‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ก่อนหน้านี้มีของที่ไม่ได้ให้
‪ฉันมีแค่พี่คนเดียวก็พอแล้ว
‪เท่านี้ก็เหนื่อยเกินจะทนไหวแล้ว ‪ได้โปรดเถอะ
‪เลิกวุ่นวายกับชีวิตเฮงซวยของฉัน
‪แล้วไปให้พ้น
‪(บทที่ 11 ลูกเป็ดขี้เหร่)
‪แล้วคนไข้พัคอ๊กนันล่ะ ‪ตอนนี้คนไข้อยู่ที่ไหน
‪ทำยังไงดีคะ เหมือนจะหนีออกไปแล้ว
‪แจ้งสถานีตำรวจแถวนี้เร็ว เร็วเข้า
‪- มานี่ ‪- ค่ะ
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
‪(คังแท)
‪คุณคงไม่ได้แต่งตัวจัดเต็มแบบนั้น
‪เพื่อมาชวนดื่มชากลางดึกแน่
‪อะไรคะ สิ่งที่คุณต้องการน่ะ
‪บ้าเอ๊ย
‪ดีจัง
‪กลิ่นหนังสือเก่า
‪แห้งตายหมดแล้วนะเนี่ย
‪ของที่ตายแล้วก็ทิ้งไปสิ
‪อย่ามาแตะต้องตามอำเภอใจสิ
‪มาที่นี่ทำไมคะ
‪เพราะกลัวว่าอาจารย์...
‪จะเหงาล่ะมั้ง
‪โกมุนยอง
‪มุนยอง
‪วันนี้
‪พ่อคุณพยายามจะฆ่าฉัน
‪เขาว่า
‪ฉันเป็นปีศาจ
‪บอกว่าต้องฆ่าปีศาจทุกตัวให้ตาย
‪และตอนนั้นน่าจะ ‪ฆ่าลูกสาวให้ตายไปด้วย
‪อาละวาดใส่ฉันยกใหญ่เลย
‪ไม่รู้ใช่ไหมคะ
‪- แล้วยังไง ‪- ใจร้ายเกินไปแล้วเนอะ
‪คนเป็นพ่อควรพูดแบบนั้น ‪ในวันเกิดลูกสาวตัวเองเหรอ
‪เชอะ
‪พูดออกมาได้
‪เพราะงั้นฉันเลยมาเพื่อปลอบอาจารย์
‪แล้วก็มาอวยพรวันเกิดน่ะสิ
‪อยู่ตัวคนเดียวในวันแบบนี้
‪เหงาออก
‪- แล้วป้าจะสนใจทำไม ‪- ฉันเป็นแฟนคลับ
‪แฟนคลับของ...
‪แม่อาจารย์
‪สวยจัง
‪ฉันบอกแล้วนะ
‪อย่ามาแตะต้องของของฉัน
‪เหมือนจริงๆ
‪ฉันก็...
‪ไม่ชอบให้ใครมาแตะต้อง ‪ของของตัวเองเหมือนกัน
‪โกมุนยอง
‪โก...
‪โกมุนยอง
‪มุนคังแทเหรอ
‪โล่งอกไปที
‪ค่อยยังชั่ว
‪ดีจริงๆ
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪บาดเจ็บตรงไหน...
‪- ยัยป้าพัคอ๊กนันน่ะ... ‪- อยู่ที่ไหน
‪คนไข้คนนั้นอยู่ที่ไหน
‪- ไปแล้ว ‪- ไปเมื่อไหร่ ไปไหน
‪ฉันถามว่าหล่อนออกไปตอนไหน
‪เมื่อกี้
‪นาย
‪มาเพื่อจับคนไข้ที่หนีออกมาเหรอ
‪ไม่ได้มาเพราะฉัน
‪ไม่ใช่เพราะคิดถึงฉันเหรอ
‪งั้นฉันก็สำคัญน้อยกว่าพี่ชายนาย
‪สำคัญน้อยกว่าคนไข้ด้วย ‪เป็นที่สามสินะ
‪โกมุนยอง
‪มาตามจับคนไข้
‪แล้วดึงฉันไปกอดทำไม
‪ขอล่ะ
‪เวลาจะทำอะไรตามอำเภอใจ ‪ช่วยนับหนึ่งถึงสามในใจก่อน
‪- หนึ่ง ‪- ตายจริง
‪มือเป็นอะไรไหมคะ
‪- สอง ‪- เลือดออกด้วย
‪- ทำยังไงดีเนี่ย ‪- สาม
‪คืนค่ะ
‪ออกไป
‪แทนที่จะอดทน ‪น่าจะแทงให้นอนแอ้งแม้งอยู่นี่ไปซะ
‪ขอคุยด้วยหน่อย
‪มาพันมือฉันทำไม ‪ฉันบอกว่าเจ็บมือเหรอ
‪ก็แค่ฝ่ามือแหกนิดหน่อย ‪ไม่รู้สึกอะไรหรอก
‪"เราเป็นคู่ที่ชะตากรรมเลวร้าย
‪เลิกวุ่นวายกับชีวิตเฮงซวยของฉัน ‪แล้วไปให้พ้น"
‪ตอนที่นายพล่ามคำพูดเหลวไหลพวกนั้น
‪มันทำให้ฉัน...
‪เจ็บยิ่งกว่านี้เยอะ
‪ไหนว่าฉันไม่ใช่กระป๋องเปล่า
‪แต่ทำไมทำเหมือนฉัน ‪เป็นกระป๋องกลวงโบ๋
‪ฉันบอกแล้วไงว่าวันนี้เป็นวันสำคัญ
‪บอกว่าไม่อยากอยู่คนเดียวจริงๆ
‪เวลาที่ควบคุมตัวเองไม่ได้
‪ให้นับหนึ่งถึงสาม
‪หนึ่ง
‪สอง
‪- สาม ‪- สาม
‪สุขสันต์วันเกิดนะ
‪ฉันคิดถึงเธอ
‪ทำไมหน้าแดง
‪ก็ มันร้อนน่ะ
‪ร้อนมากเลยเนอะ
‪นายก็หน้าแดงมากเหมือนกัน
‪ฉันไม่สบาย
‪ตัวร้อนจี๋เลย
‪ผู้ดูแลมุนโทรมา
‪ดูเหมือนคนไข้พัคอ๊กนัน ‪จะแวะไปที่บ้านนักเขียนโก
‪เอ๊ะ แล้วเธอไปที่นั่นทำไมคะ
‪ก็ต้องค่อยๆ สืบกันไป
‪ช่วยโทรแจ้งเบาะแสที่ที่พบล่าสุด ‪กับตำรวจด้วยนะ
‪ครับ ถ้าตรวจสอบกล้องวงจรปิดแล้ว ‪จะรายงานให้ทราบทันทีครับ
‪เธออาจจะกลับมาเองตอนเช้ามืดก็ได้
‪คอยเฝ้าไว้ให้ดี
‪เดินตรวจข้างนอกเป็นครั้งคราวด้วยล่ะ
‪- ค่ะ ‪- ได้เลยครับ
‪หัวไม่เป็นไรใช่ไหม
‪โดนหินก้อนเบ้อเร่อทุบเอา ‪จะไม่เป็นไรได้ไงครับ
‪ต้องมีค่าเจ็บตัวในหน้าที่ให้ผมนะ
‪ได้สิ
‪ไหนๆ จะเบิกค่าชดเชยแล้ว
‪จะคิดเรื่องไล่ออกด้วยแล้วกัน
‪- อ้าว เดี๋ยว ‪- กลับดีๆ นะคะ
‪กลับดีๆ นะครับ
‪ร้อนๆ
‪ระวังร้อน ระวัง
‪โอ๊ย ร้อนจัง ระวังของร้อนๆ
‪พี่ พี่ครับ
‪ว่าไง คุณแจซู
‪อะไรเนี่ย ‪ทำไมเพิ่งมากินข้าวตอนนี้ล่ะ
‪มื้อดึกเหรอ
‪ตอนแรกอดไว้ว่าจะรอกินพร้อมคังแท
‪แต่ที่โรงพยาบาลมีเหตุฉุกเฉิน ‪เหตุฉุกเฉิน
‪ต้องออกไปจับใครนี่แหละ ‪วันนี้คงไม่ได้กลับ
‪ออกไปจับคนอยู่
‪เพราะงั้นแจซูคนนี้เลยต้องมานี่ไง
‪น่าอร่อยจัง
‪- ขอสักคำสิ ‪- ไม่ได้ นี่ของผม
‪พอได้หนึ่งคำ เดี๋ยวก็ขอสองขอสาม
‪ได้คืบจะเอาศอกน่ะสิ
‪ไม่ได้ นี่ของผม
‪เออใช่
‪เจ้านี่ตกอยู่ข้างหน้าน่ะ
‪มังแท
‪- มังแทเหรอ ‪- ใช่
‪คุณตามังแทในหนังสือนั่นเหรอ
‪ไม่ใช่คุณตา น้องชายของคังแท
‪ซังแท คังแท มังแท
‪พวกเรา...
