NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zostałem…
zawieszony.
Nie zapłacą mi za ten czas
i pewnie zostanę pozwany.
Wszystko jest takie pokręcone.
Mówiłaś wcześniej,
że uciekniesz ze mną,
gdy będę chciał to zrobić.
Pojedźmy
na wycieczkę.
Teraz.
Chodź.
ROZDZIAŁ 9 KRÓL Z OŚLIMI USZAMI
Dokąd pojedziemy?
Fajnie byłoby pojechać za granicę, nie?
Ameryka Południowa albo Europa brzmi świetnie.
Albo gdzieś, gdzie jest cieplej. Może Afryka?
Serengeti, rezerwat dzikiej przyrody. Co ty na to?
„Co takiego zrobiłem?”
Czy o tym
teraz myślisz?
Nie, wcale.
Obyś o tym nie myślał.
Zaimponowałeś mi walnięciem tego gościa
i zaprosiłeś mnie na wycieczkę.
Nie mów, że zaczynasz tego żałować.
Jasne, że nie.
Nie żałuję tego.
No to Serengeti.
Nie mam paszportu.
Jesteś z kosmosu?
- Teraz wszyscy mają paszport. - Ja nie mam.
- Popłyńmy na Czedżu. - Nie uda nam się dziś wrócić.
„Dziś wrócić”? Żartujesz?
Ostatnio chciałaś mnie zabrać w góry albo na łąkę.
Wystarczy nam cały dzień.
Dobra.
To na noc…
Jeśli mamy tam spać, zabierzmy Sang-tae.
- Co robisz? - Dobrze przemyśl odpowiedź.
Zatrzymaj auto.
Jedziemy na jeden dzień czy spędzisz ze mną noc?
Zatrzymaj auto!
Spędzisz ze mną noc
czy ze mną umrzesz?
Ko Mun-yeong!
Oszalałaś? Ryzykujesz życie dla żartów?
A żartowałam?
Proszę. Policz do trzech, zanim zrobisz coś nieprzemyślanego.
Policzyłeś do trzech, zanim walnąłeś tamtego gościa?
Wysiadaj.
Jeśli z tobą zostanę,
będę chciała w coś walnąć.
Cholera! Ten cholerny Gang-tae!
Chciał jechać na wycieczkę. Droczy się ze mną?
Naprawdę to robi?
Co jest? Jak śmie się ze mną droczyć?
Jak się na nim odegram?
Hej, kolego.
Ostatnio jesteś dziwny.
Nie jadłem obiadu.
Nigdy nie dojadasz
i rzucasz robotę, jakby to było twoje hobby.
Ale dziś kogoś walnąłeś i zostałeś zawieszony.
Dziwię się, że masz taki apetyt.
Dobra pizza.
Kolego, chyba masz coś z głową.
Chodźmy do lekarza.
- Myślisz, że jestem dziwny? - Nawet bardzo dziwny.
- Co mi jest, Jae-su? - Masz psychowirusa.
- „Wirusa”? - Kiedy
Ko Mun-yeong dźgnęła cię nożem,
jej wirus psycholki dostał się do twoich naczyń krwionośnych
i namieszał ci w głowie.
Prawie ci uwierzyłem.
A już chciałem pisać nowelę.
- Wiesz, jak to będzie po angielsku? - „Po angielsku”?
Rety, masz mnie za kretyna?
Powiedzieć to po angielsku?
Rety, serio.
„Nobel” jak Nagroda Nobla.
Rety, pewnie sam nie wiedziałeś.
„Novel”.
Tak, novel. Przecież mówię. Jak Nagroda Novla.
Rety, serio.
No dobra, mam kiepską wymowę. Przyznaję to, jasne?
- Jae-su. - Tak, wiem.
To N, O, V… Rety, wystarczy.
Koniec rozmowy. Dajmy spokój.
Chcę…
się zabawić.
Jasne. Czemu nie?
Dawno tego nie robiliśmy. Pojeździjmy Alberto.
Dokąd chcesz jechać?
- Serengeti. - Sereng… Co?
Nie jest taki.
Jest bardzo spokojny. Nie wierzę, że kogoś uderzył.
To tak jak z bąkiem.
Można go wstrzymać 99 razy,
ale gdy się go w końcu puści, może kogoś zabić.
A gdzie maniery?
Przy jedzeniu nie mówimy o bąkach.
Bo stracę apetyt.
Bardzo przepraszam.
Masz swoje dodatki.
Ale jak on mógł kogoś uderzyć?
Kiedyś też biłem gości, którzy ci dokuczali.
Pewnie zrobił to z tego samego powodu.
Gdy byłem młody, podkochiwałem się w Sun-deok.
Ale trzy razy mnie odrzuciła.
Jestem zaskoczony.
Czemu go pani odrzucała?
