‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪พี่
‪พี่ครับ
‪ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าฉันเป็นใคร
‪ผู้หญิงที่แววตาเหมือนกันกับฉัน
‪คราวนี้ไม่หนีแฮะ
‪ไม่หลบหน้าด้วย
‪โตมาหล่อเชียว
‪แบบนี้ไม่ใช่แค่เติบโตแล้ว ‪ต้องเรียกวิวัฒนาการเลยสินะ
‪คงจะเป็น
‪วันนั้น
‪ตั้งแต่ได้สบตาเธอครั้งแรก
‪แสดงเก่งจนน่าขนลุกจริงๆ
‪คว้าออสการ์ได้เลยนะเนี่ย
‪สนุกไหม
‪ทั้งที่รู้แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ ‪อย่างน่ารังเกียจ
‪กล้าดียังไงถึงได้หลอกฉัน
‪- เธอก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ ‪- ฉันน่ะ
‪ฉันไม่ได้ทำเป็นไม่รู้จัก
‪ฉันรู้
‪รู้ว่าเธออยากให้ฉันจำเธอได้
‪แต่ฉันอยากจะเลี่ยง
‪ฉันอยากทำเป็นไม่รู้ ไม่สนใจต่อไป
‪ทำไม
‪คืนนั้นฉันบอกแล้วไง
‪เด็กคนนั้นช่วยฉันไว้
‪แต่ฉันกลับหนี
‪อย่างขี้ขลาด
‪หลังจากนั้นก็ยังหนีมาตลอด
‪เหนื่อยเสแสร้ง ‪ทำตัวน่ารังเกียจแล้วใช่ไหม
‪ทำไมจู่ๆ ก็มาเปิดเผยเอาตอนนี้
‪เพราะฉันอยากให้มันจบๆ ไปสักที
‪ขอบคุณนะ
‪ที่วันนั้น
‪เธอช่วยฉันขึ้นมาจากธารน้ำแข็ง
‪ขอโทษ
‪ที่ชอบเธอก่อน แต่ดันหนีไป
‪- ฉันเสียใจตั้งแต่หันหลังกลับไป... ‪- พอเถอะ ไม่ต้องพูดแล้ว
‪วันนั้นที่ฉันมาที่นี่
‪- แล้วไม่ได้พูดเรื่องนี้ ‪- เลิกพล่ามสักที
‪มันคงทำให้ฉันค้างคาใจ
‪พอปล่อยทิ้งไว้เลยลืมเธอไม่ได้
‪แล้วตอนนี้ไม่มีเยื่อใยแล้วเหรอ
‪แค่พี่คนเดียวก็พอแล้ว
‪เกินกำลังฉันแล้ว
‪ทำไมดูแลพี่ได้ แต่ดูแลฉันไม่ได้
‪รับผิดชอบฉันด้วยสิ ‪ฉันก็ต้องการนายนะ
‪ฉันไม่อยาก
‪เป็นคนที่ใครๆ ต้องการอีกต่อไปแล้ว
‪นายปฏิเสธฉันไม่ได้หรอก
‪ฉันทำให้นายมีชีวิตอยู่ต่อ ‪ฉันช่วยชีวิตนายไว้นะ
‪ฉันเลยขอบคุณไง
‪เพราะวันนั้นเธอช่วยชีวิตฉันเอาไว้
‪ชีวิตฉันถึงได้น่าสมเพชแบบนี้
‪ถ้านายไป ฉันฆ่านายทิ้งแน่
‪นายหนีไม่ได้หรอก นายเป็นของฉันไง
‪บ้าไปแล้วเหรอ อยากตายจริงๆ หรือไง
‪อย่าไปนะ
‪มาอยู่กับฉันเถอะ
‪ปล่อย
‪คังแทเหรอ
‪พี่
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪ไม่ปวดหัวใช่ไหม
‪อือ
‪ดื่มเหล้าได้ยังไงกัน
‪พวกเรากลับบ้านกันเถอะ
‪ที่นี่ก็บ้านเรา ที่นี่บ้านเราไง
‪ว่าไงนะ
‪จากนี้ไปฉันต้องอยู่ที่นี่
‪ฉันทำสัญญา สัญญาไว้แล้ว
‪นี่พี่พูดอะไรเนี่ย
‪ฉัน คุณนักเขียน ตอนนี้ฉันก็...
‪ฉันๆ ตอนนี้ฉันก็เป็น ‪นักวาดแล้วเหมือนกันนะ
‪- เอามานี่ ‪- ไม่ นี่ของฉัน
‪เขาทำสัญญากับฉันแล้ว
‪เป็นนักวาดภาพประกอบนิทานของฉัน
‪ที่นี่ก็คือห้องทำงาน
‪"ลูกจ้างจะต้อง ลูกจ้างจะต้อง ‪อยู่ที่ห้องทำงานของผู้ว่าจ้าง
‪และวาดภาพประกอบให้"
‪ฉันบอกแล้วใช่ไหม
‪นายหนีฉันไม่ได้หรอก
‪ส่งกระดาษนั่นมา พี่
‪ไม่เอา นี่ของฉัน ไม่ให้หรอก
‪นั่นมันของไม่ดี เอาไว้หลอกพี่นะ
‪- เอามาเร็วเข้า ส่งมาเร็ว ‪- ไม่เอา ไม่มีทาง ของฉัน
‪- ส่งมาเร็ว ‪- ฉันจะเป็นนักวาด
‪- ฉันจะอยู่ที่นี่ ‪- พี่
‪ที่นี่คือบ้านของเรา ที่นี่บ้านเราไง
‪ที่นี่จะเป็นบ้านเราได้ยังไง
‪ไม่นะ ไม่ได้ๆ อันนั้นของซังแท
‪ของฉันนะ ไม่ได้นะ ‪นั่นของฉัน ของฉันนะ
‪ของฉัน
‪- พี่ ‪- ของฉัน ของมุนซังแท
‪ฉันเป็นตัวของฉันเอง ไม่ใช่ของของนาย
‪พี่ พี่ครับ
‪ไม่นะ ของฉันนะ ของฉัน
‪ไม่นะๆ
‪ฉันเป็นตัวของฉันเองๆ
‪มุนซังแทเป็นของมุนซังแท
‪ไม่ใช่ของนาย ของมุนซังแท
‪ฉันเป็นตัวของฉันเอง
‪ของมุนซังแท มุนซังแท
‪- พอเถอะ ‪- ของฉัน
‪ฉันไม่ใช่ของนาย ไม่ใช่
‪ไม่ใช่ ไม่ใช่ของนาย
‪- ฉันบอกให้พอไง ‪- ไม่ใช่ของนาย
‪พี่คะ
‪เข้าไปรอในบ้านเรานะ
‪ฉัน...
