NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
„Mój brat…
Chcę, żeby umarł!”
Chcę,
żeby mój brat umarł!
„Chcę, żeby mój brat umarł!
Chcę, żeby mój brat umarł”.
Tak mówiłeś.
Mówiłeś mamie codziennie, że chcesz, żebym umarł.
Dlatego wepchnąłeś mnie wtedy do rzeki.
Wołałem o pomoc.
Krzyczałem… Wołałem o pomoc,
a ty uciekłeś.
Zostawiłeś mnie i uciekłeś.
Chciałeś, żebym umarł. Codziennie…
- Chciałeś mnie zabić. - Nie…
Wszyscy.
Słuchajcie!
On chce zabić starszego brata!
- Nie. - Słuchajcie!
Nie…
On chce zabić starszego brata!
Słuchajcie!
On chce…
- On chce zabić starszego brata! - Nie…
Słuchajcie, on chce zabić starszego brata!
Sang-tae. Znasz opowieść Król z oślimi uszami?
On chce zabić starszego brata!
Słuchajcie!
On… On chce…
Słuchajcie!
Słuchajcie wszyscy!
On chce zabić starszego brata!
Nie…
- Słuchajcie! - Nie, to nieprawda.
- Mój młodszy brat chce mnie zabić! - Nieprawda.
Nie, Sang-tae. To nieprawda.
ROZDZIAŁ 10 DZIEWCZYNA, KTÓRA WOŁAŁA O POMOC
NA ŚRODKACH USPOKAJAJĄCYCH NIE PRZESZKADZAĆ
Zasnął?
Tak.
Dostał środki uspokajające i zasnął.
Może zostanie tu na jakiś czas?
Nie wymaga hospitalizacji.
Tylko trochę się nim zajmiemy.
Dobrze.
Będzie spał przez jakiś czas.
Wyjdź na zewnątrz i się przewietrz.
Hej, dokąd idziesz?
Jak daleko masz zamiar iść?
Bolą mnie stopy.
Gang-tae!
Miałeś się do mnie nie odwracać plecami!
To twoja wina,
bo masz takie szerokie plecy.
Nie jesteś głodny?
Dwie stacje kolejowe stąd
- podają pyszny udon. - Ko Mun-yeong.
Nie idź za mną.
Pasujemy do siebie. Powinniśmy iść razem.
Wracaj do domu.
Muszę być ze swoim bratem.
Nie zrobiłeś nic złego.
Twój brat miał pecha
i wpadł wtedy do rzeki.
Gang-tae! Pomocy!
Gang-tae! Help!
Byłeś tchórzem, ale nie byłeś zły.
Uciekłeś, ale ostatecznie
wróciłeś i uratowałeś brata.
Jesteś niewinny.
Uciekłem,
bo naprawdę chciałem,
żeby umarł.
Sang-tae to wie.
Ty
tak samo.
Co o mnie wiesz?
Dlaczego tak się zachowujesz?
Hipokryta.
Nie jestem niewinny.
Czyli
poświęcisz całe życie bratu,
żeby odkupić swoje winy?
Dlaczego
uratowałaś mnie
z tej rzeki?
Powinnaś dać mi umrzeć.
Gdybym wtedy umarł,
nie musiałbym tak żyć.
Wołałem go.
Ale odszedł.
Porzucił mnie.
Zostawił mnie samego
i poszedł daleko.
Chciał zabić swojego brata.
Podobno wepchnął go do rzeki.
Nie oceniaj książki po okładce.
Nic dziwnego,
że ma taki złowieszczy uśmiech.
Widziałam to.
- Co? - Widziałam to
w jego oczach.
Jest okrutnym facetem, który potrafi zabić.
- Ale jest przystojny. - Olej ją. Plecie bzdury.
Tak, jest.
Co z tego, że jest przystojny?
Ty szurnięta szamanko!
- Jeong-tae! - Uważaj, co mówisz!
Rety.
Wytrzyj buzię.
Pan Joo Jeong-tae świetnie celował
w ludzi gaśnicą.
Chyba naprawdę był kiedyś strażakiem.
Gaśnica jest do ognia, nie do ludzi.
Nie słyszałeś, co powiedział?
Ten bałagan jest przez to, co mówiliśmy.
Uważajmy, co mówimy.
Nie rozmawiajmy o panu Moonie.
Rety.
- Pani Park. - Tak?
