NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jesteś taki ciepły.
Jestem głodna.
MOTEL BATES PARKING
Nieźle.
Zmarzłaś, ogrzej się w środku.
- Dobry pomysł, chodźmy. - Sama.
Dobry wieczór.
Rety.
Jesteście przemoknięci.
Jedna noc czy parę godzin?
- Cóż… - Jaki chcecie pokój?
Z lustrami? Tematyczny?
- Z kostiumami? - Nie.
Cóż…
Podejdź.
Chodź tu.
- Jakieś dodatki? - Słucham?
Krzesło miłości? Wibrujące łóżko?
Kajdanki i pejcz?
Za płatność gotówką dam dziesięć procent zniżki.
Chodźmy.
Pokój z jacuzzi? Bez dodatkowej opłaty, ale cicho.
- Chodźmy. - Nie.
Podoba mi się tutaj.
Odwiozę cię do domu.
- Nie chcę zamarznąć. - W pokojach jest gorąco.
- Daleko stąd mieszkasz? - Nie w tym rzecz.
Coś ty sobie myślał? Jazda motorem w taką ulewę?
- To pojedź taksówką. - Daj mi na nią pieniądze.
Chyba nie…
Tak, nic ze sobą nie wzięłam. Nie mam portfela ani telefonu.
Gdybym cię nie zabrał…
Chodziłabym całą noc w deszczu, jak wariatka.
Możesz myśleć, co robisz? Nie bądź taka impulsywna i bezmyślna.
A gdyby coś ci się stało na tej ciemnej drodze?
Jak mogłaś tak sama chodzić? Niczego się nie boisz.
Gdyby stało się coś złego…
Czemu się wkurzasz?
Kto się przejmuje tym, że zrobiłabym striptiz w deszczu?
Czemu się wkurzasz?
Martwiłeś się o mnie?
Jesteś zły?
Boli cię serce?
Czy ty…
mnie lubisz?
Pytam, bo sama nie wiem.
Wiesz o tym.
Nie udawaj, że wiesz o mnie wszystko i mnie rozumiesz,
bo nic nie wiesz. Nie łudź się.
Jesteś pusta w środku.
Robisz tylko dużo hałasu.
Jak pusta puszka.
Jestem pustą puszką, która do śmierci cię nie zrozumie.
Co teraz czujesz?
Powiedz mi.
Coś ty taki cichy?
Też jesteś pustą puszką?
Ja…
No powiedz to.
Powiedz, że ją kochasz.
Weźmiemy ten pokój.
Jakiś…
Jakiś czysty i ciepły.
Poproszę 50 000 wonów.
Co? Nie masz pieniędzy?
A telefon?
Nawet moja mama musi płacić.
Żegnam.
Chyba wybiegłeś z domu w pośpiechu.
W takim pośpiechu, że nie pomyślałeś, co robisz.
Nie szkodzi.
Faceci zwykle działają instynktownie.
Odpal motor.
Hej.
Niedaleko stąd jest tani motel.
Można płacić później. Tam pojedźcie.
- Dziękuję. - Jasne.
ROZDZIAŁ 5 ROSZPUNKA I PRZEKLĘTY ZAMEK
Wysiadaj.
Jego styl jest taki…
Wytrzyj się.
Daj mi swoje ciuchy. Nie lubię dinozaurów.
To fascynujące.
Zaspokajasz tu swoje wszystkie potrzeby?
Jedzenie, spanie i załatwianie się?
Wygląda to jak zagroda dla zwierząt.
Nie czujesz się tutaj jak udomowione zwierzę?
Co? Byłam niemiła?
Przebierz się.
- Gdzie twój brat? - Na dole.
- Nie wołaj go. - Nie zamierzam.
- Masz się do niego nie zbliżać. - Zazdrosny?
Masz się nie zbliżać do mojego brata.
- To ostrzeżenie? - Nieważne, co myślisz.
Daj mu spokój.
On też tego chce?
Sama go o to zapytam.
No co? W czym problem?
Co się tak gapisz?
- Co widzisz na mojej twarzy? - Jesteś przystojny.
- Co mówi ci moja mina? - Wyglądasz okropnie.
Co ci to mówi o moim nastroju, emocjach i stanie?
Wisi mi to.
Spójrz na te twarze i odczytaj ich emocje.
Naucz się ich.
Jeśli nie lubisz odczuwać emocji, to je zapamiętaj.
Daj coś z siebie, bo zawsze będziesz sama.
Nie chcę. Po co to?
I tak to zrób.
