NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Na pewno mogę ci zaufać?
Bratu też obcinam włosy.
Tylko ja mogę ich dotykać.
Morze będzie tutaj. Dzień dobry!
Sam wymyślił dla siebie fryzurę, prawda?
Nie.
Ja ją wymyśliłem.
Nie obcinaj mnie na grzybka.
Za późno.
To ja mam nożyczki.
Nie ruszaj się, bo będzie źle.
Gotowe.
Jak wyglądam?
Ładnie.
Nie muszę już słuchać mamy,
skoro odcięłam swoją smycz.
Czyli chciałaś uciec
przed swoją matką?
Tak.
Teraz jestem wolna.
Gratulacje.
Nie chcę gratulacji.
Powiedz komplement.
Brawo. Jestem z ciebie dumny.
A teraz się zabawmy. W górach albo na łące.
Jak wiosenny piesek?
Tak, jak wiosenny piesek.
ROZDZIAŁ 8 PIĘKNA I BESTIA
To kwiat
Nawet gdy kwitnie na łące To kwiat
To wszystko kwiaty
Co się stało z twoimi długimi włosami?
Obcięłam je.
- Co ty na to? - Ładniej ci w długich.
Co takiego? Lepiej jej w krótkich.
Nie.
Wyglądała od 100 do 1000 razy lepiej, gdy jej włosy
sięgały aż do jej talii.
Po co je ścięła?
- Czemu to zrobiłaś? Dlaczego? - Sang-tae.
Obetnę ci dziś włosy. Już są za długie.
Obcinałeś mi je w środę.
Tylko je podciąłem.
Dziś bardziej je skrócę. A teraz zjadaj.
Dobrze. Lepiej ci było w długich.
Po co je obcięłaś? Nie powinnaś.
Czemu zrobiłaś sobie taką brzydką fryzurę?
Dlaczego mnie kopnąłeś?
- Ja? - Tak, zgadza się. Ty.
- Kopnąłeś mnie trzy razy. - Cholerne przepiórcze jajka.
Proszę.
Chcę omlet.
Masz.
- Masz. - Sama powinnaś to robić.
Nie jesteś dzieckiem.
Twój brat jest strasznie tępy.
Jest bardzo szczery.
Bronisz brata?
Oczywiście. To mój brat.
Hej.
Po pracy wracaj od razu do domu.
Wróć i spędź ze mną czas.
Od teraz będziesz obcinał mi włosy.
Dobrze?
Nie możesz iść do fryzjera?
Jestem jak twój brat.
Nie lubię, gdy dotykają mnie inni.
Ale ty jesteś wyjątkiem. Możesz mnie dotykać.
Naprawdę ładnie wyglądam?
Tak.
Ładnie wyglądasz.
To prawda.
Też tak myślę.
Z czego się śmiejesz?
Nie kłóć się z Sang-tae. Dogadujcie się.
Do zobaczenia.
Nie spóźnij się, bo cię zabiję.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
ZAJĘCIA Z LITERATURY ZOSTAJĄ ZAWIESZONE
Rety, przestraszyłeś mnie.
Aż tak źle wyglądam?
Wyglądam jak zombie.
Coś się w nocy stało?
Masz korektor?
- A co to? - A kompakt?
- Kompakty są w dyżurce. - Podkład w kompakcie.
Nieważne.
Chodzi o pacjenta? Którego?
Pana Ko Dae-hwana.
Jak to? Co się stało?
W nocy znów miał atak. To był koszmar.
Wyszedł na korytarz z wytrzeszczonymi oczami.
Z ust wylała mu się piana, miał drgawki.
Nawet nie zmrużyłem oka.
Rety, czemu zawsze zdarza się to na moim dyżurze?
Dlaczego?
Ojejku.
Nic mu nie będzie?
Martwię się, że znów może mieć guza mózgu.
Całą noc gadał bzdury.
Proszę się nie martwić.
Pewnie nic pan w nocy nie spał.
Pomyślałem, że nie pójdę na zajęcia z medytacji
i się trochę zdrzemnę.
Dobry pomysł. Proszę.
Proszę iść spać.
Gang-tae.
Pan Ko się zaślinił.
Przebierzesz go?
Oczywiście.
Ta kobieta…
śpiewała
piosenkę.
Jaką?
„Oh My Darling, Clementine”.
Jestem pewny,
że ona nie żyje.
Ale ta kobieta
jest tutaj.
O kim
pan mówi?
Ona nie żyje.
Ale tutaj jest.
DLACZEGO PISARKA KO MUN-YEONG ZNIKNĘŁA?
KO MUN-YEONG OPIEKUJE SIĘ CHORYM OJCEM
PLANUJE ZAKOŃCZYĆ KARIERĘ?
Udaje troskliwą córkę.
Założę się, że on jej nie obchodzi.
Najpierw musi stać się lepszą osobą.
Przeklina, więc nie zasługuje na bycie pisarką.
Żałuję, że czytałem jej książki.
Chcę zebrać te robale w kupę i spryskać je środkiem owadobójczym.
Cholera.
