‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪โกมุนยอง
‪หนีไปซะ
‪หนีไป
‪- ไม่เป็นไร โกมุนยอง ‪- หนี...
‪- หนีไป ‪- แค่ฝันไป
‪รีบหนีไปเร็วเข้า
‪ไปให้พ้นเดี๋ยวนี้
‪ไปเดี๋ยวนี้
‪ไปให้พ้นเดี๋ยวนี้
‪ได้ ฉันไม่ไปหรอก
‪ทำไมมาอยู่นี่
‪- เธอมีไข้นิดๆ ทั้งคืน ‪- ก็เลย...
‪พาเข้านอน ‪แล้วเล่นเป็นคุณหมองั้นเหรอ
‪นอนเถอะ
‪ฉันไปส่งพี่ทำงานพิเศษ ‪แล้วจะซื้อยามาให้
‪ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด
‪ผู้หญิงคนนั้นเอาแต่ทำตัวเป็นแม่ฉัน
‪ฉันก็แค่บอกไปว่าแม่ฉันตายแล้ว
‪อือ เข้าใจแล้ว
‪(บทที่ 7 เจ้าหมาในวันใบไม้ผลิ)
‪ซองจิน ซองจิน ซองจินพลาซ่า
‪สถานีอนามัยมิชูรี
‪ซองจิน ซองจิน ซองจินพลาซ่า
‪สถานีอนามัยมิชูรี
‪ทางเข้า ทางเดินขึ้นเขา สะพานเวรยง
‪เลิกท่องแล้วรีบไปอาบน้ำเถอะพี่
‪เดี๋ยววันนี้ผมพาไปส่งที่ร้านแจซู ‪ออกไปพร้อมกันเถอะ
‪ฉันไปคนเดียวได้ คนเดียว
‪ผมรู้
‪แต่ผมมีธุระต้องไปทำในเมืองเหมือนกัน
‪ไม่ไปโรงพยาบาลรื่นรมย์เหรอ
‪วันนี้ผม...
‪จะโดดงานน่ะ
‪- ลูกจะไปทั้งแบบนี้ได้ยังไง ‪- กรอไปข้างหน้าอีกหน่อย
‪ค่ะ
‪คนไข้อาจมีอาการคอนเวอร์ชั่น ‪แล้วตื่นจากภาพหลอนเอง
‪(คอนเวอร์ชั่น: เปลี่ยนจาก ‪ภาวะเพ้อฝันสู่ความเป็นจริง)
‪คอยเฝ้าสังเกตอาการสักระยะ ‪แล้วดูความคืบหน้าแล้วกัน
‪- ครับ ‪- ค่ะ
‪ว่าแต่ ผอ.ครับ
‪ผมว่าคราวนี้เราควรจะจัดการเรื่อง ‪อาจารย์โกมุนยองด้วยนะครับ
‪เราควรฟังก่อนสิ ‪ว่าเธอพูดอะไรกับคนไข้
‪ก็คงบอกว่า ‪"ลูกสาวคุณตายไปแล้ว" น่ะสิคะ
‪ถึงได้ช็อกจนหมดสติไปไงคะ
‪อาจารย์โกรู้เรื่องนั้นได้ยังไง
‪ผู้ดูแลมุนคังแทอาจจะแอบบอกเธอก็ได้
‪- พวกเขาสนิทกันนี่คะ ‪- ไม่สนิท
‪ก็รู้นี่คะ ว่าเขาไม่ใช่คนที่ ‪จะเที่ยวพูดข้อมูลคนไข้
‪แต่ยังไง ตั้งแต่อาจารย์โกมุนยอง ‪ก้าวเข้ามาที่โรงพยาบาลเรา
‪เราก็เหมือนเหยียบโดน ‪กับระเบิดติดๆ กันเลย
‪ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้นะครับ
‪ผมก็...
‪เห็นด้วยครับ
‪ค่ะ ฉันด้วยค่ะ
‪ช่วยเลิกโปรยรังแค ‪แล้วตัดสินใจสักทีเถอะค่ะ
‪จนกว่าจะรู้ข้อเท็จจริง
‪ให้ระงับคลาสนิทาน ‪ของเหล่าคนไข้ไว้ก่อนแล้วกัน
‪- ค่ะ ‪- ครับ
‪ถ้างั้นแยกย้ายเลยไหมคะ
‪บอกให้ผู้ดูแลมุนคังแทมาหาผมหน่อย
‪วันนี้เขาขอลาค่ะ
‪เขาโทรมาตอนเช้าตรู่ ‪บอกที่บ้านมีเรื่องนิดหน่อย
‪อ๋อ งั้นเหรอ
‪พี่ งานพิเศษที่ร้านแจซู
‪พี่เลิกทำดีไหมครับ
‪พอย้ายมาอยู่นี่ จู่ๆ พี่ก็ ‪มีเรื่องต้องทำเยอะเลยนี่นา
‪ต้องวาดภาพฝาผนังที่โรงพยาบาล
‪ขายพิซซ่าที่ร้านแจซู
‪ตอนนี้ก็ต้องวาดภาพประกอบอีก
‪ยุ่งมากเลยนะ
‪ยุ่งไม่ใช่เรื่องไม่ดีสักหน่อย
‪ไม่ใช่เรื่องไม่ดีหรอก
‪แต่พี่อาจจะป่วยขึ้นมาได้
‪- ปวดร่างกายตรงนู้นตรงนี้... ‪- ครางเป็นหมา
‪หา
‪ถ้าเจ็บปวดเวลานอนจะครางเป็นหมา
‪ฉันไม่เป็นนะ แต่ตอนกลางคืน ‪นายนอนครางเป็นหมาเลย
‪สวัสดีครับ
‪ผมเหรอ ผมทำแบบนั้นเหรอ
‪แปลกจัง
‪ผมไม่เจ็บตรงไหนสักหน่อย
‪ตอนนี้แทบไม่ได้ทำงานพิเศษแล้วด้วย
‪ผมไม่ได้ป่วยจริงๆ นะ
‪เพราะป่วยใจไง
‪"เพราะร่างกายซื่อตรง ‪เวลาเจ็บก็เลยน้ำตาไหล
‪แต่หัวใจขี้โกหก ‪ถึงเจ็บปวดก็ยังทำเป็นเงียบ
‪เพราะงั้นตอนนอน
‪ถึงได้ร้องไห้ส่งเสียงครางเป็นหมา"
‪พี่ หนังสือนั่นสนุกมากเลยเหรอ
‪อือ "เจ้าหมาในวันใบไม้ผลิ" ‪ของคุณนักเขียนโกมุนยอง
‪"เขียนโดย โกมุนยอง
‪กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว..."
‪ร้านยังไม่เปิดนะครับ
‪เจ้าบ้าเอ๊ย อยู่ๆ ย้ายเข้าไป ‪อยู่บ้านยัยนั่น ไม่ปรึกษาฉัน
‪โผล่มาตอนนี้คิดว่าจะดีใจ...
