SIRI ASLI NETFLIX
"Saya harap
Sang-tae akan mati saja!"
Saya harap
Sang-tae akan mati saja!
"Saya harap Sang-tae akan mati saja!"
Awak pernah cakap macam itu.
Awak selalu cakap kepada mak awak harap saya mati.
Awak tinggalkan saya di sungai.
Saya minta tolong.
Berulang kali saya minta tolong,
tapi awak larikan diri.
Awak tinggalkan saya dan larikan diri.
Awak ingin bunuh saya. Setiap hari...
Tentu setiap hari awak ingin bunuh saya.
Dengar, semua!
Dia cuba bunuh abangnya!
- Tak... - Dengar, semua!
Tak...
Dia cuba bunuh abangnya!
Dengar, semua!
Dia cuba...
- bunuh abangnya! - Tak...
Dengar, semua! Dia cuba bunuh abangnya!
Awak tahu kisah Raja Bertelinga Keldai, bukan?
Dia cuba bunuh abangnya!
Dengar, semua!
Dia cuba bunuh abangnya!
Dengar, semua!
Dia cuba bunuh abangnya!
Itu tak benar...
- Dengar, semua! - Itu tak benar...
- Dia cuba bunuh abangnya! - Itu tak benar...
Tak, Sang-tae. Itu tak benar.
BAB 10 BUDAK PENGGEMBALA
REHAT PENUH JANGAN GANGGU
Dia dah tidur?
Ya.
Kami beri dia ubat penenang. Dia dah tidur.
Apa kata biar dia di sini buat seketika?
Sementara saja.
Untuk perlindungan sementara.
Baiklah.
Lambat lagi dia akan bangun.
Pergilah ambil angin di luar.
Hei, awak nak ke mana?
Sampai mana awak nak berjalan?
Kaki saya sakit.
Moon Gang-tae!
Saya dah pesan jangan membelakangi saya.
Kenapa
bahu awak terlalu bidang?
Awak tak lapar?
Jom naik kereta api dan dua stesen dari sini
- ada restoran udon sedap. - Ko Mun-yeong.
Jangan ikut saya lagi.
Kita satu pasangan. Kita kenalah bersama.
Pergi balik.
Saya perlu bersama Sang-tae.
Awak tak salah.
Ketika dia terjatuh dalam sungai,
itu cuma kemalangan.
Tolong!
Gang-tae!
Walaupun awak pengecut, tapi awak tak kejam.
Awak kembali
untuk selamatkan Sang-tae.
Awak tak bersalah.
Saya larikan diri
kerana saya berharap
dia mati.
Sang-tae tahu.
Dan
awak pun tahu.
Apa yang awak tahu tentang saya?
Kenapa berlagak seperti awak tahu?
Hipokrit.
Saya bersalah.
Jadi,
untuk tebus dosa,
awak akan korbankan hidup awak untuk dia?
Hari itu,
kenapa awak
selamatkan saya?
Awak patut biar saja saya mati.
Kalau saya mati,
saya takkan hidup begini.
Berkali-kali saya panggil.
Awak pergi...
Awak biarkan saya.
Tinggalkan saya dan pergi
jauh...
Dia cuba bunuh abangnya.
Dia tolak abangnya ke dalam sungai?
Siapa sangka dia begitu.
Patutlah apabila dia senyum,
saya rasa seram sejuk.
Saya nampak.
- Apa? - Pada muka dia
terpampang tulisan merah.
Dia orang yang akan bunuh orang.
- Tapi dia kacak. - Abaikan saja. Dia mengarut.
Betul.
Apa guna muka kacak?
Hei, pawang gila!
- Jeong-tae! - Jaga mulut awak!
Aduhai.
Laplah.
Memang tak syak lagi
daripada gaya dia tadi,
Pesakit Joo Jeong-tae memang seorang ahli bomba.
Pemadam api untuk padam api, bukan orang.
Awak tak tahukah?
Mulut ini punca bencana dan kata-kata pula seperti bara.
Betul. Kita patut lebih berhati-hati.
Jangan sebut langsung nama En. Moon.
Aduhai.
- Cik Park. - Ya?
Ini rekod kaunseling Pesakit Park Ok-ran.
