‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪อุ่นจัง
‪หิวจัง
‪(เบตส์โมเต็ล ที่จอดรถ)
‪ไม่เลวนะเนี่ย
‪พักที่นี่ให้ตัวอุ่นก่อนเถอะ
‪- ก็ได้ เอางั้นแล้วกัน ‪- เธอคนเดียว
‪ยินดีต้อนรับครับ
‪ตายจริง
‪ตัวเปียกโชกกันมาเชียว
‪ชั่วคราวหรือค้างคืนครับ
‪- เอ่อ... ‪- รับห้องแบบไหนดีครับ
‪ห้องกระจก ห้องตามธีม
‪- หรือคอสเพลย์ดี ‪- ไม่ครับ
‪คือว่า...
‪มานี่
‪มานี่สิ มา
‪- อยากได้อุปกรณ์เสริมเหรอ ‪- หือ
‪เลิฟแชร์ เตียงสั่น
‪โซ่แส้กุญแจมือ
‪จ่ายสดลดสิบเปอร์เซ็นต์นะ
‪ไปกันเถอะ
‪แถมบริการอ่างจากุซซี่ให้ฟรีด้วย ‪ห้ามบอกใครนะ
‪- รีบไปกันเถอะ ‪- ไม่เอา
‪ฉันชอบที่นี่
‪เดี๋ยวฉันไปส่งบ้าน
‪- ไปตอนนี้ได้แข็งตายพอดี ‪- ห้องที่นี่ร้อนวูบวาบมากนะ
‪- บ้านอยู่ไกลจากนี่เหรอ ‪- มันใช่ปัญหาเหรอ
‪ปัญหาคือนายขี่มอเตอร์ไซค์ ‪ออกมาทั้งที่ฝนตกหนักต่างหาก
‪- งั้นนั่งแท็กซี่กลับไปคนเดียวเลย ‪- เอาเงินค่าแท็กซี่มาสิ
‪นี่ อย่าบอกนะ...
‪ใช่ กระเป๋าเงิน โทรศัพท์ ‪ฉันไม่ได้พกมาด้วยสักอย่าง
‪งั้นถ้าฉันไม่ไปรับ...
‪ก็คงจะเดินตากฝนทั้งคืน ‪เหมือนยัยเพิ้งไงล่ะ
‪เพราะงั้นก่อนจะทำอะไรก็หัดคิดหน่อย ‪อย่าหุนหันพลันแล่นตามอารมณ์สิ
‪รู้ว่ามืดๆ เปลี่ยวๆ แบบนั้น ‪อาจเกิดเหตุอะไรก็ได้
‪ยังเดินไปเรื่อยคนเดียว ‪ไม่รู้จักกลัวอีก
‪แล้วถ้าเกิดอะไรขึ้นมา...
‪นายจะโมโหทำไม
‪ฉันจะเดินตากฝนทั้งคืน ‪หรือเดินโชว์เรือนร่างกลางสายฝน
‪แล้วนายจะร้อนใจทำไม
‪เป็นห่วงฉันเหรอ
‪หัวเสียหรือไง
‪หรือว่าปวดใจ
‪นาย...
‪ชอบฉันหรือไง
‪ไม่ได้อะไรหรอกนะ ‪ฉันถามเพราะไม่รู้จริงๆ
‪นายก็รู้นี่
‪ทั้งที่ไม่รู้อะไรเลย ‪อย่ามาบอกว่ารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉัน
‪เข้าใจหมดทุกอย่าง อย่าคิดไปเอง
‪ในใจเธอมันว่างเปล่า
‪แค่ส่งเสียงโวยวายไปอย่างนั้น
‪เหมือนกระป๋องเปล่า
‪ฉันเป็นแค่กระป๋องเปล่า ‪ที่ต่อให้ตายแล้วเกิดใหม่ก็ไม่รู้
‪ว่านายรู้สึกยังไง
‪ตอนนี้นายรู้สึกยังไงล่ะ
‪ไหนบอกซิ
‪หือ ทำไมพูดไม่ออกล่ะ
‪นายก็เป็นกระป๋องเปล่าเหรอ
‪ฉัน...
‪พูดเลย
‪พูดไปเลยสิ
‪ห้อง ขอห้องหนึ่งครับ
‪ขอแค่...
‪ห้องที่สะอาดและอุ่นก็พอครับ
‪ห้าหมื่นวอนครับ
‪อะไร ไม่มีเงินเหรอ
‪โทรศัพท์ล่ะ
‪แม่ผมให้งดเชื่อเบื่อทวงน่ะ
‪ลานะครับ
‪คงรีบร้อนออกมามากสินะ
‪ถึงขั้นไม่ได้คิดให้ดีก่อนทำ
‪ไม่เป็นไร
‪ผู้ชายทำตามสัญชาตญาณไม่ผิดหรอก
‪ไปสตาร์ทรถเถอะ
‪นี่คุณ
‪ขับไปตามถนน จะเจอที่ถูกๆ
‪ที่นั่นติดเงินไว้ก่อนได้ ลองไปดู
‪- ขอบคุณครับ ‪- อือ
‪(บทที่ 5 ราพันเซลแห่งปราสาทต้องสาป)
‪ลงมา
‪รสนิยมช่าง...
‪เช็ดตัวก่อนแล้วกัน
‪เอาเสื้อนายมา ‪ฉันไม่ชอบท่องยุคจูราสสิก
‪เหลือเชื่อเลยนะเนี่ย
‪ใช้ชีวิตทั้งกิน นอน ขับถ่าย
‪ภายในห้องเดียวได้ยังไงกันเนี่ย
‪อย่างกับกรงสัตว์เลย
‪อาศัยในที่แบบนี้ ‪คงรู้สึกเหมือนสัตว์เลี้ยงเลยใช่ไหม
‪ทำไม ฉันเสียมารยาทเหรอ
‪ไปเปลี่ยนชุดซะ
‪- พี่นายล่ะ ‪- อยู่ข้างล่าง
‪- อย่าเรียกมานะ ‪- ไม่คิดจะเรียกอยู่แล้ว
‪- ฉันไม่ชอบให้พี่อยู่กับเธอ ‪- นายหึงเหรอ
‪ห้ามมายุ่งกับพี่ฉันเด็ดขาด
‪- นี่เตือนเหรอ ‪- จะคิดว่าเตือนหรือขอร้องก็ช่าง
‪แต่ปล่อยพี่ไปซะ
‪พี่นายจะคิดแบบนั้นด้วยไหม
‪สงสัยต้องพามาถามซะแล้วล่ะ
‪ทำไม มีอะไร
‪ทำไมมองด้วยสายตาแบบนั้น
‪- ตอนนี้หน้าฉันเป็นยังไง ‪- หล่อมาก
‪- ไม่ใช่แบบนั้น สีหน้าน่ะ ‪- ดูแหยงมาก
‪ความรู้สึก อารมณ์ สภาพต่างๆ ‪ที่แสดงออกทางสีหน้าบอกเธอว่าไง
‪ฉันไม่สน
‪ดูให้ดี ความรู้สึกของผู้คน ‪ที่แสดงบนใบหน้า
‪ถึงจะไม่สนใจก็เรียนรู้ไว้
‪ถ้าไม่อยากรับรู้ด้วยใจ ‪ก็เรียนรู้ด้วยสมอง
‪ถ้าไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลก ‪แค่นี้ก็ควรจะพยายามหน่อย
‪ไม่เอา ทำไมฉันต้องทำด้วย
‪ถึงไม่ชอบก็ต้องทำ
‪ฉันไม่ใช่ออทิสติก