Nie mam autyzmu.
- Jestem trochę… - Nie jesteś dzieckiem-zombie.
DZIECKO-ZOMBIE
Dziecko bez emocji. Chciało tylko jeść.
Ale czego chciało naprawdę? Zaspokoić głód?
Czy poczuć czyjeś ciepło?
Która odpowiedź jest poprawna?
Jedzenie? Chciało tylko zaspokoić głód?
Ciepło.
Najbardziej pragnęło ciepła. Nie chciało być tylko karmione.
Taki przekaz zawarłaś.
- Mylisz się. - Tak?
Tak, mylisz się. Chodziło tylko o jedzenie.
To zombie, więc nie ma emocji.
Chciało zaspokoić głód, nawet kończynami swojej matki.
„Ciepło”? Pieprzenie.
Jesteś takim żałosnym sentymentalistą.
Nie wkładaj mi słów w usta.
Jestem głodna. Daj mi jeść.
Zanim odgryzę ci kończyny.
Kto się nad kim użala?
NACIŚNIJ 3 RAZY, ŻEBY UŻYĆ SZAMPONU
SANG-TAE
NIE SZCZOTKUJ ZĘBÓW DŁUŻEJ NIŻ 3 MINUTY
Hipokryta.
Dlaczego mnie nienawidzi?
Sang-tae.
Rób, co mówię, proszę!
Sang-tae.
Nadal się na mnie złościsz?
Przepraszam, że krzyczałem.
Więcej nie będę.
Wybacz mi.
Sang-tae, proszę.
To boli.
Nie rób sobie krzywdy.
Ktoś dał mi dziś w twarz.
Dostałem tak mocno,
że krwawiły mi dziąsła
i słabo słyszę.
Mam opuchniętą twarz. Wyglądam jak pan Opuchlizna.
- Co mam zrobić? - „Pan Opuchlizna”?
Gdzie jest pan Opuchlizna?
Opuchlizna zniknęła.
Rety, nie wierzę.
Kłamczuch! Jesteś kłamczuchem!
Kłamczuch!
Kłamanie jest złe.
Oszukujesz. Aresztuje cię policja.
Pinokio jest zły. Pastuszek też jest zły.
Okłamałeś mnie, więc dostaniesz.
Dam ci klapsa. Będziesz kłamał, skoro wiesz, że to złe?
Odpowiedz. Czemu milczysz?
Bo wiesz, że zrobiłeś źle. Boli?
Jeszcze nie jadłeś, prawda?
Usiądź.
Podobało ci się lanie?
Czemu się o nie prosisz?
Robisz to celowo?
Należało mi się.
Rety.
No dobrze. Siadaj i jedz.
Siadaj.
Nie.
Dlaczego? Co się stało?
Czy mógłbym…
Ukrywasz w tym domu swoją żonę?
Właścicielkę domu, ma 60 lat.
Rozumiem. Zaprawiona kucharka.
Jedz.
Chcę z nią mieszkać. Świetnie gotuje.
- Co jesz w domu? - Nic.
Nie mam mamy, która odda mi swoje kończyny.
Nie mam też osobistej kucharki.
Cholera.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
Co tak stoisz?
Słyszałaś ten dźwięk?
Nie.
Włączyli prąd.
Słyszałem, jak ktoś nuci piosenkę.
O to chodzi.
Czyli o co?
Pani Yoo Seon-hae ci nie mówiła?
Czasami po północy słychać ducha nucącego piosenkę.
Na końcu korytarza na pierwszym piętrze.
Słyszałam ją.
Co? Duch?
Pewnie bredziła, prawda?
No nie wiem.
Pani Yoo Seon-hae…
zarabiała na życie, rozmawiając z duchami.
Co?
Była szamanką.
Czekaj!
Zaparzę kawę.
Nie zauważyłam nic dziwnego na obchodzie.
Dziękuję.
- Gdzie jest… - Myje twarz, żeby się obudzić.
Jesteś pewna?
- Kawy? - Poproszę.
Jaki jest stan pana Ko Dae-hwana?
Nadal ma wysokie ciśnienie.
Ma też problemy ze snem.
Swoją drogą…
Wcześniej w ogrodzie…
Tak?
Dlaczego zrobił to swojej córce?
Komplikacje po operacji
wywołują napady agresji.
Proszę.
A jeśli nie chodzi o to?
A o co? Zaatakował ją, żeby ją zabić?
Nie.
Żeby przeżyć.
Bo nie chciał umrzeć.
Był agresywny, bo chciał się chronić…
Umrzyj!
