NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Znasz baśń Czerwone buciki Hansa Christiana Andersena?
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
To się zdarza, gdy pada.
Ludzie byli przeciwni budowaniu tego szpitala
na dawnym cmentarzu.
Może dlatego, że zagubione dusze są bardzo rozżalone.
Uważaj podczas nocnych obchodów.
Dam znać konserwatorom.
Jest odważny.
Światła w pokojach działają.
Zgasły tylko te na korytarzu i w recepcji.
Tak, dobrze.
Gdy wkładasz te buty,
twoje stopy same zaczynają tańczyć.
Nie możesz przestać tańczyć
ani ich zdjąć.
Niektórych rzeczy nie rozdzielimy, nieważne, jak bardzo się staramy.
W końcu
znalazłam swoje czerwone buciki.
Co ty
tu robisz?
A jak myślisz?
Stęskniłam się za tobą.
ROZDZIAŁ 3 ŚPIĄCA CZAROWNICA
Powiedziałem jasno, że nie chcę cię więcej widzieć.
Powiedziałeś, ale ja się nie zgodziłam.
Co robisz?
Jestem zafascynowana.
Wyrosłeś na świetnego faceta.
Mało powiedziane. Przeszedłeś ewolucję.
Znasz mnie?
Chcę cię bliżej poznać.
Kiedy kończysz pracę?
Tak się spieszyłam, że nic nie zjadłam.
Umieram z głodu.
Mają tu jakąś dobrą restaurację?
Czego ode mnie chcesz?
Nie odczepisz się, póki tego nie dostaniesz,
więc powiedz mi, czego chcesz.
„Weź to sobie i odejdź”?
Tak, jeśli możesz.
Ciebie.
Wezmę ciebie i odejdę.
Moon Gang-tae, chcę ciebie.
- Dlaczego mnie? - Bo nie mogę przestać ciebie chcieć.
- Ale czemu? - Bo jesteś ładny.
No wiesz. Jak buty, ubrania, torebki i auta.
Gdy widzę coś ładnego, chcę to mieć.
I muszę to mieć.
Nieważne, czy za to zapłacę, czy to ukradnę,
czy wezmę siłą.
Ważne, żeby było moje.
Nie musimy mieć powodów, żeby czegoś pragnąć, prawda?
Pani Ko Mun-yeong.
Dyrektor chciałby porozmawiać z opiekunem pacjenta.
MOTTO SZPITALA: OK NIE BYĆ OK
Musimy zobaczyć, jak dochodzi do siebie,
ale ma zaburzenia funkcji poznawczych,
więc może pani nie poznać ani nie pamiętać, że jest pani jego córką.
Proszę usiąść.
Nie, dziękuję.
Choroby psychiczne, które towarzyszą guzom mózgu, jak u pani ojca,
są trudne do wyleczenia.
Ale możemy zredukować symptomy.
Żartujesz?
Nawet gdyby legendarny doktor Hua Tuo zmartwychwstał,
to nie będzie możliwe.
Ma problemy z pamięcią,
omamy słuchowe i wzrokowe
i boi się czegoś bez powodu.
Poza tym mówi rzeczy, które nie mają sensu.
Jego symptomy są straszne, muszę przyznać.
Przypominają mi te u opętanych osób.
Mam zatrudnić egzorcystę?
Przepiszę lekarstwo, które będzie skuteczniejsze
niż egzorcyzmy czy talizmany.
Nie jest do niej podobny, prawda?
Córka profesora Ko jest bardzo ładna.
Pewnie odziedziczyła urodę po zmarłej matce.
Jest tu jego córka?
Jest ładna? Do której gwiazdy jest podobna?
Znów piłeś?
Przestań, bo utkniesz tu na zawsze.
Nie piłem.
Serio, nic nie piłem.
Proszę.
PROGRAM TERAPII GRUPOWEJ OK
Co to?
Lekarstwo, o którym mówiłem.
To nasz program terapii grupowej.
Proszę zobaczyć.
Gotowanie, malowanie, muzyka, medytacje, ogrodnictwo.
W programie są różne zajęcia,
które mają pomóc pacjentom.
Brakuje tylko zajęć z literatury.
W psychiatrii równowaga jest bardzo ważna.
No i co?
Pomoże nam pani dwie godziny w tygodniu?
Może to być czytanie albo pisanie.
Nieważne. Może pani wykorzystać swój talent w dobrym celu.
Niech pani poprowadzi zajęcia, pani Ko.
Proszę pana.
Najważniejsze. Warunki zatrudnienia.
W dniu zajęć
może pani zabrać ojca na półgodzinny spacer.
Mogę przedstawić swoje warunki?
Taki lek proponuję pacjentowi i pani, jego opiekunowi.