‪- ก็แค่... ‪- ไม่ใช่เด็กน้อยซอมบี้ด้วยใช่ไหม
‪(เด็กน้อยซอมบี้)
‪เด็กที่มีเพียงความหิว ‪ไม่มีอารมณ์ความรู้สึก
‪สิ่งที่เด็กคนนั้นต้องการ ‪คือกินให้หายหิว
‪หรือไออุ่นจากใครสักคนกันแน่
‪เธอคิดว่าคำตอบคืออะไร
‪ของกินเหรอ ‪แค่เติมเต็มความหิวก็พอหรือไง
‪ไออุ่น
‪ที่เด็กนั่นต้องการคือแบบนี้สิ ‪ไม่ใช่แค่หาอาหารให้
‪นั่นคือสารที่เธออยากจะสื่อนี่
‪- ไม่ใช่ ‪- ไม่ใช่เหรอ
‪อือ ไม่ใช่ ต้องการแต่ของกินเท่านั้น
‪ซอมบี้มีความรู้สึกที่ไหน
‪ต่อให้ตัดแขนขาแม่ทิ้งหมด ‪แค่ตัวเองอิ่มท้องก็พอแล้ว
‪ไออุ่นเหรอ น่าขันชะมัด
‪ก็แค่ความเห็นใจน่าสะอิดสะเอียน ‪ของพวกอ่อนไหวอย่างนายเท่านั้น
‪อย่ามาสรุปเอาเองตามใจชอบ
‪ฉันหิวแล้ว หาข้าวให้กินหน่อย
‪ก่อนฉันจะฉีกแขนขานายมากินให้เกลี้ยง
‪ใครเห็นใจใครกันแน่
‪(กดแชมพูสามครั้ง)
‪(ของซังแท)
‪(แปรงฟันแค่สามนาที)
‪คนเสแสร้ง
‪ทำไม ทำไมถึงเกลียด
‪พี่
‪ฟังที่ผมพูดบ้างเถอะ
‪พี่
‪โกรธผมมากเลยเหรอ
‪ขอโทษนะที่ขึ้นเสียงใส่พี่
‪ผมจะไม่ทำอีกแล้ว
‪ผมผิดไปแล้ว
‪พี่ครับ
‪เจ็บนะ
‪แบบนั้นมันเจ็บ
‪วันนี้ผมโดนตบหน้าด้วย
‪โดนตบแรงมากเลย
‪ในปากนี่เลือดออกเลยนะ
‪หูก็ไม่ค่อยได้ยิน
‪แก้มก็บวมไปหมด ‪อย่างกับตาเฒ่าเนื้องอกเลย
‪- ทำยังไงดีล่ะ ‪- ตาเฒ่าเนื้องอกเหรอ
‪ตาเฒ่าเนื้องอก ไหนล่ะ ‪ตาเฒ่าเนื้องอก
‪หายบวมเป็นปลิดทิ้งเลยแฮะ
‪โอ้โฮ เหลือเชื่อเลย
‪คนโกหก โกหกๆ
‪โกหกๆ โกหก โกหกกันเหรอ
‪การโกหกเป็นสิ่งไม่ดี
‪บอกแล้วใช่ไหมว่าหลอกลวง ‪จะโดนจับไปสถานีตำรวจ
‪พิน็อกคิโอเป็นคนไม่ดี ‪เด็กเลี้ยงแกะก็คนไม่ดี
‪ถ้าโกหกจะต้องโดนดุ
‪ต้องโดนฟาดด้วยไม้เรียว ‪รู้ว่าไม่ดีก็ยังจะทำอีกเหรอ
‪ทำไมไม่พูด เงียบทำไม
‪เพราะทำผิดเลย ‪เถียงไม่ออกใช่ไหม เจ็บเหรอ
‪ข้าว ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม
‪มานั่งนี่เร็ว
‪ชอบโดนทำร้ายเหรอ
‪ทำไมชอบหาเรื่องโดนตีอยู่เรื่อย
‪นายอยู่ในเรื่อง ‪"เหยื่อนรกทั้งเป็น" หรือไง
‪ฉันแส่หาเรื่องก็สมควรโดนตีแล้วไง
‪ให้ตายสิ
‪มาๆ มานั่งกินเร็ว
‪มาสิ
‪ไม่ดีกว่าครับ
‪หา ทำไมล่ะ
‪คือ ถ้าผมขอ...
‪มี "เจ้าสาวหอยทาก" ซ่อนอยู่เหรอ
‪คุณป้าเจ้าของบ้านอายุ 60 กว่าแล้ว
‪มิน่าล่ะ ฝีมือทำอาหารดูเชี่ยวชาญ
‪ช่างเถอะ กินได้แล้ว
‪อยากพาเจ้าสาวคนนี้กลับไปอยู่ด้วยจัง ‪ทำอาหารอร่อยแฮะ
‪- แล้วอยู่นั่น กินข้าวกินปลายังไง ‪- อดเอา
‪ฉันไม่มีแม่ ‪ที่จะตัดแขนขาตัวเองให้นี่
‪ไม่มี "เจ้าสาวหอยทาก" แบบนายด้วย
‪โธ่เว้ย
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้คะ
‪เมื่อกี้ไม่ได้ยินเสียงอะไรเหรอครับ
‪ไม่นี่คะ
‪ไฟกลับมาติดแล้วแฮะ
‪ผมได้ยินเหมือน ‪ใครฮัมเพลงมาจากทางนั้น
‪อ๋อ เสียงนั่นเอง
‪"เสียงนั่น" คืออะไรเหรอครับ
‪ไม่ได้ยินที่คนไข้ยูซอนแฮเล่าเหรอคะ
‪ตอนกลางดึกที่สุดทางเดินชั้นสอง
‪มีผีร้องเพลง
‪ฉันได้ยินเองกับหูเลยนะ
‪ผีเหรอครับ
‪แค่เรื่องไร้สาระใช่ไหมครับ
‪ไม่รู้สิคะ
‪แต่คนไข้ยูซอนแฮ...
‪เธอหาเลี้ยงชีพ ‪ด้วยการสื่อสารกับผีมาตลอดนะคะ
‪อะไรนะครับ
‪เธอเป็นร่างทรงค่ะ
‪รอด้วยสิครับ
‪ชงกาแฟดีกว่า
‪เดินตรวจเรียบร้อย ‪ไม่มีอะไรผิดปกติค่ะ
‪อือ ดีมาก
‪- แล้วตา... ‪- เขาง่วงเลยไปล้างหน้าค่ะ
‪แน่ใจนะ
‪- ดื่มกาแฟไหม ‪- ค่ะ ขอบคุณค่ะ
‪สัญญาณชีพคนไข้โกแดฮวานเป็นยังไง
‪ความดันเลือดยังสูงเล็กน้อยค่ะ
‪มีอาการนอนไม่หลับด้วยนิดหน่อย
‪คือ ว่าแต่...
‪เรื่องที่สวนเมื่อกลางวันนี้น่ะค่ะ
‪หือ
‪ทำไมเขาถึงทำกับลูกสาวแบบนั้นคะ
‪บางครั้งก็มีกรณีที่อยู่ดีๆ
‪ใช้ความรุนแรง ‪เพราะผลกระทบจากการผ่าตัดสมองนี่
‪เอ้านี่
‪ถ้าไม่ใช่ผลกระทบจากการผ่าตัดล่ะคะ
‪งั้นจะบอกว่าเขาพุ่งใส่ ‪เพราะตั้งใจจะฆ่าจริงๆ เหรอ
‪ไม่ใช่ค่ะ
‪เพื่อจะมีชีวิตอยู่ต่อ
‪คือว่า เพื่อไม่ให้ตัวเองตาย
‪กลไกป้องกันทางจิตใจของตนเอง ‪เลยใช้ความรุนแรง...