‪สวัสดีครับ
‪ครับ
‪ไว้คุยกันทีหลังนะ
‪- ครับ ‪- ทีหลังเหรอ ทีหลังเมื่อไหร่
‪นี่ๆ ฉันจะรอนะ โอเคนะ เฮ้ย
‪- สวัสดี คุณแจซู ‪- แม่เจ้า
‪โอย ตายๆ พี่มาแล้วเหรอ
‪สภาพร่างกายไม่ค่อยดีเท่าไรครับ
‪นี่คุณ เธอไม่โอเคตั้งแต่เมื่อไหร่ ‪ได้ยังไง เป็นขนาดไหน
‪พูดให้มันละเอียดหน่อยสิ
‪เธอไม่ยอมรับสายผมเลย ‪สังหรณ์ใจไม่ดียังไงไม่รู้
‪- ผมเป็นห่วงทั้งคืน... ‪- ผมจะบอกให้รีบติดต่อไปครับ
‪แค่นี้นะครับ
‪(ร้านขายยากึกจิน)
‪ตัดสายฉับ ‪ไม่เปิดโอกาสให้พูดเลยหรือไง
‪เฮ้อ ไอ้คนเลือดเย็น
‪ใช่ค่ะ
‪คนเราถ้ายืดหยุ่นขึ้นอีกนิด ‪ก็จะมีเสน่ห์มากเลย
‪น่าเสียดายที่เขาตึงไปหน่อย
‪รูปร่างหน้าตาเขาสเปกฉันเลยนะคะ
‪กินข้าวแดงแกงร้อนสามมื้อทุกวัน
‪ทำไมไม่มีเซนส์ในการดูคนบ้างเลยนะ
‪นั่นสิคะ ถ้าฉันมีเซนส์ในการดูคน
‪คงไม่หลงเชื่อท่านประธาน ‪แล้วตามมาถึงนี่หรอกค่ะ
‪ขอโทษแล้วกัน
‪ฉันผิดเอง
‪ฉันจะไปดูมุนยองหน่อย
‪เธอจ่ายค่าอาหารที่นี่
‪แล้วไปคาเฟ่สักที่ สั่งลาเต้ดื่มซะนะ
‪เดินทางดีๆ นะคะ ท่านประธาน
‪ไอ้เวรนี่ ให้ตาย
‪ย้ายข้างซะเลยดีไหม
‪อยากได้ก็ต้องลงทุนลงแรงเอาสิ
‪แม่เจ้าโว้ย
‪ขอทีเถอะ
‪(ประธานอี)
‪เพราะลูกเหมือนแม่ ‪เลยเหมาะกับผมยาวมาก
‪ห้ามตัดเด็ดขาดนะ
‪แต่หนูเบื่อนี่คะ
‪ต้องเชื่อฟังแม่สิ
‪ตอบสิ
‪ตอบมา
‪ค่ะ
‪แม่
‪ได้โปรด
‪ช่วยฉันด้วย
‪มุนยอง
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ฉันอยากจะตัด
‪แต่กลับตัดไม่ขาด
‪อะไรเหรอ
‪แม่
‪นี่เธอ...
‪หลอนจนผีอำอีกแล้วเหรอ
‪ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪เริ่มเป็นอีกตั้งแต่เมื่อไหร่ หา
‪ตั้งแต่วันแรกที่กลับมานี่
‪เธออยู่ที่นี่ไม่ได้ ‪กลับโซลไปกับฉันเดี๋ยวนี้
‪ขอเตือนเลยนะ อย่าแตะต้องของของฉัน
‪ฉันก็ขอเตือนเหมือนกัน
‪ต่อให้ต้องน็อกเธอจนสลบ ‪แล้วลากกลับไป ฉันก็จะทำ
‪ไม่ต้องมาห้าม
‪ถ้าเธอเริ่มเห็นภาพหลอนขึ้นมาอีก
‪เธอจะเละเทะขนาดไหน ฉันรู้ดีที่สุด
‪ฉันไม่มีทาง ‪ปล่อยเธอไว้ที่นี่เฉยๆ แน่
‪ตั้งแต่ตอนพูดเรื่องรองเท้าแดง
‪แล้วตามผู้ดูแลนั่นมาถึงนี่ ‪ฉันก็ใจไม่ดีแล้ว
‪พวกเธอสองคน ‪ไม่ควรข้องเกี่ยวกันแต่แรก...
‪ฉันอยู่กับเธอมาสิบปีแล้ว
‪แค่นี้ฉันรู้ทันน่า
‪- ตามมา ‪- ปล่อย
‪ตามมาสิ
‪- จะปล่อยไม่ปล่อย ‪- รีบไปกัน
‪ไม่ปล่อยเหรอ อยากตายจริงๆ ใช่ไหม
‪ได้ ฉันจะตาย ‪เพื่อให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อ
‪เพราะงั้นเธอต้องออกไปจากที่นี่
‪ไปสิ ไปด้วยกัน
‪- ปัดโธ่เอ๊ย ‪- ฉันไม่ไปหรอก
‪- ปล่อยซะ ‪- ไม่ไป
‪- บอกให้ปล่อย ‪- ไม่มีทาง
‪บอกว่าต้องไปไง ปล่อยเดี๋ยวนี้
‪ทำบ้าอะไรกันเนี่ย
‪คนนอกหลบไป
‪นี่เรื่องระหว่างผมกับมุนยอง...
‪ตอนนี้ปล่อยได้แล้วมั้ง
‪คือผม...
‪ผมจะพาเธอไปจากที่นี่
‪คุณก็รีบเก็บของ ‪แล้วไปจากที่นี่ซะ รีบเลย
‪ไปกันเถอะ มุนยอง
‪นี่คุณตีผมเหรอ
‪- รีบไล่ไปเลย ‪- นี่
‪ไม่ต้องมาสำออยเลยนะ
‪การบังคับพาไปโดยไม่เต็มใจ ‪เป็นการใช้ความรุนแรง
‪หา
‪แต่คุณเริ่มก่อน คงไม่เป็นไรเนอะ
‪โอ๊ย เจ็บ
‪นี่คุณ คุณ
‪มุนยอง
‪หมอนั่นที่อยู่ข้างเธอ ‪ไม่รู้จักเธอดีพอหรอก
‪คนที่ดูแลและปกป้องเธอได้ ‪มีแค่ฉันคนนี้นะ
‪มุนยอง
‪บ้าเอ๊ย
‪(สำนักพิมพ์ซังซังอีซัง)
‪เวลาอยู่คนเดียวก็ล็อกประตูไว้
‪- เกิดใครเข้ามา... ‪- ทำร้ายฉันน่ะเหรอ
‪ฉันเนี่ยนะ ‪ฉันจะเป็นฝ่ายทำร้ายซะมากกว่า
‪ยังไงก็ล็อกไว้ซะ
‪สิ่งที่น่ากลัวคือความประมาท
‪เธอพูดเองนี่
‪ยาลดไข้
‪ถ้ากินไอ้ของพวกนี้ ‪ทุกครั้งที่เป็นไข้
‪ฉันคงกลายเป็นนังขี้ยาแล้ว
‪ยาไม่ช่วยให้ไข้ลดหรอก
‪งั้นก็ไปรับลมให้ดีขึ้น
‪ฉันชอบใบสั่งยาของนายนะ
‪- อยากไปที่ไหน ‪- โมเต็ล
‪อยากกินอะไรล่ะ
‪นาย
‪จะเอาแบบนี้ใช่ไหม