Miałam mnóstwo fanów. Gdzie oni są?
Jeden fan jest tutaj.
Po użyciu środka owadobójczego trzeba przewietrzyć pokój.
Jeśli chcesz skutecznie pozbyć się robali, lepsze są elektryczne packi.
Sang-tae, czemu lubisz moje bajki?
Bo ty je napisałaś.
Czyli lubisz mnie, a nie moje bajki.
- Czemu mnie lubisz? - Jesteś ładna.
Co ci się we mnie podoba?
Włosy. Twoje długie włosy.
Długie i ciemne włosy sięgające aż do talii.
Były takie ładne. Rety.
- Obcięłaś je. Nie powinnaś. - Koniec spotkania.
Nie zaczęliśmy spotkania.
Jak możesz je zakończyć, skoro go nie zaczęliśmy?
Boli mnie przez ciebie głowa.
- Spotkanie będzie później. - „Później”.
Później…
Czyli kiedyś przed twoją śmiercią?
Nie, potrzebuję kampera.
Musisz dać mi kampera.
Masz informacje, o które prosiłem?
Mówił pan, że to część mojej pracy,
ale dziwnie się czułam, szukając tych informacji.
Dlaczego?
Jesteś w tym świetna.
Gdybyś nie znalazła informacji o tym opiekunie dla Mun-yeong…
Nazywa się Nam Ju-ri. Jest singielką.
Spotkała Moon Gang-tae, gdy rok temu
pracowali razem w szpitalu.
Nie znają się od dawna.
Jej ojciec był chory i umarł, gdy była mała.
Ojejku.
Jej matka gotowała dla robotników.
Rety, miała ciężkie życie.
Teraz pracuje jako kucharka w Szpitalu Psychiatrycznym OK.
Matka i córka mieszkają razem w domu,
za który spłacają hipotekę.
Bracia Moon mieszkają na poddaszu.
Ich kolega, właściciel pizzerii, mieszka w piwnicy.
Właścicielka domu gotuje dla nich za darmo.
Czyli wynajmuje im pokoje.
Panie Lee.
Lubi pan tę pielęgniarkę?
Hej, czemu jesteś taka bystra, gdy chodzi o te sprawy?
Nie możesz być taka w pracy?
Hej.
Bądź ze mną szczera.
W jakiej sprawie?
Ja i ten opiekun…
Kto jest lepszy?
Do związku?
Jestem wyższy i większy od niego.
Pomyśl o moim statusie społecznym i dojrzałości.
Nie jestem dużo lepszy od niego?
Brakuje panu najważniejszej cechy.
Jakiej?
Tego. Pana twarz…
Rety, ty cholerna…
Jak wyglądam?
Ładnie.
Chyba oszalałem.
Mogę rozmawiać z panią Park Ok-ran?
Tak, teraz.
Proszę.
GABINET DYREKTORA
Rety.
Dzień dobry, pani Park.
Proszę usiąść.
Zostań.
Zostań z nami.
Rety, świetnie pani wygląda.
Lekarstwa chyba działają.
Czemu mnie pan wezwał?
Chcę panią o coś spytać.
Czy widziała pani pana Ko Dae-hwana
wczoraj na korytarzu
około północy?
O tej godzinie
szłam do łazienki.
Ale go nie widziałam.
Czy śpiewała pani piosenkę w drodze do łazienki?
Piosenkę?
Jaką piosenkę?
Odkąd odzyskał przytomność, ciągle mówi o tym samym.
Jak to leciało…
Wiem!
„Oh My Darling, Clementine”.
Ciągle mówi, że słyszał tę piosenkę.
W tej pieczarze, w tym kanionie
Wykopanym pośród skał
…śpiewała piosenkę.
„Oh My Darling, Clementine”.
Mieszkał górnik
Poszukiwacz złota
- Nie jestem duchem. - „Duchem”?
Yoo Seon-hae, kobieta, która była szamanką,
wygaduje bzdury.
Mówi, że w nocy pojawiają się duchy
i śpiewają na końcu korytarza.
Ale
ja nie jestem duchem.
Oczywiście, że nie.
Czyli pani nie śpiewała?
Nie.
No dobrze.
Czemu się pani śmieje?
Chodzi o to,
że nikt nie zwracał na mnie uwagi,
mimo że jestem tu parę miesięcy.
Ale teraz ludzie mnie zauważają.
Ciekawe.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
Odeszłaś już na zawsze
Przepraszam, Clementine
To ta piosenka.
Dlaczego kłamała?
Nie wiem.
Czemu
pyta pan o to mnie?
Pani Ko Mun-yeong jest jedyną opiekunką pana Ko Dae-hwana.
Można powiedzieć, że ty jesteś
opiekunem pani Ko Mun-yeong.
Czyli to też twoja sprawa.
Nie sądzę.
Gryź.
Gryzienie czegoś zapobiega demencji.
Coś dziwnego dzieje się w naszym szpitalu.
Ale na tę chwilę niech to zostanie między nami.
Chciałbym, żebyś miał na oku
panią Park Ok-ran.