To dokumenty z terapii pani Park Ok-ran, o które pani prosiła.
Dziękuję.
Skąd to nagłe zainteresowanie nią?
Ostatnio ma duże wahania nastroju.
I jej afekt jest inny niż zwykle.
AFEKT: EKSPRESJA EMOCJI
Chcę sprawdzić, czy jest jakiś konkretny powód.
GABINET TERAPEUTYCZNY
Dobrze się pani czuje w szpitalu?
Mam pytanie.
Śmiało.
Naprawdę chciał go zabić?
Słucham?
Ten opiekun chciał zabić swojego brata?
Nie, między nimi doszło do nieporozumienia.
Pani Park.
Dlaczego Otello…
zabił swoją żonę?
Przez nieporozumienie.
Mam twoją torbę.
Sang-tae, śpisz?
Nie jesteś głodny?
Trochę tu pusto, prawda?
Przeniosę cię na oddział, gdy zwolni się pokój.
A jeśli chcesz wrócić do domu…
Nie. Nie chcę wracać do domu.
Dobrze, możesz tu trochę zostać.
Daj znać, jeśli czegoś potrzebujesz.
Dobrze?
Rety, cały dzień jest niedostępny.
Zaraz oszaleję.
Jeszcze jedna osoba przechodzi załamanie nerwowe.
Mam tam pójść?
Nie pomożesz Mun-yeong.
Mówię o Moon Sang-tae.
Hej.
Bóg wie, kiedy zacznie pisać nową książkę,
a teraz wplątała się w ich konflikt.
Czemu martwisz się o starszego brata?
Nie wierzę!
Ciebie interesują tylko pieniądze.
Coś ty powiedział?
Rodzice dobrze cię nazwali.
„Sang-in” znaczy handlarz. Interesuje cię tylko kasa!
A twoje imię znaczy, że masz pecha.
Rodzice poszli do centrum imion i zapłacili za moje 300 000 wonów.
Mój pradziadek walczący o nasz kraj nadał mi to imię!
Przestańcie.
Martwię się, bo nie wiem, czy mój przyjaciel żyje.
Ty martwisz się o sprzedaż książek.
Gdyby Ko Mun-yeong nie namówiła go na wycieczkę,
to by się nie wydarzyło.
Do tanga trzeba dwojga.
Pojechał z nią, bo chciał.
Zostawił tu brata samego
i spędził noc z Mun-yeong.
Pojechał z nią, bo na coś liczył.
Zamknijcie się.
To wszystko wina Ko Mun-yeong!
Moon Gang-tae jest tym przebiegłym!
- Mówisz serio? - Serio?
- Żartujesz? - I kto to mówi?
Rety. Ćwiczyłeś?
Zjedzmy.
- Dobrze. - Dobrze.
Wiem, że mają dużo na głowie.
Ale mam nadzieję, że coś zjedli.
NA ŚRODKACH USPOKAJAJĄCYCH NIE PRZESZKADZAĆ
Sang-tae.
Dlaczego uratowałaś mnie z tej rzeki?
Powinnaś dać mi umrzeć.
Co za dupek.
Czemu siedzi tutaj, zamiast wejść do środka?
Gdy ktoś ma autyzm, zamyka się przed całym światem.
Gang-tae czeka,
aż Sang-tae otworzy te drzwi.
Jest jak uwięziony duch.
Nie podejdzie do ciebie.
Ale też nie odejdzie.
Jest jak duch, którego uwięziono.
Pewnie ci tam gorąco.
Doprowadza cię to do szału, no nie?
Chwileczkę.
Jak długo książę Sado umierał
w skrzyni z ryżem?
Nie pamiętam, czy umarł
z głodu
czy przez gorąco.
Jesteście
bardzo upartymi braćmi.
Zabiorę twojego brata na górę.
Wyjdź i zaczerpnij świeżego powietrza.
I idź do łazienki.
Rety.
Zjedz to.
To najlepsze, gdy nie masz apetytu.
Biegałeś kiedyś na trzy nogi?
Dwie osoby mają związane nogi i razem biegną.
Biegałem tak parę razy na zawodach w szkole syna.
Ale zawsze pierwszy upadałem.
Nigdy nie dobiegliśmy do mety.
Ty i twój brat biegniecie na trzy nogi.
Myśli pan,
że opóźniamy się nawzajem?
Nie.
Obaj na sobie polegacie.
