NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROZDZIAŁ 12 ROMEO I JULIA
Zrobiłam tosty. Chcesz?
- Z czym? - Nie trzeba.
Gdy ona przypalała tosty,
ja robiłem pranie i sprzątałem. Ale ranek!
A ty sobie smacznie spałeś.
Mogliście mnie obudzić.
Walnęłam cię w twarz, żebyś wstał,
ale spałeś dalej jak Śpiąca Królewna.
Królewna.
Żeby obudzić królewnę, trzeba ją pocałować.
Zrobiłam to.
Swoją drogą,
może najpierw nazwijmy bohaterów?
- Ten koleś nie myśli o sobie. - Dobrze.
To obojętna królewna, która jest jak pusta puszka.
Dobrze.
- A on… - To nie imiona.
Gang-tae i Sang-tae to imiona. To, co mówisz, to nie imiona.
Dziś mam wolne.
Nie muszą mieć imion. Taki jest trend.
„Trend”? A co to?
Nie interesuj się.
Jeśli macie czas, może się przejedziemy?
- Nie zadawaj pytań. - Jestem ciekaw.
No to nie bądź.
Nie pyskuj starszemu bratu.
- W pracy jestem szefową. - Nie nadużywaj władzy.
- Możesz wszystko zjeść. - Nie chcę. Są ohydne.
- Dajcie znać, gdy skończycie. - Nie wkurzaj mnie.
- Czym cię wkurzam? - Będę u siebie.
Chcesz dostać?
Gang-tae mówił, że bicie jest złe.
- Mamy opanowywać gniew. - Idę, dobra?
Mamy spotkanie. Wymyślmy imiona.
- Co robisz? - Szykuję się do pracy.
Dziś mam wolne.
I co?
Porobimy coś?
Pojeździmy na Alberto?
Numer jeden i dwa, Sang-tae i pani Ko, cię olali?
Dlatego dzwonisz do numeru trzy, mnie?
Znów się złościsz?
Gang-tae, powiedzieć ci coś?
Co?
Jesteś przebiegły jak lis.
Gdy mnie potrzebujesz, gadasz ze mną poważnie
i patrzysz na mnie załzawionymi oczami, przez co się martwię.
Ale gdy dostaniesz, czego chcesz, to od razu mnie olewasz.
Samolubny gnojek.
To porobimy coś razem?
- Wolisz mnie czy Sang-tae? - Ciebie.
Mnie czy Ko Mun-yeong?
- Ciebie. - Przyjedź do pizzerii.
Rety.
„Przebiegły jak lis”?
Pani Kang.
Proszę.
Podobno ma pani słabe kolana,
bo gotuje pani na stojąco.
Ju-ri mi powiedziała, martwi się.
Proszę.
Kiedy tak mówiłam?
Proszę pić to codziennie dla dobrego zdrowia.
Ojejku.
Nie trzeba. Daj to rodzicom.
Dla nich też kupiłem. Mam je w aucie.
Dam im je dzisiaj.
Naprawdę?
Rety, no to od razu jedną wypiję.
Dziękuję za ten miły prezent.
Nie ma za co.
Jesteś lepszy niż moja córka.
Zobaczmy.
Jedziesz do rodziców?
Tak, muszę załatwić coś w domu.
Pójdę do swojego pokoju.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Nic wielkiego. Comiesięczne wydarzenie.
„Comiesięczne wydarzenie”?
Tak, tata złamał trzy żebra i leży w szpitalu.
Rety. Jak? Nic mu nie jest?
Przykro mi.
Kłamie.
Ojciec pana Lee to kłamca.
On jest podobny do ojca
Niedaleko pada jabłko od jabłoni
Rety, ta gówniara musi się zamknąć.
Okłamałeś mnie?
Chodzi o to, że gdy któryś z kuzynów się żeni,
tata robi się zazdrosny
i wymyśla różne historie, żebym go odwiedził.
Pójdę na parę randek w ciemno.
Tyle mogę zrobić jako syn.
Idziesz dziś na randkę w ciemno?
Tak, chodzę raz w miesiącu.
Więc to comiesięczne wydarzenie.
- Jedź ostrożnie. - Dobrze.
