‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪รู้จักนิทานของแอนเดอร์เซน ‪เรื่อง "รองเท้าแดง" ใช่ไหม
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪เวลาฝนตกบางทีก็เป็นแบบนี้แหละ
‪เห็นคนประท้วงกันใหญ่ ‪ว่าไม่ควรสร้างโรงพยาบาลบนสุสาน
‪ให้รื้อทิ้งซะ
‪ผีเจ้าที่อาจจะอาฆาตแรงหรือเปล่านะ
‪เดินเวรรอบดึกก็ระวังตัวด้วยล่ะ
‪เดี๋ยวติดต่อแผนกซ่อมบำรุงให้นะครับ
‪เด็กนี่ไม่กลัวเลยแฮะ
‪ครับ ในห้องปกติดีครับ
‪แต่ที่ล็อบบี้กับแผนกต้อนรับไฟดับ
‪ครับ รับทราบครับ
‪ถ้าสวมรองเท้าคู่นั้น
‪เท้าทั้งสองข้างจะเต้นรำเอง
‪ต้องเต้นรำตลอดไปไม่หยุด
‪และไม่สามารถถอดรองเท้าคู่นั้นได้อีก
‪บางสิ่งนั้น ต่อให้ฝืนตัดทิ้งไปแล้ว ‪แต่ยังไงก็ตัดไม่ขาดอยู่ดี
‪ตอนนี้
‪ฉันเจอรองเท้าแดงของฉันแล้ว
‪คุณ
‪มาทำอะไรที่นี่
‪จะอะไรซะอีกล่ะ
‪มาเพราะคิดถึงไง
‪(บทที่ 3 แม่มดแห่งป่าที่หลับใหล)
‪ตอนนั้นผมบอกไปชัดเจนแล้วนะ ‪ว่าอย่ามาเจอกันอีก
‪นายพูดเองเออเองคนเดียว ‪ฉันเปล่าสักหน่อย
‪เป็นอะไร
‪ทึ่งอยู่น่ะ
‪โตมาหล่อเชียว
‪แบบนี้ไม่ใช่แค่เติบโตแล้ว ‪ต้องเรียกวิวัฒนาการเลยสินะ
‪เธอรู้จักฉันหรือไง
‪ว่าจะค่อยๆ ทำความรู้จักไปดีไหมนะ
‪เลิกงานเมื่อไหร่ล่ะ
‪ฉันรีบมานี่ ยังไม่ได้กินอะไรแต่เช้า
‪หิวจะตายอยู่แล้ว
‪ชนบทแบบนี้มีร้านอร่อยใช่ไหม
‪ต้องการอะไร
‪เธอไม่คิดจะถอยถ้าไม่ได้สิ่งนั้นนี่
‪งั้นก็บอกไอ้ที่อยากได้มาเลย ‪ต้องการอะไร
‪"ให้แล้วก็ไปซะ" จะเอางั้นเหรอ
‪ใช่ ขอมาก็ให้
‪นาย
‪ถ้าให้ ฉันก็จะยอมไป
‪มอบมุนคังแทให้ฉันสิ
‪- ทำไมต้องเป็นฉันด้วย ‪- ยิ่งเห็นยิ่งอยากได้
‪- แล้วเพราะอะไรล่ะ ‪- งดงามไง
‪ก็เหมือนรองเท้า เสื้อผ้า กระเป๋า รถ
‪ถ้าฉันมองว่าสวย ฉันก็อยากได้
‪ถ้าอยากได้ก็ต้องเอามาให้ได้สิ
‪ไม่ว่าใช้เงินซื้อหรือขโมยเอา
‪หรือไม่ก็ใช้กำลังแย่งมา
‪ขอแค่ได้มาเป็นของฉันก็พอ
‪แค่อยากได้ ‪ต้องมีเหตุผลเลิศเลอด้วยหรือไง
‪คุณโกมุนยอง
‪ผอ.อยากพบ ‪เพื่อให้คำปรึกษาแก่ญาติคนไข้ค่ะ
‪(ภารกิจโรงพยาบาล ไม่ไหวอย่าฝืน)
‪ถึงต้องรอดูการฟื้นตัวถึงจะรู้
‪แต่ตอนนี้ความสามารถ ‪ในการรับรู้ของเขาแย่ลงมาก
‪อาจจะจำลูกสาวไม่ได้เลยนะครับ
‪เชิญนั่งทางนี้ค่ะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪ที่จริงผู้มีอาการผิดปกติทางจิตใจ ‪จากเนื้องอกในสมองแบบพ่อคุณ
‪รักษาให้หายขาดยากนะครับ
‪แต่มีวิธีบรรเทาอาการได้นี่คะ
‪ล้อเล่นหรือไง
‪ต่อให้คืนชีพฮัวโต๋ขึ้นมาก็เถอะ
‪ไม่มีทางรักษาได้หรอก
‪ความทรงจำย่ำแย่
‪ไหนจะหลอนไปเองและหูแว่วบ่อยอีก
‪กลัวโดยไม่มีเหตุผล
‪แถมชอบพูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระ
‪เพราะมีอาการป่วยหลายอย่าง ‪เลยย่ำแย่แบบนี้
‪เหมือนคนที่ถูกผีสิงเลยนะ
‪ต้องจ้างหมอผีมาทำพิธีไล่ไหม
‪ผมว่าเขียนใบสั่งยาได้ผลดีกว่า
‪ทำพิธีไล่ผี ‪หรือใช้เครื่องรางของขลังนะ
‪ไม่เหมือนล่ะสิ
‪ลูกสาวอาจารย์โกสวยขนาดนั้น
‪เธอคงเหมือนแม่ที่เสียไป
‪ลูกสาวเขามาเหรอครับ
‪สวยไหม หน้าเหมือนดาราคนไหนล่ะ
‪นี่นายดื่มเหล้าอีกแล้วใช่ไหม
‪อยากอยู่ที่นี่ไปจนตายจริงๆ สินะ
‪ผมไม่ได้ดื่ม
‪จริงๆ นะ ผมไม่ได้ดื่มเลย
‪นี่ค่ะ
‪(โปรแกรมรักษาแบบกลุ่มรื่นรมย์)
‪นี่อะไรคะ
‪ใบสั่งยาที่ผมบอก
‪โปรแกรมการรักษาแบบกลุ่ม ‪ที่โรงพยาบาลเราจัดค่ะ
‪ถ้าดูในนั้น
‪ทำอาหาร ศิลปะ ดนตรี ทำสมาธิ ทำสวน
‪มีคลาสสอนทุกอย่างที่จำเป็นต่อ
‪การรักษาคนไข้แต่ละประเภท
‪แต่เรายังขาดคนสอนวรรณกรรมพอดี
‪ในทางจิตเวชวิทยาเนี่ย ‪สมดุลเป็นเรื่องสำคัญมาก
‪แล้วยังไงคะ
‪อ๋อ อาทิตย์ละสองครั้ง ‪ครั้งละชั่วโมง
‪จะการเขียน การอ่าน
‪หรือสอนอะไรก็ได้ ‪คิดซะว่าให้เป็นวิทยาทาน
‪ช่วยรับสอนสักคลาสได้ไหมครับ ‪คุณนักเขียน
‪เดี๋ยวค่ะ ผอ.
