‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪"พี่...
‪คนอย่างพี่ตายไปซะได้ก็ดี"
‪คนอย่างพี่
‪ตายไปซะได้ก็ดี
‪"คนอย่างพี่ตายไปซะได้ก็ดี
‪คนอย่างพี่ตายไปซะได้ก็ดี"
‪นายพูดแบบนั้นใช่ไหม
‪นายพูดกับแม่ทุกวัน ‪ว่าถ้าไม่มีฉันก็คงดี
‪ตอนนั้นนายเลยผลักฉันตกน้ำ
‪ฉันร้องให้ช่วย
‪ฉันร้องให้ช่วย เรียกแล้วเรียกอีก
‪แต่นายหนีไปคนเดียว
‪นายทิ้งฉันไว้ ‪แล้วก็หนีไปคนเดียวใช่ไหม
‪คงอยากให้ฉันตายใช่ไหม ‪อยากให้ฉันตายอยู่ทุกวัน...
‪- อยากฆ่าฉันอยู่ทุกวันใช่ไหม ‪- เปล่านะ
‪ทุกคน
‪น้องชายผมพยายามฆ่าพี่ตัวเอง
‪- ไม่นะ ‪- ทุกคน
‪ไม่ใช่นะ
‪น้องชายผมพยายามฆ่าพี่ตัวเอง
‪ทุกคนครับ ทุกคน
‪น้องชาย...
‪- น้องชายผมพยายามฆ่าพี่ตัวเอง ‪- ไม่...
‪ทุกคน น้องชายผมพยายามฆ่าพี่ตัวเอง
‪พี่คะ รู้จักนิทานเรื่อง ‪"พระราชาหูลา" ใช่ไหม
‪ฆ่าพี่ตัวเอง
‪ทุกคน
‪น้องชาย...
‪ทุกคน
‪ทุก ทุกคน
‪น้องชายผมพยายามฆ่าพี่ตัวเอง
‪ไม่นะครับ
‪- ทุกคน ‪- ไม่ใช่นะครับ
‪- ทุกคน น้องชายผมพยายามฆ่าพี่ตัวเอง ‪- ไม่ใช่
‪ไม่ใช่ พี่ ไม่
‪(บทที่ 10 เด็กหญิงเลี้ยงแกะ)
‪(ให้ยาระงับประสาท ห้ามรบกวน)
‪หลับแล้วใช่ไหม
‪ค่ะ
‪ฉีดยาระงับประสาทให้ ‪ตอนนี้เขาหลับไปแล้วล่ะ
‪ให้เขาอยู่ที่นี่สักพักดีไหม
‪ไม่ต้องถึงขั้นแอดมิตหรอก
‪แค่ดูแลให้ชั่วคราว
‪ครับ
‪กว่าเขาจะตื่นก็อีกสักพัก
‪ระหว่างนั้นไปสูดอากาศข้างนอกรอเถอะ
‪นี่ จะไปไหน หือ
‪ฉันถามว่าจะเดินไปถึงไหน
‪ฉันเจ็บเท้าแล้วนะ
‪นี่ มุนคังแท
‪บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าหันหลังให้ฉัน
‪แล้วจะ...
‪แผ่นหลังกว้างขนาดนั้น ‪ไปเพื่ออะไรเล่า
‪ไม่หิวเหรอ
‪จากนี่นั่งรถไฟไปอีกสองสถานี
‪- มีร้านอุด้งอร่อยๆ ด้วยนะ... ‪- โกมุนยอง
‪อย่าตามฉันมาอีก
‪เราเป็นเซตกันนี่นา ต้องไปด้วยกันสิ
‪กลับบ้านไปซะ
‪ฉันต้องอยู่กับพี่
‪นายไม่ได้ทำอะไรผิดนะ
‪ที่พี่นายตกน้ำวันนั้น
‪ก็แค่โชคร้ายเกิดอุบัติเหตุ
‪คังแท ช่วยด้วย
‪คังแท
‪ถึงนายจะขี้ขลาด ‪แต่ก็ไม่ได้ใจดำอำมหิต
‪เพราะถึงนายหนีไป
‪แต่สุดท้ายก็กลับมาช่วยพี่
‪นายไม่ผิดอะไรเลยนะ
‪ฉันหนีไป
‪ด้วยความคิดที่ว่า
‪ถ้าพี่ตายไปซะจริงๆ ก็ดี
‪พี่รู้เรื่องนั้น
‪และ...
‪เธอเองก็รู้นี่
‪เธอรู้อะไรเกี่ยวกับฉัน
‪คิดว่ารู้ดีหรือไงถึงได้ชอบมายุ่งนัก
‪คนเสแสร้ง
‪แล้วฉันจะไม่ผิดได้ยังไง
‪เพราะงั้น
‪เพื่อไถ่โทษ
‪นายเลยจะยกทั้งชีวิตให้พี่งั้นสินะ
‪วันนั้น
‪ที่แม่น้ำ
‪ช่วยฉันไว้ทำไม
‪น่าจะปล่อยให้ตายไปซะ
‪ถ้าฉันตายตั้งแต่ตอนนั้น
‪ก็ไม่ต้องมามีชีวิตแบบนี้หรอก
‪เรียกแล้วเรียกอีก
‪แต่ก็ทิ้งฉันไป
‪ทิ้งฉันไว้คนเดียว
‪ทิ้งไว้คนเดียวไปไกลแสนไกล
‪ไปลับ...
‪เห็นว่าจะฆ่าพี่ตัวเองแหละ
‪ผลักตกน้ำเลยไม่ใช่เหรอ
‪เขาถึงบอกรู้หน้าไม่รู้ใจ
‪มิน่าล่ะ เวลายิ้ม
‪รอยยิ้มน่าสยดสยองชะมัด
‪ฉันเห็นนะ
‪- เห็นอะไร ‪- หน้าของผู้ดูแลมุนน่ะ
‪หน้าดำหน้าแดงเชียวล่ะ
‪โหวงเฮ้งแบบฆ่าใครก็ได้
‪- แต่เขาหล่อจะตาย ‪- ไม่ต้องไปสนใจ แค่เพ้อเจ้อน่ะ
‪จริงด้วยๆ
‪หล่อแล้วฆ่าคนไม่ผิดหรือไง
‪ยัยป้าร่างทรงสติแตก
‪- จองแท ‪- ระวังปากซะบ้าง
‪ให้ตายสิ
‪เช็ดซะ
‪ว้าว คนไข้จูจองแท
‪ฝีมือการใช้ถังดับเพลิง ‪เล็งเป้าหมายนี่
‪สมกับที่เป็น ‪เจ้าหน้าที่ดับเพลิงมานาน
‪ก็ควรจะไปเล็งใส่ไฟสิครับ ‪จะมาเล็งใส่คนทำไม
‪ไม่ได้ยินเหรอคะ
‪เขาบอกปากเป็นเหตุ คำพูดเป็นไฟ
‪เพราะงั้น ‪ทุกคนระวังคำพูดกันหน่อยนะครับ
‪อย่าพูดแม้แต่ชื่อผู้ดูแลมุน
‪เฮ้อ
‪- หัวหน้าพยาบาลคะ ‪- หือ
‪บันทึกการให้คำปรึกษาล่าสุด ‪ของคนไข้พัคอ๊กนันที่ขอคราวก่อนค่ะ
‪โอ้ ขอบคุณมากนะ
‪จู่ๆ ทำไมถึงขอข้อมูล ‪คนไข้พัคอ๊กนันล่ะค่ะ
‪อ๋อ ช่วงนี้สังเกตเห็นว่า ‪เธออารมณ์แปรปรวนบ่อย
‪และแอฟเฟกต์ก็ต่างจากปกติ
‪(แอฟเฟกต์: ภาวะทางอารมณ์)
‪เลยอยากตรวจสอบดูหน่อยว่าเพราะอะไร
‪(ห้องให้คำปรึกษา)
‪ช่วงนี้ใช้ชีวิตในโรงพยาบาล ‪มีอะไรลำบาก...