‪ตาย...
‪พยาบาลนัมจูรี
‪คะ
‪บอกว่ารู้จักกับนักเขียนโกมุนยอง ‪มานานแล้วใช่ไหม
‪พวกเรา...
‪มาเป็นเพื่อนกันไหม
‪ดูจากที่พยายามปิดบังเอาไว้แล้ว
‪คงไม่ใช่ความสัมพันธ์ ‪ที่น่ายินดีสักเท่าไร
‪บอกให้ไปให้พ้นไง
‪งั้นเอางี้นะ
‪ลองถามตัวเองดู
‪เธอไม่ได้เอาความรู้สึกส่วนตัวเข้ามา ‪แทรกแซงเรื่องพ่อลูกคู่นั้นใช่ไหม
‪ต้องระวังอย่าใช้ ‪อารมณ์ส่วนตัวกับคนไข้สิ
‪เธอเป็นมืออาชีพนี่
‪(อารมณ์ส่วนตัวกับคนไข้: ความรู้สึก ‪ที่นักบำบัดมีต่อคนไข้เป็นพิเศษ)
‪รีบๆ ล้างให้เสร็จแล้วมานอนนี่มา
‪ชาติที่แล้วนายคงเป็นบ่าวรับใช้
‪ส่วนฉันเป็นคุณนาย
‪มองด้านหลังเวลาทำงาน ‪ดู "น่าอร่อย" มาก
‪ไม่ใช่ "อร่อย" สิ ดูเท่ต่างหาก
‪- โทษที พูดผิดน่ะ ‪- ลุกขึ้น
‪เดี๋ยวให้ค่าแท็กซี่ รีบกลับไปซะ
‪ไม่เอา ฉันจะนอนค้างที่นี่ค่อยกลับ
‪- ใครให้เธอมานอนตามใจชอบ ‪- ฉันตัดสินใจเอง
‪- ลุกขึ้นเร็ว ‪- ไม่เอา ฉันจะนอนนี่
‪- ฉันลากไปนะ ‪- นายเป็นคนลากฉันมาเอง
‪ไม่ได้บอกว่าจะให้ค้างสักหน่อย ‪ลุกขึ้น ลุกขึ้นเร็วเข้า
‪สวมเสื้อให้ ป้อนข้าวแล้ว ‪ก็ต้องกล่อมนอนสิ
‪ฉันไม่เลี้ยงเด็กแรกเกิด ออกไปเลย
‪ปล่อย ไม่งั้นฉันร้องนะ
‪- บอกให้ออกไปไง ‪- พี่คะ พี่ซังแท...
‪เพื่อนรัก มากินข้าวด้วยกันเถอะ
‪เฮ้ย อะไรๆ มีอะไร ทำไมๆ ออกมาทำไม
‪- อือๆ แจซู ‪- ตกใจหมด
‪เฮ้ย เป็นอะไรเนี่ย เหงื่อท่วมตัวเลย
‪อ๋อ เอ่อ ในห้องร้อนมากน่ะ
‪ร้อนจัง นายไม่ร้อนเหรอ
‪นายเข้าวัยทองหรือไง หา
‪วันนี้นายแปลกๆ หลายอย่างเลยนะ
‪แปลกอะไร
‪ฉันกลัวนายกินข้าวคนเดียวจะเหงา
‪เลยอุตส่าห์ขึ้นมาหานะ
‪- ฉันกินเสร็จแล้ว ‪- หา กินเสร็จแล้วเหรอ
‪อือ เดี๋ยวข้าวนายชืดนะ ‪นายก็รีบลงไปกินข้าวเถอะ
‪- ไปเร็วเข้า ‪- นายทำตัวน่าสงสัยนะ
‪ไม่พาพี่กลับขึ้นห้องด้วย นายมัน...
‪โธ่ ก็พี่อยู่กับนายไง
‪- แอบทำอะไรคนเดียวในห้องวะ ไอ้นี่ ‪- เฮ้ย
‪เฮ้อ แจซู โอ๊ะๆ แจซู
‪- ใช้กำลังเลยแฮะ ‪- เปล่า
‪- แรงเยอะนะเนี่ย ‪- ไม่ๆ
‪- นายรู้จักฉันดีใช่ไหม ‪- อือ รู้สิ
‪- รู้ใช่ไหม ‪- อือ
‪- ระวังตัวไว้ให้ดีนะ ‪- ได้
‪- ฉันรออยู่ข้างล่างนะ มีอะไรก็โทรมา ‪- อือ ได้เลย
‪เปิดประตู
‪เปิดเดี๋ยวนี้
‪เปิดเร็วๆ สิ
‪ถ้าให้นอนค้าง ฉันจะเปิดให้
‪- เปิดก่อน ถ้าเปิด... ‪- ก็จะลากฉันออกไปน่ะสิ
‪ไม่หรอก ไม่ลากออกมาหรอก
‪จริงเหรอ
‪อือ จริงๆ เปิดก่อนสิ
‪ก็ได้
‪เปิดแล้ว
‪พออยู่แบบนี้ ‪เราเหมือนโรมิโอกับจูเลียตเลยนะ
‪นั่นสิ ศัตรูคู่แค้น
‪คู่ที่ชะตาเลวร้าย ‪จนไม่น่าพบเจอกันเลย
‪บุพเพสันนิวาสต่างหาก พรหมลิขิต
‪ชะตากรรมที่น่าเศร้าน่ะสิ ‪พากันตายทั้งคู่
‪รู้ไหมว่าทำไมถึงตายคู่
‪เพราะจูเลียตดื่มยานอนหลับคนเดียว
‪ถ้าพวกเขาดื่มแล้วหลับไปทั้งคู่ ‪ก็คงไม่ตายหรอก
‪เพราะงั้นพวกเรามานอนด้วยกันเถอะ
‪นั่นมันเหตุผลบ้าบออะไรน่ะ
‪- ไม่รีบเปิดประตูอีก ‪- ฉันจะนอนค้าง
‪- เปิดประตู ‪- นายมานอนข้างๆ ฉัน
‪เปิดก่อนที่ฉันจะพังเข้าไป
‪หรือนอนกับพี่นายสามคนดี
‪พี่คะ...
‪หือ ท่อแตกเหรอ
‪ท่อน้ำยังดีๆ อยู่เลย จู่ๆ แตกได้ไง
‪ฉันขึ้นไปดูให้ไหม...
