‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ฉัน...
‪โดนพักงาน
‪ระหว่างนี้จะไม่ได้เงินเดือน
‪แล้วก็อาจจะโดนฟ้องด้วย
‪ทุกอย่างพังไม่เป็นท่าเลย
‪เธอเคยบอกไว้ใช่ไหม
‪ว่าถ้าฉันต้องการเมื่อไหร่
‪เธอจะเป็นคนพาหนี
‪ฉันอยาก
‪ไปเที่ยวเล่นกับเธอ
‪ตอนนี้เลย
‪ไปกันเถอะ
‪(บทที่ 9 พระราชาหูลา)
‪เราไปไหนกันดี
‪ไหนๆ จะไปทั้งที ‪ไปต่างประเทศเลยดีไหม
‪อเมริกาใต้ก็ได้ ยุโรปก็ดี
‪ร้อนดับร้อน ไปแอฟริกากันเถอะ
‪โลกของสัตว์ป่า ‪อุทยานแห่งชาติเซเรนเกตี ดีไหม
‪"นี่ฉันทำอะไรลงไป"
‪หรือว่า...
‪คิดแบบนั้นอยู่
‪เปล่านะ ไม่ใช่สักหน่อย
‪อือ ต้องไม่คิดแบบนั้นสิ
‪ปล่อยหมัดเท่ซะขนาดนั้น
‪แถมยื่นมือมาชวนไปเที่ยวด้วย
‪คงไม่ได้เพิ่งมา ‪รู้สึกตัวเอาตอนนี้หรอกใช่ไหม
‪อือ ไม่หรอก
‪รู้สึกตัวอะไรกัน
‪งั้นไปเซเรนเกตีกัน
‪ฉันไม่มีพาสปอร์ตนะ
‪นายมาจากดาวดวงไหนเหรอ
‪เดี๋ยวนี้มีคนไม่มีพาสปอร์ตด้วยเหรอ
‪มีสิ ก็ฉันนี่ไง
‪- ถ้างั้น ไปเกาะเชจูก็ได้ ‪- จะไปเช้าเย็นกลับได้ยังไง
‪"ไปเช้าเย็นกลับ" ล้อเล่นหรือไง
‪ก็ตอนนู้นเธอเคยชวนไปขึ้นเขาลงห้วย
‪แบบนั้นวันเดียวก็พอนี่
‪ได้
‪งั้นไปค้างหนึ่งคืน...
‪ถ้าค้างคืน งั้นให้พี่ไปด้วย
‪- ทำอะไรเนี่ย ‪- ตอบดีๆ โดยเอาชีวิตเป็นเดิมพัน
‪จอดรถเดี๋ยวนี้
‪จะไปเช้าเย็นกลับกับฉัน ‪หรือจะไปค้างคืน
‪ฉันบอกให้จอดรถ
‪จะไปค้างคืนกับฉันไหม
‪หรือว่าจะตายด้วยกัน
‪โกมุนยอง
‪บ้าไปแล้วเหรอ ‪เอาชีวิตมาล้อเล่นเนี่ย
‪ใครบอกว่าล้อเล่น
‪ขอล่ะ
‪เวลาจะทำอะไรตามอำเภอใจ ‪ช่วยนับหนึ่งถึงสามในใจก่อน
‪แล้วเมื่อกี้นายนับหนึ่ง สอง สาม ‪ก่อนต่อยไอ้หมอนั่นหรือไง
‪ลงไป
‪ถ้าอยู่กับนายต่อ
‪ฉันรู้สึกอยากพุ่งชนอะไรสักอย่าง
‪บ้าเอ๊ย มุนคังแท ไอ้คนเลว
‪ไหนว่าชวนไปเที่ยว ‪นี่จะปั่นหัวกันหรือไง
‪หรือว่าปั่นหัวเล่นจริงๆ
‪ให้ตายสิ กล้าดียังไงมาปั่นหัวฉัน
‪ให้ตาย จะเอาคืนไอ้หมอนี่ยังไงดี
‪เพื่อน
‪ฉันไม่ชินกับนายช่วงนี้เลยแฮะ
‪ฉันไม่ได้กินข้าวเที่ยงน่ะ
‪ปกตินายอดข้าวเก่ง
‪แถมมีความสามารถพิเศษในการออกจากงาน
‪แต่คราวนี้กลับต่อยคนอื่นจนโดนพักงาน
‪แล้วยังจะยัดนี่ลงอีกเหรอ
‪อร่อยดีนะ
‪เพื่อน ตอนนี้ตรงนี้นายป่วย
‪ไปตรวจกับฉันเถอะ นะ
‪- นายก็ว่าฉันแปลกนิดหน่อยใช่ไหม ‪- ไม่นิด แปลกมากเลยล่ะ
‪- ทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้นะ แจซู ‪- ไวรัสโรคจิต
‪- ไวรัสเหรอ ‪- คืองี้
‪ตอนที่โกมุนยองเอามีดแทงมือนาย
‪ไวรัสโรคจิตของยัยนั่น ‪ก็แทรกซึมเข้าเส้นเลือดนาย
‪ป่วนกระบวนความคิดของนาย ‪จนฟิ้ว บ้าสุดกู่ไปเลย
‪ฉันเกือบเห็นด้วยเลยนะเนี่ย
‪ก็แอบคิดอยู่ว่าจะแต่งนิยายดีไหม
‪- นิยายภาษาอังกฤษเรียกว่าอะไร ‪- นิยาย...
‪นี่นายเห็นฉันโง่เป็นไก่เหรอ
‪นิยายเหรอเพื่อน ภาษาอังกฤษน่ะ
‪หมอนี่ ให้ตายสิ
‪"โนเบล" ไง ‪รางวัลโนเบลวรรณกรรมยอดเยี่ยม
‪โธ่ ไม่รู้ล่ะสิ
‪"โนเวล"
‪ก็ "โนเวล" ไง "โนเวล" ‪รางวัลโนเวลวรรณกรรมยอดเยี่ยม
‪ให้ตายสิ โธ่
‪ฉันออกเสียงแปลกเอง ‪ยอมรับ โอเคไหม จบนะ
‪- แจซู ‪- รู้แล้วไง
‪เอ็น โอ วี เฮอะ พอ ช่างเถอะ
‪ฉันไม่เอาแล้ว พอเลย
‪ฉัน...
‪อยากไปเที่ยวเล่น
‪เอาสิ เรื่องแค่นี้
‪เราไม่ได้ขี่อัลเบอร์โต้มานานแล้ว ‪ไปซิ่งให้สุดกันเลยดีกว่า
‪ไปไหนดีล่ะ
‪- เซเรนเกตี ‪- เซเรนอะไรนะ
‪เขาไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย
‪เขามีน้ำอดน้ำทนจะตาย ‪จะต่อยคนได้ยังไง
‪ก็เหมือนกลั้นตดแหละ
‪ปกติกลั้นตดได้ 99 ครั้ง
‪พอระเบิดครั้งเดียว ตายเรียบ
‪ไร้ ไร้มารยาท
‪กินข้าวอยู่ห้ามพูดเรื่องตดสิ
‪เดี๋ยวมีกลิ่นขี้ ‪ลอยมาจากข้าว กลิ่นขี้
‪ขอโทษนะ ขอโทษ ขอโทษที
‪เครื่องเคียงตัวเอง ‪กินเครื่องเคียงตัวเองไปสิ
‪ว่าแต่เกิดอะไรขึ้น ‪ทำไมเขาทำแบบนั้นคะ
‪สมัยก่อนฉันก็ต่อย ‪คนที่ตามรังควานเธอไปหลายคนนี่
‪ก็คงเหมือนกันนั่นแหละ
‪สมัยวัยรุ่น ผมชอบซุนด็อกแหละ
‪แต่ว่าโดนปฏิเสธตั้งสามครั้ง
‪นึกไม่ถึงเลยครับ นึกไม่ถึง
‪แล้วปฏิเสธยังไงเหรอครับ ยังไง
‪"ฉันไม่ชอบพี่ ไม่ชอบ ไม่ชอบเลย"
‪ปฏิเสธแบบนี้แหละ
‪เพราะว่าตรงนี้พี่เขาแปลกๆ ‪มาตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว
‪ถ้าไม่ดีก็แย่ไปเลย
‪ไม่อัจฉริยะก็ปัญญาอ่อน ‪ฉันเลยปฏิเสธไป
‪พูดตรงๆ ก็เสียดายใช่ไหมล่ะ
‪ให้ตายสิ ค่ะ
‪ถึงกับโทษตัวเองใหญ่เลยเนี่ย
‪กินให้หมด อย่าให้เหลือนะ
‪เห็นไหม
‪เธอยังมีเยื่อใยให้ผมอยู่
‪ซดซุปกิมจิรวดเดียว อย่าให้เหลือ
‪ท่านผอ.คะ
‪ขอโทษที่รบกวนเวลาทานข้าวนะคะ
‪แต่ท่านคงต้องไปจัดการหน่อยค่ะ
‪มีเรื่องอะไร
‪- กินไปนะ ‪- ครับ
‪ทำไมถึงออกจากโรงพยาบาลไม่ได้ ทำไม
‪ไม่ใช่ไม่ได้ครับ คุณแม่
‪- แต่ขั้นตอนของโรงพยาบาล... ‪- ไม่รู้ล่ะ
‪- ไปกันเถอะ ‪- ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ
‪- เดี๋ยวท่านผอ.ก็มาแล้ว... ‪- จะให้ใจเย็นได้ไง
‪อดีตสามี...
