‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เชื่อใจได้ใช่ไหมเนี่ย
‪ผมพี่ฉันก็เป็นคนตัด
‪เพราะมีแค่ฉันที่แตะได้
‪ทะเล สวัสดีครับ สวัสดี
‪เขาเป็นคนขอให้ตัดทรงนั้นให้ใช่ไหม
‪เปล่า
‪ฉันบรรจงเลือกคอนเซปต์ให้เขาเอง
‪ฉันไม่อยากไว้ทรงหัวเห็ด
‪สายไปแล้ว
‪ตอนนี้กรรไกรอยู่ในมือฉัน
‪ถ้าไม่อยากผมแหว่งก็อยู่นิ่งๆ
‪เสร็จแล้ว
‪ฉันดูเป็นไง
‪สวยมาก
‪ตอนนี้ฉันตัดเชือกเรียบร้อยแล้ว
‪ไม่ต้องเชื่อฟังแม่แล้วก็ได้
‪สิ่งที่อยากตัดทิ้ง
‪คือแม่งั้นเหรอ
‪อือ
‪ตอนนี้ฉันเป็นอิสระแล้ว
‪ยินดีด้วยนะ
‪ไม่เอาคำยินดี
‪ชมหน่อย
‪เก่งมาก ฉันภูมิใจในตัวเธอ
‪ทีนี้เราไปเที่ยวเล่นกันเถอะ ‪ขึ้นเขาลงห้วย ไปไหนไปกัน
‪เหมือนหมาในวันใบไม้ผลิเหรอ
‪อือ เหมือนเจ้าหมาในวันใบไม้ผลิ
‪(บทที่ 8 โฉมงามกับเจ้าชายอสูร)
‪ดอกไม้
‪ที่บานบนเขาก็ดอกไม้
‪ก็ดอกไม้ ดอกไม้
‪ดอกไม้
‪ดอกไม้เต็มไปหมด...
‪ผม ผมยาว ผมยาวๆ หายไปไหนแล้วล่ะครับ
‪ตัดไปแล้วล่ะ
‪- เป็นไง ‪- ผมยาวสวยออก
‪ทำไมล่ะ ผมสั้นก็เหมาะดีออก
‪ไม่ๆ
‪ผมตรงดำยาวทิ้งตัวสลวย
‪แบบนั้นสวยกว่าเป็นร้อย เป็นพัน ‪เป็นหมื่นสองพันเท่า
‪ทำไมถึงตัดล่ะ
‪ทำไมถึงทำแบบนั้นล่ะ ทำไม
‪พี่
‪พี่ก็มาตัดผมหน่อยเถอะ ‪ผมยาวมากแล้วนะ
‪เพิ่งตัดไปเมื่อวันพุธเองนะ
‪วันนั้นผมตัดไปนิดเดียว
‪เล็มอีกหน่อยนะ รีบกินข้าวเถอะ
‪อือ ผมยาวสวยกว่าอีก ผมยาวๆ
‪ตัดทำไม ไม่น่าตัดเลย
‪ตัดทั้งที ทำไมตัดทรงนั้นนะ
‪เอาเท้ามาเตะทำไม
‪- ผมเหรอ ‪- ใช่ นายนั่นแหละ
‪นายเอาเท้าเตะฉันตั้งสามครั้ง
‪นี่แน่ะ ไอ้ไข่นกกระทาบ้า
‪นี่
‪ขอไข่ม้วนหน่อย
‪เอ้า
‪- นี่ ‪- กับข้าวตัวเองก็ตักเองสิ
‪ไม่ใช่เด็กน้อยสักหน่อย
‪พี่นายนี่ ไม่ดูตาม้าตาเรือเลยจริงๆ
‪ซื่อตรงมากต่างหากล่ะ
‪เข้าข้างเพราะเป็นพี่ชายเหรอ
‪แน่นอน พี่น้องกันนี่
‪เฮอะ นี่
‪เลิกงานแล้วตรงกลับมาเลยนะ
‪รีบกลับมาเล่นกับฉัน
‪จากนี้ไปนายต้องตัดผมให้ฉันด้วยนะ
‪เข้าใจไหม
‪ทำไมไม่ไปร้านตัดผมล่ะ
‪ฉันก็เหมือนพี่นายนั่นแหละ
‪ฉันไม่ชอบให้คนอื่นมาแตะตัวฉัน
‪ยกเว้นนาย ฉันให้นายแตะได้คนเดียว
‪ฉันสวยจริงๆ เหรอ
‪อือ
‪สวย
‪ฉันเอง
‪ก็คิดว่าฉันสวยมาก
‪หัวเราะทำไม
‪อย่าทะเลาะกับพี่ล่ะ อยู่กันดีๆ
‪ฉันไปก่อนนะ
‪รีบกลับมาล่ะ กลับช้าตายแน่
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีค่ะ
‪(ประกาศงดคลาสนิทาน ‪ของนักเขียนโกมุนยองชั่วคราว)
‪โอ๊ย ตกใจหมด
‪ผมดูไม่ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ซอมบี้ชัดๆ
‪กะดึกเกิดอะไรขึ้นเหรอ
‪มีคอนซีลเลอร์ไหมครับ
‪- อะไรล่ะนั่น ‪- คุชชั่นล่ะ
‪- ที่ห้องพักมี ‪- ไม่ใช่ คุชชั่นแต่งหน้าน่ะ
‪ช่างเถอะ
‪คนไข้เล่นใหญ่เหรอ ใครล่ะ
‪คนไข้โกแดฮวานครับ
‪เขาทำไม
‪เมื่อคืนเขาชัก ‪เป็นเรื่องเป็นราววุ่นวายอีกแล้ว
‪เขาเดินออกมาตรงทางเดิน ‪ตานี่ถลนออกมาเลย
‪จากนั้นก็น้ำลายฟูมปากแล้วชักกระตุก
‪ผมนี่ไม่ได้นอนทั้งคืนเลย
‪เฮ้อ ทำไมต้องเกิดเรื่อง ‪เวลาผมเข้ากะดึกทุกที
‪ทำไมกัน
‪ตายจริง
‪เขาจะไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ไม่รู้ว่าในสมอง ‪มีเนื้องอกอีกหรือเปล่า
‪ตกดึกเขาพูดจาเพ้อเจ้อ ‪แล้วก็เป็นแบบนั้น
‪ไม่ต้องกังวลไปนะคะ
‪นี่คงไม่ได้นอนเลยใช่ไหมคะ
‪เพราะงั้นผมเลยว่าจะโดดคลาสทำสมาธิ
‪แล้วนอนพักยาวๆ น่ะ
‪ได้เลยค่ะ เชิญ
‪พักผ่อนเถอะค่ะ
‪เอ้อ ผู้ดูแลมุน
‪คนไข้โกแดฮวานน้ำลายไหล
‪เปลี่ยนชุดคนไข้ให้เขาหน่อยนะ
‪ครับ
‪ผู้หญิงคนนั้น
‪ร้อง...
‪เพลง
‪เพลงอะไรเหรอครับ
‪"คลีเมนไทน์"
‪เธอตาย...