Ma temperament.
Nie sądził pan, że się zgodzi, prawda?
Nie ogląda pan wiadomości? Wszędzie o niej mówią.
Ale mimo wszystko tu przyjechała.
To znaczy, że zależy jej na kimś lub na czymś w tym szpitalu.
Cześć.
Widziałeś ją? Podobno była tu Ko Mun-yeong.
Słyszałem, że jest oszałamiająco piękna.
Mogłem przyjść wcześniej.
- Jest tu jeszcze? - Kogo to obchodzi? Nie twój interes.
Co z tym zrobisz?
O co ci chodzi?
Zniszczyłeś to.
Kazałeś mi to pociąć,
żeby pacjenci się na tym nie powiesili.
Miałeś trochę ponacinać, a nie pociąć na kawałki.
Dobra, słyszałem. To nie jest drogie.
Kupię całe pudełko.
Wkurzasz mnie.
Dokąd idziesz?
Do łazienki.
Zostaw, jeśli boisz się pani Park.
Później jej oddam.
Tak, zrobisz to później. Zjedzmy coś.
Co tu robisz?
Nie możesz tu przebywać. Wyjdź.
Koleś, który wyszedł, powiedział, że tu jesteś i mnie wpuścił.
- Wyjdź. - Dlaczego?
- Wyjdź stąd. - Rety.
Zostaw mnie.
Co? Mamy udawać, że się nie znamy?
Masz to wypisane na twarzy.
Byłabym wdzięczna.
Jasne, to nic trudnego.
Skąd znasz Gang-tae?
Czemu pytasz? Tego nie możesz ignorować?
Nigdy tego nie rozumiałam.
Jak można zdefiniować związek jednym słowem?
Wszystkie nasze spotkania były dramatyczne.
O włos od śmierci.
Gdy nasze ścieżki się spotykały, to zaskakiwaliśmy się nawzajem.
Jeśli takie zbiegi okoliczności
nas tutaj doprowadziły,
to jak określisz nasz związek?
To banał powiedzieć, że jesteśmy dla siebie stworzeni.
Prawda?
Wsiadaj.
Wsiadaj, mówię.
Gdzie jesteś?
Zadzwonię później.
Nie marnuj energii. Wsiadaj.
Zjedzmy mięso. Jestem głodna.
Jedź sama. Mam plany na kolację.
Z Sang-tae?
Świetnie się składa.
Możemy się wszyscy spotkać. Gdzie mieszkacie?
Pewnie takie wpychanie się w czyjeś życie zwykle działa,
ale ze mną się nie uda.
Zgrywasz trudnego do zdobycia?
Będzie wesoło.
Zobaczymy, czy się poddasz.
Dobra.
Ale masz gniewne spojrzenie.
Dam ci dzisiaj spokój.
Gdy będziesz zgrywał trudnego do zdobycia, to cię porwę!
Kurwa, wystraszyłeś mnie.
Zamknij się, głupi jeleniu!
Możesz się zamknąć?
SEONGJIN – JELENIE MLEKO
- Miłego dnia. - Dziękuję.
Myślałam, że idziesz z nią na kolację.
Nie jesteśmy sobie bliscy.
Kolacja to jedyny posiłek, który jem w domu,
więc powinienem zjeść ją z bratem.
No tak.
Cześć, Jae-su.
Przed domem. W lodówce jest cola.
Tak.
Dobrze.
UR. W SEONGJIN
Niedobrze.
Rety, nie powinna tam jechać.
Co to za miejsce?
Przeklęty zamek.
Ojciec Mun-yeong wybudował tę posiadłość,
żeby uczcić jej urodziny.
Wybudował ją w środku odległego lasu,
żeby żona mogła skupić się na pisaniu.
Była to wytworna posiadłość. Wygrała nawet w konkursie architektonicznym.
Ale teraz to ruina.
Nawiedzony dom.
Może ją sprzedać. Czemu tego nie zrobiła?
Jak może sprzedać coś, czego się nie da sprzedać?
Jej matka skończyła tak w tym domu.
A jej ojciec…
Nawet on tak skończył.
Kto kupi dom, w którym wydarzyło się tyle złych rzeczy?
Czyli jak skończyli?
Co im się właściwie stało?
Nie bądź wścibska, bo będziesz miała problem.
Dobrze.
Swoją drogą, czemu pani Ko tak nagle tam pojechała?
No nie?
Też się zastanawiam.
Jak myślisz?
Bo jakaś kretynka sprawdziła kogoś
i pokazała jej to bez powiadomienia mnie!
Zrobiłam to, bo było to lepsze
niż stracenie życia za niezrobienie tego.
Coś ty powiedziała?
Rety, ty cholerna…
Serio. Nie wierzę!