‪เราส่งเธอมารพ.บ้านนอกแบบนี้ ‪เพื่อจะได้พ้นหูพ้นตาไอ้เวรนั่น
‪แต่ไอ้บ้าบัดซบมันก็ยังตามมาถึงนี่
‪เธอน่ะ ไหนๆ ก็เป็นแบบนี้แล้ว ‪ไปอเมริกากับฉันซะ
‪ไปรักษาที่นั่นเอา
‪ไม่ ฉันไม่ไป พี่ก็ไปเองสิ
‪ไม่ต้องพูดมาก ตามฉันมา
‪ถ้ายังไงก็จะออกไปให้ได้...
‪อะไร ทำไม มีอะไร
‪ฝ่ายการเงินอยู่ทางนั้นครับ
‪ต้องชำระเงินถึงจะออกไปได้สิ
‪- ต้องจ่ายเงินสิ ‪- จ่ายแน่ครับ เงินน่ะ
‪- ไปครับแม่ ‪- ให้ตายเถอะ
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪มาเร็วเข้า ไป
‪คนไข้อีอารึม สภาพยังไม่พร้อม ‪จะออกจากโรงพยาบาลนะคะ
‪ให้ออกไปแบบนี้จะไม่เป็นไรเหรอคะ
‪ต่อให้มีปัญหา เราจะไปขวางอะไรเขาได้
‪ญาติคนไข้ยืนกรานซะขนาดนั้น
‪- มานี่ ‪- มีอะไรครับ
‪เงียบๆ
‪จองแท นายฟังฉันให้ดีนะ
‪ก็ฟังอยู่เนี่ย
‪คืองี้ อารึมน่ะ...
‪คุณอารึมทำไมเหรอ
‪คือว่า อารึมน่ะ...
‪ไม่ได้นะ อารึม...
‪จองแท
‪เปิดเผยความสัมพันธ์ของนายกับอารึมไป ‪ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก
‪อดทนไว้ก่อนนะ
‪- เดี๋ยวฉันจะหาทางช่วยดู นะ ‪- โธ่เว้ย
‪จองแท
‪พรุ่งนี้นายจะเจอผู้มีบุญคุณ ‪ทางทิศตะวันตก
‪อะไรนะ ผีทางทิศตะวันตก
‪จะเจอผู้มีบุญคุณทางทิศตะวันตก
‪ผู้มี ไม่ใช่ผี
‪ทั้งกรน กัดฟัน แถมยังตด
‪ทำทุกอย่างพร้อมกันทีเดียว ‪เป็นวงประสานเสียงเลยเถอะ
‪ตาอีซังอินนี่ สงสัยเวลานอน...
‪จะเปิดทวารทุกอย่างในร่างกายทิ้งไว้
‪โอ๊ย ขำ
‪ถ้าทนไม่ไหว ‪ก็ขึ้นมานอนที่ห้องพวกเราสิ
‪- ว่างอยู่นี่ ‪- ได้เหรอ
‪- ฉันมีอะไรจะวานนายหน่อย ‪- วานเหรอ
‪พรุ่งนี้ นายช่วยดูแลพี่...
‪ได้
‪- ไม่ฟังก่อนเหรอ ‪- มีอะไรต้องพูดอีก
‪ฉันไม่ถามไม่เซ้าซี้ ตกลงเลย
‪นี่แหละ ความจงรักภักดีของลูกผู้ชาย
‪ขอบใจนะ
‪งั้นนายชอบพี่หรือชอบฉันมากกว่า
‪- มีอะไรต้องพูดอีกเหรอ ‪- หือ
‪ไปแล้วนะ
‪ฉันก็ชอบนายนะ
‪- "เจ้าสองคนนั้น ‪- เจ้าสองคนนั้น
‪- ตั้งใจจะมาฮุบบ้านเราแน่ๆ เลย ‪- ตั้งใจจะมาฮุบบ้านเราแน่ๆ เลย
‪- ไอ้พวกนิสัยไม่ดี" ‪- ไอ้พวกนิสัยไม่ดี
‪น่ารังเกียจจริงๆ
‪เจ้าดูลี่กับพรรคพวกนั่น ‪ฉันเกลียดมันมาก
‪บ้านตัวเองก็ไม่ใช่ ‪แต่ดันทำตามอำเภอใจ
‪ฉันชอบโกกิลดง
‪โกกิลดงเหรอ
‪เพราะเขาให้พวกตัวภาระ ‪มาอยู่ในอาณาเขตตัวเองหมดเลยนี่
‪เป็นคนจิตใจดี
‪- พี่คิดว่ายังไง ‪- ชอบครับ
‪ผมก็ชอบกิลดงมากเหมือนกัน
‪เจ้าน้ำตาของผม เจ้าน้ำตาๆ ‪เดิมทีเจ้าน้ำตาชื่อว่าโกกิลดง
‪เจ้าน้ำตา น้ำตา ‪ตอนแรกตรงนี้เป็นเศษด้าย
‪แต่เป็นน้ำตาด้วย ‪แต่ก่อนชื่อว่าโกกิลดง
‪- พี่ก็ชอบเหรอ ‪- ใช่
‪โกกิลดงน่ะ ในฐานะผู้ดูแล ‪ไม่สิ ผู้ปกครอง
‪ของดูลี่ โดเนอร์ โตชิ ‪เขาป้อนข้าว กล่อมนอน และดูแล
‪เจ้าเด็กพวกนั้น ‪ที่เข้ามาอยู่ในบ้านเขานี่นา
‪ยกตัวอย่าง ‪ผมก็เป็นผู้ปกครองของคังแท
‪ผู้ปกครองต้องน่าเชื่อถือและไว้ใจได้
‪เพราะว่าผมเป็นผู้ใหญ่ ‪แล้วก็เป็นพี่ไง
‪งั้นเราก็ใจตรงกันเลย
‪เป็นคู่หูแห่งจินตนาการ
‪"คู่หู" เหรอ
‪คู่หู
‪ทำยังไงดี คู่หู
‪อือ คู่หู
‪คู่หู
‪ยังไงดี คู่หู
‪พี่ ผมกลับมาแล้ว
‪ขอคุยด้วยหน่อย
‪คู่หู
‪พรุ่งนี้จะไม่ไปเที่ยวกันจริงเหรอ
‪ที่เมื่อกี้เล่นใหญ่ขนาดนั้น ‪เพราะอยากไปเที่ยวแค่วันเดียวเนี่ยนะ
‪สำหรับฉัน วันเดียวก็พอแล้ว
‪แค่วันเดียวนั่น
‪ก็เป็นการออกนอกลู่นอกทาง ‪ที่ฉันฝันมาทั้งชีวิต
‪น่าหงุดหงิดชะมัด
‪ไปใช่ไหม พรุ่งนี้
‪นายน่ะ
‪บางทีก็ไม่เหมือนผู้ดูแล ‪เหมือนครูฝึกสัตว์
‪ครูฝึกสัตว์เหรอ
‪ไม่รู้ทำไม ฉันรู้สึกเหมือน ‪โดนนายเลี้ยงให้เชื่องอยู่เรื่อย
‪แต่ฉันกลับรู้สึกตรงกันข้ามนะ
‪เธอทำให้ฉัน
‪ทำเรื่องที่ไม่เคยทำอยู่เรื่อย
‪ตอนนั้น
‪ฉันไม่ได้ยินเสียงอะไร
‪ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
‪ฉันคงบ้าไปแล้ว
‪ถึงได้ทนไม่ไหว
‪ไม่ได้บ้าหรอก
‪เท่ต่างหาก
‪งั้นพรุ่งนี้ออกตอนสายๆ ไหม
‪อื้อ เอางั้นก็ได้ อือ
‪ฝันดีนะ
‪ไอ้กวางเวรนี่ เดี๋ยวหักคอทิ้งซะเลย
‪หุบปากซะ ไอ้กวางบ้า
‪พี่คะ
‪จะไปไหนเหรอคะ
‪คุณซึงแจ
‪เคยชอบใครข้างเดียวไหมคะ
‪ไม่ค่ะ จะทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้นทำไม
‪เสียดายเวลาออก
‪นั่นสินะ
‪เสียดายเนอะ
‪พี่สมควรได้ดีกว่านี้เยอะเลย
‪- รู้เหรอว่าฉันชอบใคร ‪- คุณมุนคังแทค่ะ
‪เรื่องงานฉันมีตาหามีแววไม่
‪แต่เรื่องความรักนี่ ‪เฉียบคมเป็นจิ้งจอกขาวเลยนะคะ
‪ถ้าเอามาเทียบกันตรงๆ แบบไม่ลำเอียง
‪ฝ่ายคุณมุนคังแทด้อยกว่ามากเลยนะคะ
‪มีดีแค่หล่อเท่านั้นแหละ ‪ไม่มีอะไรเลยสัก...
