NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Ko Mun-yeong.
Uciekaj.
- Już dobrze, Ko Mun-yeong. - Uciekaj…
- Uciekaj. - To był tylko sen.
Proszę, uciekaj. Już!
Wynoś się stąd!
Spadaj.
Wynoś się.
Dobrze, nie odejdę.
Co tu robisz?
- Miałaś w nocy gorączkę. - I co z tego?
Ululałeś mnie i udawałeś lekarza?
Zostań w łóżku.
Odwiozę Sang-tae do pracy i kupię ci lekarstwo.
Nie zrobiłam nic złego.
Ta kobieta udawała, że jest moją mamą.
Powiedziałam, że mama nie żyje. I tyle.
Jasne, rozumiem.
ROZDZIAŁ 7 WIOSENNY PIESEK
Seongjin… Rynek w Seongjin.
Centrum Zdrowia Michuri.
Seongjin… Rynek w Seongjin.
Centrum Zdrowia Michuri.
Wejście na szlak. Most Oeryong.
Przestań to zapamiętywać. Umyj się.
Odwiozę cię do restauracji Jae-su. Wyjdziemy razem.
Pojadę sam. Sam.
Wiem.
Ale też jadę do centrum.
Nie jedziesz dziś do szpitala?
Dzisiaj
nie pójdę do pracy.
- Nie możesz tak odejść. - Przewiń.
Dobrze.
Pacjentka może przejść konwersję i przestać się zwodzić,
więc miejmy ją na oku i zobaczmy, co się stanie.
- Tak jest. - Dobrze.
Proszę pana.
Myślę, że musi pan porozmawiać z panią Ko Mun-yeong.
Najpierw dowiedzmy się, co powiedziała pacjentce.
Na pewno coś w stylu: „Twoja córka nie żyje”.
Zemdlała przez szok emocjonalny.
Skąd pani Ko o tym wie?
Może pan Moon jej powiedział?
- Są ze sobą blisko. - Nieprawda.
Wiecie, że nie ujawniłby informacji o pacjencie.
Poza tym cały czas mamy problemy,
odkąd pani Ko przychodzi do naszego szpitala.
Musimy coś z tym zrobić.
Tak.
Zgadzam się.
Ja też.
Może pan przestać sczesywać łupież i podjąć jakąś decyzję?
Zawiesimy zajęcia z literatury,
póki nie dowiemy się, co się stało.
- Dobrze. - Dobrze.
To wszystko?
Chciałbym porozmawiać z panem Moonem.
Nie przyszedł dziś do pracy.
Zadzwonił, że coś mu wypadło w domu.
Naprawdę?
Sang-tae, co myślisz o tym, żeby rzucić pracę
w restauracji Jae-su?
Masz wiele zajęć, odkąd się tu przeprowadziliśmy.
Malujesz mural w szpitalu,
sprzedajesz pizzę w restauracji.
Gdy zaczniesz pracę nad ilustracjami…
Będziesz bardzo zajęty.
Bycie zajętym to nic złego.
Racja, to nic złego.
Ale od przepracowania można się rozchorować.
- Będzie cię wszystko bolało… - Jak psa.
Co?
Gdy jesteś chory, skomlesz w nocy jak pies.
Ja tak nie robię, ale ty skomlesz jak pies, gdy śpisz.
Dzień dobry.
Co? Robię tak?
To dziwne.
Nie jestem chory.
Mam teraz jedną pracę,
więc dobrze się czuję.
To dlatego, że boli cię serce.
„Ciało nie kłamie.
Płacze, gdy cierpi.
Ale serce to kłamca. Siedzi cicho, nawet gdy cierpi.
Dopiero gdy śpisz,
szlochasz i skomlesz jak pies”.
Tak bardzo lubisz tę książkę?
Tak. Wiosenny piesek. Książka pani Ko Mun-yeong.
„Autorka: Ko Mun-yeong.
Dawno, dawno temu…”
Jeszcze zamknięte…
Dupku! Zamieszkałeś z nią bez omówienia tego ze mną.
Myślałeś, że ucieszę się…
Halo?
Tak.
Później pogadamy.
- Jasne. - Później? Kiedy?
Hej! Będę czekał, dobrze? Hej!
- Cześć, Jae-su. - Matko!
Rety. Cześć, Sang-tae.
Źle się czuje.
No powiedz. Kiedy zaczęła się źle czuć? Jakie ma objawy?
Potrzebuję konkretów!