Okey, terima kasih.
Tapi kenapa dengan dia?
Kebelakangan emosinya kerap berubah
dan keadaan berbeza daripada biasa.
KEADAAN: EKSPRESI PERASAAN ATAU EMOSI
Saya nak lihat jika ada sebarang penyebab.
BILIK KAUNSELING
Ada apa-apa yang mengganggu awak...
Saya nak tahu sesuatu.
Cakaplah.
Betulkah dia cuba membunuh?
Apa?
Pengasuh itu cuba bunuh abang dia?
Taklah. Tentu ada salah faham antara mereka.
Cik Park.
Kenapa Othello
bunuh isterinya?
Kerana salah faham.
Saya bawa beg awak.
Awak tidur?
Tak lapar?
Bilik ini terlalu sunyi, bukan?
Awak boleh pindah ke wad apabila ada kekosongan.
Kalau awak nak pulang...
Tak nak... Saya tak nak balik...
Okey. Buat masa ini berehatlah di sini.
Beritahu saya jika awak perlukan apa-apa.
Okey?
Seharian dia tak jawab panggilan.
Gila dibuatnya.
Tentu dia amat runsing, betul tak?
Apa kata saya temani dia?
Apa awak nak buat temani Mun-yeong?
Tak, saya maksudkan Penulis Moon.
Hei.
Mereka bergaduh hingga melibatkan Mun-yeong
dan kita tak tahu bila karya barunya akan siap.
Tapi awak bimbangkan siapa?
Gilalah!
Awak cuma pentingkan perniagaan.
Apa?
Ibu bapa awak pilih nama yang sesuai.
"Sang-in", maksudnya pedagang.
Jadi nama awak Jae-su sebab awak bawa malang?
Ibu bapa saya bayar 300,000 untuk nama ini.
Saya dinamakan oleh moyang saya, seorang pejuang kemerdekaan.
Sudahlah.
Saya sangat bimbang kerana Gang-tae langsung tak dapat dihubungi.
Tapi awak risaukan buku awak.
Jika dari awal lagi Ko Mun-yeong tak pikat Gang-tae yang naif itu,
semua ini takkan berlaku!
Salah Mun-yeong sajakah?
Bukankah En. Moon terhegeh sama kerana dia suka Mun-yeong?
Hingga dia sanggup tinggalkan abangnya di sini?
Dia bawa Mun-yeong bermalam di luar!
Awak cakap dia naif?
Saya rasa elok awak berdua senyap.
Semua ini angkara Ko Mun-yeong!
Moon Gang-tae, dia yang licik!
- Apa? - Apa?
- Apa awak kata?
Wah, awak agak kuat.
Mari makan.
- Baiklah. - Baiklah.
Walaupun fikiran mereka bercelaru,
saya harap mereka tak berlapar.
REHAT PENUH JANGAN GANGGU
Sang-tae.
Kenapa awak selamatkan saya?
Awak patut biar saja saya mati.
Tak guna.
Dia boleh masuk saja. Kenapa tunggu di luar?
Perkataan autisme bermaksud mengasingkan diri.
Gang-tae
menunggu abangnya untuk buka pintu itu dulu.
Macam penunggu.
Dekat pun tak boleh,
pergi pun tak boleh.
Tak ubah seperti penunggu.
Tentu panas berselubung.
Tentu awak rimas nak keluar.
Sekejap.
Berapa hari Putera Sado dikurung dalam peti beras
sebelum dia mati?
Dia mati
sebab kelaparan
atau kerana kepanasan?
Memang sahlah awak berdua ini adik beradik.
Sama-sama degil.
Saya akan bawa adik awak ke pejabat saya.
Buka selimut ini dan hirup udara segar.
Dan pergi ke tandas.
Aduhai.
Makanlah.
Apabila tak berselera, makan ini.
Pernah berlari tiga kaki?
Maksud saya, dua orang berlari bersama dengan sebelah kaki diikat bersama.
Saya pernah cuba ketika hari sukan sekolah anak saya.
Saya selalu terjatuh terlebih dahulu
jadi kami tak berjaya tamatkan perlumbaan.
Awak dan abang awak seperti berlari dengan tiga kaki.