‪นั่นสิ
‪ไม่มีอะไรเลย
‪ไม่มีอะไรเลยจริงๆ
‪เพราะงั้นฉันเลย
‪หลงคิดไปเองว่า ‪จะเติมเต็มอะไรบางอย่าง
‪ให้เขาได้บ้าง
‪ทำไมถึงคิดแบบนั้นได้นะ
‪ฉันคงเมาแล้ว
‪ดื่มนี่หมดแล้วกลับไปนอนกันค่ะ
‪จากที่ฉันดูพี่มา
‪พี่เหมาะกับผู้ชายมีอายุหน่อย ‪สบายๆ ไม่มีความเขินอาย
‪แล้วก็เป็นนักธุรกิจ ‪ที่นิสัยใจคอกว้างขวางมากกว่าค่ะ
‪อาจจะอยู่รอบๆ ตัวพี่นี่แหละค่ะ
‪นานๆ จะทำงานคุ้มเงินเดือนนะเนี่ย
‪ไม่ได้บ้าหรอก
‪เท่ต่างหาก
‪บ้าไปแล้ว
‪หา
‪เปล่า ไม่มีอะไรครับ นอนเถอะ
‪- นอนเถอะ ‪- อือ
‪ถ้าบ้าก็ต้องไปโรงพยาบาล
‪แบบนั้นแปลว่าป่วย
‪ฉันคงจะบ้าไปแล้ว
‪ถึงได้ทนไม่ไหว
‪งั้นก็ไม่ต้องอดทนเรื่องฉันด้วยสิ
‪ฮึ่ย
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪(คลาสร้องเพลงของผอ.โอจีวัง)
‪- ถึงจะไม่โอเค ก็ไม่เป็นไร ‪- ถึงจะไม่โอเค ก็ไม่เป็นไร
‪- ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไร ‪- ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไร
‪- ต่อให้ปวดใจ ก็ไม่เป็นไรหรอก ‪- ต่อให้ปวดใจ ก็ไม่เป็นไรหรอก
‪- ฉันน่ะนะ ไม่เป็นไรเลย ‪- ฉันน่ะนะ ไม่เป็นไรเลย
‪- ไม่ใช่เพราะผู้อำนวยการด้วย ‪- ไม่ใช่เพราะผู้อำนวยการด้วย
‪- ไม่ใช่เพราะฤทธิ์ยาด้วย ‪- ไม่ใช่เพราะฤทธิ์ยาด้วย
‪- เพราะฉันองอาจผ่าเผย ไม่เป็นไร ‪- เพราะฉันองอาจผ่าเผย ไม่เป็นไร
‪- ฉันน่ะนะ ไม่เป็นไรเลย ‪- ฉันน่ะนะ ไม่เป็นไรเลย
‪รักนะครับ
‪(ห้องบำบัด)
‪แดดกำลังดี
‪ไม่ได้เดินเล่นกับผมนานแล้ว ‪ไปเดินเล่นกันไหมครับ
‪พี่ ผมมีนัด วันนี้กลับดึกหน่อย
‪เพราะงั้นพี่ไปรอที่บ้านแจซู ‪เดี๋ยวดึกๆ ผมไปรับนะ
‪"งั้นเราก็ใจตรงกันเลย ‪เป็นคู่หูแห่งจินตนาการ"
‪- หือ ‪- คู่หูๆ
‪ฉันกับนักเขียนโกมุนยอง ‪เป็นคู่หูกัน คู่หูๆ
‪คำที่มีความหมายคล้ายคู่หู ‪คือเพื่อนซี้ คนสนิท เบสต์เฟรนด์
‪คู่หูของนายคือคุณแจซู ‪ส่วนคู่หูฉันคือคุณนักเขียนโกมุนยอง
‪ตอนนี้ฉันก็มีแล้ว มีคู่หูแล้ว
‪ไม่คิดถึงลูกสาวเหรอครับ
‪เขาว่าคลาสนิทานสนุกนะ
‪ผมว่าจะเข้าไปเยี่ยมชม ‪ดูสักครั้งเหมือนกัน
‪เด็กนั่น ก็เหมือนผู้หญิงคนนั้น
‪- "ผู้หญิงคนนั้น" เหรอ ‪- ทุกคน
‪ถูกผู้หญิงคนนั้นหลอก
‪ภายใต้ใบหน้าดุจนางฟ้า
‪มีปีศาจอาศัยอยู่
‪คนเราไม่ว่าใครก็มีด้านดีและร้าย ‪มีทั้งสองด้านอยู่ในตัวทั้งนั้น
‪ผู้หญิงคนนั้นเป็นปีศาจ
‪หล่อนฆ่าคน
‪หล่อนฆ่าคนนะ
‪ถ้างั้นตอนนี้ ปีศาจอยู่ไหนเหรอครับ
‪ตายไปแล้ว
‪ผมฆ่าเอง
‪ผมแน่ใจ
‪ฆ่าตายไปแล้วแท้ๆ
‪แต่ผู้หญิงคนนั้นดันกลับมา
‪กลับมาเพื่อจะฆ่าผม
‪เพื่อมาฆ่าผม
‪(การสังหารของแม่มดตะวันตก)
‪คุณพัคอ๊กนัน
‪เข้ามาที่นี่ไม่ได้นะคะ
‪ฉันยังอ่านไม่จบนะ
‪ทำไมคุณพยาบาลถึงเอามาอ่านได้
‪ไม่ค่ะ คือว่าฉันแค่...