‪ส่วนสำคัญที่สุด เงื่อนไขการจ้าง
‪ทุกครั้งที่มาสอน
‪ให้พาคุณพ่อไปเดินเล่น 30 นาที
‪เงื่อนไขน่ะ ‪ฝั่งฉันต้องเป็นคนเสนอไม่ใช่เหรอ
‪นี่เป็นวิธีการรักษาที่ผมเสนอ ‪ให้คนไข้และญาติผู้ดูแลเขาครับ
‪นิสัยแข็งกร้าวจริงๆ
‪ไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะรับปากใช่ไหมคะ
‪ไม่ได้ดูข่าวหรือไงคะ ‪ช่วงนี้เป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต
‪ถ้าเธอมาที่นี่ ‪เพราะเรื่องวุ่นวายนั่นล่ะก็
‪แสดงว่ามีอะไรหรือใคร ‪ที่เธอต้องการอยู่ที่นี่แน่ๆ
‪มาแล้วเหรอ
‪เห็นเธอไหมครับ ‪ได้ยินว่าโกมุนยองมาที่โรงพยาบาลเรา
‪เขาว่ากันว่าตัวจริงสวยสลบเลย
‪รู้งี้ผมน่าจะรีบมา
‪เธอไปหรือยังนะ
‪อย่าไปสนใจอะไรไร้สาระเลย
‪จะทำยังไงกับเจ้านี่
‪มันทำไมเหรอครับ
‪ก็นายเล่นตัดซะยับแบบนี้หมดเลยนี่
‪ไหนบอกว่าให้ตัดเตรียมไว้ก่อน
‪เพราะคนไข้อาจเอาไปผูกคอตายได้
‪ฉันบอกให้ตัดแค่นิดเดียว ‪ใครสั่งให้หั่นเละซะขนาดนี้
‪เดี๋ยวจัดการเอง ‪จะราคาสักเท่าไรเชียว
‪ผมซื้อมาคืนกล่องหนึ่งเลยก็ได้
‪หงุดหงิดชะมัด
‪จะไปไหน
‪ไปห้องน้ำ
‪ถ้ากลัวว่าหัวหน้าพยาบาลจะด่า ‪ก็วางทิ้งไว้
‪เดี๋ยวฉันเอาไปคืนเอง
‪ไว้โดนด่าทีหลัง ‪ไปกินข้าวกันก่อนเถอะ
‪อะไรเนี่ย
‪ที่นี่ห้ามคนนอกเข้า ออกไปเลย
‪เด็กที่เพิ่งออกไปบอกว่านายอยู่นี่ ‪แถมเปิดประตูให้ด้วย
‪- รีบออกไปเลย ‪- ทำไมล่ะ
‪- บอกให้รีบออกไปไง ‪- ปัดโธ่
‪ปล่อยสิ
‪อะไร จะให้ทำเป็นไม่รู้จักกันเหรอ
‪สีหน้ามันฟ้องน่ะ
‪ถ้าได้แบบนั้นจะขอบคุณมาก
‪มันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรนะ
‪รู้จักกับคุณคังแทได้ยังไง
‪ทำไม ทำเป็นไม่รู้ไม่ได้หรือไง
‪ฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร
‪ความสัมพันธ์ระหว่างคนน่ะ ‪จะให้นิยามด้วยคำคำเดียวได้ยังไง
‪ทุกครั้งที่เจอกันต้องมีเรื่อง ‪ความเป็นความตายอย่างกับละคร
‪และทุกครั้งที่พานพบกัน ‪ก็มีเรื่องหักมุมให้ประหลาดใจเสมอ
‪บังเอิญเจอแล้ว บังเอิญเจออีก
‪รู้ตัวอีกทีก็มาถึงจุดนี้
‪ความสัมพันธ์แบบนั้น ‪ควรเรียกว่าอะไรล่ะ
‪จะบอกว่าพรหมลิขิตพาเรามาเจอกัน ‪มันก็น้ำเน่าไปหน่อย
‪ว่าไหม
‪ขึ้นรถสิ
‪บอกให้ขึ้นรถไง
‪ตอนนี้อยู่ไหนครับ
‪เดี๋ยวโทรไปใหม่นะครับ
‪อย่าเหนื่อยเปล่าเลย ขึ้นรถเถอะ
‪ไปกินเนื้อกัน ฉันหิวแล้ว
‪ไปกินคนเดียวเถอะ ‪ฉันมีคนที่ต้องไปกินด้วยแล้ว
‪อ๋อ พี่ซังแทของเราเหรอ
‪ดีเลย จะได้ไปจัดแฟนมีตติ้ง ‪ที่พลาดไปคราวก่อน
‪บ้านอยู่ไหนล่ะ
‪ปกติขี้ตื๊อแบบนี้จนคนอื่น ‪ยอมให้ในสิ่งที่ต้องการสินะ
‪แต่ไม่มีวันได้ผลกับฉันหรอก
‪นี่เป็นพระอิฐพระปูนหรอกเหรอ
‪น่าสนุกจัง
‪มาลองดูกันดีกว่า ว่าจะให้หรือไม่ให้
‪เข้าใจแล้วๆ
‪มองเหมือนจะจับกินเลยนะเรา
‪วันนี้จะยอมกลับก่อนแล้วกัน
‪แต่ถ้าคราวหน้ายังเล่นตัวอีก ‪ฉันจะลักพาตัวนะ
‪ให้ตายสิ ตกใจหมด
‪หุบปากไปเลย เจ้ากวางบ้า
‪ไม่เงียบเหรอ
‪(นมกวางซองจิน)
‪- ขอให้เป็นวันที่ดีนะคะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ไม่ได้ไปกินข้าวด้วยกันเหรอคะ
‪ไม่ได้สนิทขนาดนั้นครับ
‪ได้กินข้าวที่บ้านแค่มื้อเดียว
‪มื้อเย็นก็ต้องกลับไปกินกับพี่สิครับ
‪นั่นสิคะ
‪อือ แจซู
‪ถึงบ้านพอดี โคล่าอยู่ในตู้เย็น
‪ใช่
‪อือ
‪(บ้านเกิด: อำเภอโอจี เมืองซองจิน)
‪ที่นี่ไม่ได้นะ
‪โอ๊ย ที่นี่ไม่ได้จริงๆ นะเนี่ย
‪ที่นั่นที่ไหนคะ
‪ปราสาทต้องสาป
‪คฤหาสน์ที่พ่อของมุนยอง
‪สร้างให้ตอนเธอเกิด
‪เพื่อให้ภรรยา ‪มีสมาธิกับการเขียนหนังสือ
‪เลยสร้างไว้กลางป่าลึก
‪เคยหรูหราถึงขั้นได้รับรางวัล ‪สถาปัตยกรรมยอดเยี่ยม
‪แต่ตอนนี้รกร้างสุดๆ
‪เป็นบ้านผีสิง
‪งั้นก็น่าจะขายสิคะ ‪เก็บไว้ทำไมถึงตอนนี้
‪นี่ ถ้ามันขายได้ก็ขายไปแล้ว
‪แต่แม่หล่อนดันมีจุดจบแบบนั้นที่นั่น
‪ส่วนพ่อ...
‪ก็กลายเป็นแบบนี้
‪บ้านอาถรรพ์แบบนั้น ‪ใครจะอยากเข้าไปอยู่
‪"แบบนั้น" ที "แบบนี้" ที
‪มันเกิดอะไรขึ้นเหรอคะ
‪อย่าอยากรู้ไปเลย จะตายเอา
‪ค่ะ
‪แล้วอยู่ดีๆ ‪คุณนักเขียนกลับไปที่นั่นทำไมคะ
‪ก็นั่นน่ะสิ
‪เพราะอะไรกันนะ
‪จะเพราะอะไรล่ะ
‪เพราะมียัยคนไร้สมองที่ไหนไม่รู้ ‪แอบสืบเรื่องใครบางคน
‪แล้วเอาไปให้หล่อนโดยไม่ให้ฉันรู้ไง
‪เอาประวัติที่สืบไปให้ ‪ย่อมดีกว่าอยู่แล้วนี่คะ
‪ฉันถวายชีวิตให้ไม่ได้นี่นา
‪ว่าไงนะ ยัยนี่
‪ให้ตายสิ ฉันนี่อยากจะ...