‪ไปแล้วแท้ๆ
‪ผู้หญิงคนนั้น
‪อยู่ที่นี่
‪ผู้หญิงคนนั้น
‪หมายถึงใครเหรอครับ
‪ตายไปแล้วแท้ๆ
‪แต่ยังอยู่
‪(การหายไปอย่างไร้ร่องรอย ‪ของโกมุนยอง ความจริงคืออะไร)
‪(นักเขียนโกมุนยองกำลังดูแลพ่อ ‪ที่ป่วยสมองเสื่อม)
‪(จะวางปากกาเลยเหรอ)
‪กำลังเล่นบทลูกกตัญญูสินะ
‪ดูแลพ่ออะไร เป็นผีบ้าไปแล้วมากกว่า
‪ก่อนจะทำตัวกตัญญู ‪ปรับปรุงสันดานซะก่อนเถอะ
‪นักเขียนนิทานที่ชอบด่าชาวบ้าน ‪เลิกเขียนไปน่ะดีแล้ว
‪ไม่น่าหลงไปอ่านนิทาน ‪ของโกมุนยองเลยครับ
‪ไอ้แมลงวันหัวเขียวพวกนี้น่าจับมา ‪รวมกันแล้วฉีดยาฆ่าแมลงทิ้งให้หมด
‪บ้าเอ๊ย
‪แฟนคลับเยอะแยะที่ฉันเคยมี ‪หายหัวไปไหนกันหมด
‪อยู่ตรงนี้นี่เอง แฟนคลับของฉัน
‪ครับ ถ้าฉีดยาฆ่าแมลง ‪จะต้องทำให้อากาศถ่ายเท
‪ถ้าจะจัดการครั้งเดียวให้อยู่หมัด ‪ใช้ไม้ตีแมลงวันไฟฟ้าทรงพลังสุดครับ
‪ทำไมพี่ถึงชอบนิทานของฉันเหรอ
‪เพราะนักเขียนโกมุนยองเป็นคนเขียน
‪อ๋อ
‪ชอบฉัน ไม่ได้ชอบนิทานของฉันสินะ
‪- ทำไมถึงชอบฉันล่ะ ‪- เพราะสวย
‪สวยที่สุดตรงไหนเหรอ
‪ผม ผมยาวสลวย
‪ผมตรงดำยาวทิ้งตัวสลวยถึงเอว
‪สวยออก โธ่เอ๊ย
‪- ตัดทำไม ไม่น่าตัดทิ้งเลย ‪- เลิกประชุม
‪ต้องเริ่มก่อนสิ ถึงจะเลิกได้
‪ยังไม่ได้เริ่มเลย ‪เลิกประชุมได้ยังไง
‪อยู่กับพี่แล้วฉันปวดหัว
‪- ไว้ทีหลังแล้วกัน ‪- ทีหลัง
‪ไว้ทีหลังๆ
‪ทีหลังที่หมายถึงสักวันก่อนตายเหรอ
‪ไม่ได้นะ ไม่ได้ ‪ต้องเอารถบ้านมาให้ได้
‪ต้องเอารถบ้านมาให้ได้ รถบ้าน
‪ที่ฉันให้ไปสืบมาล่ะ
‪เห็นบอกว่าเกี่ยวข้องกับงาน ‪ฉันเลยทำให้นะคะ
‪แต่ยังไง ‪ให้ไปแอบสืบเรื่องคนอื่นมันก็...
‪ทำไม
‪มันเป็นความสามารถพิเศษของเธอนี่
‪ถ้าเธอไม่เอาข้อมูลของผู้ดูแลมุน ‪ที่สืบมาไปให้มุนยอง...
‪เธอชื่อนัมจูรี ตอนนี้ยังโสด
‪รู้จักกับผู้ดูแลมุนคังแท ‪เพราะเคยทำงาน
‪ที่โรงพยาบาลเดียวกัน ‪เมื่อหนึ่งปีก่อนค่ะ
‪ถ้างั้นก็เพิ่งรู้จักกันไม่นานเท่าไร
‪คุณพ่อเสียชีวิตด้วยโรค ‪ตั้งแต่เธอยังเด็ก
‪โถ น่าสงสาร
‪ส่วนคุณแม่เคยทำอาหาร ‪ให้คนงานไซต์ก่อสร้าง
‪เฮ้อ ลำบากมากเลยนะเนี่ย
‪ตอนนี้เป็นแม่ครัวที่รพ.รื่นรมย์
‪สองแม่ลูกอาศัยอยู่ในบ้าน ‪สองชั้นของตัวเอง
‪ที่ติดจำนองอยู่ค่ะ
‪พวกผู้ดูแลทั้งสามเข้าไปอาศัยที่นั่น
‪พี่น้องมุนอยู่ดาดฟ้า ส่วนเพื่อน ‪เจ้าของร้านพิซซ่าอยู่ห้องใต้ดิน
‪เห็นว่าป้าเจ้าของบ้าน ‪ทำอาหารให้ทุกคนกินฟรีด้วย
‪งั้นก็เป็นบ้านเช่าสินะ บ้านเช่า
‪ท่านประธาน
‪ชอบคุณพยาบาลคนนั้นเหรอคะ
‪นี่ ทำไมเรื่องไร้สาระแบบนี้ ‪หูตาไวเชียวนะเธอ
‪ทีตอนทำงานน่ะไม่ได้เรื่อง
‪ไหนเธอ...
‪ลองบอกมาตรงๆ ซิ
‪บอกอะไรคะ
‪เปรียบเทียบระหว่างฉันกับผู้ดูแลนั่น
‪ใครดีกว่ากัน
‪ในฐานะผู้ชายเหรอคะ
‪สูงฉันก็สูงกว่า หุ่นก็ดีกว่า
‪ไหนจะเป็นเจ้าคนนายคน ‪ประสบการณ์ก็มากกว่า
‪ฉันดีกว่าเยอะไม่ใช่หรือไง
‪แต่มีสิ่งสำคัญอย่างหนึ่ง ‪ที่สู้เขาไม่ได้นะคะ
‪อะไรล่ะ
‪นี่ค่ะ หน้าตา
‪ฮึ่ย เดี๋ยวปั๊ด...
‪ฉันดูเป็นไง
‪สวยมาก
‪บ้าแล้ว มุนคังแท
‪อือ คนไข้พัคอ๊กนันสะดวกมาพบผมไหม
‪ใช่ ตอนนี้เลย
‪ครับ
‪(ห้องผู้อำนวยการ)
‪ว่าไงครับ คุณพัคอ๊กนัน ‪ยินดีต้อนรับครับ
‪เชิญนั่งทางนี้ตามสบายเลยครับ
‪รออยู่นี่ก่อน
‪รอตรงนั้นแหละ
‪โอ้โฮ ช่วงนี้สีหน้าดีขึ้น ‪อย่างเห็นได้ชัดเลยนะครับ
‪ยาคงได้ผลดีมั้งคะ
‪ว่าแต่มีเรื่องอะไรเหรอคะ
‪อ๋อ ผมแค่อยากจะถาม ‪อะไรสักหน่อยน่ะครับ
‪คือว่า เมื่อวานประมาณตอนเที่ยงคืน
‪คุณเห็น...
‪คนไข้โกแดฮวานที่ทางเดินไหมครับ
‪เวลานั้น
‪ฉันไปเข้าห้องน้ำนะ
‪แต่ไม่เห็นเขาค่ะ
‪ถ้างั้นตอนไป ‪คุณได้ร้องเพลงอะไรไหมครับ
‪เพลงเหรอ
‪เพลงอะไรคะ
‪ตั้งแต่กลับมามีสติ ‪เขาก็พูดอยู่แต่เรื่องเดิมๆ
‪เพลงอะไรนะ เพลง...
‪อ้อ
‪"คลีเมนไทน์"
‪เขาพูดอยู่นั่นว่าได้ยินเพลงนี้แน่ๆ
‪ที่ชายหาดกว้างใหญ่ไพศาล
‪สร้างกระท่อม...
‪เธอร้องเพลง
‪"คลีเมนไทน์"
‪บ้านหลังหนึ่ง...
‪ที่จับปลา...
‪- ฉันไม่ใช่ผีนะ ‪- ผีเหรอ
‪ยูซอนแฮ ผู้หญิงที่เคยเป็นร่างทรงน่ะ
‪พล่ามไร้สาระไปทั่วเลยนี่
‪บอกว่าตอนกลางคืน ตรงสุดทางเดิน
‪มีผีร้องเพลงที่นั่น
‪แต่ว่า
‪ฉันไม่ใช่ผีนะ ท่านผอ.
‪แน่นอนครับ ไม่ใช่สักหน่อย
‪ถ้าอย่างนั้นไม่ได้ร้องใช่ไหมครับ
‪ก็บอกไปแล้วไง
‪ครับ เข้าใจแล้วครับ
‪หัวเราะอะไรเหรอครับ
‪ก็แค่...