Współpracujesz z najważniejszą osobą w tym szpitalu.
Będziesz to żuł i mnie olewał?
Co chcesz w zamian?
ZAJĘCIA Z LITERATURY ZOSTAJĄ ZAWIESZONE
- Dokąd idziesz? - Do chińskiej restauracji i pizzerii.
Zjesz aż tyle?
Zjem chińszczyznę z Gang-tae, a potem idę do pracy.
Z Gang-tae? Też chcę iść.
HARIMGAK
Proszę jjamppong.
To ta słynna jjamppong.
Z małżami i papryczką.
Wywar jest pyszny.
Dlaczego jecie jjamppong w takim obskurnym miejscu?
Mama często nas tu przyprowadzała,
bo uwielbiałem tutejszą jjamppong.
„Chcę ją jeść codziennie, mamo.
Chcę ją jeść codziennie”.
Nic dziwnego.
Wygląda jak słynna restauracja z długą tradycją.
Zjadaj.
Masz. Zjadaj.
A ty, mamo?
Nie jestem głodna.
Dobra?
- Tak. - Naprawdę?
Ostra.
Cholera! Ale ostra!
To kapsaicyna.
Jest uzależniająca.
Uwalnia endorfiny i niweluje stres.
Ale boli, gdy robisz kupę. Boli na drugi dzień.
Bardzo boli cię pupa.
Jest strasznie ostra.
- Zimno! - Dziękuję.
- Odniosę to.
- Proszę. - Ale super.
Sang-tae, zmokniesz.
Pada deszcz. Było pyszne, prawda?
Świeci słońce, ale pada.
Pada deszcz.
- Leje. Ale super. - Zwolnij.
Kapsaicyna jest uzależniająca. Prawda?
Ale się najedliśmy.
- Prawda? - Tak.
Dlaczego pada?
- Zwolnij. - Ale leje.
- Wolniej. - Rety, ale się najedliśmy.
Tutaj też leje.
Dołączę do was.
Kapsaicyna uzależnia.
Pani Ko zjadła wszystko, bo było takie pyszne.
Będzie bolało, gdy zrobisz kupę.
Miałaś tak kiedyś? Bardzo boli.
Chodźmy na kawę.
Idź sama. Zaraz kończę przerwę.
To zajmie dziesięć minut.
Dwie kawy americano z lodem.
Dobrze.
Chcę to.
Przepraszam.
Pani Ko Mun-yeong?
Rety, to pani.
Nie wierzę, że panią tu spotkałem. Niesamowite.
- Znasz mnie? - Oczywiście.
Od dawna jestem pani fanem.
Chwileczkę.
Proszę, to moja wizytówka.
AGENCJA REKLAMOWA MK PREZES CHOI DANIEL
„Prezes”.
- Czy to pani chłopak? - Nie, to tylko znajomy.
No to dobrze.
Usiądź.
To dosiądę się na chwilę.
W zeszłe lato nasza firma zajmowała się planowaniem
pani wieczoru autorskiego.
Pewnie pani nie pamięta.
Widziałem panią z daleka.
Nie wierzę, że panią tu spotkałem.
To się nazywa przeznaczenie.
„Przeznaczenie”?
Mam nadzieję, że to przeznaczenie
pozwoli nam utrzymywać znajomość.
Jeśli ma pani czas,
zapraszam na obiad.
Oczywiście.
Proszę. Zapisze mi pani swój numer?
Drogi Danielu, liczę, że postawisz mi wołowinę.
Mun-yeong czeka na twój telefon.
Przepraszam.
Proszę pana.
- Tak? - Przepraszam.
Zrobi nam pan zdjęcie?
Oczywiście.
Trzeba kliknąć ikonkę.
Raz, dwa…
Co do ręki na jej talii…
Ma mnie złapać za talię?
Jest. Rób zdjęcie.
Jesteś bardzo miła dla fanów.
Pan Lee mówi, że każdy uśmiech do fana oznacza sprzedaną książkę.
Skup się na pisaniu, a nie na marketingu.
Dlaczego dałaś mu numer,
skoro nawet go nie znasz?
To było silniejsze. Miał fajny sprzęt.
„Fajny sprzęt”?
Co jest?
Idź do domu. Wracam do pracy.
Jesteś
zazdrosny?
Nie bądź śmieszna.
Przez ciebie się spóźnię.
Fajny sprzęt, akurat!
To zwykły gnojek.
Ale fajny sprzęt.
Rety, jestem głodna.
- Co? - Co jest?
Znasz go?
Nie chcę tego.
Nie, proszę. Nie ma mowy.
Nie chcesz? I co z tego? To mój dom.
Płacę połowę raty za hipotekę.
Nie jest ci go żal?
Nie zna nikogo w Seongjin
i zbankrutował, bo upadła jego firma.
No dobrze, ale czemu musisz mu pomagać?
Czemu się tym przejmujesz?
A czemu nie?
To prezes wydawnictwa, dla którego pracuje Sang-tae.
Nawet nie mamy wolnego pokoju…
Mamo.
