NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Mam coś, czego ci wtedy nie dałem.
Mój brat sprawia dużo kłopotów.
Ciężko mi z nim, więc proszę…
Nie mieszaj w moim żałosnym życiu.
I spadaj.
ROZDZIAŁ 11 BRZYDKIE KACZĄTKO
Co z panią Park Ok-ran? Gdzie jest?
Co zrobimy? Chyba uciekła.
Dzwońcie na policję. Szybko.
- Chodź. - Dobrze.
Sto lat, sto lat
GANG-TAE
Nie przyszłaś tu tak późno
taka wystrojona, żeby napić się herbaty.
Czego chcesz?
Cholera.
Jak miło.
Zapach starych książek.
Te kwiaty nie żyją.
Wyrzucaj martwe rzeczy.
Nie dotykaj moich rzeczy.
Co cię tu sprowadza?
Martwiłam się,
że jesteś samotna.
Ko Mun-yeong.
Mun-yeong.
Twój ojciec
próbował mnie dzisiaj zabić.
Nazwał mnie
potworem.
Mówił, że trzeba zabić wszystkie potwory.
Powiedział, że wtedy powinien był zabić też i ciebie.
Naskoczył na mnie.
Nie wiedziałaś?
- I co z tego? - To straszne.
Jest ojcem. A w dniu urodzin córki…
Rety.
Jak może tak mówić?
Pomyślałam, że wpadnę do ciebie, żeby było ci miło,
i złożę ci życzenia urodzinowe.
Smutno spędzać taki dzień
w samotności.
- Co cię to obchodzi? - Jestem fanką.
Twojej matki.
Jestem jej fanką.
Ładne.
Powiedziałam ci,
żebyś nie dotykała moich rzeczy.
Jesteśmy podobne.
Też nie lubię,
gdy inni dotykają moich rzeczy.
Ko Mun-yeong!
Gdzie…
Ko Mun-yeong.
Moon Gang-tae?
Całe szczęście.
Dobrze, że nic ci nie jest.
Całe szczęście.
W porządku?
Jesteś ranna?
- Ta kobieta, Park Ok-ran… - Gdzie jest?
Gdzie ona teraz jest?
- Wyszła. - Kiedy? Dokąd poszła?
Kiedy wyszła?
Przed chwilą.
Przyjechałeś tu,
żeby złapać tę uciekinierkę?
Nie przeze mnie?
Nie dlatego, że za mną tęskniłeś?
Czyli nie tylko twój brat jest ode mnie ważniejszy.
Ta pacjentka tak samo.
Ko Mun-yeong.
Przyjechał tu za pacjentką,
więc czemu mnie przytulił, do cholery?
Proszę.
Policz do trzech, zanim zrobisz coś nieprzemyślanego.
- Raz. - O nie.
Jak twoja ręka?
- Dwa. - Krwawisz.
- Rety. - Trzy.
Oddaję.
Wynoś się.
Powinnam była ją dźgnąć i ją tutaj zamknąć?
Porozmawiajmy.
Po co opatrujesz mi rękę? Mówiłam, że boli?
To drobne rozcięcie. Nie boli.
„Łączy nas niefortunna relacja.
Proszę, nie mieszaj w moim żałosnym życiu. I spadaj”.
Te głupoty, które wygadywałeś…
One były
bardziej bolesne.
Ponoć nie jestem pustą puszką.
To dlaczego tak mnie traktujesz?
Mówiłam, że to dla mnie ważny dzień.
Mówiłam, że nie chcę być sama!
Gdy nie możesz nad sobą zapanować,
licz do trzech.
Raz.
Dwa.
- Trzy. - Trzy.
Wszystkiego najlepszego.
Tęskniłem.
Skąd te rumieńce?
Gorąco mi.
Gorąco tu, prawda?
Też jesteś czerwony.
Źle się czuję.
Jesteś rozpalony.
Dzwonił pan Moon.
Pani Park Ok-ran była w domu pani Ko.
Co? Po co tam poszła?
Musimy się dowiedzieć.
Daj znać policji, że tam była.
Dobrze. Dam panu znać, gdy sprawdzimy nagranie z monitoringu.
Może wrócić późno w nocy.
Zostańcie tutaj
i róbcie na zmianę obchody.
- Tak jest. - Dobrze.
Jak twoja głowa?
A jak ma być? Uderzyła mnie kamieniem.
To wypadek przy pracy.
No dobrze.
Dam ci wniosek o odszkodowanie.
Pomyślę też o zwolnieniu cię z pracy.
- Chwila. - Do widzenia.
Bezpiecznej drogi.
Jest gorące.
Uważaj, gdy dotykasz gorącego.
Rety, gorące. Ostrożnie. Trzeba uważać.
Cześć, Sang-tae.
Cześć, Jae-su.
Czemu tak późno jesz?
Podjadasz?
Czekałem z kolacją na Gang-tae,
ale miał jakiś wypadek w szpitalu.