‪จริงๆ เลย ปัดโธ่
‪แถมชอบพูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระ
‪เพราะมีอาการป่วยหลายอย่าง ‪เลยย่ำแย่แบบนี้
‪หิวจัง
‪สามชั้นย่าง น่าอร่อยจัง
‪ที่รักจ๊ะ
‪อ้าม
‪- ให้ตายสิ ปวดขา ‪- โอ๊ะ ตายจริงๆ
‪- รับนี่ไปหน่อยสิ ‪- ได้ครับๆ
‪- โอ๊ะ ร้อนๆ ‪- ร้อนนะ ระวังด้วย
‪โอ้โฮ ดูซุปๆ
‪ซุปเต้าเจี้ยว ว้าว น่าอร่อยจัง
‪มีคนบอกว่าฉันจะโชคดีหลังอายุ 60
‪แม่นมากเลยนะเนี่ย
‪บ้านที่เหมือนวัดห่างไกล ‪มีชายหนุ่มตบเท้าเข้ามาอยู่ตั้งสามคน
‪แถมได้ค่าเช่าไม่ขาดมือ
‪โชคดีมีคนช่วยเหลือ ‪แถมมีดวงเรื่องเงินอีก
‪บั้นปลายชีวิตฉัน ‪โชคดีสุดๆ เลยนะเนี่ย
‪ที่จริงห้องผมเป็นห้องใต้ดิน ‪ที่แสงแดดไม่เพียงพอ
‪แต่กลับค่าเช่าเท่ากับห้องบนดาดฟ้า ‪มันก็ยังไงๆ อยู่นะครับ
‪ห้องใต้ดินกว้างกว่าตั้งเยอะ
‪ส่งชามข้าวตรงนั้นมาหน่อยสิ
‪ครับ
‪เอาล่ะ
‪- เอ้านี่ กินอีกนะ ‪- โธ่
‪เยอะไปนะครับ
‪เดี๋ยวฉันต้องกินยาเท่ากำมือ
‪ต้องเหลือท้องไว้หน่อยน่ะ
‪กินเต็มปากเต็มคำไปเลย
‪กินเท่าแมวดมมันถึงได้ขี้ก้างแบบนี้
‪ทำไมชอบบังคับให้เขากินเยอะๆ นะ ‪เดี๋ยวก็ท้องอืดพอดี
‪ตายจริง
‪คนที่บอกว่าจะไดเอตนี่กินเก่งจังนะ
‪พี่ครับ
‪แม่เขาจิ้มคังแทแล้ว จิ้มแล้ว
‪จิ้มเหรอ จิ้มตรงไหน ถ้าจิ้มก็เจ็บสิ
‪- ที่ไหน เท้าเหรอ ‪- ไม่ใช่ๆ
‪หมายถึงจิ้มเป็นว่าที่ลูกเขย
‪ตาแม่เขาจิ้มไว้แล้ว
‪ตาเหรอ อันตรายนะ อันตรายมาก
‪เอ้า กินๆ
‪- กินๆ ‪- กินเยอะๆ
‪- อย่าสิ ‪- ไม่เอานะ
‪เฮ้ย แมลงๆ
‪แมลงๆ
‪หนาวจัง
‪(ยินดีต้อนรับ)
‪กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ‪ในปราสาทแห่งหนึ่งลึกเข้าไปในป่า
‪ว่ากันว่ามีเจ้าหญิงที่หลับใหล ‪มาเป็นเวลานานอยู่
‪"เด็กคนนี้จะต้องตาย ‪เพราะโดนเข็มปั่นด้ายแทง"
‪เพราะในวันที่เจ้าหญิงประสูติ
‪แม่มดชั่วร้ายมาปรากฏตัวและสาปเธอไว้
‪พระราชาซึ่งหวาดกลัว ‪เผาที่ปั่นด้ายทั้งหมดในประเทศ
‪เพื่อเลี่ยงคำสาปนี้
‪แต่สุดท้ายเจ้าหญิง ‪ก็ถูกแทงด้วยหนามของกุหลาบ
‪ที่แม่มดซึ่งปลอมตัวมามอบให้ ‪และหลับใหลไปอยู่ดี
‪คติสอนใจของนิทานเรื่องนี้คือ
‪โชคชะตาที่กำหนดไว้แล้ว ‪ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้
‪ใช่
‪จุมพิตจากเจ้าชาย
‪จะช่วยปลุกเจ้าหญิงจากคำสาปได้
‪แต่อย่าหวังมากนักล่ะ
‪เพราะว่า...
‪ฉันจะตามไปฆ่าเจ้าชายนั่นเอง
‪ช่วยด้วย
‪ได้โปรด
‪ช่วยฉันด้วย
‪ได้โปรด
‪ช่วยฉันด้วย
‪เวลาที่ควบคุมตัวเองไม่ได้
‪ให้ไขว้แขนเป็นตัวเอกซ์
‪แล้วตบบ่าตัวเองสลับไปมาเบาๆ
‪อย่าร้องไห้
‪ใช่ มาที่นี่ล่ะ
‪คนใหญ่คนโตเหรอครับ
‪ลูกชายส.ส.เขตนี้
‪พี่มินซอก
‪- พี่ครับ ‪- แหม จริงๆ เลย
‪มองไกลๆ ‪ฉันนึกว่าโจวเหวินฟะมานะเนี่ย
‪- สบายดีใช่ไหม ‪- ก็งั้นๆ แหละครับ
‪ว่าแต่ที่โรงพยาบาลไม่มีปัญหาใช่ไหม
‪แน่นอนค่ะ เพราะคุณเลยนะ
‪- ครับ งั้นเชิญเลยครับ ‪- เดี๋ยวครับๆ
‪ว่าแต่ผมมาทั้งที ‪ทำไมไม่เห็นผอ.ล่ะครับ
‪มีอะไรเหรอ ทำไมไม่เห็นท่านผอ.เลยล่ะ
‪เพราะใส่แว่นแล้วมืดไปหรือเปล่านะ
‪- เข้าห้องน้ำค่ะ ‪- ห้องน้ำเหรอ
‪ยง อยู่ไหน
‪ชอยง
‪ฉันต้องมีมันนะ ‪เวลานอนกลางวันจะได้ไม่โดนผีอำ
‪ไม่มีเรื่องไหนที่จัดการไม่ได้หรอก
‪มีสิ
‪คราวนี้มันใหญ่โตกว่าครั้งอื่นนะ
‪มีคนเห็นเยอะแยะไม่พอ
‪ยังมีข่าวลือนั้นข่าวลือนี้เพิ่มอีก ‪เรื่องเลยลามเร็วไปกันใหญ่
‪บ้าเอ๊ย ทำไมประเทศนี้ ‪ต้องเป็นเจ้าไอทีด้วยนะ
‪อย่าคร่ำครวญ ฉันปวดหัว
‪นี่ เธอคงไม่อยากร้องไห้เท่าฉันหรอก
‪ตอนนี้พากันเรียกร้องให้ถอดเธอออกจาก ‪รายชื่อผู้เข้าชิงรางวัลโนเบลจิ๋ว
‪แถมหนังสือเล่มใหม่ ‪ก็โดนระงับการจัดจำหน่าย
‪ช่างเถอะ
‪มุนยอง
‪เราเรียกนักข่าวมารวมตัว ‪แล้วร้องไห้ฟูมฟายไปเลยเถอะ
‪เธอแสดงเข้าถึงบทบาทเก่งนี่
‪ฉันเขียนบทไว้ให้แล้วด้วย
‪"ความเครียดจากงาน ‪ความกดดันเรื่องผลงานต่อไป
‪นอนไม่หลับ ‪ความเครียดนั่นนี่หลายอย่าง
‪เพราะควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ‪เลยทำพลาดแบบไม่อาจกลับไปแก้ไข..."