Jeśli jedna osoba będzie silna, gdy druga się potknie,
to nigdy razem nie upadniecie.
Postaraj się być silnym.
Kto wie?
Sang-tae może ci kiedyś pomoże.
Myślałem,
że Sang-tae o wszystkim zapomniał.
Nigdy nie wspominał tamtego dnia.
Myślałem, że usunął go z pamięci.
Chciałeś w to wierzyć.
Ale większość osób z autyzmem ma bardzo dobrą pamięć.
Albo unikają emocji,
albo okazują je inaczej niż my.
„Unikają”?
A trzeba się z nimi zmierzyć.
Wróć do pracy.
Były mąż pani Lee A-reum powiedział,
że wycofa oskarżenie po tym, jak go zaszantażowałem.
Byłeś zawieszony na parę dni.
To w zupełności wystarczy.
- Naprawdę… - Potrzebuję cię tu, bo chłopak,
który cię zastępuje, jest straszny. Chyba go zwolnię.
Boli!
Pani Park! Pani Nam!
Hej, dość. Jeong-tae. Nie wolno gryźć ludzi.
Nie jesteś psem ani krokodylem.
- Rety, przestań, proszę. - Wystarczy.
To naprawdę boli! Puść!
Pan Moon.
Gang-tae.
Nie chciał wziąć lekarstwa.
Jest pacjentem. Musi je brać.
Nie zmuszaj pacjentów do lekarstw.
Zrobił to celowo.
Zwabił moje palce do swoich ust, żeby je ugryźć.
- Czemu to zrobił? - Nie wiem.
Obwinia mnie.
Mówi, że to dlatego, że powiedziałem o twoim ślubie z panią Ko…
Powinienem zaszyć ci buzię, a nie palec.
JAE-SU
Czyli tak wygląda nieodwzajemniona miłość.
Gdy olewałeś moje telefony,
martwiłem się i strasznie się wkurzyłem.
Ale teraz cię widzę i nie umiem się na ciebie złościć.
Ostrzegałem cię, prawda?
Kazałem ci unikać Ko Mun-yeong.
Kazałem ci pamiętać o bliźnie, którą ci zrobiła.
Jae-su.
Ja…
miałem sen.
Powinienem skupić się na bratu.
Ośmieliłem się marzyć o niemożliwym.
Powinienem znać swoje miejsce.
Marzyłem o niemożliwym.
Rety.
Ma twoje wszystkie ulubione dodatki.
Trzeba jeść, póki jest ciepła.
Wygląda przepysznie.
Niesamowicie pachnie.
Rety.
Nie mogę na długo zostawiać restauracji.
Muszę wracać i sprzedać dużo pizz.
Nawet nie mam pomocnika.
Będzie miło wrócić tutaj
i zobaczyć puste pudełko.
KO MUN-YEONG
GANG-TAE
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
Wyglądasz na wykończonego.
Jak zasuszona pestka daktyla.
- Co tu robisz? - Dawno nie było cię w domu,
więc przyniosłam ci bieliznę.
Slipki, bokserki, stringi i figi.
Nie wiem, co lubisz. Kupiłam wszystko.
Chodź ze mną.
- Muszę… - Zajmę się twoim raportem.
Cześć.
Widzisz? Są parą.
Przyniosła mu bieliznę,
więc nie ma wątpliwości.
„Morderca czarownicy z zachodu
autorstwa Do Hui-jae”.
MŁODSZY BRAT ZABIJA STARSZEGO BRATA
Przemyślałam to
i tak będzie najlepiej.
Musisz przestać zgrywać zakładnika.
„Zakładnika”?
Nie chcę, żebyś spędził całe życie,
zajmując się bratem.
Wiem, że chcesz żyć ze mną.
Chcesz mnie przytulić
i się ze mną dobrze bawić.
Nie.
Twoje usta umieją kłamać.
Ale twoje oczy
nie potrafią.
Obudziłem się…
ze swojego snu.
Co?
To moja wina.
Powinienem…
skupić się na bracie.
Powinien być dla mnie wszystkim.
Ty mnie rozproszyłaś.
Nie powinienem był cię zatrzymywać.
Powinienem unikać cię, odkąd powiedziałaś o przeznaczeniu.
Łączy nas
niefortunna relacja.
Przestań udawać.
Mówiłeś, że cię rozweselam.
To nie niefortunna relacja.
Zrób coś dla mnie.
Zniknij
z mojego życia.
