‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(การปราศรัยหาเสียง ‪ของส.ส.ควอนมันซู)
‪ชาวซองจินทุกท่านครับ
‪ห้ามเลือกเบอร์หนึ่ง ควอนมันซู ‪โดยเด็ดขาดเลยนะครับ
‪เขาเป็นพวกชอบเหยียดคนอื่น ‪เป็นคนย้อนแย้งต่างจากที่เห็นภายนอก
‪ระวังระเบิด
‪มองผมสิ มองผมหน่อย
‪มองมาที่ผมหน่อย
‪สนุกสุดเหวี่ยงจริงๆ
‪ว่าไหม
‪ฉันเองก็
‪เล่นกับเธอดีไหมนะ
‪แบบนั้นดีไหม
‪เมื่อช่วงสายวันนี้ ณ งานปราศรัย ‪หาเสียงหน้าที่ว่าการเมืองซองจิน
‪ชายหนุ่มวัย 20 ปีในสภาพเปลือยบุกรุก ‪สร้างความโกลาหลอย่างมากครับ
‪ปรากฏว่าชายหนุ่มคนนี้ ‪ไม่ใช่ใครที่ไหน
‪แต่เป็นคุณควอน ลูกชายคนเล็ก ‪ของส.ส.ควอนมันซู จากพรรคชาตินิยม
‪คาดว่าเรื่องนี้จะส่งผลกระทบไม่น้อย ‪ต่อการเลือกตั้งในสัปดาห์หน้าครับ
‪(คุณควอน ลูกชายส.ส.ควอนมันซู)
‪ผมก่อเรื่องเลยจับขังไว้
‪ทารุณกรรมบุตร ละเมิดสิทธิมนุษยชน
‪ควอนมันซู ถอนตัวซะ
‪- ถอนตัวไปซะ ออกไป ‪- มีการวิพากษ์วิจารณ์ถึงพฤติกรรม
‪และเรียกร้องให้ถอนตัวงานเลือกตั้ง ‪จากเหล่าแกนนำประชาคม
‪- มากขึ้นเรื่อยๆ ครับ ‪- งานนี้เขาต้องถอนตัวแน่
‪- ต้องดูแลเรื่องในบ้านให้ดีก่อน... ‪- จะทำยังไงกับนักเขียนโกคะ
‪- พ่อนิสัยเสียแบบนี้ ‪- เธอเป็นตัวการทำให้เกิดเรื่องนะ
‪- จะมาดูแลครอบครัวคนอื่น ‪- นั่นสิ เอาไงดีนะ
‪และทำงานรับใช้ชาติได้ยังไง
‪ควอนมันซูต้องออกไปซะ
‪(บทที่ 4 เด็กน้อยซอมบี้)
‪มองมาที่ผมหน่อย
‪- ใครก็ได้แย่งไมค์มาที ‪- ผู้สมัครเบอร์หนึ่ง
‪(สามชั่วโมงก่อน)
‪- เร็วเข้าเร็ว ‪- ตายจริง
‪- ดูเขาสิ ‪- เฮ้อ
‪เราเล่นสนุกอะไรกันดีล่ะ
‪จะไปไหน ไหนบอกว่าอยากเที่ยวเล่น
‪ฉันพูดตอนไหน
‪สติฟั่นเฟือนเหรอ
‪ที่ว่าไปเที่ยวเล่นดีไหม
‪ฉันถามตัวเองต่างหาก
‪ไม่รู้ล่ะ ฉันทำดีก็ชมหน่อยสิ
‪- เธอทำดีอะไร ‪- ลักพาตัวไง
‪ที่เมื่อกี้ไม่จับหนูจิ๋ว ‪แล้วปล่อยเขาไว้แบบนั้น
‪เพราะว่าฉันทำดีแล้วนี่นา
‪ไม่ใช่หรือไง
‪งั้นทำไมไม่จับเขาล่ะ
‪เขาเต้นแล้วก็ร้องเพลงอยู่ ‪จะไปห้ามได้ไง
‪เต้นเก่งออกขนาดนั้น
‪นี่คุณ
‪พวกคุณเป็นใคร คนจากโรงพยาบาลใช่ไหม
‪เปล่า ฉันเป็นนักเขียน
‪ส่วนเขาเป็นสลักนิรภัยของฉัน
‪นี่พวกคุณ ถ้าส.ส.ของเราเป็นอะไรไป ‪เพราะเรื่องวันนี้ล่ะก็...
‪เป็นอะไรไปแล้วยังไง
‪เตรียมรับมือไว้ให้ดีแล้วกัน
‪ตายจริง เหรอคะ กลัวจังเลย
‪- แย่แล้ว ฉันตายแน่ จะทำไงดีเนี่ย ‪- ยัยนี่ เดี๋ยวปั๊ด
‪อย่ามาทำตามอำเภอใจ
‪นี่พวกคุณรู้ไหมว่าเพิ่งล้ำเส้นไปน่ะ
‪ระวังตัวไว้เลย
‪ให้ระวังอะไรอยู่ได้ ตาบ้านี่
‪คุณคังแท คุณกีโดหาคุณอยู่ค่ะ
‪เหนื่อยแย่เลยนะคะ
‪อยู่ตรงนี้นะ ห้ามไปไหน
‪ไปกันเถอะ
‪พวกคุณยุ่งกันอยู่แท้ๆ ‪แต่ยังให้ความร่วมมือ ขอบคุณนะครับ
‪พี่ครับ
‪วันนี้ผมสมปรารถนาแล้วล่ะ
‪วันนี้สนุกที่สุดตั้งแต่เกิดมาเลย
‪เพราะงั้นอย่าไปว่าอะไร ‪พี่สาวคนนั้นเลยนะครับ
‪นะ
‪- แม่คะ เดี๋ยวพ่อก็ดีขึ้นค่ะ ‪- คุณพระช่วย
‪- แม่ ‪- ไม่เป็นไรๆ
‪ขอโทษนะคะ ขอคนในครอบครัว ‪ไปโรงพยาบาลกับคุณกีโดหน่อยค่ะ
‪จะบ้าเหรอครับ
‪ทำไมพวกเราต้องไป ‪โรงพยาบาลจิตเวชบ้าบอนั่นด้วย
‪พาพ่อไปก่อน เดี๋ยวแม่ตามไป
‪แม่
‪แม่คะ
‪คุณกีโด
‪แม่ครับ ตอนนี้ผมดีขึ้น...
‪ทำให้ที่บ้านอับอายต่อสาธารณชน ‪สบายใจแล้วใช่ไหม
‪ทำให้พ่อที่แกเกลียดแทบตาย ‪ต้องขายขี้หน้า
‪สาแก่ใจแล้วใช่ไหม
‪แม่ครับ ผมแค่...