Pani Nam?
Tak.
Podobno znasz się z panią Ko Mun-yeong.
Będziemy
koleżankami?
Próbowałaś to ukryć,
a to znaczy, że nie macie dobrych stosunków.
Odejdź, proszę!
Więc
zapytaj samą siebie.
Możesz odłożyć na bok sprawy osobiste, gdy chodzi o tę dwójkę?
Nie używaj przeciwprzeniesienia.
Jesteś profesjonalistką.
PRZECIWPRZENIESIENIE: TERAPEUTA PRZELEWA EMOCJE NA PACJENTA
Kończ szybko i kładź się.
W poprzednim życiu chyba byłeś sługą.
A ja byłam kochanką.
Ale ciężko pracujesz. Od tyłu wyglądasz przepysznie.
To znaczy dobrze, nie przepysznie.
- Przejęzyczyłam się. - Wstań.
Dam ci na taksówkę. Jedź do domu.
Nie, śpię dziś tutaj.
- A kto ci pozwolił? - Robię, co chcę.
- Wstawaj. - Nie, będę spała tutaj.
- Wyniosę cię. - Przywiozłeś mnie tu.
Nie pozwoliłem ci tu spać. Wstawaj.
Ubrałeś mnie i nakarmiłeś. Daj mi spać.
- Nie jesteś niemowlakiem. Puść. - Bo zacznę krzyczeć.
- Wynocha! - Sang-tae!
Hej, kolego! Zjedzmy razem kolację!
Hej, czemu… Dlaczego wyszedłeś?
- Wybacz, Jae-su. - Rety.
Coś ty taki spocony?
W pokoju jest gorąco.
Rety, ale upał. Nie jest ci gorąco?
Masz uderzenia gorąca czy co?
Dziwnie się dziś zachowujesz.
To znaczy?
Pomyślałem, że smutno tak jeść w samotności,
więc chciałem ci towarzyszyć.
- Już zjadłem. - Co? Już?
Tak. Wystygnie ci jedzenie. Zjedz na dole.
- No idź. - Coś tu śmierdzi.
Zostawiłeś Sang-tae na dole.
Bo ty z nim byłeś.
- Gnojku, co ty kombinujesz? - Hej!
Rety, Jae-su.
- Używasz siły? - Nie.
- Silny jesteś. - Nie.
- Wiesz, kim jestem? - Oczywiście.
- Wiesz, no nie? - Jasne.
- Lepiej uważaj. - Okej.
- Będę na dole. Jak coś, to krzycz. - Dobrze.
Otwórz.
Wpuść mnie.
Możesz mnie wpuścić?
Tak, jeśli pozwolisz mi tu spać.
- Najpierw otwórz drzwi. - I mnie wyrzucisz.
Nie zrobię tego.
Serio?
Serio. Otwórz.
Dobrze.
Otwarte.
Wyglądamy jak Romeo i Julia, tak na siebie patrzymy.
Masz rację. Nieszczęśni wrogowie,
którzy nie powinni byli się spotkać.
Powinni. To było ich przeznaczenie.
I zabiło ich oboje.
Wiesz, czemu oboje zginęli?
Bo tylko Julia wypiła środek nasenny.
Gdyby wypili go razem, toby nie zginęli.
Więc zaśnijmy razem, obok siebie.
Że co? Twój tok myślenia nie ma sensu.
- Wpuść mnie. - Śpię dziś tutaj.
- Otwórz drzwi. - Śpij obok mnie.
Otwórz, bo wyważę drzwi.
Może twój brat do nas dołączy?
Sang-tae!
Co? Pękła?
Czemu rura nagle pękła?
Mam przyjść i sprawdzić…
Nie przychodź.
Wystraszyłeś mnie.
- To dlatego, że rura jest stara. - To brudne.
- Jutro wezwę hydraulika. - Często się przeziębiasz?
Cały czas.
Wszędzie jest woda.
Całą noc będę to sprzątał.
Nie szkodzi. Zajmij się Sang-tae.
Jasne. Dzięki, Jae-su.
Dziś ciebie lubię najbardziej.
Otwórz drzwi.
Świetny z ciebie aktor.
Czemu jesteś opiekunem, a nie aktorem?
W twoich kłamstwach jest trochę szczerości.
Chcę w nie wierzyć.
Mój brat…
Sang-tae
zawsze patrzy na moją twarz.
Moje oczy,
kształt moich brwi,
kąciki ust,
- moje zmarszczki. - Jest zły.
Studiuje moją twarz,
żeby poznać mój nastrój.