Musi kogoś złapać, więc nie wróci na noc do domu.
Kazali mu to zrobić.
Dlatego przyszedłem tu za niego.
Smacznie to wygląda.
- Mogę spróbować? - Rety, nie. To moje.
Spróbujesz i wszystko mi zjesz.
„Daj palec, a weźmie całą rękę”.
Wykluczone. To moje.
Jasne.
Znalazłem to pod drzwiami.
To Mang-tae.
- Mang-tae? - Tak.
Jak ten dziadek Mang-tae z książki?
To nie dziadek, tylko młodszy brat Gang-tae.
Sang-tae, Gang-tae i Mang-tae.
Jesteśmy
trzema braćmi.
Rety.
Co to ma znaczyć?
Jak możecie nazywać ten kawałek szmaty waszym bratem?
To ja od dziesięciu lat z wami podróżuję.
Jeśli chcecie mówić, że macie dwóch braci,
to mówcie o mnie.
Jae-su między Sang-tae i Gang-tae.
- Dołączcie też Jae-su. - Wykluczone.
Nie jesteś naszym bratem.
Mamy inne nazwiska i innych przodków.
Nie jesteśmy zarejestrowani jako rodzina. Jesteś obcy.
Nie jesteśmy rodziną. Jak śmiesz?
Jak śmiesz…
- Dołączcie mnie! - Rety, nie. Przestań.
Nie rób tak, gdy jem.
- Dołączcie mnie, dobrze? - Nie, Jae-su…
- Nie, Mang-tae! Gorące! - Rety!
Chodź. Napełniłam wannę lodowatą wodą.
Lodowatą wodą? Po co?
Musisz zbić gorączkę.
Widziałam to na filmach. Rozbieraj się i wskakuj do wanny.
Wsypać do wody płatki róż?
Nie trzeba. Daj mi mokry ręcznik.
Ta kobieta…
Uciekła ze szpitala?
Mogę zapytać,
co ci powiedziała?
Myślała, że czuję się samotna, więc przyszła złożyć mi życzenia.
Jest fanką mojej mamy.
Mówiła coś więcej?
Że omal nie umarła dziś w szpitalu.
Dlaczego tak się stało?
Pacjenci często się ze sobą kłócą.
Nie martw się o to.
To miłe.
Co takiego?
Nikt nigdy
się mną tak nie zajmował,
gdy byłem chory.
Ju-ri!
Dzień dobry.
Idziesz do pracy?
Przepraszam.
Powinnam była wcześniej cię przeprosić, że tak narozrabiałam.
Rety, nic się nie stało.
Jesteśmy jak rodzina. Mieszkamy razem.
Niczym się nie przejmuj.
Proszę.
- Co to? - Pieniądze na myjnię.
Weź je, proszę.
- Czyli to takie uczucie. - Słucham?
Gdy Mun-yeong wpadała w tarapaty,
dawałem ludziom pieniądze ukryte w pudełkach z napojami.
Pewnie tak się czuli, gdy je dostawali.
Jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz.
Chodźmy za nie do restauracji.
Będziemy kwita.
Cholera.
Myślałam, że sobie poszedłeś.
Dokąd miałbym pójść?
Jak gorączka?
- Spadła. - W jeden dzień?
Ty cholerny… Udawałeś, prawda?
Nie.
Aż tak tęskniłem.
Porozmawiajmy.
O czym chcesz porozmawiać?
O moim bracie.
Rety, ten twój brat.
Sang-tae ma
traumatyczne wspomnienia.
Co takiego?
Dlatego wyjechaliśmy z Seongjin, gdy byliśmy mali.
Przeprowadzaliśmy się co wiosnę, jakbyśmy przed czymś uciekali.
To przez jego traumę.
Moja mama
została zamordowana.
Sang-tae był jedynym świadkiem.
Widział, jak ją zabito.
Motyle powiedziały, że zabiją mnie,
jeśli coś powiem.
Powiedziały, że mnie złapią
i mnie zabiją!
Baliśmy się, więc uciekliśmy.
Miałem zaledwie 12 lat.
- Nie mieliśmy dorosłego… - Chodź.
…który by nas chronił.
Wtedy się zaczęło.
Co wiosnę, gdy pojawiają się motyle,
Sang-tae
zaczyna mieć koszmary o śmierci naszej mamy.
Co? Motyle…
Nie, te motyle!
- Co jest? Co się dzieje? - Motyle!
- Boże. - Motyle!
- O co chodzi? - Te motyle…
- Sang-tae. - Motyle…
Boże, te motyle…
- Motyle! Te motyle! - Mówi, że motyle go zabiją.
Powiedziały, że mnie zabiją. Motyle
- mnie zabiją! - I że musimy uciekać.
Chcą mnie zabić!
Znosi ten ból
od prawie 20 lat.
Dlatego
mnie potrzebuje.