‪เป็นสามพี่น้องไง สามพี่น้อง
‪เฮอะ
‪จะบ้าหรือเปล่า
‪ทำไมไอ้เศษผ้าหน้าตาอุบาทว์นี่ ‪ถึงเป็นน้องชายพี่ได้
‪คนที่คอยตามติดเหมือนอึปลาคาร์ป ‪มาเป็นสิบปีคือผมนะ
‪ถ้าจะเป็นสามพี่น้องทั้งที
‪ก็นับผมด้วยสิ
‪แทรกแจซูเข้าไประหว่างซังแทกับคังแท
‪- นับแจซูด้วยสิครับ ‪- ไม่นับแจซู
‪แจซูเป็นคนอื่น
‪นามสกุลก็ไม่เหมือนกัน ‪คนละสายเลือดด้วย
‪ชื่อในสำเนาทะเบียนบ้านก็ไม่มี ‪ก็ต้องเป็นคนอื่นสิ
‪ไม่ใช่คนในครอบครัวสักหน่อย ‪กล้าดียังไง
‪กล้าดียังไง...
‪- นับแจซูด้วยสิ ‪- ไม่ๆ ไม่ได้นะ
‪มีของร้อนอยู่ตรงนี้ ‪หยอกเล่นไม่ได้นะ
‪- นับแจซูด้วยสิ ‪- ไม่ได้ แจซู...
‪- โอ๊ะ มังแท ร้อนนะ ‪- โธ่เอ๊ย
‪มาเร็ว เตรียมน้ำใส่น้ำแข็ง ‪ในอ่างอาบน้ำให้แล้ว
‪เตรียมน้ำใส่น้ำแข็งทำไม
‪ก็นายเป็นไข้ ต้องทำให้ตัวเย็นสิ
‪ฉันดูมาจากในหนังแหละ
‪รีบถอดเสื้อไปลงอ่างเร็ว
‪ให้ลอยดอกกุหลาบด้วยไหม
‪ไม่ต้อง เอาผ้าขนหนูชุบน้ำมาก็พอ
‪ป้าคนนั้น...
‪หนีออกมาจากโรงพยาบาลเหรอ
‪หล่อน...
‪ได้พูดอะไรไหม
‪หล่อนว่ากลัวฉันจะเหงา ‪เลยมาอวยพรวันเกิด
‪บอกว่าเป็นแฟนคลับของแม่น่ะ
‪พูดอะไรอีกไหม
‪ก็บอกว่าวันนี้เกือบตายที่โรงพยาบาล
‪เกิดอะไรขึ้นเหรอ
‪คนไข้ก็ชอบมีเรื่องกันแบบนี้แหละ
‪เธอไม่ต้องใส่ใจไปหรอก
‪ดีจัง
‪อะไร
‪ที่ป่วยน่ะ
‪เพิ่งเคยป่วยแล้วมีคนดูแลอยู่ข้างๆ
‪ครั้งแรกเลย
‪คุณจูรี อรุณสวัสดิ์ครับ
‪จะไปทำงานแล้วเหรอครับ
‪ขอโทษนะคะ
‪คิดๆ ดูแล้ว ฉันทำคุณลำบากแท้ๆ ‪แต่เพิ่งมาขอโทษเอาป่านนี้
‪โธ่ เราไม่ใช่คนอื่นคนไกล ‪อยู่ใต้ชายคาเดียวกันเหมือนครอบครัว
‪ไม่เอาน่า ลำบากอะไรกันครับ
‪นี่ค่ะ
‪- อะไรเหรอครับ ‪- ค่าล้างรถค่ะ
‪รับไปเถอะค่ะ
‪- รู้สึกอย่างนี้นี่เอง ‪- คะ
‪คือว่า ทุกครั้งที่มุนยองก่อเรื่อง
‪ผมเคยเอากล่องน้ำผึ้ง ‪ที่ใส่เงินเป็นปึกๆ ให้คนอื่นน่ะครับ
‪ฝ่ายรับคงจะรู้สึกแบบนี้สินะ
‪ทำอะไรได้อย่างนั้น
‪เราเอาเงินนี่ ‪ไปกินข้าวด้วยกันเถอะครับ
‪แล้วผมจะถือว่าเราหายกันนะ
‪โธ่เว้ย
‪นึกว่าไปแล้วซะอีก
‪จะให้ไปไหนล่ะ
‪ไข้ล่ะ
‪- ไข้ลดแล้วล่ะ ‪- แค่วันเดียวเนี่ยนะ
‪นายนี่มัน เป็นไข้การเมืองใช่ไหม
‪เปล่านะ
‪ไข้ใจต่างหาก
‪มาคุยกันหน่อยมา
‪อะไรเหรอ เรื่องที่จะคุยด้วยน่ะ
‪เรื่องพี่น่ะ
‪เฮอะ ตาพี่นั่นของเขา
‪พี่น่ะ
‪มีแผลใจอยู่
‪แผลใจเหรอ
‪ทั้งเรื่องที่พวกเรา ‪ต้องจากซองจินไปตอนเด็ก
‪ทั้งเรื่องที่ฤดูใบไม้ผลิทีไร ‪ก็ต้องย้ายไปโน่นไปนี่เหมือนหนีอะไร
‪ทั้งหมดก็เพราะเรื่องนั้น
‪แม่ของพวกเรา
‪ถูกฆ่า
‪พยานคนเดียวที่เห็นเหตุการณ์
‪ก็คือพี่
‪ผีเสื้อบอกว่า ถ้าฉันบอก
‪จะตามมาฆ่าฉันเหมือนกัน
‪จะตามล่าฉัน
‪จะมาฆ่าฉัน
‪เพราะกลัว พวกเราก็เลยหนี
‪ตอนนั้นฉันอายุแค่ 12
‪- และไม่มีผู้ใหญ่สักคน... ‪- มาเร็ว
‪ที่ปกป้องพวกเราได้
‪ตั้งแต่ตอนนั้นแหละ
‪พอถึงฤดูใบไม้ผลิที่ผีเสื้อโบยบิน
‪พี่...
‪ก็จะฝันร้าย ‪ถึงเรื่องคืนนั้นที่แม่เสียชีวิต
‪ผี ผีเสื้อ
‪- เฮ้ย เกิดอะไรขึ้น ‪- ผีเสื้อๆ
‪- ให้ตาย ‪- ผีเสื้อๆ
‪- พี่ เป็นอะไร ‪- ผีเสื้อๆ
‪- พี่ ‪- ผีเสื้อๆ
‪ฮือ ผีเสื้อๆ
‪- ผีเสื้อๆ ‪- บอกว่าผีเสื้อจะตามมาฆ่า
‪ผีเสื้อบอกว่าจะฆ่าฉัน ผีเสื้อ...
‪- จะฆ่าฉัน ‪- และเราต้องหนีไปให้ไกล
‪ผีเสื้อจะฆ่าฉันๆ
‪พี่อยู่กับความทุกข์ทรมานนั้น
‪คนเดียวมาเกือบ 20 ปี
‪เพราะงั้นพี่...
‪เลยต้องมีฉันเคียงข้าง
‪แต่ว่า
‪ฉันกลับอยากทิ้งพี่
‪แล้วไปเที่ยวเล่นกับเธออยู่เรื่อย
‪ก่อนหน้านี้เธอเคยพูดนี่
‪ว่าโชคชะตาไม่เห็นพิเศษตรงไหน
‪แค่มาปรากฏต่อหน้าตอนที่ต้องการ
‪นั่นก็เป็นโชคชะตาแล้ว
‪ฉัน...