‪ทำไมแกต้องเกิดมาโง่
‪ให้โดนรังแกแบบนั้นด้วย
‪ทำไมถึงได้ทำแต่เรื่องแย่ๆ
‪ให้ฉันต้องกระวนกระวายใจ
‪อยู่เงียบๆ เหมือนตายไปแล้ว ‪ไม่ได้หรือไง
‪ทำไมต้องรนหาที่
‪ทำไมต้องก่อเรื่องแบบนี้ เจ้าลูกโง่
‪ทำไม
‪แม่ผมมือหนักเหมือนกันนะเนี่ย
‪ปกติวันๆ เอาแต่ดูแลพี่ๆ ‪ไม่เคยสนใจลูกคนนี้
‪แต่พอโดนตบแล้วผมรู้สึกได้เลย
‪พี่
‪แม่ไม่ได้เกลียดผมหรอกนะ
‪แม่รักผมจะตาย
‪รู้ได้ยังไงครับ
‪คนโดนตบรับรู้ได้
‪ถ้าใครสักคนตบเราเพราะห่วง ‪ต่อให้โดนตบ...
‪ก็ไม่รู้สึกแย่ แปลกเนอะ
‪มุนคังแท
‪ทำไมแกทำแบบนี้
‪ทำไมให้พี่กลับบ้านมาก่อน
‪แกต้องอยู่กับพี่ตลอดสิ
‪ตอนที่พี่โดนเด็กพวกนั้นตี ‪แกมัวทำอะไรอยู่
‪ฉันส่งแกเรียนศิลปะการต่อสู้แพงๆ ‪เพื่อให้มาปกป้องพี่
‪แต่แกให้พี่กลับมาสภาพนั้นเนี่ยนะ
‪หา
‪ว้าว ฝนตกหนักจริงๆ
‪เดี๋ยวเป็นหวัดจ้ะ ไม่เป็นไรนะ
‪ฉัน...
‪จะไม่ตายไวแบบคุณหรอก
‪ฉันจะมีชีวิตอยู่ไปนานๆ
‪ฉันจะรอดูซังแทแก่ตายก่อน
‪แล้ววันถัดไปค่อยตายตาม
‪แม่เหรอครับ
‪โธ่ ลูกแม่ตื่นเลยเหรอจ๊ะ
‪- คังแท ‪- หือ
‪ลูกต้องอยู่ข้างๆ พี่ไปจนวันตายเลยนะ
‪เรื่องส่งเสียเลี้ยงดู แม่จัดการเอง
‪ลูกแค่คอยปกป้องดูแลพี่เขาก็พอ
‪เข้าใจไหม
‪แม่คลอดลูกมา
‪เพราะแบบนั้นแหละ
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪งั้นเราก็ไปกันเถอะค่ะ
‪เอ่อ...
‪คุณจูรี
‪- เราก็ไปกันเถอะ ‪- ไปเที่ยวเล่นเหรอ
‪ตรงไปโรงพยาบาล
‪รักษาความเร็วด้วย
‪คุณจูรีไปก่อนเถอะครับ
‪ผมจะกลับรถคนนั้น
‪ทำไมเหรอคะ
‪ผมแค่...
‪รู้สึกว่าไม่ควรปล่อยเธอไว้คนเดียว
‪ถ้านายไม่นั่งรถฉันนะ
‪ฉันกะจะลักพาตัวนายละ
‪ลักพาตัวคนเป็นงานอดิเรกหรือไง
‪นายแอบอิจฉาไม่ใช่เหรอ ‪ตอนที่หนูจิ๋วเล่นสนุก
‪"ฉันก็น่าจะได้สนุกสุดเหวี่ยง ‪เล่นเต็มที่แบบนั้นบ้าง"
‪สีหน้านายมันฟ้อง
‪ถ้าต้องการก็บอกนะ
‪ฉันจะลักพาตัวนาย ‪แล้วพาไปเที่ยวเล่นให้เต็มที่เอง
‪จัดเต็มแบบวาไรตี้สุดๆ
‪ไม่ต้อง
‪เข้าใจแล้ว ‪ไว้ถ้าทำหน้าอยากหนีไปเมื่อไหร่
‪ถึงเวลานั้นฉันจะพาหนีเอง
‪คอยดูได้เลย
‪โธ่เอ๊ย
‪ฉันละเกลียดพวกดอกไม้ที่ร่วง ‪เป็นกลีบเล็กกลีบน้อยแบบนี้ที่สุด
‪ฉันชอบดอกแมกโนเลีย
‪เวลาร่วง คอมันจะหลุดไปทั้งยวงเลย ‪สวยสุดๆ เลยล่ะ
‪เธอนี่ เปรียบเทียบซะ
‪เปรียบได้เห็นภาพดอกไม้มากเลยใช่ไหม
‪ใช่ เหมาะกับเธอดีนะ ดอกแมกโนเลีย
‪นายชอบดอกไม้อะไรล่ะ
‪ฉันไม่ชอบ
‪ฉันไม่ชอบเวลาฤดูใบไม้ผลิมาถึง
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะว่า
‪ถึงเวลาต้องจากไปอีกแล้ว
‪หือ
‪ประธานคะ ท่านประธาน
‪อือ เป็นยังไงบ้าง
‪คำร้องให้ระงับการจัดจำหน่าย ‪"เด็กน้อยซอมบี้"
‪ได้รับการอนุมัติแล้วค่ะ
‪อ๋อ เหรอ
‪อ๋อ ถ้างั้นก็ต้องจัดการ ‪เรื่องคืนสินค้าทั้งหมดสินะ
‪ค่ะ
‪ขำเหรอ
‪นี่ยังยิ้มได้อีกหรือไง หา
‪บริษัทจะเจ๊งอยู่แล้ว ยังยิ้มออกอีกเหรอ
‪ถ้างั้น ร้องไห้ดีไหมคะ
‪ไม่ต้อง
‪เธอออกไปเลย
‪ไปเขียนใบลาออก แล้วออกไปซะ
‪ตอนนี้
‪ฉันเจอรองเท้าแดงของฉันแล้ว
‪(ประวัติมุนคังแท)
‪ท่านประธาน ดื่มกาแฟไหมคะ
‪จะไปไหนคะ
‪ไปทำงานต่างจังหวัด
‪เดินทางปลอดภัยนะคะ
‪เจ๋งเป้ง
‪ชวนมากินข้าว ‪แต่ดันให้กินของแบบนี้เนี่ยนะ
‪ต้องรีบกินรีบไปเข้าเวรน่ะ
‪- เอาข้าวปั้นสามเหลี่ยมด้วยไหม ‪- ไม่ต้อง
‪ครับ
‪สักครู่นะครับ
‪กินไปก่อนเลย