‪ฉันมีเรื่องสงสัย
‪เชิญถามเลยค่ะ
‪เขาคิดจะฆ่าจริงๆ เหรอ
‪คะ
‪ผู้ดูแลคนนั้นจะฆ่าพี่ตัวเองเหรอ
‪เปล่าค่ะ ‪คงมีเรื่องเข้าใจผิดระหว่างกัน
‪คุณหัวหน้าพยาบาล
‪คิดว่าทำไมโอเทลโลถึงฆ่า
‪ภรรยาตัวเองล่ะ
‪เพราะเข้าใจผิดไง
‪ฉันเอากระเป๋ามาให้ค่ะ
‪พี่หลับอยู่เหรอ
‪ไม่หิวเหรอคะ
‪ที่นี่เงียบเหงามากใช่ไหม
‪เดี๋ยวมีห้องว่างเมื่อไหร่ ‪จะรีบย้ายให้นะ
‪หรือถ้าอยากกลับบ้าน...
‪ไม่กลับๆ ไม่กลับบ้าน ไม่กลับ
‪ได้ค่ะ งั้นอยู่ที่นี่สักพักนะ
‪ถ้าขาดเหลือต้องการอะไรก็เรียกฉันนะ
‪นะคะ
‪เฮ้อ เจ้าบ้านี่ ‪ไม่รับโทรศัพท์ทั้งวันเลย
‪อยากจะบ้าตาย
‪อีกคนก็คง ‪สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวใช่ไหมคะ
‪ฉันไปอยู่ด้วยดีไหมนะ
‪เธอไปอยู่กับมุนยองแล้วจะช่วยอะไรได้
‪ไม่ค่ะ ฉันหมายถึงคุณนักวาดมุนซังแท
‪นี่
‪งานมุนยองล่าช้า ‪เพราะพี่น้องทะเลาะกันไร้สาระ
‪ตอนนี้ผลงานใหม่ ‪จะได้ออกตอนไหนก็ไม่รู้
‪ยังจะมาห่วงคนอื่นอีกเหรอ
‪ว้าว
‪แนวคิดในการทำธุรกิจน่าขนลุกจริง
‪ว่าไงนะ
‪พ่อแม่ตั้งชื่อมาเหมาะกับคุณดีนะ
‪"ซังอิน" พ่อค้าเหรอ หา ‪ดูก็รู้ว่าพ่อค้าหน้าเลือด
‪ถ้างั้นเพราะคุณดวงซวย ‪ก็เลยชื่อโจแจซูเหรอ
‪ของผมจ่ายค่าตั้งชื่อ ‪ไปตั้งสามแสนวอนนะเว้ย
‪ของผมคุณปู่ทวดที่เป็นทหาร ‪กองทัพเอกราชของชาติตั้งให้
‪เลิกทะเลาะกันทีเถอะค่ะ
‪เพื่อนผมติดต่อไม่ได้ เป็นตายร้ายดี ‪ยังไงไม่รู้ อกจะแตกตายแล้วเนี่ย
‪ยังจะมาพูดเรื่องขายหนังสืออีกเหรอ
‪ถ้าโกมุนยองไม่มาปั่นหัวชวนเพื่อน ‪ผู้แสนใสซื่อของผมไปเที่ยวแต่แรก
‪คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้หรอก
‪ตบมือข้างเดียวจะดังได้ไง
‪หมอนั่นก็ชอบ เลยไปเที่ยว ‪เหลวไหลด้วยกันไม่ใช่หรือไง
‪ไอ้คนที่เอาพี่ชายมาทิ้งไว้ที่นี่
‪แล้วไปค้างคืนกับมุนยองของเราน่ะ
‪มีเจตนาแอบแฝงชัดๆ
‪ตอนนี้หุบปากก่อนดีกว่า...
‪ทั้งหมดนี่ โกมุนยอง ‪ยัยคนนั้นแหละเป็นตัวการ
‪มุนคังแท ‪ไอ้หมอนั่นแหละที่เหลี่ยมจัด
‪- จะเอาเหรอหา ‪- ถามจริง
‪- ล้อกันเล่นเหรอ ‪- ดูซะก่อนว่าใคร
‪เวร ฟิตหุ่นด้วยเหรอ
‪กินข้าวกันเถอะ
‪- ครับ ‪- ครับ
‪เฮ้อ จะสับสนวุ่นวายใจแค่ไหน
‪ก็ไม่ควรอดข้าวนะ
‪(ให้ยาระงับประสาท ห้ามรบกวน)
‪พี่ครับ
‪ช่วยฉันไว้ทำไม
‪น่าจะปล่อยให้ตายไปซะ
‪ไอ้คนนิสัยไม่ดี
‪นั่งรออยู่ตรงนั้นทำไม ‪ทำไมไม่เข้าไปเลย
‪คนเป็นออทิสติกแปลว่า ‪เขาจะปิดประตูใส่ทุกคนนี่คะ
‪คุณคังแท
‪รอพี่เขาเปิดประตูนั่นให้ก่อนค่ะ
‪นี่ก็ผีติดที่หาทางออกไม่ได้สินะ
‪จะเข้าหาโดยไม่ลังเลก็ไม่ได้
‪ทำใจจากไปก็ไม่ได้
‪นี่แหละผีที่ติดอยู่ในวังวน
‪ในนั้นร้อนตับแตกเลยใช่ไหมล่ะ
‪ร้อนแทบบ้าจนอยากเต้นเร่าๆ เลยใช่ไหม
‪เดี๋ยวนะ
‪องค์ชายรัชทายาทซาโดอยู่ในกล่องข้าว
‪กี่วันถึงสวรรคตนะ
‪พระองค์สวรรคตในนั้น
‪เพราะอดอาหาร
‪หรือเพราะความร้อนระอุกัน
‪คงเพราะเป็นพี่น้องกันสินะ
‪ดื้อด้านพอกันเลย
‪เดี๋ยวผมจะพาน้องคุณขึ้นไปข้างบน
‪ออกจากผ้าห่มมาสูดอากาศสดชื่นหน่อย
‪แล้วก็ไปฉี่ด้วย
‪ให้ตายสิ
‪กินซะ
‪เวลาไม่อยากอาหาร ไอ้นี่ดีกว่าข้าว
‪เคยวิ่งสามขาไหม
‪วิ่งสองคน ‪โดยมัดข้อเท้าคนละข้างไว้ด้วยกัน
‪ตอนงานกีฬาสีลูกชาย ‪ผมเคยไปวิ่งด้วยสองครั้ง
‪แต่เป็นเพราะผมล้มคะมำก่อนทุกครั้ง
‪เราเลยไม่เคยไปถึงเส้นชัยเลย
‪คุณกับพี่ชาย ‪เหมือนวิ่งสามขาอยู่เลยนะ
‪เราต่างก็...