Ale rzecz w tym,
że ja i tak
chcę spędzać z tobą czas.
Mówiłaś,
że nie obchodzi cię przeznaczenie.
Gdy pojawia się ktoś, kogo potrzebujemy,
to jest to przeznaczenie.
A ja
potrzebuję ciebie.
Muszę być
przy Sang-tae,
więc ty
bądź przy mnie.
Jasne, czemu nie?
SANG-TAE
To kwiat
- Cześć. - Jadłeś?
Zjadłem ryż z zupą z kimchi i kiełkami.
Złapałeś złoczyńcę?
To pacjentka, nie złoczyńca.
Tak, pacjentkę. Złapałeś ją?
Nie znalazłem jej.
O nie. To co zrobisz?
Nie martw się o to.
Poczekaj na mnie z kolacją. Postaram się wcześniej wrócić.
Dobrze.
Dzisiaj wróci do domu wcześniej.
Badanie nie potrwa długo.
Proszę się nie martwić. Do zobaczenia za chwilę.
Jedźcie.
Do zobaczenia.
Ojejku.
Oby znów nie miał guza mózgu.
Martwię się.
To cud, że już 20 lat żyje w takim stanie.
Co powiedziała policja o pani Park Ok-ran?
Widziano ją na nagraniu z monitoringu
przy wyjściu ze szlaku na górę Oji.
Muszą sprawdzić, dokąd poszła.
Tak? Posprzątajcie jej łóżko
i odeślijcie jej rzeczy na policję.
Przyjmiemy pacjenta z listy oczekujących.
Tak szybko? Może tu wróci.
Nie może.
Cześć.
Czekaj.
Mamy posprzątać łóżko Park Ok-ran i zebrać jej rzeczy.
- Tak szybko? - Tak.
Pani Park mówi, że przyjmiemy pacjenta z listy oczekujących.
MORDERCA CZAROWNICY Z ZACHODU
Ona już tu nie wróci?
Czy nie może wrócić?
Gdy uciekają psy,
ludzie przynajmniej parę dni udają, że ich szukają.
Naczelna pielęgniarka może tak nie wygląda, ale jest okrutna.
Policja jej szuka.
Rozumiem.
PARK OK-RAN DEPRESJA
Dziękuję.
Zmieniłeś się.
- Słucham? - Twój uśmiech.
Jest ładny.
Podobno Park Ok-ran kiedyś była mało znaną aktorką.
Miała wiele operacji plastycznych.
Tak mówiła Yoo Seon-hae, która dzieli z nią pokój.
- Rety, co to? - Mówiła też, że od paru miesięcy
dziwnie się zachowuje.
Podobno ćwiczyła aktorstwo.
Chichotała, gdy patrzyła w lustro.
Uczyła się nocami czegoś na pamięć.
Yoo Seon-hae mówiła, że Park Ok-ran myślała, że nadal jest aktorką.
Ćwiczyła aktorstwo?
MORDERCA CZAROWNICY Z ZACHODU
Cieszę się, że się wczoraj powstrzymałam.
Cholera!
Co? „Cholera”?
Zaczynasz pokazywać prawdziwe oblicze.
Przepraszam.
- Gdzie wczoraj spałeś? - Słucham?
Byłeś smutny, a teraz jesteś szczęśliwy.
Pewnie nie spałeś w domu.
Zabawiałeś się, zamiast szukać pacjentki?
Nie, proszę pana. To nie tak.
Ale czemu tam?
No bo…
Martwiłem się i…
Żeby złożyć jej życzenia urodzinowe?
Nie.
Nie dlatego tam poszedłem. Tylko…
Nie, mówię o pani Park Ok-ran.
Po co tam poszła?
Nie uciekła tylko po to,
żeby złożyć życzenia pani Ko.
Mam nadzieję, że o to chodzi.
Mam nadzieję, że pani Park poszła złożyć jej życzenia
i że
nic więcej się nie stanie.
Mam taką nadzieję.
I w związku z tym…
Proszę pana.
Wszystko odtąd dotąd. Na wynos, proszę.
Wszystko?
Wszystko w tym rzędzie, proszę pani?
Gdy będziesz je przygotowywał,
porozmawiam z twoim pomocnikiem.
Sang-tae.
Pani Ko chce z tobą porozmawiać.
Chodź tu szybko.
Wprowadź się do mnie.
Musimy popracować.
Rysunek, który mi dałeś…
Nie dałem ci go. Wyrzuciłem go.
No tak. Rysunek, którzy wyrzuciłeś,
podsunął mi pomysł na nową książkę.
Świetnie, prawda?
Powiem ci, o czym napiszę.
Ta trójka wyruszy w długą podróż,
żeby znaleźć coś, co utracili.
Fajne.
Prawda?
Przyjaciele myślą tak samo.
To jest fajne. Chcę taki.
Mówił, że nie narysuje motyli. Był nieustępliwy,
więc coś przeczuwałem,
ale nie wiedziałem, że to taka straszna historia.
