NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Sang-tae.
Od jak dawna wiesz?
Kiedy poznałeś, że to ja?
Mówiłeś, że mam podobne oczy.
Nie uciekasz.
Ani mnie nie unikasz.
Wyrosłeś na świetnego faceta.
Mało powiedziane. Przeszedłeś ewolucję.
Wiedziałem to
w chwili,
w której spojrzałem w twoje oczy.
Niezły z ciebie aktor.
Z łatwością zdobyłbyś Oscara.
Podobało ci się?
Udawałeś, że o niczym nie wiesz. Ale jesteś podły.
Śmiesz mnie oszukiwać?
- Zrobiłaś to samo… - Ja nie…
Nie udawałam, że cię nie znam.
Wiem.
Sam miałem cię rozpoznać.
Ale chciałem cię ignorować.
Chciałem udawać, że cię nie znam, i cię ignorować.
Dlaczego?
Już ci to powiedziałem.
Ocaliła moje życie,
ale uciekłem.
Jak tchórz.
I od tamtej pory ciągle uciekam.
Nie masz dość tych podłych sztuczek?
Czemu nagle się otwierasz?
Żeby zakończyć to jak należy.
Dziękuję,
że uratowałaś mnie
z zamarzniętej rzeki.
Przepraszam,
że uciekłem, gdy jako pierwszy cię polubiłem.
- Żałuję, że odwróciłem się… - Daruj sobie.
Nie mogłem ci tego powiedzieć,
- gdy tu przyszedłem. - Przestań mówić.
To mnie dręczyło.
Dlatego nie mogłem o tobie zapomnieć.
Już nic do mnie nie czujesz?
Mój brat nieźle rozrabia.
Ledwo z nim sobie radzę.
Zajmujesz się nim, a mną nie możesz?
Zajmij się mną. Też cię potrzebuję.
Mam dość bycia kimś, kogo potrzebują inni.
Nie możesz mnie odrzucić.
Ocaliłam ci życie. Pozwoliłam ci żyć.
I ci za to podziękowałem.
Ocaliłaś mi wtedy życie,
więc teraz mam przesrane.
Zabiję cię, jeśli odejdziesz.
Nie możesz uciec. Jesteś mój.
Odbiło ci? Chcesz się zabić?
Nie odchodź.
Mieszkajmy razem.
Pozwól mi odejść.
Gang-tae?
Sang-tae.
W porządku?
Lepiej się czujesz?
Tak.
Dlaczego piłeś?
Wracajmy do domu.
To jest mój dom.
Co?
Muszę tu mieszkać.
Obiecałem.
O czym ty mówisz?
Pani Ko… Jestem też…
Jestem też ilustratorem.
- Daj mi to. - Nie, to moje.
Podpisaliśmy umowę.
Zatrudniłam go jako ilustratora.
Będzie tutaj pracował.
„Pracownik będzie mieszkał u pracodawcy
i rysował tam ilustracje”.
Mówiłam ci.
Nie możesz ode mnie uciec.
Daj mi to, Sang-tae.
Nie, to moje. Nie.
Tak nie można. Wykorzystuje cię.
- Daj mi to. - Nie, to moje.
- Daj mi to. - Chcę być ilustratorem.
- Chcę ten dom. - Sang-tae.
To teraz nasz dom.
To nie jest nasz dom!
Nie! To należy do Sang-tae!
To moje! Nie! To moje!
To moje!
- Sang-tae. - Należy do Moon Sang-tae!
Należę do siebie! Nie jestem twoją własnością!
Sang-tae!
Nie, to moje! Moje!
Nie!
Należę do siebie!
Moon Sang-tae należy do Moon Sang-tae!
Nie jestem twój! Należę do siebie!
Należę do siebie!
Moon Sang-tae! Należę do siebie!
- Przestań. - To moje!
Nie jestem twój!
Nie! To nie twoje!
- Przestań. - Nie jestem twoją własnością!
Sang-tae.
Wróć do środka.
Ja…
Idź.