‪ขายเรื่องโกแดฮวานแล้วกัน
‪ใครนะ พ่อเธอเหรอ
‪จดตามที่บอกนะ
‪"โกมุนยองหายไปอย่างไร้ร่องรอย
‪แต่กลับพบว่าไปดูแลพ่อที่ป่วย ‪เป็นโรคสมองเสื่อม
‪เธอจะประกาศวางปากกาแบบนี้เหรอ"
‪ท้ายประโยคทิ้งเครื่องหมายคำถามไว้
‪(วางปากกา)
‪จริงด้วย
‪ช่วงที่กำลังล่าแม่มดกัน ‪อยู่ๆ แม่มดก็หายตัวไป
‪ใช่แล้ว
‪คนก็จะต้องตามหาเธอ ‪อย่างร้อนใจอีกครั้ง
‪นี่ มุนยอง ทำไมใจตรงกับฉันเลยเนี่ย
‪พวกเรานี่สมเป็นคู่หู ‪ช่างจินตนาการจริงๆ ว่าไหม
‪ฮัลโหล ฮัลโหล
‪ให้ตายสิ ยัยมารร้าย
‪ต้องเอาพ่อมาขายผ้าเอาหน้ารอดเลยเหรอ
‪ยัยผู้หญิงน่ากลัว
‪(ให้ช่วยอะไรดีคะ)
‪ถึงเวลาโชว์แล้วล่ะ
‪(It's Okay to Not Be Okay: ‪เรื่องหัวใจ ไม่ไหวอย่าฝืน)
‪เยส
‪ที่นี่มีกล้องวงจรปิดนะครับ
‪ผมรู้อยู่แล้วครับ
‪ผมชอบให้คนมองผมด้วยความสนใจน่ะ
‪ลุยเลย
‪ของที่พกมา เอาใส่ไว้ในนี้นะครับ
‪สวมเสื้อก่อนไหมครับ
‪ตอนนี้คุณดูหนาวนะ
‪ผมไม่หนาวสักหน่อย ‪เหมือนคุณจะเข้าใจผิดนะ
‪หา อาการคึกเหรอครับ
‪ผู้ป่วยอาการหนักที่มาทุกฤดูใบไม้ผลิ ‪เพราะโรคไบโพลาร์ค่ะ
‪ต้องระวังเขาหนีนะคะ
‪ฝนตกทีไรนะ ‪แอบหนีไปเขาลูกนี้ทีลูกนั้นที
‪ไวเป็นกระรอกบิน จับไม่อยู่เลย
‪ว้าว ลูกส.ส.เป็นไบโพลาร์เหรอ
‪ประธานาธิบดีไม่เป็นหวัดหรือไง
‪คนจะป่วย ‪เกี่ยวด้วยเหรอว่าลูกเต้าเหล่าใคร
‪ไบโพลาร์ต้องปิดบัง ‪เหมือนโรคทางเพศสัมพันธ์หรือไง
‪อย่าพูดถึงคนไข้ ‪ด้วยทัศนคติแบบนั้น...
‪ครับๆ ข้าน้อยจะระวังครับ นายหญิง
‪นายหญิงเหรอ
‪ฉันยังพูดไม่จบนะ โอชายงมานี่เลย
‪นี่ ไอ้หมอนี่ ตายจริง ดูหมอนั่นสิ
‪โอชายง
‪เจ้าหมอนั่นนี่มัน ‪บ้าไปแล้วใช่ไหมเนี่ย
‪ก็แอบสงสัยอยู่นิดๆ ค่ะ ‪ว่าเป็นพวกต่อต้านสังคม
‪นั่นสิ
‪อือ ใช่
‪เราไม่ควรโมโหใส่คนป่วย
‪อย่าโมโหไปเลย แฮงจา
‪นี่ โอชายง
‪พี่ รู้จักมอร์นิ่งซันไหม
‪เป็นคลับที่เปิดให้สนุกได้ ‪ยันอาทิตย์ขึ้น เลยชื่อมอร์นิ่งซัน
‪แบบว่า ตอนนี้ที่นั่นฮอตมากเลยนะ
‪พอผมไปที่นั่นนะ
‪ไง
‪เครื่องดื่มก็แจ่ม เพลงก็สนุก
‪ก็เลยคึกจัด คึกขนาดนี้ ‪ต้องทำเรื่องดีๆ หน่อยแล้วล่ะ
‪ฟังนะ
‪วันนี้ผมเลี้ยงทุกคนเอง ทั้งคืน
‪- ดื่มให้หนำใจเลย ‪- เยี่ยม
‪ผมอารมณ์ดี ‪เวลาได้ใช้เงินเลี้ยงคนอื่นน่ะ
‪ถ้าต่อไปไม่มีอะไรทำ ‪ผมคงได้ไปทำมูลนิธิการกุศลแน่
‪ยังไงก็เถอะ วันนั้นค่าเหล้า ‪น่าจะมากกว่า 20 ล้านหรือเปล่านะ
‪แต่ว่า...
‪บัตรโดนอายัดนะครับ
‪อะไรนะ
‪พ่อดันตลบหลังผมซะงั้น
‪จะทำยังไงดีล่ะ ถ้างั้น...
‪ก็ต้องโกยแน่บสิ
‪เพราะว่ารีบหนี ‪ผมก็เลยวิ่งออกมาบนถนน
‪วิ่งนานเข้าก็แบบ โอ๊ย ร้อนมาก
‪เพราะร้อนผมก็เลยถอดทิ้งหมดเลย
‪(คำเตือนเอฟบีไอ)
‪รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่นี่อีกแล้ว
‪วิ่งร้อยเมตรได้ในกี่วินาทีครับ
‪ผมเหรอ ผมเร็วมาก
‪ผมวิ่งร้อยเมตรได้ในเจ็ดวินาที ‪แล้วพี่ล่ะ
‪ผมเหรอ หกวินาที
‪อย่ามาโม้หน่อยเลย ‪เป็นเสือชีตาห์หรือไง
‪งั้นตอนชั่วโมงพละจับตาดูสิ
‪พี่นี่ถูกใจผมเลย
‪งั้นไปห้องให้คำปรึกษาเลยไหม
‪โอเค ไปกันเลย
‪(ห้องให้คำปรึกษา)
‪โห หุ่นพี่นี่มองจากด้านหลัง ‪แล้วแบบรู้เลยว่าออกกำลังกายสินะ
‪ไหล่กว้างกี่ซม.เนี่ย ‪ออกกำลังกายเยอะมากเลยล่ะสิ
‪- พี่มินซอก ‪- ยินดีต้อนรับ
‪เฮ้อ พี่ครับ
‪ต้องมาถึงโรงพยาบาลไม่เกินสามโมงนะ
‪มาถึงแล้วโทรหาผมด้วย
‪ตอนนี้ทำอะไรอยู่ ‪วาดรูปลงสมุดอีกแล้วเหรอ
‪วาดลงแป้งพิซซ่า
‪แจซูเงินเยอะมาก เยอะกว่าที่คิดอีก
‪หา
‪- สวัสดีครับ ‪- ยินดีต้อนรับครับ
‪ลูกค้า มีลูกค้า
‪คังแทเหรอ วาง วางเร็ว
‪เมื่อกี้เสียงอะไรน่ะ
‪วางสิ วางเร็ว
‪- พี่ ตอนนี้อยู่ไหน ‪- อือ เขาบอกให้วาง
‪รุ่นพี่
‪เขาสั่งให้ย้ายคนไข้ไปที่ห้องบำบัด
‪อือ
‪ว่าแต่ที่เห็นด้านนอกจริงเหรอครับ
‪ถ้ากินพิซซ่าหนึ่งถาด ‪จะวาดรูปการ์ตูนล้อเลียนให้ฟรี
‪แน่นอนครับ
‪เราจัดโปรหนึ่งเดือน ‪เป็นอีเวนต์เปิดร้าน
‪อาจารย์ปีกัสโซทางนั้น ‪ใช้เวลาวาดแค่สิบนาทีเองครับ
‪สักครู่นะครับ
‪ทำยังไงดีเนี่ย
‪- พี่ เขาจะเอารูป ‪- ตายแล้ว
‪ถ้าคังแทรู้ ได้ไล่ตะเพิดเราแน่
‪โรงเรียนอาชีวะก็ไม่ไป แถมโกหกอีก
‪ต้องโดนไล่ตะเพิดแน่ๆ โดนไล่แน่เลย
‪พี่ตอบตกลงอย่างว่องไวเลยนี่นา
‪ผมบอกจะให้รูปละหมื่นวอนไง
‪- ไหนพี่บอกว่าต้องการเงิน ‪- อือ ฉันต้องใช้เงิน
‪ใช่ พี่ได้ใช้ทักษะหาเงิน
‪ผมเรียกลูกค้าได้ ‪ส่วนลูกค้าได้รูปฟรี
‪ทุกคนมีความสุข จะมีปัญหาตรงไหน
‪พี่ นี่เป็นการทำสิ่งดีๆ นะ ‪คิดซะว่าให้ทาน
‪วิทยาทานไง
‪วิทยาทานเป็นเรื่องดี
‪สวัสดีครับ
‪(ห้องบำบัด)
‪โกมุนยองค่ะ จะมาสอนวิชาวรรณกรรม ‪ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป
‪สวยจัง
‪(นิ...)
