให้พวกเขาเจอกัน หา
‪ให้ตายสิ เปลืองเงินเดือนจริงๆ
‪ว่าไง นักข่าวคิม
‪ไม่ ไม่ใช่ "นังบ้า"
‪เธอพูดว่า ‪"โอ๊ย ฉันอยากจะบ้าตาย" ต่างหาก
‪ภาษาเกาหลีมันดิ้นได้นี่นา ‪ฟังผิดอยู่เรื่อยแหละ
‪ไอ้หมาบ้านี่
‪แฟนเหรอ
‪ว้าว มีแฟนกับเขาด้วยเหรอ
‪ดื่มน้ำผึ้งไปแล้ว ก็สงบปากสงบคำซะสิ
‪พอทำหน้าบึ้ง ยิ่งหน้าเหมือนแม่เลยนะ
‪แม่เธอเขียนนิยายเก่ง
‪แถมเซ็กซี่มากด้วย
‪เพราะเป็นแม่ลูกกันหรือเปล่านะ ‪ถึงได้เหมือนกันขนาดนี้
‪เลิกพูดจาไร้สาระ ‪แล้วก็ไปตามทางของคุณเถอะ
‪ตอนนี้หวานชื่นอยู่ล่ะสิ
‪แต่ระวังไว้ดีกว่านะ
‪แม่ที่เป็นนักเขียนนิยายชื่อดัง
‪อยู่ดีๆ ก็มีข่าวว่าเสียชีวิต
‪พ่อซึ่งเป็นสถาปนิกที่เคยได้ดิบได้ดี
‪ก็กลายเป็นบ้า ‪โดนขังอยู่ที่โรงพยาบาลจิตเวช
‪แล้วหลังจากนี้คุณจะเป็นยังไงนะ
‪ถ้ายุ่งกับผู้หญิงคนนี้ จบไม่สวยหรอก
‪จำไว้ให้ดีล่ะ
‪ปล่อยมือฉัน
‪อย่าไป
‪ชอบฉันเหรอ
‪จะรับผิดชอบฉันหรือไง
‪คิดว่ารับมือฉันไหวเหรอ
‪นายเป็นใคร ถึงมารั้งฉันไว้
‪กะแล้ว
‪ว่าต้องตามมา
‪ฉันอ่านผลงานเธอมานานแล้วนี่นะ
‪พออ่านผลงาน
‪ก็อ่านสุขภาพจิตนักเขียนได้ง่ายๆ เลย
‪งั้นรู้ไหมว่าตอนนี้ฉันจะทำอะไร
‪อย่ามาหาเรื่องฉันดีกว่าน่า
‪ฉันไม่ยอมตายคนเดียวหรอก
‪ฉันจะลากเธอกับประธานอีไปด้วย
‪คิดว่าทำไมฉันถึงได้ฉายาว่าหมาบ้าล่ะ
‪เพราะเป็นไอ้หมาบ้าแห่งวงการวิจารณ์
‪ที่ต้องฉุดทุกคนตกตามกันไป ‪ไม่ใช่เหรอ
‪ฉันจับปากกาเมื่อไหร่ ‪เธอไม่ได้ผุดได้เกิดแน่
‪ก็รู้ดีอยู่แล้วนี่
‪คนที่ต่อต้านสังคม ‪ไม่เข้าใจจิตใจเด็ก
‪ดันเขียนหนังสือเด็กจนดังเนี่ยนะ
‪ถ้าแฉเรื่องตลกร้ายนี่ ‪ให้ทั้งโลกรู้จะเป็นยังไง
‪ต้องการอะไร
‪ตอนนี้ฉันเริ่มเอียน
‪น้ำผึ้งพวกนี้แล้ว
‪มันก็น่าจะดีนะ
‪ถ้าเธอช่วยให้ฉัน
‪หายเอียนได้หน่อย
‪เรื่องนั้นมันของกล้วยๆ
‪แต่ปากกาน่ะ
‪ฉันก็จับได้เหมือนกัน
‪ลาก่อน
‪(รถพยาบาลฉุกเฉิน)
‪นังปีศาจ
‪คอยดูนะ ฉันจะฉุดพวกแกลงมาให้หมด...