‪เร็วสิ
‪เร็วสิคะ
‪ของมุนซังแท มุนซังแทไม่ใช่ของนาย
‪ไม่ใช่ของนาย
‪ฉันเป็นตัวของฉันเอง
‪เป็นของมุนซังแท
‪ไม่ใช่ของนาย
‪พี่นายทิ้งนายแล้ว
‪ทีนี้นายเลือกเอาแล้วกัน
‪ว่านายจะทิ้งพี่เหมือนกัน หรือว่า...
‪จะยอมตัวติดกับเขาไปตลอดชีวิต
‪อย่าลังเล
‪อย่างคนโง่เหมือนตอนนั้นล่ะ
‪(บทที่ 6 ความลับของเคราน้ำเงิน)
‪แม่ครับ
‪แม่ วันนี้ผมสอบเลื่อนสาย ‪ได้สายแดง...
‪มุนคังแท
‪ทำไมแกทำแบบนี้
‪ทำไมให้พี่กลับบ้านมาก่อน
‪แกต้องอยู่กับพี่ตลอดสิ
‪ตอนที่พี่โดนเด็กพวกนั้นตี ‪แกมัวทำอะไรอยู่
‪ฉันส่งแกเรียนศิลปะการต่อสู้แพงๆ ‪เพื่อให้มาปกป้องพี่
‪แต่แกให้พี่กลับมา ‪สภาพนั้นเนี่ยนะ บ้าเอ๊ย
‪(มุนคังแท)
‪ผม
‪ไม่ใช่คนคอยดูแลพี่
‪ว่าไงนะ
‪ผมไม่ใช่ของของพี่
‪ผมเป็นตัวของผมเอง
‪มุนคังแทเป็นของมุนคังแท
‪แกว่าไงนะ
‪เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ
‪"มุนคังแท
‪เป็นของมุนคังแท"
‪คนอย่างพี่
‪ตายไปซะได้ก็ดี
‪คังแท
‪ของมุนคังแท
‪คังแท
‪โอ๊ย
‪บอกว่าของมุนคังแทไง
‪ของมุนคังแท
‪(มุนคังแท)
‪ลุกขึ้นเถอะ
‪ของมุนคังแท
‪- ของซังแทนะ ของซังแท ‪- มาเอาให้ได้สิ
‪ของซังแทๆ
‪เอามา
‪เอามา เอามาสิ
‪เอามานะ
‪พี่
‪ไปเอา
‪ตรงนั้น แย่แล้ว
‪พี่
‪ของมุนซังแท
‪พี่
‪- พี่ ‪- คังแท
‪คังแท
‪คังแท ช่วยด้วย คังแท
‪คังแทๆ
‪คนอย่างพี่ ตายไปซะได้ก็ดี
‪คัง คังแท
‪คังแท
‪คังแทๆ
‪คังแท
‪คัง...
‪คังแทๆ คังแท
‪- ไปเลย ‪- คังแท
‪ไปซะสิ
‪ทิ้งเขาไว้
‪คังแทๆ คังแท...
‪ช่วยด้วย
‪พี่ ปีนขึ้นไป
‪พี่
‪พี่ขึ้นไปสิ
‪หมดสนุกเลย
‪พี่
‪- คัง คังแท... ‪- พี่
‪พี่
‪พี่ช่วยดึงผมขึ้นไปหน่อย
‪พี่
‪พี่ซังแทช่วยดึงผมขึ้นไปหน่อย
‪ช่วยด้วย
‪พี่ ช่วยผมด้วย
‪พี่ซังแท
‪จะช่วย
‪หรือไม่ช่วยดี
‪จะช่วย
‪หรือไม่ช่วยดี
‪เดี๋ยว
‪เพราะวันนั้นเธอช่วยชีวิตฉันเอาไว้
‪ชีวิตฉันถึงได้น่าสมเพชแบบนี้
‪พี่คะ
‪ไม่ต้องห่วง
‪เขาทิ้งพี่ไม่ลงหรอก
‪ลูกจ้างจะต้องอยู่ที่ห้องทำงาน ‪ของผู้ว่าจ้างและวาดภาพประกอบให้
‪ผู้ว่าจ้างต้องยอมรับว่า ‪ลูกจ้างเป็นสุดยอดนักวาด
‪ผู้ว่าจ้างจะซื้อรถบ้านให้ลูกจ้าง ‪แทนค่าตอบแทนในการวาดภาพ
‪ลูกจ้างมีน้องชาย ‪ที่ไม่ชอบการย้ายบ้าน
‪(โกมุนยอง มุนซังแท)
‪ผมขอ
‪ชิ้นนี้ นี่ นี่ด้วย แล้วก็นี่ครับ
‪ฉันกินอันนี้แล้วกันค่ะ
‪นอกจากอันนั้น ‪ที่เหลือใส่กล่องให้หน่อยนะครับ
‪ซื้อของพวกนี้ไปให้ ‪คุณนักเขียนจะยอมรับคุณเหรอคะ
‪นี่ ปัญหาไม่ใช่ว่าจะรับหรือไม่รับ
‪พอน้ำตาลตก ยัยนั่นไม่เขียนนิทาน
‪พวกเราต้องคอยเอาของหวานๆ ‪ไปให้กินเป็นประจำ เท่าไรครับ
‪- เป็น 52,200 วอนค่ะ ‪- น่าจะดูแลฉันแบบนี้ด้วยสิ
‪ลางไม่ดีเลยนะ
‪เพราะลางไม่ดีถึงได้เจ๊งไงคะ
‪ยัยเด็กนี่ จริงๆ เลย
‪ก่อนที่มุนยองจะพาคนอื่น ‪เข้ามาอยู่ในปราสาทต้องสาป
‪เราต้องเข้าไปอยู่ที่นั่นให้ได้
‪เอ้า รีบกินเร็วเข้า
‪โอ๊ย ร้อน
‪ตายจริง
‪- วันนี้หยุดใช่ไหม ‪- ครับ
‪ที่บ้านพ่อแม่ฉัน ‪มันฝรั่งเพิ่งออกผลเลยต้ม...