‪รั้งกันและกันอยู่ใช่ไหมครับ
‪เปล่าเลย
‪พวกคุณพึ่งพากันอยู่ต่างหาก
‪พอคนหนึ่งล้ม ‪ถ้าอีกคนปักหลักไว้ได้ดี
‪ก็จะไม่ล้มไปด้วยเด็ดขาด
‪ลองปักหลักให้มั่นคงดูสิ
‪ใครจะรู้
‪สักวันพี่คุณอาจเป็นฝ่ายช่วยคุณก็ได้
‪ผมนึกว่า
‪พี่ลืมไปหมดแล้ว
‪เพราะเขาไม่เคยพูด ‪เรื่องวันนั้นเลยสักครั้ง
‪ผมเลยคิดว่าเขาลืมไปจากความทรงจำแล้ว
‪คุณคงอยากเชื่อแบบนั้นเองน่ะสิ
‪ผู้ป่วยออทิสติกส่วนใหญ่ ‪ความจำเป็นเลิศ
‪แต่พวกเขาหลีกเลี่ยง ‪การเผยความรู้สึกของตนเอง
‪ไม่ก็แสดงออกต่างจากพวกเรานิดหน่อย
‪"หลีกเลี่ยง"
‪คุณก็อย่าหนี ลองเผชิญหน้าดู
‪มาทำงานเลย
‪ผมขู่ไปนิดหน่อย
‪สามีเก่าคนไข้อีอารึมเลยจะถอนฟ้อง
‪แกล้งทำเป็นลงโทษคุณมาสองสามวันแล้ว
‪แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ
‪- แต่ถึงยังไง... ‪- คนที่มาทำงานแทนคุณ
‪ทำงานไม่ได้เรื่องเลย ‪กลัวจะได้ไล่ออกไปแทน
‪โอ๊ย เจ็บๆ
‪คุณหัวหน้าพยาบาล คุณพยายามนัม
‪จองแท จองแทเอ๊ย ไปกัดเขาทำไม
‪เป็นหมา เป็นจระเข้หรือไง
‪- โอ๊ย พอเถอะ ปล่อยผมที ‪- พอได้แล้ว
‪เจ็บโคตรเลย ปล่อยผมเถอะ
‪ผู้ดูแลมุน
‪พี่ครับ
‪รุ่นพี่
‪ก็เขาดื้อไม่ยอมกินยา
‪ป้อนยาคนไข้เป็นการใช้อำนาจตรงไหน
‪ไม่รู้หรือไงว่าห้ามบังคับให้กินยา
‪เขาตั้งใจชัดๆ เลยนะครับ
‪เขาหลอกให้ผมเอานิ้วล้วงเข้าไปในปาก ‪แล้วก็กัดไม่ปล่อยเลย
‪- ทำไมล่ะ ‪- ไม่รู้สิครับ
‪เขาว่าปากผมเป็นเหตุ
‪เพราะผมดันไปโพนทะนาว่ารุ่นพี่ ‪กับอาจารย์โกมุนยองจะแต่งงาน...
‪ไม่น่าทำแผลที่มือเลยนะ ‪น่าจะเย็บปากไปซะ
‪(แจซู)
‪แอบรักข้างเดียว ‪มันรู้สึกแบบนี้เองสินะ
‪ตอนที่โทรหาไม่รับ หายหัวไปไหนไม่รู้
‪ฉันจะห่วงก็ห่วงไม่ได้จนโกรธแทบบ้า
‪แต่พอเห็นหน้าแบบนี้ก็ดันโกรธไม่ลง
‪ฉันเตือนแล้วใช่ไหม
‪ว่าอย่าไปอยู่ใกล้โกมุนยอง
‪ฉันบอกแล้วไงว่าให้มองแผลเป็น ‪แล้วคอยเตือนสติตัวเอง
‪แจซู
‪ฉัน...
‪ฝันล่ะ
‪ฉันกล้าทิ้งพี่ไป
‪แล้วฝันในสิ่งที่ไม่ควรฝัน
‪ฉันมันไม่รู้จักดูตัวเอง
‪แล้วกล้าฝันไปแบบนั้นล่ะ แจซู
‪เฮ้อ
‪ผมทำรวมมิตรพิซซ่า ‪หน้าที่พี่ชอบมาเลยนะเนี่ย
‪ควรจะกินตอนยังอุ่นๆ แท้ๆ หือ
‪น่าอร่อยจริงๆ
‪หอมจัง
‪โอ้ ผม...
‪ทิ้งร้านไว้นานๆ ไม่ได้ด้วยสิ
‪ผมก็ต้องกลับไปขยันทำมาหากินแล้ว
‪ไม่มีพนักงานพาร์ตไทม์ด้วย
‪แต่ถ้ากลับมา ‪แล้วเห็นว่ามันหมดเกลี้ยง
‪คงจะรู้สึกดีมากเลย
‪(โกมุนยอง)
‪(คังแท)
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪ดูสิ หน้าซูบลงไปเยอะเลย
‪อย่างกับพุทราอบแห้ง
‪- มีเรื่องอะไร ‪- ก็นายไม่ยอมกลับบ้าน
‪ฉันเลยเอากางเกงในมาให้
‪แบบบรีฟ บ็อกเซอร์ ธอง ผ้าตาข่าย
‪ฉันไม่รู้นายจะใส่อะไร ‪เลยกวาดมาให้หมด
‪ตามมา
‪- ฉันขอตัว... ‪- ครับ เดี๋ยวผมส่งรายงานให้เอง
‪ตั้งใจทำงานนะ
‪เห็นไหม คบกันชัวร์ๆ เนอะ
‪ถึงขั้นรู้ไซส์กางเกงใน
‪ไม่ธรรมดาแล้วนะเนี่ย
‪"การสังหารของแม่มดตะวันตก
‪โดย โดฮีแจ" เหรอ
‪(น้องชายฆ่าพี่ชาย)
‪ฉันมาคิดดูแล้ว
‪แบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ
‪คราวนี้นายก็เลิกทำตัว ‪เป็นเชลยที่น่าสงสารสักที
‪เชลยเหรอ
‪ที่นายต้องติดแหง็กอยู่กับพี่ ‪เหมือนเป็นเชลยน่ะ
‪พอได้แล้วล่ะ
‪นายอยากใช้ชีวิตอยู่กับฉันนี่
‪อยากกอดฉัน
‪อยากเกลือกกลิ้งไปมา ‪สนุกไปด้วยกันไม่ใช่หรือไง
‪เปล่า
‪ต่อให้ปากพูดปด
‪แต่ดวงตาคู่นั้น
‪โกหกไม่เป็น
‪ฉัน...
‪ตื่นจากฝันแล้ว
‪อะไรนะ
‪ฉันผิดเอง
‪ฉัน...