‪ต้องการเธอนะ
‪ฉันน่ะ...
‪ต้องอยู่เคียงข้างพี่
‪เพราะงั้นเธอแค่
‪อยู่เคียงข้างฉันก็พอ
‪ได้อยู่แล้ว
‪(พี่)
‪ก็ดอกไม้
‪- ว่าไง ‪- กินข้าวหรือยัง
‪กินข้าวคลุกซุปกิมจิถั่วงอก
‪จับคนร้ายได้ไหม คนร้าย
‪ไม่ใช่คนร้าย คนไข้
‪อือ คนไข้ จับได้ไหม
‪จับไม่ได้
‪ไม่นะ ทำยังไงดี ถ้างั้นจะทำยังไง
‪เรื่องนั้นพี่ไม่ต้องห่วงหรอก
‪เย็นนี้รอผม อย่าเพิ่งกินข้าวนะ
‪ผมจะกลับเร็วหน่อย
‪ได้
‪บอกว่าจะกลับเร็ว กลับเร็ว
‪ตรวจครู่เดียวก็เสร็จแล้ว
‪ไม่ต้องกังวลค่ะ เดี๋ยวเจอกันนะคะ
‪พาไปเลยค่ะ
‪เดี๋ยวเจอกันนะคะ
‪โธ่เอ๊ย
‪หวังว่าจะไม่เกิด ‪เนื้องอกในสมองอีกนะคะ
‪เป็นห่วงจัง
‪ทนมาเกือบ 20 ปีด้วยสภาพร่างกาย ‪แบบนั้นได้ก็ปาฏิหาริย์แล้ว
‪แล้วตำรวจว่ายังไงบ้าง ‪เรื่องคนไข้พัคอ๊กนัน
‪เบาะแสสุดท้ายคือภาพจากกล้องวงจรปิด
‪ที่ถ่ายได้จากทางลงเขาโอจีค่ะ
‪เบาะแสหลังจากนั้นคงต้องสืบเพิ่ม
‪งั้นเหรอ ถ้างั้นก็เก็บเตียง ‪ของคนไข้คนนั้น
‪และเก็บข้าวของส่วนตัว ‪เอาไปให้ตำรวจนะ
‪เพราะเราต้องรับคนไข้ที่รอแอดมิต
‪เก็บเลยเหรอคะ ‪เธออาจจะกลับมาก็ได้นี่คะ
‪ตอนนี้มาไม่ได้แล้วล่ะ
‪สวัสดี
‪เออนี่
‪ต้องเก็บเตียงกับข้าวของ ‪ของคนไข้พัคอ๊กนันน่ะ
‪- เก็บเลยเหรอ ‪- ใช่
‪หัวหน้าพยาบาลบอกว่า ‪ต้องรับคนไข้รอแอดมิตน่ะ
‪(การสังหารของแม่มดตะวันตก)
‪ไม่กลับมา
‪หรือกลับมาไม่ได้นะ
‪หมาที่เคยเลี้ยงไว้หนีออกไปจากบ้าน
‪ต่อให้เป็นคนไร้หัวใจ ‪ก็ยังแกล้งทำเป็นตามหาสองสามวัน
‪หัวหน้าพยาบาลนี่ ‪ต่างจากที่เห็นเลยนะ ไร้หัวใจชะมัด
‪ตำรวจยังตามหาตัวอยู่ครับ
‪อ๋อ
‪(ชื่อ: พัคอ๊กนัน ‪กลุ่มอาการหลัก: ซึมเศร้า)
‪ขอบคุณครับ
‪เปลี่ยนไปนะ
‪- อะไรเหรอครับ ‪- รอยยิ้มคุณน่ะ
‪สวยขึ้นแล้ว
‪สมัยก่อนพัคอ๊กนัน ‪เป็นนักแสดงไร้ชื่อเสียง
‪และศัลยกรรมมาหลายครั้งด้วย
‪ยูซอนแฮที่พักห้องเดียวกัน ‪บอกว่างั้นนะ
‪- โธ่ อะไรเนี่ย ‪- เดือนสองเดือนมานี้
‪หล่อนมีท่าทีแปลกๆ
‪อยู่ๆ ก็ทำเหมือนซ้อมการแสดง
‪ส่องกระจกแล้วก็ยิ้มน่าสยดสยอง
‪ตอนกลางคืนก็พึมพำท่องอะไรไม่รู้
‪เขาว่าหล่อนคงคิดว่าตัวเอง ‪ยังเป็นนักแสดงละครเวทีอยู่
‪ซ้อมการแสดงเหรอ
‪(การสังหารของแม่มดตะวันตก)
‪ดีนะที่เมื่อคืนอดทนไว้
‪เวรเอ๊ย
‪"เวรเอ๊ย" เหรอ
‪ค่อยๆ เผยธาตุแท้แล้วนะ
‪ขอโทษครับ
‪- ไปนอนที่ไหนมา ‪- อะไรนะครับ
‪ทีแรกสีหน้าเหมือนจะตาย ‪ผ่านไปคืนเดียวสดใสขึ้นตั้งเยอะ
‪เปลี่ยนที่นอนมาล่ะสิ
‪ไม่ใช่ไปตามหาคนไข้ ‪แล้วชิงสุกก่อนห่ามมานะ
‪ไม่ครับ ไม่ใช่แบบนั้นเลย
‪ว่าแต่ไปที่นั่นทำไมนะ
‪ก็...
‪เพราะเป็นห่วงมากแล้วก็...
‪ไปอวยพรวันเกิดเหรอ
‪เปล่าครับ
‪ผมไม่ได้ตั้งใจไปเพื่อการนั้น ‪ผมแค่...
‪ไม่ใช่ คนไข้พัคอ๊กนันน่ะ
‪เธอไปที่นั่นทำไม
‪ไม่น่าถึงขั้นหนีออกจากโรงพยาบาล
‪เพื่อไปอวยพรวันเกิดเฉยๆ นะ
‪ก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นครับ
‪หวังว่าเธอไปเพื่ออวยพรวันเกิด
‪หวังว่าจะไม่มีเรื่องอะไร
‪เกิดขึ้นกับพวกเราอีก
‪ผมหวังว่าจะเป็นแบบนั้นครับ
‪ไหนๆ ก็พูดขึ้นมาแล้ว...
‪ผอ.ครับ
‪เอาตั้งแต่นี่ถึงนี่ ‪ช่วยใส่กล่องกลับบ้านให้หมดเลยนะคะ
‪ทั้งหมดนี่...
‪เอาแถวนี้ทั้งหมดเลยเหรอครับ
‪ระหว่างที่เตรียมของให้
‪ขอคุยกับพนักงานพาร์ตไทม์หน่อยนะ
‪พี่ครับ
‪ดูเหมือนคุณนักเขียน ‪มีเรื่องจะคุยกับพี่แน่ะ
‪รีบมานั่งนี่เร็ว
‪กลับมาบ้านเถอะนะ
‪ต้องเริ่มทำงานแล้วสิ
‪รูปนี้ที่พี่ให้มา...
‪ไม่ได้ให้ ทิ้งต่างหาก
‪โอเค พอฉันดูรูปที่พี่ทิ้ง
‪ก็มีแรงบันดาลใจ ‪ในการสร้างสรรค์ผลงานใหม่ล่ะ
‪สุดยอดไปเลยใช่ไหม
‪ส่วนเรื่องที่จะเขียน
‪เป็นเรื่องของเด็กสามคนที่ตามหา ‪อะไรบางอย่างของตนเองที่หายไป
‪เลยเดินทางไปในดินแดนไกลแสนไกล
‪น่าสนุกจัง
‪ใช่ไหม
‪สมเป็นคู่หูแห่งจินตนาการ
‪น่าสนุก อยากได้จัง
‪เพราะเขาเอาแต่ยืนกราน ‪ว่ายังไงก็ไม่วาดผีเสื้อเด็ดขาด
‪ก็เลยพอจะเดาๆ เอาไว้แล้วล่ะ
‪แต่ไม่นึกว่าจะเป็นเรื่อง ‪หนักหนาสาหัสขนาดนั้น
‪แล้วอยู่ดีๆ ‪ทำไมถึงมาเล่าให้ผมฟังล่ะ
‪จะเอาชนะบาดแผลในใจ
‪ต้องอย่าหนี จงเผชิญหน้ากับมัน ‪ผอ.บอกไว้นี่ครับ
‪เพื่อให้พี่เผชิญหน้ากับมันได้...