‪ให้ตายสิ กิมจิก็ไม่มี
‪หมอนี่ไม่ค่อยใช้เงินเลยแฮะ
‪จนก็ไม่เป็นไร ‪แต่ฉันเกลียดคนขี้เหนียวนะ
‪มีเรื่องอะไรเหรอครับ
‪ไม่มีเรื่องอะไรใช่ไหมครับ
‪อะไรนะครับ
‪โล่งอกไปที
‪อะไรของเขา
‪บ้าจริง
‪คุณผู้ดูแล ผมอยากขอถามอะไรหน่อย
‪นักเขียนโกของพวกเราได้พูดคำว่า
‪"โอ้ งดงาม" หรือ "อยากได้จัง" ‪กับคุณผู้ดูแลไหมครับ
‪- ทำไมต้องเป็นฉันด้วย ‪- ยิ่งเห็นยิ่งอยากได้
‪- แล้วเพราะอะไรล่ะ ‪- งดงามไง
‪พูดแล้วสินะ พูดแล้วล่ะสิ
‪พูดแล้วยังไงครับ
‪ครับ จากนี้ฟังผมให้ดีนะ
‪คำว่า "อยากได้" ของเธอ ‪มีความหมายเหมือนคำว่า "หิว"
‪เพราะงั้นก็เหมือนประกาศสงคราม ‪ว่าจะจับคุณกิน
‪แล้วยังไงครับ
‪ตอนนี้ทั้งผมและคุณผู้ดูแล ‪กำลังอยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉินไงครับ
‪แถมผลงานเรื่องล่าสุด ‪ถูกระงับการจัดจำหน่ายอีก
‪เธอไม่มีเวลามัวเอ้อระเหยเที่ยวเล่น ‪อยู่ที่นั่นกับคุณผู้ดูแลหรอก
‪ต้องรีบเขียนผลงานเล่มใหม่แล้ว
‪ไหล่กว้างจัง
‪เอาเป็นว่า ผมจะไปที่นั่น ‪แล้วพาตัวเธอกลับมาให้ได้
‪อย่างน้อยช่วยมีชีวิต ‪อยู่ถึงตอนนั้น ไม่สิ
‪ช่วยทนให้ไหวด้วยนะครับ ตามนั้นครับ
‪ขอให้โชคดีนะครับ
‪ใครเหรอ
‪- โรงพยาบาล ‪- ทำไม ให้รีบไปไวๆ เหรอ
‪หรือบอกว่าจะไล่ฉันออก
‪เมินคำพูดคนอื่นเก่งจริงๆ
‪ชอบนักเหรอ
‪หนังสือที่ออกคราวนี้
‪ได้ยินว่าถูกห้ามจำหน่ายนี่
‪"เด็กน้อยซอมบี้" น่ะเหรอ
‪หรือเป็นเพราะเรื่องคราวนั้น ‪เพราะพี่ฉัน
‪การด่ากับจิกหัวคนไม่มีผล ‪ต่อการจัดจำหน่ายหรอก
‪แค่ภาพประกอบกับเนื้อหาโหดร้าย ‪เกินกว่าจะให้เด็กอ่าน
‪พวกโง่ไม่เห็นสารที่แท้จริง ‪ที่ซ่อนอยู่ในตัวหนังสือ
‪เฮอะ
‪สารนั้นว่าอะไรล่ะ
‪ลองอ่านดูสิ อยากรู้ว่านายคิดยังไง
‪ฉันไม่ใช่วัยที่จะอ่านนิทานแล้วนะ
‪โธ่ ก็เหมือนวัยอ่านนิทานอยู่นะ
‪เธออายุเท่าไร
‪ฉันเหรอ
‪เด็ก ยังเด็กอยู่
‪แต่จะว่าไป นายดูเด็กกว่าฉันอีกนะ
‪ฉันเด็กตรงไหน
‪ตรงที่ดูเหมือนอยากได้
‪ความเอ็นดู
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪แม่ครับ
‪(กำลังให้ยาระงับประสาท ห้ามรบกวน)
‪เรื่องส.ส.ควอนมันซูน่ะค่ะ
‪นิสัยแบบนั้น ถ้าเสียตำแหน่งไป
‪คงอาฆาตแค้นจองล้างจองผลาญเราแน่
‪เราก็น่าจะเตรียมแผนรับมือไว้นะคะ
‪ก็เตรียมรับหมายศาลสิครับ
‪อีกแล้วเหรอครับ
‪ได้ครับ
‪ก่อนอื่น เราควรไล่ ‪นักเขียนโกมุนยองออกนะครับ
‪เธอลักพาตัวคนไข้ไป
‪ว่ากันตามจริง ก็ไม่ใช่ลักพาตัวนะ
‪คุณกีโดขึ้นรถเธอไปเองนี่
‪แต่ยังไงก็ต้องไล่ออกนะคะ ท่านผอ.
‪นักเขียนโกน่ะ ‪ไม่เคยพาคุณพ่อไปเดินเล่นเลยค่ะ
‪เธอปฏิเสธเสียงแข็ง ‪ว่าไม่เคยสัญญาแบบนั้นเลยนะคะ
‪ใช่ไหมคะ รุ่นพี่
‪อือ
‪คุณรู้จักกับเธอใช่ไหม
‪ค่ะ
‪อะไรเนี่ย จริงเหรอ
‪- เดี๋ยวสิ ได้ยังไง ‪- ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
‪รู้จักกันแค่แป๊บเดียวสมัยเด็กน่ะค่ะ
‪ถ้างั้นก็เป็นเพื่อนกันน่ะสิ
‪คุณพยาบาลนัมคิดว่า ‪ควรทำยังไงกับเพื่อนคนนี้ดีล่ะ
‪ฉันคิดว่า
‪ควรจะไล่เธอออกค่ะ
‪นักเขียนโกมุนยอง
‪เป็นคนที่ไม่ควรอยู่ที่นี่ค่ะ
‪ผอ.จะเอายังไงคะ
‪ก่อนอื่น ยังไม่มีเรื่องด่วนอะไร
‪ดูอาการผู้ป่วยก่อน ‪แล้วค่อยตัดสินใจแล้วกัน
‪ค่ะ
‪อย่าเปิด ‪ฉันไม่ชอบฟังเสียงคนอื่นคุยกัน
‪ฟังเสียงนายดีไหม พูดอะไรหน่อยสิ
‪เอ่อ...