‪ควรจะมองแต่พี่เท่านั้น
‪พี่ควรเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน
‪แต่เธอมาทำให้เขว
‪ฉันไม่ควรไปขวางเธอแต่แรก
‪ตอนเธอพูดเรื่องโชคชะตาไร้สาระนั่น ‪ก็ควรจะหลีกเลี่ยงซะ
‪พวกเรา
‪เป็นคู่ที่ชะตากรรมเลวร้าย
‪ไม่ต้องมาเล่นละคร
‪ไหนบอกว่าแค่เห็นหน้าฉันก็ยิ้มออก
‪จะเป็นคู่กรรมได้ยังไง
‪ขอร้องล่ะ
‪ช่วยออกไปจาก
‪ชีวิตฉันที
‪ไหนบอกว่าจะไม่ไปไหน ‪จะไม่ทิ้งฉันไว้คนเดียว
‪- ทั้งหมดนั่น... ‪- ใช่
‪มันก็แค่คำพูดเพ้อเจ้อ
‪เพราะเคลิบเคลิ้มกับการ ‪ได้ไปเที่ยวเป็นครั้งแรก
‪เลยพูดเพราะบรรยากาศพาไป
‪ฉัน
‪มีแค่พี่คนเดียวก็พอแล้ว
‪เท่านี้ก็เหนื่อยเกินจะทนไหวแล้ว ‪ได้โปรดเถอะ
‪ขอร้อง...
‪เลิกวุ่นวายกับชีวิตเฮงซวยของฉัน
‪แล้วไปให้พ้น
‪โกหก
‪ก่อนหน้านี้นายเคยพูดนี่
‪ที่ฉันบอกว่า "ไปให้พ้น"
‪นายฟังแล้วรู้สึกว่า ‪ฉันขอให้ "อย่าไป"
‪คำพูดของนายเมื่อกี้
‪ฉันได้ยินเป็นคำอ้อนวอน
‪ขอให้รั้งนายเอาไว้
‪อย่าไปเลยนะ
‪ไม่
‪เธอแค่เหมือน
‪ดอกไม้ไฟสำหรับฉัน
‪แค่กิจกรรมชั่วคราว
‪ฉันสนุกพอแล้ว เพราะงั้นตอนนี้
‪หายวับไปได้แล้วล่ะ
‪ฉันไม่ใช่ดอกไม้ไฟ แต่เป็นระเบิด
‪พอระเบิดแล้วไม่หายไป
‪แต่จะฆ่าทุกคนตายหมด
‪ก็นั่งรากงอกอยู่นั่นจนกว่าจะเปิด
‪จนกว่าจะเปิดเหรอคะ
‪นี่ ฉันไม่ใช่มังบูซอกนะคะ
‪การดูแลสุขภาพของนักเขียน ‪ก็เป็นงานสำคัญอย่างหนึ่งนะ
‪งั้นก็มาเองสิ
‪เดี๋ยวเถอะ ฉันมีธุระเยอะแยะ
‪เธอว่างจะตาย แถมไม่มีอะไรต้องทำนี่
‪ถ้าจะทำกับฉัน ‪เหมือนเป็นส่วนเกินไร้ค่าแบบนี้
‪ฉัน...
‪- ขอลาออกค่ะ ‪- ตายแล้ว
‪- คุณจูรี ‪- ฮัลโหล
‪ท่านประธาน
‪ขอให้ล่มจม
‪ก็ล่มอยู่แล้วนี่
‪- จะไปทำงานแล้วเหรอครับ ‪- ค่ะ
‪ไปด้วยกันสิครับ เดี๋ยวผมขับรถไปส่ง
‪ไม่เป็นไรค่ะ นั่งรถเมล์แค่แป๊บเดียว
‪- กินข้าวให้เรียบร้อยเถอะค่ะ ‪- ไม่ครับ ผมกินเสร็จแล้ว
‪เหลือแค่ยกไปเก็บเอง
‪ยังไงผมก็มีเวลาเหลือก่อนถึงเวลานัด
‪เดี๋ยวผมแวะส่งคุณก่อนก็ได้
‪นั่งรถผมไปเถอะครับ
‪มีเพลงอะไรให้ฟังบ้างนะ
‪วันนี้จะไปไหนเหรอคะ
‪ครับ ที่โซลมีจัดสัมมนาผู้จัดพิมพ์
‪เลยจะไปรายงานตัวให้คนในแวดวงรู้
‪ว่าอีซังอินยังมีชีวิตอยู่นะ
‪แล้วก็ไปวิ่งเต้นหางานหน่อยครับ
‪คันนี้เป็นรถคลาสสิกครับ
‪นี่ เป็นอะไรไป
‪เจ้าพวกนี้ทำไมถึงปัดคู่เลยล่ะเนี่ย
‪นี่
‪- เหมือนฮีตเตอร์จะเปิดอยู่นะคะ ‪- อะไรนะครับ
‪ฮีตเตอร์
‪เอ๊ะ เพราะร้อนเกินไปหรือเปล่านะ ‪ทำไมเป็นแบบนี้
‪มันจะไหวใช่ไหมคะเนี่ย
‪โอ๊ย แน่นอนครับ ‪ขับไปเรื่อยๆ ไม่มีปัญหา...
‪อะไรหรอกครับ...
‪คุณจูรี เดินทางปลอดภัยนะครับ
‪คุณคนขับ ฝากด้วยนะครับ
‪(แท็กซี่)
‪เป็นโอกาสเดต ‪ที่กว่าจะหาจังหวะได้แท้ๆ
‪กระเป๋าเงินฉัน กระเป๋าเงิน
‪หยุด หยุดก่อน
‪หยุดก่อน หยุด
‪แม่
‪แม่นี่นา
‪แม่ของดูลี่ แม่ดูลี่ แบรคิโอซอรัส
‪- สวัสดีจ้า ‪- สวัสดี ตายแล้ว
‪แบรคิโอซอรัส โอ้ ตัวใหญ่จัง
‪ดูลี่ ดูลี่เป็นไดโนเสาร์ ‪พันธุ์เซอราโตซอรัส
‪ดูสิครับ ดูๆ
‪ไดโนเสาร์กินเนื้อๆ
‪แล้วก็แม่ดูลี่ๆ แม่ของดูลี่
‪ดูสิครับ ดูนี่
‪แม่ของดูลี่ พันธุ์แบรคิโอซอรัส ‪เป็นไดโนเสาร์กินพืช
‪บนกระหม่อมมีรูจมูกอยู่ ‪เป็นลักษณะพิเศษที่เด่นมาก
‪โอ๊ะ เดี๋ยวนะ
‪เป็นแม่ลูกกัน ทำไมคนละพันธุ์ล่ะ
‪เป็นคำถามที่ดี เป็นคำถามที่ดีมาก
‪ต้นกำเนิดของดูลี่มีความลับอยู่ครับ
‪- จริงเหรอ ‪- ครับ
‪แม่ของดูลี่เป็นแม่เลี้ยง
‪เป็นแม่ปลอมๆ แม่ปลอมๆ
‪ตอนที่ดูลี่อยู่ในไข่ ‪แม่แท้ๆ ของดูลี่ทำไข่หาย
‪แบรคิโอซอรัสตัวนี้เลยเก็บดูลี่มาฟัก
‪แล้วเลี้ยงดูลี่ตัวเดียว
‪แฟนๆ ดูลี่แบบผม ‪คาดเดากันแบบนี้ครับ แค่คาดเดา
‪ถึงจะเป็นแม่ปลอมๆ ‪แต่ก็เป็นแม่ที่ดีนะเนี่ย
‪ครับ ของปลอมหลอกลวงเป็นสิ่งไม่ดี
‪แต่แม่ดีหมดเลย
‪แล้วคุณแม่ของคุณซังแทเป็นคนดีไหมคะ
‪เป็นแม่ที่ดีสำหรับผม ‪แต่เป็นแม่ที่ไม่ดีสำหรับคังแท
‪ดูลี่...