Adakah kami
menghalang satu sama lain?
Tak.
Saling bergantung antara satu sama lain.
Apabila salah seorang hampir terjatuh dan seorang lagi bertahan,
kedua-duanya takkan jatuh.
Cubalah bertahan.
Siapa tahu?
Mungkin abang awak yang akan tolong awak nanti.
Saya fikir
Sang-tae dah lupa.
Dia tak pernah sebut tentang kejadian itu.
Jadi saya fikir dia dah padam dari ingatannya.
Tentu itu yang awak beritahu diri awak.
Kebanyakan individu autistik memiliki ingatan yang luar biasa.
Cuma mereka mengelak daripada meluahkan perasaan
atau cara mereka tunjukkan perasaan berbeza daripada kita.
"Mengelak"?
Jangan mengelak dan cuba hadapinya.
Kembali bertugas semula.
Saya guna sedikit ugutan
dan bekas suami Cik Lee A-reum setuju untuk batalkan saman.
Awak dah terima hukuman disiplin,
ini dah mencukupi.
- Tapi... - Pengganti awak tak tahu buat kerja.
Geram saya. Saya rasa nak pecat saja.
Sakit!
Cik Park! Cik Nam!
Jeong-tae! Jangan gigit orang!
Awak bukan anjing atau buaya!
- Lepas! - Sudah!
Tolonglah lepaskan saya!
En. Moon!
Gang-tae.
Dia buat perangai kerana tak nak makan ubat.
Kenapa susah sangat nak makan ubat?
Awak tak tahukah kita tak boleh paksa?
Dia sengaja buat begitu.
Dia sengaja buat supaya dia boleh gigit jari saya.
- Kenapa? - Saya tak tahu.
Katanya saya mulut tempayan.
Saya beritahu yang lain yang awak dan Cik Ko akan berkahwin...
Bukan jari, tapi mulut awak yang patut dijahit.
JAE-SU
Ini rupanya rasa bertepuk sebelah tangan.
Apabila langsung tak dapat dihubungi,
bagai nak gila rasa risau,
tapi apabila dapat jumpa, saya rasa nak...
Saya dah beri amaran, bukan?
Jangan dekati Ko Mun-yeong.
Saya dah pesan supaya awak beringat setiap kali awak tengok parut itu.
Jae-su.
Saya...
bermimpi.
Saya tinggalkan Sang-tae...
dan mimpi sesuatu yang tak sepatutnya.
Saya tak sedar diri...
untuk mimpikan mimpi begitu.
Aduhai.
Ini semua piza kegemaran awak.
Piza ini sedap dimakan ketika panas.
Tentu sedap.
Sedapnya.
Betul juga.
Tak ada orang jaga kedai.
Saya patut pulang dan bekerja keras.
Pekerja sambilan pun tak ada.
Seronoknya jika saya kembali nanti
semua piza ini habis dimakan.
KO MUN-YEONG
GANG-TAE
HOSPITAL SAKIT JIWA SELAMAT
Muka awak nampak lesu saja.
Seperti buah jujub kering.
- Ada apa? - Awak langsung tak pulang,
jadi saya bawa seluar dalam awak.
Saya tak tahu yang mana satu
jadi saya bawa pelbagai jenis.
Ikut saya.
- Sekejap. - Okey. Saya akan hantar laporan.
Jumpa lagi.
Nampak tak? Mereka bercinta.
Dia bawakan seluar dalam,
tentu betul.
"Pembunuhan Ahli Sihir Barat?
Do Hui-jae".
ADIK BUNUH ABANG
Setelah saya fikir,
lebih baik begini.
Dah masanya awak berhenti hidup seperti seorang tebusan.
"Tebusan"?
Dipaksa hidup seperti tebusan bersama dengan abang awak.
Hentikan saja.
Awak ingin hidup bersama saya.
Awak nak peluk saya
dan habiskan masa bersama saya.
Tak.
Awak boleh bohong,
tapi mata awak
lebih jujur.
Saya...
dah terjaga daripada mimpi.
Apa?
Salah saya.
Saya...
patut fokus kepada Sang-tae saja.
Saya patut jadikan dia dunia saya.
Tapi awak...