No idź.
Moon Sang-tae należy do Moon Sang-tae. Nie do ciebie.
Nie należę do ciebie.
Należę do siebie.
Moon Sang-tae należy do Moon Sang-tae.
Nie jestem twój!
Twój brat cię porzucił.
Pora na twoją decyzję.
Porzucisz swojego brata
czy pozwolisz mu, by uwięził cię na całe życie?
Tylko nie skończ
taki niezdecydowany jak wtedy.
ROZDZIAŁ 6 SEKRET SINOBRODEGO
Mamo!
Mamo, dostałem dziś czerwony pas…
Gang-tae!
Czemu to zrobiłeś?
Czemu kazałeś bratu wracać samemu do domu?
Miałeś go pilnować cały dzień!
Co robiłeś, gdy go bili?
Uczysz się sztuk walki, żeby chronić brata.
Jak mogłeś do tego dopuścić? Rety.
MOON GANG-TAE
Moim zadaniem
nie jest chronienie Sang-tae.
Co?
Nie należę do Sang-tae!
Należę do siebie!
Moon Gang-tae należy do Moon Gang-tae!
Co powiedziałeś?
Co ty powiedziałeś?
„Moon Gang-tae
należy do Moon Gang-tae!”
Chcę,
żeby mój brat umarł!
Gang-tae.
To należy do Moon Gang-tae!
Gang-tae!
To należy do Moon Gang-tae!
To należy do Moon Gang-tae.
MOON GANG-TAE
Wstań.
To należy do Moon Gang-tae.
- To moje. - To po to przyjdź.
To moje. Moje!
Oddaj.
Oddaj mi to.
Oddaj.
Masz!
No chodź!
Sang-tae, nie… Rety.
Sang-tae.
To należy do Moon Sang-tae.
Sang-tae!
- Sang-tae… - Gang-tae!
Gang-tae!
Gang-tae! Pomocy!
Gang-tae!
Chcę, żeby mój brat umarł!
Gang… Gang-tae!
Gang-tae!
Gang…
Gang-tae!
- Idź dalej. - Gang-tae!
No idź.
Zostaw go.
Gang-tae!
Pomocy!
Wejdź po lodzie.
Sang-tae!
Wejdź!
Co za nuda.
Sang-tae.
- Gang… Gang-tae. - Sang-tae!
Sang-tae!
Sang-tae, złap mnie za rękę.
Sang-tae!
Sang-tae, pomóż mi wyjść!
Pomocy!
Sang-tae! Pomóż mi!
Sang-tae!
Sang-tae.
Sang-tae!
Pomóc mu?
Czy nie pomóc?
Pomóc mu?
Czy nie pomóc?
Czekaj.
Ocaliłaś mi wtedy życie,
więc teraz mam przesrane.
Sang-tae.
Nie martw się.
Nie da rady cię porzucić.
Pracownik będzie mieszkał u pracodawcy
i rysował tam ilustracje.
Pracodawca uzna pracownika za najlepszego ilustratora na świecie.
Pracodawca kupi pracownikowi
kamper, zamiast mu płacić.
Pracownik ma młodszego brata, który nie lubi się przeprowadzać.
KO MUN-YEONG, MOON SANG-TAE
Przepraszam.
Poproszę to, to i to.
Chcę to.
Wezmę wszystko poza tym.
Myśli pan, że pana przyjmie, bo jej pan to kupi?
Nie o to chodzi. Nie może pisać, gdy ma niski cukier.
Musimy zadbać, żeby co jakiś czas go dostała. Ile płacę?
- Razem 52 200 wonów. - Czemu dla mnie nie jest miły?
Coś tu jest nie tak.
Bo upadła pana firma.
Cholerna gówniaro.
Musimy tam być pierwsi, zanim przyprowadzi kogoś
do tego przeklętego zamku.
Jedz szybko.
Rety, gorące.
Rety.
- Dziś masz wolne? - Tak.
Rodzice wysłali mi ziemniaki, więc ugotowałam…
Co ci się stało w twarz?