Czemu tak nagle mi o tym powiedziałeś?
Mówił pan,
że trzeba zmierzyć się z traumą, żeby ją pokonać.
Proszę pomóc Sang-tae,
żeby się z nią zmierzył.
Ufasz mi?
W tej branży mówią,
że jestem konowałem, nie tylko dziwakiem.
Jeśli jest pan konowałem,
to mój brat
szybko to zobaczy.
Wypowiedzenie umowy oznacza potrójną karę.
Wiesz to, prawda?
Karę? Tego nie było w umowie.
Bo nie widzisz wszystkiego.
Jeśli chodzi o naruszenie warunków umowy,
ustalenia ustne oparte na zaufaniu są wystarczające. To niepisana zasada.
Rozumiesz?
- Widzę po minie, że tak. - Co?
Nie, nic nie dostałem.
Nawet kampera.
Dałam ci pokój i biurko.
Wiesz, ile to kosztowało?
Zapłać potrójną karę albo narysuj ilustracje.
- Twoja decyzja. - Moja?
Podwoję to za Gang-tae.
Zapłać sześciokrotną karę.
Co? Sześciokrotną?
Cześć.
Pani Ko Mun-yeong to taka cudowna osoba.
Co cię naszło?
Wiesz, że uwielbiam hojne i stanowcze osoby.
Tak?
Tak, jest w moim typie.
To znaczy nie uczuciowo. Nie mówię, że mi się podoba.
Ty jesteś moim numerem jeden.
A jak ja jestem dla ciebie ważny?
Jesteś numerem trzy.
Co ona kombinuje?
- Nawet gdy kwitnie na łące - Narysuj…
- To kwiat - …albo płać.
- Masz to gdzieś? - Hej, drzewo!
- Dzień dobry! - Zapomnij o umowie.
- To kwiat - Przyjaźnimy się. Jesteś fanem.
- To kwiat - Fani są lojalni.
- To kwiat - Sang-tae, obietnice
trzeba brać na poważnie. Słyszysz?
Cholera. Moon Sang-tae!
Nie dostaniesz Gang-tae.
Nigdy!
Gang-tae nie jest przedmiotem.
Właśnie. To mój brat.
Tak. To tylko twój brat.
- Nie należy do ciebie. - Ani do ciebie.
Gang-tae jest mój.
Gang-tae należy do Gang-tae.
Jest mój. Jestem jego starszym bratem.
Mam dość słowa „brat”!
Ty dla nas jesteś obca. Obca!
- „Brat”! - Obca!
- Mam dość tego słowa. - Obca.
- Cholera. - Rety.
- Kłócą się. - Nie bluźnij.
- Trudno porzucić… - Oni się kłócą!
- …stare nawyki. - Nieprawda.
- Chodźmy. - Cześć!
Kłóciliście się?
Tak. Nie, nie naprawdę.
O co się kłóciliście?
Nie kłóciliśmy się. Doszło do nieporozumienia.
Naprawdę się starałam.
Jak to?
Ładnie go o to poprosiłam i próbowałam go przekonać.
Pewnie go zastraszyłaś.
- Rozmawialiście? - Muszę pytać, żeby wiedzieć?
To pewnie wiesz, jak się teraz czuję.
Jak się czujesz?
„Proszę o rękę państwa córki”.
Już rozumiem facetów proszących o rękę swojej dziewczyny.
- Serio? - Serio.
Ale wiesz…
Bez pozwolenia
nie możemy mieszkać razem.
Mój przyjaciel, Jae-su,
zbliżył się do Sang-tae po dziesięciu latach.
Dziesięciu latach?
- Poczekaj. - Dziesięć lat? Oszalałeś?
Nie. Zaniosę to do pielęgniarek. Poczekaj tutaj.
Ten cholerny…
Zajęło mu to dziesięć lat?
To nieprawda. Żartowałeś, tak?
- Żadne dziesięć lat. - Tak?
Już go wkurzyłaś, więc zajmie ci to dłużej.
Nie mogę tyle czekać. Wykluczone!
Jestem…
jedyną rodziną Sang-tae.
Boi się, że mu mnie odbierzesz
i zostanie sam.
- To co mam zrobić? - Zdobądź jego zaufanie.
- To znaczy? - Nie odbierasz mu mnie.
Ma teraz więcej osób, które przy nim będą.
Nie jesteś obca. Będziesz jedną z nas.
Zdobądź jego zaufanie.
Zrobisz to, prawda?
Spróbuję.
Zamykaj drzwi,
gdy jesteś sama.
Nie wpuszczaj do domu obcych.
Dobrze?
Dobrze.
Zuch dziewczynka.
Rety, co tu robią te pizze?
I jak się ma pan Ko?
Guz mózgu jest w głębi płata czołowego.
Co powiedział lekarz? Można go operować?
Nie, mówi, że to bez sensu.