‪ฉันอยู่ที่นี่มาสองสามเดือน
‪ทุกคนทำเหมือนฉันไม่มีตัวตน
‪แต่ตอนนี้เริ่มสนใจฉันขึ้นมาแล้ว
‪น่าสนุกดี
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪"ทิ้งพ่อที่แก่เฒ่าเอาไว้
‪แล้วจากไปไหนตลอดกาลนะ"
‪ก็ใช่นี่
‪ทำไมเธอถึงโกหกนะ
‪ไม่รู้สิครับ
‪ว่าแต่
‪ทำไมถึงมาถามผมล่ะครับ
‪ญาติคนเดียวของคนไข้โกแดฮวาน ‪คือนักเขียนโกมุนยอง
‪และคนเดียวที่ทำหน้าที่เหมือนญาติ ‪นักเขียนโกมุนยอง
‪ก็คือคุณไง
‪จะไม่เกี่ยวเลยได้ยังไง
‪ก็ไม่น่าจะเกี่ยวอยู่ดีครับ
‪เคี้ยวซะ
‪เขาว่าเคี้ยวอะไรไว้นานๆ ‪ป้องกันอาการสมองเสื่อมได้ดี
‪มีเรื่องไม่ชอบมาพากล ‪เกิดขึ้นหลายอย่างในโรงพยาบาล
‪ช่วงนี้เรารู้กันแค่สองคนก็พอ
‪แล้วก็คงต้องสืบเรื่องคนไข้พัคอ๊กนัน
‪ให้ละเอียดกว่านี้ดีไหม
‪อยู่ข้างเดียวกับคนที่มีอำนาจสูงสุด ‪ในโรงพยาบาลนี้เลยนะ สนใจไหม
‪เคี้ยวแล้วติดใจจนเมินเลยหรือไง
‪ต้องการอะไร
‪(ประกาศงดคลาสนิทาน ‪ของนักเขียนโกมุนยองชั่วคราว)
‪- จะไปไหนเหรอ ‪- ไปร้านอาหารจีน แล้วก็ร้านพิซซ่า
‪กินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ร้านอาหารจีนไปกินกับคังแท ‪ร้านพิซซ่าไปทำงานพิเศษ
‪คังแทเหรอ งั้นฉันไปด้วย
‪(ฮาริมกัก)
‪จัมปงได้แล้วค่ะ
‪ว้าว จัมปงๆ
‪ใส่พริกแตงโชกับหอยแมลงภู่
‪จัมปง น้ำซุปอร่อยสุดๆ
‪ทำไมมากินจัมปงร้านโทรมๆ แบบนี้
‪ร้านนี้แม่ฉันเคยพามาประจำ
‪เพราะว่าฉันชอบจัมปงที่นี่มาก
‪"อยากกินทุกวันเลยครับแม่
‪อยากกินทุกวันเลยครับ"
‪มิน่าล่ะ
‪ดูเป็นร้านอร่อย ‪ที่มีประวัติความเป็นมา
‪กินเถอะ
‪เอ้า รีบกินเร็วเข้า
‪แล้วแม่ล่ะครับ
‪แม่ไม่หิว
‪อร่อยเหรอ
‪- อือ ‪- งั้นเหรอ
‪เผ็ดจัง
‪เวรเอ๊ย เผ็ดฉิบ
‪แคปไซซินๆ
‪แคปไซซินยิ่งกินยิ่งติดใจ
‪พอกินเข้าไปแล้ว ‪สารเอ็นดอร์ฟินจะหลั่ง
‪ถึงแม้จะช่วยคลายเครียด
‪แต่วันถัดไปจะถ่ายเป็นเลือด ‪ถ่ายเป็นเลือด
‪แสบรูตูดมาก
‪โอ๊ย เผ็ดจัง
‪- หนาวจัง ‪- ขอบคุณครับ
‪- พรุ่งนี้ผมจะเอามาคืน
‪- นี่ ‪- โห ชอบมากเลย
‪พี่ เปียกฝนหมดแล้ว
‪ฝนตกล่ะ อร่อยมากเลยใช่ไหม
‪ฝนตกทั้งที่แดดออกล่ะ
‪ฝนล่ะ เห็นไหม
‪- ตกหนักมาก ชอบจัง ‪- เดินช้าๆ สิ
‪แคปไซซินยิ่งกินยิ่งติดเนอะ ใช่ไหม
‪ไม่ได้กินซะนาน กินไปเยอะเลย
‪- กินไปเยอะเลยใช่ไหม ‪- อือ
‪วู้ ทำไมถึงฝนตกนะ
‪- ค่อยๆ เดินสิ ‪- ฝนตกๆ
‪- ค่อยๆ เดิน ‪- ไม่ได้กินนาน กินไปเยอะเลย
‪ว้าว ตรงนี้ก็ฝนตกหนักมาก
‪ฉันเดินด้วยสิ
‪แคปไซซินกินแล้วเสพติดมาก
‪เลยกินหมดเลยใช่ไหม ‪คุณนักเขียนโกมุนยอง เพราะอร่อย
‪หือ ถ่ายเป็นเลือด
‪คุณนักเขียนโกมุนยองเคย ‪ถ่ายเป็นเลือดไหม แสบมากเลยนะ
‪ไปดื่มกาแฟกัน
‪ไปดื่มคนเดียวเถอะ ‪ฉันจะหมดเวลาพักเที่ยงแล้ว
‪แค่สิบนาทีก็พอ
‪ขอไอซ์อเมริกาโน่สองที่ครับ
‪ค่ะ
‪อยากได้จัง
‪ขอโทษครับ
‪นักเขียนโกมุนยองหรือเปล่าครับ
‪โอ๊ะ ใช่จริงด้วย
‪ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอที่นี่ ‪เหลือเชื่อเลยครับ
‪- รู้จักฉันเหรอคะ ‪- รู้สิครับ
‪ผมเป็นแฟนคลับคุณนักเขียนมานานแล้ว
‪สักครู่นะครับ
‪นี่นามบัตรผมครับ
‪(เอ็มเคแอดเวอร์ไทส์เมนต์ ‪ซีอีโอ ชเวแดเนียล)
‪"ซีอีโอ"
‪- เอ่อ นี่แฟนเหรอครับ... ‪- เปล่าค่ะ แค่คนรู้จัก
‪อ๋อ งั้นก็ดีเลยครับ
‪นั่งก่อนสิคะ
‪ถ้างั้นขอรบกวนหน่อยนะครับ
‪งานอีเวนต์หนังสือภาพของคุณนักเขียน ‪ที่จัดเมื่อฤดูร้อนปีก่อน
‪บริษัทผมเป็นตัวแทนในการจัดงาน
‪จำไม่ได้ใช่ไหมครับ
‪ตอนนั้นได้เจอกันไกลๆ
‪ได้มาเจอที่นี่อีก ช่างเป็น...
‪โชคชะตาสินะ
‪โชคชะตาเหรอ
‪โชคชะตานั่น...
‪ถ้ากลายเป็นพรหมลิขิตได้ ‪ก็คงจะดีนะครับ
‪เอ่อ ถ้าวันหลังพอมีเวลาว่าง
‪ไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อสิครับ
‪ได้เลยค่ะ
‪ถ้างั้นช่วยเขียนเบอร์ ‪ไว้ตรงนี้หน่อยครับ
‪พี่แดเนียล ‪ต้องเลี้ยงเนื้อวัวฉันนะคะ
‪มุนยองจะรอพี่ติดต่อมานะจ๊ะ
‪คุณครับ
‪ที่ว่าเป็นคนรู้จักใช่ไหม
‪- ครับ ‪- ขอโทษนะครับ
‪ช่วยถ่ายรูปคู่เราสองคน ‪ให้สักรูปได้ไหมครับ
‪อ๋อ ได้ครับ
‪เข้าไปที่กล้องถ่ายภาพน่ะครับ
‪หนึ่ง สอง
‪คือ ช่วยเอามือที่เอว...
‪เอามือไว้ที่เอวเหรอ
‪เร็ว ถ่ายเลย
‪ชอบแฟนเซอร์วิสมากสินะ
‪ประธานอีบอกว่าทุกครั้งที่ฉัน
‪ยิ้มให้หนึ่งครั้ง ‪หนังสือจะขายออกเล่มหนึ่ง
‪เป็นนักเขียนก็สร้างสรรค์ผลงานไปสิ ‪จะทำการตลาดทำไม
‪แถมยังเอาเบอร์ตัวเอง
‪ให้คนที่ยังไม่รู้จักดีได้ยังไง
‪ก็มันเท่มากเลยนี่นา
‪"เท่" เหรอ...
‪ทำไม
‪กลับบ้านไปเถอะ ฉันต้องรีบไป
‪นี่นาย...
‪หึงเหรอ
‪หึงบ้าบออะไร
‪ฉันสายเพราะเธอเนี่ย
‪แฟนคลับเท่ตรงไหน ไม่เห็นจะเท่
‪คำพูดคำจาเลี่ยนจะตาย
‪เท่จัง
‪โอ๊ย หิวจัง
‪- โอ๊ะ ‪- ทำไมเหรอคะ
‪คนรู้จักพี่เหรอ
‪ไม่เอานะแม่
‪ไม่ได้นะ ไม่ได้เด็ดขาดเลย
‪แกไม่เอาแล้วยังไง แกจะทำอะไรได้ ‪แม่เป็นเจ้าของบ้าน
‪แต่หนูช่วยจ่าย ‪หนี้บ้านครึ่งหนึ่งอยู่นะ
‪ก็เขาเดือดร้อนนี่นา
‪ที่ซองจินเขาไม่มีญาติพี่น้อง
‪แถมสำนักพิมพ์ก็เจ๊งเลยไม่มีเงิน
‪แล้วเรื่องของเขา ‪ทำไมแม่ต้องไปเห็นใจ
‪ไปเกี่ยวอะไรกับเขาด้วย
‪ทำไมจะไม่เกี่ยว
‪เขาเป็นเจ้าของสำนักพิมพ์ ‪ที่ซังแทของเราทำงานให้
‪แต่ที่บ้านไม่มีห้องว่าง...