‪ก็ได้ วันนี้ฉันจะทำตามใบสั่ง ‪ของหมอประจำตัวแล้วกัน
‪จะให้ฉันกินอะไรล่ะ
‪ขอบคุณครับ รับประทานให้อร่อยนะครับ
‪น่ากินจัง
‪พี่ครับ
‪ลุคแอตมี
‪ไม่ใช่ "ลุคแอตมี" "คัมมอนๆ " ‪เรียกให้มาต้อง "คัมมอน" สิ
‪ทีหลังที่ว่านั่น ‪หมายถึงเมื่อไหร่กันแน่
‪สักวันหนึ่งก่อนตาย
‪ก่อนตายเหรอ
‪อือ
‪ไม่จริงน่า
‪เราอยู่ด้วยกันมาตั้งนมนาน ‪ไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอก
‪นมนานเท่าไร พันวอน สองพันวอน
‪ตอนผมอายุแค่ 16
‪เป็นครั้งแรกที่เจอคังแทกับพี่
‪แจซูไก่ยกตัว
‪ใช่ ผมเป็นลูกชายร้านขายไก่
‪ที่คังแททำงานพาร์ตไทม์ ‪และมาพักอยู่ด้วย
‪ทั้งที่ผมแก่กว่าหนึ่งปี ‪แต่ไม่เคยเรียกผมว่าพี่เลย
‪น่องไก่สองข้าง ‪ก็ยกให้พี่กินคนเดียวเสมอ
‪ฉันกินแต่น่องไก่ น่องไก่
‪ผมอิจฉา
‪ผมก็อยากมีน้องชายแบบคังแท
‪ผมเลยบอกเขาว่า ‪"เรียกฉันว่าพี่สิ เจ้าเด็กนี่"
‪เขาตอบว่า ‪"ฉันไม่ต้องการพี่เพิ่มแล้ว"
‪- ฉันเป็นพี่แท้ๆ ‪- ตอนนั้นผมถึงได้รู้ว่า
‪"หมอนี่ไม่ได้ต้องการพี่ ‪แต่ต้องการเพื่อนสินะ"
‪ฉันก็ต้องการเพื่อนเหมือนกัน
‪อร่อยจัง
‪ฉันไม่ได้ป่วยแต่หิวสินะ
‪พอได้กินค่อยตาสว่างหน่อย ‪มีชีวิตชีวาขึ้นมาเลย
‪- มันยังไม่สุก ‪- ไม่เป็นไร
‪เพราะไฟในตัวฉันร้อนมาก
‪อยู่ต่อหน้าของกิน ‪ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้
‪กินเท่าไรก็ยังหิว
‪สงสัยเพราะข้างใน ‪ว่างเป็นกระป๋องเปล่า
‪ขอโทษ
‪ตอนนั้นฉัน
‪พูดจาไร้สาระ
‪- ก็เรื่องจริงนี่ ‪- ไม่
‪เธอไม่ใช่กระป๋องเปล่า
‪งั้นเป็นอะไร
‪ก็...
‪กุ๊ยมั้ง
‪กินเถอะ ไหม้แล้ว
‪พี่ก็น่าจะรู้
‪ตั้งแต่นั้นมาผมก็ขายแต่ไก่
‪ไก่ยกตัว ไก่ตุ๋นกับวุ้นเส้น ‪ไก่ผัดซอส น่องไก่ ตีนไก่
‪- คิดว่าเพราะอะไรล่ะ ‪- สมองเหมือนไก่
‪มีแต่หัวไก่ใช่ไหมล่ะที่ไม่ได้ขาย ‪ไม่ขายแค่หัวไก่
‪ใช่สิ
‪- ขายหัวไก่ไม่ได้หรอก ‪- ขายไม่ได้
‪ผมไม่ได้อยากจะขาย ‪ผมเอียนกลิ่นไก่จะแย่
‪แต่ไม่มีกิจการไหนที่เปิดปิด ‪ได้ง่ายๆ เหมือนร้านขายไก่
‪เพราะไม่รู้ว่าวันดีคืนดี ‪เพื่อนผมจะหนีไปไหน
‪ผมเลยขายได้แต่ไก่เท่านั้น
‪แต่คราวนี้ผมรู้สึกต่างจากครั้งอื่น
‪เหมือนว่าเขาจะลงหลักปักฐาน ‪ที่เมืองซองจินแล้ว
‪ผมก็เลยรวบรวมเงินที่มีน้อยนิด ‪แถมไปกู้เงิน
‪และเปลี่ยนมาเปิดร้านอย่างอื่น ‪เป็นครั้งแรก บอกลาไก่ไปแล้ว
‪แต่เขากลับ...
‪แต่เขากลับจากผมไป
‪ทำไม
‪ทำไมเขาถึงชอบยัยโรคจิตโกมุนยอง
‪มากกว่าผมที่คบมาตั้ง 15 ปี
‪- ไม่ใช่สักหน่อย ‪- ไม่ใช่อะไร
‪เพราะฉันหรอก
‪เพราะฉันทำสัญญากับคุณนักเขียน ‪คังแทเลยมา
‪แบบหนึ่งแถมหนึ่ง
‪พี่ก็อย่าไปเชื่อคังแทนัก
‪ไม่งั้นจะเป็นแบบผม
‪"แบบผม" เหรอ
‪เหมือนหมาไล่ไก่
‪หมาเหรอ
‪หมา
‪ขอโทษที่ส่งเสียงดังครับ ‪เสียงดังไปหน่อย
‪- คุณนักวาด สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪ว่าแต่ ทำไมนายไม่ค่อยกิน ‪เอาแต่คีบให้ฉัน
‪ฉันไม่ค่อยหิวน่ะ
‪เคยนอนกับผู้หญิงไหม
‪- ไม่เคยเหรอ ‪- เนื้อเข้าปากแล้วพูดบ้าอะไรเนี่ย
‪ก็นายดูไม่มีความปรารถนาเลยนี่
‪ทั้งของที่อยากกิน สิ่งที่อยากได้
‪เรื่องที่อยากทำก็ไม่มี ‪ไม่สนใจอะไรเลยสักอย่าง
‪- ไม่ใช่ไม่สนใจ ‪- ถ้างั้นอะไร
‪อดทนไว้ต่างหาก
‪ทนไว้ทำไม
‪ไม่ใช่ว่าทุกคนจะใช้ชีวิต ‪ทำทุกสิ่งที่อยากทำเหมือนเธอ
‪จะทนไปทำไม มันมีอะไรยากนักเหรอ
‪สลักนิรภัยของนาย...
‪ฉันปลดให้เอาไหม
‪อยากรู้จัง
‪ถ้านายไม่ทน ‪แล้วปลดปล่อยมันออกมา จะเป็นยังไง
‪เอ้อ บยอล
‪คนไข้พัคจีฮวาน เขาตกเตียงได้ง่าย
‪ตอนกลางคืนถ้าเขาอยากเข้าห้องน้ำ ‪ไปช่วยดูแลด้วยนะ
‪ฉันอธิบายให้ผู้ดูแลโอชายงฟังหมดแล้ว
‪ตอนเดินตรวจ ‪ฝากทั้งคู่ช่วยดูเขาด้วยนะ
‪ค่ะ ได้เลยค่ะ
‪แล้วก็คนไข้คิมจองมี ‪มีอาการซึมเศร้า...