Nie odbiera ode mnie telefonów. Mam złe przeczucie.
- Całą noc się martwiłem. - Powiem, żeby oddzwoniła.
Muszę kończyć.
APTEKA GEUKJIN
Że też przerwał rozmowę.
Rety, bezduszny fiut.
No nie?
Byłby atrakcyjniejszy, gdyby się trochę wyluzował.
Jest zbyt spięty. Co za szkoda.
Ale z wyglądu jest w moim typie.
Łazisz przy mnie cały dzień,
a i tak jesteś taka tępa. Jak to możliwe?
No nie? Gdybym nie była tępa,
to nie uwierzyłabym panu i bym tu z panem nie przyjechała.
Przepraszam.
To moja wina.
Muszę sprawdzić, co u Mun-yeong.
Masz na rachunek.
Kup sobie kawę lub coś innego w jakiejś kawiarni.
Do zobaczenia później!
Skurwysynie.
Może połączę siły z Ko Mun-yeong?
Bez pracy nie ma kołaczy.
Mamma mia!
No jedź!
PAN LEE
Ładnie ci w długich włosach. Masz to po mnie.
Nigdy ich nie obcinaj.
Znudziły mi się.
Masz się słuchać mamy, dobrze?
Odpowiedz.
Odpowiedz!
Tak,
mamo.
Proszę…
Uratuj mnie.
Mun-yeong.
W porządku?
Chcę odciąć,
ale nie potrafię.
Co odciąć?
Moją mamę.
Znów miałaś paraliż senny
przez te halucynacje?
Od kiedy?
Kiedy powróciły?
Gdy tu przyjechałam.
Nie możesz tu być. Zabieram cię do Seulu.
Ostrzegam cię. Nie ruszaj moich rzeczy.
To ja też cię ostrzegam!
Wyciągnę cię stąd siłą, jeśli trzeba.
Nie prowokuj mnie.
Wiem, że będzie po tobie,
jeśli te halucynacje będą cię prześladować.
Nie pozwolę ci tu zostać.
Miałem złe przeczucie,
odkąd powiedziałaś o czerwonych butach i zamieszkałaś tu z tym opiekunem.
Nie powinniście się ze sobą…
Znam cię od dziesięciu lat.
Przynajmniej tyle wiem.
- Za mną. - Zostaw mnie.
Chodź ze mną!
- Puść! - Chodź.
Puść mnie. Chcesz zginąć?
Jasne, umrę, żebyś mogła żyć.
Żeby żyć, musisz opuścić ten dom.
Chodź, idziemy.
- Rety. - Nigdzie nie idę.
- Puść. - Zostaję.
- Puść. - Nie odpuszczę.
Musisz stąd odejść. Puść.
Co ty wyprawiasz?
Nie wtrącaj się.
Mun-yeong i ja…
Możesz zabrać łapy?
Ja…
Zabieram ją.
Ty też się pakuj i stąd wynoś. Szybko!
Chodź, Mun-yeong.
Uderzyłeś mnie?
- Wyrzuć go stąd. - Hej.
Co udajesz taką bezbronną?
Wyciąganie jej stąd wbrew jej woli to przemoc.
Słucham?
Mogę działać w obronie, tak?
Hej, to boli!
Czekaj!
Mun-yeong.
Ten koleś nic o tobie nie wie!
Tylko ja mogę cię chronić i się o ciebie troszczyć.
Mun-yeong?
Cholera!
WYDAWNICTWO SANGSANGESANG
Zamykaj drzwi, gdy jesteś tu sama.
- Jeśli ktoś… - Ktoś zrobi mi krzywdę?
Przestań. Mnie? Pewnie będzie odwrotnie.
Ale i tak je zamykaj.
Mówiłaś, że trzeba być czujnym,
bo może stać się coś złego.
Weź to na gorączkę.
Gdybym brała takie świństwa, gdy muszę ochłonąć,
to byłabym już narkomanką.
Przez to nie ochłonę.
To się przewietrz.
Podoba mi się to lekarstwo.
- Dokąd jedziemy? - Do motelu.
Co chcesz zjeść?
Ciebie.
Nie przestaniesz?
No dobra. Dziś słucham swojego lekarza.
Czym mnie nakarmisz?
Dziękuję. Smacznego.
Smacznie wygląda.
Sang-tae.
Spójrz na mnie.
Nie mów tak. Jeśli mam przyjść, mów: „Chodź tu”.