‪(นิทาน)
‪นิทานคืออะไรคะ
‪นิทานคือการที่ผมกับไอยู ‪ได้แต่งงานกันครับ
‪บอกว่าให้เลิกดื่มเหล้าไง
‪- เมาอีกแล้วเนี่ย ‪- เขาเป็นโรคติดสุราค่ะ
‪เมาแล้วพูดไปเรื่อยนะ
‪- ผมไม่ได้เมานะ ‪- มโนต่างหาก
‪ฟังให้ดีนะคะ
‪นิทานคือโลกแฟนตาซีแสนโหดร้าย
‪ที่วาดให้ขัดกับความป่าเถื่อนรุนแรง ‪ของโลกความเป็นจริง
‪หา
‪- แฟนตาซีเหรอ ‪- พูดอะไรของเขา
‪มาดูตัวอย่างกันไหมคะ
‪คติสอนใจของนิทาน ‪เรื่องฮึงบูกับนลบูคืออะไร
‪ถ้าใช้ชีวิตเป็นคนดี ‪ก็จะถูกลอตเตอรี่ก้อนโต
‪- ก็จริงนะ ‪- ไม่ใช่
‪เพราะฮึงบูไม่ใช่ลูกชายคนโตเลยยากจน
‪มันกล่าวถึงสิทธิของบุตรคนแรก ‪ซึ่งจะมอบมรดกให้กับลูกคนโต
‪- งั้นเหรอ ‪- โอ้โฮ
‪แล้วลูกเป็ดขี้เหร่ล่ะ
‪ต่อให้หน้าตาไม่ดีก็ไม่ควรเหยียดกัน
‪ไม่ใช่ ‪"เลี้ยงลูกคนอื่นมันเสียแรงเปล่า
‪เลี้ยงลูกตัวเองให้ดีเถอะ"
‪- จริงด้วยแฮะ ‪- คือว่า อาจารย์คะ
‪แล้วเจ้าหญิงเงือกน้อยล่ะ
‪ฉันรู้ค่ะ ‪ต่อให้ต้องกลายเป็นฟองสลายไป
‪แต่ก็จงรักคนคนเดียวอย่างสุดหัวใจ
‪- ตายแล้ว ‪- ตายจริง
‪- แหมๆ ‪- รักสุดหัวใจขนาดนั้น
‪จนสามีซ้อมเกือบกลายเป็นฟองไปเลย
‪- คุณยูซอนแฮครับ ‪- คะ
‪ไม่เคยรู้เลยนะเนี่ย
‪ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ ‪เป็นเพราะเหล้าต่างหาก เหล้าค่ะ
‪โธ่ เหล้านี่แหละปัญหา
‪ถ้าจะร้องไห้ เชิญออกไปนะคะ
‪เอาล่ะ ‪คติสอนใจเรื่องเจ้าหญิงเงือกน้อย
‪คือถ้าหมายตาชายที่มีคู่หมั้นแล้ว
‪จะได้รับโทษจากสวรรค์
‪ถ้างั้นพระราชาหูลาล่ะครับ
‪ถ้าไม่อยากอัดอั้นตันใจ ‪ก็นินทาคนอื่นลับหลังซะ
‪- อย่างนี้เอง ‪- ต้องนินทาลับหลังสินะ
‪มันก็เข้าท่าอยู่นะ
‪เอาล่ะ บทสรุปของคลาสวันนี้คือ
‪นิทานไม่ใช่ยากดประสาท ‪ที่ช่วยมอบความหวังและความฝัน
‪แต่เป็นยากระตุ้นให้เผชิญความจริง
‪เพราะงั้นทุกคนก็อ่านนิทานเยอะๆ
‪แล้วได้โปรดตื่นจากฝันสักทีนะคะ
‪อาจารย์โกมุนยอง
‪อย่ามัวมองดาวบนท้องฟ้ายามดึก
‪ต้องมองเท้าที่จมปลักอยู่
‪ว่านั่นคือความเป็นจริงของตัวเอง ‪และเมื่อรับความจริงนั้นได้
‪ทุกคนก็จะมีความสุข
‪แฮปปี้ๆ ไง
‪- แฮปปี้ ‪- มีความสุข
‪- แฮปปี้ๆ ‪- มีความสุขกัน
‪- แฮปปี้กันเถอะ ‪- มามีความสุขกัน
‪ใครมานะคะ
‪อ๋อ ตอนประชุมกลางสัปดาห์ ‪พยาบาลนัมไม่อยู่เลยไม่รู้สินะ
‪ผอ.ให้นักเขียนโกมาสอนวิชาวรรณกรรม
‪โดยมีเงื่อนไข ‪ให้พาคุณพ่อไปเดินเล่นทุกครั้งที่มา
‪เดินเล่นเหรอคะ
‪แต่ผอ.แรคคูนนั่น สุดยอดจริงๆ
‪เขาว่านักเขียนโก ‪หมายตาอะไรบางอย่างที่นี่
‪สงสัยจะจริง
‪คลาสแรกของฉันเป็นไงบ้าง
‪ฉันถามว่าเป็นยังไง
‪คิดแบบนั้นจริงๆ เหรอ
‪อะไร
‪ที่ว่าถ้ายอมรับความจริงแล้วจะโอเค
‪อือ
‪"ฉันโอเคที่ตัวเองเป็นแบบนี้ ‪นายโอเคที่ตัวเองเป็นแบบนั้น"
‪ต่างคนต่างยอมรับ ทุกอย่างก็จบ
‪แค่เราเองโอเคแล้วยังไง
‪คนอื่นกับโลกใบนี้ ‪ไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย
‪ทุกคนไม่ยอมรับแถมผลักไส...