Poza tym mówi rzeczy, które nie mają sensu.
Jego symptomy są straszne, muszę przyznać.
Jestem głodna.
Grillowany boczek. Wygląda pysznie!
Hej, skarbie.
Otwórz buzię.
- Moje nogi. - Ojejku!
- Weź to. - Trzymam.
- Rety, gorące! - Jest gorące, ostrożnie.
Patrzcie na ten gulasz.
Gulasz z pasty sojowej wygląda ekstra!
Podobno miałam żyć wygodnie po sześćdziesiątce.
To prawda.
Trzech młodych mężczyzn nagle wprowadziło się do tego domu.
Będą nawet płacić co miesiąc czynsz.
Mieszkam z dobrymi ludźmi i zarabiam.
Mam szczęście na starość.
Wynajmuję pokój w piwnicy, w którym nie ma naturalnego światła.
To niesprawiedliwe, że płacę tyle samo co oni za pokój na poddaszu.
Wynajmujesz największy pokój w domu.
Hej, podaj miskę.
Dobrze.
No dobrze.
- Masz dokładkę. - Rety.
To za dużo.
Muszę wziąć całą garść tabletek,
więc potrzebuję na nie miejsca.
Zjadaj.
Jesz jak ptaszek. Dlatego jesteś taki chudy.
Nie każ mu tyle jeść, bo tego nie strawi.
Rety.
No proszę. Nie mówiłaś, że jesteś na diecie?
Sang-tae.
Gang-tae został wybrany.
Co? Ktoś cię uszczypnął? Pewnie bolało.
- Gdzie? W stopę? - Nie.
Mówię, że wybrała go sobie na zięcia.
Ma go na oku.
Co? Oko? To niebezpieczne.
Zjadaj.
- Zjadaj. - Jedz.
- Hej, nie! - Nie rób tak!
Nie! Robak!
Tam jest robak!
Zimno.
WITAJ
Dawno, dawno temu w środku wielkiego lasu
mieszkała księżniczka, która od wielu lat spała.
„Zabije ją igła z wrzeciona”.
Taka była klątwa,
którą zła wiedźma rzuciła na księżniczkę w dniu jej urodzin.
Przerażony król spalił wszystkie wrzeciona w królestwie,
żeby uniknąć spełnienia klątwy,
ale księżniczka ukłuła się kolcem róży,
którą dostała od wiedźmy w przebraniu, i usnęła.
Ta bajka mówi,
że nie uciekniesz przed przeznaczeniem.
Tak.
Pocałunek księcia.
On zdjąłby klątwę.
Ale nie rób sobie nadziei.
Bo…
zabiję tego księcia.
Uratuj mnie!
Proszę…
Uratuj mnie.
Proszę…
Uratuj mnie.
Uratuj mnie!
Gdy nie możesz nad sobą zapanować,
skrzyżuj tak ręce
i na zmianę klep się po ramionach.
Nie płacz.
Przyszedł.
To ktoś ważny?
Jego ojciec jest posłem z tego regionu.
Cześć, Min-seok.
- Haeng-ja! - Rety.
Myślałam, że to Chow Yun Fat.
- Jak się masz? - No wiesz. W miarę.
W szpitalu wszystko dobrze?
Jasne, dzięki tobie.
- Chodźmy. - Chwila.
Jestem tutaj.
Czemu nigdzie nie widzę dyrektora?
Czy to przez moje okulary?
Jest w łazience?
Yong! Gdzie jesteś?
Cheo-yong!
Cheo-yong.
Muszę się zdrzemnąć, bo będę miał paraliż senny.
Wszystkie problemy można rozwiązać.
Ale nie ten.
Ten jest ogromny.
Było wielu świadków
i plotki szybko się rozchodzą.
Cholera! Czemu ten kraj jest potęgą IT?
Przestań jęczeć, bo boli mnie głowa.
Założę się, że nie przejmujesz się tak jak ja.
Chcą cię usunąć z listy kandydatów do nagrody Hansa Christiana Andersena.
Chcą też zakazu sprzedaży twojej nowej książki…
Nieważne.
Mun-yeong.
Zbierz dziennikarzy i się rozpłacz.
Jesteś świetną aktorką.
Napisałem ci oświadczenie.
„Stres procesu twórczego, nowa książka,
bezsenność i tak dalej sprawiły,
że straciłam nad sobą panowanie i popełniłam błąd…”
Obwiń Ko Dae-hwana.
Kogo? Twojego ojca?
Zapisz to.
„Ko Mun-yeong zniknęła.
Okazało się, że zajmuje się ojcem chorującym na demencję.
Porzuci swoją karierę?”
Zakończ pytaniem, żeby brzmiało to jak możliwość.