‪ทำไมหน้าเป็นแบบนั้น
‪คนไข้ก่อเรื่องอีกแล้วเหรอ
‪ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ
‪ทะเลาะกับใครมาเหรอ
‪หา
‪มีปากเสียงกับพี่นิดหน่อยครับ
‪มีปากเสียงอะไรกัน
‪ให้เขาตีอยู่ฝ่ายเดียวล่ะสิ
‪โธ่เอ๊ย จริงๆ เลย
‪มุนซังแท
‪ถ้าเธอทำให้หน้าน้องเป็นแบบนี้อีก
‪ป้าจะดุเธอจริงๆ นะ
‪- พี่ไม่อยู่ครับ ‪- ถึงขั้นหนีออกจากบ้านเลยเหรอ
‪ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่แบบนั้น
‪ตายจริง ดีแล้ว ดีแล้วล่ะ
‪ถ้างั้น ตอนนี้ ‪ซังแทก็เป็นนักวาดแล้วสิ
‪แต่ว่ามันจะดีจริงๆ เหรอครับ
‪แน่นอน ต้องดีสิ
‪เขาเป็นคนที่ค้นพบซังแทของเราเลย
‪ต่อให้ไม่รู้ว่าเป็นใคร ‪แต่ฉันอยากจะก้มกราบจริงๆ
‪คังแท
‪ช่วยสนับสนุนพี่เขาหน่อยนะ
‪ที่ผ่านมาเธอคอยดูแล ‪เพื่อให้เขาอยู่ได้
‪ตอนนี้เปลี่ยนเป็นผลักดัน ‪ให้เขาทำได้ดูสิ
‪งานที่เขาชอบ คนที่เขาชอบ
‪ไม่ใช่สิ่งที่ต้องขัดขวาง
‪แถมขวางไม่ได้อยู่แล้วด้วย
‪- ใครกัน... ‪- โธ่
‪- อะไร ‪- โอ๊ะ เขาคนนั้น
‪พี่ชายของคุณผู้ดูแลคนนั้นไงคะ
‪คนที่ก่อเรื่องที่ร้านหนังสือตอนนั้น
‪เฮอะ อีกแล้วๆ ‪ผู้ดูแลคนนั้นอีกแล้วเหรอ
‪นี่ๆ โกมุนยอง เปิดประตูเดี๋ยวนี้
‪เปิดสิ จะไม่เปิดใช่ไหม
‪ได้ งั้นฉันจะพังประตูนี่ซะ หนึ่ง
‪อะไรเนี่ย ใครมาส่งเสียงโวยวายอะไร
‪สอง สาม
‪มาทำไม
‪- ให้เขาไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลย ‪- แต่ที่นี่บ้านผมนะ
‪- ว่าอะไรนะ ‪- ใช่แล้ว เราจะอยู่ด้วยกัน
‪อยู่ด้วยกัน ‪ไม่ใช่สามีภรรยาแต่ก็อยู่ด้วยกัน
‪- ถึงจะไม่ใช่คู่แต่งงานก็เถอะ ‪- สุดยอด
‪อะไรนะ อยู่ด้วยกันเหรอ
‪"ลูกจ้างจะต้องอยู่ที่ห้องทำงาน ‪ของผู้ว่าจ้างและวาดภาพประกอบให้"
‪ภาพประกอบอะไร
‪ทักทายกันสิ นี่นักวาดภาพประกอบ ‪งานฉันแต่เพียงผู้เดียว
‪สวัสดีครับ มุนซังแท อายุ 35 ปี
‪กรุ๊ปเลือดเอบี เกิดปีชวด
‪ถึงจะเป็นผู้ป่วยออทิสติก
‪แต่ผมรับผิดชอบตัวเองได้ ไม่มีปัญหา
‪ฉันเป็นผู้ดูแลภาพประกอบค่ะ ‪ผู้กำกับศิลป์ ชื่อยูซึงแจ...
‪ไม่ได้ ฉันไม่เห็นด้วยเด็ดขาด
‪- ฉันเห็นด้วย ‪- ผมก็เห็นด้วย
‪เห็นด้วยค่ะ
‪นี่ มุนยอง
‪คนที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ ‪วันดีคืนดีก็ระเบิดตู้มอย่างเธอ
‪ยังคิดจะแบกใครไปด้วยอีกเหรอ
‪ถ้าเกิดระเบิดทั้งคู่ขึ้นมา...
‪สลักนิรภัย
‪อะไร สลักอะไร
‪ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันมีสลักนิรภัย
‪คังแท
‪น้องผม น้องแท้ๆ ของผมเอง
‪- เคยเจอกันแล้วค่ะ ‪- น้องแท้ๆ ของผม
‪ถึงจะเป็นคนขี้ขลาด ‪แต่ก็เป็นน้องชายแท้ๆ ของผม
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม หือ
‪ขอโทษนะ
‪ไม่เป็นไร เข้าบ้านเถอะ
‪อือ ไป
‪เดี๋ยวสิ มุนยอง
‪มุนยอง เดี๋ยว...
‪นักเขียนวรรณกรรมเด็ก ‪ที่มีความผิดปกติด้านบุคลิกภาพ
‪กับนักวาดภาพประกอบ ‪ผู้ป่วยที่มีความบกพร่องด้านพัฒนาการ
‪ท่านประธาน แบบนี้ ‪ไม่ยอดเยี่ยมก็ยอดแย่เลยนะคะ
‪เฮ้อ
‪หยุดก่อน
‪หือ
‪เอากุญแจรถมา
‪กุญแจรถ ทำไมเหรอ
‪ถ้าฉันจะอยู่บนเขานี่ ‪ก็ต้องขับรถเอสยูวี
‪ยังไงก็เป็นรถของฉันนี่ กลับดีๆ นะ
‪นี่ นี่แน่ะ นี่ๆ
‪บ้าไปแล้ว บ้าจริงๆ
‪ปากไม่รักดี พูดอะไรบ้าๆ ออกไปได้ ‪บ้าจริงๆ เลย
‪เฮ้อ ใช่ ว่าแต่
‪แล้วนักเขียน ‪ที่ร่วมงานกับซังแทชื่ออะไรเหรอ
‪นักเขียนโกมุนยองครับ
‪ที่เจอเธอเมื่อวันก่อนไงครับ
‪โกมุนยอง...
‪เขาเรียกแต่ชื่อยัยนั่น
‪โธ่ ซุนด็อก เป็นอะไรของแก
‪ให้ตายสิ ทำไม ทำไมกัน
‪ลูกสาวฉันน่าสงสารจริงๆ ทำไงดีเนี่ย
‪- แม่คะ ‪- โอ๊ย ตายจริง ใจฉัน
‪เป็นอะไรคะ ทำอะไรผิดเหรอ
‪ทำผิด ทำผิดอะไร
‪ไปเอาน้ำให้แม่สักแก้วซิ แม่จะกินยา
‪จัดใส่จาน เดี๋ยวจัดใส่จานให้นะ
‪ห้านาที แค่ห้านาที
‪แค่ห้านาที
‪คราวนี้ก็เลือกพี่สินะ
‪ฉันมีเงื่อนไขสองสามอย่าง
‪เหตุผลที่เลือกแบบนั้น ‪มีฉันอยู่ด้วยหรือเปล่านะ
‪เขาจะอยู่นี่แค่วันธรรมดาเท่านั้น
‪สุดสัปดาห์จะกลับบ้านเรา
‪ไม่มีจริงๆ เหรอ
‪เอ้า
‪ถ้าพี่บอกว่าไม่ทำแล้ว
‪ก็ไปจากที่นี่ได้ทุกเวลา
‪ไม่มีเลยสักนิดเหรอ
‪แล้วก็...