‪ขอโทษที ง่วงจนเกือบเผลอหลับแน่ะ
‪ออกมา จะปิดไฟ
‪- เพราะงั้นนายก็ยอมรับเถอะ ‪- อะไร
‪ที่ตัวเองยังไม่พอใจ
‪ดูสิ ในดวงตานาย ‪มีความปรารถนาลุกท่วมเลย
‪เพราะงั้นฉันถึงชอบไง ‪ถึงจะดูโอหัง แต่ไม่ยากเกินคาดเดา
‪เมื่อกี้เห็นอยู่กับคนไข้ ‪ก็ยิ้มแย้มดีนี่
‪ทำไมอยู่กับฉันเย็นชานักล่ะ ‪ตอนกลางคืนเร่าร้อนขนาดนั้น
‪พูดอะไรของเธอ
‪ไม่กี่วันก่อนฉันฝันถึงนายน่ะสิ
‪นายให้ฉันนั่งลงบนเตียงแล้วทำแบบนี้
‪ใช่ ฉันอยากสุดๆ ยอมรับ
‪ยังไม่เงียบอีก
‪นอนกับฉันสักครั้งไหม
‪ทำไม
‪พี่คะ สู้ๆ
‪สุดยอด
‪(กำลังปรับปรุงพื้นที่ ห้ามเข้า)
‪บอกแล้วใช่ไหมว่าให้มันพอดี
‪ฉันเบื่อเต็มทีแล้ว
‪ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับเธอหรอกนะ
‪ไม่มีเวลาสินะ ไม่ใช่ไม่อยาก
‪อย่าด่วนสรุปเอาเอง
‪ทำไมใช้ชีวิตน่าเบื่อแบบนั้น
‪ถ้าเก็บกดเอาไว้แบบนั้นจะป่วยเอานะ
‪ถ้าอยากเล่นสนุกก็เล่นสิ ‪นายอยากเล่นไม่ใช่เหรอ
‪เธอรู้อะไรเกี่ยวกับฉัน
‪คิดว่ารู้ดีหรือไงถึงได้ชอบมายุ่งนัก
‪คนเสแสร้ง
‪ตกใจอะไร
‪ไม่ได้บอกว่าเป็นฆาตกรสักหน่อย
‪ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ
‪ใครมาเห็นเขานึกว่าเรื่องจริงกันพอดี
‪ก็เป็นแบบนั้นกันทุกคนนี่ ‪ฆ่าคนมากมายอยู่ในใจ
‪แต่ใช้ชีวิตเหมือนไม่ได้ทำแบบนั้น
‪มนุษย์สมบูรณ์แบบมีที่ไหนกัน
‪ช่วยพูดจาดีๆ กับคนไข้อารึมหน่อยสิคะ
‪ฉันไปทำอะไรล่ะ
‪ช่วงนี้คนไข้อารึมเธอก็มีอาการ ‪ซึมเศร้าหนักกว่าเดิมอยู่แล้ว
‪ก็ให้ยาสิ ฉันจะไปช่วยอะไรได้ล่ะ
‪อีกไม่นาน อีกเดี๋ยวก็จบแล้ว
‪คุณโกแดฮวาน
‪คุณโกแดฮวานเป็นอะไรคะ
‪นักเขียนโกเหรอ
‪ปล่อยนะ ปล่อย
‪ฉันปกติดี ฉันไม่ได้บ้า
‪พี่คะ
‪พี่ซังแท
‪คังแท คังแทๆ เขาไม่รับโทรศัพท์ ‪คังแทไม่รับโทรศัพท์
‪ก็เลยกดเบอร์ฉุกเฉินเบอร์สามๆ
‪เบอร์สาม นัมจูรี
‪- เก่งมากค่ะ รอตรงนี้แป๊บนะคะ ‪- อือ
‪เช็กผลการตรวจคนไข้จูจองแทให้ทีนะ
‪ค่ะ ได้เลยค่ะ
‪พี่คะ
‪พี่ซังแท
‪โอ๊ะ นักเขียนโกมุนยอง
‪ไปไหนแล้วนะ
‪เห็นนักเขียนโกมุนยองไหม หือ
‪นักเขียนโกมุนยอง
‪- พี่ ‪- นักเขียนโกมุนยอง
‪พี่มาอยู่นี่ได้ไงครับ ‪คุณจูรีหาพี่อยู่นะ
‪นักเขียนโกมุนยองอยู่ที่นี่ ‪เมื่อกี้เห็นนักเขียนโกมุนยองอยู่
‪ไปไหนแล้วนะ นายเห็นไหม ‪นักเขียนโกมุนยองจริงๆ นะ
‪พี่จำผิดแล้วล่ะ ‪ผู้หญิงคนนั้นจะมานี่ทำไม
‪นักเขียนโกมุนยอง ‪ไม่ใช่ "ผู้หญิงคนนั้น"
‪ครับ นักเขียนคนนั้นจะมาที่นี่ทำไม ‪พี่คงจำผิดแหละ
‪- ไปกันเถอะ พี่จำคนผิด ‪- อือ
‪- สายแล้วนะ ‪- เห็นจริงๆ นะ นักเขียนโกมุนยองน่ะ
‪พี่ครับ พอไปถึงแล้ว
‪- ต้องทักทายผอ.ดีๆ เลยนะ ‪- อือๆ
‪คุณนักเขียนคะ
‪กลับเลยได้ยังไงคะ
‪ต้องพาคุณพ่อไปเดินเล่นก่อนสิคะ
‪- ทำไมฉันต้องทำด้วยคะ ‪- คะ
‪เรื่องนั้น ‪มันเป็นเงื่อนไขการจ้างนี่คะ
‪คุณสัญญากับท่านผอ.ไว้แล้วไงคะ
‪เปล่าสักหน่อย ‪ปกติฉันไม่ทำสัญญากับใคร
‪ให้ตายสิ
‪(ห้องผู้อำนวยการ)
‪สเตโกซอรัส
‪ตัวใหญ่โตมโหฬาร
‪แต่สมองที่อยู่ในหัวเล็กเท่าขี้หนู
‪ในบรรดาไดโนเสาร์ ‪เป็นพันธุ์ที่โง่ที่สุด
‪แต่จริงๆ แล้วไร้เดียงสามาก
‪เจ้าตัวนั้นชื่ออะไรล่ะ
‪โกกิลดงครับ ‪เจ้าตัวนี้ชื่อโกกิลดงครับ โกกิลดง
‪ผู้ดูแลมุน
‪นี่หนังสือที่ผมชอบ เล่มนี้ผมก็ชอบ
‪เยลลี่ที่ผมชอบ ‪ผมชอบรสแอปเปิ้ลสีเขียว ชอบมากเลย
‪หมวกๆ ผมเอาไว้ใส่เวลาวาดรูป
‪ถึงจะไม่ใช่จิตรกร ‪แต่นั่นหมวกที่สวมเวลาวาดรูป
‪นี่ผมได้เป็นของขวัญ เขาชอบผมล่ะ
‪ชอบจัง
‪พี่ชายคุณวาดรูปเก่งมากเลยนะ
‪น่าเสียดาย ‪ถ้าจะให้ทำเป็นงานอดิเรกเท่านั้น
‪หน้าผอ.ผมก็วาดให้ได้นะครับ
‪รูปละหมื่นวอน ไม่ต้องกินพิซซ่าก็ได้
‪คือว่าพี่ผม ‪ได้พูดเรื่องผีเสื้อไหมครับ
‪ผีเสื้อเหรอ
‪ไม่นะ
‪วันแรกอยู่เลย ค่อยเป็นค่อยไปก็ได้
‪- คุณซังแท ‪- ครับ
‪วิวทิวทัศน์ด้านนอก ‪สวยอย่างกับภาพวาดเลยนะ
‪เป็นความภาคภูมิใจ ‪ของโรงพยาบาลเราเลย
‪ทิวทัศน์ที่เหมือนภาพวาดนั่น ‪ผมอยากจะย้ายไปไว้ที่อื่นหน่อย
‪- คุณซังแทช่วยผมได้ไหม ‪- ครับ
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪จะย้ายไปไหนเหรอครับ
‪จะย้ายมาไว้ที่นี่
‪ผมเชื่อว่าคุณซังแท
‪มีความสามารถที่จะวาดภาพ
‪วิวทิวทัศน์ที่สวยงามของเรา ‪ได้เหมือนเปี๊ยบ
‪ทำได้ไหมครับ
‪ผอ.ครับ...