Dari awal lagi saya tak patut halang awak.
Ketika awak mengarut tentang takdir, saya patut mengelak.
Kita
bernasib malang.
Jangan berlakon.
Awak cakap saya buat awak ketawa.
Ini nasib malang?
Tolonglah.
Tolong pergi
daripada hidup saya.
Awak cakap awak takkan tinggalkan saya.
- Semua itu... - Ya.
Saya mengarut.
Kerana terlalu gembira dapat bersiar-siar,
jadi saya merepek.
Cukuplah
dengan abang saya seorang.
Itu saja dah cukup sukar buat saya, jadi tolonglah...
Tolonglah
berhenti memporak-perandakan hidup saya.
Berhambus.
Tipu.
Awak sendiri pernah cakap.
Ketika saya suruh awak pergi
ia kedengaran seperti saya meminta sebaliknya.
Kata-kata awak tadi,
kedengaran seperti rayuan
agar saya tak lepaskan awak.
Jangan pergi.
Tak.
Awak
seperti bunga api buat saya.
Pertunjukan bunga api.
Saya dah saksikan dengan gembira jadi
awak boleh lenyap begitu saja.
Saya bukan bunga api, tapi bom!
Jika meletup saya takkan lenyap,
tapi semua akan tercedera!
Rayulah sampai dia buka pintu.
"Sampai dia buka pintu"?
Saya bukannya suami dia.
Salah satu tugas kita adalah untuk pastikan penulis dalam keadaan terbaik.
Kalau macam itu, datanglah sendiri!
Saya sibuk dengan urusan lain,
tapi awak ada banyak masa lapang.
Daripada dilayan seperti sampah,
saya
- akan letak jawatan. - Alamak.
- Ju-ri. - Helo?
En. Lee!
Saya harap dia bankrap.
Dia memang dah bankrap.
- Awak nak ke hospital? - Ya.
Jom saya hantarkan.
Tak apa. Saya naik bas saja.
- Pergilah makan. - Tak apa. Saya dah sudah makan.
Saya cuma perlu kemas sekejap.
Kebetulan mesyuarat saya ditangguhkan.
Kita boleh keluar sekali.
Jom naik kereta saya.
Mari kita dengar lagu.
Awak ada urusan di luar?
Ya. Ada seminar penerbit buku di Seoul.
Dan saya juga perlu
tunjukkan muka kepada yang lain
dan cari peluang perniagaan.
Ini kereta klasik.
Hei, kenapa ini?
Kenapa tiba-tiba saja buat hal?
Hei!
- Saya rasa itu pemanas. - Apa?
Pemanas.
Kereta ini pun tak tahan panaskah? Kenapa ini?
Kereta ini tak apa-apa, bukan?
Sudah tentu. Kereta ini masih berfungsi
dengan elok...
Selamat jalan.
Pandu berhati-hati.
TEKSI
Baru ada peluang untuk keluar bersama.
Dompet saya!
Berhenti!
Ibu?
Ibu!
Ibu Dooly! Brachiosaurus!
- Helo! - Helo!
Brachiosaurus! Besarnya!
Dooly seekor Ceratosaurus... Ceratosaurus.
Tengok ini.
Seekor karnivor.
Dan ibu Dooly pula... Ibu Dooly...
Tengok ini.
Ibu Dooly seekor Brachiosaurus, dinosaur herbivor.
Ciri istimewanya ialah lubang hidung yang terletak di bahagian atas kepalanya.
Sekejap.
Kedua-duanya ibu dan anak, kenapa spesies berbeza?
Soalan... Soalan yang bijak.
Ada rahsia tentang kelahiran Dooly.
- Yakah? - Ya.
Ibu Dooly ialah ibu tiri Dooly.
Palsu... Ibu palsu.
Waktu Dooly masih di dalam telur, telur itu hilang daripada ibu kandungnya.
Dan Brachiosaurus ini temui telur itu
dan besarkan Dooly sendirian.
Itulah andaian yang dibuat oleh peminat Dooly seperti saya.
Walaupun ibu palsu tapi dia baik.
Palsu itu jahat.
Tapi semua ibu baik.
Ibu awak juga seorang yang baik?