Pacjent cię zaatakował?
Nie, nic w tym stylu.
Pobiłeś się z kimś?
Tak?
Pokłóciłem się z bratem.
Nie ściemniaj.
Wygląda, jakby cię pobił.
Rety.
Sang-tae!
Jeśli jeszcze raz pobijesz brata,
to dostaniesz lanie. Słyszysz?
- Nie ma go w domu. - Uciekł?
To nie tak.
Rety, to świetnie.
Sang-tae jest teraz ilustratorem?
To dobrze?
Oczywiście, że tak.
Chciałabym podziękować tej osobie
za danie Sang-tae takiej szansy.
Gang-tae.
Musisz mu kibicować.
Dobrze się nim zajmowałeś.
Teraz pora pozwolić mu, żeby robił, co chce.
Nie możesz zabraniać ludziom robić, co chcą,
albo kogoś lubić.
Poza tym to niemożliwe.
- Kim… - Rety.
- Kto to? - Ten facet.
Starszy brat tego opiekuna.
Wywołał kłótnię w księgarni.
Rety, znów ten opiekun?
Hej, Mun-yeong. Otwórz drzwi.
Otwórz drzwi. Wpuść mnie.
No dobra. Wyważę drzwi. Raz.
Kto tak hałasuje?
Dwa, trzy.
Co tu robisz?
- Wyrzuć go stąd. - Mieszkam tutaj.
- Co? - Ma rację. Mieszkamy razem.
Mieszkamy razem. Ale nie jako małżeństwo.
- Nie jesteśmy nim. - Rety.
Mieszkasz z nim?
„Pracownik będzie mieszkał u pracodawcy
- i rysował tam ilustracje”. - Jakie ilustracje?
Przedstawiam mojego ilustratora.
Jestem Moon Sang-tae, mam 35 lat.
Moja grupa krwi to AB. Urodzony w roku szczura.
Cierpię na autyzm.
Ale sam umiem o siebie zadbać.
Yoo Seung-jae, dyrektor artystyczna. Zajmuję się ilustracjami…
Nie, jestem przeciw tej drużynie!
- Ja jestem za. - Ja też.
Ja też.
Mun-yeong.
Sprawiasz kłopoty, bo nie umiesz nad sobą zapanować.
Jak się nim zajmiesz?
Jeśli oboje coś nabroicie?
Moja zawleczka.
Co takiego?
Mam zawleczkę, więc się nie martw.
Gang-tae.
Mój brat. To mój młodszy brat.
- Poznaliśmy go. - Mój młodszy brat.
Może jest tchórzem, ale to mój młodszy brat.
W porządku?
Przepraszam.
Już dobrze. Wejdźmy.
Dobrze.
Mun-yeong.
Mun-yeong. Hej…
Współpraca autorki z zaburzeniami osobowości
z ilustratorem z zaburzeniami rozwoju.
To będzie wielki sukces albo wielka katastrofa.
Rety.
Stop.
Co?
Daj klucze do auta.
Moje klucze? Po co?
Potrzebuję SUV-a na te górskie drogi.
To i tak moje auto. Żegnam.
Rany boskie.
Chyba oszalałam.
Że też mu to powiedziałam.
Rety. Swoją drogą,
jak nazywa się pisarka, z którą będzie pracował Sang-tae?
Pani Ko Mun-yeong.
Poznała ją pani.
Ko Mun-yeong…
Krzyczał jej imię i nazwisko.
Rety, co ze mną nie tak?
Boże, dlaczego?
Żal mi mojej córki.
- Mamo. - Rety, moje serce.
Czemu się przestraszyłaś?
O czym ty mówisz?
Daj mi szklankę wody. Muszę wziąć lekarstwo.
Przygotuję je.
Zajmie to tylko pięć minut.
Pięć minut.
Znów wybrałeś brata.
Mam kilka warunków.
Pomogłam ci podjąć tę decyzję?
Będzie tu mieszkał w tygodniu.