‪อย่าเกร็งคอครับ
‪บ้าชะมัด น่าจะตายๆ ไปซะ
‪พวกสวะสมควรตาย ‪ทำไมถึงตายยากตายเย็นนักก็ไม่รู้
‪โธ่เว้ย
‪หยุดตรงนั้นเลย
‪จะทำอะไร
‪สูดหายใจลึกๆ
‪ลึกอีก
‪- จะทำอะไร... ‪- หลับตา
‪เวลาที่ควบคุมตัวเองไม่ได้
‪ให้ไขว้แขนเป็นตัวเอกซ์
‪แล้วตบบ่าตัวเองสลับไปมาเบาๆ
‪ทำแบบนี้จะสงบสติอารมณ์ ‪ที่พลุ่งพล่านได้
‪แบบนี้ เรียกว่าอะไร
‪อ้อมกอดผีเสื้อ
‪วิธีรักษาตัวเองที่เอาไว้แนะนำ ‪คนไข้ที่มีบาดแผลในใจ
‪หันหลังให้แบบนี้ ไม่ใช่สไตล์ฉัน
‪บาดแผลในใจ
‪ต้องเผชิญหน้าแบบนี้สิ
‪ไม่ใช่กอดจากด้านหลัง
‪จู่ๆ หนีทำไม
‪ผมจะไปหาพี่
‪เดินช้าๆ สิ ฉันเจ็บเท้านะ
‪นี่
‪นาย
‪เฮ้ย
‪อย่าทำให้ฉันโมโห เดี๋ยวฉันระเบิด
‪ก็เลยสอนอ้อมกอดผีเสื้อให้ไง
‪ของแบบนั้นช่วยไม่ได้หรอก
‪- มาเป็นสลักนิรภัยของฉันสิ ‪- อะไรนะ
‪คอยรั้งฉันไว้ ไม่ให้ฉันระเบิดไง
‪ไหนเมื่อกี้บอกไม่ให้รั้งไว้
‪ถามว่ามีสิทธิ์อะไรมารั้งไม่ใช่เหรอ
‪โถ แค้นใจสินะ
‪ใช่ แค้นไง
‪ตอนนี้ฉันเลยมอบสิทธิ์นั้นให้ไง
‪สลักนิรภัยของโกมุนยอง
‪ทำไมผมต้องทำด้วย
‪เพราะนายเป็นผู้ดูแล
‪การจับตาดูแลคนที่เสี่ยงจะป่วย ‪เป็นงานของผู้ดูแลไม่ใช่เหรอ
‪ไปหาที่อื่นเถอะ
‪ฉันให้เยอะนะ เท่าไรล่ะ ‪อยากได้เท่าไร
‪มีคำที่เรามักจะพูด ‪กับคนไข้ที่รักษาหายขาดแล้ว
‪อะไรล่ะ
‪"ไม่ต้องมาเจอกันอีกนะ"
‪ได้โปรด
‪ไม่ต้องมาเจอกันอีก
‪เพราะงั้นพอเท่านี้เถอะ
‪อย่าตามมาอีก
‪แต่ว่าฉันไม่ใช่คนไข้นะ
‪"ไม่ต้องมาเจอกันอีก"
‪นั่นไว้ใช้บอกลาพวกคนไข้นี่
‪แต่ฉันปกติดี
‪จริงด้วย
‪คนแบบคุณน่ะ ต่างจากคนไข้นิดหน่อย
‪ใช่ไหมล่ะ
‪เพราะจะกินหรือฉีดยาก็ไม่ดีขึ้นหรอก
‪คุณแค่เกิดมาเป็นแบบนั้น
‪เพราะงั้นไม่มีวิธีรักษา
‪อาการก็ไม่ดีด้วย
‪ก็แค่
‪หลีกเลี่ยงซะจะดีที่สุด
‪ไม่ใช่หลีกเลี่ยง
‪แต่หนีเพราะกลัวต่างหาก
‪คนขี้ขลาด
‪นี่
‪แบบนี้
‪ยังชอบฉันอยู่ไหม
‪คนขี้ขลาด
‪นี่ โกมุนยอง
‪เธอจะจัดการเรื่องที่เกิดขึ้นยังไง