Obiecałeś, że mnie nie zostawisz.
- Czy to… - Tak.
To było kłamstwo.
Pierwszy raz dobrze się bawiłem. Poniosło mnie
i palnąłem głupotę.
Mój brat
sprawia dużo kłopotów.
Ciężko mi z nim, więc proszę…
Proszę…
Nie mieszaj w moim żałosnym życiu.
I spadaj.
Kłamiesz.
Pamiętasz, co mi powiedziałeś?
Że gdy mówiłam ci, żebyś spadał,
brzmiało to, jakbym błagała cię, żebyś został.
To, co powiedziałeś,
brzmiało, jakbym miała
przy tobie zostać.
Nie odchodź.
Nie.
Byłaś dla mnie
jak petarda.
Jednorazowa.
Zabawiłem się, więc pora,
żebyś zniknęła z mojego życia.
Nie jestem petardą! Jestem bombą!
Nie znikam, gdy wybuchnę!
Wybucham i wszystkich zabijam!
To zostań, aż otworzą się drzwi.
„Aż otworzą się drzwi”?
Jestem jakąś rzeźbą czy co?
Dopilnowanie, żeby pisarka była cała i zdrowa, to twój obowiązek.
To sam to zrób.
Jak śmiesz? Jestem zajęty,
a ty nie masz nic do roboty.
Jeśli ma pan mnie traktować jak bezwartościowy chłam,
no to wolę
- odejść. - Rety.
- Ju-ri. - Halo?
Panie Lee?
Obyś zbankrutował.
Już to zrobił.
- Idziesz do pracy? - Tak.
Chodź. Podrzucę cię.
Nie, pojadę autobusem.
- Dokończ śniadanie. - Skończyłem jeść.
Muszę tylko posprzątać.
Mam trochę czasu przed spotkaniem,
więc podrzucę cię po drodze.
Pozwól mi się podwieźć.
Posłuchajmy czegoś.
Wyjeżdżasz dokądś dzisiaj?
Tak, mam w Seulu seminarium dla wydawców.
Muszę pokazać ludziom z branży,
że ja, Lee Sang-in, mam się dobrze.
I może porobię jakieś interesy.
To klasyczne auto.
Hej, co dziś z tobą?
Co im odbiło?
Hej.
- Włączyło się ogrzewanie. - Co?
Ogrzewanie.
Rety, to przez ten upał? Co z tym autem?
Nic nam nie będzie, prawda?
No jasne. Bez problemu
mogę prowadzić to auto…
Uważaj na siebie, Ju-ri.
Proszę się o nią zatroszczyć.
Miałem szansę spędzić z nią czas sam na sam.
Mój portfel. Nie, mój portfel!
Stój!
Mama?
To mama.
Mama Dooly’ego. Brachiozaurzyca!
- Cześć! - Cześć! Rety!
Brachiozaurzyca. Ale wielka!
Dooly to ceratozaur.
Spójrz.
Jest mięsożercą.
A mama Dooly’ego…
Zobacz tutaj.
Mama Dooly’ego to brachiozaurzyca, roślinożerca.
Ma nozdrza na czubku głowy. To jedna z ich cech.
Chwila.
To mama i syn. Czemu są z innych gatunków?
No tak… Dobre pytanie.
Z urodzinami Dooly’ego wiąże się tajemnica.
- Serio? - Tak.
Mama Dooly’ego była macochą.
To znaczy była fałszywą mamą.
Prawdziwa mama Dooly’ego straciła jajko, zanim Dooly się wykluł.
Brachiozaurzyca znalazła jajko, wysiedziała je
i sama wychowała Dooly’ego.
Tak podejrzewam ja i inni fani tej kreskówki.
Była dobrą mamą, mimo że była fałszywa.
Zgadza się. Fałszywe rzeczy są złe,
ale wszystkie mamy są dobre.
Twoja mama była dobra?
Była dobra dla mnie, ale zła dla Gang-tae.
Dooly…
Proszę.
Przestań gapić się na jedzenie i jedz.
Dobrze.
Dziękuję.
Podobno mamy być dobrzy dla tych, których nienawidzimy.
Zgadzam się z tym powiedzeniem.
Nienawidzę cię.
Dlatego przyrządziłam ci tę ucztę.
Odrzuciłeś moją córkę
i zakochałeś się w innej dziewczynie.
Jak mam cię nie nienawidzić?
„Kazać im się wyprowadzić?