‪เห็นไหม
‪แตะต้องของของคนอื่นก็เป็นแบบนี้แหละ
‪ฉันเกลียด
‪คนแบบนั้นมากๆ
‪ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ
‪อือ แค่กระดาษบาดนิดหน่อยน่ะ
‪- ฉันเอาพลาสเตอร์ให้ ‪- ไม่เป็นไร
‪นี่ วันนี้คนไข้จูจองแท ‪ออกไปค้างข้างนอกนี่
‪ตอนแรกคิวคนไข้คันพิลองไม่ใช่เหรอ
‪ค่ะ
‪แต่เมื่อเช้าท่านผอ.เซ็นใบอนุญาต ‪ให้คนไข้จูจองแทค้างข้างนอกนะคะ
‪แอบตกลงอะไรกันลับหลังอีกแน่ๆ
‪ตกลงเหรอคะ
‪เตรียมตัวเสร็จหรือยัง
‪ฉันเข้าไปนะ
‪จะไปเล่นละครสัตว์ที่ไหน
‪แล้วนายจะแอบหนีตอนกลางคืนหรือไง
‪นี่ ไม่มีชุดสบายๆ เหรอ
‪จะให้สบายก็ต้องถอดชุดสิ
‪หมายถึงมีชุดที่มันธรรมดาไหม
‪- ฉันไม่ชอบอะไรที่มันธรรมดา ‪- ทำไม
‪ก็เพราะมันธรรมดาไง
‪- อย่างน้อยใส่รองเท้าที่สบาย... ‪- เอาอะไรไปบ้าง
‪จะลี้ภัยเหรอ
‪เปล่า ก็เผื่อออกไปข้างนอก ‪แล้วหิวบ่อย...
‪ตายจริง
‪จะไปเป็นแพทย์เคลื่อนที่เหรอคะ
‪ก็เตรียมไปเผื่อเกิดอะไรขึ้น...
‪อย่าทำตัวให้
‪คนเขาดูออกว่าเกิดมาเพิ่งเคยเที่ยว
‪นายแค่ดูแลฉันก็พอ
‪- อย่ารับนะ ‪- ครับ
‪หมอนั่นมันใครกัน
‪ขอคลับแซนด์วิชสองครับ
‪รีบกินตอนที่ยังอุ่นๆ
‪ไหนว่ามีเรื่องด่วนจะคุยด้วยไงครับ
‪ถ้าท้องไม่อิ่ม ผมพูดไม่ค่อยออกน่ะ
‪มีนัดเหรอ
‪ครับ
‪ไปเดตกับนักเขียนโกมุนยองเหรอ
‪ผมบอกแล้วไง
‪ว่าตัวเองมีพรสวรรค์ ‪มองจิตใจคนทะลุปรุโปร่ง
‪ถ้างั้น
‪ขอถามคำถามหนึ่งได้ไหมครับ
‪ว่ามาสิ
‪คนที่สวมเสื้อผ้า ‪เว่อร์วังอลังการสุดๆ
‪เขาคิดอะไรเหรอครับ
‪คงจะ
‪อยากอวดตัวเองใช่ไหมครับ
‪ตรงข้ามต่างหาก เพื่อปกป้องตัวเอง
‪อาวุธที่มีไว้ปกป้องตัวฉันที่อ่อนแอ
‪ก็เป็นเหมือนเสื้อเกราะไง เสื้อเกราะ
‪เพราะงั้นผู้ดูแลดูแลเธอดีๆ นะ
‪นักเขียนโกมุนยองน่ะ
‪คู่ คู่หู...
‪ประชุม เราจะประชุมกันเมื่อไหร่...
‪- พี่คะ ‪- ครับ
‪ผู้หญิงส่วนใหญ่ ‪ที่คังแทคบเป็นยังไงเหรอ
‪พวกพยาบาล พวกคนไข้
‪คุณครูที่อาชีวะ ‪พวกคุณป้าเจ้าของบ้าน
‪ไม่ใช่ ไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น
‪- หมายถึงชอบผู้หญิงแบบไหน ‪- เขาไม่ชอบผู้หญิง
‪- ชอบผู้ชายเหรอ ‪- ชอบผมไง ชอบผม
‪"ในโลกนี้ชอบพี่ ชอบพี่ที่สุด"
‪คังแทเล่นแค่กับผม กับผมเท่านั้น
‪เลยไม่รู้สินะ ว่าความสนุก ‪ของการเที่ยวเล่นเป็นยังไง
‪ต้องพาไปสนุกสุดเหวี่ยงซะแล้ว
‪ไม่ได้ มังแท
‪ผมให้มังแทไปแล้วไง
‪- หือ ‪- คุณนักเขียนก็เล่นกับมังแทไป
‪คังแทต้องเล่นกับผม
‪แล้วผมก็เล่นกับคู่หู
‪- งั้นฉันเล่นกับคังแทไม่ได้เหรอ ‪- ไม่ได้
‪คังแทเล่นกับผมคนเดียว เขาเป็นน้องผม
‪พี่ก็ว่าคังแทงดงามเหรอ
‪ใช่ งดงามมากๆ
‪ดวงตาเขาสวยมาก ‪เป็นที่หนึ่งในโลกนี้เลย
‪ไม่เคยเกลียดเลยสักครั้งเหรอ
‪เคยสินะ
‪โกรธ เกลียด ไม่ชอบคังแทตอนไหนเหรอ
‪จะไม่เล่าให้ฟังเหรอ
‪พี่คะ
‪รู้จักนิทานเรื่อง ‪"พระราชาหูลา" ใช่ไหม
‪อือ ที่ไปตะโกนในสวนไผ่
‪"พระราชามีหูเป็นหูลา"
‪ใช่ ความลับน่ะ ถ้ารู้อยู่คนเดียว
‪สุดท้ายก็จะอกแตกตาย
‪ต้องเล่าให้ใครสักคนฟัง ‪จะได้ไม่อัดอั้นตันใจ
‪เกลียดคังแทที่สุดตอนไหนเหรอ
‪มือถือ...
‪อือ คุณแจซู
‪ไปคุยโทรศัพท์ เดี๋ยวมานะครับ
‪อาจจะถูกอย่างที่คุณว่าก็ได้
‪นักเขียนโกมุนยองไม่ได้คิดถึงแม่
‪แต่อาจจะหวาดกลัวเธอ
‪นี่เป็นแค่การคาดเดาของผม
‪คำพูดของคนไข้สมองเสื่อม ‪เชื่อถือไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ก็จริง
‪แต่ก็ตัดความเป็นไปได้ ‪ทั้งหมดทิ้งไม่ได้
‪ถ้าเกิดว่า
‪นักเขียนโดฮีแจยังไม่เสียชีวิต
‪ถ้าเธอแค่หายไป...
‪งั้นก็มั่นใจได้เลยเรื่องหนึ่ง
‪เธอต้องกลับมาหาสามีกับลูกสาวแน่ๆ
‪ถ้าผมกังวลเกินไปเองก็คงจะดี
‪แต่ถ้าต้องเตรียมรับมือ
‪คุณต้อง
‪ดูแลนักเขียนโกมุนยองให้ดีนะ
‪("นอนสต็อป" โดย โอมายเกิร์ล)
‪พี่ชายนาย หัวหมอนะ
‪หมายความว่ายังไง
‪ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน ‪ไม่ให้อะไรใครฟรีๆ
‪ถึงได้เป็นคู่หูเธอได้ไม่ใช่หรือไง ‪เพราะว่าเหมือนกัน
‪ไม่กลัวมอเตอร์ไซค์เหรอ
‪ไม่กลัวหรอก เอาหมวกกันน็อกมา
‪น่ากลัวมาก
‪- ให้ตาย ‪- น่ากลัวจัง
‪รอผมด้วยสิ
‪ไม่ได้กลับบ้านตั้งนาน ‪ดีใจไหมครับพี่
‪วันนี้คุณป้าบอกจะ ‪จัดปาร์ตี้หมูสามชั้นให้พี่ด้วยนะ
‪คุณแจซูตามมาทำไม
‪จะไปเล่นเป็นเพื่อนไง
‪ไม่ต้อง ขอบใจ
‪นี่ไล่ผมเหรอ
‪ใจร้ายจัง หา
‪ใครกันที่อุตส่าห์ปิดร้าน
‪ขี่อัลเบอร์โต้ไปรับบนภูเขานั่น
‪ท่ามกลางอากาศร้อนในวันที่ร้อนที่สุด
‪เจ้าของร้าน
‪ใช่ ผมเป็นเจ้าของร้าน ‪ที่พี่ทำงานอยู่นะ
‪พนักงานพาร์ตไทม์ที่ไหน ‪เล่นกับเจ้าของร้านที่บ้านของตัวเอง
‪โอ๊ะ
‪นั่นอะไรน่ะ ‪คุณป้าเตรียมทำกิมจิแล้วเหรอ
‪กิมจิต้องทำหน้าหนาวสิ
‪ฤดูหนาวเริ่มวันที่ 7 พฤศจิกายน
‪โอ้ เย็นสดชื่น
‪ว้าว นี่...