‪นี่เป็นใบสั่งยาของคุณซังแทนะ
‪จะจ่าย
‪เท่าไรเหรอครับ
‪จะจ่ายเท่าไร เท่าไรเหรอครับ
‪- จะจ่ายเท่าไร ‪- หือ
‪- พี่ครับ ‪- ถ้าจ่ายหนักผมจะวาดให้ ถ้าจ่ายหนัก
‪จะจ่ายเท่าไรเหรอครับ
‪ขอดูผลงานก่อน
‪พี่ครับ
‪จะได้เงินเท่าไรกันนะ
‪(ไดโนเสาร์)
‪ดูหน่อย
‪พี่ผมรวยนะเนี่ย
‪ไหนดูหน่อย เก็บได้เท่าไรแล้ว
‪ไม่ได้ๆ จนกว่าจะเก็บได้ตามเป้าหมาย
‪ไม่ให้คนอื่นดูหรอก
‪ผมเป็นคนอื่นเหรอ
‪สำหรับผู้ป่วยออทิสติก ‪ครอบครัวก็คือคนอื่นที่ใกล้ชิดที่สุด
‪คนอื่นที่ใกล้ชิดเราที่สุด
‪แล้วตั้งใจจะเก็บให้ได้เท่าไรล่ะ
‪ให้ได้ 32,890,000 วอน
‪- จะเอาเงินนั่นไปทำอะไร ‪- จะซื้อรถ รถ
‪- รถเหรอ ‪- รถ
‪อยู่ๆ จะซื้อรถทำไม
‪รถ
‪- เรื่องนั้นก็เป็นความลับเหรอ ‪- รถ
‪ก็ได้ ผมไม่ถามแล้ว
‪(รถบ้านสำหรับตั้งแคมป์ ‪ลดราคาพิเศษเหลือ 32,890,000 วอน)
‪"ให้เป็นของขวัญแห่งความทรงจำ ‪และแสนโรแมนติกแก่ครอบครัว
‪รถบ้านที่ไม่ว่าจะไปไหน เมื่อไหร่ ‪ก็สะดวกสบายเหมือนบ้านตัวเอง
‪เหลือเพียง 32,890,000 วอน ‪ลดราคาสุดๆ "
‪ลดราคาสุดๆ ถูกมากเลยใช่ไหม
‪ทำไมถึงจะซื้อรถนี่ล่ะ
‪ถ้าซื้อรถนี่ ‪เราจะได้ไม่ต้องย้ายบ้านทุกปี
‪ถ้าผีเสื้อตามมา เราก็หนีได้เลย
‪ไม่ต้องเก็บของย้ายบ้าน ‪ไม่ต้องเลิกเช่าห้องด้วย
‪น้องพี่จะได้ไม่ต้องโดน ‪พวกเจ้าของบ้านด่า ไม่ต้องโดนว่า
‪จะไปไหนก็ได้ ไปได้หมดเลย
‪รถบ้าน
‪พี่ครับ
‪ยังต้องเก็บอีก 32,270,000 วอน
‪พี่ครับ
‪ผมไม่ต้องการบ้าน รถ หรือเงินเลยนะ
‪ผมมีแค่พี่ก็พอแล้ว
‪คนเสแสร้ง
‪ผมพูดจริงนะ
‪พี่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของผม
‪การหาเงินมันเหนื่อยมากเลยนะ ‪การหาเงินน่ะ
‪ต้องได้ 32,890,000 วอน
‪สามสิบสองล้าน...
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์และสถานพินิจ
‪- ที่เป็นภัยต่อชาวซองจิน ‪- พวกส.ส.
‪- ผมจะไล่ออกจากเมืองนี้ไป ‪- เวลาหาเสียงกันทีไร
‪ก็พยายามกำจัดโรงพยาบาลเราตลอด
‪แต่ยังไงก็เป็นโรงพยาบาล ‪ที่ลูกชายตัวเองรักษาตัวอยู่
‪ใช่พ่อแท้ๆ แน่เหรอคะ
‪ตำแหน่งสำคัญกว่าลูกชายไงล่ะครับ
‪นกนางนวล 777
‪- นกนางนวล 777 ‪- หยุดนะ
‪อย่าเข้ามานะ
‪- ถอยไป ถอยไปเลย ‪- อย่านะ
‪ขอโทษครับ สักครู่นะ
‪- คุณควอนกีโด หยุดนะ ‪- ตายแล้ว
‪โอ๊ะ แม่เจ้า
‪ได้ยินเสียงใจเธอเต้นแรงมากเลย
‪ไปก่อนนะ
‪คุณควอนกีโด
‪นี่
‪ก็บอกว่าไม่ให้วิ่งเล่นในโรงพยาบาลไง
‪(ไมเวย์ อิงแลนด์ 16,500,000 วอน)
‪(รายละเอียด ราคา: 16,500,000 วอน)
‪จะไปตั้งแคมป์เหรอคะ
‪เปล่าครับ แค่ดูเฉยๆ
‪รุ่นพี่ที่ฉันรู้จัก ‪ทำธุรกิจให้เช่ารถบ้าน
‪ขอยืมสักคันแล้วพาทุกคน ‪ไปเที่ยวกันน่าจะสนุกนะคะ
‪ไว้ถ้าได้หยุดตรงกัน ไปด้วยกันสิครับ
‪ถ้างั้น ‪เช็กตารางเวรเดือนหน้าแล้ว...
‪อือ
‪หนีออกจากโรงพยาบาลเหรอ
‪เมื่อไหร่
‪ถัดไป
‪ก็แบบ ตอนที่กำลังคุยกับหมออยู่ ‪เขาก็ฉี่ราดแบบไม่รู้ตัว
‪แล้วระหว่างที่ผมไปเอาชุดใหม่...
‪- แล้วหนีไปทางไหน ‪- คือว่า...
‪โอ๊ะๆ เดี๋ยวนะ
‪นั่นรถนักเขียนโกมุนยองไม่ใช่เหรอ
‪- เหมือนจะใช่นะคะ ‪- ครับ น่าจะใช่ครับ
‪เพราะแบบนี้ถึงได้เรียกว่า ‪เล็กกระจุ๋มกระจิ๋มสินะ
‪เพราะว่าเล็กจิ๋วเดียว
‪หนาว เพราะหนาวหรอก ‪มันแค่หดลงชั่วคราว
‪เขาคงกำลังเดินทางมาทำงาน
‪มาได้จังหวะพอดี ขึ้นรถสิ
‪เอ๊ะ
‪- ขึ้นรถสิ ‪- ครับ
‪พี่สาว ผมไม่ได้กลัวนะ ‪แต่ขอใส่กางเกงในหน่อย
‪พกกางเกงในไปไหนมาไหนด้วยเหรอ
‪อ๋อ นี่ไม่ใช่กางเกงในนะ
‪แต่เป็นสิ่งเดียว ‪ที่ช่วยรั้งสติผมไว้น่ะ
‪โกมุนยอง ‪ผู้หญิงคนนั้นลักพาตัวคนไข้ไปครับ
‪พี่ครับ เหยียบอีก เหยียบให้มิดเลย
‪คุณจูรี จอดรถหน่อยครับ
‪โกมุนยอง
‪- จอดรถ ‪- คุณคังแทหลบไป อันตรายนะคะ
‪ว่าแล้วว่าต้องอยู่นี่
‪โอ้ คุณพี่สุดหล่อ
‪มาตามผมกลับไปเหรอ โอ้โฮ
‪- คุณคังแท ‪- อย่าเข้ามา
‪- รออยู่ตรงนั้นแหละครับ ‪- โอ๊ะ พี่สาว ตรงนั้น...
‪คน มีคนยืนอยู่นะ
‪พี่ ผมว่า หยุดเถอะ
‪หยุด
‪หยุดสิ หยุดนะ หยุดๆ
‪แบบนี้ ยังชอบฉันอยู่ไหม
‪- คนขี้ขลาด ‪- "ไม่ต้องมาเจอกันอีกนะ"
‪ได้โปรด ไม่ต้องมาเจอกันอีก
‪คนแบบคุณน่ะ ต่างจากคนไข้นิดหน่อย
‪หลีกเลี่ยงซะจะดีที่สุด
‪นี่เป็นอาการปัสสาวะโดยไม่รู้ตัว ‪คนไข้โรคไบโพลาร์เป็นกันเป็นปกติ
‪เงียบไป
‪เฮ้อ ยัยบ้านั่น
‪ลงมา
‪คราวนี้ไม่หนีแฮะ
‪ไม่หลบหน้าด้วย เท่จัง
‪- ลงมา ‪- เขาบอกให้นายลงไปน่ะ
‪ไม่เอา ผมไม่กลับ ผมจะไปเที่ยวเล่น
‪นายขึ้นมาเถอะ ไปเที่ยวเล่นกัน
‪บอกให้ลงมาเดี๋ยวนี้
‪ทำไมนายถึงได้
‪หงุดหงิดฉันตลอดเลยนะ
‪ก็เธอ...