Jeśli nie będzie go widziała, to jej przejdzie i o nim zapomni”.
Cały czas się zastanawiam.
Mamy się wynieść?
Raczej nie będę mogła
spać spokojnie w nocy, bo będę się o was martwić. Więc nie.
Zabiorę dziś do domu Sang-tae,
a ty weź się w garść.
Dziękuję.
Nie musisz mi dziękować.
Skoro nie będziesz moim zięciem,
w następnym życiu bądź moim synem.
Będziesz dobrym synem i się mi odpłacisz.
Nie chcę się odradzać.
Nie komplikuj.
Zjadaj, dobrze?
Brachiozaurzyca.
Nie ma łezki.
Ale nazwę ją „Łzawa bez łez”.
Łzawa bez łez.
Ale jestem szczęśliwy!
Wrócisz dziś do domu?
Przyjdź na kolację.
I pogódź się z Sang-tae.
Dużo zjadł. Widziałam też,
jak długo rozmawiał z panią Park.
To znaczy, że już nie jest zły, tak?
Zawsze mówimy tak pacjentom.
„Jeśli chcesz, by ludzie wokół ciebie byli szczęśliwi,
sam musisz odnaleźć szczęście”.
Bycie samolubnym nie zawsze jest złe.
Myśl o swoim szczęściu, gdy coś jest zbyt trudne.
To nic złego.
To czy mogę
poprosić cię
o samolubną przysługę?
DOOLY MAŁY DINOZAUR
Wracaj do domu, bo skasuję kasety z Doolym.
MASZ PRZERĄBANE, JEŚLI NIE WRÓCISZ DO DOMU
Cholera. Znów mnie olewa.
Mam gorączkę. Jestem bardzo chora.
Kup mi jakieś lekarstwo.
Cholera. Nadal mnie olewa.
Umieram z głodu…
To już tu było.
Sang-tae jakiś czas pomieszka z nami w domu.
Kazał przynieść mi parę rzeczy.
„Domu”?
Czyli to nie był jego dom?
MALA WOŁOWINA Z RYŻEM
MŁODSZY BRAT ZABIJA STARSZEGO BRATA
Sang-tae, wchodzę.
Sang-tae.
Będziesz mnie unikał?
Wybacz mi, proszę.
Przepraszam.
Za co?
Dlaczego ci przykro?
Za co przepraszasz?
Za to, że uciekłem,
gdy wpadłeś do wody.
I że mówiłem,
że chciałbym, żebyś umarł.
To było podłe.
I że chciałem…
Że chciałem
mieć normalnego brata jak inne dzieci.
Że często o tym marzyłem.
Po prostu… za wszystko.
Przepraszam za wszystko.
Przepraszam.
Wybacz mi.
Przepraszam.
Bardzo…
Bardzo przepraszam.
Nie porzucaj mnie.
Nie zostawiaj mnie, Sang-tae.
Przepraszam za wszystko.
Nie zostawiaj mnie.
Przepraszam.
Nie zostawiaj mnie.
Przepraszam.
Naprawdę przepraszam.
Przepraszam…
Nie płacz.
Przepraszam…
Nie płacz.
Wychodzę.
Hej, zjadłaś kolację?
Nie dam ci jedzenia, ale mam wino.
Przyjechałam autem.
I co z tego?
Dobra, wrócę taksówką.
Już się mnie nie boisz?
Boję.
Boję się ciebie
i cię nienawidzę.
I jestem zazdrosna.
Jestem twoim starszym bratem.
Zgadza się.
Jestem twoim młodszym bratem.
Jesteś mój.
Moon Gang-tae należy do Moon Sang-tae.
Tak.
Jestem cały twój.
Lubię cię.
Poznaliśmy się dzisiaj,
ale bardzo cię lubię.
Bardzo cię lubię.
Słodkich snów.
Też cię lubię, Sang-tae.
Umiesz wypić.
Daj mi się walnąć w twarz.
- Co? - Daj mi się walnąć w twarz, mówię!
Bo widzisz,
jesteś największą suką
w całym wszechświecie.
Gdy byłyśmy małe,
gnębiłaś moich znajomych
i zrobiłaś ze mnie wyrzutka.
Potem ukradłaś mi faceta, do którego coś czuję.
Lubisz patrzeć, jak zostaję sama?
Ukradłaś mi jedną rzecz, którą chciałam, wiedząc, że nic nie mam.