Nawet jeśli coś strasznie mnie boli
i jestem zdruzgotany,
mój brat uwierzy,
że jestem szczęśliwy,
jeśli zmuszę się do uśmiechu.
Martwię się tylko o to, co myśli mój brat.
To dobre, mimo że fałszywe.
Fałszywy uśmiech
nie jest trudny.
- Nie masz zdrowego rozsądku. - Nie masz zdrowego rozsądku.
- Aż tak zazdrościsz? - Aż tak zazdrościsz?
- Co z tobą? - Co z tobą?
- Niedobrze. - Niedobrze.
- Wiem, jaki jest. - Wiem, jaki jest.
- Jest miły. - Jest miły.
- Wariuje, gdy jest zły. - Wariuje, gdy jest zły.
- Mam złe przeczucie co do dziś. - Mam złe przeczucie co do dziś.
Głupku!
To uśmiechnij się do mnie.
Mówiłeś, że to łatwe. Uśmiechnij się.
Śpij, już późno.
Jako dziecko też taki byłeś?
Widziałam twoje zdjęcie.
Uśmiechałeś się fałszywie, gdy byłeś mały?
Nie wiem.
Nie pamiętam.
A co z tą dziewczyną?
Którą lubiłeś.
Mówiłeś, że mam podobne oczy.
Nadal o niej myślisz?
- Tęsknisz za nią? - Nie.
Chcę o niej zapomnieć.
Pewnie była suką.
Nie, przeciwnie.
Ja byłem podły.
Ocaliła moje życie,
ale uciekłem.
Jak tchórz.
I od tamtej pory
ciągle uciekam.
To czemu po mnie przyjechałeś?
Przybiegłeś do mnie. Nie uciekłeś.
Tak, teraz tego żałuję.
Muszę przyznać,
że mnie oczarowałeś.
Co się…
Hej, Jeong-tae!
Co jest? Co to za dźwięk?
- Zawołaj pielęgniarkę! - Co?
- Cholera. - Szybko!
Co się dzieje? Profesorze Ko!
Co się dzieje?
Słyszysz mnie?
Rety, ale on głośny.
Jae-su, czemu tak głośno chrapiesz?
Jae-su, jesteś taki zmęczony?
Jesteś zmęczony, bo jesteś zdrowy?
W porządku, Jae-su? Rety, aleś ty głośny.
Za głośny.
NIEPOKÓJ, SZOK, NERWY, STRACH
NIENAWIŚĆ, WKURZENIE, ZŁOŚĆ, NIESPRAWIEDLIWOŚĆ
Ojejku.
Moja kochana córka pewnie jest wykończona.
Tyłek zmalał ci o połowę.
- No dobrze. - Wezmę to na górę.
Rety.
Cześć.
Co tu robisz?
Jestem tu tak wcześnie, bo tu spałam.
A ty?
Dorabiasz jako dostawca mleka?
Mieszkam tutaj.
To mój dom.
Więc
to ty zaproponowałaś,
żeby się tu wprowadził?
Zgadza się. Doradziłam mu to
i powiedziałam mu o szpitalu.
Ale to on podjął decyzję.
Brzmi to, jakby dzięki tobie wrócił do Seongjin.
Podoba ci się?
No tak. Powiedziałaś mu to?
- Nie twoja sprawa. - Ja powiedziałam.
„Kocham cię.
Kocham cię!
Mówię, że cię kocham!”
O tak. Całym sercem.
- Nie kłam. - Zrobiłam to.
Cały czas za mną łaził i czegoś ode mnie chciał,
więc mu to dałam.
Rozdajesz jałmużnę?
Złodziejka.
- Co? - Nie śliń się tak do niego.
Zawsze był mój.
Twoje jest wszystko, co sobie upatrzysz?
Jeśli nie może być twoje, to to zniszczysz, żeby to dorwać.
Pobawisz się tym chwilę i wyrzucisz, gdy ci się znudzi.
To nazywasz miłością?
To tylko obsesja
i zachłanność.
Dwulicowa suka.
Obgadujesz ludzi za plecami, ale przy nich jesteś milutka.
Zawsze udajesz miłą, bezbronną i niewinną.
Dlatego nie miałaś znajomych w szkole. Teraz to rozumiesz?
Ty szurnięta…
Podła czarownico.
Chcesz umrzeć?
- Idź do diabła! - Brałaś coś?
- Co… Musiałaś coś łyknąć. - Ty…
- Zostaw! - Ty!
Naćpałaś się?