Rety, szkoda mi pana Ko.
Ojejku.
Dokąd idziesz?
Umówiłam się. Już wychodzę.
Z kim się umówiłaś? Bierzesz resztę dnia wolnego?
Z Sang-inem. Cześć.
Czekaj.
Co? Rety, przestań. Nie chcę.
- Nie ruszaj się, dobrze? - Nie.
Idziesz na randkę,
więc musisz się trochę podmalować.
Idziesz bez makijażu? Taka pewna siebie jesteś?
Rety.
- Jak wyglądam? - Bardzo ładnie.
Jakby polne kwiaty rozkwitły ci na ustach.
Do zobaczenia w domu.
Wróć tak późno, jak to możliwe.
Rety, umalowałaś się.
Codziennie to robię.
No tak. Codziennie pięknie wyglądasz.
W makijażu i bez.
Mogę cię zapytać o Mun-yeong?
Ma inną rodzinę poza swoim ojcem?
Jakichś bliskich?
Gdyby jakiś dorosły się nią opiekował,
inaczej wyglądałoby jej życie.
Dlaczego pytasz?
Stan profesora Ko jest taki ciężki?
Guz mózgu powrócił?
Nie można go operować.
To przykre.
Zobaczę, co u niej, i powiem jej w odpowiednim czasie.
A czy Gang-tae…
- Ju-ri. - Tak?
Dość o Moon Gang-tae i Ko Mun-yeong.
Może porozmawiamy o Nam Ju-ri i Lee Sang-inie?
Niech oni sami się bawią.
Jest tyle rzeczy, których chcę się o tobie dowiedzieć.
Od kiedy różowa szminka tak ci pasuje?
Czemu jesteś inną osobą, gdy jesteś pijana?
Jeszcze to.
Kto nauczył cię tak przeklinać?
Ja…
W gimnazjum.
Rozumiem.
Ojciec nauczył mnie pić.
To ile możesz wypić?
Muszę zapłacić potrójnie.
Muszę zapłacić sześciokrotnie, żeby wyciągnąć Gang-tae.
Ale mam tylko…
- Sang-tae. - Tak.
- Jest gorąco. Co tam robisz? - Tak.
No bo…
- W restauracji wszystko w porządku? - Tak.
Jae-su dał mi napiwek, bo dużo dziś zarobił.
Dał mi 30 000 wonów.
Klienci dają napiwki,
a szefowie dają premie.
Tak, dostałem 30 000 wonów premii.
Rozumiem.
Ktoś pewnie kupił dużo pizz.
Tak…
Pani Ko Mun-yeong. Jest bogata.
Obrzydliwie bogata.
Pani Ko była w pizzerii? Po co?
Przyszła kupić pizzę.
Przecież nie przyszła po ziemniaki.
Czemu zadajesz takie głupie pytania?
Co tu robisz?
Martwił się, że jest tu pani sama,
więc kazał mi z panią pomieszkać.
Pan Lee?
Nie, pan Moon Gang-tae.
Nie stój tak.
Usiądź.
Pan Moon zapytał pana Lee,
czy mogę stąd popracować.
Zapytał o to?
Pan Lee był szczęśliwy, że zacznie pani pracę
nad nową książką.
Kazał mi tu przyjść i pani pomóc.
Czyżby?
Proszę dać znać, jeśli czegoś pani trzeba.
Niczego nie potrzebuję.
Ale mam pytanie.
Jasne. Proszę pytać.
Wczoraj przyszła do mnie
fanka mojej matki.
A wczoraj miałam
urodziny.
Czy to nie dziwne?
Nie, wcale.
Jak to?
Gdy byłam fanką Tony’ego z H.O.T,
składałam życzenia wszystkim członkom jego rodziny.
Kupowałam mu prezenty i czekałam na niego pod hotelami,
a jego menadżerowie się na mnie wkurzali.
Gdy zespół się rozpadł,
jeździłam wszędzie, żeby tylko ich zobaczyć.
Serio?
Skoro byłaś fanką H.O.T,
to ile ty masz lat?
Dobranoc.
Na pewno jesteś ode mnie młodsza?
- „Jadłem śniadanie. - Jadłem śniadanie.
- Potem obiad. - Potem obiad.
- I małą kolację. - I małą kolację.
- Zgłodniałem w nocy. - Zgłodniałem w nocy.
- Nic o mnie nie ma? - Nic o mnie nie ma?”
- Jak to? - Sang-tae.
Czemu Gil-dong pozwala im ze sobą mieszkać, mimo że
się na nich złości?
Bo jest ich opiekunem. Jest dorosły.
Ale nie są rodziną.
Zgadza się. Mają inne nazwiska, innych przodków,
nie są zarejestrowani jako rodzina. Są dla siebie obcy.
Skoro są obcy,
czemu mogą z nim mieszkać?
Bo jest ich opiekunem. Jest dorosły.