Zadowolona? Suko.
Ty podła suko!
Jesteś cholernie podła!
- Jesteś urocza. - Tak, to prawda.
Jestem zajebiście urocza.
Skoro jestem taka urocza,
czemu Gang-tae woli ciebie?
Bo jestem ładna?
Wal się.
Ty cholerna…
Raz, dwa, trzy.
Uśmiech. Nie płacz.
Uśmiech.
Ju-ri!
Mun-yeong!
Ju-ri?
- Ju-ri, obudź się. - Co? Cholera.
Jest tylko pijana, prawda?
Nie mów, że ją uderzyłaś.
Prawie to zrobiłam,
ale straciła przytomność.
Ile wypiła?
Źle wygląda. Zaniosę ją.
Lubisz ją?
Tak.
Bardziej lubisz ją czy mnie?
Co z tobą? Przerażasz mnie.
Odpowiedz. Kogo lubisz bardziej?
Cóż…
Lubię was obie, ale inaczej.
Nie o to pytałam.
Która ma pierwsze miejsce, a która drugie?
Mun-yeong.
Gdy mówisz o ludziach,
nie możesz ich tak numerować.
Możesz lubić i troszczyć się o ludzi
na różne sposoby.
Pomyśl o różnych odcieniach żółci.
Jest jaskrawa, musztardowa i matowa.
Ten sam kolor przybiera różne nazwy w zależności od nasycenia.
Tak samo ludzkie emocje,
jak sympatia.
Czułość, nienawiść,
miłość, przyjaźń i pożądanie.
Są jak tęcza.
Ale gdy się je zmiesza,
robią się czarne.
Przywykłaś do mieszkania z chłopakami.
A jak się czujesz teraz, gdy jesteś sama?
Jestem
znudzona.
Dostaję nagłych napadów drażliwości
i jest mi zimno w nocy.
Częściej jestem głodna.
Jest jedno wytłumaczenie tych emocji.
Wiesz jakie?
Tęsknisz za nim.
Tęsknię za nim.
Gdzie mój telefon?
Mój telefon.
Gdzie się podział?
Rety, gdzie on jest?
- Mój telefon… - Proszę.
Dzięki.
Mam nadzieję, że nie zrobiłam w nocy nic głupiego.
Nie zrobiłaś.
Dwa razy obrzygałaś gruchota pana Lee,
ale to dobry powód, żeby go zezłomować,
więc nic się nie przejmuj.
Chcesz trochę?
AUTOBUS
Nie boli cię brzuch?
- Słucham? - Nie masz kaca?
Nie.
Co tak swobodnie ze mną rozmawiasz?
Co?
W końcu mogę oddychać.
- Gdzie Ju-ri? - Zaniosę ją.
Weź rzeczy z bagażnika.
No dobra, Ju-ri.
Chodź.
Moon Gang-tae.
Chodź, Ju-ri. Idziemy do domu.
Dużo wypiła?
Ty cholerny…
No dobra. Już nie przeklinaj, proszę… Zaraz uschną mi uszy.
Specjalnie mnie tam wysłałeś.
Żebym pogodziła się z Ko Mun-yeong.
Pewnie martwiłeś się, że siedzi tam sama.
Dlatego mnie tam wysłałeś?
Ty draniu.
Nie wiesz, że coś do ciebie czuję?
Wiesz czy nie?
Ucisz się, proszę. Obudzisz wszystkich sąsiadów.
Miałem myśleć o swoim szczęściu, gdy coś jest zbyt trudne.
Masz mnie za jakieś popychadło, gnojku?
Czemu tak swobodnie ze mną rozmawiasz?
Hej!
Mun-yeong i ja jesteśmy koleżankami.
Jasne?
Czemu mówisz do niej zawsze… „Hej!”
Tak do niej mówisz.
A ze mną rozmawiasz tak grzecznie.
O co biega? Kretynie!
Mów do mnie swobodnie.
Rób, co mówię, dupku!
Dobrze.
Dzięki.
Źle się czujesz?
Dobrze. Jestem tylko zmęczony.
KO MUN-YEONG
Ale upał. Nie mogą włączyć klimy?
Też ci tak gorąco? Cały jesteś spocony.
- Tak, niezły upał. - Czekaj.
Rety, jesteś rozpalony. Jesteś gorący jak koc elektryczny.
Źle się czujesz?
To przez ten upał.
Rety.