‪ช่วยเคารพพี่ให้มากที่สุด
‪ได้ ฉันจะทำตามนั้น
‪- จะเชื่อได้ไง ‪- ทำสัญญาเลือดไหมล่ะ
‪สัญญาก็แค่ทิชชู ‪ที่สั่งขี้มูกใส่แล้วโยนทิ้งนี่
‪ฉันจะรักษาสัญญา
‪เพราะเป็นสัญญาที่ทำกับนาย
‪ไม่นะ ได้โปรด
‪ไม่ๆ
‪ไม่นะ ได้โปรดเถอะ
‪คังแท มุนคังแท
‪ไปแล้ว
‪นี่ อยากตายเหรอ
‪เป็นบ้าอยากโดนแทงอีกหรือไง
‪ฉันเตือนแล้วใช่ไหม ‪อย่าเข้าใกล้หล่อนอีก
‪แต่นี่เก็บของซะเกลี้ยง ‪แล้วไปอยู่บ้านหล่อนเนี่ยนะ
‪นายเสียสติ บ้าไปแล้วหรือไงหา
‪รีบกลับมาก่อนจะกู่ไม่กลับเลยนะ
‪บอกให้กลับมาหาฉันไง ได้โปรดเถอะ
‪- เจ้าปากพล่อยเอ๊ย ‪- แม่คะ
‪พี่แจซูเป็นอะไร เมาเหรอ
‪อ๋อ ก็คือ...
‪คือว่า...
‪โกมุนยอง
‪นังงูพิษ
‪จากนี้ไปเราจะทำงานที่นี่กัน
‪ว้าว หนังสือ หนังสือเยอะจังเลย
‪ชั้นสอง มีชั้นสองด้วย
‪ระวังนะครับพี่
‪ใหญ่มาก ใหญ่จังเลย
‪หนังสือเต็มไปหมด
‪ซังแทชอบหนังสือมาก
‪นายชอบอะไรล่ะ
‪- ไม่มีของแบบนั้นหรอก ‪- พี่นายขอให้ฉันซื้อรถบ้านให้
‪ชอบเที่ยวเหรอ
‪- ฉันไม่เคยไปเที่ยว ‪- ไม่เคยสักครั้งเลยเหรอ
‪- แค่อยากไป ‪- ไปไหนล่ะ
‪ไปไหนก็ได้
‪ไปเที่ยวแบบไม่มีจุดหมาย
‪ไม่เคยไปเที่ยว แต่ย้ายบ้านบ่อยมาก
‪ย้ายมา 17 ครั้งแล้ว ‪ครั้งนี้ครั้งที่ 18
‪- พี่ครับ ‪- ทำไมย้ายบ้านบ่อยขนาดนั้น
‪- เพราะมันชอบตามฉันมาอยู่เรื่อย ‪- ใครล่ะ
‪- พี่ ‪- เพราะว่ามันชอบตามฉันมา...
‪ออกไปกันเถอะ
‪ห้องพวกเราอยู่ไหน
‪หนังสือเยอะมากเลย
‪สวัสดี
‪สวยจัง สวยมาก
‪ห้องฉันสวยจังเลย
‪เป็นห้องที่ฉันเคยอยู่ตอนเด็ก
‪คงต้องใช้เตียงเพิ่มอีกเตียง
‪ห้องฉันสวยจังเลย
‪เพิ่งเคยนอนเตียงสินะ
‪เปล่าสักหน่อย
‪โอ๊ย ผ้าห่มนี่...
‪- ซักเมื่อไหร่เนี่ย ‪- ยี่สิบปีก่อนได้มั้ง
‪วินเทจสุดๆ เลยใช่ไหมล่ะ
‪ในนี้มองเห็นข้างนอกด้วย
‪พี่ อย่า พี่
‪ชอบจัง เตียงนุ่มจังเลย
‪นุ่มนิ่มๆ
‪นุ่มนิ่มๆ นี่เตียงฉันเหรอ
‪ว้าว นุ่มจัง
‪ไม่มีคนเห็นใช่ไหม
‪มี
‪- ใคร ‪- อาจารย์โก
‪คนไข้โกแดฮวานเหรอ
‪ใช่ เขานั่งเหมือนคนปกติดี...
‪จะไปไหนเหรอครับ
‪เขาถามแบบนั้น ผมเกือบหัวใจวาย
‪ผมตกใจจนฉี่ราดเลย
‪งั้นเหรอ
‪- งั้นก็ไปเปลี่ยนกางเกงในก่อนสิ ‪- ไม่เป็นไรหรอกน่า
‪โห ไม่ได้ดื่มนาน หวานจริงๆ
‪หวานล่ะสิ
‪นั่นไซเดอร์
‪เขาเรียกว่าปรากฏการณ์ยาหลอก
‪ถ้าดื่มโดยคิดว่าเป็นโซจู ‪ก็จะได้รสโซจูจริงๆ
‪งั้นก็น่าจะบอกตอนดื่มหมดแล้วสิ
‪ถ้าอยากดื่มโซจูจริงๆ ‪พรุ่งนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลไปเลยสิ
‪ทำไมไม่ออกไป อยู่ก่อกวนอยู่ได้
‪มันยังไม่ถึงเวลา
‪ข้ออ้างชัดๆ
‪ไหนว่ามาซิ ‪ในหมู่คนไข้มีเรื่องอะไรเป็นพิเศษไหม
‪แต่ว่า แทนที่จะให้ผม ‪คอยมาซุบซิบให้ฟังแบบนี้
‪คุณควรเรียกไปคุยด้วยตัวเอง ‪วินิจฉัยว่าเป็นอะไร
‪แล้วให้คำปรึกษาไม่ใช่หรือไง
‪คุณเป็นหมอนี่
‪มีคำพูดที่ว่ากันว่า
‪"คนที่เคยเจ็บปวดเท่านั้น ‪ถึงจะเข้าใจความเจ็บปวดที่แท้จริง"
‪ก็จริง ประสบการณ์สำคัญกว่าหนังสือ
‪ที่จริง ‪ก็มีขั้นตอนพูดคุยรักษานิดหน่อย
‪แต่พวกคนไข้ก็ชอบหลอกหมอ
‪ใช่ๆ
‪ในห้องพักผมมีคนไข้จูจองแท
‪- คนที่ติดเหล้า ‪- อือ
‪เมื่ออาทิตย์ก่อนเขาออกไปข้างนอก
‪ขากลับเอาโซจูใส่ถุงมือยางเข้ามา
‪แล้วก็ซ่อนไว้ในกางเกงในแหละ
‪คือ ข้างล่างนั่น...