‪ผอ.ช่วยหน่อยนะครับ
‪คุณเชื่อผมเหรอ
‪เขาลือกันทั่วประเทศ
‪โอจีวังไม่ได้พิลึกแต่ปลอม
‪ยังไงถ้าเป็นของปลอม
‪เดี๋ยวก็จับได้ครับ
‪พี่ผมน่ะ
‪ยกเลิกสัญญาฝ่ายเดียว
‪ต้องจ่ายเบี้ยปรับสามเท่า รู้ใช่ไหม
‪เบี้ยปรับเหรอ ‪ในสัญญาไม่มีคำนั้นสักหน่อย
‪ทุกอย่างไม่ใช่แค่ที่ตาเห็นนะ
‪เงื่อนไขการจ่ายเบี้ยปรับ ‪สามารถตกลงกันได้ด้วยปากเปล่า
‪บนพื้นฐานความเชื่อใจของทั้งสองฝ่าย
‪เป็นกฎที่ไม่ต้องแจ้งให้ทราบ กฎน่ะ
‪เข้าใจไหม
‪- ดูจากสีหน้าแล้ว คงเข้าใจสินะ ‪- หา
‪แต่ ผม ผมยังไม่ได้รับอะไรมาสักหน่อย
‪รถบ้านก็ยังไม่ได้
‪ค่ากินอยู่ตอนอาศัยอยู่บ้านฉัน ‪ตามเงื่อนไขอยู่ประจำ
‪เป็นเงินตั้งเท่าไร
‪จะจ่ายมาสามเท่าหรือจะวาดภาพประกอบ
‪- เลือกเอาแล้วกัน ‪- เลือกเอาเหรอ
‪ถ้านับคังแทด้วยก็ต้องคูณสองสินะ
‪เป็นหกเท่า
‪หะ หกเท่าเหรอ
‪ว่าไง
‪นักเขียนโกมุนยองเป็นคนใช้ได้เลยนะ
‪จู่ๆ เป็นอะไรเนี่ย
‪รู้ใช่ไหม ว่าฉันชอบคนใจป้ำมาก
‪งั้นเหรอ
‪อือ แบบนี้ฉันชอบเลย
‪แน่นอนว่าไม่ใช่เชิงชู้สาวเด็ดขาด
‪ไม่ว่าใครจะว่าไง ‪นายก็เป็นที่หนึ่งสำหรับฉัน
‪ว่าแต่ฉันเป็นที่เท่าไรสำหรับนาย
‪ที่สาม
‪ไปก่อเรื่องอะไรอีกล่ะเนี่ย
‪- ที่บานในทุ่ง ‪- ภาพประกอบก็ไม่วาด
‪- ก็ดอกไม้ ‪- เบี้ยปรับก็ไม่จ่าย
‪- นี่จะปล่อยเบลอกันเหรอ ‪- สวัสดี คุณต้นไม้
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- นอกจากเรื่องสัญญาแล้ว
‪- ก็ดอกไม้ ‪- เราคือคู่หูกันนะ พี่คือแฟนคลับฉัน
‪- ก็ดอกไม้ ‪- จะทรยศกันเหรอ
‪- ก็ดอกไม้ ‪- พี่ สิ่งที่เรียกว่าสัญญาน่ะ
‪ไม่ใช่ทิชชูที่สั่งขี้มูก ‪แล้วก็โยนทิ้งนะ
‪ให้ตายสิ มุนซังแท
‪ไม่ยกคังแทให้หรอก
‪ไม่ยกคังแทให้เด็ดขาด
‪คังแทไม่ใช่สิ่งของ ‪ที่จะยกให้กันได้หรอกนะ
‪ไม่ใช่สิ่งของ แต่เป็นน้องชายผมไง
‪ใช่ เป็นแค่น้องชายไง
‪- ไม่ใช่ของคุณนักเขียน ‪- ไม่ใช่ของพี่ด้วยไง
‪น้องชายผมเป็นของผม
‪มุนคังแทก็เป็นของมุนคังแทสิ
‪เป็นของผม เพราะผมเป็นพี่แท้ๆ
‪พี่อีกแล้ว เอะอะก็พี่ๆ
‪คุณนักเขียนเป็นแค่คนอื่น คนอื่นๆ
‪- พี่ๆ ‪- คนอื่นๆ
‪- เอียนแล้วนะ ‪- แค่คนอื่น
‪- เวรเอ๊ย ‪- โธ่
‪- เขาทะเลาะกันแหละ ‪- ห้ามพูดคำหยาบ
‪- สันดาน... ‪- คุณครู ตรงนั้นเขาทะเลาะกัน
‪- แก้ยาก ‪- ไม่ใช่หรอกจ้ะ
‪- ไปกันเถอะ ‪- สวัสดีจ้ะ
‪คุณลุงทะเลาะกันเหรอคะ
‪อ๋อ ไม่ใช่ ไม่ได้ทะเลาะกันหรอก
‪ทะเลาะกันทำไมคะ
‪ไม่ได้ทะเลาะกัน ‪แค่ความเห็นต่างกันนิดหน่อยน่ะ
‪ฉันพยายามเต็มที่แล้วนะ
‪พยายามยังไง
‪ทั้งขอร้องอย่างนอบน้อม ‪โน้มน้าวด้วยหลักการ
‪ไม่ใช่ขอร้องโน้มน้าว ‪แต่เป็นข่มขู่คุกคามล่ะสิ
‪- โทรคุยกันเหรอ ‪- ต้องคุยด้วยเหรอถึงจะรู้
‪ถ้างั้นก็ต้องรู้สิ ‪ว่าตอนนี้ฉันรู้สึกยังไง
‪รู้สึกยังไงล่ะ
‪"ได้โปรดยกลูกสาวให้ผมเถอะ"
‪รู้สึกเหมือนเป็นลูกเขย ‪ที่ไปขอลูกสาวเขา
‪- งั้นเหรอ ‪- งั้นแหละ
‪แต่ว่า
‪ถ้าไม่ได้รับอนุญาต
‪เราก็อยู่ด้วยกันไม่ได้นะ
‪แจซูเพื่อนฉันน่ะ
‪ใช้เวลาประมาณสิบปีมั้ง ‪ถึงเริ่มตีซี้พี่ได้
‪สิบปีเหรอ
‪- รอก่อนแล้วกัน ‪- รอสิบปีเหรอ บ้าหรือไง
‪ไม่ใช่ ให้รอฉันเอานี่ ‪ไปไว้ที่สำนักงานพยาบาลก่อน
‪ตาบ้านี่...
‪ใช้เวลาสิบปีจริงๆ เหรอ
‪ไม่จริงใช่ไหม ล้อเล่นสินะ
‪- สิบปีที่ไหนล่ะ ‪- ใช่ไหม
‪พี่หมายหัวเธอไว้แล้ว ‪คงใช้เวลานานกว่านั้นอีก
‪ฉันรอไม่ได้เด็ดขาด ไม่เอา ไม่ยอม
‪สำหรับพี่ ฉันเป็น...
‪ครอบครัวคนเดียวที่เหลืออยู่
‪เขากลัวว่าเธอจะแย่งฉันไป
‪แล้วตัวเองต้องอยู่คนเดียว
‪- แล้วจะให้ทำยังไง ‪- ก็ต้องทำให้เขาเชื่อใจสิ
‪- เชื่ออะไร ‪- ว่าเธอไม่ได้มาแย่งฉันไป
‪แต่จะเข้ามาอยู่กับเขาด้วยอีกคน
‪ทำให้เขาเชื่อว่าเธอไม่ใช่คนอื่น ‪แต่จะเป็นส่วนหนึ่งของเรา
‪ซื้อใจเขาให้ได้
‪ทำได้ใช่ไหม
‪ก็ต้องลองดู
‪แล้วก็...