‪มีผู้เห็นเหตุการณ์ตั้งหลายคนนะ
‪ทำไมถึงชอบทำลาย ‪หน้าที่การงานตัวเองอยู่เรื่อย
‪ตอนนั้นเธอทำอะไรอยู่ ‪ไปสูบบุหรี่ใช่ไหม
‪- ค่ะ ‪- เธอนี่มันจริงๆ เลย
‪นี่ มุนยอง
‪เฮ้ย โกมุนยอง ‪ทำไมไม่ฆ่าฉันให้ตายไปซะเลย
‪พี่
‪เสียใจเพราะไม่ได้ลายเซ็นเหรอ
‪ถ้าพี่เสียใจ
‪ใจผมก็เจ็บปวดมากนะ
‪- โอ๊ย ปวดท้องจัง ‪- ทำไมปวดท้อง
‪- โอ๊ย ท้องผม ‪- ปวดท้อง โทร 119...
‪- ปวดท้อง... ‪- โทร 119
‪แต่นแต๊น
‪สารานุกรมไดโนเสาร์
‪สารานุกรมไดโนเสาร์ ว้าว
‪สารานุกรมไดโนเสาร์
‪ชอบเหรอ
‪ชอบ ชอบมากๆ เลย
‪ชอบผมหรือชอบโกมุนยองล่ะ
‪"ไมอาซอรา ภาษาละตินแปลว่า ‪'แม่สัตว์เลื้อยคลานแสนดี'
‪เป็นไดโนเสาร์ปากเป็ด ‪กินพืชเป็นอาหาร
‪โดรมีโอซอรัส ‪แปลว่า 'กิ้งก่าวิ่งเร็ว'
‪ได้ชื่อนี้มา ‪เพราะสามารถวิ่งได้เร็วมาก
‪เมื่อฟักออกจากไข่แม่ ‪มีขนาด 35 เซนติเมตร
‪โตได้ถึงสามเมตร ‪ภายในเวลาเพียงหนึ่งปี ไมอาซอราๆ
‪ไมอาซอราอาศัยอยู่เป็นฝูง ‪และจะดูแลลูกๆ จนกว่าจะโต...
‪จนกว่าจะโตจนมีขนาดหนึ่งเมตร
‪ไมอาซอรา แปลว่า ‪'แม่สัตว์เลื้อยคลานแสนดี'
‪บากาเซรา บากาเซราทอปส์
‪แปลว่า 'ใบหน้ามีเขาเล็กๆ '
‪บากาเซราทอปส์"
‪ทำอะไรของคุณ
‪อย่าสวมหมวกสิ
‪มองไม่เห็นหน้างามๆ หมด
‪สัตว์เลื้อยคลาน...
‪"บากาเซราทอปส์เป็นไดโนเสาร์ที่มีเขา
‪ตัวเล็ก หางๆ หางก็เล็กด้วย
‪บากาเซราทอปส์อาศัยอยู่ในทะเลทราย
‪พวกมันจะขุดหลุมทราย ‪และวางไข่ไว้ในนั้น
‪ไดโนเสาร์ที่มีเขาจิ๋ว
‪ไดโนเสาร์ที่มีกรงเล็บน่าสะพรึง
‪บารีออๆ บารีออนิกซ์"
‪(รถพยาบาลฉุกเฉิน)
‪ระหว่างทางก็เช็กสัญญาณชีพ ‪กับความดันโลหิตด้วย
‪แล้วเอพิเนฟรินล่ะ
‪เตรียมเผื่อเอาไว้แล้วค่ะ
‪มีประวัติการรักษา ‪กับรายการยาที่ใช้แล้วใช่ไหม
‪นี่ค่ะ
‪ขอบคุณนะ จะรีบไปรีบมานะคะ
‪ไปกันเถอะครับ
‪ตั้งใจทำงานนะคะ
‪"มันคล่องแคล่วว่องไวมาก
‪โดรมีโอซอรัส แปลว่า
‪- 'กิ้งก่าวิ่งเร็ว...'" ‪- พี่ครับ
‪พี่
‪"ลำตัวและหาง..."