PORZUCI KARIERĘ
Tak.
Czarownica znika w środku polowania na czarownice.
Właśnie!
Ludzie będą chcieli, żebyś wróciła.
Mun-yeong, tęgie umysły myślą podobnie!
Świetny z nas zespół, prawda?
Halo? Hej, halo?
Rety, kobieta bez serca.
Chce zrzucić wszystko na ojca?
Przeraża mnie.
JAK MOŻEMY POMÓC?
Zaczął się pokaz?
IT’S OKAY TO NOT BE OKAY
O tak!
W tym pokoju jest kamera.
Wiem.
Podniecam się na myśl, że ktoś mnie obserwuje.
Do roboty!
Włóż tu swoje rzeczy.
Może się ubierzesz?
Chyba ci zimno.
Nie jest mi zimno. Wydaje ci się.
Co? Zespół maniakalny?
Trafia do nas co wiosnę przez nasilone epizody maniakalne,
więc pilnuj, żeby nie uciekł.
Gdy pada, ucieka stąd i włóczy się po górach.
Trudno go złapać.
Rety, syn posła ma epizody maniakalne?
A prezydent jest czasem przeziębiony?
Co ma do tego praca jego ojca?
Nie musi ukrywać swojej choroby.
Nie powinieneś tu pracować z takimi uprzedzeniami…
Dobra, rozumiem. Zapamiętam to, proszę pani.
Proszę pani?
Nie skończyłam, wracaj.
Co za gówniarz… Patrz na niego.
Cha-yong.
Ten gnojek… Chyba oszalał, prawda?
Chyba cierpi na zaburzenia opozycyjno-buntownicze.
Tak.
Masz rację.
Potrzebuje pomocy. Nie mogę się złościć.
Nie złość się na niego, Haeng-ja.
Hej, Cha-yong!
Słyszałeś o Porannym Słońcu?
To taki klub, w którym imprezujesz aż do wschodu słońca. Stąd nazwa.
To obecnie najpopularniejsze miejsce,
więc tam poszedłem.
Hej.
Ładne dziewczyny i dobra muzyka
podniosły mnie na duchu, więc zrobiłem coś miłego.
No dobra!
Płacę za wszystko, całą noc!
- Pijcie, ile chcecie. - Super!
Uwielbiam wydawać pieniądze na innych.
Zostanę filantropem, jeśli nie będę miał co robić w przyszłości.
Swoją drogą, tamten rachunek wyniósł około 20 milionów wonów.
Ale…
Zgłoszono zaginięcie tej karty.
Co?
Tata mnie zaskoczył.
Nie miałem wyjścia.
Musiałem spierdalać.
Wbiegłem na drogę, bo musiałem ich zgubić.
Zgrzałem się, bo tak długo biegłem.
Dlatego się rozebrałem!
OSTRZEŻENIE FBI
I znów trafiłem tutaj.
Jak szybko przebiegniesz 100 metrów?
Ja? Zarąbiście szybko.
Widziałeś to? Pewnie w siedem sekund. A ty?
Ja w sześć.
Co? Masz cztery nogi? Jesteś gepardem czy co?
Możemy się ścigać.
Lubię cię.
Idziemy do gabinetu terapeutycznego?
Okej, chodźmy.
GABINET TERAPEUTYCZNY
Rety, widać, że ćwiczysz.
Co ćwiczysz? Jesteś umięśniony.
- Min-seok! - Witaj.
Rety, Min-seok.
Masz tu być o 15,00.
Zadzwoń, gdy dojedziesz.
Co teraz porabiasz? Znów rysujesz po książce?
Nie, po cieście.
Jae-su jest bardzo bogaty. Kto by się spodziewał?
Co?
- Dzień dobry. - Zapraszam.
Hej, mamy klientów.
To Gang-tae? Rozłącz się.
Co to za dźwięk?
Rozłącz się!
- Gdzie jesteś? - Każe mi się rozłączyć.
Gang-tae!
Przenieśmy pacjentów na terapię.
Dobrze.
To prawda?
Do każdej pizzy dajecie darmową karykaturę?
Oczywiście.
Tylko w tym miesiącu. To z okazji otwarcia.
Pan Picasso narysuje karykaturę w ciągu dziesięciu minut.
Proszę chwilę poczekać.
Co ja zrobię?
- Chcą karykaturę. - Rety.
Jeśli Gang-tae się dowie, to nas wyrzuci.
Nie poszedłem do szkoły i go okłamałem.
Rety, wyrzuci mnie. Na pewno!
Hej, już się umówiliśmy.
Płacę 10 000 wonów za karykaturę.
- Podobno potrzebujesz kasy. - Potrzebuję.
Zarabiaj na swoich umiejętnościach.
Karykatury przyciągną klientów.