Nie mów, że pozwolisz mu mieszkać na poddaszu.
Mamo?
- Podzielimy. - Co podzielimy?
Ty i Jae-su podzielicie swoje pokoje.
Myśli, że mój pokój jest kurczakiem?
To nie jest pół na pół!
Mam dzielić pokój z kolesiem z wydawnictwa?
Wiem, że chce zarobić na czynszu,
ale nadużywa swojej władzy jako właścicielka. Prawda?
Rety, on podobno dziś się wprowadzi. Ale jestem zły.
Wszyscy z otoczenia Ko Mun-yeong są takimi wrzodami na tyłku!
Przestań drapać, bo będzie krwawić.
Sang-tae!
Złościsz się na mnie?
Dzwoniłem, ale nie odbierałaś.
Myślałem, że mnie unikasz, bo głupio ci, że mnie uderzyłaś…
Dlaczego musisz mieszkać u mnie?
Chyba przez ciebie.
Lubię pewnego faceta.
Tak, wiem.
Nieodwzajemniona miłość, o której chcesz zapomnieć.
Ale wiesz, Ju-ri…
Nie zmieniaj się w sukę.
Dlaczego to nie mogę być ja?
Czemu wybrał tę sukę?
Też mogę
być suką.
Jesteś miła i urocza.
Spotkasz faceta, który pokocha cię taką, jaka jesteś.
Nie jestem miła.
Cóż…
Ludzie, którzy mówią, że nie są mili,
zwykle są mili.
Rety, niech ci będzie.
WYDAWNICTWO SANGSANGESANG
Zarówno miła dziewczyna, jak i suka
straciły głowę dla tego samego faceta.
Rety, co jest? Masz jakiś problem?
Chcesz, żebym zniknął czy co?
Podobno powiedziałeś jej,
że uśmiech do fana oznacza sprzedaną książkę.
Pisarka musi dobrze pisać.
Nie jest celebrytką.
Czemu musi być taka przyjacielska, skoro to niekonieczne?
Przez twoje marne taktyki sprzedaży
mówi gościom, że są przystojni,
i robi palcami serduszka.
Nieznajomi faceci łapią ją za talię,
a ona chodzi z nimi na kolację.
Zmuszałeś ją do uśmiechu,
więc podnosi jedynie kąciki ust
i wygląda przez to jak Joker.
Co ty wygadujesz?
Lepiej wykonuj swoją robotę!
Serio.
Co takiego złego zrobiłem?
A-reum.
A-reum?
Rety, stopy mi zdrętwiały.
Bardzo cię przepraszam.
Pan Kan męczył mnie, żebym pograł z nim w ping-ponga,
więc musiałem go spławić.
Pewnie jesteś wykończona.
Jak długo będziemy spotykać się w ukryciu?
Wiesz, że związki między pacjentami są zakazane.
Wszędzie nas obserwują. Jedynie pokój z pościelą jest bezpieczny.
Dupki.
Wykorzystajmy to jak najlepiej.
Cieszmy się dreszczykiem emocji, póki nas nie wypiszą.
Czuję się, jakbyśmy byli w jakiejś tragicznej historii miłosnej.
A-reum.
Jeśli mogę,
chciałbym cię pocałować…
Mogę cię pocałować?
Ojejku.
Rety, ale jestem śpiący. Czemu muszę zmieniać pościel?
Ale jestem zły.
Każe mi pracować jak wół, gdy robię nadgodziny.
Park Haeng-ja, stara wiedźma.
Zrobię to później. Odpocznij.
Serio?
Mogę się tu zdrzemnąć godzinę?
Nie uratuję cię, gdy pani Park cię znajdzie.
Dobrze.
Rety, ale jestem wykończony.
Ostrożnie.
Co do…
Tylko ten jeden raz. Udawaj, że nas nie widziałeś.
Gang-tae. Proszę, starszy bracie.
Jestem młodszy od ciebie.
Gang-tae, pozwól nam na miłość. Proszę.
Wstań.
Miłość to nie grzech.
Pacjenci też są ludźmi.
Tak, to nie grzech.
Ale to wbrew zasadom.
Nie wierzę.
Rety, A-reum.
Jedno z was
może zostać przeniesione.
Bracie, proszę.
Nie mów przełożonym.
Proszę, błagam cię.
Musicie skupić się na leczeniu,
żeby szybciej stąd wyjść.
Gdy stąd wyjdziecie,
nikt nie spróbuje was rozdzielić.
Cholera.
Wróciłem!
Cześć, Sang-tae.
Rety, nie chcę tego robić.
Nudzę się.
Sang-tae.
Nie umiesz pukać? Nieładnie wchodzić bez pukania.
Poróbmy coś razem. Umiesz grać w pokera?
- Mang-tae. - Nie, w pokera.
Mang-tae jest mój.
Teraz jest mój. Gang-tae mi go dał.
Nie.
Mang-tae…
Gang-tae zrobił go w maju 2007 roku i mi go dał.
Powiedział, że zje moje koszmary, więc…
Adoptowałam Mang-tae w czerwcu 2020 roku, więc jest mój.