‪เอ้านี่
‪เลิกมองข้าวแล้วรีบกินเข้าไปเถอะ
‪ครับ
‪จะกินให้อร่อยเลยครับ
‪ที่เขาบอกเกลียดใครให้ยิ่งดีด้วย
‪ไม่ผิดเลยสักนิด
‪ฉันเกลียดเธอนะ
‪เพราะเกลียด ‪เลยตั้งใจทำอาหารให้กินขนาดนี้
‪คนที่ทำร้ายจิตใจลูกสาวฉัน
‪แล้วมอบหัวใจให้เด็กคนอื่น
‪ฉันต้องเกลียดแน่นอนอยู่แล้ว
‪"ให้ย้ายออกจากบ้านไปดีไหมนะ
‪ไม่เจอหน้ากัน ‪อย่างน้อยจะได้ตัดใจได้ง่ายขึ้น"
‪ฉันคิดแล้วคิดอีก
‪ให้เราย้ายออกไหมครับ
‪ไล่พวกเธอไป
‪ฉันก็คงไม่สามารถนอนเหยียดขา ‪หลับได้อย่างสบายใจเฉิบหรอก
‪เดี๋ยววันนี้ฉันพาซังแทกลับเอง
‪เธอจัดการความรู้สึกตัวเอง ‪ให้เรียบร้อยก่อนเถอะ
‪ขอบคุณครับ
‪ไม่ต้องขอบคุณหรอก
‪ถ้าชาตินี้ไม่มาเป็นลูกเขยฉัน
‪ชาติหน้าก็เกิดมาเป็นลูกชายฉันนะ
‪มาเป็นลูกกตัญญูตลอดชีวิต ‪ทดแทนบุญคุณพวกนี้
‪ผมไม่อยากเกิดอีกครับ
‪ยังจะมาปฏิเสธอีก
‪กินเข้าไปเยอะๆ สิ
‪แบรคิโอซอรัส
‪ไม่มีน้ำตา น้ำตา
‪ถึงจะไม่มีน้ำตา แต่เจ้านี่คือน้ำตาๆ
‪ชื่อว่าน้ำตาที่ไม่มีน้ำตา
‪ชอบมากเลย ชอบสุดๆ เลย
‪จะกลับมาบ้านใช่ไหมคะ
‪กลับมาตอนมื้อค่ำสิคะ
‪มาแล้วก็ปรับความเข้าใจกับพี่
‪เมื่อกี้เห็นกินข้าวได้เยอะ
‪คุยกับหัวหน้าพยาบาลยาวเลยด้วย
‪คงสบายใจขึ้นแล้วมั้งคะ
‪มีคำที่เรามักจะพูด ‪กับคนไข้อยู่เสมอนี่คะ
‪"ถ้าจะทำให้คนรอบตัวเรามีความสุข
‪เราต้องมีความสุขเองก่อน"
‪เห็นแก่ตัวบ้างก็ไม่เลวร้ายอะไร
‪ถ้าเหนื่อยเกินไป คุณคังแทคิดถึง ‪แต่ความสุขของตัวเองก็พอ
‪แบบนั้นก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
‪ถ้างั้นผม
‪ขอเห็นแก่ตัว
‪รบกวนคุณจูรี ‪ทำอะไรให้สักอย่างได้ไหมครับ
‪(ไดโนเสาร์น้อยดูลี่)
‪ถ้าไม่กลับมาเดี๋ยวนี้ ‪จะลบวิดีโอดูลี่ให้หมดเลยนะ
‪(ถ้าไม่กลับมาล่ะก็ เป็นเรื่องแน่ ‪เรื่องใหญ่เลยนะ)
‪เฮ้อ บ้าเอ๊ย ไม่อ่านอีกแล้ว
‪ฉันเป็นไข้ ป่วยหนักมาก
‪ซื้อยาลดไข้มาให้หน่อยสิ
‪ให้ตายสิ เมินอีกแล้ว
‪ฉันหิวจะตายอยู่...
‪มีนี่วางอยู่ตรงนี้น่ะ
‪พี่จะกลับไปอยู่บ้านสักพัก
‪เลยฝากให้ฉันมาเอาของจำเป็นไปให้
‪"บ้าน"
‪ที่นี่ไม่เคยเป็นบ้านสินะ
‪(ข้าวหน้าเนื้อวัวหมาล่า)
‪(น้องชายฆ่าพี่ชาย)
‪พี่ครับ ผมเข้าไปนะ
‪พี่ครับ
‪จะไม่เจอหน้าผมไปเรื่อยๆ เหรอ
‪ยกโทษให้ผมเถอะนะ
‪ผมผิดไปแล้ว
‪อะไร
‪ผิดเรื่องอะไร
‪นายทำอะไรผิด
‪ที่ผมหนีไป
‪ตอนพี่ตกน้ำ
‪"คนอย่างพี่...
‪ตายไปซะได้ก็ดี"
‪ที่ผมเคยพูดแย่ๆ แบบนั้น
‪และที่ผม...
‪ที่ผม...
‪ชอบคิดบ่อยๆ ว่า ‪ถ้ามีพี่ชายปกติกับเขาบ้าง
‪ก็คงจะดี
‪ทุกสิ่งทุกอย่าง
‪ผมผิดเองทุกอย่างเลย
‪ขอโทษนะ
‪ผมขอโทษ
‪ขอโทษ
‪ผม...
‪ผมผิดไปแล้ว
‪พี่อย่าทิ้งผมนะ
‪อย่าทิ้งผมนะพี่
‪ผมผิดไปแล้ว
‪อย่าทิ้งฉันไปนะ อย่าทิ้งฉันไป
‪ขอโทษครับ
‪อย่าทิ้งฉันไปนะ
‪ขอโทษ
‪ผมขอโทษ
‪ผมขอโทษนะ
‪ไม่ร้องไห้นะ
‪ไม่ร้อง
‪ไปแล้วนะ
‪นี่เธอกินข้าวหรือยัง
‪ไม่มีข้าว แต่มีเหล้านะ
‪ฉันขับรถมานะ
‪แล้วยังไงล่ะ
‪ก็นั่งแท็กซี่กลับไง
‪ตอนนี้ไม่กลัวฉันแล้วหรือไง
‪กลัวสิ
‪ทั้งกลัว
‪ทั้งเกลียด
‪แล้วก็อิจฉา
‪ฉันเป็นพี่ของนาย
‪ใช่แล้ว
‪ผมเป็นน้องชายพี่
‪ของฉัน
‪มุนคังแทเป็นของมุนซังแท
‪ใช่
‪ผมเป็นของพี่
‪ชอบนะ
‪ถึงจะเพิ่งเจอกันครั้งแรก
‪แต่ก็ชอบมากเลยนะ
‪ชอบมาก
‪ฝันดีนะ
‪ผมก็ชอบพี่นะ
‪เธอก็ไม่เบานะเนี่ย
‪งั้นให้ฉันตบสักฉาดสิ
‪- อะไรนะ ‪- บอกว่าขอตบสักฉาดไงโว้ย
‪เธอมัน
‪นังคนสันดานเสียที่สุด
‪ในจักรวาล
‪ตอนเด็ก
‪ก็รังแกเพื่อนๆ รอบตัวฉัน
‪ทำให้ฉันไม่มีคนคบ
‪มาตอนนี้ก็แย่งผู้ชายที่ฉันชอบอีก
‪ชอบเห็นฉันตัวคนเดียวมากหรือไง
‪ได้แย่งทุกอย่างไปจากคนที่ไม่มีอะไร
‪ชอบนักหรือไง นังสารเลว
‪นังคนเฮงซวย
‪ร้ายกาจนัก
‪- น่ารักนะเนี่ย ‪- เนอะ อื้อ
‪ฉันน่ารักมาก
‪แต่ทำไมคุณคังแท ‪ถึงสลัดคนน่ารักอย่างฉัน
‪มาชอบเธอได้นะ
‪เพราะฉันสวยล่ะมั้ง
‪อย่ามาอวดดี
‪ยัย...