Zadzwonię do ciebie.
Zadzwoni?
Jest w moim typie.
- Wziąć od niego numer? - Nie.
Patrzcie, jak podpiera podbródek.
- To szaleństwo. Patrzcie na niego. - Przystojniak.
- Spójrzcie na jego twarz. - Rety.
Droga pani Ko.
Tak jak mrówki lecą do cukru,
wiele kobiet chce poderwać mojego przyjaciela, Gang-tae.
Proszę szybko przyjechać do pizzerii.
Cholera, z drogi.
Zabiję te cholerne mrówki. Z drogi!
Masz. To pizza ze wszystkimi dodatkami.
Spróbuj kawałek z dynią. Jest słodka jak ty.
Dobra.
Powiedzieć ci coś?
Gdy ktoś jest zakochany,
mózg wytwarza witaminy
i ta osoba jest bardziej atrakcyjna.
Dopaminę, a nie witaminy.
Popisujesz się, bo pracujesz w szpitalu?
Obaj mamy słabe wykształcenie. Jesteśmy jak dwie szklanki wody.
Dwie krople wody.
- Uważaj. - Na co?
- Kobiety. - Co?
Którym się podobasz.
Ale musisz bardziej uważać
na wariatkę, która ściga kobiety, którym się podobasz.
O czym ty mówisz?
Dzień dobry.
Przygotowałem dla pani mnóstwo pizzy.
Nie jestem głodna.
Skąd wiesz, że tu jestem?
Nie masz spotkania z Sang-tae?
Czy to ważne? Te mrówki mają cię na oku.
Przygotowałem za dużo pudełek.
Jedz szybko i spadajmy z tego mrowiska.
Dopiero zacząłem jeść. Daj mi chwilę.
Rety.
OGRÓD WARZYWNY OK
Dzień dobry.
Cześć, drzewko. Piękny poranek, prawda?
Cześć.
Wyglądacie inaczej, ale wszystkie jesteście ptakami.
Więc się nie kłóćcie, dobrze?
Jesteście urocze i miłe. Uciekam.
Pa, drzewko.
Przyszedł.
Myślałem, że nie wróci, bo jest na mnie zły.
Pani Park.
Wzywał mnie pan?
Chcę cię o coś zapytać.
Śmiało.
Dlaczego posprzątaliście łóżko pani Park Ok-ran?
- Bo nie może tu wrócić. - To znaczy?
Uciekinierzy rzadko wracają z własnej woli.
Mamy długą listę oczekujących.
Nie róbcie tego samego z łóżkiem pana Ko Dae-hwana.
I nie dzwońcie do hospicjum.
Niech zostanie u nas.
Tak, powiedziałam to pracownikom.
Rety, to było szybkie.
Proszę pana.
Dlaczego Ko Dae-hwan
zaatakował wtedy panią Park Ok-ran?
Pewnie miał jakieś urojenia.
Wziął ją za swoją żonę.
Tę pisarkę, Do Hui-jae?
Chyba nienawidził swojej żony
- i zarazem się jej bał. - Dlaczego?
Podobno kogoś zabiła.
Kogo?
Dzień dobry.
- Cześć, Sang-tae. - Dzień dobry.
- Usiądź tutaj. - Dobrze.
Zostawię was.
- Miło cię widzieć. - Tak.
- Nie! - Też chcę.
Nienawidzę dzieci i zwierząt.
- Czemu? - Są nierozsądne,
ciągle marudzą i błagają cię o miłość.
Dlatego je lubię.
Chcesz się o nie troszczyć, bo są nierozsądne.
Są urocze, gdy marudzą.
Błagają o miłość, więc zaczynam je lubić.
Tak było z tobą.
Nie urodzę ci dzieci.
Nie oczekuj tego ode mnie.
Nie chcę być zazdrosna o dziecko.
Przybliż się.
Bliżej.
Nie każda kobieta może być matką.
Rety.
Cholerny gnojku.
- Czekaj. - Chcę to.
Min-jae, chodź tu i usiądź.
- Masz. Smaczne? - Tak.
Ładnie jesz.
Nadal się złościsz,
że nie chcę zapłacić za mural bez motyli?