Wszyscy będą zadowoleni. To źle?
Zrobisz dobry uczynek. Uznaj to za darowiznę.
Dajesz swoje umiejętności.
To dobry uczynek.
Dzień dobry.
SALA TERAPII
Jestem Ko Mun-yeong. Poprowadzę zajęcia z literatury.
Jest piękna.
BAJKA…
BAJKA
Czym są bajki?
To opowieść o tym, jak żenię się z IU.
Przestań pić, dobrze?
- Znów jest pijany. - Jest uzależniony, pani Ko.
Jeong-tae, te twoje gadki po pijaku.
- Nie jestem pijany. - Mówię na to „pieprzenie”.
Proszę o uwagę.
Bajka to okrutna fantazja, która w paradoksalny sposób
przedstawia brutalność i przemoc tego świata.
Co?
- Fantazja? - Co powiedziała?
Podać wam przykład?
Czego uczymy się z Heungbu and Nolbu?
Jeśli jesteś dobry, wygrasz na loterii.
- Prawda. - Źle.
Heungbu był biedny, bo nie był najstarszy.
Krytykuje zwyczaj pierworództwa,
w którym najstarszy syn wszystko dziedziczy.
- Serio? - Rety.
A Brzydkie kaczątko?
Nie wolno dyskryminować brzydkich dzieci.
Źle. Lekcja jest taka. „Nie warto wychowywać cudzych dzieci,
więc zajmuj się swoimi”.
- No tak. - Przepraszam, pani Ko?
A Mała Syrenka?
Ja wiem. Jeśli kogoś kochasz, musisz być mu oddany,
nawet jeśli to oznacza rozpuszczenie się w morskiej pianie.
- Rety! - Ojejku!
- Boże. - Była tak oddana swojemu mężowi,
że dała mu się stłuc na kwaśne jabłko.
- Pani Yoo. - Tak?
Tego nie wiedziałem.
To nie jego wina, tylko alkoholu.
Wszystko przez alkohol.
Wyjdź, jeśli masz płakać.
No dobrze. Lekcja, jaką wyciągniemy z Małej Syrenki
jest taka, że karma da ci w kość,
jeśli pragniesz zaręczonego faceta.
A King Donkey Ears?
Obgaduj ludzi za plecami, żeby się odstresować.
- Rozumiem. - Będę tak robić.
Ma to sens.
Podsumuję dzisiejszą lekcję.
Bajka to nie psychodelik, który daje nam nadzieję i sny.
To stymulant. Każe nam zmierzyć się z życiem.
Mam nadzieję, że przeczytacie dużo bajek
i wybudzicie się ze swoich snów.
Pani Ko.
Nie patrzcie w gwiazdy na pięknym niebie.
Patrzcie na stopy, które utknęły w szambie.
Gdy to zrozumiecie i pogodzicie się ze swoim losem,
wszyscy będą szczęśliwi.
Szczęśliwi.
Bądźmy szczęśliwi.
- Szczęśliwi. - Bądźmy szczęśliwi.
Żyjmy szczęśliwie.
Kto tu jest?
Tak myślałam, że nie wiesz, bo nie było cię na spotkaniu.
Dyrektor poprosił panią Ko, żeby uczyła tu literatury
w zamian za spacery ze swoim ojcem.
Co? Spacery?
Dyrektor to niezłe ziółko.
Mówił, że jest tu coś, czego pani Ko chce.
Chyba miał rację.
Jak mi poszły zajęcia?
Jak wypadłam?
Naprawdę w to wierzysz?
W co?
Że mamy pogodzić się z życiem?
Tak.
„Jestem taka, a ty jesteś, kim jesteś”.
Musimy to zaakceptować.
A jeśli się z tym pogodzimy,
ale świat będzie myślał inaczej?
Ludzie nie zaakceptują…
Wybacz. Tak zanudzasz, że prawie usnęłam.
Wyjdź, zgaszę światło.
- Pogódź się z tym. - Z czym?
Z brakiem satysfakcji.
Widzisz? Twoje oczy płoną z pożądania.
Dlatego cię lubię. Jesteś arogancki, ale płytki.
Zawsze uśmiechasz się do pacjentów.
Czemu jesteś taki oschły? Tamtej nocy byłeś namiętny.
O czym ty mówisz?
Śniłeś mi się parę dni temu.
Usiadłeś obok mnie na łóżku i zrobiłeś mi tak.
Tak, jestem napalona. Przyznaję.
Ciszej.
Chcesz się ze mną przespać?
No co?
Jest niesamowita.
Nie wierzę.
REMONT NIE WCHODZIĆ
Kazałem ci przestać.
Mam dość twoich żartów.
Nie mam czasu na twoje gierki.