‪ไม่มีอะไรจะพูดกับฉันเลยหรือไง
‪ทำไมไม่พาคุณพ่อไปเดินเล่น
‪เธอสัญญากับท่านผอ.แล้วนี่นา
‪"สัญญา"
‪ของแบบนั้นก็เหมือน ‪ทิชชูที่สั่งขี้มูกใส่แล้วก็โยนทิ้ง
‪ได้สิ่งที่ต้องการแล้วก็โยนทิ้งไปสิ
‪ยังไงก็เป็นคนไข้โรคสมองเสื่อม
‪จิตวิญญาณตายไปแล้ว ‪เปลือกนอกเหลือแต่หนัง
‪ของแบบนั้นจะเข็น ‪ไปไหนมาไหนทำไม เสียเวลา
‪ตายๆ ไปซะยังจะดีกว่า
‪พ่อแม่นายเสียชีวิตยังไงล่ะ
‪เรื่องนั้นเธอรู้ได้ยังไง
‪ฉันก็แอบสืบมานิดหน่อยไง
‪ก็แค่สำรวจสํามะโนครัวเล็กน้อยเอง
‪เวลาซื้อของก็ต้องดูว่าผลิตที่ไหน ‪หมดอายุเมื่อไหร่ถึงจะซื้อ
‪เรื่องแค่นั้นทำได้อยู่แล้ว
‪"สิ่งของ"
‪สำหรับเธอ คนเป็นแค่สิ่งของเหรอ
‪แล้วต่างกันตรงไหน
‪พวกลูกๆ พอพ่อแม่เลยวันหมดอายุ
‪ส่งกลิ่นเน่าก็เอาพวกเขาไปทิ้ง
‪พ่อแม่เองก็เก็บไว้ ‪แต่ลูกที่ทำให้ตัวเองพอใจ
‪ส่วนลูกที่ไม่ได้เรื่อง ‪ไร้ประโยชน์ก็โยนทิ้ง
‪หนูจิ๋วก็โดนแบบนั้นไม่ใช่หรือไง
‪จอดรถ
‪หือ ทำไม
‪บอกให้จอดรถ
‪ทำไม ปวดฉี่เหรอ
‪อยู่ๆ เป็นอะไรเนี่ย
‪โกรธอะไร
‪ฉันถามว่าเพราะอะไรไง
‪นี่
‪โมโหอะไร หา
‪ฉัน...
‪ลืมไป
‪อะไร
‪ฉันลืมไปชั่วขณะ
‪ว่าเธอต่างจากคนอื่น
‪ดูเหมือนว่าฉันจะ...
‪คาดหวังบางอย่างจากเธอโดยไม่รู้ตัว
‪แล้วคาดหวังอะไรจากฉันล่ะ
‪คาดหวังอะไรเหรอ
‪ตอนนี้ไม่มีแล้วล่ะ
‪รักนะ
‪ฉันรักคุณคังแท
‪บอกว่ารักไง
‪ฉันบอกว่ารัก
‪รักมากจริงๆ เลยนะ
‪หนีอีกแล้วเหรอ
‪ฉันบอกว่ารัก ทำไมต้องหนีด้วย
‪ทำไม ก็รักไง นี่
‪รัก บอกว่ารักไง นี่
‪พูดไม่ออกเลย ให้ตายสิ
‪บรรยากาศกำลังไปได้สวย ‪ทำไมอยู่ๆ ถึงระเบิดขึ้นมา
‪จิตใจไม่ปกติหรือเปล่านะ
‪โอ๊ย โมโหเพราะตรงไหนกันแน่เนี่ย
‪(โรงเรียนอาชีวศึกษาซองจิน)
‪โอ้โฮ ยากมากเลย
‪จริงๆ ยากมากจริงๆ
‪พี่ครับ
‪วันนี้เรียนอะไรเหรอ
‪ทำแยม
‪สนุกเลยสินะ แยมสตรอว์เบอร์รี่เหรอ
‪ไม่สนุก
‪ไม่สนุก ไม่สนุกเลยสักนิด
‪ขอโทษนะครับพี่
‪แถวนี้ไม่มีโรงเรียนที่สอนวิชาศิลปะเลย
‪- ไว้วันหลัง... ‪- จะวาดรูปที่ผนัง
‪จะวาดรูปที่ผนังโรงพยาบาล
‪วาดรูปแล้วก็หาเงิน ‪กวาดลานบ้านแล้วเจอเหรียญ
‪แบบนั้นเรียก ‪ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
‪ถ้างั้นจากนี้พี่ก็หาเลี้ยงผมแล้วสิ ‪ผมไปเที่ยวเล่นได้แล้วเนอะ
‪ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องเป็นห่วง ‪แค่เชื่อพี่ก็พอ
‪เพราะเป็นพี่นายไง พี่
‪เพราะว่าเป็นพี่เลยไว้ใจได้
‪ถ้างั้นไปซื้ออุปกรณ์กันก่อนไหม
‪- แถวนี้มีร้านขายอุปกรณ์วาดรูปไหมนะ ‪- ฉันเป็นพี่ พี่ ไม่ใช่อา เป็นพี่
‪โอ๊ย หม่นหมองชะมัด หม่นหมองจริงๆ
‪มาทำไม
‪อย่าว่าแต่จะเขียนงานเลย
‪บ้านที่เหมือนจะมีผีโผล่ออกมาแบบนี้ ‪อยู่ไปได้ยังไง
‪มุนยอง เรากลับโซลกันเถอะนะ
‪ไปใช้ชีวิตสุขสบายที่โรงแรมหรู ‪แล้วรีบเขียนผลงานใหม่ซะ
‪เพิ่งปล่อยข่าวว่าหนีไปได้กี่วันเอง
‪ฉันมองข้ามไป เธอไม่ใช่แค่นักเขียน ‪แต่ยังเป็นเซเลบด้วย
‪เซเลบที่ไม่ปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชน ‪เดี๋ยวก็ถูกลืมหรอก
‪ในสมองคนส่วนใหญ่มีแต่น้ำมันเบนซิน
‪แป๊บเดียวก็ระเหยไปหมด
‪ไม่เอา ฉันไม่กลับ ‪ฉันจะเที่ยวเล่นอยู่ที่นี่
‪มุนยอง ถ้าจะเที่ยวเล่น ‪กลับไปเที่ยวที่โซลเถอะนะ
‪เธอน่ะ เธออยู่ที่นี่ไม่ได้
‪เธอก็รู้นี่นา ที่นี่แม่เธอ...