Obietnice trzeba brać na poważnie.
Trzeba ich dotrzymywać. Tak się powinno robić.
Chcę, żebyś przestał uciekać
przed motylami.
Uciekasz przed nimi, więc Gang-tae miał w życiu ciężko.
Ale motyle…
Boję się ich. Nie lubię ich.
Powiem ci coś ciekawego.
Dobrze.
W grece starożytnej słowo motyl znaczy „psyche”.
„Psyche”?
Wiesz, co symbolizują motyle?
- Są symbolem „wyzdrowienia”. - „Wyzdrowienia”.
Nie wszystkie motyle są straszne.
Jest wiele pięknych motyli, które mogą leczyć ludzi.
Może zamiast się niecierpliwić,
razem spróbujemy pokonać twój strach?
„Wyzdrowienie”.
Jeśli się postaramy, może na twoim muralu
pojawi się kiedyś motyl.
Tak. Wyzdrowienie.
Wyzdrowienie.
Kolejna książka będzie na podstawie rysunków mojego brata?
O dzieciach jadących w podróż kamperem?
To o nas. O naszej trójce.
Ja jestem tym, który nie myśli o sobie?
A ty jesteś obojętną królewną?
Tak.
A mój brat?
Jest gościem uwięzionym w pudełku.
Co robią podczas podróży?
Spotykają ludzi, którzy są dziwniejsi i bardziej popaprani niż oni.
- A co potem? - Żadnych spojlerów. Koniec.
- Fajny pomysł. - No jasne.
Bo to ja o tym piszę.
Mam nadzieję, że tym razem zakończenie będzie szczęśliwe.
Ja też.
Dokąd jedziemy?
Po chleb. Spaliłaś cały rano.
Jasne.
Patrz na te rzeczy. Nigdy nie byłam w takim miejscu.
Chcę to.
Weź jedno.
Przemyślałam to i fajnie by było
mieć syna podobnego do ciebie.
Chyba nie będę zazdrosna.
Zróbmy sobie syna.
Musisz trochę przystopować.
Dlaczego? Co jest? Zróbmy sobie syna.
Zróbmy sobie syna! Chcę syna!
Czemu nie współpracujesz?
Masz współpracować!
- Rety, mów ciszej. - On chyba nie chce dziecka.
Ciekawe dlaczego.
Dlaczego nie chce współpracować? Wygląda na zdrowego.
Przestań mówić o dzieciach i przynieś mleko.
- Ju-ri. - Tak?
Słyszałaś? Pan Kwon się żeni.
Nie ma dziewczyny.
Poznał ją na randce w ciemno miesiąc temu.
- Tak szybko? - Przestań.
W jego wieku żenisz się, gdy nie widzisz przeszkód.
Rozmawiacie o mnie?
Więc nie będę owijał w bawełnę.
Niespodzianka!
Wszystko dzieje się tak szybko.
Poznałem swój ideał na randce w ciemno.
Zanieść przybory Sang-tae do gabinetu?
Zostaw mnie.
Kiedy będziemy spać w tym samym pokoju?
Po co? Śpię z Sang-tae.
Puść mnie.
Wróciłem.
Puść mnie natychmiast.
Sang-tae! Tu jesteśmy!
Dobra. Spędzimy razem czas.
W moim pokoju?
Tak, w twoim pokoju.
Będę na ciebie czekać.
Zadzwonię do ciebie.
Tak, panie Lee.
Mamy zarys fabuły.
Zapytam pana Moona o ilustracje.
Mam listę miejsc, które możemy sprawdzić.
Są blisko biblioteki.
Dobrze. Do widzenia, panie Lee.
Dzwonił pan Lee?
Tak.
Mówił coś konkretnego?
Na przykład co?
Nieważne.
Pan Lee był na randce w ciemno z podobizną Song Hye-kyo.
To jego ideał kobiety.
Facet szybko się zakochuje. Tym razem mu się poszczęściło.
Motyl to psyche i symbolizuje „wyzdrowienie”.
Motyle, które leczą, są dobre.
- Dyrektor tak powiedział? - Tak.
„Przestań uciekać i zmierz się z motylami,
żeby Gang-tae nie miał ciężkiego życia”.