„Nie lubię cię. Naprawdę!”
Tak mu mówiłam.
Gdy był młody, już był bardzo wyjątkowy.
Miałam 50% szansy.
Był geniuszem albo idiotą, więc go odrzuciłam.
Ale tego żałujesz, no nie?
Rety, skąd wiesz?
Bardzo tego żałuję.
Macie wszystko zjeść.
Widziałeś?
Nadal coś do mnie czuje.
Nie łudź się. Wypij zupę.
Dyrektorze.
Przepraszam, że przeszkadzam w jedzeniu.
Może pan ze mną pójść?
Co się dzieje?
- Dokończ jedzenie. - Dobrze.
Czemu nie możecie jej wypisać?
Nikt tego nie powiedział.
- Ale procedura… - Nieważne.
- Idziemy. - Proszę się uspokoić.
- Dyrektor zaraz… - Jak mamy się uspokoić?
Jej były mąż…
Umieściliśmy ją w szpitalu, żeby ten gnój jej nie znalazł.
Ale ten wariat zdołał ją tu odnaleźć.
Pojedź ze mną do USA.
Tam cię będą leczyć.
Nie chcę. Jedź sam.
Przestań marudzić! Jedziemy!
Skoro musicie ją zabrać…
Co? Czego pan chce?
Tam zajmujemy się sprawami administracyjnymi.
Przed wypisem trzeba zapłacić.
- Trzeba zapłacić. - Zapłacimy.
- Chodź, mamo. - Rety.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
Szybko. Idziemy.
Pani Lee A-reum nie jest gotowa na wypis.
Pozwoli jej pan odejść?
A co możemy zrobić, żeby została?
Jej rodzina na to nie pozwala.
- Chodź tu. - Co jest?
Cicho.
Jeong-tae. Słuchaj uważnie.
Słucham.
No bo A-reum…
Co z nią?
Chodzi o to, że A-reum…
Nie! A-reum…
Hej, Jeong-tae.
Ludzie nie mogą się dowiedzieć, że jesteście parą.
Więc spróbuj tego nie okazywać.
- Coś wymyślę. - Cholera.
Jeong-tae.
Jutro pojawi się ktoś z zachodu, kto może ci pomóc.
Co? Duch z zachodu?
Ktoś, kto może mu pomóc, przyjdzie z zachodu.
Osoba. Nie duch.
Chrapie, zgrzyta zębami i pierdzi.
Wszystko na raz. Jak jakaś orkiestra.
Pewnie wszystkie otwory Lee Sang-ina otwierają się,
gdy ten idzie spać.
Rety, to śmieszne.
Skoro tak, to śpij w naszym pokoju.
- Jest pusty. - Mogę?
- I chcę cię prosić o przysługę. - „Przysługę”?
Chodzi o Sang-tae. Czy możesz jutro…
Jasne.
- Nie dokończyłem zdania. - Nie musisz mi tłumaczyć.
Pomogę ci, nieważne, o co chodzi.
Na tym polega lojalność.
Dzięki.
Wolisz mnie czy Sang-tae?
- Muszę odpowiadać? - Co?
Na razie.
Też cię lubię.
- „Ci dwaj goście… - Ci dwaj goście
- …chcą przejąć nasz dom. - …chcą przejąć nasz dom.
- To kanalie”. - To kanalie.
Nienawidzę ich.
Nienawidzę Dooly’ego i jego kumpli.
To nawet nie jest ich dom, a robią w nim, co chcą.
Lubię Ko Gil-donga.
„Ko Gil-donga”?
Wpuścił ich na swój teren.
Jest dobry.
- Jak myślisz? - Lubię go.
Też lubię Gil-donga.
On ma na imię Łzawy. Naprawdę nazywa się Ko Gil-dong.
Ma na imię Łzawy. To kawałek nitki,
ale to też łza. Nazywa się Ko Gil-dong.
- Też go lubisz? - Tak.
Ko Gil-dong jest opiekunem Dooly’ego, Dounera i Ddochi.
Troszczy się o nich, dał im miejsce do spania,
karmi ich i ich chroni.
Wiedz, że to ja jestem opiekunem Gang-tae.
Opiekun musi być rzetelny i godny zaufania.
Jestem dorosły i jestem jego starszym bratem. To ja.
Dobrze się dogadujemy.
Jesteśmy jak przyjaciele.
„Przyjaciele”?
Przyjaciele.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Tak, jesteśmy nimi.
Przyjaciele.
Sang-tae, wróciłem.
Porozmawiamy?
Przyjaciele.
Jutro nie jedziemy na wycieczkę?
Zachowałeś się tak, żeby zabawić się przez jeden dzień?
Jeden dzień mi wystarczy.
Marzyłem o tym dniu
przez całe życie.
Ale jesteś wkurzający.
To jedziemy na wycieczkę?