‪เวลาอยู่คนเดียวล็อกประตูดีๆ นะ
‪ห้ามเปิดประตูให้ใครทั้งนั้น
‪เข้าใจไหม
‪ก็ได้ ตามนั้น
‪เด็กดี
‪โอ้ สุดยอดเลย ‪พิซซ่าพวกนี้อะไรกันครับ
‪แล้วผลตรวจ ‪ของคนไข้โกแดฮวานเป็นยังไงคะ
‪ตอนนี้เนื้องอกในสมอง ‪ลามไปถึงสมองกลีบหน้าแล้วครับ
‪หมอเจ้าของไข้ว่ายังไงผ่าตัดได้ไหม
‪ไม่ครับ เขาว่าตอนนี้ยากแล้ว
‪น่าสงสารจัง คนไข้โกแดฮวาน
‪แย่จริง
‪จะไปไหน
‪หนูมีนัดน่ะ จะเลิกงานเลย
‪นัดกับใครไว้ล่ะ ถึงขั้นลาครึ่งวัน
‪กับคุณซังอิน หนูไปนะ
‪เดี๋ยวก่อน เดี๋ยว
‪อะไรน่ะ ไม่เอา หนูไม่ทา
‪- อยู่เฉยๆ น่า ‪- ไม่เอา
‪ออกไปเดตทั้งที
‪ต้องแต่งหน้าเป็นมารยาทหน่อยสิ
‪หน้าสดได้ไง มั่นหน้านักเหรอ
‪เดตที่ไหนล่ะ
‪- เป็นไง ‪- สวยมาก
‪แกผิวนวลผ่องเป็นยองใย ‪ริมฝีปากเหมือนใบไม้ผลิเบ่งบานเลย
‪เดี๋ยวเจอกันที่บ้านนะ
‪กลับมาให้ช้าที่สุดเลยนะ
‪ว้าว แต่งหน้าด้วย
‪ก็แต่งทุกวันนะคะ
‪จริงสิ ไม่ว่าจะแต่งหรือไม่แต่ง
‪ยังไงก็สวยทุกวันครับ
‪คือว่า มุนยองเขา...
‪ไม่มีครอบครัวคนอื่น ‪นอกจากคุณพ่อใช่ไหมคะ
‪ญาติสนิทอะไรแบบนี้
‪ถ้ามีผู้ใหญ่คอยดูแล
‪ก็คงไม่โตมาเป็นแบบนี้หรอกครับ
‪ทำไมครับ
‪ผลตรวจของอาจารย์โกแย่มากเลยเหรอครับ
‪หรือว่าเนื้องอกในสมองกลับมาอีกแล้ว
‪ยังไงคงผ่าตัดไม่ได้แล้วล่ะค่ะ
‪ช่วยไม่ได้ล่ะนะครับ
‪เดี๋ยวผมจะดูท่าทีมุนยอง ‪แล้วค่อยบอกเธอเองแล้วกัน
‪คือว่า เรื่องคุณคังแท...
‪- คุณจูรีครับ ‪- คะ
‪แทนที่จะคุยเรื่อง ‪มุนคังแทกับโกมุนยอง
‪เรามาคุยเรื่อง ‪นัมจูรีกับอีซังอินดีไหมครับ
‪ปล่อยให้พวกเขาเที่ยวเล่น ‪มีความสุขของเขาไป
‪ผมมีเรื่องสงสัย ‪เกี่ยวกับคุณจูรีเยอะเลย
‪เข้ากับลิปสติกสีชมพู ‪ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪ทำไมพอดื่มเหล้าแล้ว ‪นิสัยถึงได้เปลี่ยนเป็นคนละคน
‪อ้อ แล้วก็...
‪ไปหัดด่ามาจากไหนครับ ‪ด่าเก่งเป็นเครื่องด่าเลย
‪ฉันน่ะ...
‪สมัยอยู่ม.ต้นน่ะค่ะ
‪ครับ
‪ฉันหัดดื่มเหล้าก่อนวัยจากคุณพ่อค่ะ
‪แล้วดื่มได้เยอะแค่ไหนครับ
‪เบี้ยค่าปรับสามเท่า
‪รวมของคังแทด้วย เป็นหกเท่า
‪เงินเก็บของฉัน...
‪- พี่ ‪- อือ
‪- ร้อนออก เข้าไปทำอะไรในนั้น ‪- อือ
‪เอ่อ...
‪- วันนี้ที่ร้านปกติดีไหม ‪- อือ
‪วันนี้คุณแจซูขายได้เยอะเลยให้ทิป
‪ได้ทิปมาสามหมื่นวอน
‪ลูกค้าให้เรียกว่าทิป
‪เจ้าของร้านให้เรียกว่าโบนัส
‪อือ ได้เงินโบนัสมาสามหมื่นวอน
‪อือ...
‪มีคนซื้อพิซซ่าไปเยอะเลยสินะ
‪อือ ก็...
‪อือ คุณนักเขียนโกมุนยอง เธอรวย
‪รวยมาก รวยสุดๆ
‪อ๋อ คุณนักเขียนมาที่ร้านเหรอ ‪มาทำไมล่ะ
‪มาร้านพิซซ่า ก็ต้องซื้อพิซซ่า
‪ไม่ได้มาซื้อมันฝรั่ง ‪ที่ร้านพิซซ่าหรอก
‪ถามอะไรแปลกๆ
‪มาทำไม
‪เขาบอกว่าคุณนักเขียน ‪อยู่คนเดียวเลยเป็นห่วง
‪อย่างน้อยก็ให้ฉัน ‪มาอยู่เป็นเพื่อนสักพักค่ะ
‪ประธานอีเหรอ
‪เปล่าค่ะ คุณมุนคังแทค่ะ
‪อย่ามัวยืนอยู่ตรงนั้นเลย
‪มานั่งนี่มา
‪คุณมุนคังแทโทรหาท่านประธาน
‪แล้วขอให้ส่งฉันมาทำงานที่นี่ค่ะ
‪เขาว่าแบบนั้นเหรอ
‪เห็นว่าคุณนักเขียนมีแรงบันดาลใจ ‪เขียนผลงานใหม่แล้ว
‪ท่านประธานเลยดีอกดีใจ
‪ให้ฉันมาช่วยงานที่นี่สักพักค่ะ
‪งั้นเหรอ
‪ถ้าต้องการอะไร บอกฉันได้เสมอเลยนะคะ
‪เรื่องนั้นไม่มีหรอก
‪แต่ฉันอยากถามอะไรอย่างหนึ่ง
‪ค่ะ ถามมาได้เลย
‪เมื่อวานมีคนคนหนึ่งมาหาฉัน
‪หล่อนบอกว่าเป็นแฟนคลับของแม่ฉัน
‪แถมหล่อนยังมา
‪ในวันเกิดฉันซะด้วย
‪แปลกใช่ไหม
‪ไม่เห็นจะแปลกเลยค่ะ
‪ทำไมล่ะ
‪ตอนฉันเป็นแฟนคลับพี่โทนี่วงเอชโอที
‪ก็ใส่ใจวันเกิดทุกคน ‪ในครอบครัวพี่เขาเลยนะคะ
‪ซื้อของขวัญไปยืนรอที่หน้าหอพัก
‪โดนพวกผู้จัดการด่าด้วย
‪แล้วพอยุบวง
‪ก็ไปตามรอยพวกพี่เขาตามที่ต่างๆ ด้วย
‪งั้นเหรอ
‪แต่ว่าถ้าเป็นแฟนวงเอชโอที...
‪นี่เธออายุเท่าไรแน่
‪ราตรีสวัสดิ์นะคะ
‪อายุน้อยกว่าฉันจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย
‪- "ฉันกินข้าวเช้าแล้ว ‪- ฉันกินข้าวเช้าแล้ว
‪- กินข้าวเที่ยงแล้วด้วย ‪- กินข้าวเที่ยงแล้วด้วย
‪- ข้าวเย็นกินไปแค่นิดเดียว ‪- ข้าวเย็นกินไปแค่นิดเดียว
‪- ตอนกลางคืนเลยหิว ‪- ตอนกลางคืนเลยหิว
‪- ทำไมไม่มีเรื่องฉัน ‪- ทำไมไม่มีเรื่องฉัน"
‪- หมายความว่าอะไร ‪- พี่
‪ทำไมโกกิลดงด่าว่าพวกนั้นทุกวัน
‪แต่ก็ให้อยู่ด้วยล่ะ
‪อ๋อ เพราะเป็นผู้ปกครอง ‪เป็นผู้ใหญ่ไง
‪แต่เด็กพวกนั้น ‪ไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันจริงๆ นี่
‪อือ นามสกุลก็ไม่เหมือน ‪คนละสายเลือดด้วย
‪ชื่อในสำเนาทะเบียนบ้านก็ไม่มี ‪เป็นคนอื่นน่ะ คนอื่น
‪เป็นคนอื่น แล้วทำไม...