‪ถ้างั้น
‪มาอยู่ที่นี่กับฉันไหม
‪หา
‪นี่ เธอดูเหนื่อยมากเลยนะ
‪งั้นพักผ่อนก่อนแล้วกัน ‪เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันติดต่อมาใหม่
‪ฉันไปก่อนนะ
‪ฉันลืมไปชั่วขณะ
‪ว่าเธอต่างจากคนอื่น
‪ลูกต่างจากคนอื่น
‪ลูกพิเศษมาก
‪ลูกเป็นผลงานชิ้นโบแดงของแม่
‪ลูกก็คือแม่
‪รักนะ ลูกสาวแม่
‪- พิซซ่าได้แล้วครับ ‪- นี่คุณ
‪- ครับ ‪- ถ้าสั่งพิซซ่าถาดหนึ่ง
‪จะวาดรูปล้อเลียนให้ฟรี ‪ไม่ใช่เหรอครับ
‪ครับ แต่บริการเฉพาะ ‪ตอนกลางวันเท่านั้น ขอโทษนะครับ
‪เฮอะ หลอกลวงกันนี่
‪เฮ้อ โดนหลอกเลย
‪จะหลอกมุนยองยังไง ‪ถึงจะพากลับไปได้นะ
‪พี่คะ
‪ขอปีกไก่
‪กับเบียร์แก้วหนึ่งค่ะ
‪นึกครึ้มอะไรขึ้นมา ‪คนไม่ดื่มเหล้าอย่างเธอเนี่ยนะ
‪ว่าจะดื่มแค่แก้วเดียวค่ะ
‪อะไรน่ะ ที่โรงพยาบาลมีเรื่องล่ะสิ
‪เปล่า
‪เฮ้อ ไม่รู้ล่ะ ‪เดี๋ยวฉันดื่มเป็นเพื่อนแล้วกัน
‪ไม่ค่ะ เจ้าของร้านต้องดูแลร้านสิ ‪ฉันจะดื่มคนเดียวค่ะ
‪เอางั้นก็ได้
‪วันนี้ผมก็มาคนเดียวเหมือนกัน
‪นั่งด้วยกันไหมครับ
‪ถาดใหญ่ผมกินคนเดียวไม่หมด
‪ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ
‪ขอโทษครับ
‪คุณพยาบาลนัมคิดว่า ‪ควรทำยังไงกับเพื่อนคนนี้ดีล่ะ
‪ฉันคิดว่า
‪ควรจะไล่เธอออกค่ะ
‪เฮ้อ ใช้วิธีสกปรกจริงๆ เลย นัมจูรี
‪ใช้วิธีสกปรกก็ไม่เป็นไรหรอก
‪ถ้าอยากจะหาเลี้ยงชีพ ‪ก็ทำได้แค่ประจบหล่อนเท่านั้น
‪แต่ยัยนั่นอยู่ที่นี่ไม่ได้
‪ไม่ได้เด็ดขาด
‪ไม่ได้น่ะสิ อยู่ที่นี่ไม่ได้
‪ต่อให้เกิดอะไรขึ้น ‪ฉันก็ต้องพาเธอกลับไปให้ได้
‪ฉันคนนี้แหละ
‪พูดสะท้อนกันไปมาหรือไง
‪ทำไมสองคนนั้น ‪เหมือนพูดเรื่องเดียวกันอยู่เลย
‪เอาใส่ในนี้
‪เบอร์แปด เบอร์สิบสอง
‪เบอร์หกอยู่ไหนนะ นี่ไง
‪เบอร์เจ็ด...
‪(ตัวต่อไดโนเสาร์)
‪ฉันรักคุณคังแท
‪บอกว่ารักไง
‪ฉันบอกว่ารัก
‪งดงาม
‪งดงามไง
‪อยากได้จัง
‪มอบมุนคังแทให้ฉันสิ ‪ยิ่งเห็นยิ่งอยากได้
‪ถ้าฉันมองว่าสวย ฉันก็อยากได้
‪ถ้าอยากได้ก็ต้องได้สิ
‪อยากได้อันนี้จัง
‪ซื้ออันนี้แล้วกัน
‪นี่ครับ จ่ายเงินด้วย
‪โอ้โฮ เยอะจังเลย
‪คิดเงินทั้งหมดนี่เลยนะครับ ‪ผมจะเอาหมดนี่เลย ยกเว้นตะกร้านี่
‪เยอะไปหมดเลย
‪เยอะมาก
‪- เยอะจังเลย ‪- เท่าไรเหรอครับ
‪ทั้งหมด 53,000 วอนค่ะ
‪เยอะจัง
‪ขอบคุณครับ
‪เทอราโนดอน เทอราโนดอนมี...
‪ถุงที่คอๆ เอาไว้เป็นถุงใส่ปลา
‪กล้ามเนื้อควบคุมการบินๆ ‪กล้ามเนื้อไม่แข็งแรงเลยบินไม่ได้...
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪เราไป...
‪- หลบหน่อยครับ ‪- อะไรเนี่ยๆ
‪บ้าจริง อะไรเนี่ย
‪- คุณอารึมเป็นอะไรไหมครับ หือ ‪- น่ากลัวจัง
‪อย่างกับพวกอันธพาล
‪มาค่ะ ไปที่ห้องพัก ไปกินข้าวกัน
‪- ขึ้นไปข้างบนเลยค่ะ ‪- หลบหน่อยครับ
‪นี่ พวกใส่สูทนั่นอะไรน่ะ
‪พวกควอนมันซู
‪สิ่งที่น่าสนใจรองจากไฟไหม้ ‪ก็คือดูคนตีกันนี่แหละ
‪ไปดูกันเถอะ
‪ฉันไม่ชอบเรื่องตบตีค่ะ
‪พายุเลือดสาดกำลังจะมาสินะ
‪ท่านส.ส.คะ ‪ดูเหมือนจะมีเรื่องเข้าใจผิดกัน
‪ฉันจะเล่าให้ฟังเอง...
‪ฉันจะอธิบายให้ท่านฟังเองค่ะ
‪เฮ้อ
‪อือ ว่าไงนะ
‪- รุกตี่จน ‪- เอาเป็นว่าคราวนี้ผมแพ้
‪มีแขกกำลังขึ้นมา
‪ยังไงผมก็จะชนะอยู่แล้ว
‪ต้องให้ผมออกไปข้างนอกตามที่สัญญานะ
‪ยัยบ้าที่ลักพาตัวไอ้คนสติไม่ดี ‪แล้วพาไปที่งานปราศรัย
‪ผู้ดูแลที่สมรู้ร่วมคิดกับยัยผู้หญิงคนนั้น
‪ผอ.ที่ควบคุมไอ้พวกห่วยแตกไม่ได้ ‪ทำให้ฉันเสื่อมเสียชื่อเสียง
‪ให้ทุกคนมาคุกเข่าต่อหน้าฉัน
‪ไปลากตัวมา
‪โอ๊ะ มีม้านี่นา
‪(ม้า)
‪รุ่นพี่ รุ่นพี่ครับ
‪รุ่นพี่ซวยแล้ว
‪แย่แน่ๆ
‪เอายังไงดีคะ
‪ต้องโทรหานักเขียนโกจริงเหรอ
‪ถ้าเธอบอกว่าไม่มาจะทำยังไง
‪เธอต้องบอกว่าไม่มาชัวร์
‪ถ้างั้นเดี๋ยวฉันโทรเอง
‪(เบอร์ติดต่ออาจารย์ผู้สอน)
‪ไม่ต้องโทรครับ
‪ทำไมล่ะคะ
‪ผมจะขึ้นไปคนเดียวครับ
‪แต่ยังไงฉันก็...