Pada saya baik, tapi pada Gang-tae jahat.
Dooly...
Nah.
Berhenti tenung nasi itu. Makanlah.
Ya.
Terima kasih.
Memang betullah apabila orang kata
yang dibenci patut dilayan lebih baik.
Mak cik benci awak.
Sebab itu mak cik sediakan makanan ini.
Awak remukkan hati anak mak cik
dan memilih wanita yang rumit.
Tentulah mak cik benci.
Patutkah mak cik suruh awak pindah?
Jika berjauhan mungkin dia akan lupakan awak.
Beratus kali mak cik fikir.
Patutkah kami pindah keluar?
Mak cik tak yakin
boleh tidur lena jika mak cik halau awak. Jadi lupakan saja.
Hari ini mak cik akan bawa Sang-tae pulang.
Ubati luka di hati awak dulu.
Terima kasih.
Tak perlu berterima kasih.
Jika awak tak jadi menantu mak cik,
pastikan awak dilahirkan semula sebagai anak mak cik.
Bayar budi ini dengan jadi anak yang baik.
Saya tak nak dilahirkan semula.
Jual mahal pula.
Makanlah banyak sikit.
Brachiosaurus.
Ia tak ada air mata.
Tapi namanya "Air Mata tanpa air mata".
Namanya Air Mata yang tak ada air mata.
Seronoknya. Saya suka!
Awak akan pulang, bukan?
Datanglah makan malam ini.
Awak berdua boleh berbaik.
Dia dah mula makan
dan boleh berbual dengan Cik Park.
Bukankah itu maksudnya dia dah okey?
Kita selalu pesan begini kepada pesakit.
"Jika ingin gembirakan orang di sekeliling kita,
gembirakan diri kita dahulu."
Mementingkan diri sendiri tak semestinya jahat.
Jika terlalu sukar, utamakan diri awak dahulu.
Tak mengapa.
Kalau macam itu,
boleh saya
buat permintaan yang mementingkan diri daripada awak?
DOOLY SI DINOSAUR KECIL
Jika awak tak pulang, saya akan buang pita Dooly.
JIKA AWAK TAK PULANG, SIAP AWAK
Tak guna. Dia tak balas.
Saya demam. Tak larat.
Tolong belikan ubat.
Tak guna. Tak balas lagi.
Saya sangat lapar...
Beg plastik ini ada di sini.
Buat sementara waktu ini, Sang-tae akan tinggal di rumah.
Gang-tae minta saya ambil bajunya.
"Rumah"?
Ini bukan "rumah"?
NASI DAGING MALA
ADIK BUNUH ABANG
Sang-tae, saya masuk.
Sang-tae...
Awak tak nak jumpa saya?
Maafkanlah saya.
Saya salah.
Apa?
Apa salah awak?
Apa kesalahan awak?
Kerana melarikan diri selepas awak
terjatuh ke dalam sungai.
Kerana cakap
kata-kata kejam mengharapkan
awak mati.
Kerana...
Kerana selalu
membayangkan bagaimana jika abang saya
seorang yang biasa saja.
Semuanya...
Semuanya salah saya.
Maafkan saya.
Saya...
Saya yang salah.
Jangan buang saya.
Tolong jangan buang saya.
Saya yang salah.
Jangan buang saya.
Maafkan saya.
Jangan buang saya.
Maafkan saya.
Jangan menangis.
Saya pulang dulu.
Awak dah makan?
Di rumah ini cuma ada arak.
Saya memandu.
Jadi?
Saya boleh naik teksi.
Saya tak menakutkan awak lagi?
Takut.
Takut,
benci...
dan saya cemburu.
Saya abang awak.
Betul.
Saya adik awak.
Saya punya.
Moon Gang-tae milik Moon Sang-tae.
Betul.
Saya milik awak.
Saya suka awak.
Walaupun kita baru jumpa,
saya sangat suka kepada awak.
Sangat suka.
Selamat malam.
Saya suka awak juga.
Boleh tahan juga.
Biar saya tampar awak.
- Apa? - Biar saya tampar awak sekali!
Awak
perempuan paling jahat
di seluruh alam semesta.
Waktu kecil dulu,
awak buli budak-budak lain
supaya mereka pulaukan saya.