Nieprawda. Nie oddałem go do adopcji.
- Mang-tae jest mój, - Nie, jest mój.
Nie, jest mój.
- Gang-tae mi go dał. - Oddaj.
- Jest mój. - Jest mój.
- Należy do Sang-tae. - Mój!
- Jest mój! - Oddaj!
- Jest mój. - Proszę, oddaj.
Należy do Sang-tae.
- Jest mój. - Mang-tae jest mój!
- Nie! Jest mój. Oddaj! - Jest mój!
- Mang-tae jest mój! - Mój!
Jest mój…
Sang-tae?
- Mang-tae jest mój! - Nie, Mang-tae jest mój!
- Jest mój, mówię! - Mój!
- Jest mój. - Mój!
- Mang-tae jest mój! - Mówię ci, że mój!
- Nie! Jest mój! - Jest mój!
- Jest mój. - Mój!
- Nie, mój! - Nieprawda!
- Czyj jest Mang-tae? - Czyj jest Mang-tae?
Mój, prawda? Dałeś mi go.
Jesteśmy braćmi.
Mang-tae, Gang-tae i Sang-tae.
- Oboje. - Jest mój!
Nie, mówiłem ci, że jest mój.
- Nie, jest mój! - Jest mój.
- Mój. - Mang-tae jest mój!
- Jest mój! - Cisza!
Oddajcie mi go.
Raz.
Dwa.
Trzy.
Hej!
Odejdź! Nienawidzę cię!
- Nienawidzę cię. - Hej!
Nienawidzę pani Ko Mun-yeong.
Pani Ko Mun-yeong jest agresywna. Prawdziwa wojowniczka.
- Ko Mun-yeong… - Ty też mi go oddaj.
Dałeś mi go! Nie możesz mi go zabrać!
Miałaś nie kłócić się z Sang-tae. Oddaj mi go.
Oddawaj, no już.
Masz!
Kretynie! Ty dupku!
Ty podły draniu!
Nie mogę z tym draniem!
Sang-tae, wyjdź.
Przebierz się.
Jeśli nie chcesz wyjść, otwórz drzwi.
Wiesz, że Mang-tae
i tak nie łapie motyli.
Mang-tae nie umie łapać motyli.
Co powiedziałeś?
Nie słyszę.
Jest bezużyteczny, skoro ich nie łapie.
Właśnie.
Wrzuciłeś go do szuflady i o nim zapomniałeś.
Dlatego dałem go pani Ko.
Wybacz, że nie zapytałem o pozwolenie.
Ale jeśli czegoś nie potrzebujesz,
miło dać to komuś, kto tego potrzebuje.
„Dać”?
Tak, zgadza się.
Ale…
Jeśli dam wszystko potrzebującym,
to co ze mną?
Co zostanie dla mnie?
Zawsze
będziesz miał mnie.
Zapomnij o Mang-tae. Masz Gang-tae.
Pani Ko jest sama. Potrzebuje Mang-tae.
Pozwolisz jej go zatrzymać?
Może go sobie wziąć. Niech weźmie Mang-tae, nie Gang-tae.
Może wziąć Mang-tae, nie Gang-tae.
Tak.
Może wziąć Mang-tae, nie Gang-tae.
Tak, jego może.
Hej.
Nie mogę spać, bo jestem wściekła.
Co złego zrobiłam?
Sang-tae pozwolił ci go wziąć.
Mang-tae.
Mang-tae jest twój.
Wisi mi to. Od początku był mój.
Zachowaj spokój, gdy Sang-tae się wkurza.
- Nie rozkazuj mi. - To nie rozkaz.
Proszę cię o przysługę.
Jak opanować złość i zachować spokój?
Powiedz mi. Jesteś w tym ekspertem.
Widziałam to, gdy cię dźgnęłam.
Albo gdy w księgarni tamten facet złapał twojego brata za włosy.
Albo gdy twój brat bił cię na ziemi.
Zachowałeś spokój i pozwoliłeś mu się bić.
Jak to robisz?
Jeśli się powstrzymam,
to nic się nie stanie.
Gdyby emocje brały nade mną górę, a ja nie myślałbym o konsekwencjach,
nie miałbym takiej relacji z Sang-tae.
Tłamszenie uczuć i znoszenie tego
jest jedynym sposobem
na chronienie Sang-tae.
Dlatego musimy być razem.
Jesteś cierpliwy,
a ja jestem wybuchowa.
Jak bomba i zawleczka.
Pasujemy do siebie.
Jesteśmy dla siebie stworzeni.
Ilu facetów jest dla ciebie stworzonych?
To znaczy?
Może zapytasz fana z „fajnym sprzętem”?
„Z fajnym sprzętem”?
Chodzi o to pióro?
Co o nim myślisz?
Fajny sprzęt, no nie?
Spójrz na ten kształt. Idealne.
Ale wiesz,
pewnie twój sprzęt jest lepszy
niż to pióro.
Rety, co robisz?
Nie bądź zazdrosny.
Co? Nie jestem zazdrosny.