‪หนึ่ง สอง สาม
‪บอกให้ยิ้มไง อย่าร้องไห้สิ
‪ยิ้ม
‪คุณจูรี
‪มุนยอง
‪คุณจูรีครับ
‪- คุณจูรี ตั้งสติหน่อยครับ ‪- หือ โธ่เว้ย
‪นี่เมาเหล้าใช่ไหม
‪ไม่ใช่โดนฟาดจนสลบนะ
‪ก็ว่าจะฟาดอยู่
‪แต่ยัยนั่นดันฟุบไปก่อน
‪ดื่มไปเยอะขนาดไหนเนี่ย
‪ไม่ได้การล่ะ
‪คงต้องแบกไป
‪ชอบหล่อนเหรอ
‪อือ
‪ชอบฉันหรือชอบหล่อนมากกว่า
‪อะไรของเธอ เอาซะกลัวเลย
‪ตอบมา ชอบใคร
‪ก็...
‪ชอบทั้งคู่ แต่คนละแบบ
‪ไม่สิ
‪ฉันหมายถึงใครที่หนึ่ง ใครที่สอง
‪มุนยอง
‪เราจะเที่ยวไป
‪จัดอันดับให้คนอื่นไม่ได้หรอกนะ
‪ความรู้สึกชอบ เอ็นดู เป็นห่วงใคร
‪ต่างคนก็ให้ความรู้สึกต่างกัน
‪สีเหลือง
‪สีเหลืองซีด สีเหลืองหม่น
‪ชื่อสีแต่ละเฉดยังต่างกันเลย
‪อารมณ์คนเราก็หลากหลายเลยใช่ไหม
‪ความรู้สึกก็เหมือนกัน
‪ความชอบพอ ความเกลียดชัง
‪ความรัก มิตรภาพ ความปรารถนา
‪มีหลากหลายสีสันเปล่งประกาย
‪ลองผสมสีพวกนั้นเข้าด้วยกันสิ
‪ยังไงก็กลายเป็นแค่สีดำสนิท
‪พอได้อยู่ด้วยกันสามคนแล้ว
‪กลับมาอยู่ตัวคนเดียวอีกเป็นยังไง
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪ก็แค่
‪น่าเบื่อ
‪อยู่ๆ ก็หงุดหงิด
‪ตอนกลางคืนหนาวกว่าเดิม
‪หิวบ่อยด้วย
‪เธอรู้ไหม
‪ทั้งหมดนั่นสรุปสั้นๆ เรียกว่าอะไร
‪คิดถึง
‪โทรศัพท์อยู่ไหนนะ โทรศัพท์
‪โทรศัพท์ล่ะ
‪อะไร โทรศัพท์หายไปไหน
‪โทรศัพท์ฉันอยู่ไหนเนี่ย
‪- โทรศัพท์... ‪- อยู่นี่ค่ะ
‪ค่ะ
‪คือว่า เมื่อวาน ‪ฉันไม่ได้ทำอะไรพลาดไปใช่ไหมคะ
‪พลาดอะไรคะ
‪ก็แค่อ้วกใส่รถกระป๋อง ‪ของท่านประธานสองรอบเองค่ะ
‪ใช้เป็นข้ออ้าง ‪ขายเป็นเศษเหล็กได้พอดี
‪ไม่ต้องใส่ใจไปหรอกค่ะ
‪น้ำไหมคะ
‪ท้องไส้โอเคไหม
‪- คะ ‪- ถามว่าท้องไส้โอเคไหม
‪ค่ะ
‪ว่าแต่อยู่ๆ ทำไม ‪พูดเป็นกันเองกับฉันล่ะคะ
‪หือ
‪ค่อยยังชั่วหน่อย
‪- คุณจูรีล่ะครับ ‪- เดี๋ยวผมดูแลเอง
‪คุณไปเอาของที่ท้ายรถเถอะ
‪มาครับ คุณจูรี
‪มาครับ มาๆ
‪มุนคังแท
‪มาครับๆ คุณจูรี ‪ทีนี้เข้าบ้านกันเถอะนะ
‪ดื่มมาหนักเลยเหรอครับ
‪ไอ้เวร...
‪เลิกด่าได้แล้วครับ ‪หูผมจะดับแล้วเนี่ย
‪นายจงใจส่งฉันไปที่นั่นใช่ไหม
‪ฉันจะได้ปรับความเข้าใจกับโกมุนยอง
‪เพราะกลัวว่ายัยนั่น ‪อยู่คนเดียวจะเหงาใช่ไหม
‪เป็นห่วงหล่อนเลยส่งฉันไปใช่ไหม
‪ไอ้คนสารเลว
‪รู้อยู่เต็มอกไม่ใช่เหรอว่าฉันชอบนาย
‪รู้หรือไม่รู้
‪เงียบหน่อยครับ ‪เดี๋ยวคนแถวนี้ก็ตื่นหมดหรอก
‪ก็คุณบอกว่าถ้าเหนื่อยเกินไป ‪จะเห็นแก่ตัวบ้างก็ไม่เป็นไรนี่ครับ
‪ฉันเป็นเบ๊นายหรือไง อีตาบ้า
‪ว่าแต่ ทำไมพูดกันเองกับผมล่ะ
‪เฮ้ย
‪ฉันเป็นเพื่อนกับมุนยองนะ
‪หือ
‪ทำไมถึงพูด "นี่ เธอ"
‪กับหล่อนได้ หือ
‪แต่พอกับฉันนะ หือ ‪พูดสุภาพชัดถ้อยชัดคำ
‪อะไรของนายฮะ เจ้าบ้า
‪เลิกพูดสุภาพกับฉันด้วย
‪บอกให้เลิกก็เลิก เข้าใจไหม คนเฮงซวย
‪ก็ได้
‪ขอบใจนะ
‪ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า...