Kini awak rampas lelaki yang saya suka.
Awak suka tengok saya bersendirian?
Puas hati awak selepas awak berjaya
rampas semuanya daripada saya?
Menyampah betul!
Menyakitkan hati!
- Comel. - Betul.
Saya sangat comel.
Tapi saya yang comel ini dibiarkan
dan kenapa Gang-tae suka awak?
Sebab saya cantik?
Jangan berlagak.
Tak guna.
Satu, dua, tiga!
Saya cakap senyum, bukan menangis.
Senyum.
Ju-ri!
Mun-yeong!
Ju-ri.
- Ju-ri, bangunlah. - Apa? Bisinglah.
Dia cuma mabuk, bukan?
Awak tak pukul dia, bukan?
Saya hampir pukul dia,
tapi dia pengsan dulu.
Berapa banyak dia minum?
Tak boleh jadi. Biar saya dukung dia.
Awak suka dia?
Ya.
Awak suka dia atau saya?
Kenapa ini? Menakutkan saja.
Jawab. Awak suka siapa?
Saya...
suka awak berdua dari sudut berbeza.
Tak.
Siapa yang pertama dan siapa yang kedua?
Mun-yeong.
Kita tak boleh
letak nombor pada manusia.
Perasaan suka, sayang, cinta
setiap satunya berbeza.
Kuning emas,
kuning cair, kuning pucat.
Warna juga berbeza mengikut kecerahan dan rona.
Inikan pula perasaan manusia.
Begitu juga dengan perasaan.
Senang, benci,
mesra, akrab, keinginan.
Berwarna-warni, bukan?
Walaupun berwarna-warni, jika dicampur
akhirnya warna hitam juga.
Setelah tinggal bertiga,
kini awak kembali bersendirian. Apa perasaan awak?
Saya
bosan.
Dan rasa jengkel.
Malam terasa lebih sejuk...
Dan asyik rasa lapar...
Awak tahu apa perkataan untuk rumuskan
semua perasaan awak itu?
Rindu.
Mana telefon saya?
Telefon...
Mana telefon saya?
- Telefon. - Nah.
Aduhai.
Semalam saya tak buat sebarang kesilapan, bukan?
Tak adalah.
Awak cuma muntah dua kali dalam kereta buruk En. Lee.
Itu alasan baik untuk tukar kereta.
Awak tak perlu risau.
Nak minum?
PERHENTIAN BAS
Awak okey?
- Apa? - Awak okey?
Ya.
Kenapa gaya percakapan awak berubah?
Apa?
Baru rasa lega.
- Mana Ju-ri? - Saya akan papah dia.
Barang awak dalam but.
Ju-ri.
Jom.
Moon Gang-tae!
Okey. Mari pulang ke rumah.
Banyakkah awak minum?
Tak guna...
Janganlah menyumpah lagi. Telinga saya hampir berdarah.
Awak sengaja suruh saya ke sana, bukan?
Awak nak saya berbaik dengan Mun-yeong.
Awak minta saya ke sana kerana risau
dia kesunyian?
Awak memang jahat.
Awak tahu tak saya suka awak?
Tahu tak?
Tolong senyap. Awak akan kejutkan semua jiran kita.
Awak cakap jika terlalu sukar, tak mengapa untuk pentingkan diri.
Saya ini tunggulkah?
Kenapa bahasa awak seperti kita kawan rapat?
Hei!
Saya kawan Mun-yeong.
Okey?
Kenapa dengan dia
awak begitu mesra,
tapi dengan saya awak dingin saja?
Awak tahu tak?
Layanan yang sama.
Beri layanan yang sama! Faham?
Okey.
Terima kasih.
Awak tak sihatkah?
Tak. Saya cuma penat.
KO MUN-YEONG
Cuaca panas terik, bukalah penyaman udara.
Tentu awak kepanasan. Awak berpeluh-peluh.
- Ya. Panasnya. - Sekejap.
Panasnya. Ini panas sangat.
Awak demamkah?
Tentu sebab cuaca.
Aduhai.
Mendengar awak tak teragak-agak untuk menyumpah saya,
nampaknya bukan panggilan saya yang awak harapkan.