Czyli gdybyś go miał, tobyś się ze mną bawił.
Wyciągasz pochopne wnioski.
Po co żyć nudnym życiem?
Rozchorujesz się od tej powściągliwości.
Możemy się zabawić, jeśli chcesz. A wiem, że chcesz.
Co o mnie wiesz?
Dlaczego tak się zachowujesz?
Hipokryta.
Coś taki zaskoczony?
Przecież nie nazwałam cię mordercą.
Co to za mina?
Ktoś pomyśli, że to prawda.
Ludzie to hipokryci. Wszyscy mamy w sobie nienawiść,
ale udajemy, że tak nie jest.
Bo kto jest idealny?
Możesz być milsza dla A-reum?
A co zrobiłam?
Ostatnio jej depresja się pogłębiła.
To dajmy jej leki. Nic na to nie poradzę.
Chwila. Skończy się, zanim się zorientujesz.
Panie Ko!
Co się stało?
Pani Ko?
Zostawcie mnie!
Nic mi nie jest! Nie oszalałem!
Sang-tae.
Gang-tae nie odbiera telefonu.
Wybrałem numer awaryjny trzy. Numer trzy.
Numer trzy. Nam Ju-ri.
- Dobra robota. Poczekaj tutaj. - Dobrze.
Sprawdzisz wyniki badań pana Joo Jeong-tae?
Dobrze.
Sang-tae.
Pani Ko Mun-yeong.
Dokąd poszła?
Widzieliście panią Ko Mun-yeong?
- Sang-tae. - Pani Ko Mun-yeong.
Co tu robisz? Ju-ri cię szuka.
Była tu pani Ko Mun-yeong. Widziałem ją.
Dokąd poszła? Widziałeś ją?
Wątpię. Co by tu robiła ta kobieta?
Nie „ta kobieta”. Pisarka Ko.
Tak, co by tu robiła pani Ko? Coś ci się przewidziało.
- Chodź. Pomyliłeś się. - Dobrze.
- Spóźniłeś się. - Widziałem ją.
Gdy tam wejdziemy,
- bądź miły dla dyrektora. - Dobrze.
Pani Ko.
Nie może pani odjechać.
Musi pani zabrać ojca na spacer.
- Niby po co? - Słucham?
Podobno dlatego pani tutaj uczy.
Dyrektor powiedział, że pani obiecała.
Nieprawda. Ja nic nie obiecuję.
Co do…
GABINET DYREKTORA
Stegozaur.
Ma wielkie ciało,
ale mały mózg.
To najgłupszy ze wszystkich dinozaurów.
Ale jest też bardzo niewinny.
Jak się nazywa?
Ko Gil-dong. Nazywa się Ko Gil-dong.
Panie Moon.
To moja ulubiona książka. Ta też jest ulubiona.
To moje ulubione żelki. Zielone smakują jak jabłko. Uwielbiam je.
Mój kapelusz. Zakładam go, gdy rysuję.
Nie jestem artystą, ale w nim rysuję.
Dał mi go w prezencie. Chyba mnie lubi.
Kocham je.
Twój brat ładnie rysuje.
Ma zbyt duży talent, żeby to było tylko jego hobby.
Narysuję pana twarz.
Tylko 10 000 wonów za rysunek. Nie musi pan zamawiać pizzy.
Czy mówił coś o motylach?
„Motylach”?
Nie.
Jest tu pierwszy dzień. Kiedyś mi powie.
- Sang-tae. - Tak?
Czyż widok za oknem nie jest piękny?
To najlepsze w tym szpitalu.
Chciałbym przenieść ten widok w inne miejsce.
- Pomożesz mi w tym? - Tak.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
Gdzie go przenieść?
Chcę go przenieść tutaj.
Sang-tae,
na pewno jesteś na tyle utalentowany,
że namalujesz tu widok z okna mojego gabinetu.
Dasz radę?
Proszę pana…
Takie lekarstwo mu przepisałem.
Ile
mi pan za to zapłaci?
Ile pieniędzy mi pan zapłaci?
- Ile dostanę? - Słucham?
- Sang-tae… - Zgodzę się, jeśli mi pan dużo zapłaci.
Ile mi pan zapłaci?
To zależy od rysunku.
Sang-tae.
Ile mi zapłaci?
DINOZAURY
Zobaczmy.
Jesteś bogaty.
Pokaż. Ile odłożyłeś?
Nie. Nikomu nie pokażę,
póki nie osiągnę swojego celu.
Jestem twoim bratem.
Dla osoby z autyzmem członkowie rodziny są nieznajomymi.
Bliskimi nieznajomymi.
Ile chcesz odłożyć?
Potrzebuję 32 890 000 wonów.
- Co za nie kupisz? - Auto.