Dasz radę?
Te rzeczy były drogie?
Ile kosztowały?
Oddasz mi, gdy sprzedasz dużo książek.
Idę pod prysznic.
Psyche symbolizuje „wyzdrowienie”.
Jest mnóstwo dobrych motyli. Jest ich dużo.
Jest mnóstwo dobrych motyli. Psyche symbolizuje „wyzdrowienie”.
Nie.
Nie potrzebuję jej. Położę się na jego ramieniu.
Przybiegłeś tu z mokrymi włosami.
Chodź tu i usiądź.
W ogóle mnie nie słuchasz.
Dużo alkoholu.
Mój brat zaczyna terapię…
Masz nie mówić o bracie.
Albo wypijesz kieliszek.
Ty nie przeklinaj.
Albo wypijesz kieliszek.
Umowa stoi.
Cholera, głowa mi pęka.
Czemu tak mi się kręci w głowie?
Znów przeklęłaś.
Połóż się.
Jestem…
taka szczęśliwa.
Cieszę się, że ty i Sang-tae
ze mną mieszkacie.
Dobranoc.
NIEDŁUGO PO WAS PRZYJDĘ
Nie, mówię o pani Park Ok-ran.
Po co tam poszła?
Nie uciekła tylko po to,
żeby złożyć życzenia pani Ko.
Motyle powiedziały, że mnie zabiją.
Zabiją mnie!
Te motyle!
Powiedziały, że mnie zabiją.
Motyle mnie zabiją!
Chcą mnie zabić!
NIEDŁUGO PO WAS PRZYJDĘ
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
Mam nadzieję, że dłużej pobędziesz na wolności.
Nie wracaj za parę godzin.
Spokojnie. Do zobaczenia później.
- Proszę zjeść coś pysznego. - Dobrze.
Pewnie wsiądzie do autobusu,
pojeździ nim w kółko i tutaj wróci.
Pewnie tak.
Ale jak mógł zrobić coś takiego,
skoro nie może zabić mrówki?
- To znaczy? - Pan Kan mi powiedział.
Podobno zabił dużo osób.
To wtedy zwariował?
Jest delikatną i miłą osobą.
Nie mógł sobie z tym poradzić.
AUTOBUS
Wyłącz kuchenkę,
żeby zaoszczędzić.
Musimy oszczędzać pieniądze.
Zapomniałem.
Ale masz czerwone oczy.
Źle spałeś? Masz oczy jak królik.
Nie, dobrze spałem.
Dzisiaj masz terapię, prawda?
Tak, mam dziś terapię.
Motyl to psyche i symbolizuje „wyzdrowienie”.
Symbolizuje „wyzdrowienie”…
Ale ja się ich boję.
Jeśli znów pojawią się motyle?
Będziemy musieli się przeprowadzić.
Sang-tae.
Przestańmy
uciekać.
Ale motyle…
Wiesz, że umiem się bić?
Tak, jesteś wojownikiem.
Masz czerwony pas w taekwondo.
Skopałeś dzieciaki, które mnie dręczyły.
Umiesz walczyć paznokciami.
Od teraz, gdy będziesz się bał, to stań za mną.
Ale ja jestem starszym bratem. Jestem dorosły.
Jeśli schowam się za młodszym,
to będę… Jak to się mówi?
Tchórzem?
Nie szkodzi.
Ja całe życie chowam się za tobą.
Za mną?
Hej, skarbie.
Grillowane mięso? Super.
Dzisiaj?
Czemu mówił, że zadzwoni? Ciągle sprawdzam telefon.
- Pani Nam. - Tak?
Pan Ko odzyskuje zdolności poznawcze.
- Zabierz go na spacer. - Dobrze.
Pan Moon ma dziś dzienną zmianę?
Tak, przyszedł tu chwilę temu.
NIEDŁUGO PO WAS PRZYJDĘ
Panie Moonie.
Co? Co to?
Dostałeś liścik miłosny?
- Pokaż mi. - To nic takiego.
O co chodzi?
Bo wiesz…
Podczas porannego obchodu byłam w sali 201 i znalazłam
niebezpieczny przedmiot.