‪แม่คะ
‪คงไม่ได้ให้เขา ‪เช่าห้องบนดาดฟ้าใช่ไหม
‪แม่คะ
‪- แบ่งครึ่ง ‪- แบ่งอะไร
‪แม่แบ่งห้องแกกับห้องแจซู ‪ให้พวกเขาเช่าครึ่งหนึ่ง
‪คิดว่าห้องเป็นไก่หรือไง
‪ถึงจะมาแบ่งคนละครึ่งเนี่ย
‪ผมเลยต้องมาใช้ห้องร่วมกับผู้เช่า ‪ที่เป็นประธานสำนักพิมพ์นั่น
‪ต่อให้ร้อนเงินหน้ามืดยังไง
‪แต่ป้าเจ้าบ้านกดขี่ ‪ข่มเหงเกินไปแล้ว ว่าไหมพี่
‪บอกว่าจะขนของย้าย ‪เข้ามาวันนี้เลยด้วย หงุดหงิดชะมัด
‪พวกที่เกี่ยวข้องกับยัยโกมุนยองนั่น ‪ดีแต่ทำชาวบ้านเดือดร้อน
‪พี่ครับ เลิกเกาเถอะ ‪เดี๋ยวเลือดก็ออกหรอก
‪พี่ครับ
‪โกรธเหรอครับ
‪ผมโทรหาตั้งแต่เช้า คุณไม่รับสักที
‪ผมเลยคิดว่า คุณรู้สึกผิดที่ด่าทอ ‪ตบตีผมวันนั้นหรือเปล่า
‪ทำไมต้องเป็นบ้านฉันด้วยคะ
‪เพราะคุณมั้งครับ
‪ฉันมีคนที่ชอบแล้วค่ะ
‪ครับ ผมรู้ครับ
‪รักข้างเดียวที่เหนื่อย ‪จนไปต่อไม่ไหวแล้ว
‪แต่ว่าคุณจูรีครับ
‪อย่าเป็นผู้หญิงร้ายๆ เลยนะครับ
‪ทำไมเป็นฉันไม่ได้
‪ทำไมถึงเป็นนาง
‪ฉันเอง
‪ก็เป็นผู้หญิงร้ายๆ ได้เหมือนกัน
‪ต้องคบกับผู้ชาย
‪ที่รักคุณที่คุณเป็นคนดีแบบนี้สิครับ
‪ฉันไม่ใช่คนดีสักนิดเลยค่ะ
‪เฮ้อ
‪คนที่บอกตัวเองเป็นคนไม่ดี
‪ส่วนใหญ่เป็นคนดีหมดล่ะครับ
‪เฮ้อ ไม่รู้ด้วยแล้ว
‪(สำนักพิมพ์ซังซังอีซัง)
‪ทั้งผู้หญิงดีๆ ทั้งผู้หญิงร้ายๆ
‪ทำไมต้องไปรุมชอบ ‪ผู้ชายคนเดียวกันด้วยนะ
‪โอ๊ย ทำไม อะไรอีกๆ
‪จะมาไล่ผมไปจากที่นี่อีกเหรอ หา
‪คุณบอกว่าทุกครั้งที่ยิ้มให้แฟนคลับ
‪จะขายหนังสือออกหนึ่งเล่มใช่ไหม
‪นักเขียนน่ะ ‪แค่เขียนผลงานออกมาให้ดีก็พอ
‪ไม่ใช่ดาราสักหน่อย
‪ทำไมต้องให้ไปดี๊ด๊าไร้สาระ ‪กับการแฟนเซอร์วิสด้วย
‪เพราะวิธีการทำธุรกิจมาตรฐานต่ำ ‪ของประธานอี
‪ทำให้ผู้หญิงคนนั้น ‪พูดว่า "เท่จัง" กับใครก็ได้
‪เที่ยวส่งหัวใจไปทั่ว
‪ปล่อยให้คนอื่นเอามือมาโอบเอว
‪แล้วยังจะไปกินข้าว ‪กับผู้ชายที่เพิ่งเจอกันอีก
‪ถ้าบังคับให้ยิ้มมากๆ เข้า
‪มุมปากก็จะ ‪แสร้งยกยิ้มขึ้นเองเหมือน...
‪เหมือนโจ๊กเกอร์ไง โจ๊กเกอร์
‪นี่พูดอะไรของคุณเนี่ย
‪ต่อไปทำงานให้มันดีๆ หน่อย
‪จริงๆ เลย
‪เดี๋ยวสิ ฉันทำผิดอะไรขนาดนั้น
‪คุณอารึม
‪โอ๊ย ขาชาหมดแล้ว
‪ขอโทษนะครับ ขอโทษ
‪ตาแก่คันพิลอง เอาแต่ตามตื๊อ ‪ให้ผมไปเล่นปิงปองด้วยอยู่ได้
‪ผมเลยต้องสลัดให้หลุด
‪ลำบากมากเลยใช่ไหมครับ
‪เราต้องแอบพบกันแบบนี้ ‪ไปถึงเมื่อไหร่เหรอคะ
‪ที่โรงพยาบาลจิตเวชนี้ ‪ห้ามคนไข้รักกันนี่ครับ
‪นอกจากห้องเก็บผ้า ‪มีคนคอยจับตาดูพวกเราทุกหนทุกแห่ง
‪พวกใจดำ
‪เขาว่าคู่กันแล้วไม่แคล้วกันหรอกครับ
‪จนกว่าเราจะออกจากโรงพยาบาล ‪สนุกกับการลุ้นระทึกแบบนี้กันเถอะ
‪พวกเราเหมือนตัวเอก ‪ในละครรักอันแสนเศร้าเลยค่ะ
‪คุณอารึม
‪ถ้าคุณอารึมไม่ว่าอะไร
‪พวกเรา จะ...
‪จุ๊บกันได้ไหมครับ
‪เอ่อ...
‪โอ๊ย ง่วงจะตายอยู่แล้ว ‪ทำไมจู่ๆ ต้องมาเปลี่ยนผ้าปูเตียง
‪โอ๊ย หงุดหงิดชะมัด
‪เรียกใช้ฉันแต่วันที่ทำงานควบกะนะ
‪พัคแฮงจา ยัยปีศาจเฒ่าเอ๊ย
‪เดี๋ยวฉันจัดการให้เอง ‪นายไปพักหน่อยไป
‪จริงเหรอ
‪งั้นผมขอนอนที่นี่ ‪แค่ชั่วโมงเดียวได้ไหม
‪เดี๋ยวหัวหน้าพยาบาลก็จับได้หรอก
‪ไม่หรอก
‪เฮ้อ เหนื่อยแทบตาย
‪ระวังนะ
‪แม่ร่วง
‪แค่ครั้งเดียว ช่วยปิดหูปิดตาทำเป็น ‪ไม่เห็นสักครั้งนะครับ คุณผู้ดูแล
‪พี่ครับ พี่คังแท
‪เท่าที่รู้ ผมอายุน้อยกว่านะครับ
‪พี่ครับ ให้พวกเราได้รักกันแบบนี้ ‪ต่อไปเถอะนะครับ
‪ลุกขึ้นเถอะครับ
‪คนเรารักกันไม่ใช่เรื่องผิดสักหน่อย
‪คนไข้ก็เป็นคนนะ
‪ไม่ใช่เรื่องผิดหรอกครับ
‪แต่มันผิดกฎโรงพยาบาล
‪ใจร้ายที่สุด
‪คุณอารึม
‪พวกคุณคนใดคนหนึ่ง
‪คงต้องย้ายไปอยู่ตึกอื่นครับ
‪พี่ครับ
‪อย่ารายงานเบื้องบนเลยนะ
‪ขอร้องล่ะ
‪ถ้างั้นก็ตั้งใจรับการรักษา
‪แล้วรีบออกไปนะครับ
‪ถ้าออกไปจากที่นี่
‪ไม่มีใครขัดขวางพวกคุณสองคนหรอกครับ
‪โธ่เว้ย
‪กลับมาแล้วครับ
‪ค่ะ พี่
‪เฮ้อ ไม่มีอารมณ์เขียนเลย
‪เบื่อสุดๆ
‪พี่คะๆ
‪เคาะประตูด้วยสิ อยู่ประเทศผู้ดี ‪แห่งตะวันออกต้องเคาะประตูด้วย
‪มาเล่นกับฉันเถอะ ‪เล่นไพ่โป๊กเกอร์เป็นไหม
‪- โอ๊ะ มังแท ‪- ไม่ใช่ โป๊กเกอร์น่ะ
‪เอ่อ นั่นมังแทของผมนะ
‪ตอนนี้เป็นของฉันแล้ว คังแทให้ฉัน
‪ไม่สิ
‪มังแท คังแททำให้ผม ‪เมื่อพฤษภาคม ปี 2007
‪บอกว่ามังแทช่วยจัดการฝันร้ายให้ผม ‪เพราะงั้น ผม...