‪บอกแล้วไง ‪เวลาเดินอย่าทำอย่างอื่นไปด้วย
‪จำไม่ได้เหรอ ‪ที่คราวก่อนโดนรถเฉี่ยวเข้ารพ.น่ะ
‪- เอามาเลย ‪- อย่านะ
‪เอามาครับ
‪กลับถึงบ้านคอยดู
‪- ส่งมาให้ผม ‪- ไม่เอา
‪- มันอันตรายไง ‪- โอ๊ะ นั่น
‪- พี่ครับ อย่าวิ่งๆ ‪- ปลอดภัย ไปอย่างปลอดภัย
‪- อย่าวิ่ง มันอันตราย อันตรายนะ ‪- ไปช้าๆ ค่อยๆ ไป
‪- โอ๊ะ ‪- ไม่หลงกลหรอก ส่งมาเลย
‪คุณแจซู คุณแจซูมา
‪นายรู้ใช่ไหม
‪ต่อให้ฉันดื่มเบียร์เป็นตัน ‪ก็ไม่สะทกสะท้าน
‪แต่ทำไมพอดื่มกับผู้หญิงสองต่อสอง ‪ถึงได้เมาเละไม่เป็นท่า
‪ผู้ใหญ่สมัยก่อนว่าไว้ ‪"ประวัติศาสตร์...
‪สำเร็จได้ ‪เมื่อตกดึกมีเหล้าและผู้หญิง"
‪ส่วนประวัติศาสตร์ของฉัน
‪ช่างมืดมน
‪มืดมนจริงๆ
‪แจซู
‪หือ
‪นายพอแค่นี้เถอะ
‪พออะไร
‪ที่ลำบากคอยย้ายตามพวกเรา
‪ลงหลักปักฐานมีชีวิตสุขสบายได้แล้ว
‪อะไร ฉันตัดสินใจเองได้
‪นายเป็นใคร ‪มาสั่งให้ฉันไปต่อหรือหยุด
‪จะอยู่จะไป จะล้มลุกคลุกคลาน ‪ฉันจัดการเองได้
‪ตลกจริงหมอนี่
‪เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ
‪วันนี้นายดูอ่อนไหวจัง
‪บ้าเอ๊ย โกมุนยอง
‪ยัยโรคจิตนั่น ‪ทำอะไรนายอีกแล้วใช่ไหม หา
‪- เปล่าหรอก ‪- เปล่าอะไร
‪- ฉันบอกว่าเปล่าไง ‪- อ๋อ ใช่แน่นอน
‪นายบอกว่า "ไม่" แปลว่าใช่แน่ๆ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันเคยคิดว่า
‪ที่ฉันหนีก็เพราะพี่
‪จะผีเสื้อหรืออะไรก็เถอะ
‪ที่เราต้องหนีอะไรก็ไม่รู้ ‪ที่ไม่มีตัวตนด้วยซ้ำ
‪ฉันคิดว่าทั้งหมดเป็นเพราะพี่
‪ก็เรื่องจริงนี่
‪แต่วันนี้จู่ๆ ฉันเพิ่งคิดได้ว่า
‪ที่จริงแล้วฉัน
‪อยากหนี
‪เลยบังคับพี่ให้หนีไปด้วยหรือเปล่า
‪ไม่ใช่หรอก
‪เดิมที
‪ถ้าการมีชีวิตอยู่มันลำบากเจียนตาย
‪การหนีมันก็ง่ายที่สุดแล้ว
‪(หนุ่มน้อยผู้โตมาด้วยฝันร้าย)
‪หนังสือของนักเขียนโกมุนยอง
‪นักเขียนโกมุนยอง
‪พี่จำที่ที่พวกเรา
‪เคยอยู่ตอนเด็กๆ ได้ไหม
‪ที่เราอาศัยอยู่กับแม่
‪เมืองซองจิน
‪อือ
‪พวกเรา
‪ไปอยู่ที่นั่นกันดีไหม
‪ถ้าพี่ไม่ชอบก็ไม่ไป...