‪แป๊บนะ
‪พี่ก็มาทำงานปกติดีนะ มีอะไร
‪มีความสุขอยู่กับพนักงาน ‪ของสำนักพิมพ์โกมุนยอง
‪หงุดหงิดชะมัด
‪ใครเหรอคะ
‪เปล่า ไม่มีอะไรหรอก
‪- ถึงไหนแล้วนะ ‪- คนไข้คิมจองมีค่ะ
‪ถึงจะอธิบายยาวไปหน่อย
‪แต่ถ้าให้สรุปสั้นๆ
‪ก็คือถ้าเทพธิดามิวส์ของประธานอีคือ ‪คุณนักเขียนโกมุนยอง
‪มิวส์ของผู้กำกับศิลป์อย่างฉัน
‪ก็คือคุณนักวาดมุนซังแทยังไงล่ะคะ
‪ครับ
‪เพราะงั้น
‪ฉันเลยเลือกตัวอย่างภาพประกอบที่พอจะ
‪เป็นประโยชน์ ‪กับผลงานใหม่ของคุณนักเขียนมาให้...
‪- จะไปไหนคะ ‪- เลิกงานแล้วครับ
‪ไม่ควรพูดเรื่องงานอื่น ‪ในที่ทำงานอีกแห่ง ไร้สาระ
‪เรื่องงานของเราไว้คุยทีหลัง วันหลัง
‪ทีหลังที่หมายถึงสักวันก่อนตาย
‪คุณแจซู นี่ของขวัญ
‪- กลับดีๆ ครับพี่ ‪- ลานะครับ
‪รูปอะไรเหรอคะ
‪หมาไล่ไก่ครับ
‪แล้วเรามาเดินกันทำไม
‪หือ
‪เดินชมวิวสวยๆ ดีออก
‪ช่วยให้สมองปลอดโปร่ง อารมณ์ก็ดีขึ้น
‪งั้นเหรอ ฉันมีแต่ปวดขา ‪แถมยังเสียเวลาเปล่า
‪- งั้นไป... ‪- ขอขี่หลังได้ไหม
‪หา
‪พี่กลับบ้านคนเดียว ‪ไม่มีปัญหาใช่ไหมนะ
‪น่าจะกลับเองได้แฮะ
‪เฮ้ย
‪เพราะงั้น สนใจแค่ฉันพอ
‪เข้าใจแล้ว ส่งมา
‪เอามาเร็วเข้า
‪อย่าสิ
‪นี่
‪กอดฉันเหรอ
‪- อือ จูรี ‪- นี่
‪โกมุนยองเหรอ
‪เพื่อนร่วมชายคาผู้เด็ดเดี่ยว ‪ไม่สะดวกรับสาย
‪ฉันเลยรับแทนน่ะ มีอะไรเหรอ
‪เปล่า ฉันโทรหา ‪เพราะวันนี้อยู่ๆ เขาก็ลา
‪เขาหยุดหนึ่งวัน ‪มาเที่ยวเล่นกับฉันน่ะ
‪แค่นี้นะ
‪เป็นห่วงฉัน ‪เลยโดดงานที่โรงพยาบาลเหรอ
‪แถมพาออกมาเดตข้างนอก ‪เพื่อให้ไข้ลดด้วย
‪ใครบอกว่าเดต
‪งั้นที่ทำวันนี้คืออะไร
‪กิ๊กเหรอ หรือศึกษาดูใจ
‪หมาหยอกไก่ หรือแค่ควงเล่นไปงั้นๆ
‪ก็ได้
‪เรามาคบกันเถอะ
‪"ไปให้พ้น"
‪- อะไรนะ ‪- "ไปให้พ้น"
‪รู้ไหมฉันได้ยินคำนั้นจากเธอกี่ครั้ง
‪ทั้งเมื่อคืนนี้ แล้วก็เมื่อตอนนั้น
‪แล้วยังไง
‪ที่เธอพูดเมื่อคืนนี้
‪ฉันรู้สึกเหมือนเธอบอกว่าอย่าไป
‪ถึงเมื่อตอนนั้นฉันจะหนีไป
‪แต่วันนี้
‪ฉันคิดว่าฉันควรอยู่กับเธอ
‪ก็แค่นั้น
‪(โอพลัสมินิมาร์ต)
‪โกมุนยอง ยัยคนเย็นชา
‪ฉันทำหน้าที่ดูแลเธอมาเป็นสิบปี
‪เครียดจนตับไตไส้พุงพังไปหมด
‪กลับไปถือหางไอ้ผู้ดูแล ‪ที่เจอกันแค่ไม่กี่ครั้ง
‪แล้วไล่ฉันเนี่ยนะ ไล่ฉันคนนี้
‪ไร้หัวใจอย่างสองคนนั้น ‪ดูซิจะไปได้สักกี่น้ำ
‪ฉันจะไปอยู่กับผู้หญิงแสนดี ‪และโอบอ้อมอารี
‪ที่สุดในโลก...
‪ไอ้นี่
‪หนวกหูชะมัด โธ่เว้ย
‪รักข้างเดียวมันเหนื่อย ‪สู้ต่อไปไม่ไหว
‪คงเพิ่งเคยเห็นผู้หญิง
‪ที่หมดสภาพเพราะรักข้างเดียวสิท่า
‪พี่คะ
‪ทำไม
‪ทำไมเป็นฉันไม่ได้
‪ทำไมถึงเป็นนาง
‪ฉันเอง
‪ก็ด่าคนอื่นเป็น
‪ฉันเอง
‪เวลาโมโหก็ตบตี ทำลายข้าวของ ‪อาละวาดได้เหมือนกัน
‪ฉันเอง
‪ไม่ทำตัวเป็นคนดีตลอดก็ได้
‪ฉันเอง
‪ก็เป็นผู้หญิงร้ายๆ ได้เหมือนกัน
‪โธ่ คุณครับ ไม่เอา ‪ไม่ใช่ว่าใครก็เป็นผู้หญิงร้ายๆ ได้
‪คุณเป็นใคร
‪เป็นใครถึงได้มายุ่ง
‪ผมไม่ใช่คนพิลึกๆ นะครับ
‪ผม...
‪ประธานสำนักพิมพ์วรรณกรรมเด็ก ‪ซังซังอีซัง
‪อีซังอินครับ
‪(ประธานอีซังอิน)
‪เพราะนายนี่เอง
‪อย่าร้องไห้สิครับ
‪นี่ รู้จักผมด้วยเหรอครับ
‪นายควรจะขัดขวางโกมุนยองสิ
‪ไม่งั้นยัยนั่นก็คงไม่มาที่นี่
‪แบบนั้นพวกเขาคงไม่เจอกัน
‪แล้วฉันก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพนี้
‪ทั้งหมดนี่
‪เป็นเพราะประธานอีซังอิน
‪เพราะนายคนเดียวเลย
‪เดี๋ยวนะ เสียงแบบนี้
‪หรือว่า...