‪ไม่ต้องๆ ห้ามขึ้นมา
‪ตกใจหมด
‪- ท่อน้ำคงเก่าแล้วเลยพังน่ะ ‪- มันสกปรก
‪- พรุ่งนี้คงต้องเรียกช่างมาซ่อม ‪- เป็นหวัดบ่อยเหรอ
‪เป็นบ่อยมากเลย
‪ตอนนี้น้ำนองทั่วห้องเลย
‪ฉันคงต้องทำความสะอาดทั้งคืน
‪ไม่ๆ ไม่เป็นไร ฝากดูแลพี่ก็พอ
‪อือ โอเค ขอบใจนะ แจซู
‪อือ วันนี้ฉันชอบนายมากกว่า
‪เปิดประตู
‪แสดงเก่งนะเนี่ย
‪ไม่ไปเป็นนักแสดงซะล่ะ ‪มาเป็นผู้ดูแลทำไม
‪คำโกหกของนายมีความจริงใจอยู่
‪จนอยากจะหลงเชื่อเลย
‪พี่น่ะ
‪พี่ชายฉัน
‪มองหน้าฉันอยู่เสมอ
‪สายตาฉัน
‪รูปคิ้ว
‪มุมปาก
‪- ริ้วรอยทุกๆ จุด ‪- เขาโมโหล่ะ
‪เขาสังเกตสีหน้าของฉัน
‪จะได้รู้ว่าฉันรู้สึกยังไง
‪ต่อให้เจ็บปวดไปทั้งร่าง ‪เหมือนถูกฉีกแขนขา
‪ทรมานใจเจียนตาย
‪แค่ฉันฝืนยิ้มให้เท่านั้น
‪พี่ก็จะมองรอยยิ้ม
‪แล้วเชื่อว่าฉันมีความสุข
‪แค่พี่คิดแบบนั้นก็พอแล้ว
‪ถึงมันจะปลอมก็ไม่เป็นไร
‪การยิ้มให้
‪ไม่ใช่เรื่องยากอะไร
‪- "เป็นคนที่ไม่มีกึ๋นเอาซะเลย ‪- เป็นคนที่ไม่มีกึ๋นเอาซะเลย
‪- คนอื่นได้ดีกว่า อิจฉามากเลยเหรอ ‪- คนอื่นได้ดีกว่า อิจฉามากเลยเหรอ
‪- ทำไมล่ะครับ ‪- ทำไมล่ะครับ
‪- ท่าไม่ดีซะแล้ว ‪- ท่าไม่ดีซะแล้ว
‪- ฉันรู้จักนิสัยเขาดี ‪- ฉันรู้จักนิสัยเขาดี
‪- ปกติเขาเป็นคนอ่อนโยน ‪- ปกติเขาเป็นคนอ่อนโยน
‪- แต่ถ้าโมโหขึ้นมาก็ไม่สนใคร ‪- แต่ถ้าโมโหขึ้นมาก็ไม่สนใคร
‪- วันนี้ลางไม่ดีเลยแฮะ" ‪- วันนี้ลางไม่ดีเลยแฮะ
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ถ้างั้นยิ้มให้ฉันด้วยสิ
‪ถ้าไม่ใช่เรื่องยาก ก็ยิ้มหน่อยสิ
‪รีบนอนเถอะ ดึกแล้ว
‪ตอนเด็กก็เป็นแบบนั้นเหรอ
‪ฉันเห็นจากรูป
‪ตอนนั้นก็ฝืนยิ้มเหรอ
‪ไม่รู้
‪จำไม่ได้ มันนานแล้ว
‪งั้นผู้หญิงคนนั้นล่ะ
‪ผู้หญิงที่นายเคยชอบ
‪คนที่แววตาเหมือนกันกับฉัน
‪เคยนึกถึงเธอบ้างไหม
‪- คิดถึงไหม ‪- ไม่
‪อยากลืมมากกว่า
‪คงจะเป็นผู้หญิงที่เลวร้ายมากสินะ
‪ฉันต่างหากที่เลว
‪ฉันเอง
‪เด็กคนนั้นช่วยฉันไว้
‪แต่ฉันกลับหนี
‪อย่างขี้ขลาด
‪หลังจากนั้น
‪ก็ยังหนีมาตลอด
‪งั้นเมื่อกี้มาทำไม
‪แทนที่จะหนีไป นายวิ่งมาหาฉันนี่นา
‪ก็เลยเสียใจอยู่นี่ไง
‪แต่ก็ขอบอกว่า...
‪เท่ไม่เบาเลยนะ
‪อะไรน่ะ
‪นี่ จองแทๆ
‪อะไร มีอะไร เสียงอะไรน่ะ
‪- พยาบาลๆ เรียกพยาบาลเร็ว ‪- หา
‪- บ้าเอ๊ย ‪- เร็วสิ
‪เป็นอะไรเนี่ย นี่ อาจารย์โก
‪เขาเป็นอะไรเนี่ย
‪ได้ยินผมไหม
‪โอ๊ย หนวกหูๆ หนวกหู
‪คุณแจซู หนวกหูจังเลย
‪คุณแจซูเหนื่อยเหรอ เหนื่อยใช่ไหม
‪เพราะแข็งแรงเลยเหนื่อยใช่ไหม
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม หนวกหูจัง
‪หนวกหู
‪(กังวล ตกใจ ประหม่า กลัว)
‪(เกลียด หงุดหงิด โกรธ ไม่ยุติธรรม)
‪โอ๊ย ปวดหลัง
‪ตายจริง เหนื่อยแย่เลย ลูกสาวแม่
‪ทำงานทั้งคืน ก้นแฟ่บลงเยอะเลย
‪- เอ้า ‪- เดี๋ยวหนูเอาขึ้นไปให้เขาเอง
‪จริงๆ เลย
‪นี่
‪เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
‪ฉันนอนที่นี่ไง ‪ถึงได้มาอยู่นี่เช้าขนาดนี้
‪แล้วเธอล่ะ
‪ทำงานพิเศษเหรอ ส่งนมด้วยหรือไง
‪ฉันก็อยู่ที่นี่
‪นี่บ้านฉัน
‪ถ้างั้น
‪เธอเป็นคนพามุนคังแท ผู้ชายคนนั้น
‪เข้ามาอยู่บ้านนี้สินะ
‪ใช่ ฉันเป็นคนเสนอเรื่องบ้าน
‪แล้วก็แนะนำโรงพยาบาลด้วย
‪แต่คุณคังแทตัดสินใจเอง
‪พูดเหมือนเขากลับมาที่ซองจิน ‪เพราะเธอเลยนะ
‪ชอบเขาหรือไง
‪ใช่สินะ แล้วสารภาพหรือยังล่ะ
‪- เธอไม่จำเป็นต้องรู้ ‪- ฉันสารภาพไปแล้วนะ
‪"รักนะ
‪บอกว่ารักไง
‪ฉันบอกว่ารัก"
‪สารภาพร้อนแรงแบบนี้เลย
‪- อย่ามาโกหก ‪- ฉันพูดจริงนะ
‪ก็เขาชอบมองฉัน ‪ด้วยสายตาเหมือนหวังอะไรอยู่
‪ฉันเลยให้สิ่งที่เขาต้องการ
‪ทำทานเหรอ
‪ยัยหัวขโมย
‪- ว่าไงนะ ‪- อย่ามาหลงเขาสิ
‪เขาเป็นของฉันแต่แรกแล้ว
‪เธออยากได้อะไร ‪ก็ต้องเป็นของเธอหมดเลยสินะ
‪ถ้าไม่ได้มา ต่อให้ต้องพังมันกับมือ ‪ก็จะเอามาให้ได้
‪พอเอาไปเล่นจนเบื่อแล้ว ‪ก็ทิ้งเหมือนของไร้ค่า
‪นั่นเรียกว่าความรักเหรอ
‪เธอมันก็แค่ยึดติด
‪แล้วก็โลภเท่านั้นแหละ
‪ชอบเล่นละครสินะ
‪ตีสองหน้า มารยา เสแสร้ง
‪ทำตัวเป็นคนดี อ่อนแอ ‪แอ๊บไร้เดียงสาตลอด
‪เพราะงั้นเธอถึงได้โดนเด็กคนอื่น ‪คว่ำบาตรไง รู้ไหม
‪นังบ้า...