Jestem śpiąca.
Idź spać na górę.
Nie chcę. Mang-tae jest tutaj.
Wyluzuj, dobrze?
Dzwonił do ciebie dyrektor O?
W sprawie przywrócenia zajęć.
Dzwonił.
Dobrze.
Pacjenci bardzo o nie prosili.
Chyba
polubili twoje zajęcia.
Moje wąsy!
Gdzie są moje wąsy?
A, o nie chodzi.
Zgoliłem ci je.
Co?
Dlaczego?
Cóż…
Ty gnojku!
Jak śmiałeś dotykać moich wąsów?
To też twoja sprawka. Puść mnie!
- Ty cholerny… - Co?
Chwila, czekaj. Nie.
Nie. Proszę! Nie!
Ko Mun-yeong…
- Ty suko. - Nie mogę się przez niego skupić.
Serio, co za wrzód na tyłku!
Przykleiła ci się guma?
Tak, przykleiła się do wąsów.
Rety.
Przystojny jesteś bez wąsów.
Jae-su, dobrze, że mu je zgoliłeś.
Bardzo ci dziękuję, Jae-su.
Rety.
Opierdzielił mnie, że je zgoliłem.
Co robisz, Seung-jae?
Dzień dobry, Ju-ri.
Obudziłam cię?
Nie.
Co cię tak naszło na sprzątanie?
Pomyślałam, że jakoś ci pomogę,
skoro razem mieszkamy.
Będę zajmowała się sprzątaniem pokoju.
Udawaj, że mnie tu nie ma.
Nie zwracaj na mnie uwagi.
Ju-ri.
Zauważyłaś coś?
Lepiej ci z wąsami. Po co je zgoliłeś?
Masz, zjedz mięso.
Sang-tae jest niesforny,
ale bardzo ładnie rysuje,
więc dobrze się nim zajmij.
Ja dopilnuję, żeby na stole zawsze było mięso.
Rety. Proszę się nie martwić.
Ale uczta.
Nie wiem, co zjeść najpierw.
Zupa jest za słona.
Zjadaj.
Przyznam, że jestem pod wrażeniem.
Jesteś taki młody, a masz już swoje wydawnictwo.
Też jestem młody i mam pizzerię…
Pani Kang.
Za mieszkanie tutaj płacę pani jedynie 200 000 wonów miesięcznie,
ale niedługo stanę na nogi
i tysiąckrotnie odpłacę się pani za pani dobroć.
No to szybko kończ jeść. Spiszemy umowę.
Rety.
O co chodzi? Czemu nie masz humoru?
Po co pytałaś pana Lee, co robią jego rodzice?
Trochę z nami pomieszka.
Nie mogę zapytać o jego rodzinę?
Wkurza mnie to, że tak się nim interesujesz.
Bo on interesuje się tobą.
Skąd wiesz?
Gdy będziesz w moim wieku, to zrozumiesz.
Gdy jest się starszym, rozumie się pewne rzeczy.
Skoro to wiesz,
to go nie nakręcaj.
Jest pracowity i pogodny.
Wydaje się odpowiedzialny. Czemu nie?
Mamo, wiesz, dlaczego taka jestem.
Tak, wiem. Dlatego to mówię.
Ten chłopak nie odwzajemnia uczuć mojej drogiej córki.
Też go za to nienawidzę.
Nienawidzę go,
ale jest mi go żal.
Ale ty jesteś dla mnie ważniejsza.
Mówiłaś, żebym za nim goniła, nawet jeśli mnie odrzuci.
Martwię się, że pobiegniesz za nim
na krawędź klifu, jeśli ci na to pozwolę.
Dzień dobry.
To twoja kucharka.
Przyjechaliście we trójkę?
Tak, ja pracuję nad muralem, Gang-tae ma dzienną zmianę,
a pani Ko prowadzi zajęcia.
- Naprawdę? - Tak.
Obcięłaś włosy.
Ładnie.
On mi je obciął.
Obciąłeś jej włosy?
Dlaczego to zrobiłeś? Ładniej jej w długich.
Przyjdźcie do nas w wolnym czasie.
Zrobię coś do jedzenia.
Córce ten pomysł się nie podoba.
Ma to po mnie.
Nie ukrywa swoich uczuć.
Spokojnie. Przyjdźcie i coś zjedzcie.
Potem się pobijecie, jeśli starczy wam sił.
Ale lepiej będzie, jeśli po bójce się pogodzicie.
Musimy już iść.
Lubisz tę dwulicową pannę?
Co?
- Czemu obciąłeś włosy pani Ko? - Sang-tae, to…
Czy podkochujesz się w kucharce?
- Nie gadaj bzdur. - Czemu odepchnąłeś moją rękę?
Dlaczego mamy iść pod rękę?
Bo do siebie pasujemy.
Zostaw.
Bomba potrzebuje swojej zawleczki.
Też chcę iść z wami pod rękę.
- Jasne? - Patrzcie pod nogi,
bo się potkniecie. Uważajcie.
- Jasne? - Uważajcie.