Czasami
jesteś jak poskramiacz, a nie opiekun.
„Poskramiacz”?
Czuję, że mnie ujarzmiasz.
Ja myślę co innego.
Robię rzeczy, których bym nie robił.
Przez ciebie.
W tamtej chwili
nic nie słyszałem
ani nie widziałem.
Coś mi odbiło.
Nie mogłem opanować złości.
Nie oszalałeś.
Byłeś niesamowity.
Wyjeżdżamy jutro rano?
Tak, jasne.
Dobranoc.
Ukręcę łeb temu jeleniowi.
Zamknij cię, debilu!
Ju-ri.
Dokąd idziesz?
Seung-jae.
Kochałaś kiedyś bez wzajemności?
Nigdy nie zrobiłabym czegoś tak głupiego.
To strata czasu.
No nie?
Strata czasu.
Zasługujesz na coś lepszego.
- Wiesz, w kim się podkochuję? - Panu Moon Gang-tae.
W pracy jestem nieogarnięta.
Ale jeśli chodzi o miłość, to szybko łapię.
Bądźmy szczere i realistyczne.
Jesteś lepsza niż pan Moon.
Może jest przystojny, ale nie ma nic do…
Masz rację.
Nie ma nic do zaoferowania.
Naprawdę.
Myślałam,
że będę tą jedyną, która wypełni
jego puste życie.
Co ze mną nie tak?
Chyba jestem pijana.
Wypijmy i wracajmy do środka.
Uważam, że powinnaś być z facetem,
który jest od ciebie starszy, który jest wyluzowany
i otwarty na świat. Powinien mieć cechy biznesmena.
Jestem pewna, że kogoś takiego poznasz.
W końcu zapracowała na siebie.
Nie oszalałeś.
Byłeś niesamowity.
Chyba oszalałem.
Co?
Nie, nic. Wracaj do spania.
- Śpij. - Dobrze.
Jeśli oszalałeś, to idź do szpitala.
To znaczy, że jesteś chory.
Coś mi odbiło.
Nie mogłem opanować złości.
Nie powinien opanowywać też pożądania.
Rety.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
ZAJĘCIA Z MUZYKI
- Okej nie być okej - Okej nie być okej
- Okej - Okej
- Okej być zrozpaczonym - Okej być zrozpaczonym
- Czuję się okej - Czuję się okej
- To nie dzięki dyrektorowi - To nie dzięki dyrektorowi
- To nie dzięki lekarstwom - To nie dzięki lekarstwom
- Czuję się okej, bo mam siłę - Czuję się okej, bo mam siłę
- Naprawdę czuję się okej - Naprawdę czuję się okej
Kocham was.
SALA TERAPII
Świeci dziś słońce.
Może pójdziemy na spacer?
Sang-tae, mam plany na dziś, więc będę później.
Poczekaj na mnie u Jae-su. Odbiorę cię wieczorem.
„Dobrze się dogadujemy. Jesteśmy jak przyjaciele”.
- Co? - Przyjaciele.
Ja i pani Ko jesteśmy przyjaciółmi.
Jesteśmy kumplami i psiapsiółami. Jesteśmy sobie bliscy.
Twoim przyjacielem jest Jae-su. Moją przyjaciółką jest pani Ko.
Też mam przyjaciela.
Nie tęskni pan za córką?
Zajęcia z literatury są bardzo fajne.
Kiedyś pójdę do niej na wizytację.
Jest jak ta kobieta.
- „Ta kobieta”? - Wszyscy
dają się jej oszukać.
Ma twarz anioła.
Ale mieszka w niej diabeł.
Wszyscy jesteśmy dobrzy i źli. Mamy obie te cechy.
Ta kobieta jest potworem.
Zabiła kogoś.
Mówię prawdę. Zabiła kogoś.
Gdzie jest ten potwór?
Nie żyje.
Zabiłem ją.
Jestem pewny,
że ją zabiłem.
Ale wróciła.
Wróciła, żeby mnie zabić.
Zabije mnie.
MORDERCA CZAROWNICY Z ZACHODU
Pani Park Ok-ran.
Nie można tutaj wchodzić.
Czemu to czytasz,
skoro sama jeszcze nie skończyłam?
Ja tylko…
Widzisz?
Kara za to, że dotknęłaś cudzej rzeczy.
Nienawidzę,
gdy ludzie tak robią.
W porządku?
Tak. Zacięłam się papierem.
- Przyniosę plaster. - Nie trzeba.
Widziałam, że pan Joo Jeong-tae dostał przepustkę.
To nie kolej pana Kan Pil-onga?
Tak.
Ale dyrektor O podpisał rano pozwolenie dla pana Joo Jeong-tae.
Ktoś potajemnie zawarł umowę.
„Umowę”?
Gotowa?