‪มิถุนายน 2020 ฉันรับเขา ‪มาเลี้ยงดูแล้ว ตอนนี้เป็นของฉัน
‪รับไปเลี้ยงได้ยังไง ผมไม่ได้ ‪ยกให้สักหน่อย รับไปเลี้ยงได้ยังไง
‪- มังแท อันนี้ของผม ‪- ของฉัน
‪ไม่ มังแทของผม
‪- ของฉัน คังแทให้ฉันแล้ว ‪- เอามา
‪- ไม่ ของผมนะ ‪- ของฉัน
‪- ของผม ‪- ของฉัน
‪- เอามังแทมานะ
‪- ของฉัน ‪- เอามาสิครับ เอามาๆ
‪มังแทของผม ของซังแท
‪- มังแท อันนี้ของผม ‪- ของฉัน
‪- ไม่ ของผม เอามา ‪- ของฉันนะ
‪- ของผมๆ ‪- ของฉัน
‪ของผม...
‪พี่ครับ
‪- มังแทของฉัน ‪- มังแทของผม
‪- มังแทของฉัน ของฉัน
‪- ของผมๆ ‪- ของฉัน
‪- มังแทของผม ของผม ‪- บอกว่าของฉันไง
‪- ของผมๆ ‪- ของฉันๆ
‪- มังแทของผม ‪- ของฉัน
‪- ของฉัน มังแทเป็นของฉัน ‪- ไม่จริง
‪- มังแทเป็นของใคร ‪- มังแทเป็นของใคร
‪มังแทของฉันใช่ไหม ‪นายเป็นคนให้ฉันนี่
‪พวกเราสามพี่น้องนี่นา
‪มังแท คังแท ซังแท หือ
‪- ทั้งสองคน ‪- ฉันบอกว่าของฉันไง
‪ผมบอกว่าของผมไง ของผม
‪- นี่แน่ะ ของฉันๆ ‪- บอกว่าของผมไง
‪- มังแทของฉัน ‪- มังแทของผม
‪- ของฉัน ‪- เงียบ
‪ส่งมา ทั้งคู่เลย
‪หนึ่ง
‪สอง
‪สาม
‪นี่
‪ไปให้พ้น เกลียดแล้ว
‪- เกลียด ‪- นี่
‪เกลียด เกลียดนักเขียนแล้ว
‪นักเขียนโกมุนยองสู้เก่งมาก ‪นักเขียนโกมุนยองตบตีอย่างเทพ
‪โกมุนยอง
‪เธอก็ส่งมา
‪นายเป็นคนให้ฉันนี่นา ‪ให้แล้วมายึดคืนทำไม
‪บอกแล้วใช่ไหมอย่าทะเลาะกับพี่
‪ส่งมาก่อน
‪ส่งมาเร็วๆ
‪เอาไปเลย
‪ไอ้คนเลว ไอ้คนใจแคบ
‪ไอ้ขี้ตืดหน้าไม่อาย
‪ไอ้ขี้ตืดหน้าไม่อายเอ๊ย
‪พี่ครับ ออกมา
‪เปลี่ยนชุดเถอะ
‪ถ้าไม่อยากออกมา ‪ช่วยเปิดแค่ประตูก็ได้
‪ยังไงมังแท...
‪ก็จับผีเสื้อไม่ได้นี่
‪จับผีเสื้อไม่ได้ ผีเสื้อ
‪พี่ว่าไงนะ
‪ผมไม่ค่อยได้ยิน
‪ถ้าจับผีเสื้อไม่ได้ ก็ไร้ประโยชน์
‪ใช่
‪เพราะพี่ยัดทิ้งไว้ในซอกลิ้นชัก
‪ผมเลยให้คุณนักเขียนไง
‪ขอโทษนะที่ไม่ขอพี่ก่อน
‪แต่ว่าการแบ่งปัน ‪ของที่ไม่จำเป็นต่อพี่แล้ว
‪ให้คนที่จำเป็นต้องใช้ ‪เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ
‪แบ่งปันเหรอ
‪ใช่ แบ่งปัน
‪แต่ว่า...
‪ถ้าให้คนที่จำเป็นต้องใช้ไปหมด
‪แล้วฉันล่ะ
‪ฉันจะเหลืออะไร
‪พี่ก็ยัง...
‪มีผมไง
‪มีคังแท ไม่ใช่มังแท
‪คุณนักเขียนตัวคนเดียว ‪เลยต้องมีมังแท
‪ถ้างั้นก็ยกให้ใช่ไหม
‪ยกให้ ยกมังแทให้ ไม่ใช่คังแท
‪ไม่ให้คังแท แต่ให้มังแท
‪นั่นแหละ
‪ให้มังแท ไม่ใช่คังแท
‪อือ ยกให้
‪นี่
‪ยิ่งคิดฉันก็ยิ่งนอนไม่หลับ
‪ฉันทำอะไรผิดตรงไหน
‪พี่ยกให้เธอแล้ว
‪มังแท
‪ตอนนี้เป็นของเธอจริงๆ แล้ว
‪ยกให้อะไร เป็นของฉันอยู่แล้วเถอะ
‪อย่ากระโจนเข้าไปสู้กับพี่เลย ‪อดทนหน่อย
‪- ไม่ต้องมาสั่งเลย ‪- ฉันไม่ได้สั่ง
‪ขอร้องต่างหาก
‪แล้วฉันจะทนใจเย็นได้ยังไง
‪นายอดทนเก่งขั้นเทพนี่นา
‪ทั้งตอนที่ฉันเอามีดแทงมือนาย
‪ตอนพ่อเด็กที่ร้านหนังสือ ‪จิกหัวพี่ชายนาย
‪และตอนที่พี่นายพุ่งใส่ ‪แล้วทุบตีนายที่นอนกองอยู่ไม่ยั้ง
‪นายเอาแต่ทน ‪ปล่อยให้เขาตีอยู่ฝ่ายเดียวนี่นา
‪ทำแบบนั้นได้ยังไงนะ
‪แค่ฉันอดทนไว้
‪ก็จะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้น
‪ถ้าทำตามที่ใจคิด
‪โดยไม่นึกถึงผลที่จะตามมา
‪ฉันคงไม่ได้อยู่กับพี่เหมือนตอนนี้
‪ที่ฉันอดทน
‪เพราะมันเป็นทางเดียว
‪ที่ฉันจะปกป้องดูแลพี่ได้
‪เรื่องของเรา ‪เลยน่าจะเป็นเพราะโชคชะตาไง
‪นายอดทนเก่ง
‪ฉันระเบิดเก่ง
‪สลักนิรภัยกับระเบิด
‪สรุปแล้ว เราเป็นเซตคู่กัน
‪เป็นโชคชะตาของกันและกัน
‪นี่เธอดวงสมพงศ์กับกี่คนเนี่ย
‪หมายความว่าไง
‪ก็ไปถามแฟนคลับสุดเท่ของเธอสิ
‪แฟนสุดเท่...
‪อ๋อ
‪ปากกานี่น่ะเหรอ
‪เป็นไง
‪เท่ใช่ไหม
‪รูปทรงเจ๋งสุดๆ
‪แต่ว่านาย
‪เท่กว่าปากกานี่
‪เยอะเลย
‪โอ๊ย ทำอะไรของเธอเนี่ย
‪เพราะงั้นไม่ต้องหึงหรอก
‪หึงอะไร
‪ง่วงจัง
‪ก็ขึ้นไปนอนสิ
‪ไม่เอา มังแทก็อยู่ตรงนี้นี่
‪อย่าเกร็งสิ
‪ท่านผอ.ไม่ได้โทรมาเหรอ
‪บอกให้กลับไปสอนคลาสนิทาน
‪โทรมาแล้ว
‪อือ
‪เห็นว่าคนไข้เรียกร้องกันเยอะมาก
‪ดูเหมือนทุกคน...