Jesteś
dorosły, nie?
Moon Sang-tae, 35 lat.
Urodzony w 1984 roku, roku szczura. Czuję się młodszy,
ale nie jestem dzieckiem.
Właśnie. Jesteś dorosły.
Dorosły jak Ko Gil-dong, który może przyjąć innych do rodziny.
Tak.
Sang-tae, powiedzieć ci coś?
Też
bardzo się staram,
żeby być dorosły.
Też możesz być dorosły.
Musisz tylko bardzo się starać.
Musisz się postarać.
Będzie gotowy za tydzień.
Tak. Prawie skończyłem.
Niedługo go skończę. Będzie koniec.
Ale…
Ile mi za to zapłacisz?
Ile możesz mi za to zapłacić?
Chcę dostać wypłatę, gdy skończę.
Ojejku. W ogrodzie nie ma żadnych motyli.
Nie narysuję motyli.
Mówiłem, że ten mural
ma wyglądać jak ogród na zewnątrz.
Na zewnątrz są motyle, a na muralu ich nie ma.
Czyli nie jest skończony.
Nie skończyłeś go.
Nie lubię motyli.
Nie chcę rysować motyli.
No to zapomnij o wypłacie.
Nie chcę niedokończonego muralu.
Ale moje pieniądze…
Moje…
Już jest prawie skończony.
Moje pieniądze… Rety.
O nie.
O Ji-wang to oszust. To kłamczuch. Taki właśnie jest.
Ładnie mówi i dobrze wygląda,
ale to kłamczuch.
Nikomu nie mogę ufać.
Długo czekasz?
Chodźmy.
Czemu zabrałeś farby?
Nie skończyłeś muralu.
Nie skończę go.
Czemu nie?
Bo nie chcę.
Czemu nie chcesz?
Prawie skończyłeś.
Nie chcę. Daj mi spokój.
Nie chcę rysować motyli. Nie chcę tego.
Sang-tae.
Porozmawiamy?
Stój.
Sang-tae.
Rety.
Boże.
Wstawaj.
Wstań. Porozmawiamy.
Zostaw mnie!
Nie dokończysz muralu ani nie pójdziesz do szpitala?
Czemu nie chcesz już widzieć dyrektora O?
Nie odpowiesz mi? Będziesz zachowywał się jak dziecko?
Myślałem, że jesteś dorosły.
No chodź. Wstawaj.
Policzę do trzech.
Raz.
Dwa.
- Trzy. - Dyrektor O to oszust!
To kłamca! Jest gorszy niż ludzie, którzy naciągają przez telefon.
Miał mi zapłacić, gdy skończę mural.
Więc dlaczego mi nie zapłaci?
Rety. Nie uciekaj. Nie pozwolę ci.
- Nie. - Porozmawiajmy.
Nie, puść mnie.
Porozmawiajmy.
Nie, idę sobie. Z drogi.
Nie unikaj tego. Co się stało?
Puść mnie!
Powiesz mi?
Boli, prawda?
Boli, gdy ktoś cię bije, prawda?
Też mnie zraniłeś. Spójrz na ten ślad.
Uderzyłeś mnie?
Uderzyłeś starszego brata?
Jak śmiesz bić starszego brata?
Ty też mnie zraniłeś.
Bolało mnie,
gdy wbiłeś mi w głowę ołówek.
Gdy popchnąłeś mnie na biurko, nie mogłem zasnąć w nocy z bólu.
Nic nie mówiłem, bo lubię, jak mnie ranisz?
Już nie będę milczał. Koniec z tym!
Gdy nie możesz nad sobą zapanować, policz do trzech.
Raz, dwa, trzy.
Nie, ty policz!
Słuchaj starszego!
To tak się zachowuj!
Chwila… Sang-tae, chodzi mi o to…
Krzyczałeś na mnie?
Jak śmiesz krzyczeć na starszego brata?
Jak śmiesz na mnie krzyczeć?
Jak śmiesz? Jak mogłeś?
Jak mogłeś mi to zrobić?
Jak mogłeś?
Przestań!
Chodź tutaj!
No chodź!
Hej!
Niedługo umierasz czy co?
Dlatego tak się zachowujesz?
Nie przeszkadzało mi, że Sang-tae mnie bił.
Ale gdy mu oddałem…
Co ci mówiłem? Złamało ci to serce, no nie?
Nie.
Ulżyło mi.
Ten psychowirus jest bardzo silny.
Bardzo się zmieniłeś.
Jae-su.
Kim jesteś? Znam cię?
Taki…
jestem naprawdę.
Moon Gang-tae
należy do Moon Gang-tae.
Zapiecze cię to.
Gang-tae nie jest już moim bratem.
Nie jest moim bratem.
Tak, masz rację.
Nie powinien cię tak drapać. To oszukiwanie.
Nie sądziłam, że gra tak nieczysto.
Oszukiwał.
Widziałam go. Bardziej oberwał.