Gdy ktoś mówi „później”, to co to znaczy?
Kiedyś przed śmiercią.
Co? Przed śmiercią?
Tak.
Niemożliwe.
Znamy się od tak dawna. Nie zrobiłby mi tego.
Jak długo? Ile? Tysiąc wonów? Dwa tysiące?
Poznałem ciebie i Gang-tae,
gdy miałem 16 lat.
W smażalni kurczaków.
Tak. Moi rodzicie mieli smażalnię kurczaków.
Gang-tae w niej pracował i z nami mieszkał.
Jestem od niego rok starszy, ale nigdy mnie tak nie traktował.
Tobie zawsze dawał pałki z kurczaka.
Jem tylko pałki z kurczaka.
Zazdrościłem ci.
Też chciałem mieć takiego młodszego brata.
Powiedziałem mu: „Myśl o mnie jak o bracie, kretynie”.
A on na to: „Nie potrzebuję kolejnego brata”.
- Jestem jego prawdziwym bratem. - Wtedy zrozumiałem.
„Potrzebuje przyjaciela, a nie kolejnego brata”.
Też potrzebuję przyjaciela.
Dobre.
Potrzebowałam żarcia, nie lekarstwa.
To budzi moją dziką duszę. Czuję się dużo lepiej.
- Jeszcze surowe. - Nie szkodzi.
W środku jestem gorąca.
Nie panuję nad sobą przy jedzeniu.
Jestem głodna, nieważne, ile jem.
To dlatego, że jestem jak puszka?
Przepraszam.
Wtedy
gadałem bzdury.
- Ale to prawda. - Nie.
Nie jesteś puszką.
To czym jestem?
Jesteś…
Zbirem?
Jedz, bo się przypali.
Jak już pewnie wiesz,
potem sprzedawałem tylko kurczaki.
Smażone, duszone, słodko-kwaśne. Pałki i kurze łapki.
- Jak myślisz dlaczego? - Głowa.
Tylko jej nie sprzedawałeś. Głowy kurczaka.
Zgadza się.
- Bo nie ma na nią klientów. - Prawda.
Nie chciałem sprzedawać kurczaków. Mdlił mnie ich zapach.
Ale był to interes, który mogłem szybko otworzyć i zamknąć.
Nie wiedziałem, kiedy będzie kolejna przeprowadzka,
więc sprzedawałem kurczaki.
Ale tym razem to co innego.
Czułem, że osiądziemy w Seongjin.
Więc zainwestowałem wszystkie pieniądze, wziąłem nawet pożyczkę,
żeby otworzyć coś innego. Koniec z kurczakami.
Ale on…
On mnie porzucił.
Dlaczego?
Bo bardziej lubi
tę wariatkę Ko Mun-yeong niż mnie, przyjaciela od 15 lat.
- Nie dlatego. - Dlatego!
To przeze mnie.
Gang-tae zrobił to przez moją umowę z nią.
Umowa „dwa w cenie jednego”.
Nie ufaj za bardzo Gang-tae.
Bo skończysz jak ja.
Jak ty?
Jak pies, który goni kurczaka.
Pies?
Pies!
Przepraszam za ten hałas.
- Dzień dobry, panie Moonie. - Dzień dobry!
Dlaczego nie jesz? Tylko mnie karmisz.
Nie jestem głodny.
Spałeś już z kobietą?
- Nigdy? - Czemu gadasz takie bzdury?
Chyba nie masz pragnień.
Nie chcesz jeść, nie chcesz nic mieć ani niczego robić.
Jesteś obojętny.
- Nie jestem. - A jaki jesteś?
Powstrzymuję się.
Dlaczego?
Ty robisz, co chcesz. Większość ludzi tego nie może.
Nie powstrzymuj się. To nic trudnego.
Twoja zawleczka…
Mam się jej pozbyć?
Ciekawa jestem,
co się stanie, gdy nie będziesz się powstrzymywał.
Cześć, Byeol.
Pacjent Park Ji-hwan łatwo spada z łóżka,
więc pomóż mu w nocy wstać do toalety, jeśli będzie trzeba.
Powiedziałam już wszystko panu O Cha-yongowi.
Oboje zaglądajcie do pacjenta podczas obchodów.
Jasne, zrozumiałam.
Co do depresji pacjentki Kim Jeong-mi…
Chwilka.
Co tam? Jest tu Sang-tae.
Rozmawia z babką z wydawnictwa Ko Mun-yeong.
Wkurza mnie to.