‪จะชอบคลาสที่เธอสอนนะ
‪หนวดเคราฉัน
‪หนวดเคราฉันหายไปไหน
‪นั่นน่ะ
‪ผมโกนเองแหละ
‪หา
‪คุณโกนทำไม
‪เรื่องนั้น...
‪โธ่เว้ย
‪คุณเป็นใคร ‪กล้าดียังไงมาแตะต้องหนวดผม
‪เรื่องนี้คุณก็มีส่วนผิด ‪จะมาโวยวายทำไม
‪- หน็อย ‪- อะไร
‪เดี๋ยวๆ ไม่นะ
‪ไม่ได้นะ ไม่ ได้โปรดเถอะ ไม่ได้นะ
‪โกมุนยอง...
‪- ยัยบ้า ‪- เกมนี้ต้องใช้สมาธิมากนะ สมาธิน่ะ
‪โธ่เว้ย ไอ้ตัวรบกวนชาวบ้านเอ๊ย
‪หมากฝรั่งติดเหรอ
‪ครับ ติดหนึบเลยล่ะครับ
‪ตายจริง
‪พอไม่มีหนวด ‪บุคลิกดูสดใสขึ้นเยอะเลยนะ
‪แจซูทำดีมากเลยนะเนี่ย
‪ขอบคุณนะครับ คุณแจซู
‪แหม
‪ตอนฉันบอกว่าฉันโกน ‪ยังโวยวายอยู่หยกๆ
‪ทำอะไรคะ คุณซึงแจ
‪อ๋อ พี่คะ หลับสบายดีไหมคะ
‪นี่ตื่นเพราะฉันเหรอคะ
‪เปล่าค่ะ เปล่า
‪อยู่ๆ มาทำความสะอาดทำไม...
‪อ๋อ ช่วงที่ฉันใช้ห้องร่วมกับพี่
‪ฉันคิดว่าต้องทำอะไรหน่อยน่ะค่ะ
‪จากนี้ไป ‪ฉันจะทำความสะอาดทุกอย่างเองค่ะ
‪คิดว่าฉันเป็นอากาศธาตุ
‪ไม่ต้องสนใจฉันก็ได้ค่ะ
‪คุณจูรี
‪ผมมีอะไรเปลี่ยนไปไหมครับ
‪ไว้หนวดดูดีกว่า โกนทำไมเหรอคะ
‪นี่ กินเนื้อนี่สิ
‪ถึงซังแทของเราจะแปลกไปหน่อย
‪แต่เป็นเด็กที่วาดรูปได้ยอดเยี่ยมมาก
‪ช่วยดูแลเขาดีๆ ด้วยนะ
‪แล้วฉันจะทำกับข้าวพวกเนื้อสัตว์ ‪ให้กินตลอดเลย
‪โธ่ คุณแม่ไม่ต้องห่วงเลยครับ
‪แต่อาหารเลิศรสเต็มโต๊ะขนาดนี้
‪ควรกินอะไรก่อนดีครับเนี่ย
‪ซุปเค็มจัง
‪กินเยอะๆ นะครับ
‪แต่ว่าเก่งมากเลยนะเนี่ย
‪เป็นประธานสำนักพิมพ์ ‪ตั้งแต่อายุยังน้อย
‪ผมอายุแค่นี้ ‪ก็เป็นเจ้าของร้านพิซซ่า...
‪คุณแม่ครับ
‪ถึงแม้ตอนนี้ผมจะรบกวนคุณแม่ ‪จ่ายได้แค่เดือนละสองแสน
‪แต่ผมจะกลับไปตั้งตัวให้ได้ ‪และตอบแทนบุญคุณ
‪ใหญ่หลวงครั้งนี้ของคุณแม่ ‪เป็นร้อยเป็นพันเท่าเลยครับ
‪ถ้างั้นก็รีบกินเถอะ ‪จะได้ทำสัญญากันเป็นลายลักษณ์อักษร
‪แหม
‪ทำไม อารมณ์บูดเรื่องอะไรเหรอ
‪ทำไมต้องถามด้วยล่ะ ‪ว่าพ่อแม่ประธานอีทำอะไร
‪จะมาอาศัยอยู่ด้วยกันสักพัก
‪สำรวจสำมะโนครัวแค่นี้ไม่ได้หรือไง
‪ก็แม่เอาแต่สนใจเขาทำไมก็ไม่รู้น่ะสิ
‪เขาเป็นผู้ชายที่สนใจแกนี่
‪แม่รู้ได้ยังไง
‪พออายุเท่าแม่
‪ก็มีบางเรื่องที่รู้ได้เองแหละ
‪ถ้ารู้แล้ว
‪ก็อย่าไปเปิดทางให้เขานักสิ
‪ขยันขันแข็ง อารมณ์ดี
‪และยังดูมีความรับผิดชอบอีก ทำไม
‪แม่ก็รู้อยู่แล้วนี่ ‪ว่าทำไมหนูถึงพูดแบบนี้
‪เพราะรู้ก็เลยพูดนี่แหละ
‪ผู้ชายที่ไม่มีใจให้ลูกสาว ‪สุดที่รักของแม่แม้แต่นิดเดียว
‪แม่ก็เกลียดที่เป็นแบบนั้น
‪เกลียด
‪แล้วก็สงสาร
‪แต่ถึงจะสงสารแค่ไหน แกก็สำคัญกว่า
‪ไหนบอกอยู่หยกๆ ว่าต่อให้โดนปฏิเสธ ‪ก็ให้ไล่ตามไปสุดหล้าฟ้าเขียว
‪แม่กลัวแกจะไล่ตามไม่คิดหน้าคิดหลัง
‪จนไปชนขอบหน้าผาเข้าน่ะสิ
‪สวัสดีครับ
‪โอ๊ะ เจ้าสาวหอยทากนี่นา
‪ทำไมถึงมาพร้อมกันสามคนล่ะ
‪ครับ ผมมาวาดภาพฝาผนัง ‪คังแทมาทำงานกะกลางวัน
‪คุณนักเขียนโกมุนยองมาสอนคลาสนิทาน
‪- งั้นเหรอ ‪- ครับ
‪ตัดผมนี่
‪เข้ากับเธอนะ
‪เขาตัดให้ค่ะ
‪นายตัดให้เหรอ
‪ตัดทำไม ผมยาวสวยกว่าอีก
‪ไว้มาเที่ยวที่บ้านสักครั้งสิ
‪เดี๋ยวฉันทำอาหารให้กิน
‪ลูกสาวคุณคงไม่อยากให้ไปนะคะ
‪เด็กนี่เหมือนฉัน
‪ก็เลยเก็บความรู้สึกไม่เก่งน่ะ
‪แต่ยังไงก็มาเถอะ ‪กินข้าวแล้วค่อยกลับ
‪กินข้าวแล้วพอมีแรงเหลือ ‪จะได้ทึ้งหัวกันอีก
‪ถ้าทำแบบนั้นแล้วคืนดีกันได้ยิ่งดี
‪ขอตัวก่อนนะคะ
‪นายชอบยัยสองหน้าเหรอ
‪หา
‪- ตัดผมคุณนักเขียนทำไม ทำไม ‪- พี่ เรื่องนั้นน่ะ...