Patrzcie pod nogi, bo się potkniecie.
Bałem się, że jest pani zła i nie będzie chciała uczyć.
Bardzo się wczoraj martwiłem.
Podobno pacjenci bardzo tęsknią za moimi zajęciami.
Pan Moon tak mówił?
Chyba wstydził się powiedzieć, że mnie do tego zmusił.
Zmusił?
Kazał mi przywrócić zajęcia z literatury,
bo nie będzie się mnie słuchał.
Gapił się na mnie i postawił mi warunek.
Czemu to zrobił?
Chce panią widzieć cały czas, nawet w pracy.
Chcę o coś zapytać.
Czy zna pani
naszą pacjentkę, panią Park Ok-ran?
Park Ok-ran?
A, ją.
- Zna ją pani? - Tak.
Chodzi na moje zajęcia.
Co z nią?
Podobają się jej pani zajęcia?
W razie zawrotów głowy albo problemów z zasypianiem
po wzięciu lekarstwa…
- Otwórz. - …proszę dać znać.
Podnieś język do góry.
Wielkie dzięki, bracie.
Nie powiedziałeś pani Park.
Jeszcze nie zdecydowałem.
Bo widzisz, A-reum i ja
obiecaliśmy sobie, że poczekamy, aż nas wypiszą.
Musimy przestrzegać zasad.
Skupimy się na powrocie do zdrowia,
żeby szybciej wyjść i kochać się,
ile chcemy, gdy stąd wyjdziemy.
Miło mi to słyszeć.
Wasza determinacja jest najważniejsza.
Ale prawdę mówiąc, to ciężkie.
Nie jestem taki cierpliwy jak ty.
Lepiej, gdybym jej nie widział.
Widzę ją codziennie. Wariuję od tego.
Staram się na nią nie patrzeć.
Ale gdy zamykam oczy, i tak ją widzę.
A gdy ją widzę,
chcę ją dotknąć.
Gdy widzę, że uśmiecha się do innego,
to się wkurzam.
Piękna i Bestia
Jeanne-Marie Le Prince de Beaumont, francuskiej pisarki ze średniowiecza.
Na podstawie tej książki powstał film animowany,
- w którym… - Rozum mówi, że nie powinienem,
ale ciągle na nią patrzę.
- Historia uczy nas… - A moje serce…
- …żeby nie oceniać… - …słucha oczu.
…ludzi po wyglądzie.
Doprowadza mnie to do szału.
Ale rodzice mówią to dzieciom,
żeby były grzeczne.
Piękna i Bestia to opowieść o syndromie sztokholmskim.
Przez klątwę Bestia mieszka w zamku sam.
Więzi w nim zakładniczkę o imieniu Belle
i nią manipuluje. O tym jest ta opowieść.
Nie jest to opowieść o miłej damie,
która mieszka w zamku zamiast ojca
i pomaga Bestii zdjąć klątwę,
bo się w nim zakochała?
Bestia jest samolubny i surowy dla Belle.
Raz na jakiś czas zrobił coś miłego
i patrzył na nią z lekkim uśmiechem.
To wystarczyło, żeby poruszyć naiwną Belle.
„Tak.
Bestia jest samotny. Obdarzę go swoją miłością.
Tylko ja mogę go zmienić”.
Belle żyła złudzeniami.
Zgadza się.
Nie!
- A-reum! - Piękna i Bestia
to nie jakaś historyjka o Bestii manipulującej ofiarą.
- A o czym? - Bestia
zmienia się w księcia
dzięki potędze prawdziwej miłości Belle.
Miłość Belle
ujarzmiła gwałtownego Bestię.
Ta miłość
ukoiła jego zranioną duszę.
To najlepsze, co może zrobić człowiek.
To…
prawdziwa miłość.
Hej, zaraz zwymiotuję.
Chyba lekarstwa przestają działać. Wzięłaś je?
Ta miłość
ukoiła jego zranioną duszę.
Miłość?
To kwiat
Rety.
To dzieło sztuki.
Dzień dobry!
Dzień dobry.
Ten mural rozjaśnił tę przestrzeń.
Kiedy nauczyłeś się tak malować?
Urodziłem się z talentem. Mam to we krwi.
Nie musiałem się uczyć.
- Masz go we krwi. - Tak.
Zazdroszczę tym, którzy umieją rysować i malować.
Tak.
Mogę namalować tu mały kwiatuszek?
Nie! Nie dotykaj.
Nie dotykaj pędzla. Nie dotykaj muralu.
Dobrze, nie będę.
- Okej. - Niczego nie dotknę.
To kwiat
Nawet gdy kwitnie w górach
- To kwiat - Czego słuchasz?
To kwiat
- „To wszystko kwiaty”? - Tak.
Uwielbiam tę piosenkę.
Nawet gdy kwitnie w górach
- To kwiat - To kwiat
Nawet gdy kwitnie na łące
- To kwiat - To kwiat
Nawet gdy kwitnie na łące
- To kwiat - To kwiat
- To ta piosenka, tak? - Tak.
Gdy skończysz,
pójdziemy razem pooglądać kwiatki?