Już nie jest moim młodszym bratem. Jesteśmy sobie obcy.
Jesteśmy obcy.
- Jesteście obcy? - Tak.
No to…
Mamo, może adoptujesz Gang-tae jako swojego syna?
Z chęcią.
Sang-tae, dziękuję.
Od teraz uważam go za swojego syna.
Nie.
Nieważne. To obcy.
Śpisz?
Jae-su.
Jesteś zawiedziony, ale spróbuj zrozumieć.
Ja i Sang-tae…
Długo byliśmy tylko we dwóch.
Musimy nauczyć się
socjalizacji z innymi osobami.
Ale czemu musi to być
Ko Mun-yeong?
To najbardziej samotna osoba,
jaką znam.
Zacznę od niej.
Zadzwoń do mnie.
Nudzę się.
Jestem głodna.
Cholera.
Po co je odczytuje, skoro nie chce odpisać?
Niepotrzebnie oddałam Mang-tae.
Miałaś nie otwierać obcym.
Obiecałaś.
Po co ci to?
Co tu robisz?
Jesteś głodna.
Chodźmy.
Nie powiesz mi?
Co się stało z twoją twarzą?
Biłem się.
Z pacjentem?
- Zwolniliby mnie. - To z kim?
- Co zrobisz? - Dowalę tej osobie.
Z bratem.
Sang-tae?
Pobiłeś go?
Nie, pokłóciliśmy się.
Ja bardziej dostałem.
Mieliśmy mu powiedzieć, że będzie nas trójka.
A ty się z nim pokłóciłeś?
Co teraz zrobisz?
Ciągle o tym myślę.
To ty kazałeś mi myśleć, zanim coś zrobię.
Ty mi powiedziałaś, że trzeba słuchać instynktu.
Bądź z nim szczery.
- To znaczy? - Powiedz, że mnie lubisz
i nie możesz beze mnie żyć.
Poproś go o zrozumienie.
To proste.
Lubię…
Ko Mun-yeong.
Ciekawe, co powie,
gdy mu to powiem.
Kiedy przestaniesz
myśleć o bracie i zaczniesz myśleć o sobie?
O niczym nie marzysz?
Może chcesz coś zrobić?
Cóż…
Miałem trzy marzenia.
Dwa już się spełniły.
Jakie?
Chciałem pojechać na wycieczkę,
zamiast się przeprowadzać.
I?
Chciałem pobić się z bratem.
To słabe, no nie?
Ale wiesz co?
Świetnie się bawiłem.
Chyba…
w końcu mam normalne życie.
Jakie marzenie jeszcze się nie spełniło?
Przyszedłeś do mnie dzisiaj.
Spełnię je dla ciebie.
Nie.
Już za późno.
Dlaczego? O co chodzi?
Chciałem chodzić do szkoły w mundurku.
- Co to? - Co jest?
Hej, wstawaj.
Zjadaj.
Rety, no dalej.
KO MUN-YEONG
Co? Dokąd idziesz?
Dokąd idziesz? Gang-tae!
Dokąd idziesz?
Hej.
Hej… Przepraszam.
No bo…
- No bo… - Gang-tae!
Nie byłeś dziś w szkole?
- Chodź tu. - Nie.
- Nie byłem na świetlicy. - To to samo.
Po co w ogóle nosisz mundurek?
- Czemu nie jesteś w pracy? - Ty gnojku.
Co…
Rety, ale jesteś wkurzający.
Przepraszam.
- Ty w krótkich włosach. - Przestań.
Mój brat chce ci coś powiedzieć.
- Porozmawiasz z nim? - Przestaniesz?
Przestań.
Idzie.
Idzie tutaj.
Bądź mężczyzną. Zaimponuj jej.
Więc…
Ja…
No bo…
Znam cię.
Widziałam cię w szkole.
Zna cię.
Cóż…
Gratulacje.
Powodzenia.
Sang-tae.
Tak?
Bardzo…
Bardzo ją lubię.
Lubię ją.
Co?
„Szczęśliwy”.
Jest szczęśliwy.
Gang-tae jest…
Jest
szczęśliwy.
SZCZĘŚLIWY
Gang-tae
jest szczęśliwy.
Tak.
Zgadza się.
Tak.
Mój brat…
jest szczęśliwy.
Gang-tae jest szczęśliwy.
Nigdy go takiego nie widziałem. To pierwszy raz.
Rety.
Czemu jesteś taka zmęczona?
Panie Lee, nie pasuję do tego domu.
Całą noc miałam koszmary.
Strasznie tutaj.
Boli mnie całe ciało…
Rety, przestań.
Gdzie jest Mun-yeong?
W gabinecie.
No proszę, siedzisz przed laptopem!
Trochę minęło.
O czym będzie książka?
Nie mogłem spać, bo taki byłem podekscytowany.
Na pewno będzie to świetna historia.
Czekaj.
Muszę się przygotować.