Rety. Pan O Cha-yong nigdy się nie przykłada,
gdy sprawdza rzeczy pacjentów, prawda?
Przepraszam.
Przeszkolę go.
Dobrze.
Możesz dokładnie sprawdzić sale na pierwszym piętrze?
- Oczywiście. - Proszę.
Pewnie się pan zmęczył.
Usiądziemy na chwilę?
Czy ja
niedługo umrę?
Czy zostałem
wystarczająco ukarany?
„Mijały lata, a chłopiec był już dorosły.
Już nie miał koszmarów.
Ale z jakiegoś powodu nie był szczęśliwy.
W noc…”
Jedziesz do szpitala?
Tak. Dzień dobry!
Inaczej się dziś pan ubrał. Ładne ubranie.
- Zgadza się. - Wygląda pan bardzo młodo.
Ile ma pan lat?
Ja? Mam 70 lat.
Ma pan 70? To jest pan ode mnie starszy. Jest pan dorosły.
Tak, jestem dorosły.
Ale bycie dorosłym nie zawsze jest fajne.
Tak, zgadzam się.
- Zobacz! - Chcesz?
Dziękuję.
Ten mural.
Wygląda świetnie.
Jest niesamowity. Bardzo fajny.
Dyrektor O Ji-wang mi nie zapłaci, bo nie namalowałem motyli.
Nie dotrzymuje słowa.
Czemu nie możesz ich namalować?
Bo się ich boję.
Dlaczego?
Masz jakieś przykre wspomnienia z nimi związane?
Nie daj się uwięzić przeszłości,
bo skończysz jak ja.
Spójrz na mnie.
Nie mogę wrócić do normalnego życia.
Na zawsze utknę w szpitalu.
Przeszłość może więzić?
Tak.
To otworzę drzwi i wyjdę.
Nie będziesz mógł.
Nie zobaczysz drzwi.
Nie uciekniesz, gdy przeszłość cię uwięzi.
Nie skończ jak ja.
Co jest? Źle się pan czuje?
Bolą pana uszy?
Rety, ten dźwięk…
- Przeszkadza panu? - Ten dźwięk…
Ten dźwięk?
Proszę pana! Co się stało?
Nic panu nie jest?
Już dobrze. Nic panu nie jest.
Nic panu nie jest. Już dobrze.
Proszę zadzwonić do Szpitala Psychiatrycznego OK.
Już dobrze. Jest pan bezpieczny.
Już dobrze. Spokojnie.
Już wszystko dobrze.
Proszę policzyć w myślach do trzech.
Już wszystko dobrze.
Już dobrze. Spokojnie.
Już dobrze. Wszystko w porządku.
Dyrektorze O.
Nie możecie mnie zabić?
Spokojnie.
I tak umrzesz.
My wszyscy tutaj, ja tak samo, kiedyś umrzemy.
Trochę cierpliwości.
Już dobrze. Proszę się rozluźnić.
- O co chodzi? - Chciałbym…
Chciałbym
pożyczyć mu tę książkę.
- Tak? - Nie mogę mu jej dać.
Może ją pożyczyć. Dużo za nią zapłaciłem,
więc jest moja.
Może ją pożyczyć i ją przeczytać.
Tak, pożyczę mu ją.
GABINET DYREKTORA
Proszę.
To z pewnością twój starszy brat.
Gdyby nie Sang-tae, panu Kanowi stałoby się coś złego.
Jestem twoim starszym bratem.
Usiądź.
Brawo.
Pamiętasz, co mi powiedziałeś?
- Powiesz to bratu? - Dobrze.
O co chodzi?
Pan Kan powiedział, żebym nie skończył jak on.
Powiedział, że gdy uwięzi nas przeszłość,
to nie uciekniemy,
bo nie zobaczymy drzwi.
Trauma?
Tak.
Walczył w Wietnamie, gdy miał 20 lat.
Ma traumatyczne wspomnienia.
Było tam dużo dzieci.
Dzieci
z błyszczącymi oczami.
Były urocze.
Nie mogłem się zmusić, żeby na nie patrzeć,
więc…
zamknąłem oczy.
A potem…
zabiłem tych niewinnych ludzi.