- Hej! - Ty cholerna…
Dlatego ci się nie udaje.
- Idź do cholery! - Oszalałaś?
Ko Mun-yeong!
Zostaw ją.
Odpuść.
- Co się dzieje? - Co to za hałas?
Co się dzieje?
Ta suka pierwsza mnie uderzyła!
Dość.
No co? Czemu mnie się obrywa?
Dwulicowa suka mnie uderzyła.
Nieważne, kto zaczął.
- Czemu stajesz po jej stronie? - Jej stronie?
„Ko Mun-yeong!”
Krzyczałeś moje imię i nazwisko.
Nie bądź dzieckiem. Jedź do domu.
Jedź ze mną. Musisz wyprowadzić się z tej rudery.
- Nie zostawię cię tu. - Pilnuj swojego nosa.
Sam decyduję, gdzie mieszkam.
I jeszcze jedno.
Nie jestem twój.
Ile usłyszałeś?
„Kocham cię.
Mówię, że cię kocham”. I resztę.
Masz.
Płacę ci za miłość,
którą z sympatii mi okazałaś.
Cholera.
Dwulicowa suka.
Sang-tae, czekaj! Sang-tae!
Sang-tae.
Sang-tae, ja…
Rury są całe. Żadna nie pękła. Wszystko działa.
Żadna nie pękła. Wszystko działa.
Żadna nie pękła.
Żadna nie pękła…
Sang-tae.
Przepraszam.
Okłamałem cię.
Kłamanie jest złe. Jeśli kłamiesz, zabierze cię policja.
Obiecałeś, że nie będziesz kłamał.
Sang-tae, przepraszam.
Obiecuję, że nie będę kłamał.
Wybacz mi za ten raz.
Pani Ko Mun-yeong…
Czemu była tak ubrana?
- Co? - W koszulę dżinsową i T-shirt.
„Pasują do wszystkiego”. Kupiłeś je
na wyprzedaży. Za 9900 wonów. Promocja „dwa za jeden”.
Są twoje, wiem o tym.
Pożyczyłem je jej. Wczoraj padało.
Jej ubrania były mokre, więc jej pożyczyłem.
- A moje ubrania? - Co?
Też mam dużo fajnych ubrań.
Następnym razem pożyczę jej twoje. Te w dinozaury.
Koszulkę z ultrazaurem. Kosztowała 27 000 wonów.
To więcej niż 9900 wonów.
Ale wysoka cena nie świadczy o lepszej jakości.
Jasne, dam jej tę.
Obiecuję.
Dobrze?
No weź, Sang-tae.
Wstawaj i coś zjedz.
Potrzebujesz energii, żeby płakać.
Wstawaj!
Nie chcę jeść.
To ta dziewczyna, prawda?
Koleżanka, którą przyprowadziłaś, gdy prowadziłam jadłodajnię.
Nigdy nie była moją koleżanką.
Dużo włosów ci wyrwała?
Przegrałaś?
Dlatego płaczesz?
Ko Mun-yeong…
Krzyczał jej imię i nazwisko.
Gapił się na nią i nawet mnie nie zauważył.
Zawsze jest zbyt uprzejmy, gdy ze mną rozmawia.
Z nią rozmawia normalnie.
Dlatego tak płaczesz?
Jest mi bliższy.
Czemu mówi na mnie „Ju-ri”,
a na nią…
Czemu mówi na nią „Ko Mun-yeong”?
I te ubrania. Kupiliśmy je razem na wyprzedaży „dwa za jeden”.
Że też je jej dał.
I spała w jego pokoju…
Jak mógł jej na to pozwolić?
Mówił, że to nagły wypadek.
Wiesz, że Gang-tae nie zabawiałby się w pokoju z panną
za plecami swojego brata.
Nie martw się. Będziesz miała szansę.
Mamo, skąd wiedziałaś?
Co? Że zabujałaś się w Gang-tae?
Wszyscy sąsiedzi wiedzą. Masz, jedz.
Po co to ukrywać?
Skoro to się stało, musisz mu powiedzieć.
- Jeśli mnie odrzuci? - Nie odpuszczaj.
A jeśli ucieknie?
Biegnij za nim na koniec świata.
Też musiałam się tak starać, żebyś się urodziła.
Masz.
Muszę przyznać, że Mun-yeong wyrosła na ładną damę.
Chyba kpisz!
Nie jest ładna.
NOWA ŁAŹNIA PUBLICZNA W SEONGJIN
Odbierzesz telefon?
Rety.
- Halo? - Panie Lee.