‪ไม่ต้องโทรนะครับ ห้ามเด็ดขาด
‪เอายังไงดีคะ จะไม่โทรจริงๆ เหรอ
‪ก็เขาบอกไม่ต้องโทรไง บยอล
‪เขาคงรับผิดชอบเองได้แหละ
‪แล้วทำไมต้องพาลใส่ฉันด้วย
‪"ก็เขาบอกไม่ต้องโทรไง"
‪(ป้ายรถเมล์)
‪ขอบคุณครับ ขอบคุณนะครับ
‪ขอบคุณครับ
‪โอ้โฮ
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪เป็นไงล่ะ ผมเตือนแล้วใช่ไหม
‪ทำไมมาคนเดียวล่ะ
‪แล้วยัยผู้หญิงที่ร่วมมือกันอยู่ไหน
‪ไม่มาครับ เพราะไม่จำเป็นต้องมา
‪ยัยนั่นเป็นคนผิด ‪ใครบอกว่าไม่ต้องมา หา
‪ลูกชายคุณหนีออกไปจากโรงพยาบาลเอง
‪- ไม่ได้มีใครบังคับไปนี่ครับ ‪- นี่
‪ไอ้โง่นั่นมันป่วย
‪ไอ้จิตป่วยที่ชอบเปลือยกาย ‪แถมฉี่เรี่ยราดไปทั่ว
‪คืนเดียวดื่มเหล้า ‪รวมเป็นเงินสิบๆ ล้าน
‪เพราะงั้นฉันเลยต้องเอามาขังไว้ ‪ไม่ให้ไปก่อเรื่องไง
‪แต่นี่กลับเอาไปปล่อย ‪ที่งานปราศรัยฉันเนี่ยนะ
‪พวกแกจงใจแกล้งฉันล่ะสิ
‪เพราะฉันบอกว่าจะยุบโรงพยาบาลนี้
‪เลยใช้ไอ้คนไม่สมประกอบนั่น
‪ให้ไปเล่นงานฉันล่ะสิ
‪ผมไม่รู้ว่าคุณโดนเล่นงาน ‪จริงหรือเปล่านะ
‪แต่เพราะเรื่องนั้น ‪ทำให้ลูกชายคุณอาการดีขึ้นมาก
‪แทบจะออกจากโรงพยาบาลได้เลยนะครับ
‪นี่บ้าไปแล้วเหรอ
‪จะปล่อยออกไปให้ใครคอยรับมือมัน
‪มันก็คล้ายๆ ละครจิตบำบัดประเภทหนึ่ง
‪เมื่อได้ปลดปล่อยอารมณ์ที่เก็บกดไว้ ‪บนเวทีที่ตัวเองเป็นตัวเอก...
‪ช่างเถอะ
‪ทั่วประเทศมีโรงพยาบาลจิตเวช ‪เป็นพันๆ แห่ง
‪ต่อให้ต้องเปลี่ยนโรงพยาบาลไปเรื่อย ‪ไม่ให้ออกมาตลอดชีวิต ฉันก็ทำได้
‪โธ่ ทำแบบนั้นกับลูกไม่ได้นะ
‪ลูกที่ไร้ประโยชน์ ‪ไม่จำเป็นสำหรับฉันหรอก
‪ไร้ประโยชน์งั้นเหรอ
‪ว่าไงนะ
‪แล้วลูกๆ ต้องมี
‪ประโยชน์อะไรต่อพ่อแม่ด้วยเหรอ
‪นี่
‪ลูกๆ น่ะ
‪พ่อแม่ให้เกิดมาก็เพราะต้องการ
‪ลองไปถามพ่อแม่นายดูสิ
‪ถ้าลูกไม่มีประโยชน์เลยสักนิด ‪จะต้องการ
‪หรือไม่ต้องการ
‪งั้นก็ไม่ต้องคลอดออกมาสิ
‪ไอ้บ้านี่
‪เป็นแค่ผู้ดูแล กล้าดียังไง
‪บ้าเอ๊ย
‪(ถ้ายิ้มแล้วจะมีความสุขจริงๆ นะ)
‪ยิ้ม
‪โอ้ น่ารักจัง หนึ่ง สอง สาม ยิ้ม
‪ยิ้ม ยิ้มเร็ว ยิ้ม
‪ว้าว สวยจัง โอ้โฮ
‪น้ำพุฟู่ๆ
‪เอาล่ะ หนึ่ง สอง สาม
‪เยี่ยม ไปกัน
‪หนึ่ง สอง สาม
‪หนึ่ง
‪สอง สาม
‪- นี่ ‪- สวัสดีครับ
‪ถ่ายฉันด้วยสิ
‪ครับ
‪ครับ อากาศดีจัง อากาศดีมากเลย
‪อากาศดี ‪อากาศดีจะถ่ายรูปสวย หนึ่ง...
‪ไม่ ออกไปนะ ผีเสื้อๆ
‪ผีเสื้ออยู่นี่ ผีเสื้อๆ
‪แย่แล้ว ผีเสื้อๆ
‪เป็นอะไรน่ะ
‪ไม่ชอบท่าโพสฉันเหรอ
‪โอ๊ย ให้ตายสิ เคาะประตูเป็นไหม
‪เคาะแล้วค่ะ ผอ.ไม่ได้จะรอดู ‪ส.ส.ควอนทำตามใจเฉยๆ ใช่ไหมคะ
‪ผมว่าจะรอดูนะ
‪โอ๊ย ผอ.คะ
‪มาดูนี่สิ
‪เฮ้อ
‪งั้นก็ไม่ต้องคลอดออกมาสิ
‪ไอ้บ้านี่
‪เป็นแค่ผู้ดูแล
‪กล้าดียังไง
‪วิดีโอนี่...
‪กำลังคิดว่า ‪เอาไปขู่เขาว่าจะส่งให้นักข่าวดีไหม
‪ถ้าเป็นไปได้จะขูดรีด ‪ขอเงินสนับสนุนโรงพยาบาลด้วย
‪เอาจริงเหรอคะ
‪ไม่เห็นจะเป็นไรเลย
‪กับคนไข้ควอนกีโดน่ะ การลักพาตัวครั้งนี้
‪กลายเป็นผลดีต่อเขา ‪เขาค่อยๆ ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเลย
‪เพราะงั้นสิ่งที่ผมต้องทำ
‪คือลงโทษคนที่ตบผู้ดูแลของเราใช่ไหม
‪ฉันไม่เคยทำอะไรไม่ดีกับท่านผอ. ‪ใช่ไหมคะ
‪ตรงนี้เป็นท้องฟ้า ท้องฟ้าๆ ‪ด้านบนเป็นท้องฟ้า
‪แล้วตรงนี้ก็คลื่น ตรงนั้นเป็นทะเล
‪ทะเลๆ ตรงนี้ทะเล สวัสดีครับ
‪เอ่อ ตรงนี้โรงพยาบาล ‪ตรงกลางโรงพยาบาล จากนั้นก็ทะเล
‪ทะเล...