- Auto? - Auto.
Skąd ten pomysł?
Auto.
- To też tajemnica? - Auto.
Dobra, nie pytam.
KAMPER ZA 32 890 000 WONÓW WIELKA WYPRZEDAŻ
„Da ci dobre wspomnienia i romantyczny styl życia.
Dokądkolwiek pojedziesz, czuj się jak w domu.
Kamper.
Za 32 890 000 wonów. Wielka wyprzedaż”. Wielka wyprzedaż.
Bardzo tanio.
Dlaczego go chcesz?
Jeśli go kupimy, nie będziemy musieli co roku się przeprowadzać.
Możemy uciec, nawet jeśli motyle będą nas gonić.
Nie będziemy musieli się pakować i przeprowadzać.
Właściciel domu nie będzie zły na mojego brata.
Możemy pojechać dokądkolwiek.
Kamper…
Sang-tae.
Brakuje mi 32 270 000 wonów.
Sang-tae.
Nie potrzebuję domu, auta ani pieniędzy.
Potrzebuję tylko ciebie.
Hipokryta.
Naprawdę.
Jesteś dla mnie wszystkim.
Zarabianie pieniędzy jest trudne.
Potrzebuję 32 890 000 wonów.
Trzy tysiące i…
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
Zlikwiduję Szpital Psychiatryczny OK
- i zakład poprawczy… - Wszyscy politycy…
- …który zagraża pacjentom. - …chcą zamknąć nasz szpital
przed wyborami.
Przecież leczymy jego syna.
Jak może to robić?
Bardziej martwi się o pracę niż o syna.
Mewa 777.
- Powtarzam. Mewa 777. - Stój!
Zostawcie mnie!
- Zostaw! Odejdź! - Przestań!
Przepraszam! Tylko na chwilę!
- Panie Kwon, stop! - Rety!
Ojejku.
Słyszę bicie twojego serca.
Do zobaczenia.
Panie Kwon.
Hej!
Mówiłam im, że nie można biegać po szpitalu.
MIGHWAY, ANGLIA, 16 500 000 WONÓW
SZCZEGÓŁY CENA 16 500 000 WONÓW
Wybierasz się na kemping?
Nie, tylko oglądam.
Mój znajomy wynajmuje kampery.
Wypożyczmy jeden i pojedźmy na wycieczkę.
Pojedziemy, gdy będziemy mieć razem wolne.
Sprawdzę grafik na przyszły miesiąc i…
Cześć.
Co? Uciekł?
Kiedy?
Dalej.
Podczas badania nie mógł utrzymać moczu i nagle popuścił.
Poszedłem po czyste ubranie…
- Dokąd uciekł? - Cóż…
Chwila.
To auto pani Ko Mun-yeong?
- Chyba tak. - Zgadza się.
To ludzie nazywają „siusiaczkiem”?
Bo jest malutki?
Jest zimno. To dlatego.
Pewnie jedzie do pracy.
W samą porę. Wsiadaj.
Co?
- Wsiadaj. - Dobrze.
Nie wstydzę się, ale pozwól mi założyć bieliznę.
Nosisz ze sobą bieliznę?
Nie myśl o tym jak o mojej bieliźnie.
Tylko to pomaga mi nie zwariować.
Ko Mun-yeong go porwała.
Jedź szybciej! Jedź!
Zatrzymaj się.
Ko Mun-yeong!
- Stój! - Odsuń się! To niebezpieczne!
Jest.
To ten przystojniak.
Na mnie czeka? Rety!
- Gang-tae! - Nie podchodź!
- Stój tam. - Hej, czekaj…
Ktoś stoi na drodze.
Zatrzymaj się.
Stój.
Nie, stój! Zatrzymaj się!
Nadal mnie lubisz?
- Tchórz. - „Obym więcej cię nie zobaczył”.
Proszę. Nie spotykajmy się.
Różnisz się od moich pacjentów.
Lepiej unikać takich osób jak ty.
Mam problem z oddawaniem moczu. Ludzie z zespołem maniakalnym…
Zamknij się.
Szurnięta suka.
Wyjdź z auta.
Nie uciekasz.
Ani mnie nie unikasz. Jestem pod wrażeniem.
- Wysiądź z auta. - Masz wysiąść z auta.
Nie! Nie chcę. Chcę się zabawić.
Wsiadaj, zabawimy się razem.
Natychmiast wyjdź z tego auta!
Dlaczego zawsze
się na mnie złościsz?
Ponieważ…
mnie wkurzasz.
Czemu mnie nie zignorujesz?
Ale wiesz co?
Zawsze musisz
być czujny.
Pożyczę auto!
Bądź ostrożny!
Cały czas za nami jedzie!
Szybciej! Dogania nas!