Na weekendy będę go zabierał.
Nie pomogłam ci?
Proszę.
Jeśli zrezygnuje,
to go stąd zabiorę.
Ani trochę?
I…
Szanuj go najbardziej, jak możesz.
Dobrze, będę.
Mogę ci zaufać?
- Mam podpisać umowę krwią? - Nie wierzysz w obietnice.
Dotrzymam słowa.
Bo obiecuję to tobie.
Nie, proszę…
O nie…
Nie, proszę. Proszę…
Moon Gang-tae!
Zniknęli.
Hej, życie ci niemiłe?
Chcesz, żeby znów cię dźgnęła?
Ostrzegałem cię, żebyś nie zbliżał się do tej suki.
Nie wierzę, że się do niej wprowadziłeś.
Zgłupiałeś? Oszalałeś?
Lepiej wracaj tu, zanim będzie za późno.
Wróć do mnie, proszę!
- Ten gaduła. - Mamo.
Co z Jae-su? Upił się?
Chodzi o…
Cóż…
Ko Mun-yeong.
Ty podła czarownico!
Tutaj będziesz pracował.
Ile książek!
Na górze jest więcej książek.
- Ostrożnie, Sang-tae. - Ale wielki facet!
Ile książek!
Sang-tae uwielbia książki.
A ty co lubisz?
- Nic konkretnego. - Sang-tae poprosił o kampera.
Lubisz podróżować?
- Nigdzie nie wyjeżdżałem. - Nigdy?
- Chciałbym podróżować. - Dokąd?
Dokądkolwiek.
Jechać bez celu.
Nie podróżujemy, ale często się przeprowadzamy.
Już 17 razy. To nasz 18.
- Sang-tae. - Czemu tyle się przeprowadzacie?
- Bo mnie prześladuje. - Kto?
- Sang-tae. - Wszędzie mnie prześladuje…
Chodź.
Gdzie jest nasz pokój?
Ile książek!
Cześć!
Ale ładny!
Mam fajny pokój.
Mieszkałam tu, gdy byłam mała.
Przyda wam się drugie łóżko.
Ale mam fajny pokój.
Nigdy nie miałeś łóżka?
Nie.
Cholera. Prześcieradło…
- Kiedy ostatnio je prałaś? - Ze 20 lat temu.
Styl vintage.
Widzę stąd podwórko!
Rety, Sang-tae!
Jestem nakręcony! Ale miękkie!
Bardzo miękkie.
Ale miękkie. To moje łóżko?
Rety, ale miękkie.
Ktoś cię widział?
Jedna osoba.
- Kto? - Profesor Ko.
Pan Ko Dae-hwan?
Tak, usiadł i powiedział…
Dokąd idziesz?
Dokądś idziesz?
Tak powiedział. Prawie dostałem zawału.
Ze strachu się posikałem.
Serio?
- Musisz zmienić bieliznę. - Nie szkodzi.
Ojejku. Pysznie smakuje, bo dawno go nie piłem.
Słodki, prawda?
To napój.
To efekt placebo.
Jeśli pomyślisz, że to soju, to będzie tak smakować.
Trzeba było powiedzieć mi, jak wypiję.
Kazałem ci stąd odejść, skoro chcesz pić alkohol.
Dlaczego stąd nie odejdziesz?
Jeszcze nie pora.
Te twoje wymówki.
No dobrze, mów. Coś nowego u pacjentów?
Nie powinien pan sam się tego dowiadywać
od pacjentów podczas sesji
i ich diagnozować?
Jest pan lekarzem.
Jest takie powiedzenie.
„Tylko ci, którzy cierpią, zrozumieją cierpienie”.
Niektórych rzeczy nie ma w książkach.
Pacjenci nie mówią mi wszystkiego podczas sesji.
Pacjenci często oszukują lekarzy.
To prawda.
Zna pan Joo Jeong-tae?
- Alkoholika z mojej sali. - Tak.
Gdy był na przepustce,
wypełnił rękawiczki soju
i schował je w bieliźnie, żeby je tu wnieść.