‪หรือว่านายชอบเจ้าสาวหอยทาก
‪พูดอะไรไร้สาระ
‪แล้วทำไมดึงแขนฉันออก
‪แล้วทำไมฉันต้องควงแขนกับเธอด้วย
‪ก็เราเป็นเซตคู่กันนี่
‪ปล่อยสิ
‪ระเบิดต้องมีสลักนิรภัยคล้องอยู่สิ
‪ฉันๆ ฉันควงแขนด้วย ฉันควงแขนด้วยคน
‪- หา ‪- เดินก็มองทางข้างหน้าสิ
‪เดี๋ยวสะดุดล้มหรอก มองข้างหน้า
‪- หือ ‪- มองทางสิ
‪มองทางข้างหน้าสิ เดี๋ยวก็ล้มไปหรอก
‪ผมกลัวว่าคุณจะไม่พอใจผม
‪จนไม่กลับมาสอนอีก ‪เมื่อวานเลยใจเสียมาก
‪ก็นะ ได้ยินว่าคนไข้ ‪อยากเรียนแทบบ้าเลยนี่
‪ผู้ดูแลมุนบอกเหรอ
‪เขาคงอายที่จะพูด ‪ว่าเขาขู่ผมเมื่อวานล่ะสิ
‪ขู่เหรอ
‪เขาขอให้คุณได้กลับมาสอนคลาสนิทานอีก
‪ไม่งั้นงานที่ผมสั่งให้ทำ ‪เขาจะไม่ทำให้สักอย่างเดียว
‪ขู่แบบเอาเป็นเอาตายเลยนะ
‪ทำแบบนั้นทำไมนะ
‪เขาก็คงอยากเจอคุณนักเขียน ‪ที่โรงพยาบาลด้วยน่ะสิ
‪ผมมีเรื่องจะถามอย่างหนึ่ง
‪คือว่า...
‪คุณรู้จักคนไข้ที่ชื่อพัคอ๊กนันไหม
‪พัคอ๊กนัน
‪อ๋อ อือ
‪- รู้จักเหรอ ‪- ค่ะ
‪เธอเข้าเรียนคลาสนิทานของฉัน
‪อ๋อ
‪คุณป้าคนนั้นทำไมเหรอ
‪ผมสงสัยว่าเธอตั้งใจเรียนไหมน่ะ
‪ถ้าหากกินยาแล้วมีอาการเวียนศีรษะ
‪หรือนอนไม่หลับ
‪- อ้าปากครับ ‪- ต้องแจ้งเลยนะคะ
‪อาร์แบบนี้
‪ขอบคุณจริงๆ นะครับพี่
‪ที่ไม่เอาไปฟ้องคุณหัวหน้าพยาบาล
‪ผมยังคิดอยู่น่ะ
‪ผมทำตามที่พี่บอก
‪เกี่ยวก้อยสัญญากับคุณอารึมแล้ว ‪ว่าพวกเราจะอดทนไว้
‪เพราะยังไงเราก็ต้องทำตามกฎโรงพยาบาล
‪เราสองคนจะรีบหาย ‪พอได้ออกจากโรงพยาบาล
‪ไปอยู่ข้างนอก เราจะรักกันให้เต็มที่
‪ให้สมกับที่อดทนมาถึงตอนนี้เลย
‪ดีแล้วครับ
‪ความมุ่งมั่นในการอดทน ‪นี่แหละที่สำคัญ
‪แต่ว่า พูดตรงๆ มันก็ยากนะครับ
‪ผมไม่ได้อดทนเก่งแบบพี่น่ะ
‪ถ้าไม่พบกันเลยจะดีกว่าไหม
‪เพราะเห็นเธอทุกวัน เลยอยากจะบ้าตาย
‪ผมบอกตัวเองว่าอย่าไปมองเธอเชียว
‪แต่ขนาดหลับตาก็เอาแต่คิดถึง
‪สุดท้ายพอได้มองอีก
‪ก็อยากสัมผัสบ่อยๆ
‪แค่เห็นเธอหัวเราะอยู่กับคนอื่น
‪ก็เหมือนหูอื้อตาลาย
‪"โฉมงามกับเจ้าชายอสูร"
‪เป็นนิทานยุคกลาง ‪เขียนโดยมาดามโบมงต์ชาวฝรั่งเศส
‪เมื่อมีการเอาไปทำเป็น ‪ภาพยนตร์แอนิเมชั่น...
‪- ภาพของ... ‪- ในหัวคอยเตือนว่าไม่ได้
‪แต่สายตาเอาแต่มองหา
‪- ว่ากันว่าคติของนิทานเรื่องนี้คือ ‪- และหัวใจ...
‪- อย่าตัดสินคน... ‪- ก็ตามสายตาไป
‪แค่เพียงภายนอกเท่านั้น
‪ผมแทบบ้าเลยจริงๆ นะ
‪แต่ว่าเรื่องนั้น ‪เป็นข้อความที่ผู้ใหญ่แฝงไว้
‪เพื่อสอนเด็กๆ ก็เท่านั้น
‪"โฉมงามกับเจ้าชายอสูร" เป็นนิทานที่ ‪เกี่ยวข้องกับสตอกโฮล์มซินโดรม
‪อสูรที่โดนสาป ‪เลยต้องใช้ชีวิตคนเดียวในปราสาท
‪นำสาวงามเบลล์เข้ามาอยู่ในปราสาท ‪ในฐานะเชลย
‪แล้วก็เลี้ยงดูให้เชื่องตามวิถีของตน
‪ไม่ใช่เรื่องเล่าที่สาวงามจิตใจดี ‪ยอมถูกขังในปราสาทแทนพ่อ
‪ได้พบรักกับอสูร
‪แล้วช่วยถอนคำสาปให้เขาเหรอครับ
‪อสูรที่ปกติมีนิสัยเห็นแก่ตัว ‪และก้าวร้าว
‪ต่อให้มีน้ำใจนานๆ ครั้ง
‪และยิ้มให้เพียงเล็กน้อย
‪เบลล์ผู้ไร้เดียงสา ‪ก็ยังประทับใจในตัวอสูร
‪"ใช่
‪ฉันคงต้องโอบกอดอสูร ‪ผู้เปล่าเปลี่ยวตนนี้ด้วยความรักสินะ
‪มีเพียงฉันที่เปลี่ยนแปลงเขาได้"
‪อ๋อ นั่นเบลล์ก็คิดไปเองสินะ
‪ใช่แล้วค่ะ
‪ไม่ใช่สักหน่อย
‪- คุณอารึม ‪- โฉมงามกับเจ้าชายอสูร
‪ไม่ใช่เรื่องเล่าชั้นต่ำ ‪ที่มีใครเลี้ยงใครให้เชื่อง
‪- ถ้างั้นยังไง ‪- พลังที่...
‪เปลี่ยนอสูรให้เป็นเจ้าชายได้
‪คือรักที่แท้จริงของเบลล์ค่ะ
‪ความรักของเบลล์
‪ช่วยลดความดุร้ายของอสูร
‪ความรักนั้น
‪ช่วยปลอบโยนจิตใจที่มีบาดแผลค่ะ
‪สิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ‪ที่มนุษย์เราสามารถทำได้
‪นั่นก็คือความรัก
‪เป็นความรักแสนประเสริฐค่ะ
‪โอ๊ย จะอ้วกแล้วเนี่ย
‪สงสัยยาจะหมดฤทธิ์ กินยาหรือยังครับ
‪ความรักนั้น
‪ช่วยปลอบโยนจิตใจที่มีบาดแผลค่ะ
‪ความรักเหรอ
‪ก็คือดอกไม้
‪ว้าว
‪วิจิตรศิลป์จริงๆ
‪สวัสดีครับ
‪สวัสดีค่ะ
‪เพราะรูปนี้ บรรยากาศในโรงพยาบาล ‪สดชื่นขึ้นเยอะเลยค่ะ
‪คุณซังแทวาดรูปเก่งแบบนี้ ‪ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ
‪ตั้งแต่เกิดครับ ‪มันเป็นพรสวรรค์ติดตัวมาแต่เกิด
‪ไม่ใช่พรแสวง
‪- อ๋อ พรสวรรค์นี่เอง ‪- ครับ
‪ว้าว ฉันอิจฉาคนที่วาดรูปเก่งจริงๆ
‪ครับ
‪อ๋อ งั้นฉันขอวาดดอกไม้ตรงนี้ ‪สักดอกได้ไหมคะ
‪ห้ามแตะนะ ห้ามแตะ
‪ห้ามแตะพู่กัน ห้ามแตะต้องภาพ
‪เข้าใจแล้ว ไม่ยุ่งก็ได้
‪- ครับ ‪- ไม่แตะต้องๆ
‪ดอกไม้
‪ที่บานในทุ่งก็ดอกไม้
‪- ดอกไม้... ‪- ฟังเพลงอะไรอยู่เหรอคะ