‪คุณนักวาดมุนของเราก็มาด้วยเหรอครับ
‪สวัสดีครับ ท่านประธานอีซังอิน ‪แห่งสำนักพิมพ์ซังซังอีซัง
‪- ครับ ‪- ตาคนนี้
‪กลางวันแสกๆ ‪มาแก้ผ้าล่อนจ้อนทำอะไรเนี่ย
‪ก็อย่างที่เห็น พักร้อนอยู่ครับ
‪ปกติทุกฤดูร้อน ‪ผมจะจองรีสอร์ตที่ต่างประเทศ
‪เพื่อไปหมกตัวอ่านแต่หนังสือ ‪หนึ่งเดือนแล้วค่อยกลับมา
‪ปีนี้ไม่ได้ตั้งใจเอาไว้ ‪แต่ดันได้มาพักร้อนที่นี่อยู่ดี
‪คุณนักวาดมุน ลงมาแช่น้ำดูสิ
‪- เย็นสบายมากเลยนะ ‪- ไม่ชอบอยู่ในน้ำ
‪ไม่ชอบอยู่ในน้ำ เกลียดน้ำ
‪ไปทำให้เขากลัวทำไม
‪พี่ครับๆ รอด้วยสิ ผมไปด้วย
‪ไปไหนดี
‪ชวนไปขึ้นเขาลงห้วยนี่
‪งั้นขึ้นเขาก่อนแล้วกัน
‪นี่เป็นการออกนอกลู่นอกทาง ‪ที่นายฝันมาทั้งชีวิตเหรอ
‪เราจะมัดข้อเท้าไว้ด้วยกัน ‪แล้วโดดลงไปงั้นเหรอ
‪เอางั้นไหม
‪- ไปกันเถอะ ‪- ไม่ไป
‪ทำไม
‪ฉันกลัว
‪- ขำอะไร ‪- เปล่า
‪ก็ได้ยินคำว่า "กลัว" จากปากเธอ...
‪สนุกนักเหรอ
‪เดินบนสะพานนี่ ‪มันสนุกขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ก็แค่...
‪ฉันอยากมาที่สูงๆ ‪แล้วก็บรรยากาศปลอดโปร่งดูสักครั้ง
‪เพราะว่ามากับพี่ไม่ได้
‪แค่ได้มาก็พอแล้วล่ะ
‪ลงไปกันเถอะ
‪เที่ยวเล่นแบบนี้
‪กับพี่ไม่ได้ใช่ไหม
‪ก็ได้ ถ้างั้นมาเล่นกัน
‪แต่ว่าให้ฉันขี่หลังไปที
‪เธอรออยู่นี่นะ เดี๋ยวฉันกลับมา
‪นี่ ให้ฉันขี่หลังหน่อย
‪บอกว่าขอขี่หลังไง จะขี่หลัง
‪ให้ตาย ไอ้นี่
‪บ้าเอ๊ย มันแกว่งมากเลยนะ
‪เขาถึงเรียกสะพานแกว่งไง
‪แกว่งบ้าอะไรขนาดนี้
‪รอด้วยสิ
‪ถ้ากลัวก็ร้องเพลงสิ
‪ร้องเพลงเหรอ
‪ถ้าหากว่าฉัน
‪เหงาขึ้นมา
‪ถ้าหากว่าฉัน...
‪อย่าร้อง
‪ทำไม
‪ฉันกลัว
‪อยากตายหรือไง
‪ถ้าหากว่าฉัน...
‪โอ๊ย หิวจัง
‪จะพาฉันกินอะไร
‪มาภูเขา...
‪ก็ต้องปลาหมึกสดสิ
‪- อะไรนะ ‪- แป๊บ
‪แถวนี้มีร้านอร่อยไหมนะ
‪ไปยืนตรงนั้นสิ ‪ฉันจะถ่ายรูปให้สักรูป
‪ไหนบอกว่าหิวไง
‪มาเร็วเข้า
‪- รีบๆ ถ่ายสิ ‪- ไหนยิ้มซิ
‪บอกให้ยิ้มไง อย่าร้องไห้สิ
‪รีบๆ ถ่ายเถอะน่า
‪ไหน โพสต์ท่าเท่ๆ หน่อย
‪พอแล้ว ไม่ถ่ายแล้ว
‪โอเคๆ ถ้าเขิน ‪เดี๋ยวฉันถ่ายเป็นเพื่อน
‪นั่งลงสิ
‪นั่ง
‪หนึ่ง สอง สาม
‪ยิ้มหน่อย อย่าร้องไห้
‪สวัสดีครับ
‪ที่บอกว่าผู้มีบุญคุณ ‪จะมาทางทิศตะวันตก
‪มาจริงด้วยนะเนี่ย
‪เหลือเชื่อเลย
‪นี่มัน...
‪เกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย
‪อ๋อ เรื่องนั้น...
‪พรุ่งนี้ที่ผมจะออกไปค้างข้างนอกน่ะ
‪ให้จองแทไปแทนนะ จูจองแท
‪คุณอารึม
‪เราโบกแท็กซี่มาโดยไม่คิด
‪แล้วชวนกันไปให้ไกลที่สุด
‪เราก็เลยมากันถึงที่นี่
‪(181,800 วอน)
‪(โฮมสเตย์ราคาถูก 300 เมตร)
‪เพราะจ่ายค่าแท็กซี่ไปหมดตัวแล้ว
‪เราเลยไม่มีเงินจ่ายค่าที่พักน่ะครับ
‪- ตอนนี้เราถังแตกค่ะ ‪- ใช่
‪แล้วรู้เบอร์ผมได้ยังไง
‪มันเขียนไว้ว่า ‪"ติดต่อเมื่อมีเหตุฉุกเฉิน" ครับ
‪(เบอร์ติดต่อฉุกเฉิน)
‪ในนี้ผมสนิทกับพี่มากที่สุดนี่ครับ
‪การพบปะส่วนตัวนอกโรงพยาบาล ‪กับคนไข้แบบนี้...
‪ไม่ได้ ผมรู้ครับ ว่ามันผิดกฎ
‪เพราะงั้นขอยืมค่าที่พักหน่อยนะครับ
‪ผมอุตส่าห์ได้ค้างนอกโรงพยาบาลทั้งที
‪ขออยู่กับคุณอารึมแค่วันนี้
‪พรุ่งนี้จะกลับโรงพยาบาลเลยครับ
‪รูดบัตรเอาก็ได้นะคะ
‪ไม่ได้ครับ
‪- ทำไมไม่ได้ล่ะ ‪- ทำไมล่ะคะ
‪ถ้าพูดตามตรง ‪ทั้งหมดก็เพราะพี่นั่นแหละ
‪ไหนบอกคนไข้รักกันในโรงพยาบาลไม่ได้
‪ยังไงผมก็ต้องอดทนเอาไว้
‪- ผมเลยอดทนตามที่พี่บอก ‪- อือ
‪แต่ตอนที่สามีเก่าคุณอารึม ‪ตบหน้าอาจารย์มุนยอง
‪- พี่ทำยังไง ‪- ไม่ทนแล้วน่ะสิ
‪ตอนนั้น...