‪สวัสดีค่ะ
‪น้ำตาฉัน
‪ประธานคะ พยาบาลนัมจูรี ‪จากโรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์ค่ะ
‪พยาบาลนัมจูรีเหรอ
‪ถึงเมื่อตอนนั้นฉันจะหนีไป
‪แต่วันนี้ ฉันคิดว่าฉันควรอยู่กับเธอ
‪ทำไม
‪ไม่มีอะไร
‪เมื่อวานฉันฝันร้าย
‪แม่ฉันชอบโผล่มาในฝันร้ายของฉันทุกที
‪พอตื่นขึ้นจากฝันนั้น
‪ฉันก็จะรู้สึกแย่มาก
‪แต่วันนี้
‪ฉันไม่เป็นไรเลย
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪ทำไมล่ะครับ ทำไม
‪ทำไมถึงยกเลิกล่ะ
‪คลาสนี้ช่วยตบกะโหลกผมอย่างแรง ‪ผมชอบมากเลยนะ ให้ตายสิ
‪ฉันว่าแล้วว่าต้องยุบคลาส
‪ทัศนคติของอาจารย์ออกจะชวนข้องใจ
‪ท่าทีในการสอนก็ไม่ดีเท่าไร
‪- เป็นจนท.กระทรวงศึกษาเหรอครับ ‪- เป็นตาเฒ่าเว้ย ไอ้เด็กเวรนี่
‪โอ๊ย อย่าตบหัวผมสิ
‪ไหนว่าชอบโดนตบกะโหลก
‪ฉันทำการบ้านเสร็จแล้วด้วย ‪ยุบคลาสไม่ได้นะ
‪คราวนี้ฉันมั่นใจ ‪ว่าอาจารย์จะต้องชมฉันแน่ๆ
‪โดนผีที่อยากอวดว่าทำการบ้านแล้ว ‪เข้าสิงหรือไง
‪มาร้องไห้ฟูมฟายโวยวายอะไรแต่เช้า ‪น่ารำคาญ
‪แล้วทำไมคุณป้าต้องมาว่า ‪คุณอารึมของเราตั้งแต่เช้าด้วย
‪พวกนาย...
‪กิ๊กกันอยู่หรือไง
‪ไป ไปกันเถอะ คุณอารึม ‪อย่าไปคบค้าสมาคมด้วยเลย
‪ฉันว่าเดี๋ยวพวกนั้นต้องก่อเรื่องแน่
‪กินข้าวหรือยัง
‪ไข่เจียว กิมจิหัวไชเท้า ‪ไส้กรอกสามชิ้น ซุปเต้าเจี้ยว
‪ตอนนี้ทำอะไรอยู่
‪นั่งอยู่เฉยๆ
‪แล้วคุณนักเขียนล่ะ
‪ก็นั่งอยู่เฉยๆ
‪หือ
‪- พี่คะ ‪- ครับ
‪- วันนี้เรามาเล่นกันเถอะ ‪- ครับ
‪ครับ
‪เมื่อวานเรียกหาผมเหรอครับ
‪อือ มีเรื่องจะถามน่ะ
‪คุณนักเขียนโกมุนยองมีคนรักหรือยัง
‪เอ่อ ผมไม่ทราบครับ
‪ผมมีลูกชายที่เกิดช้าอยู่คนหนึ่ง
‪ว่าจะแนะนำให้รู้จักสักหน่อย
‪ไม่ต้องห่วงหรอกน่า
‪เขาได้แม่มา ‪ไม่เหมือนผมเลยสักกะนิดเดียว
‪เอายังไงดี ควรแนะนำดีไหม
‪ทำไมถึงมาคุยกับผมล่ะครับ
‪ก็อยู่ด้วยกันไม่ใช่เหรอ
‪ต่อไปแยกกันมาเถอะ เดี๋ยวคนเข้าใจผิด
‪เลิกเร็วไหม กลับด้วยกันสิ ‪เดี๋ยวฉันรอ
‪รถคุณนักเขียนใช้น้ำมันเบนซิน ‪หรือดีเซลครับ
‪ผมพินิจใจคนมานาน
‪ตอนนี้แค่มองแววตา ‪ก็พอจะรู้เรื่องราวแล้วล่ะ
‪เมื่อวานหยุดทำไม
‪ไม่สบายนิดหน่อยครับ
‪อาจารย์โกมุนยองน่ะเหรอ
‪ครับ
‪จากที่พยาบาลซอนบยอลบอก
‪คนไข้คังอึนจา ‪ทำตัวเป็นแม่ตามเซ้าซี้เธอ
‪เพราะเรื่องนั้นเหรอ
‪อาจารย์โกมุนยอง
‪ก็เหมือนจะคิดว่าคนไข้คังอึนจา ‪เป็นแม่ตัวเองแวบหนึ่งเหมือนกันครับ
‪(การสังหารของแม่มดตะวันตก ‪ผู้ประพันธ์ โดฮีแจ)
‪คุณแม่ของอาจารย์โกมุนยอง
‪นักเขียนโดฮีแจ
‪หลังจากวันที่ส่งต้นฉบับนิยาย ‪เล่มสุดท้ายของนิยายชุดที่เขียนอยู่
‪เธอก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
‪หลังจากหายสาบสูญไปห้าปี ‪ก็มีการแจ้งเสียชีวิต
‪(การสังหารของแม่มดตะวันตก)
‪ช้าไปก้าวหนึ่งเสมอเลยนะคะ
‪ที่ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่
‪ตอนนั้นก็เป็นเรื่องครึกโครมเชียวล่ะ
‪มีโอกาสที่จะมีชีวิตอยู่ไหมครับ
‪ถ้าเป็นแบบนั้น พวกนักอ่านอย่างผม ‪ที่สงสัยในจุดจบของ "แม่มดตะวันตก"
‪คงไม่เป็นกังวลกันมาเกือบ 20 ปีหรอก
‪แม่ฉันชอบโผล่มาในฝันร้ายของฉันทุกที
‪เธอคงช็อกมาก และคิดถึงแม่มากด้วย
‪เพราะงั้นเลยอาจจะเผลอคิด ‪ว่าคนอื่นเป็นแม่ไปชั่วขณะก็ได้
‪ถ้าเกิดว่านั่นไม่ใช่ความคิดถึง
‪แต่เป็นความกลัวล่ะครับ
‪(บันทึกการให้คําปรึกษา ‪ชื่อคนไข้ โกแดฮวาน)
‪(ตอบสั้นๆ ง่ายๆ ‪แต่ไม่เลี่ยงตอบคำถาม)
‪ภรรยาผมเหรอครับ
‪เธอฉลาดมาก แล้วก็สง่างาม
‪เธอรักลูกสาวมาก
‪รักจนน่าขนลุก
‪ทุกคืนเธอจะร้องเพลง
‪"คลีเมนไทน์" กล่อมลูกนอน
‪ผู้หญิงคนนั้น
‪ร้องโดยรู้ความหมายที่แท้จริง ‪ของเพลงนี้ไหมนะ
‪(ประกาศงดคลาสนิทาน ‪ของนักเขียนโกมุนยองชั่วคราว)
‪- หัวหน้าพยาบาล ‪- ทำไม
‪เสียใจที่งดคลาสนิทานเหรอ
‪เปล่าครับ
‪ดูเหมือนพวกคนไข้จะเสียใจน่าดูเลยนะ
‪เห็นบอกกันว่าแปลกใหม่แล้วก็สนุกมาก
‪สนุกครับ
‪ถ้าพอมีเวลาลองอ่านนิทาน ‪ของนักเขียนโกมุนยองดูสิครับ
‪ไม่ล่ะ ฉันไม่ใช่สายนั้น
‪ฉันชอบเรื่องรักตบจูบ ‪ไม่ก็สยองขวัญไปเลย
‪ผมขอตัวเอาน้ำไปให้ห้องดูอาการก่อน
‪อือ ตั้งใจทำงานนะ ดูคนไข้ดีๆ ล่ะ
‪ดื่มน้ำไหมครับ
‪เอ่อ...