Bo tam…
Sang-tae.
Słyszałeś kiedyś bajkę o Sinobrodym?
Dawno, dawno temu w wielkim zamku
mieszkał samotnie hrabia z siną brodą.
- Jesteśmy. - Był bardzo bogaty,
ale wszyscy go unikali, bo bali się
jego sinej brody.
Pewnego dnia
do zamku przyszła biedna kobieta
i powiedziała, że chce być jego żoną.
Uradowany Sinobrody
zebrał z pokoi wszystkie klejnoty i kosztowności
i dał je żonie w prezencie.
Ale był jeden wyjątek.
Pokój w piwnicy.
Zabronił jej do niego wchodzić.
Jednak ciekawska żona
otworzyła do niego drzwi, nie mówiąc o tym mężowi.
Wiesz, co było w tym pokoju?
Na ścianach wisiały
zwłoki kobiet.
Były to żony Sinobrodego, które zignorowały jego zakaz
i otworzyły te drzwi.
Taki był ich koniec.
Tak się kończy bajka?
Tak.
Sang-tae.
Nie schodź do piwnicy
bez pozwolenia.
To nie jest nasz dom.
Ale czemu mieszkańcy
bali się Sinobrodego?
Bo był inny niż oni.
Miał siną brodę.
Trzeba bać się inności?
Chyba tak.
Musisz mieszkać w zamku sam, gdy jesteś inny?
Nie.
W końcu znajdzie prawdziwą miłość,
która nie boi się sinej brody
i powie mu, że można być innym.
Kogoś, kto zrozumie go takim, jaki jest.
DOBRANOC
Nie wyprowadzili się na zawsze.
Będą wracać na weekendy.
Będą mieszkać na zmianę…
Rety! Jedź po jednym pasie!
Nie namówiła na to Gang-tae, żeby go uwieść.
Na pewno chodzi tylko o pracę.
Co robisz? Włączaj kierunkowskaz.
Hej! Wydrzyj się na mnie i przestań trąbić!
Masz usta, to ich użyj!
Gdybyś nie była moją mamą, skleiłabym ci buzię.
Po prostu to powiedz.
Bip, bip, bip!
Oszalałaś?
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
Proszę pana.
Jak się pan nazywa?
Wie pan, co to za miejsce?
To dziwne.
Jego stan może się nagle zmienić.
Miejcie go na oku i mnie informujcie.
Tak jest.
Gdzie byłeś?
Najadłem się, więc poszedłem na spacer.
W tym tygodniu jesteś…
Ko…
Dae-hwan.
Słucham?
Jest
taka piękna.
Wygląda
jak anioł.
Kto wygląda jak anioł?
Matka…
Mun-yeong.
Nie możesz pić.
Nie piłem.
Pewnie za wcześnie na kolejne spotkanie z panią Ko, prawda?
Wie pan, co działo się ostatnio, gdy poszli na spacer.
Na pewno zrobił to swojej córce?
To znaczy?
Złudzenie.
Może widział kogoś innego, gdy patrzył na swoją córkę.
Kogo?
Dowiedzmy się.
Pana kapuś nic panu nie powiedział?
Od teraz będę zamykać pokój z pościelą.
Ona wie wszystko.
Dobrze mi się spało.
Wyspałaś się?
O tak.
Wstaliśmy o 6,00. Wypraliśmy pościel,
zrobiliśmy zakupy i posprzątaliśmy tu,
gdy spałaś.
Chodź na śniadanie.
Sang-tae, umyj ręce.
Ręce myje się w łazience.
Co zwykle jadasz na śniadanie?
My jemy ryż.
Wolisz chleb?
Nie, ryż.
Dobrze.
Chcę dużo.
Dołożyć ci?
Jasne.
Nie mów po prostu, że przyjdziesz.
Przyjdź dzisiaj, dobrze?
TELEFON PUBLICZNY
Ten facet to świetna partia.
Pamiętasz randkę w ciemno w Dogok-dongu?