- Mamy problem. - Słuchaj.
Masz do mnie nie dzwonić, chyba że to sprawa życia i śmierci.
Umrzemy.
Co?
Gdy czytasz czyjąś książkę,
wiesz, co myśli i czuje jej autor.
Czyli wiesz, co teraz zrobię.
Ale ja tak samo mogę cię zaatakować długopisem.
Żegnaj.
Zoperowano mu krwiaka mózgu.
Obudził się po dwóch dniach.
Już wiem, czemu siedział cicho.
Proszę spojrzeć.
Domaga się wysokiego odszkodowania.
Jeśli mu go nie damy,
pani Ko albo trafi za kratki, albo zakończy karierę.
Co zrobimy?
Sprawdźcie, ile mamy gotówki…
Albo nie. Zawołajcie tu księgowego.
Zrezygnował jakiś czas temu. Nie odbiera telefonów.
Czemu wcześniej mi nie powiedziałaś?
Bo pan nie pytał.
Proszę pana, drukarnia i magazyn
proszą o uregulowanie należności.
Jak idzie w Seongjin?
- Pisze nową książkę, prawda? - Poradzimy sobie?
- Panie Lee! - Panie Lee!
Proszę się ocknąć!
- Panie Lee! - Panie Lee!
- Rety, panie Lee! - Proszę pana.
Panie Lee.
- W porządku? - Bądźcie na chwilę cicho.
Dajcie mi chwilę.
Rety, niemożliwe.
Seung-jae.
Tak?
Chodzisz po górach?
Tak.
Byłam przewodniczącą klubu wędrowników.
ZAMKNIĘTE
Spałeś z nią?
Jesteście parą?
Lubisz tę wariatkę?
Już się upiłeś?
Czemu pojechałeś po nią Albertem?
Po co sprowadziłeś ją do domu, skoro jej nie lubisz?
Nakarmiłeś ją i pozwoliłeś spać.
To akcja charytatywna? Jesteś religijny?
Słabe to piwo.
Gang-tae, zachowuj się normalnie.
- Umrzesz w kwiecie życia. - W kwiecie wieku.
Nieważne, musisz uważać.
Już zapomniałeś?
Gdy się poznaliście, dźgnęła cię nożem.
To prawda.
Rety, wspominasz to teraz? Tęsknisz za tym czy co?
- O czym ty mówisz? - Hej.
Wariaci nie kierują się logiką.
Gdy tracą kontrolę, zmieniają się w potwory.
Patrz. Niech blizna ci to przypomina.
Następnym razem dźgnie cię gdzie indziej. Rety…
Będzie celowała w szyję.
Masz rację.
Muszę jej unikać.
No jasne. Nie angażuj się.
Mam się trzymać z daleka.
Właśnie. Nie zbliżaj się do niej.
Sęk w tym, Jae-su…
Ostatnio dużo zapominam.
- Zapominasz o czym? - O wszystkim.
O bliznach.
O motylach.
Nawet o Sang-tae.
Po prostu o nich zapominam.
Więc
przypominaj mi o tym, jak teraz,
od czasu do czasu,
żebym się opamiętał.
Dobrze.
Rozumiem. Nie śmiej się tak.
Dlaczego?
- Wyglądam jak Joker? - Nie.
Jak laleczka Chucky.
NIE ZAMKNIĘTE
Płacę ci za miłość,
którą z sympatii mi okazałaś.
Wystarczy na taksówkę.
Cholera.
Dał mi kasę, żeby się mnie pozbyć?
Jestem warta tylko 30 000 wonów?
Mieszka jak biedny żebrak.
Sknerus! Jak śmie!
Cholera.
Sknerus!
Cholerny sknerus.
Sknerus!
Rety.
Czemu jest taki zmienny? Nie rozumiem.
Ma rozdwojenie jaźni czy co?
Sang-tae, śpisz?
Sang-tae, kogo lubisz bardziej? Mnie czy Ko Mun-yeong?
Ja wolę ciebie.
Jesteś dla mnie wszystkim.
Kto tam?
Mun-yeong.
Już po nas.
Co ona tu robi?
Jestem tu,
bo pan Lee zwabił mnie tu podstępem.
Użyłem depozytu początkowego
i dałem cholernemu Zamachowcowi-samobójcy tyle, ile chciał.
Wypłaciłem pracownikom zaległe pensje i odprawy
oraz uregulowałem zaległości u podwykonawców.
Teraz jestem spłukany.
Ja nie dostałam odprawy.
Kupił mi pan tę walizkę i kazał jechać ze sobą.