Jasne.
Rety, niesamowite.
Jesteś genialny.
Dziękuję.
Pani Lee A-reum da radę?
Zgodziła się na spotkanie.
Będzie z nią pan O. Zobaczymy, jak to pójdzie.
Podobno ją bił.
Po co ją odwiedza? Są rozwiedzeni. Nie ma wstydu.
Pani Lee jest zbyt miła.
Po co się z nim spotyka?
Chodzili razem do liceum.
Znają się ponad połowę życia,
jeśli dodamy trzy lata małżeństwa.
Na pewno trudno zerwać taką więź.
Dlatego manipulacja jest taka straszna.
Pani Ko miała rację.
A-reum! Czekaj, A-reum!
A-reum.
Puść mnie.
Nigdy mnie nie odwiedzaj.
Przepraszam za wszystko.
Zacznijmy od nowa.
Będę dla ciebie dobry, obiecuję.
Nie nabierzesz mnie.
Między nami wszystko skończone.
Zacznę wszystko od nowa, gdy stąd wyjdę.
A-reum.
Pomyśl o chwilach, w których byliśmy szczęśliwi.
Jeśli znów cię uderzę,
to odetnę sobie rękę. Naprawdę.
Mam kogoś.
Co?
Co ty wygadujesz?
Zamieszkam z nim, gdy stąd wyjdę.
Sam ułóż sobie życie.
Spotykasz się z jakimś draniem?
- To boli. Zostaw mnie! - Ty cholerna…
Przepraszam.
Wzięłam cię za śmietnik.
Pani Ko!
To na pewno szpital psychiatryczny.
Pełno tu szurniętych suk.
Może też się tu zgłosisz?
Szurnięty draniu.
Rety…
Hej, wstawaj.
Kazałem ci wstać. Nie wstaniesz?
Panie Moonie!
- Poczekaj. - Nie…
Gang-tae! Stój.
Nie możesz tego zrobić.
Przestań.
Co robisz?
Wystarczy. Dość tego.
Nie! Nie rób tego, panie Moonie.
Nie bij go.
Proszę…
Nie bij go. Nie. Nie możesz.
Nie możesz go bić.
W porządku?
Nie.
Boli.
Co pan zrobi?
W sumie była to samoobrona…
Nieprawda…
- Nadużycie siły… - Jakkolwiek to zwać,
opiekun uderzył gościa, więc powinien zostać ukarany.
Gdyby A-reum go nie powstrzymała, byłoby dużo gorzej.
Tu nie chodzi o pana Moona,
- tylko o reputację szpitala… - Słyszałeś?
Wytłumacz się.
Przepraszam. Mój brat…
Przepraszam. Mój brat… Przepraszam…
Jestem starszym bratem, więc dam mu reprymendę.
Mogłeś się powstrzymać. Czemu to zrobiłeś?
Policzyłeś w głowie do trzech czy nie?
Trzeba było policzyć do trzech.
Przyjmę każdą karę. Jakakolwiek ona jest.
Zwolnienie cię to przesada.
Ale reprymenda to za mało.
Chyba muszę cię zawiesić.
Za ten czas nie dostaniesz wynagrodzenia.
Dobrze.
Spakuj swoje rzeczy.
Hej, brałeś narkotyki? Jesteś pijany?
Czemu go uderzyłeś? Na bank cię pozwie.
Czemu to zrobiłeś?
Jesteś dobry w tłamszeniu emocji.
Cześć.
Gang-tae.
Naprawdę odchodzisz? Tak po prostu?
Nie możesz przeprosić
i powiedzieć, że to był błąd?
To nie był…
błąd.
Panie Moonie.
Byłeś super.
Jesteś najlepszy!
O nie. Wszystko przez tego kretyna.
Gang-tae, wracaj szybko. Będziemy na ciebie czekać.
Panie Moonie…
Dlaczego się uśmiecha?
Nie uśmiecha się.
Zawiesili go. Pewnie chce mu się płakać.
Nie. Widziałam, że się śmieje.
Dobrze. Gdy zobaczę, że chcesz uciec,
to ucieknę razem z tobą.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
Zostałem…
zawieszony.
Nie zapłacą mi za ten czas
i pewnie zostanę pozwany.
Wszystko jest takie pokręcone.
Mówiłaś wcześniej,
że uciekniesz ze mną,
gdy będę chciał to zrobić.
Pojedźmy
na wycieczkę.
Teraz.
Chodź.
PODZIĘKOWANIA DLA CHOI DANIELA ZA WYSTĘP GOŚCINNY
Czuję, że mnie ujarzmiasz.
Ko Mun-yeong!
Chyba oszalałem.
To dewiacja, o której śnisz?
Nie mogę zabrać tu Sang-tae.
Robię rzeczy, których bym nie robił.
Przez ciebie.
Czemu nie odbierałeś?
A co, jeśli żyje?
Może tylko zaginęła?
Kogo lubisz bardziej? Mnie czy panią Ko?
Nie chcę, żebyś całe życie
opiekował się bratem.