‪ชิงช้า ข้างใต้นั่นมีชิงช้าอยู่
‪อะไร มีแต่คนดีเหรอที่มองเห็น
‪ทะเลน่ะ ทะเล
‪ในที่สุดก็ได้เจอนะ
‪พี่ซังแท
‪ตายแล้ว ทำไงดี
‪สวัสดีค่ะ
‪ทำยังไงดี
‪เข้าไปก่อนนะ
‪พี่คะ
‪- ถ่ายเซลฟี่มุมบน ‪- หนึ่ง
‪ถ่ายเซลฟี่มุมบน หนึ่ง สอง สาม
‪โอ๊ย ตายแล้ว เสร็จแล้วครับ
‪นี่มาเพราะมีคนโทรไปเหรอ
‪อะไร ไหนบอกให้ทำเหมือนไม่รู้จักกัน
‪ว่าแต่โทรอะไรเหรอ
‪ก็เห็นเธอมาทั้งที่ไม่มีสอนน่ะ
‪ฉันมาเพื่อจะพาโกแดฮวานไปเดินเล่น
‪เพราะมีคนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ‪ที่ฉันไม่รักษาสัญญา
‪ระหว่างที่ฉันมากล่อมเขาให้หายโกรธ
‪เลยแฟนเซอร์วิสไปด้วย
‪ใช่ เซอร์วิสฉันก็รู้จัก หมายถึงฟรี
‪ถ้ากินพิซซ่าจะวาดรูปล้อเลียนให้ฟรี
‪ตาย พูดอะไรเนี่ย พี่คนนี้ตลกจัง
‪ยิ่งตลกยิ่งฮอตนะ
‪ทำไงดี คุณนักเขียนอยู่ด้วย
‪พี่อยู่ไหน
‪สวยจัง ถูกใจฉันเลย
‪หมื่นวอน
‪ไหนเมื่อกี้บอกว่าเซอร์วิสไง
‪กินพิซซ่าเหรอ พิซซ่า ‪ไม่ได้กินพิซซ่านี่นา พิซซ่า
‪โอ๊ย จะเอาไงกับพี่ดีนะ ‪พี่นี่น่ารักจริงๆ
‪ไดโนเสาร์ก็น่ารัก
‪แต่จริงๆ ทไวซ์น่ารักกว่าอีก ‪จริงๆ นะ
‪อย่าแตะหัวพี่
‪ยังโกรธอยู่อีกเหรอ
‪ฉันก็จะมาพาเขาเดินเล่นไง
‪โมโหเพราะฉันไม่รักษาสัญญาใช่ไหม
‪พี่ ไปรอที่ล็อบบี้แป๊บนะ
‪ไม่เอาๆ ฉันจะอยู่นี่กับคุณนักเขียน
‪อยู่กับคุณนักเขียน...
‪ฟังที่ผมพูดบ้างเถอะ
‪ไปรอที่นั่น
‪เดี๋ยวผมตามไป
‪- พี่ ‪- นายโดนใครตบมาเหรอ
‪ใครตบนาย
‪ทำไมหน้าเป็นแบบนั้น
‪ไอ้บ้าตัวไหน หา ใครมันตบนาย
‪ฉันจะไปฆ่ามันให้เอง บอกมาเลย
‪นายทนอีกแล้วใช่ไหม
‪โดนตบซะแรง ‪แต่ก็ยังทนเหมือนคนโง่ ใช่ไหม
‪ฉันถามว่าใครทำ
‪เธอโกรธทำไม
‪อะไรนะ
‪ทำไมต้องของขึ้นด้วย
‪ก็นายโดนตบนี่
‪แล้วยังไง
‪ปวดใจหรือไง
‪หรือว่า เสียใจเหรอ
‪ตอนนี้รู้สึกยังไงกันแน่
‪เธอ
‪ไม่รู้หรอก
‪ที่เธอเดือดตอนนี้ ‪เพราะรู้สึกยังไงกันแน่
‪ตัวเธอเองก็ไม่รู้
‪ในใจเธอมันว่างเปล่า
‪แค่ส่งเสียงโวยวายไปอย่างนั้น
‪เหมือนกระป๋องเปล่า
‪เพราะงั้น
‪ทั้งที่ไม่รู้อะไรเลย ‪อย่ามาบอกว่ารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉัน
‪เข้าใจหมดทุกอย่าง
‪อย่าคิดไปเอง
‪ต่อให้เธอตาย
‪เธอก็ไม่เข้าใจฉันหรอก
‪(คังซุนด็อก)
‪ครับ
‪โอ๊ย ไม่เอาๆ ทำไมไม่เอาล่ะ
‪ไม่ได้นะ จะทำยังไงดี
‪มองๆ มองฉันสิๆ
‪สีหน้าบ่งบอกอารมณ์ความรู้สึก
‪ฟังที่ผมพูดบ้างเถอะ
‪หงุดหงิด
‪เขาหงุดหงิด
‪เกลียด...
‪เกลียดพี่
‪เขาเกลียดฉันแล้ว ไม่ได้นะ ‪ไม่ได้ จะทำยังไงดี
‪ทำไม...
‪โอ๊ะ กระต่าย
‪ออกมาเร็ว ถ้าออกมาเดี๋ยวยกนี่ให้
‪หือ ว่าจะเอาหัวไชเท้า ‪ทำเป็นเต่าให้ด้วยนะ
‪ตายจริง
‪ตอนนี้คังแทรออยู่ข้างนอกนะ
‪เธอจะอยู่ที่นี่คนเดียวทั้งคืนเหรอ
‪เธอต้องออกมา ฉันจะได้ ‪รีบเก็บกวาดที่นี่แล้วกลับบ้านไง
‪ซังแท
‪ไปกัน รีบกลับบ้านเถอะ
‪- มา ออกมาเร็ว โอย ‪- ไม่เอา ไม่ออก
‪ออกมาเร็วเข้า ตายจริง ตายๆ
‪โอ๊ย ตายแล้ว เอวฉัน...
‪ไม่เอา
‪โอ๊ย ปวดเอวไปหมดเลย
‪- พี่ล่ะครับ ‪- เดี๋ยวฉันพากลับบ้านเอง
‪ไม่ต้องห่วงนะ ‪กลับไปก่อนเถอะ เอ้านี่
‪ขอโทษนะครับ ผมรบกวนด้วย
‪ขอโทษอะไรกัน
‪ไปเถอะ
‪คังแท
‪อย่าเพิ่งกินข้าวนะ
‪เดี๋ยวฉันกลับไปผัดเนื้อวัว ‪อร่อยๆ ให้กิน
‪เดี๋ยวสองสามครั้งแรก ‪ฉันเดินไปด้วยแล้วกัน เผื่อไว้ก่อน
‪ลืมทุกอย่างไปหมดแล้วจริงๆ เหรอ
‪แกล้งทำหรือเปล่า
‪อย่าไปยั่วยุคนไข้สิ
‪ลืมจริงเหรอ
‪ว่าหนูเป็นเด็กยังไง
‪พ่อคะ
‪แก...