‪ที่บานบนเขาก็ดอกไม้
‪- "ดอกไม้เต็มไปหมด" ใช่ไหม ‪- ครับ
‪ฉันก็ชอบเพลงนั้นมากเลย
‪ที่บานบนเขา
‪- ก็ดอกไม้ ‪- ก็ดอกไม้
‪ที่บานในทุ่ง
‪- ก็ดอกไม้ ‪- ก็ดอกไม้
‪- ที่บานริมถนน ‪- ที่บานริมถนน
‪- ก็ดอกไม้ ‪- ก็ดอกไม้
‪- เพลงนี้ใช่ไหมๆ ‪- ครับ
‪วาดถึงแค่ตรงนี้
‪แล้วไปดูดอกไม้ทางด้านนู้น ‪กับฉันไหมคะ
‪ครับ
‪โอ้โฮ สุดยอดเลยจริงๆ
‪เท่มากเลยค่ะ
‪ครับ
‪คนไข้อีอารึมจะไม่เป็นไรจริงเหรอคะ
‪คนไข้ยินยอมให้เข้าพบนี่
‪ผู้ดูแลโอก็อยู่ในนั้น ‪ดูไปก่อนแล้วกันครับ
‪ไหนว่าเป็นคนที่เอะอะก็ตบตีไงคะ
‪ทำร้ายถึงขั้นหย่าร้างกัน ‪ยังมีหน้ามาหาที่นี่อีกเหรอ
‪แต่ยังไงคุณอารึมก็คนดีจริงๆ
‪ทำไมยังยอมเจอคนแบบนั้นนะ
‪เขาเป็นเพื่อนกันสมัยม.ต้นน่ะ
‪รวมที่แต่งงานกันมาสามปีเข้าไป
‪ก็รู้จักและใช้ชีวิตด้วยกันมา ‪ครึ่งชีวิตแล้ว
‪จะให้ตัดทิ้งทีเดียวเลยคงยาก
‪เพราะงั้นการเลี้ยงให้เชื่อง ‪ถึงน่ากลัวสินะ
‪อาจารย์โกมุนยองพูดไว้ไม่ผิดเลยจริงๆ
‪อารึมๆ
‪ปล่อยนะ
‪ไม่ต้องมาหาฉันอีก
‪ฉันผิดไปแล้ว
‪เรามาเริ่มกันใหม่อีกครั้งเถอะนะ
‪ฉันจะดูแลเธออย่างดีเลย
‪ฉันไม่หลงเชื่ออีกรอบหรอก
‪เราจบกันแล้ว
‪พอออกไปจากที่นี่ ฉันจะมีชีวิตใหม่
‪อารึม
‪คิดถึงช่วงเวลา ‪ที่เรามีความสุขด้วยกันสิ
‪ถ้าฉันทำร้ายเธออีก
‪ฉันจะตัดมือตัวเองทิ้งเลย จริงๆ นะ
‪ที่นี่มีคนที่ฉันชอบอยู่
‪ว่าไงนะ
‪พูดบ้าอะไรของเธอ
‪ถ้าออกจากโรงพยาบาล ‪ฉันจะไปอยู่กับเขา เพราะงั้น...
‪นายก็ไปมีชีวิตของนายเถอะ
‪นี่ได้ผู้ชายใหม่แล้วเหรอ
‪- เจ็บนะ ปล่อยฉัน ‪- นังนี่
‪ตายจริง โทษที
‪ฉันนึกว่าถังขยะ
‪อาจารย์คะ
‪เพราะเป็นโรงพยาบาลจิตเวชสินะ
‪ถึงมีผู้หญิงบ้าเต็มไปหมด
‪งั้นนายเข้ามาอยู่ที่นี่ด้วยไหม
‪ไอ้ประสาท
‪บ้าเอ๊ย
‪ลุกขึ้นมา ไม่ลุกเหรอ
‪บอกให้ลุกขึ้นมาไง ไม่ลุกเหรอ...
‪ผู้ดูแลมุน
‪- รอเดี๋ยวนะคะ ‪- ไม่นะๆ
‪รุ่นพี่ รุ่นพี่พอเถอะครับ
‪รุ่นพี่ไม่ควรทำแบบนี้สิ
‪พอเถอะ
‪คิดว่าทำอะไรอยู่น่ะ
‪พอได้แล้ว หยุดเดี๋ยวนี้เลย
‪อย่านะคะ คุณผู้ดูแล
‪อย่าค่ะ
‪อย่านะ
‪ต่อยไม่ได้นะ ต่อยไม่ได้ ไม่ได้
‪ต่อยเขาไม่ได้นะ
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪เป็นสิ
‪เจ็บจัง
‪จะเอายังไงคะ
‪ตามหลักแล้ว ‪มันก็เป็นการป้องกันตัว...
‪ไม่ใช่หรอกเนอะ
‪- ใช้ความรุนแรงเกินเหตุ... ‪- ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร
‪ผู้ดูแลต่อยหน้าแขกที่มาเยี่ยม ‪ก็ต้องโดนลงโทษสิคะ
‪ถ้าคุณอารึมไม่เข้ามาขวาง ‪อาจเป็นเรื่องใหญ่โตกว่านี้ก็ได้
‪เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ ‪ผู้ดูแลคนเดียวนะคะ
‪- แต่ชื่อเสียงโรงพยาบาล... ‪- ได้ยินแล้วใช่ไหม
‪ไหนลองแก้ตัวมาซิ
‪ขอโทษครับ พี่...
‪ขอโทษครับ ขอโทษ ผม...
‪เพราะผมเป็นพี่ ‪ผมจะตักเตือนน้องให้ดีครับ
‪น่าจะอดทนสิ ทำแบบนั้นทำไม
‪ได้นับหนึ่งถึงสามในใจหรือเปล่า
‪น่าจะนับหนึ่งถึงสามในใจสิ
‪ผมจะรับบทลงโทษทุกอย่างครับ
‪จะไล่ออกก็คงเกินไปหน่อย
‪แต่แค่ตำหนิก็เบาเกินไป
‪ให้พักงานก็แล้วกัน
‪ระหว่างช่วงพักงานก็จะไม่ได้เงินด้วย
‪ครับ
‪ไปเก็บของ
‪รุ่นพี่โดนยาตัวไหนมา ‪หรือว่าเมาเหล้า
‪ไปต่อยเขาทำไม ได้โดนเขาฟ้องแน่ๆ
‪ทำแบบนั้นทำไมครับ
‪ปกติรุ่นพี่อดทนเก่งนี่นา
‪ไปนะ
‪คุณคังแท
‪จะไปแบบนี้จริงๆ เหรอคะ
‪ทำไมไม่บอกว่าผิดไปแล้ว
‪พลาดไปแล้วล่ะ
‪ผมไม่ได้...
‪พลาดครับ
‪ผู้ดูแลมุน
‪เท่มากเลย
‪เฟี้ยวสุดๆ
‪ตายแล้ว เพราะไอ้บ้านั่นคนเดียวเลย
‪พี่ครับ รีบๆ กลับมานะ พวกเราจะรอ
‪ผู้ดูแล...
‪ทำไมเขายิ้มล่ะ
‪ยิ้มที่ไหน
‪เขาโดนพักงานนะ คงแทบร้องไห้มากกว่า
‪ไม่นะ เมื่อกี้ฉันเห็นเขายิ้ม
‪ไว้ถ้าทำหน้าอยากหนีไปเมื่อไหร่
‪ถึงเวลานั้นฉันจะพาหนีเอง
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪ฉัน...
‪โดนพักงาน
‪ระหว่างนี้จะไม่ได้เงินเดือน
‪แล้วก็อาจจะโดนฟ้องด้วย
‪ทุกอย่างพังไม่เป็นท่าเลย
‪เธอเคยบอกไว้ใช่ไหม
‪ว่าถ้าฉันต้องการเมื่อไหร่
‪เธอจะเป็นคนพาหนี
‪ฉันอยาก
‪ไปเที่ยวเล่นกับเธอ
‪ตอนนี้เลย
‪ไปกันเถอะ
‪(ขอขอบคุณนักแสดงรับเชิญชเวแดเนียล)
‪รู้สึกเหมือนนาย ‪เลี้ยงฉันให้เชื่องเลย
‪โกมุนยอง
‪ฉันบ้าไปแล้ว
‪นี่เป็นการหลุดพ้นที่นายใฝ่ฝัน ‪มาตลอดหรือเปล่า
‪เพราะฉันมากับพี่ไม่ได้ไง
‪เพราะเธอ
‪ฉันเลยเอาแต่ทำสิ่งที่ปกติไม่เคยทำ
‪ทำไมไม่ยอมรับสาย
‪ถ้าเกิดว่ายังไม่ตายล่ะ
‪ถ้าเธอแค่หายไปเฉยๆ
‪ชอบคุณนักเขียนโกมุนยอง ‪หรือชอบฉันมากกว่า
‪ฉันไม่อยากให้นายต้องติดแหง็กกับพี่
‪ไปตลอดชีวิต