Nie wiem, czemu nadal żyję.
Wypełniał pan rozkaz.
Nie miał pan wyboru.
Jesteś bestią, jeśli ślepo wypełniasz takie rozkazy.
Człowiek z sercem by tego nie zrobił.
Nie mogę nazywać się człowiekiem.
CHŁOPIEC, KTÓRY ŻYWIŁ SIĘ KOSZMARAMI
„Pamiętaj o tym
Pamiętaj i to przezwycięż.
Jeśli tego nie przezwyciężysz,
zawsze będziesz dzieckiem, którego dusza nie dojrzewa”.
Nie jestem dzieckiem. Jestem dorosły.
Sang-tae.
Tak, już nie ucieknę.
Nie ucieknę.
- Rety. - To prawda.
Jesteś bardzo odważny, Sang-tae.
Zgadza się.
Powiesz nam,
co pamiętasz z tamtego dnia?
Tak.
Wtedy…
Tamtego dnia…
- Ja… - Kotek!
Tamtej nocy…
Wtedy…
POMOC SPOŁECZNA W SEONGJIN
Będę teraz pracować do późna,
więc wracaj do domu z Gang-tae.
Dobrze?
Patrz, kot.
Kotek!
Sang-tae, wracaj tu. Nie idź tam.
Wracaj tu, Sang-tae!
Dobra. Idę sobie.
Idę bez ciebie.
Cześć.
Pa, Sang-tae!
Kotek.
Kotek?
Nie powiedziałam ci tego wcześniej.
Ale sama
zajmę się swoim dzieckiem.
Rety, czego się boisz?
Już dobrze.
Spokojnie.
Tak, grzeczny chłopiec.
Nie mów nikomu,
co tutaj widziałeś i słyszałeś.
Jeśli powiesz, to cię zabiję.
Nawet jeśli uciekniesz,
to cię znajdę, za wszelką cenę,
i cię zabiję.
Motyl zabił mamę.
Dobrze?
Odpowiedz.
Odpowiedz, mówię!
Ta kobieta miała na płaszczu motyla.
Na płaszczu siedział jej motyl.
„Na płaszczu”?
Ten motyl…
Pamiętasz, jak wyglądał?
Tak.
Pamiętam.
On…
Rety.
To była
mama motyla.
A na jej plecach
siedział mały motylek.
Siedział na plecach?
Widziałem tam dwa motyle.
Mamę i dziecko. Dwa motyle.
Dlatego musimy być razem.
Gdy pojawia się ktoś, kogo potrzebujemy,
to jest to przeznaczenie.
A ja
potrzebuję ciebie.
Mam nadzieję, że tym razem
zakończenie będzie szczęśliwe.
Twoja książka jest wciągająca.
Wiem.
Słyszałaś o swoim tacie?
Ile czasu mu zostało?
Albo zapytam inaczej.
Kiedy umrze?
Nie zdziwię się, jeśli umrze choćby jutro.
Mam dość lekarzy mówiących w kółko to samo.
Wiesz co?
Jeśli chcesz,
możemy zabrać twojego tatę na spacer, gdy będziesz miała czas.
- Ju-ri. - Tak?
Ja…
nie chcę.
Tak.
Więc zdjąłem koszulę i założyłem mu ją na głowę.
Gang-tae zawsze mi tak robi.
Przestał krzyczeć i się uspokoił.
Rety.
Brawo, Sang-tae.
Jestem z ciebie dumna.
Wiem.
Jestem na stołówce.
Więc ja…
Na czym skończyłem?
Nieważne. Poprosiłem, żeby ktoś zadzwonił do szpitala.
Przyjechałem z nim karetką.
Jest taka książka, którą lubię. Chłopiec, który żywił się koszmarami.
- Pożyczyłem mu ją. - Jak miło.
Ale nie może jej zatrzymać.
Dużo za nią zapłaciłem, więc mu jej nie dam.
No i bardzo mi dziękował.
Mówił, że jest wdzięczny.
- Oczywiście. - Tak.
Sang-tae.
Poczekajmy na Gang-tae i wróćmy razem do domu.
Ko Mun-yeong, pani jest od ciebie starsza. Musisz się przywitać.