Hej, kolego!
Zatrzymaj się!
Natychmiast!
Nie chcę.
Głosujcie na jedynkę, Kwon Man-su!
Głosujcie na Kwon Man-su!
Dzień dobry!
Głosujcie na Kwon Man-su!
Słuchajcie, mieszkańcy Seongjin!
Nie głosujcie na jedynkę, Kwon Man-su!
To hipokryta! Dyskryminuje ludzi!
Znam go najlepiej, bo jestem jego najmłodszym synem.
Nie głosujcie na niego!
Nie głosujcie na Kwon Man-su!
Numer 7040. Zatrzymaj auto.
Numer 7040. Zjedź na pobocze.
Natychmiast się zatrzymaj, 7040!
Zatrzymaj auto!
Numer 7040. Zjedź na pobocze.
Z drogi! Uciekajcie!
Ojejku!
Dużo papryczek.
Ojejku!
- Zaraz będzie bum! - Zaraz będzie bum!
KAMPANIA WYBORCZA KWON MAN-SU
Rety, dziękuję.
- Wszyscy mają się dobrze? - Tak, dzięki panu.
Ojejku.
Jego ulubione danie to placki z fasolą mung.
Proszę.
Ale pan miły.
Hej, siusiaczku.
Zabawmy się tutaj.
- Jestem Kwon Man-su. - Dziękuję.
- Proszę. - Dziękuję.
- Smacznego. - Dziękuję.
- Głosujcie na jedynkę. - Oczywiście.
- Dziękuję. - Dziękuję.
- Z góry dziękuję. - Dziękuję.
- Jasne. - Dziękuję.
- Smacznego. - Do widzenia.
Słuchajcie!
Tu najmłodszy syn Kwon Man-su!
Nazywam się Kwon Gi-do!
Co on tam robi, do cholery?
Jak widzicie, jestem umysłowo chory!
Co ten kretyn tam robi?
Tak, jestem brzydkim kaczątkiem w tej rodzinie.
- Proszę pana. - Rety.
- Ojejku. - Przynoszę wstyd rodzinie!
Halo?
Dzwonię z parku w Seongjin.
Wszyscy z mojej rodziny,
rodzice, rodzeństwo, kuzyni,
chodzili na wydział prawa Uniwersytetu w Seulu.
Jestem jedynym głupkiem w rodzinie.
Ale to nie moja wina.
Urodziłem się…
Urodziłem się trochę głupi.
A on mnie bił, bo miałem słabe oceny.
Ignorował mnie, bo nie wszystko rozumiałem.
Zamykał mnie, bo byłem niegrzeczny.
Też jestem jego dzieckiem.
Traktował mnie, jakbym nie istniał.
A chciałem…
Chciałem tylko, żeby zwracał na mnie uwagę.
Chciałem, żeby na mnie patrzył.
Robiłem szalone rzeczy, żeby mnie zauważył.
I skończyłem jako wariat.
Spójrzcie na mnie
Spójrzcie na syna jedynki Kwon Man-su
Kwon Gi-da
Świetnie się bawi.
Prawda?
Mam się
zabawić z tobą?
Mam to zrobić?
Spójrzcie na mnie
Spójrzcie na syna jedynki Kwon Man-su
Słyszałeś o Porannym Słońcu?
To taki klub, w którym imprezujesz aż do wschodu słońca. Stąd nazwa.
To obecnie najpopularniejsze miejsce,
więc tam poszedłem.
NIE PRZESZKADZAĆ
Ładne dziewczyny i dobra muzyka
podniosły mnie na duchu,
więc zrobiłem coś miłego.
Płacę za wszystko, całą noc!
- Jedzcie! Pijcie, ile chcecie. - Super!
Jesteś najlepszy.
Uwielbiam wydawać pieniądze na innych.
Swoją drogą, tamten rachunek wyniósł około 20 milionów wonów.
Zgłoszono zaginięcie tej karty.
Co?
Tata mnie zaskoczył.
Nie miałem wyjścia. Musiałem spierdalać.
Jesteś za miły.
Miej go na oku.
Wbiegłem na drogę, bo musiałem ich zgubić.
Zgrzałem się, bo tak długo biegłem.
Dlatego się rozebrałem!
I znów
trafiłem tutaj.
Czy dzieci
- muszą być przydatne rodzicom? - Czemu to zrobiłeś?
- Kretynie! - Czemu to zrobiłeś?
Widzę, że chcesz
być kochany.
Dziewczyny lubią zabawnych facetów.
Miałaś nie zbliżać się do mojego brata.
Nadal się na mnie złościsz?
Nie łudź się…
Aż do dnia, w którym umrzesz…
Nie zrozumiesz mnie.
Napisy: Kamila Krupiński