‪นังปีศาจร้ายสารเลว
‪อยากตายหรือไง
‪- หล่อนนั่นแหละไปตาย ‪- นี่ ไปกินยาผิดสำแดงมาหรือไง
‪- หล่อนนั่นแหละ เมายาเหรอ ‪- นังนี่
‪- จะไม่ปล่อยใช่ไหม ‪- แก
‪กินยาไม่เขย่าขวดหรือไง
‪- แก ‪- นังบ้านี่
‪เพราะงี้ไงถึงชวดตลอด
‪- นังบ้า ‪- บ้าไปแล้วหรือไง
‪โกมุนยอง
‪ปล่อย
‪ปล่อยมือ
‪- อะไร ‪- เสียงอะไรเนี่ย
‪มีอะไรกัน
‪เดี๋ยว นังนั่นตบฉันก่อนนะ
‪พอสักที
‪ทำไม ทำไมต้องโวยวายใส่ฉันด้วย
‪นังคนสองหน้ามันตบฉันก่อนนะ
‪ฉันไม่สนหรอกว่าใครเริ่มก่อน
‪- แล้วทำไมเข้าข้างมันคนเดียว ‪- ใครเข้าข้าง
‪"โกมุนยอง"
‪เมื่อกี้นายเรียกแต่ชื่อฉันนี่
‪เลิกงอแง กลับบ้านเธอไปซะ
‪ไปด้วยกัน ‪ย้ายออกจากบ้านโทรมๆ แบบนั้นเลย
‪- ฉันปล่อยให้นายอยู่นี่ไม่ได้ ‪- ไม่ต้องมายุ่ง
‪ฉันจะอยู่ไหนก็เรื่องของฉัน
‪แล้วก็...
‪ฉันไม่ใช่ของของเธอ
‪ได้ยินตั้งแต่ตอนไหน
‪"รักนะ
‪บอกว่ารักไง" ได้ยินตั้งแต่ตอนนั้น
‪เอาไป
‪ความรักที่เธอทำทานให้ตอนนั้น ‪ฉันคืนให้เป็นเงินแล้วกัน
‪บ้าเอ๊ย
‪นังคนสองหน้า
‪พี่ พี่ครับ พี่
‪พี่ครับ พี่
‪พี่ คือผม...
‪ไม่ได้แตกสักหน่อย ไม่แตกสักนิด ‪ไม่เห็นแตกเลย
‪ไม่แตกสักนิด ไม่เห็นแตกเลย
‪ไม่ได้แตกสักหน่อย...
‪พี่
‪ผมขอโทษ
‪ผมโกหก
‪การโกหกเป็นสิ่งไม่ดี ‪ถ้าโกหกจะถูกจับไป
‪สัญญาแล้วไงว่าจะไม่ทำ
‪ผมผิดไปแล้ว
‪ผมจะไม่ทำอีกแล้วนะ
‪ยกโทษให้ผมสักครั้งนะ
‪คุณนักเขียนโกมุนยอง
‪ทำไมเธอถึงสวมชุดนั้น
‪- หือ ‪- เสื้อยีนส์ตัวนั้น เสื้อยืดตัวนั้น
‪"เข้าได้กับทุกอย่าง" ‪ซื้อที่โบมุลมาร์ตตอนลดราคา
‪ราคา 9,900 วอน ซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง
‪เสื้อนายนี่ เสื้อนายชัดๆ
‪ผมให้ยืม เมื่อวานฝนตกนี่
‪ชุดเธอเปียกหมด ผมเลยให้ยืม
‪- แล้วเสื้อฉันล่ะ ‪- หือ
‪เสื้อฉันสวยๆ ก็มี ‪ของฉันที่สวยๆ มีตั้งเยอะ
‪ถ้าเธอมาคราวหน้า เดี๋ยวผมเอา ‪ของพี่ให้เธอใส่ ที่มีรูปไดโนเสาร์
‪ตัวอุลตราซอรัส ราคา 27,000 วอน
‪ราคา 27,000 วอนแพงกว่า 9,900 วอน
‪ถึงของแพงจะไม่ได้ดีกว่าเสมอไปก็เถอะ
‪ได้ เดี๋ยวคราวหน้าผมเอาให้เธอใส่นะ
‪สัญญาเลย
‪นะ
‪พี่ครับ
‪ลุกขึ้นกินข้าวมา
‪จะร้องไห้ก็ต้องมีแรงสิ ‪ถึงจะร้องได้เต็มที่
‪นี่ ลุกขึ้นมา
‪หนูไม่กิน
‪เด็กคนนั้นใช่ไหม
‪เพื่อนที่แกเคยพามา ‪ตอนแม่เปิดร้านอาหาร
‪ไม่ใช่เพื่อนสักหน่อย
‪โดนดึงผมไปเยอะเลยเหรอ
‪แกแพ้ใช่ไหม
‪ก็เลยร้องไห้เพราะรู้สึกไม่ยุติธรรม
‪โกมุนยอง...
‪เขาเรียกแต่ชื่อยัยนั่น
‪แถมไม่มองหนูเลยสักนิด ‪เอาแต่มองยัยนั่น
‪กับหนูพูดสุภาพด้วยชัดถ้อยชัดคำ
‪แต่พูดเป็นกันเองจะตายกับยัยนั่น
‪เรื่องนั้น ทำเอาร้องไห้คร่ำครวญ ‪ขนาดนี้เลยเหรอ
‪เขาสนิทกับหนูมากกว่าอีก
‪ทำไมเรียกหนูคุณจูรี
‪แต่ทำไมยัยนั่น ‪เขาถึงเรียกโกมุนยองเฉยๆ
‪แถมเสื้อนั่น ‪เขาซื้อหนึ่งแถมหนึ่งหารกับหนู
‪เอาให้ยัยนั่นใส่ได้ยังไง
‪แล้วให้ไปนอนในห้อง...
‪ให้ยัยนั่น ‪นอนค้างที่ห้องนั้นได้ยังไง
‪เขาก็คงมีเหตุจำเป็นนั่นแหละ
‪คังแทไม่ใช่คนที่จะ ‪แอบเอาผู้หญิงเข้าห้อง
‪มานอนกกกันสักหน่อย
‪ไม่ต้องห่วงน่า แกยังมีโอกาสอีกเยอะ
‪ว่าแต่แม่รู้ได้ยังไงคะ
‪อะไร เรื่องที่แกชอบคังแทเหรอ
‪หมาในละแวกนี้ยังรู้เลย มา อ้าปาก
‪จะมัวอมพะนำอยู่ทำไม
‪ถือโอกาสนี้สารภาพกับเขาไปเลย
‪- ถ้าเขาปฏิเสธล่ะ ‪- ก็รุกอีก
‪ถ้าเขาหนีไปล่ะ
‪ก็ตามไปให้สุดหล้าฟ้าเขียว
‪แม่ก็พยายามขนาดนั้น ‪เพื่อให้มีแกนี่แหละ
‪เอ้า
‪ว่าแต่ มุนยองโตมาสวยเชียว
‪สวยตรงไหนเล่า
‪ไม่เห็นสวยเลย
‪(โรงอาบน้ำสาธารณะนิวซองจิน)
‪นี่คุณ รับโทรศัพท์สักทีเถอะ
‪ปัดโธ่
‪- อือ ‪- ท่านประธาน
‪- เรื่องใหญ่แล้วค่ะ ‪- นี่
‪บอกแล้วไง ถ้าไม่คอขาดบาดตาย ‪ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับฉัน
‪แต่เราจะตายกันหมดแล้วนะคะ
‪หา
‪พออ่านผลงาน
‪ก็อ่านสุขภาพจิตนักเขียนได้ง่ายๆ เลย
‪งั้นรู้ไหมว่าตอนนี้ฉันจะทำอะไร
‪แต่ปากกาน่ะ ฉันก็จับได้เหมือนกัน
‪ลาก่อน
‪เขารับการผ่าตัดเส้นเลือดในสมองแตก
‪นอนอยู่สองวันถึงฟื้นค่ะ
‪ถึงว่าล่ะ ช่วงนี้ทำไมหมาบ้าเงียบนัก
‪ท่านประธาน ดูนี่สิครับ
‪ค่ารักษากับค่าเสียหายที่เขาเรียกมา ‪เยอะมากเลยนะครับ
‪ถ้าไม่จ่ายตามที่เรียก
‪เขาจะส่งคุณนักเขียนเข้าคุก ‪ไม่ก็คว่ำบาตรจริงๆ
‪ทำยังไงดีคะ
‪บริษัทเหลือเงินติดสินบนได้เท่าไร...