Wchodzę.
Pracujesz w cyrku?
Uciekasz?
Nie możesz założyć czegoś wygodniejszego?
Najwygodniej mi nago.
Masz normalne ciuchy?
- Nie chcę wyglądać normalnie. - Czemu?
Bo to normalne.
- Załóż wygodne buty. - Po co ci bagaż?
Ewakuujemy się?
Możemy zgłodnieć podczas wyprawy…
Rety.
Jedziesz do pacjenta?
Wziąłem to na wszelki wypadek…
Nie pokazuj,
że pierwszy raz jedziesz na wycieczkę.
Musisz tylko się mną zająć.
- Nie odbieraj. - Halo?
Co to za dupek?
Poproszę dwa sandwicze.
Trzeba jeść je na ciepło.
Co to za pilna sprawa?
Źle się wysławiam na głodnego.
Masz jakieś plany?
Tak.
Randka z panią Ko?
Mówiłem ci.
Umiem czytać ludziom w myślach.
No to
mogę o coś zapytać?
Śmiało.
Jaki problem mają ludzie, którzy bardzo się stroją
i noszą zbyt szykowne rzeczy?
Zakładam,
że chcą się popisać. Prawda?
Wręcz przeciwnie. Chcą się chronić.
Myślą, że są słabi, więc używają do ochrony ubrań.
Są jak zbroja.
Także musisz ją dobrze chronić.
Mówię o pani Ko.
Moja przyjaciółka…
Kiedy mamy spotkanie?
- Sang-tae. - Tak?
Z jakimi kobietami zadaje się Gang-tae?
Z pielęgniarkami, pacjentkami,
moimi nauczycielkami, właścicielkami domów…
Nie chodzi mi o takie kobiety.
- Jakie kobiety lubi? - Nie lubi kobiet.
- Lubi facetów? - Lubi mnie.
„Najbardziej na świecie lubię ciebie, Sang-tae”.
Gang-tae zadaje się tylko ze mną.
Nic dziwnego, że nie wie, jak się bawić.
Zapewnię mu odjazdowy dzień.
Nie. Mang-tae.
Dałem ci Mang-tae.
- Co? - Baw się z Mang-tae.
Gang-tae pobawi się ze mną.
Ja pobawię się z przyjaciółką.
- Nie mogę bawić się z Gang-tae? - Nie.
On może bawić się tylko ze mną. To mój młodszy brat.
Uwielbiasz Gang-tae?
Tak, uwielbiam go.
Ma piękne oczy. Najpiękniejsze na świecie.
Nienawidziłeś go kiedyś?
Zakładam, że tak.
Kiedy go nienawidziłeś?
Nie powiesz mi?
Sang-tae.
Znasz opowieść Król z oślimi uszami?
Tak. Chłopiec chodzi do lasu bambusowego i krzyczy:
„Król ma ośle uszy!”.
Zgadza się. Jeśli coś ukrywasz,
to stajesz się nerwowy.
Musisz komuś o tym powiedzieć, żeby zniwelować stres.
Kiedy nienawidziłeś Gang-tae?
Mój telefon…
Hej, Jae-su.
Muszę porozmawiać.
Może miałeś rację.
Pani Ko może nie tęsknić za swoją matką,
tylko się jej bać.
Tak zgaduję.
Nie możemy wierzyć w to, co mówi pacjent z demencją,
ale musimy założyć, że jest taka możliwość.
A jeśli
pisarka Do Hui-jae żyje?
Może tylko zaginęła?
Jedno wiemy na pewno.
Wróci, żeby zobaczyć męża i córkę.
Obym martwił się na zapas,
ale na wszelki wypadek
chcę cię poprosić,
żebyś chronił panią Ko i ją wspierał.
„NONSTOP” WYK. OH MY GIRL
Twój brat jest bardzo wyrachowany.
To znaczy?
Daje i bierze. Nie odda nic za darmo.
Nie dlatego zostaliście przyjaciółmi? Jesteście tacy sami.
Nie boisz się jazdy motorem?
Nie. Oddaj kask.
To straszne.
- Rety. - Bardzo straszne!
Czekaj!
Miło wrócić do domu, nie?
Pani Kang urządzi ci wieczorem przyjęcie z samgyeopsalem.
Czemu mnie śledzisz?
Spędzimy razem czas.
Nie, dziękuję.
Mam odejść?
Ale jesteś podły.
Zamknąłem dziś restaurację
i jechałem po górze na Alberto,
w tym upale, żeby cię odebrać.
Zrobiłeś to, szefie.
Tak! Jestem twoim szefem.
Jaki pracownik na pół etatu chce spędzać czas ze swoim szefem?
Co?
Co to? Pani Kang robi kimchi?
Kimchi robi się zimą.
Siódmy listopada to pierwszy dzień zimy.