Kto to?
Nic takiego.
- O czym mówiłyśmy? - O pacjentce Kim Jeong-mi.
To było długie wytłumaczenie.
Podsumuję je.
Skoro muzą pana Lee Sang-ina jest pani Ko Mun-yeong,
to jako dyrektor artystyczna inspiruję się panem.
Jest pan moją muzą. To chciałam powiedzieć.
Rozumiem.
Dlatego
przyniosłam ilustracje. Proszę użyć ich jako referencji
podczas pracy nad książką pani Ko…
- Dokąd pan idzie? - Kończę pracę.
Niegrzecznie mówić o innej pracy
w czyimś miejscu pracy. Kompletna bzdura.
Później o tym porozmawiamy.
„Później”, czyli przed śmiercią.
Jae-su, to dla ciebie.
- Cześć, Sang-tae. - Cześć!
Co narysował?
Psa, który gonił kurczaka.
Dlaczego idziemy?
Co?
Miło tak spacerować i podziwiać otoczenie.
To oczyszcza umysł i podnosi na duchu.
Serio? Ja myślę o tym, że bolą mnie nogi i że to strata czasu.
- To może… - Poniesiesz mnie?
Co?
Ciekawe, czy Sang-tae wraca już do domu.
Chyba sobie radzi.
Nie! Rety.
Skup się tylko na mnie.
Dobrze, oddaj.
No weź. Oddaj.
Przestań.
Czy teraz
trzymasz mnie w ramionach?
- Hej, Ju-ri. - Hej.
Ko Mun-yeong?
Mój dzielny współlokator robi coś dziwnego,
więc ja odebrałam. Co tam?
Nie było go dziś w pracy.
Wziął wolne, żeby spędzić ze mną dzień.
Cześć.
Nie poszedłeś do pracy, bo się o mnie martwiłeś?
Zabrałeś mnie na randkę, żebym ochłonęła?
Kto powiedział, że to randka?
A co to jest?
Flirtujesz ze mną? Czy mnie sprawdzasz?
Badasz grunt? Czy ze mną pogrywasz?
Dobra.
Zostańmy parą.
„Spadaj”.
- Co? - „Spadaj”.
Wiesz, ile razy mi to powiedziałaś?
Nawet wczoraj w nocy. I wtedy tak samo.
No i co z tego?
Ale wczoraj brzmiało to,
jakbyś chciała, bym został.
Kiedyś uciekłem.
Ale dzisiaj
postanowiłem zostać z tobą.
To wszystko.
SKLEP OH PLUS
Ko Mun-yeong, kobieto bez serca.
Moje ciało gnije
ze stresu, bo od dziesięciu lat się tobą opiekuję.
Jak mogłaś zostawić mnie dla tego nowo poznanego opiekuna
i tak mnie wyrzucić? No jak?
A żyjcie sobie razem długo i szczęśliwie, bezduszne gnoje.
Znajdę sobie najmilszą
i najsłodszą kobietę na świecie i…
Cholera!
Aleś ty głośny. Cholera!
Nieodwzajemniona miłość jest ciężka. Poddaję się!
Chyba nie widziałeś kobiety
cierpiącej przez nieodwzajemnioną miłość.
Cześć, Jae-su.
Dlaczego
to nie mogę być ja?
Czemu wybrał tę sukę?
Ja też
umiem przeklinać.
Mogę też
wpadać w furię i rozwalać rzeczy.
Mogę
przestać być cały czas miła.
Mogę też
być suką.
Rety, nie. Nie każdy może być suką.
Kim jesteś?
Czemu mi przerywasz?
Nie jestem dziwakiem.
Jestem…
prezesem Wydawnictwa SangSangESang.
Nazywam się Lee Sang-in.
PREZES LEE SANG-IN
Czyli to twoja wina.
Nie płacz.
Znasz mnie?
Trzeba było wybić Ko Mun-yeong ten pomysł z głowy.
Nie przeprowadziłaby się tutaj,
więc by się nigdy nie spotkali.
Ja nie skończyłabym w takim stanie.
To wszystko twoja wina.
Prezesie Lee Sang-inie.
To twoja wina.
Chwila, ten głos…
Jesteś…
Halo?
Moje łzy.
Tu Nam Ju-ri, pielęgniarka ze Szpitala Psychiatrycznego OK.
Pielęgniarka Nam Ju-ri?
Kiedyś uciekłem.
Ale dzisiaj postanowiłem zostać z tobą.