‪เอาสิ
‪ไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ
‪ร้านอาหารจีนที่นั่น ‪จัมปงอร่อย จัมปงๆ
‪ร้านตรงทางเข้าตลาด ‪ใส่พริกแตงโชกับหอยแมลงภู่
‪น้ำซุปอร่อยสุดๆ
‪พี่
‪อร่อยสุด
‪พี่ผมกล้าหาญจัง
‪ผมยังขี้ขลาดอยู่เลย
‪เพราะเป็นน้องไง เป็นน้องเลยขี้กลัว
‪เพราะเป็นน้องเลยขี้กลัวไงล่ะ
‪เชื่อพี่ก็พอๆ
‪เพราะว่าพี่โตกว่า พึ่งพาได้
‪เชื่อพี่ก็พอ แค่เชื่อพี่
‪- โชคดีไปนะคะ ‪- อือ
‪อะไรเนี่ย ‪พ่อหนุ่มที่ซุกไว้ที่โซลเหรอ
‪อะไรเล่า
‪ไม่รับเหรอคะ
‪(มุนคังแท)
‪ค่ะ
‪สวัสดีค่ะ
‪ค่ะ
‪(วันเกิด: 14 ก.ค. 1991 ‪บ้านเกิด: อำเภอโอจี เมืองซองจิน)
‪"เมืองซองจิน" เหรอ
‪ถึงว่าล่ะ
‪คุณน่ะ มีแววตาเหมือน ‪ใครบางคนที่ผมเคยรู้จัก
‪(สำนักพิมพ์ซังซังอีซัง)
‪ทางเราไม่รู้เรื่องครับ
‪ข่าวลือทั้งนั้นครับ ‪เรื่องเข้าใจผิดครับ
‪ตอนนี้เราก็ติดต่อ ‪คุณนักเขียนไม่ได้ค่ะ
‪ค่ะ สักครู่นะคะ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- เพราะไอ้คนบ้านี่...
‪(โกมุนยองต่อว่า ‪และทำร้ายแฟนคลับในงานแจกลายเซ็น)
‪ตายจริง
‪- ปล่อยสิ ปล่อย ‪- นี่ ถ้างั้น
‪จะให้พ่อแม่ยืนดูอยู่เฉยๆ ‪ดูไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้
‪ทำร้ายลูกเหรอ
‪นังบ้า
‪เหมือนผู้หญิงบ้าเลยน่ะ
‪นี่...
‪ไม่ได้จัดการไฟล์วิดีโอทั้งหมด ‪ที่ร้านหนังสือเหรอ
‪นี่คือวิดีโอที่อัปโหลด ‪ในคาเฟ่ชุมชนคุณแม่ เมื่อเช้านี้ครับ
‪- โกมุนยองต่อว่าและทำร้ายแฟนคลับ ‪- ให้ตาย
‪ในงานแจกลายเซ็น ‪เปิดตัวหนังสือเล่มใหม่ของตัวเอง
‪สร้างความผิดหวังและตกใจ ‪ให้แก่แฟนคลับมากมายที่ไปร่วมงาน
‪มาบอกให้ผมขอโทษโดยไม่มีเหตุผล ‪แล้วก็จิกหัวผม
‪ผมยิ่งบางๆ อยู่
‪"นังบ้า"
‪เธอพูดแล้วยิ้มแบบนี้ น่าขนลุกสุดๆ
‪หลังจากวันนั้นฉันผวาทุกคืนเลยค่ะ
‪เอาล่ะ ทุกคน ตั้งสติ
‪ก่อนอื่น ต้องไปหาสองคนนั้น ‪มอบเงินค่าทำขวัญกับปิดปาก...