Chirurga plastycznego, wyglądał jak ośmiornica.
Ten facet jest 1000 razy przystojniejszy.
Ciebie interesuje tylko wygląd. Masz to po mnie.
Naprawdę?
Przyjdziesz dzisiaj?
Pani Kang Eun-ja nie zapłaciła ci
za przekąski, które od ciebie pożyczyła?
Zgadza się.
Okradanie biednych.
Jest bogata. Co z nią?
Poprosiła o pieniądze. Miała oddać, gdy przyjdzie jej córka.
Zabrała też moją czekoladę. Czekoladę i czipsy…
Ma kryzys. Uważajcie.
Wezwij policję. Chcę rozmawiać z kierownikiem.
- Idę do dyrektora. - Już dobrze.
Zrozumiałyśmy. Sprawdzimy to.
Wróćcie do swoich pokojów.
No już.
Moja córka…
Miłego dnia.
Nie wygląda na wariatkę,
gdy się na nią patrzy.
No co?
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
Następnym razem przyjedźmy osobno, bo ludzie coś sobie pomyślą.
Kiedy kończycie? Wrócimy razem. Poczekam.
To auto na benzynę czy ropę? Czuję benzynę.
Zapłać mi na podstawie tego, co myślisz.
To dziwne.
Czegoś brakuje.
Motyli.
Tam, gdzie są kwiaty, powinny być też motyle.
Jest tu tyle kwiatów,
a nie ma ani jednego motyla.
Ale praca jest w toku. Pewnie je domalujesz.
Nie, odmawiam.
Są trudne do namalowania?
Spróbować jednego namalować?
Nie! Żadnych motyli!
Nie tutaj. Nie podchodź tu. Żadnych motyli.
Wykluczone. Żadnych motyli!
Nie, motyle nie mogą tu przyjść.
Wykluczone.
Panie Moonie, pani Ko nie przyszła tu chwilę temu?
- Przyszła. A co? - Czemu nie ma jej na sali?
Pacjenci czekają, a ona nie odbiera telefonu.
Poszukam jej.
Dziękuję.
REMONT ZAKAZ WSTĘPU
Coś taka zdziwiona?
Już o mnie zapomniałaś?
To ja, twoja mama.
Wybrany numer jest…
Gdzie ona jest?
Czekałam na ciebie.
Ale jesteś chudziutka.
Ale dla mnie
jesteś najpiękniejszą kobietą na świecie.
Czemu nic nie mówisz?
Nie mów, że mnie nie poznajesz
przez te kilka operacji plastycznych.
Mamo?
To…
naprawdę ty?
Wróciłaś?
Co z tobą?
Wyjechałaś na miesiąc, bo miałaś koncert.
Czemu zachowujesz się jak nieznajoma?
Miałam koncert?
Mówiłam ci przez telefon,
że jest tu facet w twoim typie.
Nie zaszkodzi posłuchać rady mamy.
Spotkaj się z nim.
Spodoba ci się.
Jest wysoki i umięśniony. Ale najważniejsze są jego oczy.
Ma piękne oczy.
Wariatko!
- Dość. - Co?
Pani Kang, pora na lekarstwa.
- Proszę wrócić do… - To ty.
Wszędzie cię szukałam.
To ten młodzieniec, o którym ci mówiłam.
Co myślisz? Przystojny, prawda?
- Odprowadzę panią. - Dobrze.
Czasami jest złośliwa, ale ma dobre serce.
Studiowała muzykę w Niemczech. Teraz gra tam w orkiestrze na flecie.
Ale podróżuje tam i z powrotem,
między Niemcami a Koreą, żeby się mną opiekować.
Depresja psychotyczna.
CIĘŻKA POSTAĆ DEPRESJI
Jej depresja jest tak ciężka,
że ma halucynacje i zwidy.
Dostaje zasiłek od opieki społecznej,
ale wierzy, że jest kochanką bogatego biznesmena.
- Mówiła, jakby miała córkę. - Miała.