Co za orzeźwienie.
Rety, jest tu nasz ilustrator,
pan Moon.
Dzień dobry! Pan Lee Sang-in, prezes Wydawnictwa SangSangESang.
- Dzień dobry. - Co ty tu robisz
półnagi w środku dnia?
Jak widać, korzystam z urlopu.
Zwykle każde wakacje spędzam w kurorcie za granicą
i przez miesiąc czytam książki.
Tego nie planowałem, ale tak spędzam swoje wakacje.
Wskakuj, panie Moonie.
- To orzeźwiające. - Nie chcę.
Nienawidzę wody.
Rety, czemu to zrobiłeś?
Sang-tae, zaczekaj!
Dokąd jedziemy?
Chciałaś zobaczyć góry i łąki.
Czyli najpierw góry?
To dewiacja, o której śnisz?
Zawiążemy sobie linę wokół kostki i skoczymy?
Zrobimy to?
- Chodź. - Nie.
Czemu nie?
Boję się.
- Czemu się śmiejesz? - Cóż…
Mówisz, że się boisz…
To zabawne?
Chodzenie po moście to dobra zabawa?
Chciałem
wejść wysoko i podziwiać widoki.
Nie mogę zabrać tu Sang-tae.
Widziałem most. Wystarczy.
Wracajmy.
Czyli mówisz,
że nie możesz tego robić z Sang-tae?
Dobra. Zróbmy to.
Ale zanieś mnie.
Poczekaj tu. Zaraz wracam.
Hej! Weź mnie na barana!
Mówię do ciebie! Weź mnie na barana!
Cholera.
Psiakrew! Trzęsie się.
Mówią na niego „trzęsący się most”.
Czemu tak się trzęsie?
Zaczekaj.
Zaśpiewaj coś, skoro się boisz.
Piosenkę?
Jeśli
Będę się czuła samotna
Jeśli
Przestań.
Dlaczego?
Strasznie śpiewasz.
Chcesz zginąć?
Jeśli
Rety, jestem głodny.
Czym mnie nakarmisz?
Skoro jesteśmy w górach…
Surową kałamarnicą?
- Że co? - Zobaczmy.
Jest tu jakaś restauracja?
Stań tam. Zrobię ci zdjęcie.
Chciałaś zjeść.
Chodź.
- Szybciej. - Uśmiech.
Śmiej się, a nie płacz.
No rób to zdjęcie.
Zrób jakąś pozę.
Wystarczy. Nie chcę zdjęć.
Skoro się wstydzisz, zróbmy sobie razem.
Siadaj.
Usiądź.
Raz, dwa, trzy.
Uśmiech. Nie płacz.
Halo?
Czekamy na kogoś z zachodu, kto nam pomoże.
Czyli to prawda.
Rety.
Co się dzieje?
Wyjaśnisz mi to?
Bo było tak…
Jutrzejszą noc mogę spędzić na zewnątrz.
Czy Joo Jeong-tae może wyjść za mnie?
A-reum!
Wsiedliśmy do taksówki, a kierowca
pojechał najdalej, jak się dało.
Tak dojechaliśmy tutaj.
181 800 WONÓW
TANI PENSJONAT 300 M
Wydaliśmy wszystko na taksówkę
i nie starczyło nam na pokój.
- Jesteśmy spłukani. - Zgadza się.
Skąd masz mój numer?
„Numery w razie wypadku”.
NUMERY ALARMOWE
Jesteś mi najbliższy.
Spędzanie czasu z pacjentem poza szpitalem…
Jest zabronione. To wbrew zasadom, wiem.
Pożycz mi pieniądze na pokój.
Ciężko było mi się wymknąć.
Przenocuję tu z A-reum
i jutro wrócę do szpitala.
Można płacić kartą.
Nie zrobię tego.
- Czemu nie? - Czemu?
Przecież to twoja wina.
Pacjenci nie mogą być parą.
Kazałeś mi ukrywać uczucia.
- Posłuchałem cię i tak zrobiłem. - Właśnie.
Ale gdy mąż A-reum walnął panią Ko w twarz,
- to co zrobiłeś? - Nie powstrzymywał się.
Wtedy…
Walnąłeś go,
więc rodzice A-reum przyszli do szpitala
i ją z niego zabrali.
To znaczy, że jutro się rozstaniemy.
A ty nie możesz zapłacić za nasz nocleg?
To okrutne.
Bardzo okrutne.
Przeproś ich.
To wszystko twoja wina.
Opłaciłam pokój obok.
Hej.
Nie możemy tu zostać na noc.
Rety, jesteś Kopciuszkiem czy co?
Śpij tutaj sama.
Na pewno jutro razem uciekną.
Kobieta ma się przenieść do USA,
a facet ma wrócić do psychiatryka.
Popatrz na ich oczy.