‪ไม่สิ ไปเรียกหัวหน้าฝ่ายบัญชีมา
‪เขายื่นใบลาออก ‪จากนั้นก็ติดต่อไม่ได้นานแล้วค่ะ
‪แล้วทำไมเพิ่งมาบอกตอนนี้ล่ะ ยัยบ้า
‪ก็ไม่ได้ถามนี่คะ
‪ท่านประธานคะ ‪โรงพิมพ์กับโกดังกระจายสินค้า
‪โทรมาจิกว่า ‪เงินที่ค้างไว้จะจ่ายเมื่อไหร่
‪ท่านประธาน ‪ที่ไปซองจินมา เป็นไงบ้างครับ
‪- เธอเขียนผลงานใหม่อยู่ใช่ไหมคะ ‪- พวกเราจะไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
‪- ท่านประธาน ‪- ท่านประธาน
‪- ฟื้นสิครับ ‪- ท่านประธาน
‪- ท่านประธาน
‪- ตายแล้ว ท่านประธาน ‪- ท่านประธาน
‪ท่านประธาน
‪- ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ ‪- เงียบก่อน เดี๋ยวก่อน
‪เดี๋ยวนะ
‪เฮ้อ ไม่ๆ
‪ซึงแจ
‪คะ
‪เธอปีนเขาบ้างไหม
‪ค่ะ
‪ฉันเป็นหัวหน้าชมรมปีนเขาค่ะ
‪(ปิด)
‪นอนด้วยกันแล้วเหรอ
‪คบกันหรือไง
‪นายชอบยัยโรคจิตนั่นเหรอ
‪เมาแล้วเหรอ
‪แล้วทำไมถึงขับอัลเบอร์โต้ตากฝน ‪ไปรับเธอมาล่ะ
‪พาผู้หญิงที่ไม่ได้ชอบกลับมาด้วยทำไม
‪หาข้าวให้กิน หาที่ให้นอนทำไม
‪นายทำงานการกุศลเหรอ ‪เข้าลัทธิอะไรหรือไง
‪เหล้านี่จืดชืดจัง
‪คังแท อย่าทำอะไรที่ไม่เคยทำเลย
‪เดี๋ยวได้โสด ‪ก่อนวัยอันควรหรอก เจ้าบ้า
‪ตายก่อนวัยอันควร ไม่ใช่โสด
‪ยังไงก็เถอะ ระวังตัวไว้
‪ลืมไปแล้วเหรอ
‪ยัยผู้หญิงคนนั้นใช้มีดแทงนาย ‪ตั้งแต่วันแรกที่เจอกันเลยนะ
‪นั่นสิ
‪ตายจริง นี่นาย เพิ่งจะนึกออกเหรอ ‪หลงๆ ลืมๆ หรือไง
‪- ฉันลืมที่ไหน ‪- นี่
‪พวกโรคจิตไม่สนหรอกว่าจะเพศไหน ‪อายุเท่าไร ใช่คนในครอบครัวไหม
‪เผลอสบตาก็กลายเป็นปีศาจหมด
‪นี่ ดูแผลเป็นนี่ ‪แล้วคอยเตือนตัวเองไว้
‪คราวหน้าอาจไม่ใช่มือนาย โธ่เอ๊ย...
‪นี่ อาจเป็นแบบนี้ก็ได้
‪นั่นสิ
‪หลีกเลี่ยงคงดีที่สุดสินะ
‪ใช่สิ ไม่ต้องไปยุ่งกับหล่อนเลยนะ
‪แค่ไม่ให้เธอเห็นก็พอแล้วเนอะ
‪อือ ห้ามเข้าใกล้เลย
‪แต่ว่านะ แจซู
‪ช่วงนี้ฉันลืมอยู่บ่อยๆ
‪- อะไร ‪- ทุกอย่าง
‪ทั้งแผลนี่
‪ทั้งผีเสื้อ
‪แล้วก็เรื่องพี่ด้วย
‪บางครั้งฉันก็ลืมมันไปหมด
‪เพราะงั้น
‪นายช่วยคอยเตือนฉัน
‪แบบนี้ด้วยนะ
‪ช่วยให้ฉันได้สติหน่อย
‪เข้าใจแล้ว
‪ฉันเข้าใจแล้ว เลิกยิ้มแบบนั้นสักที
‪ทำไม
‪- เหมือนโจ๊กเกอร์เหรอ ‪- เปล่า
‪มันเหมือนชักกี้ เจ้าบ้า
‪(ไม่ปิด)
‪ความรักที่เธอทำทานให้ตอนนั้น ‪ฉันคืนให้เป็นเงินแล้วกัน
‪คงพอเป็นค่าแท็กซี่
‪บ้าเอ๊ย
‪"ให้แล้วก็ไปซะ" สินะ
‪ฉันมีค่าแค่สามหมื่นวอนเหรอ
‪ตัวเองใช้ชีวิตอย่างกับขอทาน
‪ก็แค่ของถูก ของถูกๆ กล้าดียังไง
‪โธ่เอ๊ย
‪ของถูกๆ
‪ไอ้ของถูกเอ๊ย
‪ให้ตายสิ
‪กลับกลอกไปมาจนสับสนไปหมด
‪คนหลายบุคลิกหรือไง
‪พี่ครับ หลับแล้วเหรอ
‪พี่ชอบผม หรือชอบโกมุนยองมากกว่า
‪ผมชอบพี่มากกว่านะ
‪พี่คือทุกอย่างของผม
‪ใครน่ะ
‪ให้ตายสิ
‪มุนยอง
‪พวกเราแย่แล้ว
‪แล้วยัยนั่นอะไร
‪ฉัน...
‪โดนท่านประธานหลอกมาค่ะ
‪นอกจากเงินประกันบริษัท
‪ที่เหลือก็เอาไปยัดปาก ‪ชดเชยให้ไอ้หมาบ้า
‪จ่ายเงินเดือนที่ค้าง ‪เงินชดเชยเลิกจ้าง
‪จ่ายหนี้ที่ค้างบริษัทต่างๆ ไว้จนหมด
‪ตอนนี้ไม่เหลือเลยสักวอน
‪มีแค่ฉันที่ไม่ได้เงินชดเชย
‪แต่ดันซื้อกระเป๋าเดินทางให้ ‪บอกว่าจะให้ไปทำงานต่างจังหวัด
‪- เป็นนักต้มตุ๋นเหรอคะ ‪- นี่
‪ก็ลากมาเพราะจะรับผิดชอบ ‪ชีวิตที่เหลือของเธอไง ยัยบ้า
‪หมดเนื้อหมดตัว ‪จะมารับผิดชอบชีวิตคนอื่นได้ยังไง
‪นี่ ใครหมดเนื้อหมดตัวกัน
‪ฉันยังมีโกมุนยอง ‪เป็นความหวังอันยิ่งใหญ่อยู่
‪ใช่ไหม
‪ออกไป
‪โอ๊ย หงุดหงิดชะมัด
‪- นี่ มุนยอง ‪- ทำไมฉัน...