‪เพราะการที่พี่ตัดสินใจ ‪ไปต่อยเขาแบบนั้น
‪ทำให้ผู้ปกครองคุณอารึม ‪มาที่โรงพยาบาล
‪แล้วลากตัวเธอกลับบ้าน
‪พรุ่งนี้เราต้องพรากจากกันแล้ว
‪แค่ค่าที่พักคืนเดียว ‪ให้ยืมหน่อยไม่ได้เหรอครับ
‪ใจร้ายที่สุด
‪ใช่ ใจร้ายจริงๆ
‪ขอโทษสิ
‪นายนั่นแหละผิด
‪ฉันจองห้องพักข้างพวกเขาไว้แล้ว
‪นี่
‪ฉันบอกแล้วนี่ว่าตอนค่ำต้องกลับ
‪ตายจริง เป็นซินเดอเรลล่าเหรอคะ
‪เธอนอนคนเดียวแล้วกัน
‪พรุ่งนี้สองคนนั้นหนีแน่
‪ผู้หญิงต้องจากไปอเมริกา
‪ส่วนผู้ชาย ‪พรุ่งนี้ต้องกลับไปโรงพยาบาลจิตเวช
‪ดูสายตาพวกเขาสิ
‪จะแยกจากกันได้เหรอ
‪วิจารณญาณน่ะ ‪เอาชนะความปรารถนาไม่ได้หรอก
‪จะเปิดทางปล่อยให้คนไข้หนีไป ‪โดยไม่รับผิดชอบเหรอ
‪หรือว่าจะแยกพวกเขา ‪ที่รักกันจะเป็นจะตายตอนนี้เลย
‪โหดร้ายมากนะ
‪คืนนี้นอนที่นี่ด้วยกันเถอะ
‪แล้วพรุ่งนี้นายก็ไปส่งเขา ‪ที่โรงพยาบาลเองเลยก็ได้นี่นา
‪คุณผู้ดูแล
‪ฉันน่ะ
‪ตอนนี้โดนพักงานอยู่
‪ไม่ทำงานหรอก
‪เห็นไหม เราซวยแน่
‪ไม่เป็นไร คุณอารึม
‪เอ้า
‪คังแทจะมาเมื่อไหร่เหรอ
‪น่าจะมากินด้วยกัน ‪ตอนที่เรายังกินอยู่
‪- เอ่อ วันนี้เขามาดึกหน่อยครับ ‪- ไปทำงานพิเศษอีกแล้วเหรอคะ
‪ไม่ใช่ เขามีนัด
‪กับใครเหรอ
‪ก็คงไปเจอใครสักคนแหละครับ
‪เขาโดนพักงาน มีเวลาเยอะแยะ
‪เลยไปรับลมสักหน่อย
‪เฮ้อ นั่นสิ
‪ไหนๆ ล้มแล้วก็พักหน่อย ‪ไม่รู้เขาจะได้พักอีกเมื่อไหร่
‪โธ่ เอาแต่ย่างอย่างเดียวเลย
‪นี่ครับ คุณจูรีก็กินหน่อย อ้าม...
‪ฉันกินเองได้ค่ะ
‪ตายจริง ผมเขิน อับอาย ‪จนแขนไม่มีแรงแทบร่วง
‪ไม่เอาสิครับ กินหน่อยนะ
‪นะครับ อ้าม
‪เป็นอะไรคะเนี่ย จริงๆ เลย
‪ทำงานกับนักเขียนโกมุนยอง ‪ราบรื่นดีไหมคะ
‪ทำงานทีหลัง
‪ทีหลังคือสักวันก่อนตาย
‪อะไรนะ ก่อนตายเหรอ
‪นี่ไม่ได้จะเขียนผลงานใหม่ ‪แต่จะเขียนคำสั่งเสียก่อนตายเหรอ
‪โธ่เอ๊ย มุนยอง...
‪พวกเธอสองคนสนิทกันมากขึ้นไหม
‪ครับ พวกเราเป็นคู่หูกัน คู่หู
‪คู่หูไม่มีความลับต่อกัน
‪งั้นน่าจะชวนมาด้วยสิ
‪ฉันบอกแล้วไงว่าจะทำอาหารให้กิน
‪เธอไม่เอา ‪เธอขับรถไปเที่ยวเล่นคนเดียว
‪ผมก็เล่นด้วยได้แท้ๆ
‪เมื่อกี้ไม่เห็นยอมเล่นกับผมเลย
‪ผมน้อยใจมากเลยนะครับพี่
‪แปลกจัง
‪ยัยนั่นไม่ใช่เด็กที่จะ ‪ออกไปเที่ยวเล่นกลางแดดจ้านะ
‪ไม่ใช่ว่าไปด้วยกันเหรอคะ ‪คุณนักเขียนกับคุณมุนคังแท
‪เพราะทำงานด้าน ‪สื่อสิ่งพิมพ์หรือเปล่านะ
‪คุณซึงแจถึงได้ ‪จินตนาการบรรเจิดขนาดนี้
‪นั่นสิครับ
‪นี่ ไว้มาเซ็นสัญญาเป็นนักเขียนกัน
‪งั้นเรามาดื่มเบียร์กัน ‪คนละแก้วหน่อยไหม
‪ครับ
‪เดี๋ยวหนูไปซื้อให้ค่ะ
‪ผมไปเป็นเพื่อนเธอเอง เดี๋ยวมานะครับ
‪ท่านประธานคะ ‪ขากลับฝากซื้อนมกาแฟให้หน่อยสิคะ
‪ยัยเด็กบ้านี่...
‪ตอนนี้ก็คงอยู่ด้วยกันใช่ไหมคะ
‪คุณคังแทกับมุนยองน่ะ
‪ไม่รู้สิครับ
‪เรื่องของคนอื่นจะไปสำคัญอะไร
‪ตอนนี้คุณจูรีก็ ‪อยู่กับผมสองต่อสองนี่
‪พอเข้าใจแล้วล่ะคะ ‪ว่าทำไมมุนยองถึงเกาะติดท่านประธาน
‪นานขนาดนี้
‪โอ๊ะ เมื่อกี้ชมใช่ไหมครับ
‪แต่ว่า มุนยอง ‪ไม่ได้เกาะติดผมหรอกครับ
‪ผมเป็นคนเกาะติดเธอเอง
‪ทำไมล่ะคะ
‪อือ...
‪เพราะเป็นเด็กที่ ‪ทิ้งให้อยู่คนเดียวไม่ได้เด็ดขาด
‪เธอหงอยเหงาว้าเหว่
‪แต่ไม่ชอบให้คนจับได้
‪เลยผลักไสทุกคนออกไป
‪เป็นเด็กที่ซับซ้อนมาก
‪เหมือนกันมากเลยนะคะ สองคนนั้น
‪เพราะงั้นก็เลยดึงดูดกันและกันเหรอคะ
‪คุณจูรีครับ
‪เวลาที่เราตกหลุมรักใคร
‪ก็มีเหตุผลได้มากมายแหละครับ
‪เช่น ขนาดร้องไห้แล้วยังสวย
‪หรือว่าตอนเมาเหล้าแล้วพูดจาหยาบคาย
‪ไม่ก็ตอนที่อยู่ๆ ก็ตบตีกันซะเฉยๆ
‪คุณคังแทก็คง
‪ค้นพบเหตุผลบางอย่าง
‪ในตัวมุนยองแหละครับ
‪คุณยายเจ้าของที่นี่ ‪บอกว่าให้ดื่มอันนี้
‪เป็นน้ำผลไม้ที่เธอหมักเอง
‪ยังไม่ได้โทรเหรอ ฉันโทรให้ไหม
‪ไม่ต้อง
‪ฉันไปโทรก่อน เดี๋ยวมา
‪อือ
‪กินข้าวหรือยัง
‪หมูสามชั้น
‪ว้าว นานๆ ทีได้กินเต็มที่เลยล่ะสิ
‪ตอนนี้ทำอะไรอยู่
‪นายล่ะ ทำอะไรอยู่
‪หา ผมเหรอ
‪ผม...
‪ก็คุยกับพี่อยู่ไง
‪เมื่อไหร่จะมา
‪คือเรื่องนั้น ผมคงจะกลับดึกมาก
‪เที่ยงคืนเหรอ หรือตีหนึ่งตีสอง
‪ไม่ คือว่า ผมอาจต้องนอนค้าง
‪ไม่ต้องรอหรอก พี่นอนก่อนเลยนะ
‪ตอนจะนอนก็ปิดมุ้งลวดให้ดี
‪อย่านอนบนพื้นโล่งๆ
‪ปรับพัดลมให้ส่ายด้วย
‪ถ้าเบื่อ
‪หรือนอนไม่หลับ ก็โทรมานะ
‪นายด้วย
‪ถ้าเบื่อก็โทรมานะ
‪โอ๊ะ หน้าตาแบบนี้เคยเห็นในละคร
‪อะไร
‪หน้าตาชายที่นอกใจคนรักไปมีชู้
‪ฉันไม่ชอบเป็นชู้
‪ขอเป็นภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก
‪ทั้งสองคน
‪ไม่น่าเป็นคู่หูกันได้ไม่ใช่เหรอ
‪พี่ดีใจมากเลยนะ
‪ที่ได้เป็นคู่หูกับเธอ
‪ว่าไป...