Przeklinasz mnie, gdy tylko odbierzesz telefon.
Czekałaś na telefon od kogoś innego.
Mun-yeong.
Zabiorę cię dziś na kolację do wytwornej restauracji.
Zjemy wołowinę.
Pokroimy steki. Dawno tego nie robiliśmy.
Jak to dlaczego?
Dzisiaj jest
ten dzień, no wiesz. To ten dzień.
Lubi mamę?
Mamę Dooly’ego.
Dałam ją Sang-tae w prezencie.
Dziękuję za opiekę nad nim.
Wiesz co?
Mama Dooly’ego to jego przybrana mama.
Sang-tae nie mówi o tym wszystkim.
Sang-tae i ja zbliżyliśmy się do siebie.
Swoją drogą, wiesz,
czy jest blisko pani Park Ok-ran, tej pacjentki?
Nie.
Skąd to pytanie?
Byłam ciekawa.
Miej ją na oku podczas swojej zmiany.
Jest trochę niestabilna.
MORDERCA CZAROWNICY Z ZACHODU
Wydaje mi się, że celowo prowokuje innych pacjentów.
Ta piosenka.
Nuciłaś tę piosenkę?
A co?
Znów mnie zabijesz?
Giń. Umrzyj!
Dlaczego to robisz?
Pomocy!
- Już mnie nie oszukasz, potworze! - Pomocy…
- Pomocy! - Giń.
- Ty potworze! - Pomocy!
- Panie Ko! - Zostaw!
Puść mnie! Muszę ją zabić!
Bo inaczej sam zginę!
- Proszę się uspokoić. - Umrzyj, mówię!
Proszę się uspokoić.
- Spokój. - Jeśli jej nie zabiję, to zginę. Umrzyj!
Muszę ją zabić!
Muszę zabić tę kobietę.
Powinienem wtedy zabić też Mun-yeong.
Trzeba zabić wszystkie potwory!
Nie!
Pana córka nie jest potworem.
Nie jest potworem.
Jeśli jej nie zabijesz,
to zginiesz.
Czyli czytała pani książkę.
Podszedł do pani pan Ko i zaczął panią dusić?
Bez powodu?
Zgadza się.
Nazwał mnie
potworem.
Potworem.
Ten szurnięty drań.
Powinnam
go zabić?
Czyli Park Ok-ran
sprowokowała Ko Dae-hwana, nucąc „Oh My Darling, Clementine”.
Ko Dae-hwan
nazwał ją potworem i usiłował ją zabić.
Już mnie nie oszukasz, potworze!
Osobą, którą nazywa potworem,
jest Do Hui-jae, jego żona.
Czyli
wziął panią Park Ok-ran za swoją żonę?
Albo ona wie
dużo o Do Hui-jae, albo…
Park Ok-ran to Do Hui-jae.
Co cię tu sprowadza?
Mówiła pani,
że mogę wpaść na kolację.
Mówiłam. Co chcesz zjeść?
Najlepszego.
Nie urodziłaś dziecka,
a zażyczyłaś sobie zupę z wodorostów,
więc to twoje urodziny.
To mój prezent dla ciebie.
Zjadaj.
Smakuje ci?
Niezła.
Cieszę się.
Ojejku.
Zostaw mnie w spokoju. Rety, ale z ciebie utrapienie.
O rany, co do…
Czemu ignorujesz moje telefony i wiadomości?
Czemu do cholery
jesz tutaj kolację?
Chciałem kupić ci stek…
W tej zupie jest wołowina.
Wszystkiego najlepszego, pani Ko.
Zaśpiewam coś, żeby uczcić urodziny pani Ko.
Jasne.
Po co się rodziłaś?
Ty brzydka
Chcesz umrzeć?
Cholera. Ostatni.
Dam ci coś jeszcze bardziej cennego.
Niespodzianka! To prezent urodzinowy.
Powiedzieli, że ten wisiorek to dwa złączone ze sobą serca,
więc od razu go kupiłem.
Nasze serca złączone razem.
Idealne dla nas, prawda?
Piszesz książki, a ja je sprzedaję.
Rety. Idealnie do ciebie pasuje.
Ojejku. Jesteś oszałamiająco piękna, Mun-yeong.
Tak chcesz mnie zmobilizować do napisania kolejnej książki?
Dobra, rozumiem. To ja się zbieram, skoro nalegasz.
Hej, o czym ty mówisz?
Mun-yeong.