Mun-yeong.
Saya akan belanja awak makan di restoran mewah malam ini.
Mari makan stik.
Dah lama kita tak makan guna pisau dan garpu.
Kenapa pula?
Awak pun tahu,
hari ini hari apa.
Dia suka?
Ibu Dooly.
Saya hadiahkan patung itu.
Terima kasih kerana ambil berat.
Awak tahu tak?
Ibu Dooly bukan ibu kandungnya.
Sang-tae jarang berkongsi tentang itu.
Kami dah makin rapat.
Baru saya ingat.
Abang awak rapat dengan Pesakit Park Ok-ran?
Tak.
Kenapa?
Saya tanya saja.
Ketika awak bertugas, tolong perhatian dia.
Kebelakangan ini dia tak begitu stabil.
PEMBUNUHAN AHLI SIHIR BARAT
Seolah-olah dia sengaja memprovokasi pesakit-pesakit lain.
Awak
yang nyanyi lagu itu?
Kenapa?
Nak bunuh sekali lagi?
Mati!
Kenapa ini?
Tolong!
- Tolong... - Saya takkan terpedaya lagi! Raksasa!
- Tolong! - Mati!
- Raksasa! - Tolong!
- En. Ko Dae-hwan! - Lepas!
Lepas! Saya perlu bunuh dia!
Atau saya yang akan mati!
- Bertenang! - Dia akan bunuh saya!
Tolong bertenang!
- Bertenang. - Kalau tak, saya akan mati.
Bunuh dia!
Waktu itu saya patut bunuh Mun-yeong juga!
Semua raksasa patut dibunuh!
Tak!
Anak awak bukan raksasa.
Dia bukan raksasa.
Jika tak dibunuh,
awak akan mati.
Jadi, awak sedang baca buku
dan En. Ko tiba-tiba menyerang dan mencekik awak?
Tanpa sebarang sebab?
Ya.
Katanya
saya raksasa.
Raksasa.
Si gila.
Patutkah
saya bunuh dia?
Pesakit Park Ok-ran
memprovokasi Pesakit Ko Dae-hwan dengan menyanyi lagu "Sayangku, Clementine".
Pesakit Ko
panggil Pesakit Park raksasa dan cuba bunuh Pesakit Park?
Saya takkan terpedaya lagi! Raksasa!
Raksasa yang dimaksudkan oleh Ko Dae-hwan adalah
isterinya, Do Hui-jae.
Adakah
dia menganggap Pesakit Park sebagai isterinya?
Sama ada Park Ok-ran
tahu banyak perkara berkenaan Do Hui-jae,
atau mungkin dia ialah Do Hui-jae.
Ada apa awak ke mari?
Mak cik
yang ajak saya datang makan di rumah.
Betul. Awak nak makan apa?
Selamat hari jadi.
Awak bukan ibu baru bersalin,
jadi jika awak minta sup rumpai laut
tentu sebab hari jadi awak.
Anggaplah ini hadiah hari jadi awak.
Makanlah.
Sedap?
Bolehlah.
Baguslah.
Aduhai.
Jangan buat apa-apa lagi! Geram betul!
Oh, Tuhan!
Hei, awak langsung tak hiraukan panggilan dan mesej saya.
Apa awak buat
makan di sini?
Saya nak belanja daging...
Ini sup daging.
Cik Ko, selamat hari lahir.
Saya akan nyanyikan lagu untuk awak.
Okey.
Kenapa awak lahir, kenapa awak lahir
Wajah pun hodoh
Cari nahaskah?
Itu rokok terakhir.
Saya ada sesuatu yang lebih berharga daripada rokok ini.
Nah. Hadiah hari jadi awak.
Apabila diberitahu ini bentuk dua hati yang disatukan,
saya terus pilih yang ini.
Hati awak dan saya.
Amat bermakna, bukan?
Awak menulis dan saya menjual.
Sesuai betul dengan awak.
Aduhai, silau mata saya dibuatnya.
Hadiah ini supaya saya hasilkan karya baru segera, bukan?
Baiklah. Kalau itu yang awak nak.
Apa maksud awak?
Mun-yeong.
Hei, kenapa awak...