‪ถึงพามาอยู่บ้านเดียวกันล่ะ
‪เพราะเป็นผู้ปกครอง เป็นผู้ใหญ่ไง
‪พี่เอง...
‪ก็เป็นผู้ใหญ่ใช่ไหม
‪มุนซังแท อายุ 35 ปี
‪เกิดปี 1984 ปีชวด ถึงจะดูเด็ก
‪แต่ก็ไม่ใช่เด็กแล้ว
‪ใช่ไหม เป็นผู้ใหญ่แล้วเนอะ
‪เป็นผู้ใหญ่ที่รับคนอื่น ‪มาเป็นครอบครัวได้
‪เหมือนโกกิลดง
‪อือ
‪พี่ครับ รู้อะไรไหม
‪ผมเอง
‪ก็กำลังพยายาม
‪ที่จะเป็นผู้ใหญ่อยู่
‪น้องชายก็กลายเป็นผู้ใหญ่ได้
‪ถ้าพยายามต้องเป็นได้แน่
‪ความพยายามก็สำคัญ ความพยายาม
‪อาทิตย์หน้าคงจะเสร็จแล้วสินะ
‪ครับ ตรงนั้น วาดตรงนั้นอีกหน่อย
‪เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว ‪เรียบร้อย จบบริบูรณ์
‪คือ...
‪ว่าแต่ จะให้ผมเท่าไรครับ
‪ดูผลงานแล้วจะให้เท่าไรครับ
‪พอวาดเสร็จแล้ว ‪ผมอยากได้เงินวันนั้นเลย
‪ตายจริง แต่นี่สวนดอกไม้ ‪ทำไมไม่มีผีเสื้อเลยล่ะ
‪ผีเสื้อ ผีเสื้อผมไม่วาด
‪ตอนแรกผมบอกว่าอยาก ‪ย้ายสวนดอกไม้ของเรา
‪มาเป็นภาพวาด ‪แบบเหมือนเป๊ะๆ เลยไม่ใช่เหรอ
‪ข้างนอกผีเสื้อเยอะขนาดนั้น ‪แต่ภาพนี้ไม่มีสักตัวเลยได้ยังไงกัน
‪แบบนี้ก็ยังไม่สมบูรณ์สิ
‪แปลว่าวาดไม่เสร็จ
‪ผม ผมเกลียดผีเสื้อ
‪ไม่อยาก ไม่อยากวาด
‪ไม่อยากวาดก็ไม่ต้องวาด ‪แล้วก็ไม่ต้องเอาเงินด้วย
‪ผมไม่เอาภาพวาดครึ่งๆ กลางๆ
‪เอ่อ แต่เงิน...
‪แต่...
‪ที่จริงก็วาดจะเสร็จแล้วนะ
‪เงิน โธ่
‪โอ๊ย
‪โอจีวัง คนหลอกลวง ขี้โกหก โอจีวัง
‪ถึงจะหน้าตาเป็นมิตร น้ำเสียงใจดี
‪แต่เป็นคนขี้โกหก โกหกตัวพ่อ
‪เชื่อถือไม่ได้เลยสักนิด
‪รอนานไหม
‪ไปกันเถอะ
‪ทำไมเอาสีมาหมดเลยล่ะ
‪ยังวาดรูปไม่เสร็จเลยนี่
‪ไม่วาดแล้ว
‪ทำไมล่ะ
‪บอกว่าไม่วาดก็คือไม่วาดแล้วไง
‪แล้วทำไมไม่วาดแล้วล่ะ
‪วาดใกล้จะเสร็จแล้วนี่
‪ไม่วาดแล้ว ไม่วาด
‪ไม่วาดผีเสื้อหรอก ไม่วาด
‪พี่ครับ
‪มาคุยกันก่อนสิ
‪หยุดอยู่นั่นเลย
‪พี่ครับ
‪ชิ
‪โธ่
‪ลุกขึ้นมา
‪ลุกขึ้นมา มาคุยกันหน่อย
‪ปล่อยนะ
‪เหตุผลที่จากนี้จะไม่วาดรูป ‪และไม่ไปโรงพยาบาล
‪แถมไม่ยอมเจอท่านผอ.อีกแล้ว ‪มันยังไงกันแน่
‪จะเอาแต่เงียบไม่พูด ‪งอแงเป็นเด็กแบบนี้ใช่ไหม
‪ไหนบอกว่าพี่เป็นผู้ใหญ่ไง
‪รีบลุกขึ้นมาเลย
‪นับถึงสามนะ
‪หนึ่ง
‪สอง
‪- สาม ‪- ก็ผอ.เป็นนักต้มตุ๋น
‪ขี้โกหก แย่กว่าพวกโทรล่อลวงอีก
‪สัญญาว่าวาดรูปเสร็จแล้วจะจ่าย
‪แล้วทำไมไม่จ่ายล่ะ ไม่ยอมจ่าย ทำไม
‪ห้ามหนี หนีไม่ได้นะ
‪- ไม่ ‪- พูดมาเร็วเข้า
‪ไม่ ปล่อยนะ
‪ผมบอกให้พูดมา
‪ฉันจะไปสงบสติอารมณ์ หลบไป
‪บอกว่าอย่าหลบ ต้องคุยสิถึงจะเข้าใจ
‪ปล่อยนะ ปล่อย
‪พูดมาเร็วเข้า
‪เจ็บใช่ไหม
‪โดนตีเจ็บใช่ไหมล่ะ
‪ที่พี่กัดผมเป็นรอยผมก็เจ็บเหมือนกัน
‪ตีเหรอ
‪ตีพี่เหรอ
‪เป็นน้องตีพี่เหรอ
‪พี่ก็ตีผมนี่
‪แต่ก่อนพี่เอาดินสอแทงหัวผม ‪ผมก็เจ็บจะตาย
‪ตอนผมโดนพี่ผลักกระแทกขอบโต๊ะ ‪ก็เจ็บจนนอนไม่ได้
‪คิดว่าที่ผมทนมาตลอด ‪เพราะผมชอบโดนตีหรือไง
‪ตอนนี้ผมก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ‪จะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว
‪ตอนต้องอดทน ก็นับหนึ่งถึงสามสิ
‪- หนึ่ง สอง สาม ‪- ไม่ พี่ก็นับเองสิ
‪ต้องฟังสิ ฉันเป็นพี่นาย
‪เป็นพี่ก็ทำตัวให้สมเป็นพี่สิ
‪คือว่า พี่ เมื่อกี้...
‪ตะคอกเหรอ
‪เป็นน้องกล้าดียังไงมาตะคอกใส่พี่
‪นี่นาย นายตะคอกใส่ฉันเหรอ
‪ตะคอกงั้นเหรอ ตะคอกเหรอ
‪ทำแบบนั้นได้ยังไง
‪ได้ยังไง
‪อย่านะ
‪มานี่เลยๆ
‪มานี่เลย
‪เฮ้อ
‪นี่นายรู้ตัวว่าใกล้ตายหรือไง
‪ถึงได้ทำอะไรไม่คิดแล้ว
‪ตอนโดนพี่ตี มันก็ไม่ได้แย่อะไรนะ
‪แต่พอได้สู้กันไปมา...
‪เห็นไหม นายก็ปวดใจล่ะสิ
‪เปล่าเลย
‪ฉันโล่งมาก
‪อานุภาพของไวรัสโรคจิตนี่สุดยอดจริงๆ
‪ทำไมถึงกลายเป็นคนละคนเลยเนี่ย
‪แจซู
‪คุณเป็นใครครับ รู้จักผมด้วยเหรอ
‪ฉัน...
‪เป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว
‪มุนคังแท
‪เป็นของมุนคังแท
‪แสบหน่อยนะคะ
‪คังแทไม่ใช่น้องผม
‪ไม่ใช่น้องผมแล้ว
‪นั่นสิ
‪ใช้เล็บด้วย โกงชัดๆ เลยเนี่ย
‪ไม่นึกเลยว่าคังแท ‪จะเป็นคนแบบนี้ แย่เลยนะ
‪ขี้โกง
‪แต่จากที่ดูเมื่อกี้ ‪คุณคังแทโดนหนักกว่าเยอะ...