‪คะ
‪เปล่า แค่เหนื่อยน่ะ
‪(โกมุนยอง)
‪อากาศร้อนจะตาย ‪น่าจะเปิดแอร์แรงๆ หน่อย
‪รุ่นพี่ร้อนใช่ไหม เหงื่อซ่กเลย
‪- อือ วันนี้ร้อนเนอะ ‪- เดี๋ยวนะ
‪โอ้โฮ ร้อนชะมัด ‪ร้อนเป็นเสื่อไฟฟ้าเลย
‪ไม่สบายหรือเปล่าครับเนี่ย
‪คงเพราะอากาศร้อนนั่นแหละ
‪ให้ตายสิ
‪รับสายก็ด่ากราดเลยแบบนี้
‪คงไม่ใช่คนที่เธอรอสายอยู่ล่ะสิ
‪มุนยอง
‪เดี๋ยววันนี้ฉันพาไปเลี้ยงข้าว ‪แบบจัดเต็มที่ร้านหรูแถวนี้เลย
‪เย็นนี้ไปกินเนื้อวัวกัน เนื้อวัว
‪เธอไม่ได้จับมีดนานแล้ว ‪ไปจับสักหน่อยสิ
‪จะเพราะอะไรได้ล่ะ ยัยบ้า
‪ก็วันนี้เป็นวัน...
‪วันนั้นของเธอไง วันนั้นน่ะ
‪เขาชอบแม่ไหม
‪แม่ดูลี่น่ะ
‪ฉันให้คุณพี่ชายเป็นของขวัญ
‪ขอบคุณที่ใส่ใจนะครับ
‪รู้อยู่แล้วเหรอ
‪ว่าที่จริงแม่ของดูลี่เป็นแม่เลี้ยง
‪เรื่องนั้นพี่ไม่ได้บอกทุกคนนะครับ
‪ช่วงนี้เขาสนิทกับฉันมากแล้วไง
‪คือฉันสงสัยว่า
‪พี่เขากับคนไข้พัคอ๊กนันสนิทกันเหรอ
‪ไม่นะครับ
‪ทำไมถามแบบนั้นล่ะครับ
‪ฉันก็แค่สงสัยน่ะ
‪เวลายืนเวร ‪ช่วยสังเกตคนไข้พัคอ๊กนันหน่อยนะ
‪ช่วงนี้อารมณ์เธอไม่เสถียรเลย
‪(การสังหารของแม่มดตะวันตก)
‪รู้สึกเหมือนเธอจงใจ ‪ยั่วยุคนไข้คนอื่นยังไงไม่รู้
‪เพลงนั้น
‪คุณเป็นคนร้องเองเหรอ
‪ทำไม
‪จะฆ่าฉันอีกเหรอ
‪ตายซะ ตาย ตายไปซะ
‪เป็นอะไรของคุณ
‪ช่วยด้วยค่ะ
‪- ช่วย... ‪- ฉันไม่หลงกลอีกต่อไปแล้ว นังปีศาจ
‪- ช่วยด้วย ‪- ตายซะ
‪- นังปีศาจ ‪- ช่วยด้วย
‪- คุณโกแดฮวาน ‪- ปล่อยนะ
‪ปล่อย ปล่อยฉัน ต้องฆ่ามันซะ
‪ไม่งั้นมันจะมาฆ่าฉัน
‪- ใจเย็นก่อนครับ ‪- ฉันตายแน่
‪สงบสติอารมณ์หน่อยครับ
‪- ใจเย็นก่อน ‪- ถ้ามันไม่ตาย ฉันตายแน่
‪ต้องฆ่ามัน
‪ตอนนั้นฉันน่าจะฆ่ามุนยองไปด้วย
‪ต้องฆ่าปีศาจทั้งหมดให้ตาย
‪ไม่ครับ
‪ลูกสาวคุณไม่ใช่ปีศาจ
‪เธอไม่ใช่ปีศาจ
‪ถ้าไม่ฆ่าให้ตาย
‪นายนั่นแหละที่จะตาย
‪อ่านหนังสืออยู่ดีๆ
‪คนไข้โกแดฮวานก็เดินเข้ามา ‪แล้วมาบีบคอคุณเหรอคะ
‪ดื้อๆ เลยเนี่ยนะ
‪ก็บอกไปแล้วไง
‪มาบอกว่าฉัน
‪เป็นปีศาจ
‪ปีศาจ
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ฆ่าทิ้ง
‪ซะดีไหมนะ
‪พัคอ๊กนัน
‪ร้องเพลง "คลีเมนไทน์" ‪กระตุ้นอาการของคนไข้โกแดฮวาน
‪ส่วนโกแดฮวาน
‪เรียกพัคอ๊กนันว่าปีศาจแล้วก็จะฆ่า
‪ฉันไม่หลงกลอีกต่อไปแล้ว นังปีศาจ
‪คนที่โกแดฮวานชอบเรียกว่าปีศาจ
‪คือภรรยาเขา นักเขียนโดฮีแจนะ
‪ถ้างั้น
‪เขาเข้าใจผิดว่าคนไข้พัคอ๊กนัน ‪คือภรรยาตัวเองหรือเปล่าครับ
‪ถ้าไม่ใช่เพราะ
‪พัคอ๊กนันรู้จักโดฮีแจดี
‪พัคอ๊กนันก็อาจจะ ‪เป็นโดฮีแจตัวจริงก็ได้
‪มาทำอะไรที่นี่
‪คราวก่อน...
‪คุณบอกให้มากินข้าวนี่คะ
‪ได้สิ ฉันทำอะไรให้กินดีล่ะ
‪สุขสันต์วันเกิด
‪ไม่ใช่แม่เพิ่งคลอด
‪แต่อยู่ๆ มาขอให้ต้มซุปสาหร่ายให้
‪วันเกิดล่ะสิ
‪นี่ถือเป็นของขวัญวันเกิดแล้วกัน
‪รีบกินเข้า
‪ถูกปากไหม
‪อือ ก็ใช้ได้ค่ะ
‪งั้นก็ดี
‪เฮ้อ
‪อยู่เฉยๆ ไปเลย น่ารำคาญชะมัด
‪โอ๊ย ใจหายใจคว่ำ
‪นี่ ไม่รับสายไม่อ่านข้อความฉัน
‪แล้วทำไมมานั่งกินข้าว
‪อยู่นี่ได้ หา
‪ฉันบอกจะเลี้ยงเนื้อแพงๆ ไง...
‪นี่ซุปสาหร่ายใส่เนื้อวัว
‪คุณนักเขียน สุขสันต์วันเกิดนะคะ
‪ฉันจะร้องเพลงให้ เป็นการฉลองนะคะ
‪ดี เอาเลย
‪เกิดมาทำไมนะ เกิดมาทำไมกันนะ
‪หน้าตาก็แย่...