‪เรื่องคุณลูกสาว
‪บอกว่าอยากให้ผมเจอดูสักครั้งนี่ครับ
‪ไว้เธอมาเยี่ยมคราวหน้า ตอนนั้น...
‪ลูกสาวฉัน...
‪ตายไปแล้วค่ะ
‪แม่คะ
‪เด็กที่ตายไปแล้ว ‪พ่อหนุ่มจะเจอได้ยังไงจ๊ะ
‪ฉันเองยังเจอไม่ได้เลย
‪หมอคะ
‪โธ่เอ๊ย
‪หมอคะ คนไข้คังอึนจา ‪มีอาการคอนเวอร์ชั่นแล้วค่ะ
‪อะไรนะ อยู่ห้องดูอาการใช่ไหม
‪- ค่ะ ‪- งั้นไปกันเถอะ
‪ผ้าคลุมไหล่ผืนนี้
‪แพงมากเลยค่ะ
‪เงินนับร้อยล้านก็ยังไม่พอซื้อ
‪ชีวิตฉัน
‪ไม่เคยได้รับ ‪ของขวัญแพงๆ แบบนี้มาก่อน
‪ทั้งที่ตัวเองเงินจะกินก็แทบไม่มี
‪แต่ทำเป็นมาพูดว่า ‪นี่ของขวัญวันเกิดแม่
‪แกใช้เงินเดือนทั้งเดือน
‪ซื้อมาให้ฉันค่ะ
‪เจ้านี่น่ะ
‪นี่เท่าไรเนี่ย
‪หน่วย สิบ ร้อย พัน...
‪แกรีบเอาไปคืนเลยนะ
‪ฉันร้อนใจมาก โวยวายด้วยความโมโห
‪แล้วก็ฟาดหลังแกไปอย่างแรง
‪คนอย่างฉันเหมาะกับ ‪ของแบรนด์เนมที่ไหน
‪แม่ก็เป็นซะแบบนี้
‪หนูเบื่อแล้วก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว
‪ฉันจำอย่างอื่นไม่ค่อยได้
‪แต่ฉันพูดไปว่า
‪ฉันก็ไม่ต้องการ ‪ลูกไม่รู้จักโตอย่างแกเหมือนกัน
‪"ไม่ต้องการลูกอย่างแก"
‪ฉันพูดไปแบบนั้น
‪ถ้ารู้ว่านั่นเป็นครั้งสุดท้าย
‪ฉันไม่มีทาง
‪พูดจาเลวร้ายแบบนั้นเด็ดขาด
‪ไม่มีทาง
‪- คังแท ‪- หือ
‪ลูกต้องอยู่ข้างๆ พี่ไปจนวันตายเลยนะ
‪แม่คลอดลูกมา
‪เพราะแบบนั้นแหละ
‪ทำไมถึงพูดแบบนั้น
‪นังแม่โง่เง่า
‪อะไรเนี่ย
‪มาสร้างบรรยากาศ ‪ให้คนเขาโกรธไม่ลงทำไม
‪นายก็นอนลงเถอะ
‪แจซู
‪อือ
‪แม่ฉัน
‪อยู่บนนั้น
‪จะรู้สึกผิดต่อฉันเหมือนกันไหม
‪จะตีอกชกหัว
‪เสียใจอยู่ไหมนะ
‪อยากให้เป็นแบบนั้นเหรอ
‪อือ
‪ไม่สิ
‪คุณแม่ครับ ‪ทำไมทำกับคังแทของเราแบบนี้
‪พี่ซังแทเป็นลูกชายแม่คนเดียวเหรอ
‪แค่ลูกที่ป่วยเหรอที่เป็นลูก
‪ทำไมต้องรักลูกไม่เท่ากัน ‪ให้มีคนโตมาด้อยกว่าด้วย
‪เจ้าบ้า
‪รออยู่นั่นสัก 60 ปีนะครับ
‪พอผมไปเจอคุณแม่ จะจัดการให้...
‪จะจัดการให้อะไร
‪เฮ้อ
‪แม่ทั้งโลกเป็นคนบาปหมดแหละ
‪แต่ยังไงก็เข้าใจแม่เขาหน่อยนะ
‪คิดว่าสมัยนั้นผู้หญิงคนเดียว ‪เลี้ยงลูกโดยไม่มีสามีมันง่ายเหรอ
‪ให้ตายสิ
‪ฉันมีลูกสาวแค่คนเดียว ‪หลายครั้งยังอยากหนีไปเลย
‪แม่เธอดูแลลูกชายมาได้ตั้งสองคน
‪แถมซังแทยังแตกต่างจากคนอื่นอีก
‪เธอดูแลพี่มาถึงตอนนี้ ‪น่าจะรู้ดีไม่ใช่เหรอ
‪ว่ามันลำบากและกดดันแค่ไหน
‪มา มาดื่มเฉพาะพวกเราเถอะ
‪ให้ตายสิ ยัยตัวดี
‪ได้สติแล้วเหรอ
‪คังแทแวะมา เพิ่งกลับไปเมื่อกี้
‪มาทำไม มาคนเดียวเหรอ เขาว่าไงบ้าง
‪ถ้าชอบเขามากขนาดนี้
‪แล้วทำไมเมื่อวานถึงให้ ‪ผู้ชายที่ไหนไม่รู้แบกมาส่ง
‪โดนแบกมาเหรอ หนูเนี่ยนะ
‪นั่นสิ ไม่รู้น่ะดีแล้ว
‪อย่าจำได้เลย จำไม่ได้ยังดีซะกว่า
‪(ประธานอีซังอิน)
‪ประธานสำนักพิมพ์วรรณกรรมเด็ก ‪ซังซังอีซัง
‪- ประธานอีเหรอ ‪- ครับ
‪คุณรับผิดชอบเลย
‪บ้าไปแล้วเหรอฉัน
‪อยู่ไหน เมื่อไหร่จะกลับ
‪รีบกลับมาเลยนะ ฉันเบื่อ
‪ทำไมไม่ตอบ อยากตายเหรอ
‪(รอกอน)
‪(รอก๊อน)
‪(รอก่อน)
‪ทำไมเพิ่งกลับ
‪- ทำไมมานอนอยู่นี่ ‪- ก็นายบอกให้รอ เดี๋ยวเถอะ
‪ดื่มเหล้ามาเหรอ
‪กับใคร
‪ยัยตีสองหน้าเหรอ
‪ไม่ใช่ยัยตีสองหน้า
‪กับโจแจซูลูกชายร้านไก่
‪และเจ้าสาวหอยทากที่อายุมากกว่า 60
‪นัดรวมตัวคนในเน็ตเหรอ
‪นัดรวมตัวเหรอ...