‪ไม่ใช่น้อง ‪ตอนนี้เป็นคนอื่นแล้ว คนอื่น
‪คนอื่นๆ
‪- คนอื่นงั้นเหรอ ‪- อือ
‪ถ้างั้น...
‪แม่ก็รับคุณคังแท ‪มาเลี้ยงเป็นลูกชายได้แล้วสิ เนอะ
‪ตายจริง ถ้าได้แบบนั้นก็ดีสิ
‪ซังแท ขอบใจนะ
‪ถ้างั้นจากนี้คังแทเป็นลูกชายฉันนะ
‪แต่ว่า...
‪เป็นคนอื่น
‪นอนแล้วเหรอ
‪แจซู
‪ฉันรู้ว่านายผิดหวัง ‪แต่ช่วยเข้าใจหน่อยนะ
‪ฉันกับพี่...
‪อยู่ด้วยกันแค่สองคนมานานมาก
‪ตอนนี้เราต้องหัด
‪อยู่ร่วมกับคนอื่นเขาบ้าง
‪แต่ว่าทำไมต้องเป็น
‪โกมุนยองด้วยล่ะ
‪เธอเป็นคนที่
‪โดดเดี่ยวที่สุดที่ฉันรู้จัก
‪ฉันจะเริ่มจากเธอนี่แหละ
‪โทรหาหน่อย
‪เบื่อ
‪หิวจัง
‪ฮึ่ย
‪ถ้าจะเมินก็อย่าอ่านสิ
‪ไม่น่าคืนมังแทไปเลย
‪บอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามเปิดประตูให้ใคร
‪ไหนบอกจะเชื่อฟัง
‪แล้วถือนี่ออกมาทำไม
‪มาทำไมเหรอ
‪หิวไม่ใช่เหรอ
‪ไปข้างนอกกัน
‪จะไม่บอกจริงๆ เหรอ
‪ทำไมหน้าเป็นแบบนั้น
‪มีเรื่องมาน่ะ
‪กับคนไข้เหรอ
‪- ก็โดนไล่ออกพอดี ‪- ถ้างั้นใครล่ะ
‪- รู้แล้วจะทำไม ‪- ก็จะไปทุบให้น่ะสิ
‪พี่น่ะ
‪พี่ซังแทน่ะเหรอ
‪นายซ้อมพี่นายเหรอ
‪ไม่ได้ซ้อม ทะเลาะกัน
‪ฉันโดนเยอะกว่าด้วยซ้ำ
‪ไหนบอกต้องทำให้เขาเชื่อว่า ‪ไม่ใช่คนอื่น แต่กลายเป็นเรา
‪แต่กลับทะเลาะตบตีกันเนี่ยนะ
‪แล้วจากนี้จะทำยังไง
‪กำลังคิดอยู่
‪นายเป็นคนบอกเอง ‪ว่าก่อนทำอะไรให้คิดก่อน
‪เธอก็บอกเองว่า ‪ทำตามสัญชาตญาณไม่ผิดหรอก
‪สารภาพไปเถอะ
‪- สารภาพอะไร ‪- "ผมชอบโกมุนยอง
‪ถ้าไม่มีเธอ ผมอยู่ไม่ได้
‪พี่ช่วยผมด้วยนะ"
‪ง่ายจะตาย
‪ฉัน...
‪ชอบโกมุนยอง
‪ถ้าบอกไปแบบนี้
‪พี่จะว่ายังไงนะ
‪เมื่อไหร่นายจะ
‪เลิกสนใจพี่แล้วเห็นแก่ตัวเองบ้าง
‪นายไม่มีความฝันเหรอ
‪สิ่งที่อยากทำน่ะ
‪อือ...
‪มีอยู่สามอย่างได้
‪เป็นจริงไปแล้วสองอย่าง
‪สองอย่างนั้นคืออะไรเหรอ
‪ไปท่องเที่ยว ไม่ใช่ย้ายบ้าน
‪ไปเที่ยวเล่นเฉยๆ น่ะ
‪อีกอย่างล่ะ
‪การได้ทะเลาะตบตีกับพี่
‪แปลกใช่ไหมล่ะ
‪แต่ว่าฉัน
‪สนุกสุดเหวี่ยงเลยนะ
‪ตอนนี้...
‪ค่อยมีชีวิตเหมือนคนอื่นเขาหน่อย
‪แล้วอีกหนึ่งอย่าง ‪ที่ยังไม่เป็นจริงคืออะไร
‪เห็นแก่ความเอาใจใส่ ‪ที่วันนี้อุตส่าห์มาหาฉัน
‪ฉันจะช่วยให้เป็นจริงเอง
‪ไม่ได้หรอก
‪ยังไงก็สายเกินไปแล้ว
‪อะไร ทำไมสายไปล่ะ
‪สวมชุดนักเรียนแล้วได้ไปโรงเรียนไง
‪- อะไรเนี่ย ‪- อะไรน่ะ
‪นี่ ลุกๆ เฮ้ย
‪รีบลุกมากินเร็ว
‪โธ่เอ๊ย เร็วสิ
‪(โกมุนยอง)
‪อะไร จะไปไหน
‪เฮ้ย จะไปไหน เจ้าบ้า เฮ้ย มุนคังแท
‪จะไปไหนของแก
‪เอ่อ...
‪คือว่า เอ่อ เธอ
‪เอ่อ...
‪- คือว่า... ‪- มุนคังแท
‪วันนี้โดดเรียนเหรอ
‪- มานี่เลยๆ ‪- เปล่า
‪- โดดคาบว่างเฉยๆ ‪- ก็เหมือนกันแหละ
‪ชอบโดดเรียนแล้วจะใส่ชุดนักเรียนทำไม
‪- พี่ไม่ไปทำงานหรือไง ‪- เจ้าเด็กบ้า
‪โอ๊ะ...
‪ให้ตายสิ น่าหงุดหงิดจริงๆ
‪คุณครับ
‪- สาวน้อยผมบ๊อบตรงนั้น ‪- อย่าสิ
‪น้องผมมีเรื่องจะพูดด้วย
‪- ขอเวลาหน่อยได้ไหมครับ ‪- ไม่เอาน่า
‪พอเลย
‪เธอมาแล้ว
‪มาโน่นแล้ว
‪แมนๆ หน่อย เอาเท่ๆ เลยนะ
‪คือ...
‪ฉัน...
‪คือว่า...
‪ฉันรู้จักนาย
‪เคยเห็นที่โรงเรียน
‪เธอรู้จักนายแน่ะ
‪อือ...
‪ยินดีด้วยนะ
‪สู้ๆ
‪พี่
‪หือ
‪ผม...
‪ชอบเธอมากจริงๆ
‪ชอบเธอ
‪ชอบมาก
‪หือ
‪"มี...
‪ความสุข"
‪คังแท
‪มี...
‪ความสุข
‪(มีความสุข)
‪คังแท คังแทของเรา
‪มี คังแทของเรามีความสุข
‪อือ
‪ใช่
‪อือ
‪คังแทของเรา...
‪มีความสุข
‪คังแทมีความสุข
‪มีความสุขล่ะ
‪เพิ่งเคยเห็นครั้งแรก ‪เพิ่งเคยเห็นคังแทมีความสุข
‪ครั้งแรกเลย
‪นี่ ทำไมเธอตาโหลขนาดนั้น
‪ท่านประธานคะ ‪สงสัยฉันจะไม่ถูกโฉลกกับที่นี่
‪กลางคืนก็โดนผีอำ
‪เย็นยะเยือกไปหมด
‪ร่างกายก็ปวดเมื่อย...
‪โอ๊ย ช่างเถอะ
‪มุนยองของเราอยู่ที่ไหน
‪ห้องหนังสือค่ะ
‪ว้าว นักเขียนโกมุนยองของเรา ‪นั่งอยู่หน้าโน้ตบุ๊ก
‪ไม่ได้เห็นนานขนาดไหนแล้วเนี่ย
‪คราวนี้ได้แรงบันดาลใจอะไรมา
‪ฉันตื่นเต้นจนนอนไม่หลับทั้งคืนเลยนะ
‪ต้องเป็นของที่ดูแล้วอึ้งไปเลยใช่ไหม
‪เดี๋ยวนะ เดี๋ยว
‪ฉันขอเตรียมใจก่อน
‪พร้อมแล้ว เล่ามาสิ อะไรยังไง
‪นี่
‪นี่คือ...