‪ยังไม่จบเพียงเท่านี้นะครับ
‪เนื่องจากเหตุการณ์นี้ ‪พฤติกรรมประหลาดของโกมุนยองในอดีต
‪กำลังเป็นประเด็นร้อน ‪ในโลกออนไลน์ครับ
‪(แฟนๆ ช็อก คลิปแฉพฤติกรรม ‪ประหลาดโกมุนยองผุดขึ้นเรื่อยๆ )
‪ไหนลองอ่านซิ
‪โอ้ "แฟรี่เทล" ไม่รู้จักนิทานเหรอ
‪- อ๋อ ‪- อ๋อ
‪ไอ้ลูกหมาอย่างพวกเธอ ‪คิดว่านิทานคืออะไร
‪ไอ้ลูกหมาท้ายแถวน่ะ ว่ามาสิ
‪- ว่าไงนะ ‪- ฟังผิดหรือเปล่า
‪- ไม่รู้เหรอ ‪- คือว่า คุณพ่อคุณแม่ครับ
‪ยังเด็กอยู่ก็เป็นลูกหมาไงครับ
‪- ลูกหมาน่ารักๆ ‪- ทำไมเล่า
‪แล้วมันเป็นปัญหาตรงไหน
‪- เรียกเด็กๆ ด้วยความเอ็นดูไง ‪- นี่ล้อเล่นหรือเปล่า
‪ลูกหมาน้อย
‪- แล้วมันเป็นปัญหาตรงไหนเหรอ ‪- ท่ามกลางความตกใจ
‪ต่อเบื้องหลังที่น่าสะพรึงกลัว ‪ของนักเขียนนิทานชื่อดัง
‪ที่จุดประกายความหวังและความฝัน ‪ให้เด็กๆ มากมายทั่วโลก
‪เริ่มมีการเรียกร้องให้ถอดชื่อเธอ ‪จากผู้เข้าชิงรางวัลแอนเดอร์เซน
‪รางวัล "โนเบลจิ๋ว" แห่งวงการ ‪วรรณกรรมเด็กมากขึ้นเรื่อยๆ
‪แบบนี้...
‪เราจะทำยังไงดีครับ คราวนี้คง ‪ติดสินบนปกป้องเธอไม่ได้แล้ว
‪ไม่ ไม่หรอก
‪ไม่เป็นไรหรอกๆ
‪ลำบากกว่านี้เราก็เคยผ่านมาแล้ว
‪มีรูให้เราลอดออกไปได้แน่ๆ
‪ประธานครับๆ
‪เรื่องใหญ่แล้วครับ
‪ทำไม มีอะไรอีก
‪"เด็กน้อยซอมบี้" ที่ตีพิมพ์คราวนี้
‪เพราะเนื้อหาและภาพประกอบโหดไป
‪ประชาคมเลยออกมาเรียกร้อง ‪ให้ยกเลิกการขายชั่วคราว
‪ตอนนี้โกมุนยองอยู่ไหน
‪โกมุนยองอยู่ไหน
‪(ยินดีต้อนรับสู่อำเภอโอจี ‪เมืองซองจิน)
‪ตอนนี้มุนยองอยู่ไหน
‪คุณนักเขียนเช็กเอาต์ ‪ออกจากโรงแรมไปแล้วครับ
‪อือ โอเค งั้นฉันก็...