Hej, czemu…
Zostań tam.
Sang-tae, Moon Sang-tae! Otwórz, przyjacielu.
To ja. Otwórz.
Nie, nie mogę…
Jeśli mnie nie wpuścisz, wyważę drzwi.
Nie. Nie wyważaj drzwi. Nie rób tego.
Wezwę policję. Jaki to numer?
Mam ze sobą piłę. Nie żartuję.
Rety. To numer na straż.
To numer, żeby zgłosić szpiega.
- Żeby zgłosić przestępstwo… - Czekam trzy sekundy.
Lepiej wcześniej otwórz.
- Raz. - Nie…
Dwa.
- Trzy! - Nie włamuj się!
Nie wyważaj drzwi.
EFEKTY DŹWIĘKOWE PIŁA ŁAŃCUCHOWA
- Masz. - To Mang-tae.
Weź go sobie.
Oddaję go.
Oddajesz go?
Zamiast Mang-tae
mogę Sang-tae?
Chcę Sang-tae.
To sztuczny uśmiech.
Nie, jest prawdziwy. Nudzę się bez ciebie, przyjacielu.
Kłamiesz.
Przyszłam po ciebie.
Kłamiesz.
Prawdę mówiąc,
dziś mam urodziny…
Kłamiesz. Okłamujesz mnie.
Chcę spędzić z tobą czas w ramach prezentu.
Kłamiesz.
Jesteś wykrywaczem kłamstw czy co?
Przestań mnie okłamywać!
Kłamiesz!
Kłamanie jest złe. Tylko źli ludzie kłamią.
Kłamczucha. Mówiła, że będzie sama.
Tylko sama.
Przyjaciele nie mają przed sobą tajemnic,
a oboje pojechali się zabawić beze mnie.
Nie potrzebuję go.
Nie chcę już kampera.
Nie chcę kampera. Nie potrzebuję go!
Nie potrzebuję!
Sang-tae.
Złą osobą jest ta,
która nie wierzy w to, co mówią inni.
Mylisz się. Nie.
Znasz bajkę Chłopiec, który wołał o pomoc?
Kiepsko wyglądasz.
Weź kroplówkę zamiast lekarstwa.
Nie trzeba.
To wystarczy.
Pastuszek cały czas kłamał.
Ciągle okłamywał mieszkańców wioski,
że pojawił się prawdziwy wilk.
Wiesz, czemu chłopiec tak ich oszukiwał?
Bo się nudził, to oczywiste.
Źle.
Bo był samotny.
Robił to, bo był samotny w górach.
- Co się stało? - Pani Park Ok-ran walnęła go w głowę.
- Co? - No bo…
Powiedziała, że zgubiła
coś ważnego w ogrodzie. Poprosiła, żebym pomógł jej szukać.
Poszedłem z nią i…
Wzięła kamień i walnęła go w głowę.
Zemdlał, dopiero teraz się ocknął.
Co z panią Park Ok-ran? Gdzie jest?
Co zrobimy? Chyba uciekła.
Dzwońcie na policję. Szybko.
- Chodź. - Dobrze.
Mówiła coś więcej?
Mówiła, że dziś jest ważny dzień.
Mamrotała coś, że musi się z kimś spotkać.
Dziś jest dla mnie ważny dzień.
- A jeśli… - Dodzwoniłaś się?
…pisarka Do Hui-jae żyje?
- Może tylko zaginęła? - Panie Moon!
- Jedno wiemy na pewno. - Nie.
- Wróci, żeby zobaczyć… - Nie.
…męża i córkę.
Nie!
Pastuszek kłamał,
bo był bardzo samotny.
Ale gdy wilk naprawdę się pojawił,
nikt mu nie pomógł.
Gdyby chociaż jedna osoba
uwierzyła mu i mu pomogła,
to chłopiec by przeżył.
Sto lat, sto lat
Ko Mun-yeong.
Mun-yeong.
Chyba…
w końcu mam normalne życie.
Jesteś dorosły, nie?
Dorosły jak Ko Gil-dong, który może przyjąć innych do rodziny.
- Gang-tae jest mój. - Gang-tae należy do Gang-tae.
Nie dostaniesz Gang-tae. Nigdy!
Miała wiele operacji plastycznych.
Dziwnie się zachowuje.
Chcę takiego starszego brata jak ty!
Gang-tae jest…
Szczęśliwy.
Gang-tae jest szczęśliwy.