‪ต้องเป็นความหวังให้คนที่ล้มเหลวด้วย
‪นี่ แล้วทั้งหมดนี่ ‪มันเป็นเพราะใครกันล่ะ
‪เพราะคุณไง
‪ใช่ เพราะฉันเอง
‪เป็นเพราะประธานที่ไร้ความสามารถ
‪- จะเป็นความผิดใครล่ะ ‪- คนไม่ได้เรื่อง
‪รู้แล้วก็ออกไปซะ
‪มุนยอง อย่าทำแบบนี้เลย
‪ตอนที่เธอเขียนหนังสือ ฉันขอแค่ ‪ได้อยู่ข้างๆ คอยช่วยเหลือเธอนะ
‪คราวก่อนเธอชวนให้มาอยู่ด้วยกันนี่ ‪เธอพูดแบบนั้นนี่นา
‪แล้วคราวนั้นใครล่ะที่หนีไป
‪เดี๋ยวจะมีคนมาอยู่ที่นี่
‪ใคร
‪อย่าบอกนะ...
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪พ่อหนุ่ม
‪นี่ พ่อหนุ่ม
‪ขอบคุณครับ
‪ฉันจับตาดูพ่อหนุ่มมาสองสามวันแล้ว
‪เธอบุคลิกดีและหล่อเหลามาก
‪ร่างกายก็ดูแข็งแรง พึ่งพาได้
‪(บัตรเจ้าหน้าที่)
‪"มุนคังแท"
‪ชื่อก็ดูดีนะ
‪อายุเท่าไรเหรอ
‪สามสิบครับ
‪แล้วพ่อแม่ล่ะ
‪เสียแล้วครับ
‪ทั้งคู่เลยเหรอ
‪โธ่ ตายจริง
‪คนรักล่ะ
‪ไม่มีครับ
‪คุณพยาบาลเมื่อกี้ ‪แอบชอบพ่อหนุ่มฝ่ายเดียวเหรอ
‪อะไรนะครับ
‪งั้นก็ดีเลย
‪อะไรเหรอครับ
‪ฉันว่าจะแนะนำสาวสวยน่ารัก ‪ที่เหมาะกับพ่อหนุ่มให้น่ะ
‪ไม่ครับ ไม่ดีกว่า
‪ไม่ใช่เพราะแกเป็นลูกสาวฉันหรอกนะ
‪แต่เพราะแกสุดยอด ‪จนไม่อยากยกให้คนอื่น
‪ถ้าแกมาเยี่ยมฉัน ‪ลองไปเจอกันดูสักครั้งนะ
‪ครับ ผมจะลองคิดดูนะครับ
‪ผมขอตัวนะครับ ต้องไปทำงานแล้ว
‪เปลี่ยนใจเมื่อไหร่ก็บอกนะ ‪อย่าลืมล่ะ
‪ทั้งสองคนเหมาะสมกันจะตาย
‪ไม่ใช่
‪ไม่ได้
‪ไม่
‪สีเขียวล่ะ
‪ไม่ ไม่ได้
‪อันนี้เหรอ
‪เฮ้อ
‪การเริ่มต้นทำอะไรสักอย่าง ‪มันยากใช่ไหมล่ะ
‪ถ้าเริ่มก้าวแรกแล้ว ‪ที่เหลือก็ง่ายดายมาก
‪เอาล่ะ ทีนี้ คุณจิตรกร ‪แสดงความสามารถหน่อยซิ
‪ไม่ได้ ไม่ได้นะ
‪ไม่ได้
‪- ขอโทษๆ ‪- ทำแบบนั้นทำไม
‪- ผิดไปแล้ว ‪- แย่มากนะ
‪- มานี่เลย มานี่ ‪- จะไม่ทำอีกแล้ว
‪- คุณซังแท ‪- ทำแบบนั้นไม่ได้นะ
‪ผอ.ก็บ้าไปแล้วเหรอ ว่าไหมครับ
‪ร้องไห้ทำไมอีกครับ
‪- สัญญากันแล้วว่าจะไม่ร้องนี่ ‪- ทำพังหมดเลย
‪- คุณอารึม ‪- ฉันอิจฉาค่ะ
‪ฉันก็อยากเล่นวิ่งไล่จับแบบนั้นบ้าง
‪จับมือผมไว้นะ เราไปกินยากันเถอะ ‪ไปกินยากัน
‪- ต้องโดนดุนะ ‪- ไม่ๆ
‪อยากโดนดุเหรอ
‪โลกนี้มีคนไข้ที่ไม่สวมชุดคนไข้ ‪มากกว่าเยอะเลย
‪- ทำไมๆ ทำไมทำแบบนั้น ‪- ตายแล้ว
‪อยากโดนดุเหรอ
‪อ้าว นักเขียนโก
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪ก็ไม่ดีเหมือนปกติ เรียกมาทำไมคะ
‪ผมได้ยินเรื่องคุณกับคุณพ่อแล้ว ‪ขอโทษจริงๆ นะครับ
‪ผอ.เป็นคนบีบคอฉันเหรอคะ
‪ยังไงผมก็เป็นคนเขียนใบสั่งยา ‪ให้คุณพาเขาไปเดินเล่นนี่ครับ
‪งั้นก็เกิดเหตุเพราะการรักษา
‪ก่อเรื่องแล้วขอโทษ ‪ด้วยคำพูดเฉยๆ ไม่ได้หรอกค่ะ
‪งั้นเอาอย่างนี้แล้วกันครับ
‪บีบคอผมเลย บีบเลยครับ
‪ตาแก่นี่บ้าจริงๆ
‪เสียงผีร้องเพลงเหรอ
‪ค่ะ
‪ที่ว่าเมื่อคืนได้ยินตอนดึกๆ ‪ประมาณกี่โมงเหรอคะ
‪ไม่รู้สิ
‪วันนี้เป็นวันอะไรยังไม่รู้เลย
‪ฉันแค่ไปเข้าห้องน้ำแล้วได้ยินน่ะ
‪งั้นตอนนั้นเห็นใคร ‪ที่ห้องคนไข้ชาย 203
‪หรือที่ทางเดินไหมคะ
‪ถ้าบอกว่าเสียงร้องเพลงของผี ‪ก็ต้องเป็นผีสิ
‪คุณพยาบาลนัม
‪เชื่อเรื่องไร้สาระที่ยัยนั่นพูดเหรอ
‪ไม่ใช่เรื่องไร้สาระสักหน่อย
‪ฉันได้ยินเต็มสองหูเลยนะ
‪นั่นเธอหูแว่ว ‪เป็นสิ่งยืนยันว่าเธอเป็นบ้า
‪นี่ ฉันไม่ได้บ้านะ
‪ใช่แล้วค่ะ คุณคงได้ยินจริงๆ
‪ถ้างั้นฉันสินะที่บ้า
‪พอได้มายืนด้วยกันแบบนี้
‪คิดถึงสมัยก่อนเลยนะคะ
‪ตอนที่ฉันโดนคนไข้ตบ
‪เลยขึ้นไปร้องไห้ ‪ที่ดาดฟ้าโรงพยาบาลยงริม
‪คุณคังแทก็ขึ้นมาแล้วพูดคำนั้น
‪"ตบผมสักทีไหมครับ จะได้สบายใจขึ้น"
‪ผมไม่นึกว่าคุณจะตบผมจริงๆ
‪ฉันท่าจะบ้า ทำไมถึงได้ทำแบบนั้นนะ
‪แต่ยังไงเรื่องนั้นก็ทำให้ ‪เราสนิทกันมากขึ้นนี่คะ
‪ไม่ใช่เหรอคะ
‪เราไม่ได้สนิทกันเหรอ
‪คุณจูรี
‪อยากตบผมอีกสักทีไหมครับ
‪ทำไมคะ
‪เพราะเดี๋ยวคงมีเรื่อง ‪ให้คุณเสียใจอีก
‪นี่ฉัน...