Jedyne dziecko, które samotnie wychowywała.
Jej córka zginęła w wypadku parę miesięcy temu.
Nadal wierzy, że córka żyje.
Nie może pogodzić się z jej śmiercią.
Jak na razie.
„Emile nie mógł się odprężyć.
Może jego mama zastawiła pułapkę, żeby zjadł cykorię?
Emile dłubał w nosie”.
To ja, twoja mama.
- „Chciał zobaczyć gościa. - To ja, twoja mama.
- Nikt nie widział Emile’a”. - To ja, twoja mama.
Cisza.
- „Emile szybko pobiegł. - To ja, twoja mama.
- Tak było bezpieczniej. - To ja, twoja mama.
- »Witaj.
- To twój…«” - Cisza, mówię!
Rety.
- Czemu krzyczała? - Czemu się na nas wyżywa?
- Rety. - Serio.
Pani Ko mnie nienawidzi.
Jest dla mnie wredna.
Nie zrobiłam nic złego.
Co jest? Co się stało?
Pani Ko poprosiła, żeby A-reum przeczytała książkę.
Potem krzyknęła, że ma być cicho.
Z doświadczenia wiem,
że niedługo opęta ją duch.
Ludzie, którzy słyszą duchy, mówią takie bzdury.
Gdzie jest pani Ko?
LEE SANG-IN
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
No dobra. Dziś skończę z tym raz na zawsze.
Ale jeśli pani Ko się dowie,
to już po panu.
Poradzi sobie pan?
I tak już po mnie.
Chodźmy!
Wyszukałem i przygotowałem informacje
o trendach w literaturze dziecięcej,
żeby Mun-yeong miała referencje do następnej książki.
Poszedłem do kafejki internetowej i…
- Mam jej to dać? - Nie.
Sam chcę jej to dać.
To po co ta rozmowa?
Powiem wprost.
Wyprowadź się od niej.
Razem z bratem.
Nie możecie tam być.
Dlaczego?
Bo to moje miejsce.
Nie okiełznasz jej.
To nie praca dla każdego.
Ja znoszę wszystko i wytrzymuję z nią od dziesięciu lat.
Dwoję się i troję.
Położyłem swoje życie i duszę na szali, żeby ją chronić.
Dlaczego? Po co?
Bo się o nią troszczę i…
Dla pieniędzy?
Zarobiłeś dużo pieniędzy
na sprzedaży jej książek.
Po co chwalisz się poświęceniem, skoro zostałeś za nie
- wynagrodzony? - Co?
Nie chwaliłem się!
Gdyby była tylko maszynką do zarabiania pieniędzy,
to bym ją porzucił, gdy ucierpiała przez nią moja firma.
Nasza znajomość nie opiera się na korzyściach finansowych.
To coś więcej!
Czyli co?
Jestem dla Mun-yeong
wydawcą, mentorem, bratem i jej facetem!
Tak czy siak,
ukradłeś moje miejsce, więc się usuń.
Nie chcę.
Co?
Nie usunę się.
Opiekun jest świetnym facetem, prawda?
Inne dziewczyny też tak myślą.
Podkochuje się w nim wiele dziewczyn.
Musisz go szybko usidlić.
Jesteś moim jedynym dzieckiem.
Od dawna marzę,
żebyście się pobrali i żyli szczęśliwi,
zanim umrę.
Nie będę żyła wiecznie.
Zrób, co mówię…
Pani Kang.
Pielęgniarka chce z panią porozmawiać.
Ze mną? Teraz? Jestem zajęta.
Tak, teraz.
Pozwól mi dokończyć, zanim pójdziesz!
Wybrany numer jest…
Czemu nie odbiera?
GANG-TAE
Gang-tae!
Usiądź z nami.
Siadaj.
Pewnie jesteś głodny.
Rety.
Jadacie normalne posiłki na tym odludziu?
Nie mogłam spać, bo tak się martwiłam.
Dlatego
wstałam wcześnie
i ugotowałam parę rzeczy z tego, co miałam.