‪ฉันก็ชอบพี่นายนะ
‪น่ารักดี
‪แม่ฉันน่ะ
‪ชีวิตนี้ต้องการอยู่สิ่งเดียว
‪คืออยากให้พี่มีเพื่อน
‪เพื่อนที่เข้าใจกันจริงๆ
‪แค่คนเดียวก็พอ
‪เมื่อก่อนฉันก็เคยมีนะ
‪เพื่อนคนเดียวนั่น
‪(หนุ่มน้อยผู้โตมาด้วยฝันร้าย)
‪- นัมจูรีๆ ‪- นัมจูรีๆ
‪- นัมจูรี ‪- ว้าย
‪- ดูสิ ‪- ตลกจัง
‪งี่เง่าชะมัด
‪เด็กคนนั้น
‪- กลัวเพื่อนทั้งชั้น ‪- นัมจูรีร้องไห้แงๆ
‪- นัมจูรีร้องไห้แงๆ
‪- นัมจูรีงี่เง่า ‪- นัมจูรีงี่เง่า
‪ส่วนเด็กพวกนั้น
‪กลัวฉัน
‪ไปให้พ้น
‪คือว่า พวกเรา...
‪มาเป็นเพื่อนกันไหม
‪ฉันชอบเพราะไม่เบื่อ
‪ส่วนเด็กคนนั้น
‪ก็คงชอบเพราะเด็กคนอื่นไม่มารังแกอีก
‪แต่เด็กคนนั้น
‪ยัน ยิง เยา ปั๊กกะ...
‪- เป่ายิ้งฉุบ ชนะแล้ว ‪- ไม่ได้อยากมีเพื่อนแค่คนเดียว
‪เธออยากเป็นเพื่อนกับทุกคน
‪และฉันก็...
‪- ไม่ชอบแบบนั้น ‪- ชนะแล้ว
‪แล้วยังไง
‪ก็เลยรังแกเด็กพวกนั้นเหรอ
‪อือ
‪ฉันคิดว่าพอโดดเดี่ยวอีกครั้ง
‪เด็กนั่นก็จะเป็นเพื่อนฉันแค่คนเดียว
‪วาดด้วยกันเถอะ
‪เป็นไง สวยไหม
‪แต่มันไม่เป็นแบบนั้น
‪อย่า อย่าเข้ามา
‪ไปให้พ้นเลย
‪ไปให้พ้น
‪ขอร้องล่ะ
‪ช่วยไปให้พ้นที
‪เพื่อนที่เข้าอกเข้าใจกันจริงๆ
‪มันไม่มีหรอก
‪ไปคืนดีกับเด็กคนนั้นซะ
‪ไม่เอา
‪- ทำไม ‪- ตอนนี้ฉันมีคู่หูแล้ว
‪แล้วก็มีนายด้วย
‪แก้มนาย
‪แดงล่ะ
‪โธ่เอ๊ย
‪- ทำไมคะ ‪- นี่เหล้านี่
‪หือ
‪คุณยายบอกว่าน้ำราสเบอร์รี่หมักนี่
‪ตอนหมักคงใส่น้ำตาลน้อยไปล่ะมั้ง
‪ไม่ คุณจองแท
‪ไม่ดื่มครับ ไม่ดื่ม
‪ก็เห็นที่ผมบ้วนทิ้งนี่
‪นี่
‪เธอไปห้องนู้นเลย
‪ให้คุณจองแทมานอนห้องนี้
‪พวกเขาเป็นคู่รักที่มีเวลาจำกัด ‪พรุ่งนี้ก็ต้องจากกันแล้ว
‪ให้โอกาสพวกเขาหน่อยเถอะ
‪อย่ามาโชว์หลังให้ฉันดู
‪พอนายเมา
‪ยิ้มเก่งเหมือนคนบ้าเลย
‪สนุกดี
‪พอได้อยู่กับเธอ
‪ยิ้มออกเสมอ
‪ไม่ได้การแล้ว
‪อะไร
‪- โกมุนยอง ‪- ทำไมเล่า
‪- มานี่เลย ‪- เป็นอะไรเนี่ย
‪- ใครตกหลุมรักมากกว่า ‪- สงบสติอารมณ์สิ
‪คนที่อดทนได้มากกว่า
‪- โกมุนยอง ‪- มุนคังแท
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะความรัก ‪คือการอดทนที่แสนยาวนานไงล่ะ
‪เข้าใจแล้ว ปล่อยสิ
‪ฉันจะนอนแล้ว
‪ก็บอกว่าจะนอนแล้วไง
‪ขอล่ะ
‪ช่วยนอนนิ่งๆ แบบนี้ทีเถอะ
‪รีบนอนนะ
‪ได้ยินว่าถ้าลูบหัว
‪จะช่วยให้หลับไวนะ
‪(โฮมสเตย์ราคาถูก)
‪ฉันบอกแล้วไง
‪ตอนนี้ฉัน
‪อดทนไม่ไหวแล้ว
‪จากนี้ไป
‪คงหนีไม่ได้แล้ว
‪แม่ อย่าไป อย่าไป
‪คังแท อย่าไป
‪พี่อยู่นี่ อย่าไป
‪มุนคังแท
‪อย่าไป
‪อย่าไป...
‪(น้องชายฉัน)
‪เลขหมายที่ท่านเรียก...
‪มุนคังแท
‪มุนคัง...
‪ไปไหนมาเหรอ
‪อ๋อ...
‪ก่อนหน้านี้มีของที่ไม่ได้ให้
‪อะไร
‪คราวนี้อย่าเหยียบนะ
‪สวยจัง
‪เธอก็เหมือนกัน
‪อ้าว คู่นี้ยังไม่ไปเหรอ
‪ห้องข้างๆ รีบออกไปตั้งแต่เช้าเลยนะ
‪เอ๊ะ แต่รองเท้ายังอยู่เลยนี่ครับ
‪ไม่รู้สิ
‪พี่ครับ
‪ด้วยเงินก้อนนี้ เราอยู่ด้วยกันได้ ‪เป็นเดือนโดยไม่ต้องกังวลอะไรเลยนะ
‪ฉันนึกว่าพอเช้าเราจะต้องแยกจากกัน
‪เลยนอนไม่หลับทั้งคืน
‪อาจารย์โกมุนยองบอกให้เราหนีไป ‪แถมยังให้เงินตั้งตัวมาอีก
‪เท่มากเลยเนอะ
‪- คุณอารึม ‪- ทำไมเหรอคะ
‪ไม่ว่ายังไง
‪ผมว่าเราก็ไม่ควรทำแบบนี้
‪ไม่ควรอะไรคะ
‪ถ้าหนีไปแบบนี้
‪ความรักของพวกเรา ‪ก็จะน่าอับอายและขี้ขลาด
‪- พูดอะไรเนี่ย ‪- ผม...
‪พูดตามตรง พอเห็นเหล้า ‪ผมยังอยากดื่มแทบบ้า
‪เมื่อวานผมก็หักห้ามใจอย่างยากลำบาก
‪ถ้าไม่มีคุณอารึม
‪ผมคงซัดหมดอย่างไร้สติ
‪ผมยัง...