‪อยากตายเหรอ
‪โธ่เว้ย นั่นมวนสุดท้ายนะ
‪เดี๋ยวฉันให้อะไรที่ล้ำค่า ‪กว่าบุหรี่มวนสุดท้ายอีก
‪นี่ ของขวัญวันเกิด
‪เขาบอกว่ารูปทรงเป็นหัวใจสองดวง ‪รวมกันเป็นหนึ่ง
‪ฉันเลยเลือกอันนี้มาเลย
‪เธอกับฉันประสานเข้าด้วยกัน
‪ความหมายแจ่มเลยใช่ไหมล่ะ
‪เธอเป็นคนเขียน ฉันเป็นคนขาย
‪ว้าว เหมาะเลยนะเนี่ย
‪โอ๊ย ตายแล้ว ตาพร่าไปหมดแล้วเนี่ย
‪เอานี่มาผลักดัน ‪ให้ฉันเขียนงานใหม่เร็วๆ ล่ะสิ
‪โอเค เข้าใจแล้ว ‪ถ้าผลักดันก็ต้องขึ้นไปสิ
‪พูดอะไรของเธอเนี่ย
‪มุนยอง
‪นี่ เธอขึ้นไปบนนั้นทำไม
‪อยู่ตรงนั้นแหละ
‪พี่คะ มุนซังแท คู่หู เปิดประตู
‪ฉันมาแล้ว เปิดประตูหน่อย
‪ไม่ ไม่ได้ๆ
‪ถ้าไม่เปิดจะพังประตูเข้าไปนะ
‪ไม่ได้นะ ไม่ได้ ห้ามพังนะ ‪ห้ามพังเข้ามา ไม่ได้ ห้ามพังเข้ามา
‪ต้องแจ้งความ แจ้งความ ‪แจ้งความเบอร์อะไรนะ
‪ฉันเอาเลื่อยไฟฟ้ามาด้วย ไม่ได้โกหก
‪เฮ้อ โทร โทร 119 แจ้งเหตุไฟไหม้
‪โทร 111 แจ้งเหตุจารกรรม
‪- แจ้งจับคนร้าย... ‪- ฉันอดทนได้แค่สามวินาที
‪เปิดก่อนที่ฉันจะนับถึงสามนะ
‪- หนึ่ง ‪- ไม่ได้นะ
‪- สอง ‪- ไม่ได้
‪- สาม ‪- อย่าพังนะ อย่าพังๆ
‪อย่าพังประตู
‪(ซาวด์เอฟเฟกต์ เลื่อยไฟฟ้า)
‪- นี่ ‪- โอ๊ะ มังแท
‪เอากลับไปเถอะ
‪ฉันคืนเจ้านี่ให้
‪คืนเหรอ
‪ฉันไม่เอามังแทแล้ว
‪ยกซังแทให้ฉันที
‪ฉันอยากได้ซังแท
‪ยิ้มหลอกลวง
‪จริงๆ นะ พอไม่มีคู่หูแล้วฉันเบื่อ
‪โกหก
‪ฉันมารับพี่นะ
‪หลอกลวง
‪ที่จริง
‪วันนี้วันเกิดฉัน...
‪โกหกๆ
‪ฉันอยากได้คู่หูเป็นของขวัญวันเกิด
‪โกหกๆ
‪นี่พี่เป็นเครื่องจับเท็จหรือไง
‪โกหก เลิกโกหกสักที
‪โกหกๆ
‪คนขี้โกหกเป็นคนไม่ดีๆ
‪คนขี้โกหก ‪ไหนบอกว่าไปเที่ยวเล่นแค่คนเดียว
‪บอกว่าไปคนเดียว
‪คู่หูต้องไม่มีความลับต่อกัน
‪แต่กลับไปเที่ยวเล่นกันแค่สองคน ‪ไปแค่สองคน
‪ไม่จำเป็น ไม่ต้องการแล้ว
‪ไม่ต้องการรถบ้านแล้ว
‪ไม่ต้องการไอ้นี่แล้ว
‪ไม่ต้องการ
‪พี่คะ
‪คนไม่ดีจริงๆ น่ะ
‪คือคนที่ไม่เชื่อคำพูดใดๆ ของคนอื่น
‪ไม่ใช่ ไม่จริง
‪รู้จักนิทานเรื่อง ‪"เด็กเลี้ยงแกะ" ใช่ไหม
‪ดูไม่ค่อยสบายนะ
‪แทนที่จะกินยา ‪ให้น้ำเกลือดีกว่าไหมคะ
‪ไม่ล่ะ
‪แค่นี้ก็พอแล้ว
‪เด็กเลี้ยงแกะที่เปิดปากพูดที ‪ก็มีแต่เรื่องโกหก
‪เด็กเลี้ยงแกะ ‪เอาแต่หลอกคนในหมู่บ้าน
‪ว่ามีหมาป่าตัวเป็นๆ มาปรากฏตัว
‪รู้ไหมว่าทำไมเด็กเลี้ยงแกะ ‪ถึงหลอกคนแบบนั้น
‪เพราะเบื่อน่ะสิ เพราะว่าเบื่อ
‪ไม่ใช่
‪เพราะเหงา
‪เพราะว่าอยู่ในเขาคนเดียวมันเหงามาก ‪ก็เลยทำแบบนั้น
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- คนไข้พัคอ๊กนันฟาดหัวเขาค่ะ
‪- หา ‪- คือว่า...
‪เธอบอกตอนที่กลิ้งในสวนเมื่อกี้
‪ทำของสำคัญบางอย่างตกไป ‪ให้ช่วยหาด้วยกันหน่อย
‪พอออกไปด้วยแป๊บเดียว...
‪ก็เอาหินก้อนเบ้อเร่อ ‪ฟาดเข้าที่ท้ายทอย
‪สลบเหมือดจนถึงเมื่อกี้เลยค่ะ
‪แล้วคนไข้พัคอ๊กนันล่ะ ‪ตอนนี้คนไข้อยู่ที่ไหน
‪ทำยังไงดีคะ เหมือนจะหนีออกไปแล้ว
‪แจ้งสถานีตำรวจแถวนี้เร็ว เร็วเข้า
‪- มานี่ ‪- ค่ะ
‪เรื่องอื่นล่ะ ‪เธอได้พูดเรื่องอื่นอีกไหม
‪เธอพึมพำอยู่คนเดียว
‪ว่าวันนี้เป็นวันสำคัญมาก ‪มีคนที่ต้องไปเจอให้ได้
‪วันนี้เป็นวันสำคัญมาก
‪- ถ้าเกิดว่า ‪- ติดไหม
‪นักเขียนโดฮีแจยังไม่เสียชีวิต
‪- ถ้าเธอแค่หายไป... ‪- ผู้ดูแลมุน
‪- งั้นก็มั่นใจได้เลยเรื่องหนึ่ง ‪- ไม่
‪- เธอต้องกลับมาหา ‪- ไม่นะ
‪สามีกับลูกสาวแน่ๆ
‪ไม่ได้
‪เด็กเลี้ยงแกะ
‪โกหกเพราะเหงามาก
‪แต่พอหมาป่ามาปรากฏตัวจริงๆ
‪กลับไม่มีใครมาช่วยเขาเลย
‪อย่างน้อยถ้ามีสักคน
‪เชื่อที่เขาพูดแล้วรีบมาช่วย
‪เขาก็คงไม่ตาย
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
‪โกมุนยอง
‪มุนยอง
‪ฉัน...
‪รู้สึกเหมือน ‪ได้ใช้ชีวิตเหมือนคนอื่นเขาแล้ว
‪พี่ก็เป็นผู้ใหญ่ใช่ไหม
‪เป็นผู้ใหญ่เหมือนโกกิลดง ‪ที่ยอมรับคนอื่นเป็นครอบครัวได้
‪- น้องชายผมเป็นของผม ‪- มุนคังแทเป็นของมุนคังแท
‪ไม่ยกคังแทให้หรอก ‪ไม่ยกคังแทให้เด็ดขาด
‪เธอเคยศัลยกรรมมาหลายครั้ง
‪เธอทำตัวแปลกๆ
‪ฉันก็อยากมีพี่ชายแบบพี่
‪คังแท...
‪มีความสุข
‪คังแทมีความสุข