‪พี่คะ
‪รู้จักนิทานเรื่อง "เคราน้ำเงิน" ไหม
‪กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ‪มีขุนนางเคราน้ำเงิน
‪อาศัยอยู่ในปราสาทใหญ่โตเพียงคนเดียว
‪- มาเร็ว ‪- ถึงแม้ว่าเขาจะรวยมาก
‪แต่เพราะมีเคราสีน้ำเงิน
‪ทุกคนเลยกลัวและหนีเขากันหมด
‪แต่แล้ววันหนึ่ง
‪มีหญิงสาวยากจนคนหนึ่ง ‪มาที่ปราสาทของเขา
‪เพื่อจะเป็นเจ้าสาวของเคราน้ำเงิน
‪เคราน้ำเงินดีใจมาก
‪เขามอบของมีค่าทั้งหมด ‪ในแต่ละห้องที่เข้าไป
‪ให้เป็นของขวัญแก่ภรรยา
‪แต่มีเพียงห้องเดียว
‪ห้องที่อยู่ชั้นใต้ดิน
‪มีแค่ห้องนั้นที่เขาเตือนว่า ‪ห้ามเข้าไปเด็ดขาด
‪แต่หญิงสาว ‪ที่มากด้วยความอยากรู้อยากเห็น
‪ก็แอบเปิดประตูห้องแห่งความลับนั้น ‪โดยไม่ให้สามีรู้
‪รู้ไหมว่าในห้องนั้นมีอะไร
‪มีศพผู้หญิงแขวนเรียงราย
‪โชว์อยู่ที่ผนังห้อง
‪นั่นคือจุดจบของชีวิตเหล่าภรรยา
‪ที่แอบเปิดประตู
‪โดยไม่สนใจคำเตือนของเคราน้ำเงิน
‪จบแค่นั้นเหรอ
‪อือ
‪พี่
‪จากนี้ไป
‪ห้ามลงไปที่ห้องใต้ดินนะ
‪ที่นี่บ้านคนอื่นเขา
‪ว่าแต่ทำไมคนในหมู่บ้าน
‪ต้องกลัวเคราน้ำเงินด้วยล่ะ
‪เพราะเขาต่างจากพวกตัวเองไง
‪เคราเขาเป็นสีน้ำเงินนี่นา
‪ถ้าแตกต่าง คนจะกลัวเหรอ
‪คงอย่างนั้นแหละ
‪ถ้าแตกต่าง ‪ต้องอยู่ในปราสาทคนเดียวเหรอ
‪ไม่หรอก
‪สักวันเจ้าสาวตัวจริงก็คงปรากฏตัว
‪คนที่เข้าใจและยอมรับว่า
‪มีเคราสีน้ำเงินก็ไม่เป็นไร
‪คนที่เข้าใจในตัวตนที่เขาเป็นจริงๆ
‪(ราตรีสวัสดิ์)
‪ไม่ได้เก็บของย้ายออกไปเลยสักหน่อย
‪เขาบอกสุดสัปดาห์จะมา
‪ไปๆ มาๆ แบบนี้...
‪บ้าเอ๊ย ขับให้มันอยู่ในเลนหน่อยสิ
‪เธอไม่ได้ลากคังแทไปอยู่ด้วย ‪เพื่อคบหาดูใจสักหน่อย
‪เขาไปเพราะเรื่องงาน...
‪โธ่เว้ย จะเปลี่ยนเลน ‪ก็หัดเปิดไฟเลี้ยวด้วยสิยะ
‪นี่ พาลใส่ฉันคนเดียวพอ ‪เลิกบีบแตรปี๊นๆ ได้แล้ว
‪มีปากก็พูดเอาสิ
‪นี่ถ้าไม่ใช่แม่จะเย็บปากซะ
‪พูดมาสิ พูดมา
‪ปี๊น ปี๊น ปี๊นๆ ‪ปี๊นๆ ปี๊น ปี๊น ปี๊น
‪ปี๊น ปี๊น ปีนปิ่นปี๊น ปี๊น
‪แกบ้าไปแล้วเหรอ
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪คนไข้
‪คุณชื่ออะไรครับ
‪รู้ไหมที่นี่ที่ไหน
‪แปลกนะเนี่ย
‪อาการคนไข้อาจเปลี่ยนแปลงได้กะทันหัน
‪คอยติดตามอาการแล้วรายงานด้วยนะ
‪ครับ ได้ครับ
‪ไปไหนมาเหรอ
‪ผมรู้สึกอุดอู้ก็เลยไปเดินเล่นมา
‪อาทิตย์นี้คุณ...
‪โก...
‪แดฮวาน
‪เมื่อกี้ว่าไงนะคะ
‪สวย
‪มาก
‪เหมือน
‪นางฟ้าเลย
‪ใครเหมือนนางฟ้าเหรอคะ
‪แม่ของ...
‪มุนยอง
‪อย่าดื่มเหล้าสิ
‪ผมไม่ได้ดื่มนะครับ
‪ให้เจอกับนักเขียนโก ‪แล้วคอยจับตาดูมันเร็วไปใช่ไหม
‪ก็รู้นี่คะ ว่าคราวก่อน ‪พาออกไปเดินเล่นแล้วเกิดเรื่อง
‪แต่ว่าเขาทำแบบนั้น ‪กับลูกสาวจริงๆ เหรอ
‪พูดอะไรคะเนี่ย
‪อ๋อ ภาพหลอน
‪เขาอาจเห็นคนอื่นซ้อนทับในตัวลูกสาว ‪เลยทำแบบนั้นก็ได้
‪ใครเหรอคะ
‪ก็ต้องค่อยๆ สืบสิ
‪ว่าแต่สายสืบของผอ. ‪ยังไม่มาแจ้งเรื่องนั้นเหรอคะ
‪จากนี้ไปฉันจะปิดประตูห้องผ้าค่ะ
‪รู้ไปหมดทุกเรื่องจริงๆ
‪หลับสบายจัง
‪โอ๊ะ คุณนักเขียน หลับสบายดีไหมครับ
‪ค่ะ
‪ตื่นหกโมงเช้ามาซักผ้าห่ม
‪ออกไปตลาด ล้างจาน แล้วก็ทำความสะอาด
‪ตอนนั้นคุณนักเขียนหลับอยู่
‪มากินข้าวสิ
‪พี่ ไปล้างมือแล้วมากินข้าว
‪ล้างมือที่ห้องน้ำ
‪มื้อเช้าเธอกินอะไร
‪ปกติเรากินอาหารง่ายๆ
‪หรือเอาขนมปัง
‪ข้าว
‪ข้าวนะ
‪เอาเยอะๆ
‪เอาอีกไหม
‪เอา
‪อย่าเอาแต่บอกว่าจะมาสิ
‪มาวันนี้สิ มาวันนี้เลย
‪(โทรศัพท์สาธารณะ)
‪แม่บอกว่าคนนี้ใช้ได้ไง
‪เขาหน้าตาดีกว่าหมอศัลยกรรมที่โดกก
‪คนที่หน้าเหมือนปลาหมึก ‪ที่ลูกเคยไปดูตัวด้วย
‪หล่อกว่าตั้งร้อยเท่า พันเท่าเลย
‪ลูกก็เหมือนแม่ไม่ใช่เหรอ ‪สนแต่หน้าตา
‪จริงเหรอ
‪จะมาวันนี้ใช่ไหม
‪สรุปว่าคนไข้คังอึนจา ‪เอาของว่างของทุกคนไป
‪จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่คืนใช่ไหมคะ
‪ก็ใช่น่ะสิ
‪ต้องคนไม่มีจะกินสิ ‪ถึงขโมยคนอื่นเขากิน
‪นี่เงินทองก็มี ทำไมทำตัวแบบนี้นะ
‪เขาเอาเงินฉันไป ‪บอกว่าถ้าลูกสาวมาจะคืนให้
‪จริงด้วย ของฉันเอาช็อกโกแลตไปค่ะ ‪ช็อกโกแลตกับขนม
‪กู่ไม่กลับแล้วล่ะ ต้องระวังไว้นะ
‪เรียกตำรวจเลยดีกว่า ‪ให้ผู้รับผิดชอบมา...