‪ขอเช็กเอาต์ออกจากชีวิตนี้ด้วย
‪- แม่ครับ ‪- ประธาน ประธานครับ
‪- ไม่นะ ‪- จับไว้
‪แม่ครับ
‪ประธานครับ จับไว้สิ จับไว้
‪ประธานครับ อย่าทำแบบนี้
‪ประธาน อย่านะครับ
‪ประธานคะ
‪ทั้งหมด
‪เป็นเพราะฉันเองค่ะ
‪อะไรนะ
‪ที่จริงแล้ว
‪เมื่อเช้านี้ ‪ฉันส่งนี่ไปให้คุณนักเขียนค่ะ
‪(ประวัติมุนคังแท)
‪มุนคังแท
‪ผู้ดูแลนั่นน่ะเหรอ
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪ถึงแล้วๆ
‪(ประธานอี)
‪(รับสาย)
‪โกมุนยอง ตอนนี้เธออยู่ไหน
‪ฉันถามว่าอยู่ไหน
‪รู้จักนิทานของแอนเดอร์เซน ‪เรื่อง "รองเท้าแดง" ใช่ไหม
‪อยู่ๆ พูดเรื่องอะไรของเธอเนี่ย
‪ฉันถามว่าตอนนี้อยู่ไหน
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪ว้าว ฝนตก
‪- โอ๊ะ ฝนตก ‪- เข้าด้านในตึกเร็วครับ
‪- ฝนตก ‪- เข้าข้างในกันค่ะ
‪อย่าวิ่งค่ะ ค่อยๆ เดินไปนะคะ
‪- ระวังด้วยนะครับ ‪- เข้าไปข้างในกันครับ
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪สาวน้อยสวมรองเท้าแดงไปทุกที่ ‪ต่อให้ไปสถานที่ที่ควรสำรวม
‪หรือโบสถ์ที่ต้อง ‪ยำเกรงต่อพระเจ้าก็ตาม
‪ถ้าสวมรองเท้าคู่นั้น
‪เท้าทั้งสองข้างจะเต้นรำเอง
‪ต้องเต้นรำตลอดไปไม่หยุด
‪และไม่สามารถถอดรองเท้าคู่นั้นได้อีก
‪แต่ถึงอย่างนั้น
‪สาวน้อยก็ไม่ยอมละจาก ‪รองเท้าแดงคู่นั้นเด็ดขาด
‪สุดท้ายแม้เพชฌฆาต
‪จะตัดข้อเท้าของเธอทิ้ง
‪แต่เท้าสองข้างที่ตัดไป ‪ก็ยังสวมรองเท้าแดงอยู่
‪และยังคงเต้นต่อไป
‪บางสิ่งนั้น ต่อให้ฝืนตัดทิ้งไปแล้ว
‪แต่ยังไงก็ตัดไม่ขาดอยู่ดี
‪อย่าบอกนะว่า...
‪ครับ ในห้องปกติดีครับ
‪แต่ที่ล็อบบี้กับแผนกต้อนรับไฟดับ
‪ครับ รับทราบครับ
‪เพราะแบบนั้น
‪การยึดติดมันถึงเลอค่าและงดงาม
‪ตอนนี้
‪ฉันเจอรองเท้าแดงของฉันแล้ว
‪คุณ
‪มาทำอะไรที่นี่
‪จะอะไรซะอีกล่ะ
‪มาเพราะคิดถึงไง
‪จะนิยามความสัมพันธ์ของคน
‪ด้วยคำแค่คำเดียวได้ยังไง
‪ช่วยสอนสักคลาสสิครับ คุณนักเขียน
‪ฉันโกมุนยอง จะมาสอนวรรณกรรม ‪ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปค่ะ
‪ฉันไม่มีเวลาจะมาเล่นกับเธอหรอกนะ
‪ย้อนแย้งจัง
‪นายอยากเล่นสนุกนี่
‪ช่วงนี้ฉันหลงๆ ลืมๆ
‪แม้แต่พี่ก็ด้วย
‪ทีนี้ไม่หนีแล้วแฮะ
‪ก็เธอ...
‪ทำให้ฉันเป็นห่วง
‪คำบรรยายโดย: ‪รติจุฑาภา เกตุทิวากังสดาล