- Jest pan oszustem? - Hej!
Zabrałem cię tutaj, żeby zadbać o twoją przyszłość.
Jak, skoro jest pan bankrutem?
Nie jestem bankrutem.
Mam Ko Mun-yeong. Jest moją nadzieją.
Prawda?
Wynocha.
Ale to wkurzające.
- Mun-yeong. - Czemu to ja
muszę ratować twój tyłek?
Daj spokój. Nie wiesz, przez kogo…
To przez ciebie.
Tak, to prawda.
Bo byłem niekompetentnym prezesem.
- To moja wina. - Niekompetentny kretyn.
Odejdź.
Mun-yeong, nie bądź taka.
Pozwól mi być przy tobie i pomagać przy wydawaniu książek.
Chciałaś, żebym z tobą zamieszkał.
Pamiętasz?
Nie uciekłeś?
Ktoś inny się tu wprowadzi.
Kto?
Niemożliwe.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
Młodzieńcze.
Hej, młodzieńcze.
Dziękuję.
Od paru dni cię obserwuję.
Jesteś bardzo przystojny.
Jesteś też dobrze zbudowany i wyglądasz na rzetelnego.
KARTA PRACOWNIKA
„Moon Gang-tae”?
Pięknie się nazywasz.
Ile masz lat?
Trzydzieści.
Co robią twoi rodzice?
Nie żyją.
Oboje?
Ojejku.
Masz dziewczynę?
Nie.
Czyli ta pielęgniarka się w tobie podkochuje?
Słucham?
To dobrze.
To znaczy?
Przedstawię cię miłej damie, która będzie dla ciebie idealna.
Nie trzeba.
Nie dlatego, że to moja córka.
Świetna z niej partia.
Musisz ją poznać, gdy mnie odwiedzi.
Pomyślę o tym.
Muszę wracać do pracy.
Daj znać, jeśli zmienisz zdanie.
Byliby świetną parą.
Nie ten.
Nie.
Nie ten.
Może zielony?
Ojejku, nie.
Ten?
Rety.
Pierwszy krok jest najtrudniejszy.
Ale gdy zrobisz pierwszy krok, reszta będzie łatwiejsza.
Teraz pokaż mi, co potrafisz.
Nie! Tak nie można!
Nie!
- Wybacz. - Czemu to robisz?
- Wybacz. - Nieładnie.
- Chodź tu. - Nie powtórzę tego.
- Sang-tae. - Nie możesz tego robić.
Dyrektor szpitala też jest nienormalny. No nie?
Czemu znów płaczesz?
- Obiecałaś, że nie będziesz. - Zepsułeś to.
- A-reum. - Bo jestem zazdrosna.
Też chcę się pobawić w berka.
Złap mnie za rękę. Chodź, weźmiesz lekarstwo.
- Dostaniesz lanie! - Nie!
Chcesz dostać lanie?
To zabawne, że ci, którzy powinni być pacjentami, nimi nie są.
- Czemu to zrobiłeś? Dlaczego? - Rety.
Chcesz dostać lanie?
Pani Ko.
Jak się pani czuje?
Zawsze źle. Czemu mnie pan wezwał?
Słyszałem, co zrobił pani ojciec. Przykro mi.
To nie pan mnie dusił.
Ale to ja kazałem pani zabierać go na spacery.
Czyli to wypadek medyczny. Przeprosiny nie wystarczą.
Zróbmy tak.
Może mnie pani dusić. Proszę, śmiało.
Co za stary wariat.
Nucący piosenkę duch?
Tak.
Pamiętasz, o której godzinie go słyszałaś?
Nie wiem.
Nawet nie wiem, jaki dziś mamy dzień.
Słyszałam go w drodze do łazienki.
Widziałaś kogoś przed salą 203
albo w korytarzu?
Mówi, że to duch coś nucił, więc pewnie to był duch.
Pani Nam.
Wierzy pani w te bzdury?
To nie bzdury.
Przysięgam, że to słyszałam.
To omamy słuchowe. To znaczy, że jesteś wariatką.
Hej, nie jestem wariatką.
Na pewno to słyszałaś.
Mówisz, że to ja zwariowałam?
Gdy tak tu z tobą stoję,
przypominają mi się stare czasy.
Pamiętasz, co powiedziałeś,
gdy płakałam na dachu w szpitalu Yongrim,
bo dostałam w twarz od pacjenta?
„Daj mi w twarz. Poczujesz się lepiej”.
Nie wiedziałem, że mnie uderzysz.