‪ไปบอกให้ผอ.มานี่เลย
‪เอาล่ะค่ะๆ พวกเราเข้าใจแล้ว
‪เดี๋ยวพวกเราจะสืบให้ละเอียด
‪ก่อนอื่นเชิญกลับห้องพักนะคะ
‪เชิญเลยค่ะ
‪ลูกสาวฉันจะ...
‪ตั้งใจทำงานนะคะ
‪ดูจากบรรยากาศแล้ว
‪บ้าอย่างงดงามจริงๆ
‪ทำไมล่ะครับ
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪ต่อไปแยกกันมาเถอะ เดี๋ยวคนเข้าใจผิด
‪เลิกเร็วไหม กลับด้วยกันสิ ‪เดี๋ยวฉันรอ
‪รถคุณนักเขียน ‪ใช้น้ำมันเบนซินหรือดีเซลครับ
‪กลิ่นเหมือนเบนซินเลย หือ
‪เดี๋ยวดูผลงานก่อน ‪ดูผลงานก่อนแล้วจ่าย
‪แปลกนะเนี่ย
‪ทำไมถึงไม่มีเลยนะ
‪ผีเสื้อน่ะ
‪ถ้ามีดอกไม้ก็ต้องมีผีเสื้อบินสิ
‪ดอกไม้เยอะขนาดนั้น
‪ทำไมไม่มีผีเสื้อเลยสักตัวนะ
‪เพราะยังไม่เสร็จสินะ
‪เดี๋ยวคุณจิตรกรของเราคงค่อยๆ วาด
‪ขอปฏิเสธ ไม่วาดครับ ไม่วาด
‪ทำไม วาดยากเหรอ
‪ไหน งั้นผมลองวาดหน่อยดีไหมนะ
‪ไม่ๆ ไม่ได้นะ ผีเสื้อไม่ได้ ‪ผีเสื้อไม่ได้
‪ผีเสื้อมาที่นี่ไม่ได้ ‪ผีเสื้อมาไม่ได้เด็ดขาด
‪ไม่ได้เด็ดขาด ไม่ได้ ผีเสื้อไม่ได้
‪ไม่ได้ ผีเสื้อมาที่นี่ไม่ได้
‪ไม่ได้ๆ
‪คุณผู้ดูแลคะ เมื่อกี้คุณนักเขียน ‪ตอกบัตรเข้างานแล้วไม่ใช่เหรอคะ
‪ครับ ทำไมเหรอครับ
‪แล้วทำไมไม่มาสอน หายไปไหนนะ
‪คนไข้รอกันอยู่ โทรศัพท์ก็ไม่รับด้วย
‪เดี๋ยวผมไปตามให้ครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪(กำลังปรับปรุงพื้นที่ ห้ามเข้า)
‪ตกใจอะไร
‪ลืมแล้วเหรอ
‪นี่แม่เอง
‪ไปอยู่ไหนนะ
‪แม่รอลูกอยู่ที่นี่ตั้งนาน
‪ช่วงที่ไม่ได้เจอกันผอมลงเยอะเลยนะ
‪แต่ยังไงในสายตาแม่
‪ลูกสาวแม่ก็สวยที่สุด
‪ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ
‪แม่แค่ไปศัลยกรรมหน้ามานิดหน่อย
‪จำไม่ได้เลยเหรอ
‪แม่เหรอ
‪นี่แม่
‪จริงๆ ใช่ไหม
‪แม่กลับมาเหรอ
‪เด็กนี่เป็นอะไรเนี่ย
‪ไปทำการแสดงไม่กี่เดือน
‪กลับมาทำเป็นคนอื่นคนไกลไปได้
‪การแสดงเหรอ
‪ตอนคุยโทรศัพท์กันแม่บอกแล้วใช่ไหม
‪ว่าแม่เลือกผู้ชาย ‪แบบที่ลูกชอบไว้ให้แล้ว
‪เชื่อฟังแม่ไม่มีอะไรเสียหายหรอก
‪ไปเจอเขาก่อนเถอะ
‪ลูกต้องชอบเขาแน่ๆ
‪สูงหล่อดูดี กล้ามแน่นไปทั้งตัว ‪ที่สำคัญคือดวงตา
‪แววตามีเสน่ห์มาก
‪นังบ้านี่
‪- อย่า ‪- หา
‪คุณคังอึนจา จะได้เวลากินยาแล้ว ‪เชิญกลับห้องพัก...