Potrafią bez siebie żyć?
Rozum nigdy nie wygra z sercem.
Pozwolisz pacjentowi uciec? To nieodpowiedzialne.
Czy ich rozdzielisz, wiedząc, jak bardzo się kochają?
To okrutne.
Zostańmy tu z nimi.
Wtedy jutro odwieziesz go do szpitala.
Prawda, panie opiekunie?
Zostałem
zawieszony,
więc nie będę pracował.
Widzisz? Mamy przerąbane.
Będzie dobrze, A-reum.
No dobrze.
Wiecie, kiedy przyjdzie Gang-tae?
Byłoby miło, gdyby do nas dołączył.
- Będzie późno. - Znów pracuje dorywczo?
Nie, musiał się z kimś spotkać.
Z kim?
Pewnie poszedł gdzieś ze znajomymi.
Zawieszono go, ma dużo wolnego czasu.
- Pewnie chce oczyścić umysł. - To dobrze.
Kiedy wyluzuje, jeśli nie teraz?
Rety, cały czas grillujesz mięso.
Masz, Ju-ri. Skosztuj.
Sama to zjem.
Rety, co za wstyd. Nawet moja ręka ma dość.
Nie bądź taka. Zjedz.
Masz. Proszę.
Czemu taki jesteś?
Lubi pan pracę z panią Ko?
Popracujemy później.
„Później” czyli przed śmiercią.
Co? Przed śmiercią?
Rety, czyli pisze książkę, którą wyda po śmierci?
O rany, Mun-yeong…
Zbliżyliście się do siebie?
Jesteśmy przyjaciółmi.
Przyjaciele nie mają przed sobą sekretów.
Mogłeś ją przyprowadzić.
Mówiłam jej, żeby przyszła kiedyś na kolację.
Odmówiła. Poszła się zabawić.
Chciałbym spędzić z nią czas.
Ze mną nie chciałeś.
Ranisz moje uczucia.
To dziwne.
Nie wyszłaby w taki upał.
Może wyszli razem. Pani Ko i pan Moon Gang-tae.
Widać, że pracujesz w wydawnictwie.
Masz bujną wyobraźnię, Seung-jae.
No nie? Taka jest.
Może powinienem zatrudnić cię na pisarkę?
Może napijemy się piwa?
Z chęcią.
Pójdę po nie.
Pomogę jej.
Panie Lee, kupi mi pan mleko do kawy?
Ty cholerna…
Pewnie są teraz razem, no nie?
Gang-tae i Mun-yeong.
Nie wiem.
Kogo to obchodzi?
Ty jesteś teraz ze mną.
Zaczynam rozumieć, dlaczego Mun-yeong tak długo
się ciebie trzyma.
To komplement, prawda?
Prawdę mówiąc, jest odwrotnie.
To ja trzymam się jej.
Dlaczego?
Cóż…
Bo nie może zostać sama.
Jest bardzo samotna.
Nie chce o tym nikomu powiedzieć,
więc odpycha od siebie ludzi.
Jest skomplikowana.
Są do siebie podobni.
To dlatego tak ich do siebie ciągnie?
Ju-ri.
Ludzie zakochują się w sobie
z wielu powodów.
Bo ktoś jest ładny, gdy płacze.
Bo gdy ktoś się upije, to cię wyzywa.
Albo gdy niespodziewanie walnie cię w twarz.
Pan Moon
też miał powód,
żeby zakochać się w Mun-yeong.
Właścicielka pensjonatu pozwoliła nam to wypić.
Sama zrobiła tę marmoladę.
Nie dzwoniłeś do niego? Zadzwonić?
Nie.
Zadzwonię do niego.
Cześć.
Jadłeś kolację?
Mieliśmy samgyeopsal.
Rety, niezła wyżerka.
Co teraz robisz?
A ty?
Co? Ja?
Ja…
Rozmawiam z tobą przez telefon.
Kiedy wracasz?
Będę bardzo późno.
O północy? O 1,00 czy 2,00 nad ranem?
Nie, chyba spędzę tutaj noc.
Nie czekaj na mnie. Idź spać, Sang-tae.
I zasłoń okna, zanim się położysz.
Nie śpij na podłodze.
I włącz wiatrak.
Jeśli będziesz się nudził
lub nie będziesz mógł spać, zadzwoń.
Ty też.
Dzwoń, jeśli będziesz się nudził.
Znam tę minę z dramatów w TV.
O co ci chodzi?
Mina faceta zdradzającego żonę.
Nie chcę być kochanką.
Chcę być wierną żoną.
Ale one
nie mogą być przyjaciółkami, nie?
Sang-tae cieszył się,
że jest twoim przyjacielem.
Cóż…
Ja też lubię twojego brata.
Jest uroczy.
Moja mama
całe życie pragnęła jednego.