O co chodzi?
O nic.
Wczoraj miałam koszmar.
Moje koszmary są związane z moją mamą.
Gdy się budzę,
zwykle czuję się jak gówno.
Ale dzisiaj
tak się nie czuję.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
Ale czemu? Dlaczego?
Czemu odwołali zajęcia?
Lubiłem je. Czułem się, jakby ktoś walnął mnie w głowę.
Wiedziałem, że je odwołają.
Nie była zbyt normalna
i miała złe nastawienie.
- Jesteś dyrektorem szkoły? - Zaraz dam ci szkołę!
Przestań mnie bić po głowie.
Mówiłeś, że to lubisz.
Odrobiłam pracę domową. Nie mogą odwołać tych zajęć.
Byłam pewna, że tym razem mnie pochwali.
Opętał cię duch, który chce się chwalić pracą domową?
Czemu płaczesz tak wcześnie rano? Psujesz mi dzień.
Czemu tak wcześnie rano mówisz A-reum takie przykrości?
Wy dwoje…
Jesteście parą czy co?
Chodź, A-reum. Ignoruj ją.
Prędzej czy później będą z nimi kłopoty.
Jadłeś?
Smażone jajko, kimchi z rzodkwi, kiełbaski i gulasz z pasty sojowej.
Co teraz robisz?
Siedzę sobie.
A pani Ko?
Też siedzi.
Co?
- Sang-tae. - Tak?
- Zabawmy się dziś. - Dobrze.
Proszę.
Chciał pan ze mną rozmawiać.
Tak, chcę cię o coś zapytać.
Czy pani Ko ma chłopaka?
Nie wiem.
Mam syna. Urodził się, gdy byłem już stary.
Chciałbym go jej przedstawić.
Spokojnie, jest podobny do swojej mamy. Nie wygląda jak ja.
Co ty na to? Powinienem to zrobić?
Dlaczego pyta pan o to mnie?
Bo z nią mieszkasz.
Następnym razem przyjedźmy osobno, bo ludzie coś sobie pomyślą.
Kiedy kończycie? Wrócimy razem. Poczekam.
To auto na benzynę czy ropę?
Od dawna zajmuję się analizowaniem ludzi.
Wiem, jaka jest ich historia, gdy spojrzę im w oczy.
Czemu wziąłeś wolne?
Źle się czułem.
Czyli pani Ko źle się czuła?
Tak.
Pani Sun Byeol mówiła,
że pani Kang Eun-ja udawała mamę pani Ko i ją dręczyła. To dlatego?
Wydawało się, że pani Ko
przez chwilę myślała, że to jej mama.
MORDERCA CZAROWNICY Z ZACHODU DO HUI-JAE
Matka pani Ko
to pisarka, Do Hui-jae.
Gdy skończyła pisać ostatnią książkę z serii science-fiction,
zniknęła bez śladu.
Pięć lat po zniknięciu zarejestrowano jej śmierć.
MORDERCA CZAROWNICY Z ZACHODU
Zawsze jesteś za późno.
Niektórzy wierzyli, że nadal żyje.
Krążyło wiele plotek.
To możliwe, że żyje?
Nie kazałaby czytelnikom czekać 20 lat, wiedząc,
jak bardzo chcą wiedzieć,
co się stanie z Czarownicą z Zachodu.
Moje koszmary są związane z moją mamą.
To był ogromny szok dla pani Ko. Pewnie bardzo za nią tęskni.
Może dlatego wzięła ją za swoją mamę.
A jeśli za nią nie tęskni?
Jeśli się jej boi?
NOTATKI Z TERAPII PACJENT KO DAE-HWAN
ODPOWIADAŁ KRÓTKO I ZWIĘŹLE NIE UNIKAŁ ODPOWIEDZI
Moja żona?
Była niezwykle inteligentna i elegancka.
Bardzo kochała naszą córkę.
Może za bardzo.
Co wieczór śpiewała
„Oh My Darling, Clementine” jako kołysankę.
Ciekawe,
czy wiedziała, o czym naprawdę jest ta piosenka.
ZAJĘCIA Z LITERATURY ZOSTAJĄ ZAWIESZONE
- Pani Park. - O co chodzi?
Smutno ci, że zawieszono jej zajęcia?
Nie.
Pacjentom jest smutno.
Te zajęcia były dla nich inne i interesujące.
Są interesujące.
Proszę przeczytać jej książki w wolnym czasie.