‪ไม่หายดีพอ
‪ที่จะรับผิดชอบชีวิตคุณอารึมได้หรอก
‪เราพยายามไปด้วยกันก็ได้นี่นา
‪ไม่ครับ ผมต้องเอาชนะมันด้วยตัวผมเอง
‪ผมจะชนะมันให้ได้
‪ผมจะหายดี
‪แล้วรีบวิ่งไปหาคุณเลย
‪เพราะงั้น
‪ช่วยรอผมแป๊บเดียวนะ
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪ขอบคุณมากนะครับพี่
‪บุญคุณครั้งนี้ผมจะตอบแทนแน่นอนครับ
‪โง่หรือเปล่าเนี่ย
‪ทำไมถึงปล่อยผู้หญิงที่รักไป
‪เพราะว่าชอบมากไง
‪บางครั้งก็เลยต้องปล่อยไป
‪เลิกเพราะรักกันงั้นเหรอ
‪นั่นมันไร้สาระชัดๆ
‪ฉันไม่มีวันปล่อยไปแน่ๆ
‪อย่ามั่นใจนักเลย
‪วันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้
‪ฉันจะแวะไปดูพี่หน่อย เดี๋ยวมานะ
‪รีบกลับมานะ ถ้ามาช้าตายแน่
‪จริงเหรอ
‪ผู้ดูแลมุนกับอาจารย์โกมุนยอง ‪ไปที่นั่นด้วยกันเหรอ
‪อือ ผู้มีบุญคุณทางทิศตะวันตก ‪คือคุณผู้ดูแลล่ะ
‪เพราะทั้งสองคน พวกผมเลย ‪ได้สร้างความทรงจำที่ดีด้วยกัน
‪งั้นเหรอ
‪งั้นก็หมายความว่าพวกเขาคบกันสินะ
‪ใช่
‪วันข้างหน้า จัดงานแต่งร่วมกัน ‪ก็น่าจะสนุกดีนะครับ
‪- มาเป็นประธานในพิธีให้พวกผมไหม ‪- สุดยอด
‪- ฉันเหรอ ‪- ใช่
‪ตอนนี้ใกล้เสร็จแล้วสิเนี่ย
‪ทำไมไม่รับโทรศัพท์
‪หา
‪อ๋อ แบตหมดน่ะ
‪โทรมาเหรอ
‪ใช่ 4 ครั้ง 9 ครั้ง 17 ครั้ง
‪ทำไม มีเรื่องอะไรเหรอ
‪ไปไหนมาเหรอ ไปไหน...
‪บอกแล้วไง
‪ว่ามีนัดเลยไปโซลมา
‪คนเดียวเหรอ
‪ใช่ ไปคนเดียว
‪ผมไปเปลี่ยนน้ำให้ไหม
‪ไม่ งานของตัวเองต้องจัดการเอง
‪งานของตัวเองต้องจัดการเอง
‪สุดยอด ข่าวใหญ่ ข่าวใหญ่มาก
‪ผู้ดูแลโอ หัดอยู่เงียบๆ ‪ในโรงพยาบาลซะบ้างเถอะ
‪ตอนนี้จะอะไรก็ไม่สำคัญแล้วครับ
‪- ไม่ได้การล่ะ มานี่เลย ‪- หัวหน้า
‪เรื่องที่ผมจะพูดต่อไปนี้ ‪รู้กันแค่พวกคุณสองคนนะครับ
‪หิวจะตายอยู่แล้ว ทำไมยังไม่มานะ
‪หมอควอนเป็นจิตแพทย์
‪คงปากหนักเก็บความลับเก่งใช่ไหมครับ
‪ครับ ก็คงงั้น
‪ถ้างั้นเรื่องที่ผมจะพูดต่อไปนี้ ‪รู้แค่หมอควอนนะครับ
‪เขาว่าผู้ดูแลมุนคังแท ‪กับอาจารย์โกมุนยองจะแต่งงานกันครับ
‪- หา ‪- จริงๆ นะครับ
‪คนไข้จูจองแทออกไปค้างข้างนอก ‪เห็นเขาสองคนไปเที่ยวด้วยกัน
‪ถ้าถึงขั้นค้างคืนห้องเดียวกัน ‪นี่มัน...
‪ว้าว วาดเก่งมากเลยนะเนี่ย
‪ไปตั้งแคมป์ด้วยกันสามคนมาเหรอ
‪เปล่าครับ
‪อือ ถ้างั้น...
‪ไปเจอคนไข้จูจองแทข้างนอกเหรอ
‪เปล่าครับ แค่เจอที่หน้าโรงพยาบาล...
‪โกหก
‪พี่ชายบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามโกหก
‪พี่ครับ เป็นอะไรไป
‪ชอบนักเขียนโกมุนยอง ‪หรือว่าชอบฉันมากกว่า
‪อยู่ๆ ถามทำไม
‪ชอบนักเขียนโกมุนยอง ‪หรือว่าชอบฉันมากกว่า
‪โธ่ ก็ต้องชอบพี่มากกว่าอยู่แล้วสิคะ
‪นายตอบสิ นายตอบ ตอบมา ตอบ
‪ก็ต้องชอบ...
‪พี่อยู่แล้วสิ
‪ไม่ หลอกลวง
‪โกหก หลอกลวง โกหก หลอกลวง
‪- โกหก ‪- เปล่า จริงๆ นะ
‪บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าโกหก
‪ห้ามโกหก หลอกลวง โกหก หลอกลวง
‪เปล่านะ
‪พี่
‪ผมไม่ได้โกหกนะ
‪ขอโทษ ผมผิดไปแล้ว
‪ผมจะไม่ทำอีกแล้ว นะ
‪"ตายไปซะได้ก็ดี
‪พี่...
‪คนอย่างพี่ตายไปซะได้ก็ดี
‪คนอย่างพี่ตายไปซะได้ก็ดี" ‪นายพูดแบบนั้นใช่ไหม
‪บอกว่าถ้าไม่มีฉันก็คงดี
‪นายพูดกับแม่ทุกวัน ‪"ถ้าไม่มีฉันก็คงดี"
‪ตอนนั้นนายเลยผลักฉันตกน้ำ
‪ฉันร้องให้ช่วย
‪ฉันร้องให้ช่วย เรียกแล้วเรียกอีก
‪แต่นายหนีไปคนเดียว
‪นายทิ้งฉันไว้ ‪แล้วก็หนีไปคนเดียวใช่ไหม
‪คงอยากให้ฉันตายใช่ไหม ‪อยากให้ฉันตายอยู่ทุกวัน...
‪อยากฆ่าฉันอยู่ทุกวันใช่ไหม
‪- เปล่านะ ‪- ทุกคน
‪ทุกคน น้องชายผมพยายามฆ่าพี่ตัวเอง
‪- ไม่นะ ‪- ทุกคน
‪น้องชายผมพยายามฆ่าพี่ตัวเอง
‪ไม่ใช่นะ
‪ทุกคน น้องชายผม ‪น้องชายผมพยายามฆ่าพี่ตัวเอง
‪ไม่นะ ไม่ใช่
‪ไม่...
‪- ไม่ใช่... ‪- ทุกคน
‪ทุกคน น้องชาย ‪น้องชายผมพยายามฆ่าพี่ตัวเอง
‪- ไม่... ‪- ทุกคน
‪- ไม่ใช่ ไม่ ‪- น้องชาย...
‪ทุกคน น้องชายผมพยายามฆ่าพี่ตัวเอง
‪ไม่นะ ไม่ใช่
‪ทุกคน
‪- ไม่นะ พี่ ไม่ใช่ ‪- น้องชายผมพยายามฆ่าพี่ตัวเอง
‪ไม่ใช่นะครับ
‪ไม่ใช่
‪ไม่ใช่ พี่ ไม่
‪ผมไม่ได้โกหก
‪พี่...
‪ช่วยฉันไว้ทำไม
‪น่าจะปล่อยให้ตายไปซะ
‪ลองปักหลักให้มั่นคงเข้าไว้สิ ‪ใครจะรู้
‪สักวันพี่คุณอาจเป็นฝ่ายช่วยคุณก็ได้
‪ฉัน...
‪มีความฝันล่ะ
‪คำพูดของนายเมื่อกี้
‪ฉันได้ยินเป็นคำอ้อนวอน
‪ขอให้รั้งนายเอาไว้
‪คิดถึง
‪ดูเหมือนจะรู้จักโดฮีแจอย่างดีเชียว
‪ฆ่าให้ตายซะเลยดีไหม
‪คำบรรยายโดย: ‪รติจุฑาภา เกตุทิวากังสดาล