Jestem gotów. Powiedz. O czym ta książka?
Masz.
To coś
podobnego do Hej, Bumbu?
Nie wymyśliłam fabuły.
- Jaki ma tytuł? - Nie wiem.
- Jaki ma przekaz? - Nie wiem.
- Kiedy będzie gotowa? - Kiedyś.
- Czyli nic nie masz? - Na to wygląda.
Kto będzie ilustratorem?
Mój przyjaciel.
Z drogi.
SANG-TAE
- Co… - Jadłeś?
Jadłeś?
Nie zjadłem, bo przywieźli pacjenta.
Jesteś głodny?
Tak, umieram z głodu.
Przyjdź do restauracji Jesteśmy Rodziną o 18,00.
Spotkamy się tam.
Mun-yeong.
- Mun-yeong. - Zostanę przy tym temacie.
Jasne. Nie o tym chcę porozmawiać.
Co do twojego ojca…
Znów ma guza mózgu.
Nie można go operować.
Nie mogą mu pomóc.
Mój ojciec umarł dawno temu,
gdy miałam 12 lat.
Już nie żyje. Zostało tylko jego ciało.
Mun-yeong.
Twój ojciec ma uszkodzenie mózgu.
Dlatego ma problemy z pamięcią.
Jego ciało i umysł nie współpracują,
dlatego tak się zachowuje.
Ale mimo wszystko
to twoja jedyna rodzina.
„Rodzina”?
Jestem sierotą.
- Mun-yeong. - Odejdź. Jestem zmęczona.
Gdzie jesteś?
Jestem głodna. Zjedzmy coś.
Chcę iść z wami. Gdzie jest ta restauracja?
Czemu nie mogę?
Czekaj.
Najpierw jedzą dorośli. Potem ty.
- Dobrze. - Wytarłeś ręce?
Wytarłeś? Masz. Wytrzyj je przed jedzeniem.
RACHUNEK: 26 400 WONÓW
Smakowało ci?
Najadłeś się?
Tak.
Jestem pełny.
Zaraz wybuchnie mi brzuch.
Nie może wybuchnąć.
Bo wtedy umrzesz.
To twoje kieszonkowe.
„Klienci dają napiwki, a szefowie dają premie”.
A starsi bracia dają kieszonkowe.
Rozrzutność to grzech.
Nie bądź rozrzutny.
Dam ci więcej, gdy je wydasz.
Nie martw się.
Dziękuję.
Nie będę rozrzutny.
RACHUNEK: 46 200 WONÓW
Mnie też postaw kolację.
Cholera.
Rety.
Kup mi kolację.
Zapłać też za moją. Kup mi kolację.
Cholera.
Czemu mnie pomijasz? Kup mi kolację.
Przepraszam.
Ile wynosi jej rachunek?
To daj mi kieszonkowe.
Nikt mi go nie daje.
Nie mam rodziny, żeby jeść z nią kolację.
Naprawdę jestem sierotą.
Chodźmy do domu.
Sang-tae.
Chcę takiego starszego brata jak ty!
Chodź, Gang-tae!
Ko Mun-yeong!
Ko Mun-yeong…
Mun-yeong, chodź tu!
Rusz się, Mun-yeong. Nie idziecie?
Ko Mun-yeong. Moon Gang-tae. Pospieszcie się.
Szybko…
Sang-tae, znasz bajkę Brzydkie kaczątko?
Tak.
Inne kaczki są wredne dla brzydkiego kaczątka.
Dokuczają mu,
bo wygląda inaczej.
Więc jest bardzo samotny
i opuszcza swoją rodzinę, prawda?
Mun-yeong, nie biegaj po schodach!
Zrobisz sobie krzywdę! To niebezpieczne!
Przestań biegać.
Jak myślisz, co by było,
gdyby kacza mama bardzo kochała
brzydkie kaczątko?
Wtedy by nie odeszło.
Jeśli dorosły akceptuje dzieci,
kaczki i łabędzie
mogą razem żyć i się dogadywać.
Hej, kaczko. Kurczaki.
Nie kłóćcie się ze sobą, dobrze?
Sang-tae.
Jesteś dorosłym, który potrafi zaakceptować innych?
Tak.
Jestem dorosły.
Jestem…
dorosły jak Ko Gil-dong.
MORDERCA CZAROWNICY Z ZACHODU
Nie chodzi o zapis w rejestrze rodziny.
Rodzina to…
Raz, dwa, trzy.
…robiąc sobie razem zdjęcie.
ADRES FOTOGRAFA
Nienawidzę dzieci i zwierząt.
Błagają o miłość…
Zostaw. Puść mnie.
Zaczynam je lubić.
A jeśli znów pojawią się motyle?
Nie daj się uwięzić przeszłości.
To otworzę drzwi i wyjdę.
- Nie zobaczysz drzwi. - W końcu
poczułem pragnienie,
żeby żyć jak inni.