Nie, nie wciągnęłabym się w nie.
Wolę głupie romansidła albo horrory.
Zaniosę wodę do izolatki.
Dobrze, dziękuję. Zajmij się dobrze pacjentką.
Wody?
Co do…
Co do pani córki.
Chciała mi ją pani przedstawić.
Następnym razem, gdy tu przyjdzie…
Moja córka…
nie żyje.
Mamo.
Jak chcesz się spotkać z umarłą?
Nawet ja nie mogę.
Doktorze Kwonie!
Cholera.
Pani Kang Eun-ja ma objawy konwersji.
Co? Jest w izolatce?
- Tak. - Chodźmy.
Ten szal…
Jest bardzo drogi.
Jest wart setki milionów wonów.
Nigdy nie dostałam
podobnie drogiej rzeczy.
Ledwo starczało nam na życie.
Ale ona wydała całą wypłatę,
żeby kupić mi
ten szal
na moje urodziny.
Ile kosztował?
Ile jest tu zer?
Rety! Idź i natychmiast go zwróć!
Bardzo się zdenerwowałam.
Mocno ją uderzyłam.
Myślisz, że ktoś taki jak ja zasługuje na taką drogą rzecz?
Mam już dość,
że tak się zachowujesz.
Niewiele pamiętam.
Pamiętam swoje słowa.
Nie potrzebuję takiej niedojrzałej córki!
Powiedziałam jej, że nie potrzebuję
takiej córki.
Gdybym wiedziała, że tak zginie,
to nigdy
nie powiedziałabym czegoś tak przykrego.
Nigdy.
- Gang-tae. - Tak?
Musisz być przy bracie aż do końca swoich dni.
Dlatego
cię urodziłam.
Dlaczego tak jej powiedziałam?
Jestem taką idiotką.
Coś ty taki smutny?
Nie mogę się na ciebie złościć.
Też się połóż.
Jae-su.
Tak?
Myślisz,
że mojej mamie jest przykro,
że tak mnie traktowała?
Myślisz,
że tego żałuje?
Chciałbyś tego?
Tak.
Nie.
Czemu była pani taka podła dla Gang-tae?
Sang-tae nie był pani jedynym synem!
Nieważne, że jest chory!
Czemu dyskryminowała pani Gang-tae? Nie miał normalnego dzieciństwa.
Oszalałeś.
Niech pani poczeka 60 lat.
Gdy panią tam spotkam, to…
To co zrobisz?
Rety.
Wszystkie matki mają swoje grzechy.
Ale możesz jej trochę odpuścić.
Myślicie, że kobietom było łatwo wychować wtedy dzieci bez męża?
Rety.
Mam tylko córkę, ale i tak parę razy chciałam uciec.
Twoja mama wychowała dwóch chłopców.
Co więcej, Sang-tae jest wyjątkowy.
Zajmujesz się bratem. Na pewno wiesz,
jak było jej ciężko.
Nasze zdrowie. To za ciebie tam na górze.
Rety, jesteś niemożliwa.
Lepiej się czujesz?
- Był tu Gang-tae, ale poszedł. - Po co? Był sam? Co mówił?
Skoro tak go lubisz,
to czemu inny facet przyniósł cię wczoraj do domu?
Ktoś mnie przyniósł? Serio?
Wiesz co? Lepiej nie wiedzieć.
Niczego sobie nie przypominaj. Tak będzie najlepiej.
PREZES LEE SANG-IN
Jestem prezesem Wydawnictwa SangSangESang.
- Panie Lee. - Tak?
Masz to naprawić!
Chyba oszalałam.
Gdzie jesteś? Kiedy wracasz?
Szybko wracaj do domu. Nudzę się.
Czemu mnie ignorujesz? Jaja sobie robisz?
CZKAJE.
CZKEJA.
CZEKAJ.
Co tak późno?
- Czemu tu śpisz? - Kazałeś mi czekać. Cholera.
Piłeś?
Z kim?
Z tą dwulicową suką?
Nie.
Piłem z Jo Jae-su, synem właściciela kurzej fermy,
i kucharką, która ma ponad 60 lat.
Poznałeś ich w internecie?
„W internecie”?
Jesteś pijany.
Byłem pijany,
ale taksówkarz powiedział, że tu nie przyjedzie,
bo dom jest straszny i przynosi pecha.
Kazał mi wysiąść z auta.
Przyszedłem tutaj, więc już prawie wytrzeźwiałem.