‪ทำให้ฉันหงุดหงิด
‪ไม่ต้องใส่ใจก็ได้นี่
‪แต่รู้อะไรไหม
‪สิ่งที่น่ากลัวกว่าการไม่ใส่ใจ
‪คือความประมาทนะ
‪ขอยืมรถหน่อยนะครับ
‪ระวังด้วยนะคะ
‪เขายังตามมาอยู่เลย
‪เหยียบอีกๆ เขาจะตามทันแล้ว
‪พี่ครับ พี่
‪จอดรถที่ไหล่ทางด้วย
‪บอกให้จอดไง เร็วเข้า
‪ไม่จอดหรอก
‪- เลือกเบอร์หนึ่ง ควอนมันซู ‪- เลือกเบอร์หนึ่ง ควอนมันซู
‪สวัสดีครับ
‪- เลือกเบอร์หนึ่ง ควอนมันซู ‪- เลือกเบอร์หนึ่ง ควอนมันซู
‪ชาวซองจินทุกท่านครับ
‪ห้ามเลือกเบอร์หนึ่ง ควอนมันซู ‪โดยเด็ดขาดเลยนะครับ
‪เขาเป็นพวกชอบเหยียดคนอื่น ‪เป็นคนย้อนแย้งต่างจากที่เห็นภายนอก
‪ผมเป็นลูกชายคนเล็ก ‪รับรองว่าเป็นเรื่องจริงครับ
‪อย่าเลือกเขานะครับ
‪อย่าเลือกควอนมันซู
‪รถทะเบียน 7040 กรุณาจอดรถครับ
‪รถทะเบียน 7040 บอกให้จอดรถ
‪จอดด้วยครับ
‪รถทะเบียน 7040 กรุณาจอดรถครับ
‪ออกไป หลบไป
‪ให้ตายเถอะ หลบสิ
‪พริกเยอะเลยนะเนี่ย
‪ตาเถร
‪- ระวังระเบิด ‪- ระเบิด
‪(การปราศรัยหาเสียง ‪ของส.ส.ควอนมันซู)
‪ตายแล้ว ขอบคุณค่ะ
‪- ทุกคนขายดีกันใช่ไหม ‪- ค่ะ เพราะท่านเลยค่ะ
‪แหม ดูพูดเข้า
‪เขาชอบพินแดต็อกที่สุดเลยค่ะ
‪อ้าม
‪ตายแล้ว ใจดีจัง
‪หนูจิ๋ว
‪เรามาสนุกที่นี่กันเถอะ
‪(ตลาดเมืองซองจิน)
‪- ผมควอนมันซูครับ ‪- ขอบคุณครับ
‪- ผมรินให้ครับ ‪- ขอบคุณ
‪- ทานให้อร่อยนะครับ ‪- ครับ
‪- ช่วยเลือกเบอร์หนึ่งนะครับ ‪- ผมเลือกแน่นอน
‪- ขอบคุณครับ ‪- ขอบคุณครับ
‪- ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪- ได้เลย ‪- ครับ
‪- เชิญทาน ‪- ครับ
‪สวัสดีครับ ทุกคน
‪ผมคือลูกชายคนเล็ก ‪ของควอนมันซูเบอร์หนึ่ง
‪ควอนกีโดครับ
‪ทำไมเจ้าหมอนั่นมาอยู่ที่นี่ได้
‪ครับ อย่างที่เห็น ‪ผมเป็นคนไข้โรงพยาบาลจิตเวชครับ
‪เจ้าหมอนั่นมาอยู่นี่ได้ยังไง
‪ใช่ครับ ในตระกูลที่ได้ดิบได้ดี ‪จะมีพวกผ่าเหล่าหนึ่งคน
‪- ท่านส.ส. ‪- คุณพระ
‪ผมเป็นตัวน่าอับอายของครอบครัวครับ
‪ฮัลโหลครับ
‪ที่นี่สวนสาธารณะเมืองซองจินครับ
‪ที่บ้านผมนะครับ
‪ทั้งพ่อ แม่ พี่ๆ ลูกพี่ลูกน้อง
‪จบจากคณะนิติศาสตร์ ‪มหาวิทยาลัยโซลกันหมด
‪มีแต่ผมที่โง่มาตั้งแต่เด็ก
‪แต่นั่นไม่ใช่ความผิดของผมสักหน่อย
‪ก็แค่...
‪ผมแค่เกิดมาไม่เก่งเท่าคนอื่น
‪แต่เขาเห็นว่าผมเรียนไม่เก่งเลยตบตี
‪พอผมไม่เข้าใจอะไรก็ดูถูก
‪ผมก่อเรื่องเลยจับขังไว้
‪ผมเองก็เป็นลูกเหมือนกันนะ
‪แต่เขากลับทำเหมือนผมไร้ตัวตน
‪ผมแค่...
‪แค่อยากให้มองมาที่ผมบ้าง
‪ได้โปรดหันมามองผมบ้าง
‪ผมเลยทำอะไรบ้าๆ ไปตั้งหลายอย่าง
‪แล้วผมก็บ้าไปจริงๆ ครับ ทุกคน
‪มองผมสิ มองผมหน่อย
‪มองมาที่ผมหน่อย
‪มองลูกชายของควอนมันซูเบอร์หนึ่ง
‪ควอนกีโด
‪สนุกสุดเหวี่ยงจริงๆ
‪ว่าไหม
‪ฉันเองก็
‪เล่นกับเธอดีไหมนะ
‪แบบนั้นดีไหม
‪มองผมหน่อย
‪มองมาที่ผมหน่อย
‪มองลูกชายของควอนมันซูเบอร์หนึ่ง
‪พี่ รู้จักมอร์นิ่งซันไหม
‪เป็นคลับที่เปิดให้สนุกได้ ‪ยันอาทิตย์ขึ้น เลยชื่อมอร์นิ่งซัน
‪แบบว่า ตอนนี้ที่นั่นฮอตมากเลยนะ
‪พอผมไปที่นั่นนะ
‪(ห้ามรบกวน)
‪เครื่องดื่มก็แจ่ม เพลงก็สนุก
‪ก็เลยคึกจัด คึกขนาดนี้
‪ต้องทำเรื่องดีๆ หน่อยแล้วล่ะ
‪วันนี้ผมเลี้ยงทุกคนเอง ทั้งคืน
‪- กินเลย ดื่มให้หนำใจเลย ‪- เยี่ยม
‪สุดยอด
‪ผมอารมณ์ดี ‪เวลาได้ใช้เงินเลี้ยงคนอื่นน่ะ
‪ยังไงก็เถอะ วันนั้นค่าเหล้า ‪น่าจะมากกว่า 20 ล้านหรือเปล่านะ
‪บัตรโดนอายัดนะครับ
‪อะไรนะ
‪พ่อดันตลบหลังผมซะงั้น
‪จะทำยังไงดีล่ะ ถ้างั้น ‪ก็ต้องโกยแน่บสิ
‪เหนื่อยแย่เลย
‪จับตาดูดีๆ นะคะ
‪เพราะว่ารีบหนี ‪ผมก็เลยวิ่งออกมาบนถนน
‪วิ่งนานเข้าก็แบบ โอ๊ย ร้อนมาก
‪เพราะร้อนผมก็เลยถอดทิ้งหมดเลย
‪รู้ตัวอีกที
‪ก็มาอยู่นี่อีกแล้ว
‪ลูกๆ ต้องมี
‪- ประโยชน์อะไรต่อพ่อแม่ด้วยเหรอ ‪- ทำไมแกทำแบบนี้
‪- ไอ้บ้านี่ ‪- ทำไมแกทำแบบนี้
‪นายดูเหมือนอยากให้
‪คนอื่นเอ็นดู
‪ยิ่งตลกยิ่งฮอตนะ
‪บอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับพี่
‪ยังโกรธอยู่อีกเหรอ
‪อย่าคิดไปเอง
‪ต่อให้เธอตาย...
‪ต่อให้นายตาย...
‪ก็ไม่เข้าใจฉันหรอก
‪คำบรรยายโดย: ‪รติจุฑาภา เกตุทิวากังสดาล