Senyap.
Sang-tae! Moon Sang-tae! Kawan! Buka pintu ini!
Saya di luar ini. Buka pintu!
Tak boleh buka.
Jika awak tak keluar, saya pecahkan pintu ini.
Jangan! Jangan pecahkan pintu! Jangan!
Saya patut buat laporan! Berapa nombornya?
Saya bawa gergaji elektrik. Saya serius.
Hubungi 911 untuk laporkan kebakaran.
Hubungi 111 untuk laporkan pengintip.
- Laporan jenayah... - Saya boleh sabar untuk tiga saat saja.
Buka sebelum tiga.
- Satu! - Jangan...
Dua!
- Tiga! - Jangan pecahkan pintu!
Jangan pecahkan pintu!
RUNUT BUNYI GERGAJI
- Nah. - Mang-tae.
Ambillah semula.
Saya pulangkan.
Pulangkan?
Saya tak nak Mang-tae,
tapi Sang-tae.
Saya nak Sang-tae.
Senyuman palsu.
Sungguh. Saya bosan tanpa kawan baik saya.
Tipu.
Saya datang untuk jemput awak.
Tipu.
Sebenarnya,
hari ini hari jadi saya.
Tipu! Awak tipu!
Saya nak kawan baik sebagai hadiah.
Tipu.
Awak alat pengesan penipuankah?
Tipu! Jangan tipu!
Tipu! Awak tipu!
Orang yang menipu orang jahat!
Penipu! Kata keluar sendirian.
Kata keluar sendirian.
Kawan baik tak berahsia.
Tapi awak pergi berdua saja.
Tak perlu lagi!
Tak perlu karavan lagi!
Saya tak perlu karavan! Tak perlu!
Tak perlu!
Sang-tae.
Orang yang benar-benar jahat
ialah orang yang enggan mempercayai.
Tak!
Awak tahu kisah Budak Penggembala?
Awak nampak tak sihat.
Apa kata saya beri suntikan saja?
Tak apa.
Ini dah cukup.
Budak penggembala yang sentiasa berbohong.
Budak penggembala sering berbohong kepada penduduk kampung,
katanya serigala datang menyerang.
Awak tahu kenapa dia buat begitu?
Tentu sebab dia kebosanan.
Salah.
Dia kesunyian.
Dia buat begitu kerana dia terlalu kesunyian.
- Apa yang berlaku? - Dia dipukul oleh Pesakit Park.
- Apa? - Tadi
ketika diserang di taman,
katanya dia tercicir sesuatu dan minta saya tolong carikan,
jadi saya keluar...
Dia dihentak dengan seketul batu.
Dia pengsan buat seketika.
Macam mana dengan Pesakit Park?
Apa patut kita buat? Nampaknya dia dah larikan diri.
Hubungi balai polis berdekatan. Cepat!
- Cepat. - Baiklah.
Itu saja? Ada dia cakap apa-apa?
Katanya hari ini hari yang amat penting.
Saya terdengar dia mengomel dia perlu jumpa seseorang.
Hari ini hari yang amat penting.
- Jika - Dapat?
Penulis Do Hui-jae tak mati tapi
- menghilangkan diri... - En. Moon!
- Kita boleh sahkan satu perkara. - Tak!
- Dia pasti akan kembali - Tak!
untuk jumpa anak atau suaminya.
Tak!
Budak penggembala
berbohong kerana kesunyian.
Tapi apabila serigala benar-benar muncul,
tak siapa datang untuk membantunya.
Seandainya ada walau seorang
yang mempercayai kata-katanya dan datang membantu,
budak penggembala takkan mati.
Selamat hari jadi
Ko Mun-yeong.
Mun-yeong.
Saya rasa
saya dah mula hidup normal.
Awak pun orang dewasa, bukan?
Orang dewasa macam Ko Gil-dong yang boleh terima orang lain dalam keluarga.
- Gang-tae saya punya. - Gang-tae milik Gang-tae.
Awak tak boleh ambil Gang-tae! Tak boleh!
Dia buat banyak pembedahan plastik.
Perangai dia memang pelik.
Saya pun nak abang macam awak!
Gang-tae...
Gembira.
Gang-tae gembira.