Zobaczyć Sang-tae z przyjacielem.
Z takim prawdziwym, który go zrozumie.
Tylko jednym.
Dawno temu miałam taką przyjaciółkę.
Rozumiała mnie.
CHŁOPIEC, KTÓRY ŻYWIŁ SIĘ KOSZMARAMI
- Nam Ju-ri! - Nam Ju-ri!
- Rety!
- Patrzcie! - Ale śmieszne!
Idiotka.
Ta dziewczynka
- bała się dzieci z klasy. - Nam Ju-ri to beksa.
- Nam Ju-ri to beksa.
- Nam Ju-ri to idiotka. - Nam Ju-ri to idiotka.
Ale te dzieci
bały się mnie.
Spadaj.
Będziemy
koleżankami?
Lubiłam ją, bo już się nie nudziłam.
Jej się to podobało,
bo dzieci z klasy już jej nie dokuczały.
Ale rzecz w tym…
Gotowi?
- Papier, kamień, nożyce. Wygrałam! - Nie chciała jednej przyjaciółki.
Chciała przyjaźnić się ze wszystkimi.
A mnie
- się to nie podobało. - Wygraliśmy!
I co?
Dręczyłaś te dzieci?
Tak.
Pomyślałam, że będzie moją przyjaciółką,
gdy znów będzie samotna.
Zróbmy to razem.
Co myślicie? Ładne?
Ale się myliłam.
Nie zbliżaj się.
Odejdź.
Odejdź, mówię!
Proszę.
Proszę, odejdź.
Przyjaciel, który naprawdę cię rozumie,
nie istnieje.
Pogódź się z nią.
Nie chcę.
- Czemu? - Bo mam już przyjaciela.
I mam ciebie.
Hej.
- Twoje policzki… - Rety.
- Co jest? - To alkohol.
Co?
Właścicielka mówiła, że to marmolada.
Chyba dodała za mało cukru.
Nie, Jeong-tae!
Nie wypiję tego.
Widziałaś, że wyplułem.
Hej.
Idź spać do tamtego pokoju.
Przyślij tu Jeong-tae.
Te gołąbki jutro się rozstaną.
Daj im spokój.
Nie odwracaj się.
Śmiejesz się jak głupek,
gdy jesteś pijany.
Dobrze się
z tobą bawię.
Ciągle się uśmiecham.
To nie wystarczy.
To znaczy?
- Hej. - Co jest?
- Chodź tutaj. - Czemu tak robisz?
- Kto jest bardziej zakochany? - Uspokój się.
Ten bardziej cierpliwy.
- Ko Mun-yeong! - Moon Gang-tae!
Dlaczego?
Bo w miłości chodzi o cierpliwość.
Dobra. Puść mnie.
Pójdę spać.
Powiedziałam, że pójdę spać.
Proszę.
Nie ruszaj się i zaśnij.
No dalej. Zaśnij.
Podobno szybciej zasypiamy,
gdy ktoś mizia nas po włosach.
TANI PENSJONAT
Mówiłem ci,
że nie mogę już
się powstrzymywać.
Chyba
nie mogę już uciekać.
Zostań. Nie odchodź, mamo.
Gang-tae, jestem tu.
Jestem tu. Nie odchodź.
Moon Gang-tae!
Nie odchodź.
Nie odchodź…
MÓJ BRAT
Wybrany numer jest…
Moon Gang-tae!
Moon Gang-tae…
Gdzie byłeś?
Poszedłem po coś…
czego ci wtedy nie dałem.
Po co?
Nie zdepcz ich tym razem.
Są piękne.
Ty też.
Nadal tu jesteście.
Tamta para wyjechała rano.
Słucham? Są tu ich buty.
Nie wiem.
Gang-tae.
Wystarczy, żebyśmy przez miesiąc o nic się nie martwili.
Myślałam, że rano się rozstaniemy,
więc nic w nocy nie spałam.
Że też pani Ko dała nam pieniądze na ucieczkę.
Fajna jest, no nie?
- A-reum. - O co chodzi?
To chyba
nie jest w porządku.
To znaczy?
Taka ucieczka sprawi,
że nasza miłość będzie błaha i tchórzowska.
- Co ty wygadujesz? - Bo wiesz…
Prawda jest taka, że wariuję przy alkoholu.
Wczoraj ledwo się powstrzymałem.
Gdyby cię przy mnie nie było,
to bym się upił do nieprzytomności.
Jeszcze nie jestem
na tyle zdrowy, żeby się tobą opiekować
i odpowiadać za twoje szczęście.
Możemy razem się starać.
Nie, sam muszę się z tym uporać.
Poradzimy sobie.
Obiecuję ci, że wyzdrowieję
i do ciebie wrócę.
Proszę,
poczekaj. To zajmie chwilę.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
Bardzo ci dziękuję, Gang-tae.