‪ทำไม
‪ยังมีชีวิตอยู่
‪ตายซะ
‪ตายสิ
‪รีบไปดูเร็วเข้า
‪นังสัตว์ประหลาด
‪- อย่านะ คุณโก ‪- ตายซะ สัตว์ประหลาด
‪ทางนี้ค่ะ ช่วยด้วยค่ะ
‪ตายซะ สัตว์ประหลาด
‪รีบทำให้เขาสงบ
‪สัตว์ประหลาด
‪สมน้ำหน้า ไม่น่ามาที่นี่เลย
‪อาจารย์คะ เรื่องเจ้าหญิงเงือกน้อย ‪ที่บอกคราวก่อน...
‪เธอเมินล่ะ
‪อาจารย์เกลียดฉัน
‪ไม่ใช่หรอกครับ
‪เขียนอยู่บนหน้าผากชัดๆ ‪"ใครเข้ามายุ่งตายแน่"
‪ไม่เห็นจะเห็นเลย
‪อ๋อ ยาหมดฤทธิ์แล้วสินะ
‪เราไปกินยากันเถอะ
‪(ป้ายรถเมล์)
‪ทั้งที่ไม่รู้อะไรเลย ‪อย่ามาบอกว่ารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉัน
‪เข้าใจหมดทุกอย่าง
‪อย่าคิดไปเอง
‪ต่อให้เธอตาย เธอก็ไม่เข้าใจฉันหรอก
‪ที่เธอเดือดตอนนี้ ‪เพราะรู้สึกยังไงกันแน่
‪ตัวเธอเองก็ไม่รู้
‪ในใจเธอมันว่างเปล่า
‪แค่ส่งเสียงโวยวายไปอย่างนั้น
‪เหมือนกระป๋องเปล่า
‪ต่อให้นายตาย
‪ก็ไม่เข้าใจฉันเหมือนกัน
‪(เด็กน้อยซอมบี้)
‪"เด็กชายคนหนึ่ง ‪เกิดในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง
‪เขาเป็นเด็กที่ผิวขาวซีด
‪และลูกตาโตมาก
‪เมื่อเด็กคนนั้นโตขึ้น
‪แม่ของเขาก็รู้ได้เองว่า
‪เด็กคนนี้ไม่มีความรู้สึกใดๆ
‪เป็นแค่ซอมบี้ ‪ที่ต้องการอาหารเท่านั้น
‪ดังนั้น เพื่อไม่ให้คนในหมู่บ้านรู้
‪แม่จึงเอาเขาไปไว้ในห้องใต้ดิน
‪และทุกคืน ‪เธอก็แอบไปขโมยสัตว์เลี้ยงบ้านอื่น
‪มาให้ลูกกินและแอบเลี้ยงเขาเช่นนั้น
‪วันหนึ่งไก่
‪อีกวันหมู
‪ผ่านไปหลายปี จนอยู่มาวันหนึ่ง
‪โรคระบาดมาเยือนหมู่บ้าน ‪สัตว์เลี้ยงที่เหลืออยู่พากันตายหมด
‪ผู้คนก็ตายไปมากเช่นกัน
‪ส่วนคนที่เหลือรอด
‪ออกจากหมู่บ้านไปกันหมด
‪แม่ที่ไม่สามารถทิ้งลูกไปได้
‪ในที่สุดก็ตัดขาข้างหนึ่งของตัวเอง
‪ให้ลูกที่ร้องด้วยความหิวกิน
‪วันต่อมาก็ตัดแขนหนึ่งข้าง
‪ตัดทุกอย่างให้ไปจนหมด
‪ในที่สุดเมื่อเธอเหลือเพียงลำตัว
‪เธอก็โผเข้าสู่อ้อมกอดของลูกน้อย ‪เป็นครั้งสุดท้าย
‪- เพื่อมอบร่างที่เหลือของตัวเองให้" ‪- มานี่เร็ว
‪- หนาวจัง ‪- ตายแล้ว ฝนตกนี่ มานี่เร็ว
‪- มานี่ มาทางนี้ ‪- แม่ รอด้วย
‪(ฮาริมกัก)
‪คังแท มานี่สิ
‪คังแท มานี่
‪"ลูกน้อยกอดแม่ที่เหลือแต่ลำตัว
‪ไว้แน่นด้วยแขนทั้งสองข้าง
‪แล้วพูดออกมาเป็นครั้งแรก
‪- 'แม่ ‪- "แม่
‪- ช่าง... ‪- ช่าง...
‪อบอุ่นเหลือเกิน'"
‪อบอุ่นเหลือเกิน"
‪ลูกต่างจากคนอื่น
‪ลูกพิเศษมาก
‪ลูกเป็นผลงานชิ้นโบแดงของแม่
‪ทำไมแกยังมีชีวิตอยู่
‪สิ่งที่ลูกต้องการ
‪คือกินให้หายหิว
‪หรือโหยหาความอบอุ่นจากแม่กันแน่
‪โอ้โฮ นี่ๆ ข้างนอกฝนตกหนักเป็นบ้า
‪นายไม่เป็นไรใช่ไหม
‪คุณจูรีโทรหาฉัน
‪บอกให้มาดูนายหน่อย
‪ได้ยินว่าโดนตบอีกแล้วนี่
‪เลิกสักทีเถอะ ฉันปวดใจจริงๆ นะ
‪แบบนี้มันทรมานตัวเองชัดๆ
‪แต่ได้ยินว่าโกมุนยอง ยัยนั่นก็โดน ‪พ่อตัวเองบีบคอเป็นเรื่องราวใหญ่โต
‪หา
‪เมื่อไหร่ ใครบอก
‪เมื่อกี้ฉันไปส่งอาหาร ‪ที่โรงพยาบาลนาย คนไข้พูดกันให้แซ่ด
‪คนเห็นกันเยอะแยะเลยมั้ง
‪ต้องเกลียดลูกตัวเอง ‪ขนาดไหนกันนะถึงบีบคอได้ลง
‪พ่อหล่อนไม่ปกติใช่ไหม
‪- แจซู ‪- หือ
‪- ขอยืมมอเตอร์ไซค์หน่อย ‪- นี่ ข้างนอกฝนตกนะ
‪นี่ คังแท เฮ้ยๆ คังแท
‪ให้ตายสิ
‪อะไรของมันเนี่ย
‪(ขอขอบคุณนักแสดงรับเชิญควักดงยอน)
‪นายชอบฉันเหรอ
‪โธ่เอ๊ย
‪ชาติที่แล้วนายน่าจะเป็นบ่าวไพร่นะ
‪ส่วนฉันเป็นคุณนาย
‪บอกให้ออกไป
‪- ทำไมถึงเข้าข้างยัยนั่นตลอด ‪- ปล่อยซะ
‪ฉันไม่ใช่ของเธอ
‪ฉันอยากจะลืม
‪เธอช่วยชีวิตฉันแท้ๆ
‪แต่ฉันดันหนีมา
‪ฉันเบื่อก็เลยมาเล่นกับเขาน่ะ
‪จะมารับไหมล่ะ อยู่ที่ปราสาทต้องสาป