To się napijmy.
Nie, daj spokój. Jestem odpowiednio wstawiony.
Chcę się napić.
Nie możesz.
Nie masz umiaru.
Jeśli oboje będziemy pijani,
to będzie źle.
Dlaczego?
Myślisz, że cię uwiodę?
- Nie wygłupiaj się. - Uderzyłeś mnie?
Ty mnie dźgnęłaś nożem.
Po pijaku masz dobre riposty.
Chcę wyciągnąć twoją zawleczkę.
Zamknij oczy.
Po co?
Zamknij je.
To takie banalne.
Masz. Otwórz oczy.
Co to za ohydztwo?
Łapacz koszmarów.
Gdy śpisz z nim w ręku,
zbiera koszmary do kosza
i zjada je przez noc.
Będziesz mogła spać spokojnie.
Ale dziecinada.
Przyniosłem go dziś z domu.
- Był mojego brata. - Co? Jest używany?
Sam go zrobiłem.
Jest ręcznie robiony, więc jest cenny.
Nazywa się Mang-tae.
Nazwałeś go Mang-tae, bo jesteś Gang-tae,
a twój brat to Sang-tae?
Jesteśmy we trzech
braćmi.
Nie wierzę.
Prawdę mówiąc,
mój brat też miewa koszmary.
Ma je,
odkąd umarła nasza mama.
Mój brat cierpiał,
a ja nie mogłem nic zrobić.
Mogłem jedynie
zrobić mu tę śmieszną lalkę.
Gdy się jej przyjrzę, to jest całkiem urocza.
- Chcesz ją? - Chcę.
No dobra.
Dobranoc.
Mang-tae.
Sang-tae.
Śpisz?
Naprawdę śpisz?
Rety, śmierdzi od ciebie alkoholem. Jestem zły.
Rety… Śmierdzisz alkoholem.
Sang-tae, zjedzmy kiedyś zupę jjamppong.
Tam, gdzie chodziliśmy z mamą.
- Przy wejściu na rynek. - Tak.
Uwielbiałeś ją tam jeść.
Nie… Ty ją uwielbiałeś.
Nie, ty zawsze…
„Z małżami i papryczką. Wywar jest pyszny.
Chcę ją jeść codziennie, mamo”. Tak jej mówiłeś.
Dlatego kupowała nam jjamppong,
gdy otwierali rynek.
„Pikantna, ale smaczna”.
Sang-tae, jjamppong jest ostra, ale smaczna.
Aż chce się ją znów zjeść.
HARIMGAK
Jest jjamppong.
- Dziękuję. - Proszę.
Masz. Zjadaj.
A ty, mamo?
Nie jestem głodna.
Zjadaj.
Jest… ostra.
- Ostra? Napij się wody. - Ostra.
Jest ostra.
Rety, ale leje.
Przeziębisz się. W porządku?
Gang-tae, co robisz?
- Gang-tae, chodź tu. Leje. - Gang-tae, chodź tu.
No chodź.
Ale jesteś mokry.
Wracajmy do domu, przebierzesz się.
Ostrożnie.
Gang-tae, jutro też jemy jjamppong?
„Jjamppong”?
Trudno zrzucić pięć kilo. Bardzo się starałem.
Nie piłem coli ani nie jadłem ryżu, więc schudłem.
Zgubiłem pięć kilo. Było super.
Musimy słuchać mamy.
Musimy słuchać mamy, żeby być dobrymi ludźmi.
Mama wie wszystko.
Nasza mama… Mama wie wszystko.
Nie przezięb się. Nie pij coli.
Mój kochany synek.
Przepraszam za wszystko.
Sang-tae.
Tak?
Tęsknię za mamą.
Tak.
Też chcę jjamppong.
Chcę jjamppong codziennie.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
Wszyscy panią obgadują,
bo podobno przez panią zemdlała pani Kang Eun-ja.
Ale ja pani nie obgaduję.
Prawdę mówiąc, ona jest wariatką.
Nosi szal, który dostała od nieżyjącej już córki,
i udaje, że jest bogata.
- Stary pryk. Z drogi. - Nie sądzę…
Pani Ko.
- Znów mnie uderzyła. - Cholera.
Rety.
Alarm.
Mamy problem. Co robimy?
- Co jest? - O co chodzi?
Możesz się uciszyć?
Cicho.
Chcesz pobudzić pacjentów?
Uważaj, gdy mówisz „alarm”.