‪แบบเดียวกับ "เจ้ารถจิ๋วบงบง" เหรอ
‪กำลังคิดเนื้อเรื่องอยู่
‪- ชื่อเรื่องล่ะ ‪- ยังไม่มี
‪- สารที่จะสื่อ ‪- ยังไม่มี
‪- ต้นฉบับจะเสร็จเมื่อไหร่ ‪- สักวัน
‪งั้นก็หมายความว่ายังไม่ได้ ‪กำหนดอะไรสักอย่างเลยสินะ
‪ก็คงงั้น
‪แล้วใครวาดภาพประกอบ
‪คู่หูฉัน
‪หลีกหน่อยครับ
‪(พี่)
‪- มีเรื่อง... ‪- กินข้าวหรือยัง
‪กินข้าวหรือยัง
‪มีคนไข้ฉุกเฉินเลยยังไม่ได้กิน
‪หะ หิวข้าวไหม
‪อือ หิวมากเลยล่ะ
‪มาที่ร้านอาหาร ‪วีอาร์แฟมิลี่ตอนหกโมงนะ
‪ร้านอาหารวีอาร์แฟมิลี่
‪นี่มุนยอง
‪- มุนยอง ‪- ฉันไม่เปลี่ยนเรื่องหรอกนะ
‪อ๋อ ไม่ๆ ไม่ใช่เรื่องนั้น
‪เรื่องพ่อเธอ
‪เนื้องอกในสมองกลับมาอีกแล้ว
‪แต่ว่าเป็นส่วนที่ผ่าตัดลำบาก
‪เกินมือหมอแล้วล่ะ
‪พ่อตายไปตั้งนานแล้ว
‪ตั้งแต่ฉันอายุ 12 ปี
‪เขาตายไปแล้ว ‪เหลือแต่เปลือกนอกเท่านั้น
‪มุนยอง
‪พ่อเธอป่วยที่สมอง
‪เพราะงั้นความจำเขาเลยเลอะเลือน
‪ร่างกายกับสมองแยกออกจากกัน
‪บางทีก็เลยเคลื่อนไหวไปเอง
‪ถึงจะเป็นพ่อแบบนั้น
‪แต่ยังไงก็เป็น ‪ครอบครัวคนเดียวที่เหลือของเธอนะ
‪ครอบครัวเหรอ
‪เดิมทีฉันเป็นเด็กกำพร้า
‪- โกมุนยอง ‪- กลับไปซะ ฉันเหนื่อย
‪อยู่ไหน
‪ฉันหิว ไปกินข้าวกันเถอะ
‪ฉันไปด้วยสิ ให้ฉันไปด้วย ‪อยู่ที่ไหนกัน
‪ทำไม ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ
‪รอ รอก่อน
‪ให้ผู้ใหญ่กินก่อนค่อยกิน ‪ผู้ใหญ่กินก่อน ผู้ใหญ่
‪- อือ ‪- เช็ดมือหรือยัง เช็ดมือน่ะ
‪เอานี่เช็ดมือก่อนค่อยกิน
‪(รายการที่สั่ง ทั้งหมด 26,400 วอน)
‪อร่อยไหม
‪อิ่มหรือเปล่า
‪อือ
‪อิ่มมาก
‪เหมือนท้องจะแตกเลย
‪ท้องแตกไม่ได้ ท้องแตกไม่ได้นะ
‪ถ้าท้องแตกจะตายเลยนะ ตาย
‪เงินค่าขนม
‪เงินที่ลูกค้าให้เรียกทิป ‪ที่เจ้าของร้านให้เรียกโบนัส
‪ที่พี่ให้เรียกเงินค่าขนม
‪ใช้เงินมือเติบเป็นรากเหง้า ‪ของความชั่ว ใช้ประหยัดๆ ล่ะ
‪ถ้าไม่พอบอกนะ พี่คนนี้จะให้อีก
‪ไม่ต้องกังวลนะ
‪ขอบคุณนะ
‪ผม จะใช้อย่างดีเลย
‪(รายการที่สั่ง ทั้งหมด 46,200 วอน)
‪เลี้ยงฉันด้วยสิ
‪โธ่เอ๊ย
‪เฮ้อ
‪ฉันบอกให้เลี้ยงหน่อยไง
‪เลี้ยงฉันด้วยสิ ‪ฉันบอกให้เลี้ยงฉันหน่อย
‪ให้ตายสิ
‪ทำไมถึงไม่เลี้ยงฉันล่ะ ‪เลี้ยงฉันด้วยสิ
‪คุณลูกค้าคะ
‪ครับ เท่าไรครับ
‪ถ้างั้นให้เงินค่าขนมฉันด้วยสิ
‪ฉันไม่มีคนคอยให้เงินค่าขนม
‪แถมไม่มีครอบครัวมากินข้าวด้วย
‪ตอนนี้ฉันเป็นเด็กกำพร้าจริงๆ นะ
‪กลับบ้านกันเถอะ
‪พี่ครับ
‪ฉันก็อยากมีพี่ชายแบบพี่บ้างนะ
‪รีบมาสิ มุนคังแท
‪โก โกมุนยอง
‪โกมุนยอง...
‪โกมุนยอง รีบมาสิ
‪โกมุนยอง มาเร็วเข้า ‪ทั้งสองคน ยังไม่รีบมาอีกเหรอ
‪โกมุนยอง มุนคังแท ‪ทั้งสองคนยังไม่รีบมาอีก
‪รีบมาเร็วเข้า
‪พี่ รู้จักนิทานเรื่อง ‪"ลูกเป็ดขี้เหร่" ใช่ไหม
‪อือ
‪ลูกเป็ดตัวอื่นไม่คบลูกเป็ดขี้เหร่
‪เพราะว่าแตกต่างจากตัวเอง
‪ก็เลยรังแก ไม่คบหาด้วย
‪ลูกเป็ดขี้เหร่โดดเดี่ยวมาก
‪ถึงได้หนีจากครอบครัวไป
‪โกมุนยอง อย่าวิ่งลงบันไดสิ
‪เดี๋ยวเจ็บตัว อันตรายออก
‪อย่าวิ่งสิ
‪ถ้าเกิดว่าแม่
‪มอบความรักให้ลูกเป็ดขี้เหร่ ‪จนถึงที่สุด
‪จะเป็นยังไงนะ
‪ก็คงไม่จากไปน่ะสิ
‪ถ้าผู้ใหญ่ช่วยดูแลอย่างดี
‪จะเป็นเป็ดหรือหงส์
‪ก็อยู่บ้านหลังเดียวกันได้
‪เจ้าเป็ด เจ้าไก่
‪พวกแกห้ามทะเลาะกันนะ
‪พี่ก็...
‪เป็นผู้ใหญ่ ‪ที่เปิดใจรับคนอื่นได้ใช่ไหม
‪อือ
‪ฉันเป็นผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่ๆ
‪ผู้ใหญ่
‪ผู้ใหญ่แบบโกกิลดง
‪(การสังหารของแม่มดตะวันตก)
‪อยู่ทะเบียนบ้านเดียวกัน ‪ถึงจะเป็นครอบครัวเหรอ
‪ครอบครัวน่ะ...
‪หนึ่ง สอง สาม
‪แค่ถ่ายรูปครอบครัวด้วยกัน ‪ก็เป็นครอบครัวแล้ว
‪(คังแท ที่อยู่สตูดิโอถ่ายรูป)
‪ฉันเกลียดเด็กแบบนั้น ‪กับพวกสัตว์ที่สุด
‪พออ้อนขอความรัก...
‪ปล่อย ปล่อยฉัน ปล่อยเร็ว
‪ก็น่าเอ็นดูนี่นา
‪ถ้าผีเสื้อโผล่มาอีกจะทำยังไง
‪จะมัวติดอยู่ในอดีตไม่ได้นะ
‪ถ้าติดอยู่ข้างใน ‪ก็เปิดประตูออกมาได้นี่นา
‪- มองไม่เห็นประตูหรอก ‪- ตอนนี้ผม...
‪อยากจะมีชีวิต
‪เหมือนคนอื่นเขาแล้วแท้ๆ