‪เมาแล้วนะเนี่ย
‪เมื่อกี้ก็เมานิดหน่อย
‪แต่คนขับแท็กซี่บอกว่า ‪ตอนกลางคืนไม่มีทางมาส่งถึงที่นี่แน่
‪เพราะที่นี่น่ากลัว น่าสยดสยอง ‪ปกติเขาไม่มา
‪เขาเลยให้ลงกลางทาง
‪พอเดินมาพักหนึ่งก็สร่างเมาแล้ว
‪งั้นดื่มกับฉันอีกนิดแล้วกัน
‪โธ่ พอเถอะ แค่นี้กำลังดีแล้ว
‪แต่ฉันอยากดื่มนี่
‪ไม่ได้
‪เธอไม่รู้จักพอดีนี่
‪ฉันก็เมาด้วย ถ้าเธอเมาอีกคน
‪เป็นเรื่องแน่
‪ทำไม
‪กลัวฉันรุกเหรอ
‪- อย่าก๋ากั่นให้มากนัก ‪- นี่ดีดฉันเหรอ
‪เธอแทงฉันด้วยมีดนะ
‪พอเมาแล้วรับมุกเก่งเหลือเกิน
‪อยากจะปลดสลักนิรภัยซะจริง
‪หลับตาสิ
‪หลับตาทำไม
‪หลับเถอะ
‪มุกนี้ฉันเคยเห็นมาแล้วน่า
‪ลืมตาได้แล้ว
‪อะไรน่ะ เจ้ากะหร่องก่องนี่
‪ตุ๊กตาดักฝันร้าย
‪ถ้ากำเอาไว้เวลานอน
‪เจ้านี่จะจับฝันร้าย ‪ใส่ไว้ในตะกร้ามังแทนี่
‪แล้วช่วยจัดการฝันร้ายให้ตลอดคืน
‪จะได้นอนหลับสบายไง
‪เด็กชะมัด
‪วันนี้ฉันกลับไปเอาที่บ้าน
‪- เดิมทีมันเป็นของพี่ฉัน ‪- อะไร ของมือสองเหรอ
‪ฉันเย็บทุกตะเข็บเองกับมือเลยนะ
‪ถ้าเป็นของแฮนด์เมดก็ อือ...
‪เจ้าตัวนี้ชื่อมังแท
‪คงไม่ใช่เพราะคังแทกับซังแท
‪เจ้านี่เลยชื่อมังแทหรอกใช่ไหม
‪พวกเรา
‪มีกันสามพี่น้อง
‪ขนลุกเลย
‪ที่จริง
‪พี่ฉันก็ฝันร้ายเหมือนเธอ
‪ตั้งแต่วันที่แม่เสียไป
‪ก็ฝันร้ายมาตลอด
‪ถึงแม้ว่าพี่จะทุกข์ทรมาน
‪แต่ฉันก็ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง
‪ทำได้แค่
‪เย็บตุ๊กตาโง่ๆ ให้เท่านั้น
‪ว่าไปแล้ว ดูดีๆ ก็น่ารักดีนะ
‪- อยากได้เหรอ ‪- อือ ใช่ อยากได้
‪ดี
‪ฝันดีนะ
‪มังแท
‪พี่ครับ
‪หลับแล้วเหรอ
‪หลับจริงๆ เหรอ
‪โอ๊ย เหม็นเหล้า หงุดหงิดๆ
‪เหม็นเหล้า โอ๊ย เหม็นเหล้า
‪พี่ครับ ไว้วันไหนเราไปกินจัมปงกัน
‪ร้านที่เคยไปกับแม่สามคน
‪- ร้านตรงทางเข้าตลาด ‪- อือ
‪พี่ชอบจัมปงร้านนั้นนี่นา
‪ไม่ใช่สักหน่อย ‪นายต่างหากที่ชอบ นายน่ะ
‪ไม่ ปกติพี่จะ...
‪"ใส่พริกแตงโชกับหอยแมลงภู่ ‪น้ำซุปอร่อยสุดๆ
‪อยากกินทุกวันเลยครับแม่"
‪เพราะนายพูดแบบนั้น วันไหนที่ไปตลาด
‪แม่เลยซื้อจัมปงที่นั่นให้กินตลอด
‪"ถึงจะเผ็ดแต่ก็อร่อย"
‪พี่ จัมปงถึงจะเผ็ดแต่อร่อยนะ
‪เพราะอร่อยเลยอยากกินอีก
‪(ฮาริมกัก)
‪จัมปงค่ะ
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ค่ะ
‪เอ้า รีบกินเร็วเข้า
‪แล้วแม่ล่ะครับ
‪แม่ไม่หิว
‪รีบกินเถอะ
‪เผ็ด...
‪- เผ็ดเหรอ ดื่มน้ำเร็วเข้า ดื่มน้ำ ‪- เผ็ดๆ
‪โอ๊ย เผ็ด
‪ว้าว ฝนตกหนักจริงๆ
‪เดี๋ยวเป็นหวัดจ้ะ ไม่เป็นไรนะ
‪คังแทมัวทำอะไรอยู่
‪- คังแท มานี่เร็ว ฝนตกอยู่นะ ‪- คังแท มาเร็ว
‪เร็วเข้าลูก
‪อะไรเนี่ย เปียกหมดแล้ว
‪รีบกลับบ้านเถอะ ‪ถึงบ้านแล้วรีบเปลี่ยนชุดกันนะ
‪ระวังนะ
‪คังแทลูกแม่ พรุ่งนี้กินจัมปงอีกไหม
‪จัมปง
‪ลดห้ากิโลยากมาก แต่ฉันพยายามสุดๆ
‪ฉันไม่ดื่มโคล่าไม่กินข้าว ‪แล้วลดไปได้ห้ากิโล
‪ลดไปได้ห้ากิโล สุดยอดมาก
‪เรา เราต้องเชื่อฟังแม่สิ
‪ต้องเชื่อฟังแม่นะ
‪ต้องเชื่อฟังแม่สิ จะได้เป็นคนดี
‪แม่เรารู้ทุกอย่างเลย
‪แม่รู้ทุกอย่าง รู้ทุกอย่าง
‪อย่าเป็นหวัด ห้ามกินโคล่า
‪ลูกที่น่ารักของแม่
‪แม่ขอโทษจริงๆ นะลูก
‪พี่ครับ
‪หือ
‪ผมคิดถึงแม่
‪อือ
‪ฉันก็อยากกินจัมปง
‪อยากกินจัมปงทุกวัน
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪ทุกคนหาว่า
‪ที่คุณป้าคังอึนจาหมดสติ ‪เป็นความผิดอาจารย์
‪แต่ฉันไม่ได้ว่าร้าย ‪อาจารย์จริงๆ นะคะ
‪ที่จริงป้าคนนั้นก็ไม่ปกตินี่คะ
‪คอสเพลย์เป็นคุณนายภรรยาเศรษฐี ‪สวมผ้าคลุมไหล่
‪ที่ลูกสาวซึ่งตายไปซื้อให้ทุกวัน
‪- ตาแก่ไม่ได้เรื่องนี่ หลบไป ‪- ฉันว่า...
‪อาจารย์คะ
‪- ผลักฉันอีกแล้ว ‪- บ้าเอ๊ย
‪แย่แล้ว
‪ฉุกเฉินๆ
‪เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ‪ทำไงดีล่ะคราวนี้
‪- ทำไมคะ ‪- มีเรื่องอะไรเหรอ
‪เงียบเลยๆ เงียบ
‪สงบเสงี่ยมหน่อย
‪จะป่าวประกาศให้คนไข้รู้ด้วยหรือไง
‪พูดออกมาได้ไงว่าฉุกเฉิน
‪ก็อาจารย์โกมุนยอง
‪คงมาเพราะไม่รู้ว่าคลาสโดนยกเลิกแล้ว
‪บอกจะไปตามล่าท่านผอ. ‪ตาเป็นแบบนี้เลย
‪- ไม่ได้โทรไปบอกเหรอ ‪- ไม่ได้โทรเหรอ
‪แล้วทำไมไม่บอกล่ะคะ
‪- อะไรนะครับ ‪- สนิทกันนี่คะ
‪ก็บอกว่าไม่สนิท...