‪โดนปฏิเสธแล้วเหรอคะ
‪อย่ามีใจ
‪ให้คนอย่างผมเลยครับ
‪ผมไม่คู่ควรเลยสักนิด
‪เพราะถึงยังไง
‪ก็จะจากไปอยู่แล้วเหรอคะ
‪ฉันไม่สนหรอกค่ะ แค่...
‪ยังไงฉันก็จะชอบต่อไป ‪เพราะใจฉันเป็นของฉันนี่
‪ขอร้องนะคะ
‪ฉันหวังว่า
‪คุณจะไม่รู้สึกกดดัน
‪แล้วหนีไปเพราะฉัน
‪ถ้าเป็นแบบนั้น
‪ฉันคงรู้สึกว่าตัวเองน่าสมเพช
‪และเสียใจมากเลยค่ะ
‪ระหว่างที่ยังอยู่เมืองซองจิน
‪ช่วยอยู่ที่บ้านฉันนะคะ
‪แม่ฉันชอบมากเลยนะ
‪แล้วก็...
‪พี่ซังแทก็มีความสุขดี ‪กับการอยู่ที่บ้านฉันนี่นา
‪ขอร้องล่ะค่ะ
‪โอจีวังนิสัยไม่ดี
‪โอจีวัง
‪โอจีวังนิสัยไม่ดี โอจีวังน่ะ
‪ถึงโอจีวังจะเป็นหมอ ‪แต่ก็นิสัยไม่ดีเลย
‪โอจีวังเร็วมาก วิ่งเร็วจริงๆ ‪นิสัยไม่ดี
‪นึกว่าจะรักษามารยาท ‪เกาหลีเป็นประเทศผู้ดีแห่งตะวันออกนะ
‪พี่คะ
‪- ไปเล่นกับฉันไหม ‪- ครับ
‪(รายการบริหารทรัพยากร)
‪เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถ ‪ติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาฝาก...
‪รถ รถคันนี้ซื้อมาเท่าไรเหรอครับ
‪เกินล้านไหม หรือสองล้านวอน
‪แพงกว่านั้น ร้อยเท่าพันเท่า
‪คุณนักเขียนมีเงินเท่าไรเหรอ ‪รวยมากไหมครับ
‪มีมากกว่าพี่ร้อยเท่าพันเท่า
‪พี่ชอบเงินสินะ
‪ครับ ชอบเงิน เงินก็ชอบ รถก็ชอบ
‪แล้วก็ชอบคุณนักเขียนด้วย
‪ร้อยเท่า พันเท่า หมื่นสองพันเท่า
‪ว่าแต่เราจะไปไหนกันเหรอครับ ‪มืดจังเลย
‪อยู่ไหนเนี่ย
‪ต้องอยู่เวรอีกแล้ว
‪ตามหาพี่ชายอยู่เหรอคะ
‪เห็นเหรอครับ
‪เมื่อกี้เหมือนออกไป ‪กับอาจารย์โกมุนยองนะครับ
‪วันนี้ไม่มีสอนสักหน่อย มาทำไมนะ
‪ไม่รู้สิ
‪ผมขอ...
‪ลูบคุณหน่อยได้ไหมครับ
‪ให้ตายสิ
‪- ชอบไหม ‪- ครับ
‪- ชอบที่นี่ด้วยใช่ไหม ‪- ครับ
‪- อยู่ที่นี่กับฉันไหม ‪- ครับ
‪- ถ้างั้นเซ็นตรงนี้ ‪- ได้ครับ
‪(สัญญาจ้างวาดภาพ)
‪"สัญญาจ้างวาดภาพ"
‪พี่ฉันอยู่ไหน
‪ก็อยู่กับฉันน่ะสิ
‪บอกแล้วไง
‪ว่าอย่ามายุ่งกับพี่ฉัน
‪ลูกจ้างจะพัก...
‪ลูกจ้างจะพักอยู่ ‪ลูกจ้างจะพักอยู่ใน...
‪- ฉันเบื่อๆ เลยชวนมาเล่นด้วย ‪- ที่พักของผู้ว่าจ้าง...
‪มารับไหมล่ะ
‪อยู่ที่ไหน
‪ปราสาทต้องสาป
‪ได้
‪รู้เหรอว่าอยู่ไหน
‪รู้
‪นายรู้ได้ยังไง
‪- ก็ฉันเคยไปที่นั่น ‪- อะไรนะ
‪ตอนที่เธอช่วยชีวิตฉัน
‪ตอนที่ฉันหนีไปจากเธอ
‪นี่นาย
‪รู้อยู่แล้วเหรอ
‪เดี๋ยวฉันไป รอก่อน
‪พี่คะ
‪ฉันเล่าเรื่องปรัมปราให้ฟังไหม
‪อือ
‪กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วในป่าลึก
‪มีสาวน้อยคนหนึ่ง
‪อาศัยอยู่ในปราสาทต้องสาป
‪แม่ของสาวน้อยบอกกับเธออยู่เสมอว่า
‪"เพราะลูกพิเศษมาก
‪ไม่มีทางปรับตัว ‪ใช้ชีวิตในโลกภายนอกได้
‪ลูกจะต้อง
‪อาศัยอยู่ในปราสาทหลังนี้เท่านั้น"
‪แต่สำหรับสาวน้อย
‪ปราสาทนั่นเหมือนคุกไม่มีผิด
‪เธอเลยอธิษฐานกับคุณดวงจันทร์มาเสมอ
‪"ได้โปรด
‪ส่งเจ้าชายรูปงาม ‪มาช่วยหนูออกไปจากปราสาทนี้ที"
‪"จะมาวันนี้ไหม
‪หรือว่าจะมาพรุ่งนี้นะ"
‪สาวน้อย
‪เฝ้ารออยู่ทุกวี่ทุกวัน
‪คือเมื่อกี้ฉัน...
‪ไปให้พ้น
‪(ขอขอบคุณนักแสดงรับเชิญจองซังฮุน)
‪มาอยู่กับฉันเถอะ
‪ที่นี่คือบ้านของเรา ‪ที่นี่คือบ้านเรา
‪ที่นี่จะเป็นบ้านเราได้ยังไง
‪ของฉันนะ ไม่ได้นะ ‪นั่นของฉัน ของฉันนะ
‪คังแท
‪ที่ผ่านมาเธอคอยดูแล ‪เพื่อให้เขาอยู่ได้
‪ตอนนี้เปลี่ยนเป็นผลักดัน ‪ให้เขาทำได้ดูสิ
‪ไม่ได้ ฉันไม่เห็นด้วยเด็ดขาด
‪คนที่ควบคุมตัวเองไม่ได้
‪วันดีคืนดีก็ระเบิดตู้ม ‪ยังคิดจะแบกใครไปด้วยอีกเหรอ
‪พี่คะ รู้จักนิทาน ‪เรื่อง "เคราน้ำเงิน" ไหม
‪คำบรรยายโดย: ‪รติจุฑาภา เกตุทิวากังสดาล