‪อ้าว พ่อหนุ่ม
‪ฉันตามหาตั้งนาน
‪นี่ไง พ่อหนุ่มที่แม่เลือกไว้ให้ ‪พ่อหนุ่มคนนี้นี่แหละ
‪เป็นไง หล่อใช่ไหม
‪- กลับห้องพักก่อนนะครับ ‪- จ้ะๆ
‪ถึงแกจะก้าวร้าวไปบ้าง ‪แต่เป็นคนจิตใจดีนะ
‪จบมหาวิทยาลัยดนตรีที่เยอรมนีเลยเป็น ‪นักเป่าฟลุตวงดนตรีพื้นเมืองที่นั่น
‪แต่เพราะต้องดูแลฉัน
‪แกเลยต้องบินไปบินมา ‪เกาหลีกับเยอรมนีบ่อยๆ
‪โรคซึมเศร้าแบบจิตหลอน
‪(โรคซึมเศร้าแบบจิตหลอน: ภาวะ ‪ซึมเศร้ารุนแรงที่มีอาการทางจิตด้วย)
‪เป็นเคสที่อาการซึมเศร้าหนักมาก
‪เลยเห็นภาพหลอนและมีอาการเพ้อฝัน
‪เธอเป็นคนไข้จากกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ
‪แต่คิดว่าตัวเองเป็น ‪เมียน้อยของประธานบริษัทใหญ่
‪เหมือนเธอจะมีลูกสาวนะครับ
‪มีสิ
‪ลูกสาวคนเดียวที่เลี้ยง ‪มาอย่างยากลำบากโดยไร้สามี
‪เสียเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ ‪เมื่อไม่กี่เดือนก่อน
‪คุณคังอึนจาคิดว่า ‪ลูกสาวตัวเองยังมีชีวิตอยู่
‪คงทำใจได้ยากนั่นแหละ
‪ตอนนี้น่ะนะ
‪"เอมิลไม่วางใจ
‪เป็นกับดักที่แม่หลอกให้เขา ‪กินชิโครี่หรือเปล่าก็ไม่รู้
‪เอมิลแคะจมูก"
‪นี่แม่เอง
‪- "เอมิลสงสัยว่าใครกันนะที่มา ‪- นี่แม่เอง
‪- ไม่มีใครเห็นเอมิลเลย" ‪- นี่แม่เอง
‪เงียบ
‪- "เอมิลรีบวิ่งออกไป ‪- นี่แม่เอง
‪- เขาคิดว่าแบบนั้นจะปลอดภัยกว่า ‪- นี่แม่เอง
‪- 'เอมิล มาเร็ว
‪- นี่เป็น...'" ‪- บอกให้เงียบไง
‪ให้ตายสิ
‪- จะตะคอกทำไม ‪- ทำไมปรี๊ดแตกใส่เรา
‪- เฮ้อ ‪- ปัดโธ่
‪อาจารย์โกมุนยองเกลียดแค่ฉัน
‪ใจร้ายที่สุด
‪ฉันทำอะไรผิดเหรอคะ
‪ทำไม เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ
‪ก็อาจารย์โกมุนยอง ‪ขอให้คุณอารึมอ่านนิทาน
‪พอเธออ่านก็ตะคอกให้เธอเงียบ
‪จากประสบการณ์ของฉัน
‪อาการแบบนี้เก้าในสิบคือ ‪กำลังจะโดนผีสิง
‪เพราะเธอได้ยินเสียงผีอยู่คนเดียว ‪เลยมีอาการพูดเพ้อเจ้อ
‪ตอนนี้อาจารย์โกมุนยอง ‪อยู่ไหนเหรอครับ
‪(อีซังอิน)
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪เอาล่ะ วันนี้ฉันจะจบทุกอย่าง
‪ถ้าคุณนักเขียนรู้เข้า
‪ท่านประธานน่าจะโดนเชือดนะคะ
‪จะไม่เป็นไรเหรอคะ
‪อือ จะทางไหนก็ตายอยู่ดี
‪ไปกันเถอะ
‪นี่เป็นข้อมูลสรุปแนวโน้ม
‪วรรณกรรมเด็กทั้งในและต่างประเทศ
‪ที่มุนยองพอจะเอาไปใช้เป็น ‪ข้อมูลอ้างอิงในการเขียนผลงานใหม่ได้
‪นี่ผมไปร้านคอมคนเดียว...
‪- ให้เอาไปให้ใช่ไหมครับ ‪- ไม่ครับ
‪ผมจะเอาไปให้เอง
‪แล้วอยากเจอผมทำไมครับ
‪งั้นผมจะพูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อมนะ
‪ออกจากบ้านหลังนั้นซะ
‪คุณผู้ดูแลกับพี่ชาย
‪อยู่ที่นั่นไม่ได้
‪ทำไมล่ะครับ
‪เพราะที่ข้างๆ มุนยองเป็นของผม
‪คุณรับมือเธอไม่ไหวหรอก
‪ไม่ใช่เรื่องที่ใครๆ ก็ทำได้
‪ผมอยู่เคียงข้างฝ่าฟัน ‪ทนอยู่กับมุนยองมาเป็นสิบปี
‪ที่ผ่านมาผมจัดการนกสองหัวให้
‪เดิมพันด้วยชีวิตและถวายจิตวิญญาณ ‪เพื่อปกป้องเธอมาตลอด
‪ทำไมล่ะครับ ทำไปเพื่ออะไร
‪ผมก็แค่เอ็นดูเธอจริงๆ แล้วก็...
‪เงินเหรอ
‪คุณขายหนังสือของเธอ
‪ได้เงินมาไม่น้อยนี่ครับ
‪คุณก็ได้เงินมาพอตัว ‪ทำไมถึงมาอวดเหมือนตัวเอง
‪- เสียสละอยู่ฝ่ายเดียว ‪- ฮะ
‪อวดงั้นเหรอ
‪ถ้าผมเห็นเธอเป็นแค่เครื่องมือหาเงิน
‪ตอนบริษัทจะเจ๊งเพราะเธอ
‪ผมคงเขี่ยเธอทิ้งไปแล้ว
‪ความสัมพันธ์ของผมกับมุนยอง
‪ไม่ใช่แค่เรื่องของทุนนิยมล้วนๆ นะ
‪ถ้างั้นคืออะไรล่ะครับ
‪สำหรับมุนยอง ผมเป็น
‪ทั้งประธานบริษัท ‪ทั้งอาจารย์ ทั้งพี่ชาย
‪ทั้งผู้ชาย...
‪ยังไงก็เถอะ
‪ที่ข้างๆ เธอเป็นของผม ‪คุณหลบไปเดี๋ยวนี้เลย
‪ไม่ครับ
‪อะไรนะ
‪ผมไม่หลบให้
‪นี่ คุณผู้ดูแลคนเมื่อกี้ ‪ใช้ได้เลยใช่ไหม
‪ใครเห็นก็ว่างั้น
‪ผู้หญิงที่เล็งเขาไว้ ‪ไม่ใช่แค่คนสองคนนะ
‪ต้องรีบคว้าเอาไว้เลย
‪แม่มีลูกเป็นลูกสาวคนเดียว
‪การได้เห็นลูกมีคู่ครอง
‪รักกันหวานชื่นก่อนแม่ตาย
‪เป็นสิ่งที่แม่หวังนะ
‪แม่ไม่ได้อายุยืน ‪เป็นพันเป็นหมื่นปีนะ
‪นี่ ทำตามที่แม่...