‪เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนนะ เดี๋ยวๆ
‪งั้นแสดงว่าไม่มีใคร ‪บอกอาจารย์โกมุนยองล่วงหน้าเลยว่า
‪วันนี้ไม่ต้องมาสอนนิทานสินะ
‪สติหายไปไหนกันหมด
‪เธอเห็นประกาศนี่ถึงเพิ่งรู้ ‪ว้าว คงจะโมโหมากแน่ๆ
‪เดี๋ยวผมไปดูเองครับ
‪สมัยวัยรุ่น ‪ผมวิ่งมาราธอนอยู่ช่วงหนึ่ง
‪วันหนึ่งเลยมีอาการเข่าอักเสบ
‪เพราะงั้นเลยต้องพักระยะหนึ่ง ‪แต่ผมดันออกไปวิ่งอีก
‪เพราะงั้นกระดูกข้อต่อเลยพังหมด ‪ต้องฝังหมุดยึดกระดูก
‪ตอนนี้แค่เดินธรรมดาๆ ‪ยังเหนื่อยเลยครับ
‪เดินยังไม่ค่อยไหวเลย ‪อย่าไปวิ่งสุ่มสี่สุ่มห้าแบบผมนะครับ
‪ถ้าเจ็บก็พักสักหน่อย ‪ถ้าเศร้าก็ร้องไห้
‪นั่งพักตรงนั้นสักหน่อย ‪ก็ไม่เป็นไรหรอกครับ
‪ถ้าทำแบบนั้น
‪สักวันจะกลับไปวิ่ง ‪ได้อีกครั้งแน่นอนครับ
‪คุณลูกสาวก็คง ‪เป็นกำลังใจให้เหมือนกันนะครับ
‪ตาแก่ไม่ได้เรื่องเอ๊ย
‪ยุบคลาสโดยไม่บอกฉันเหรอ
‪ตาแก่นี่
‪อัปยามาหรือไง ‪ทำไมถึงได้เร็วขนาดนั้น
‪อาจารย์โกมุนยอง
‪รออยู่ตรงนี้ก่อนนะ
‪กลับห้องพักกับผมนะครับ
‪ขอโทษนะคะ
‪ฉันไปวุ่นวายเลยทำให้ลำบากใช่ไหมคะ
‪ไม่ใช่แค่ลำบาก
‪แต่ฉันโดนไล่ออกแล้ว
‪นี่
‪จะชดใช้ยังไงคะ
‪ของแพงนะเนี่ย
‪- อยากได้จัง ‪- แต่นั่น...
‪ฉันขอนี่นะ คุณป้า
‪ไหนว่ารู้สึกผิดไง ‪ถ้างั้นก็ต้องชดใช้สิ
‪แบบนั้นถึงจะเรียกสำนึกผิดจริงๆ
‪ส่งมาเดี๋ยวนี้
‪เอาไปเถอะค่ะ
‪ฉันสวมมันมานานพอแล้ว
‪ขอบคุณ
‪คุณผู้ดูแล
‪ครับ
‪ตอนนี้ฉันรู้สึกเบาไหล่ขึ้นแล้วค่ะ
‪ไม่ร้อนเหรอ
‪เดี๋ยวเหงื่อก็ออกหรอก
‪แฟชั่นน่ะ คือความลำบาก ‪และความดื้อด้าน
‪มีนิทานของเธอ ‪ที่ช่วงนี้พี่ฉันติดงอมแงม
‪ฉันรู้
‪"เจ้าหมาในวันใบไม้ผลิ"
‪"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
‪มีหมาน้อยตัวหนึ่ง ‪ที่เก็บความรู้สึกเก่งมาก
‪เจ้าหมาใช้ชีวิต ‪โดยถูกผูกไว้ใต้ต้นไม้ซึ่งมีร่มเงา
‪มันกระดิกหางเก่ง ‪แถมยังน่ารักน่าเอ็นดูมาก
‪ผู้คนในหมู่บ้านเลยพากันเรียกมันว่า ‪'เจ้าหมาในวันใบไม้ผลิ'
‪แต่ว่าเจ้าหมาที่ตอนกลางวัน ‪เล่นกับเด็กๆ อย่างสนุกสนาน
‪พอตกดึกกลับส่งเสียงคราง
‪แล้วแอบร้องไห้น่ะสิ
‪ที่จริงเจ้าหมาในวันใบไม้ผลิ ‪อยากจะปลดเชือกที่ล่ามไว้
‪และไปวิ่งเล่นในทุ่งกว้าง ‪ของฤดูใบไม้ผลิ
‪แต่เพราะว่ามันทำแบบนั้นไม่ได้
‪เลยร้องไห้อย่างเศร้าสร้อยทุกคืน
‪วันหนึ่ง
‪หัวใจกระซิบถาม ‪เจ้าหมาในวันใบไม้ผลิว่า
‪'นี่ ทำไมนายไม่ปลด ‪เชือกที่ล่ามไว้แล้วหนีไปซะล่ะ'
‪เจ้าหมาในวันใบไม้ผลิเลยบอกว่า..."
‪"ฉันโดนผูกมานานมาก
‪เลยลืมวิธีปลดเชือกไปแล้ว"
‪เก่งมาก โกมุนยอง
‪เรื่องอะไร
‪เธอช่วยให้เขาปลดบ่วงได้นี่
‪แกก็...
‪จะกลายเป็นแบบแม่แก
‪ไม่มีทางหนีพ้นไปได้หรอก
‪ไม่
‪ฉันไม่เหมือน
‪ทำไม...
‪- ผมเธอ... ‪- ฉัน
‪ตัดเชือกทิ้งแล้ว
‪(ห้องพักคนไข้ 201-208)
‪เสร็จแล้ว
‪ฉันดูเป็นไง
‪สวยมาก
‪(ขอขอบคุณนักแสดงรับเชิญแพแฮซอน)
‪ฉันสวยจังเลย
‪ฉันก็เหมือนพี่นาย
‪ผมยาวสวยออก
‪ตัดทำไม ทำไมกันนะ
‪เคี้ยวซะ
‪ทำไมถึงโกหกนะ
‪มีเรื่องไม่ชอบมาพากล ‪เกิดขึ้นหลายแห่งในโรงพยาบาล
‪ผู้หญิงคนนั้น
‪ตายไปแล้วแท้ๆ
‪แต่ยังอยู่ที่นี่
‪สลักนิรภัยกับระเบิด
‪นายอดทนเก่ง ฉันระเบิดเก่ง
‪ช่วยถ่ายให้สักรูปได้ไหมครับ
‪ทุกครั้งที่ฉันยิ้มให้หนึ่งครั้ง ‪หนังสือจะขายออกเล่มหนึ่ง
‪นักเขียนน่ะ ‪แค่เขียนผลงานออกมาให้ดีก็พอ
‪ไม่ใช่ดาราสักหน่อย
‪- หึงเหรอ ‪- หึงบ้าบออะไร
‪แบ่งปันเหรอ
‪ถ้าให้คนที่จำเป็นไปหมด
‪ฉันจะเหลืออะไร
‪คำบรรยายโดย: ‪รติจุฑาภา เกตุทิวากังสดาล