Coś mi odbiło. Nie wiem, czemu to zrobiłam.
Ale dzięki temu zbliżyliśmy się do siebie, prawda?
Czy nie?
Nie jesteśmy sobie bliscy?
Ju-ri.
Chcesz znów dać mi w twarz?
A co?
Bo czuję, że za chwilę się zdenerwujesz.
Czy ty
już mnie odrzucasz?
Nie marnuj
na mnie swoich emocji.
Nie zasługuję na nie.
Bo i tak
stąd wyjedziesz?
To nieważne… Po prostu…
Po prostu daj mi się lubić. To zależy ode mnie.
Zrób coś dla mnie.
Mam nadzieję,
że nie uciekniesz,
bo czujesz się przy mnie niekomfortowo.
Jeśli uciekniesz,
będę się czuła żałośnie.
I będę smutna.
Mieszkajcie z nami w naszym domu,
gdy jesteście w Seongjin.
Moja mama bardzo was lubi.
I…
Sang-tae też lubi z nami mieszkać.
Zrób to dla mnie, proszę.
O Ji-wang jest zły.
O Ji-wang.
O Ji-wang… To zła osoba.
Może jest lekarzem, ale to zła osoba.
O Ji-wang jest szybki. Jest zły.
Musi nauczyć się manier. Koreańczycy muszą je znać.
Sang-tae.
- Pobawimy się? - Tak.
KARTA KONTROLNA PLACÓWKI
Wybrany numer jest obecnie niedostępny.
Zostaw wiadomość…
Ile zapłaciłaś za to auto?
Więcej niż milion wonów? Dwa miliony?
Kosztuje od 100 do 1000 razy więcej.
Ile masz pieniędzy? Jesteś bogata?
Od 100 do 1000 razy bogatsza od ciebie.
Chyba lubisz pieniądze.
Lubię pieniądze, samochody.
Ciebie też lubię.
Lubię cię od 100 do 12 000 razy bardziej.
Dokąd jedziemy? Jest już ciemno.
Gdzie on jest?
Znów mam dyżur.
Szukasz brata?
Widzieliście go?
Odjechał z panią Ko.
Po co przyjechała? Nie miała zajęć.
Nie wiem.
Mogę
cię dotknąć?
Ojejku.
- Podoba ci się? - Tak.
- Podoba ci się tutaj? - Tak.
- Chcesz ze mną zamieszkać? - Tak.
- To podpisz tutaj. - Dobrze.
KONTRAKT NA ILUSTRACJE
Gdzie jest mój brat?
Ze mną.
Miałaś nie zbliżać się
do mojego brata.
Pracownik będzie mieszkał…
- Spędziłam z nim czas, bo się nudziłam. - …u pracodawcy…
Przyjedziesz po niego?
Gdzie jesteście?
Jesteśmy w przeklętym zamku.
Dobrze.
Wiesz, gdzie to jest?
Wiem.
Skąd?
- Bo tam byłem. - Co?
Gdy mnie uratowałaś,
a ja od ciebie uciekłem.
Czyli mówisz mi,
że wiedziałeś?
Do zobaczenia na miejscu.
Sang-tae.
Opowiedzieć ci starą bajkę?
Tak.
Dawno temu w głębi lasu
w przeklętym zamku
mieszkała mała dziewczynka.
Jej matka zawsze mówiła jej,
że jest zbyt wyjątkowa,
więc nie może żyć z innymi poza zamkiem.
Matka powiedziała jej,
że musi mieszkać w zamku.
Jednak mała dziewczynka
czuła się jak w więzieniu.
Dlatego codziennie modliła się do księżyca.
„Proszę,
przyślij tu przystojnego księcia, który mnie uratuje”.
„Przyjdzie dzisiaj?
Przyjdzie jutro?”
Dziewczynka
codziennie na niego czekała.
Wcześniej za bardzo się…
Spadaj.
PODZIĘKOWANIA DLA JUNG SANG-HOONA ZA WYSTĘP GOŚCINNY
Mieszkajmy razem.
To teraz nasz dom.
To nie jest nasz dom!
Jest mój! Nie! To moje!
Gang-tae.
Dobrze się nim zajmowałeś.
Teraz pora pozwolić mu, żeby robił, co chce.
Nie, jestem przeciw tej drużynie!
Sprawiasz kłopoty, bo nie umiesz
nad sobą zapanować. Jak się nim zajmiesz?
Sang-tae. Słyszałeś kiedyś bajkę o Sinobrodym?
Napisy: Kamila Krupiński