Zjadajcie.
Dziękuję.
- Masz. Ty też, Sang-tae. - Dziękuję.
Zjadaj.
- Spróbuj. - Dziękuję.
Rety.
Dom jest taki pusty
bez was.
Ju-ri…
Tak, słyszałam.
Musisz tam mieszkać jakiś czas przez pracę Sang-tae.
Gratulacje, Sang-tae. Poproszę egzemplarz tej książki.
Sama kup sobie tę książkę.
Zapłać za nią swoimi pieniędzmi.
Sang-tae.
Dobrze. Gdy wyjdzie twoja książka,
kupię 100 egzemplarzy.
Dziękuję. Bardzo mi miło.
Zjadaj.
Dobrze.
Rety, wiedziałam, że pielęgniarka to zrobi.
Nawet jej mama jej pomaga.
Nie możesz tak odejść.
Dopilnuj, żeby ta szuja się do niego nie zbliżała!
Co ci mówiłam?
Że inne dziewczyny chcą go usidlić.
Nie bądź taka uparta. Słuchaj mamy, proszę!
Obserwuję go dla ciebie, ale ta suka go usidli.
No dobra. Skoro nie chcesz się starać, ja to zrobię.
Tylko ona ma mamę? Ty też ją masz!
Proszę!
Proszę.
Przestań mówić „mama”.
- A co mam mówić? Jestem twoją mamą. - Moja mama
nie żyje.
Co?
Mówię, że moja mama
nie żyje.
Mamo.
Miała roztrzaskaną czaszkę.
Wszędzie była krew.
Nie. Niemożliwe.
Jej kończyny były powykręcane
i galaretowate.
Nie, niemożliwe.
Na podłodze
nadal są plamy jej krwi.
Nie.
Niemożliwe.
- Proszę pani. - Nie.
Proszę,
obudź się
ze swojego snu.
Nie…
Co znów mamy dziś w menu?
Pani Park!
Tutaj.
- Sprawdzimy to. Spokojnie. - Dobrze. Rety.
Pani Kang.
Wezwij doktora Kwona. Szybko!
Dobrze.
Pani Kang.
Nic nie zjesz?
Zostawiłaś telefon w szpitalu.
Śpisz?
To…
naprawdę ty?
Wróciłaś?
Nie jesteś dziś w dobrym humorze.
Mamo.
Dlaczego Sinobrody
zabił swoje żony?
Bo go nie słuchały.
Musisz zawsze słuchać mamy, dobrze?
Wtedy będziesz grzeczną dziewczynką.
Odpowiedz.
Tak, zawsze będę cię słuchać.
Dobrze.
Grzeczna dziewczynka.
Ale po co go tu sprowadziłaś?
Ostrzegałam cię,
że zabiję księcia, który przyjdzie cię uratować.
Ko Mun-yeong.
Uciekaj.
- Już dobrze, Ko Mun-yeong. - Uciekaj…
- Uciekaj. - To był tylko sen.
Proszę, uciekaj. Już!
Wynoś się stąd!
Spadaj.
Wynoś się.
Dobrze, nie odejdę.
Moje koszmary
są związane z moją mamą.
Nie możesz tu być.
Co ty wyprawiasz?
Ciało nie kłamie. Płacze, gdy cierpi.
Ale serce to kłamca. Siedzi cicho, nawet gdy cierpi.
Tęsknię za mamą.
A co to jest? Flirtujesz ze mną?
- Co to za ohydztwo? - Łapacz koszmarów.
Jak wyglądam?
Brawo, Mun-yeong.
Sang-tae.
Słyszałeś kiedyś bajkę o Sinobrodym?
SINOBRODY ZACIĄGNĄŁ ŻONĘ DO PIWNICY
I OBCIĄŁ JEJ GŁOWĘ
CELINE
ALLIE
MARY
ANNA
ESMERALDA
I SINOBRODY ZNOWU BYŁ SAM
KONIEC
WPADKI
Napisy: Kamila Krupiński