Jestem twoim dłużnikiem.
Taki z niego głupek?
Czemu dał jej odejść, skoro ją kocha?
Bo bardzo ją kocha.
Dlatego czasami pozwalamy komuś odejść.
Zerwali, bo się kochają?
Co za bzdura.
Nigdy nie pozwolę ci odejść.
Nie bądź taka pewna.
Nie wiesz, co będzie.
Sprawdzę, co u Sang-tae.
Pospiesz się, bo cię zabiję.
Serio?
Pan Moon i pani Ko przyszli razem?
Tak, on jest tą wyjątkową osobą z zachodu.
Dzięki nim A-reum i ja mamy wyjątkowe wspomnienia.
Serio?
To znaczy, że są parą.
Tak.
Fajnie by było zaplanować nasz wspólny ślub.
- Udzieli nam pan ślubu? - Rety.
- Ja? - Tak.
Prawie skończyłeś.
Czemu nie odbierałeś?
Co?
Padła mi komórka.
Dzwoniłeś?
Tak, 4 razy. Nie, 9… Dzwoniłem 17 razy.
A co? Coś się stało?
Gdzie byłeś?
Mówiłem ci,
że pojechałem do Seulu na spotkanie.
Sam?
Tak, sam.
Zmienię ci wodę.
Nie, każdy zajmuje się swoją pracą.
Każdy zajmuje się swoją pracą.
Ale wieści! Musicie to usłyszeć.
Panie O, proszę być cicho w szpitalu.
Mniejsza o to. To ważne.
- Idziemy. - Pani Park.
Powiem wam coś, ale zachowajcie to w tajemnicy.
Umieram z głodu. Co tak długo?
Doktorze Kwonie, jest pan psychiatrą.
Dochowa pan tajemnicy, prawda?
Oczywiście.
To, co powiem, musi zostać między nami.
Pan Moon Gang-tae i pani Ko Mun-yeong wkrótce się pobiorą.
- Że co? - Serio.
Pan Joo Jeong-tae widział ich razem na wycieczce.
Spali razem w pensjonacie, więc to jasne, że są…
Rety, to niesamowite.
Pojechaliście we trójkę kamperem?
Nie.
Czy spotkałeś
pana Joo Jeong-tae poza szpitalem?
Wpadłem na niego przed szpitalem.
Kłamiesz.
Miałeś nie kłamać.
Sang-tae, o co chodzi?
Kogo lubisz bardziej? Mnie czy panią Ko?
Czemu pytasz?
Kogo lubisz bardziej? Mnie czy panią Ko?
Rety. Jasne, że bardziej lubi ciebie.
On ma odpowiedzieć na moje pytanie!
Jasne,
że ciebie lubię bardziej.
Nie, to kłamstwo.
To kłamstwo.
- Mówię serio. - Kłamiesz.
Miałeś nie kłamać! Nie okłamuj mnie!
Nie.
Sang-tae.
Nie kłamię.
Przepraszam, to moja wina.
Więcej tego nie zrobię.
„Chcę, żeby umarł.
Mój brat…
Chcę, żeby umarł!
Chcę, żeby mój brat umarł”. Tak mówiłeś.
Chciałeś, żebym umarł.
Mówiłeś mamie codziennie, że chcesz, żebym umarł.
Dlatego wepchnąłeś mnie wtedy do rzeki.
Wołałem o pomoc.
Krzyczałem… Wołałem o pomoc,
a ty uciekłeś.
Zostawiłeś mnie w wodzie i uciekłeś.
Chciałeś, żebym umarł. Codziennie…
Chciałeś mnie zabić.
- Nie… - Wszyscy.
Słuchajcie! On chce zabić starszego brata!
- Nie. - Słuchajcie!
On chce zabić starszego brata!
Nie…
Słuchajcie! On chce zabić starszego brata!
Nie, to nieprawda.
Nie…
- Nie… - Słuchajcie!
Słuchajcie! On chce zabić starszego brata!
- Nie… - Słuchajcie!
- Nie. - Mój brat…
Słuchajcie, on chce zabić starszego brata!
Nie, to nieprawda.
Słuchajcie mnie.
- Sang-tae, nie. - On chce zabić starszego brata!
To nieprawda.
Nie, to nieprawda.
Nie, Sang-tae. To nieprawda.
Nie kłamię.
Sang-tae.
Dlaczego mnie uratowałaś?
Mogłaś dać mi umrzeć.
Postaraj się być silnym. Kto wie?
- Sang-tae może ci kiedyś pomoże. - Miałem…
sen.
To, co powiedziałeś,
brzmiało, jakbym miała
przy tobie zostać.
Tęsknię za nim.
Albo ona wie dużo o Do Hui-jae, albo…
Powinnam go zabić?
Napisy: Kamila Krupiński