Jest tu pani Ko. Chyba nie wiedziała, że odwołano jej zajęcia.
Zrobiła taką minę i poszła szukać dyrektora.
- Nie powiadomiłaś jej? - Nie powiadomiłaś?
Czemu tego nie zrobiłeś?
- Co? - Jest ci bliska.
Nieprawda!
Poczekajcie chwilę.
Czyli nikt nie powiedział pani Ko,
że jej zajęcia zostały odwołane?
Co z wami nie tak?
Przeczytała ogłoszenie. Pewnie jest wściekła.
Poszukam jej.
Gdy byłem młody, biegałem maratony.
Raz nabawiłem się infekcji kolan.
Powinienem odpoczywać, ale przebiegłem kolejny maraton.
Uszkodziłem chrząstkę i mam w kolanach metalowe śruby.
Teraz z trudem chodzę.
Nie popełnij tego błędu. Nie biegnij, gdy nie możesz iść.
Gdy jesteś zmęczona, odpocznij. Gdy jesteś smutna, to płacz.
Można zrobić sobie przerwę.
Przyjdzie taki dzień,
że znów będziesz mogła biec.
Twoja córka ci kibicuje.
Stary pryk. Jak śmie odwoływać moje zajęcia i mi o tym nie mówić?
Tu jest.
Cholera, brał jakieś narkotyki? Co on taki szybki?
Pani Ko!
Poczekaj tu chwilę.
Zaprowadzę panią do pokoju.
Przepraszam.
Postawiłam cię w trudnej sytuacji.
Nie postawiłaś mnie w trudnej sytuacji.
Zwolnili mnie.
Hej.
Jak mi to wynagrodzisz?
Drogi szal.
- Chcę go. - Ale to…
Daj mi go.
Przeprosiłaś mnie, więc musisz wynagrodzić mi szkody.
To będą szczere przeprosiny.
Oddaj go.
Weź go.
Miałam go wystarczająco długo.
Dziękuję.
Panie Moonie.
Tak?
Pozbyłam się ciężaru.
Nie jest ci gorąco?
Pewnie się pocisz.
Jeśli chcesz być modny, musisz być uparty i ma ci być niewygodnie.
Mój brat pochłania jedną z twoich książek.
Wiem.
Wiosennego pieska.
„Dawno, dawno temu
żył sobie piesek, który dobrze ukrywał uczucia.
Był przywiązany pod drzewem.
Zawsze merdał ogonem i był uroczy.
Mówiono na niego »wiosenny piesek«, bo był pogodny jak wiosna.
Za dnia piesek świetnie się bawił z dziećmi z wioski.
Ale każdej nocy
wył i skomlał, gdy nikogo przy nim nie było.
Dlatego chciał się zerwać ze smyczy
i biegać po wiosennej łące.
Ale nie mógł.
Dlatego płakał co noc.
Każdej nocy.
Pewnego dnia
usłyszał w sobie głos:
»Czemu nie zerwiesz się ze smyczy i nie uciekniesz?«.
Wiosenny piesek odpowiedział tak…”
„Od dawna jestem tu przywiązany.
Zapomniałem, jak się uwolnić”.
Brawo, Mun-yeong.
Co zrobiłam?
Pomogłaś jej się uwolnić.
Skończysz
jak swoja matka.
Nie będziesz mogła uciec.
Nie.
Jestem inna.
Twoje…
- Twoje włosy… - Obcięłam…
swoją smycz.
POKOJE PACJENTÓW 201-208
Gotowe.
Jak wyglądam?
Ładnie.
PODZIĘKOWANIA DLA BAE HAE-SUN ZA WYSTĘP GOŚCINNY
Jestem bardzo ładna.
Jestem jak twój brat.
Ładniej ci w długich włosach.
Po co je ścięła? Dlaczego?
Gryź.
Dlaczego kłamała?
Coś dziwnego dzieje się w naszym szpitalu.
Ta kobieta
nie żyje.
Ale tutaj jest.
Zawleczka i bomba.
Jesteś cierpliwy, a ja jestem wybuchowa.
Zrobi nam pan zdjęcie?
Pan Lee mówi, że każdy uśmiech do fana oznacza sprzedaną książkę.
Pisarka musi dobrze pisać.
Nie jest celebrytką.
- Jesteś zazdrosny? - Nie bądź śmieszna.
„Dać”?
Jeśli dam wszystko potrzebującym,
to co zostanie dla mnie?
Napisy: Kamila Krupiński