‪คุณคังอึนจา
‪หัวหน้าพยาบาลอยากคุยกับคุณหน่อยค่ะ
‪ฉันเหรอ ตอนนี้เลยเหรอ ฉันยุ่งอยู่นะ
‪ต้องไปตอนนี้เลยค่ะ
‪นี่ ฟังแม่ให้จบก่อนสิ
‪ทำไมไม่รับโทรศัพท์นะ
‪(คังแท)
‪อ้าว คังแท
‪มานี่เร็ว มา
‪นั่งเลย นั่ง
‪หิวล่ะสิ
‪โธ่
‪ฉันก็ห่วงว่าไปอยู่ที่กันดารแบบนั้น ‪จะหากินได้อิ่มท้องไหม
‪ห่วงจนนอนไม่หลับเลยแหละ
‪เพราะงั้น
‪ตอนเช้ามืดฉันเลย
‪เอาของที่มีมาผัดๆ ทอดๆ ให้
‪กินสิ รีบกินเลย
‪ครับ ขอบคุณครับ
‪- เอ้า นี่ของซังแทนะ จ้ะๆ ‪- ขอบคุณครับ
‪เอ้านี่ จูรี
‪- ลองกินนี่ดู ‪- ครับ
‪เฮ้อ
‪เคยมาอยู่แล้วหายไป
‪บ้านเลยดูโล่งไปเลยนะ
‪เอ่อ คุณจูรีครับ
‪ค่ะ ฉันรู้แล้วค่ะ
‪ที่ต้องไปอยู่ที่นั่นชั่วคราว ‪เพราะงานของพี่ซังแท
‪พี่คะ ยินดีด้วยนะ พอนิทานวางขายแล้ว ‪ต้องให้ฉันเล่มหนึ่งด้วยล่ะ
‪อือ หนังสือ ‪หนังสือก็ต้องจ่ายเงินซื้อสิ
‪หนังสือเธอ ต้องใช้เงินเธอซื้อ
‪พี่ครับ
‪ได้เลย พอหนังสือของซังแทวางขาย
‪จะเหมาซื้อสักร้อยเล่มเลย
‪ขอบคุณครับๆ
‪รีบกินเร็ว
‪ครับ
‪ตายจริง นึกแล้วว่าพยาบาลนั่น ‪ต้องทำแบบนั้น
‪ดูที่แม่หล่อนร่วมมือด้วยสิ
‪ลูกจะไปทั้งแบบนี้ได้ยังไง
‪ต้องรีบเข้าไปแยกผู้หญิงคนนั้นออกสิ
‪แม่บอกว่ายังไง
‪ถ้าไม่ตั้งสติให้ดีจะโดนแย่งไปนะ
‪เลิกดื้อ แล้วเชื่อฟังแม่หน่อยได้ไหม
‪แม่เล็งไว้ให้ลูกแล้วแท้ๆ ‪แต่นังคนนั้นกำลังจะแย่งเขาไปแล้ว
‪ได้ แม่เข้าใจแล้ว ถ้าลูกทำไม่ได้ ‪เดี๋ยวแม่จัดการเอง
‪หล่อนมีแม่คนเดียวหรือไง ‪ลูกก็มีเหมือนกัน
‪ขอล่ะ
‪ขอร้องล่ะ
‪เลิกแทนตัวเองว่าแม่สักที
‪- ก็แม่เป็นแม่นี่ ‪- แม่น่ะ
‪ตายไปแล้ว
‪ว่าไงนะ
‪แม่ของฉัน
‪ตายไปแล้ว
‪แม่คะ
‪แม่หัวแตก
‪เลือดไหลเป็นทาง
‪ไม่จริง
‪แขนขาบิดเบี้ยว
‪ขาดรุ่งริ่ง
‪ไม่จริง ยังไม่ตาย
‪รอยเลือดพวกนั้น
‪ยังติดอยู่ที่พื้นห้องอยู่เลย
‪ไม่
‪ไม่จริง
‪- เพราะงั้นคุณป้า ‪- ไม่...
‪ได้โปรด
‪ตื่นจากฝัน
‪สักที
‪ไม่...
‪วันนี้มีเมนูอะไรนะ
‪คุณพยาบาล
‪ดูนั่นสิคะ
‪- เดี๋ยวดูให้นะคะ ไม่เป็นไรค่ะ ‪- ทำยังไงดี
‪คุณคังอึนจา
‪คุณคังอึนจาคะ คุณคังอึนจา
‪รีบไปตามหมอควอนมา เร็วเข้า
‪ค่ะ
‪คุณคังอึนจา
‪ไม่กินข้าวเหรอ
‪เธอลืมมือถือไว้ที่โรงพยาบาล
‪หลับเหรอ
‪นี่แม่
‪จริงๆ ใช่ไหม
‪แม่กลับมาเหรอ
‪วันนี้อารมณ์ไม่ค่อยดีสินะ
‪แม่คะ
‪เคราน้ำเงิน
‪ทำไมเขาถึงฆ่าพวกภรรยาของเขาคะ
‪เพราะพวกภรรยา ‪ไม่เชื่อฟังคำพูดของเขาไง
‪ลูกต้องเชื่อฟังแม่นะ
‪ถึงจะเป็นลูกสาวที่น่ารัก
‪ตอบสิ
‪ค่ะ หนูจะเชื่อฟังแม่
‪ดีจ้ะ
‪เด็กดี
‪แล้วทำไม ถึงพามันมา
‪แม่เตือนแล้วใช่ไหม
‪ว่าจะฆ่าเจ้าชายที่มาช่วยลูกด้วย
‪โกมุนยอง
‪หนีไปซะ
‪หนีไป
‪- ไม่เป็นไร โกมุนยอง ‪- หนี...
‪- หนีไป ‪- แค่ฝันไป
‪รีบหนีไปเร็วเข้า
‪ไปให้พ้นเดี๋ยวนี้
‪ไปเดี๋ยวนี้
‪ไปให้พ้นเดี๋ยวนี้
‪ได้ ฉันไม่ไปหรอก
‪แม่ฉันชอบโผล่มา
‪ในฝันร้ายของฉันทุกที
‪เธอไม่ควรอยู่ที่นี่
‪ทำบ้าอะไรเนี่ย
‪ร่างกายโกหกไม่ได้ ‪เวลาเจ็บก็เลยน้ำตาไหล
‪แต่หัวใจชอบโกหก ‪ถึงเจ็บปวดก็ยังทำเป็นเงียบครับ
‪คิดถึงแม่จัง
‪ถ้างั้นระหว่างเราคืออะไร ‪กุ๊กกิ๊กกันเหรอ
‪- ไอ้ของโง่ๆ นี่มันอะไร ‪- ตุ๊กตาฝันร้าย
‪ฉันเป็นไงบ้าง
‪เก่งมาก โกมุนยอง
‪พี่คะ
‪รู้จักนิทานเรื่อง "เคราน้ำเงิน" ไหม
‪(เคราน้ำเงินลากภรรยาลงไปห้องใต้ดิน)
‪(แล้วตัดหัวภรรยา)
‪(ซีลีน)
‪(อัลลี่)
‪(แมรี่)
‪(อันนา)
‪(เอสเมอรัลด้า)
‪(สุดท้ายเคราน้ำเงิน ‪ก็อยู่เพียงลำพังอีกครั้ง)
‪(จบ)
‪(รวมฉากหลุด)
‪คำบรรยายโดย: ‪รติจุฑาภา เกตุทิวากังสดาล