Dzień dobry.
Cześć.
Zjemy na mieście? Trochę minęło.
Nie, chcę zjeść w domu.
Nie jadajmy w restauracjach.
Musimy oszczędzać, żeby lepiej żyć.
Wygląda na to,
że wasza trójka jest rodziną.
Robię się zazdrosna.
Nie. Tak naprawdę nie jesteśmy rodziną.
Gang-tae i ja mamy to samo nazwisko, Moon, a ona…
Jak masz na nazwisko? Wiem, Ko.
Ko i Moon.
Inne nazwiska. Nie jest w naszym rejestrze.
Nie jesteśmy prawdziwą rodziną, ale tak żyjemy.
- Nie chodzi o zapis w rejestrze rodziny. - Co?
Rodzina to…
- Stajesz się rodziną… - Tak?
…robiąc sobie razem zdjęcie.
Co? Rodzinne zdjęcie?
Tak. Zapomnij o rejestrze.
Rodzinne zdjęcie to dowód, że jest się rodziną.
Jesteście do siebie podobni.
Mamy podobne oczy?
Nie jesteśmy do siebie podobni.
No nie wiem, widzę podobieństwo.
Mylisz się. Jestem bardzo ładna.
Nie kłam, Ko Mun-yeong.
Obcięłaś włosy.
O której kończysz pracę?
Co ci się stało w rękę?
Skaleczyłem się.
Jaki kretyn ci to zrobił?
Kto to zrobił?
Powiedz, kto to zrobił.
Co się dzieje?
Jesteś na mnie zły?
Znów mi odbija i nie myślę
o twoich uczuciach?
Jak pusta puszka?
Jestem zmęczony.
Nie wyspałem się w nocy.
Wróć do domu z Sang-tae.
Mam dziś nocną zmianę.
Serio? To jutro masz wolne.
Świetnie.
Zrobimy sobie jutro wszyscy rodzinne zdjęcie.
Zarezerwowałam wizytę w drogim studiu fotograficznym.
Wstąpimy do zakładu krawieckiego i kupimy wam garnitury.
Może innym razem.
- Co? - Zróbmy to kiedy indziej.
- Nie jutro. - Już nas umówiłam.
- To odwołaj. - Nie chcę.
Nie przekładajmy, zróbmy to jutro.
Musimy zrobić sobie zdjęcie, żeby zostać prawdziwą rodziną.
Wyjdź!
Proszę.
Wyjdź stąd.
Proszę.
Muszę pracować.
Zrobię sobie zdjęcie! Muszę fajnie wyglądać.
Raz, dwa, trzy.
Raz, dwa, trzy. Wyglądaj fajnie.
Raz, dwa, trzy.
Co zrobić, żeby fajnie wyglądać? Raz, dwa, trzy.
Rety, czemu znów się na mnie złości?
Dlaczego?
Cholera. Wczoraj było tak miło.
Całą noc razem piliśmy.
Powiedziałam coś głupiego po pijaku?
Czemu się złości? No czemu?
To monolog czy pytanie do mnie?
Pytam, bo sam nie wiem.
Zamówiłaś dziesięć pizz o tak później porze,
żebym tutaj przyjechał,
bo chcesz wiedzieć, czemu jest zły?
To oczywiste.
Przecież nie zjem dziesięciu pizz w środku nocy.
Czemu?
Czemu Gang-tae jest zły?
Wiesz, jesteś jego przyjacielem.
Przed nikim się nie otwiera.
Wiesz, jak udało mi się przy nim być przez te wszystkie lata?
Bo nie wiedziałem,
o czym myśli ani co czuje.
Gang-tae jest mistrzem ukrywania emocji.
Nic dobrego nie wyniknie z wtrącania się
i zmuszania go do mówienia o uczuciach.
Możesz tylko przy nim być
i go pocieszać.
Ja właśnie
tak robię.
Nie mógł narzekać
ani żalić się rodzicom.
Przyzwyczaił się do tłamszenia swoich uczuć.
Pewnego dnia zrozumiał, że jest dorosły.
Ale w środku nadal jest dzieckiem. Jak może zrozumieć
swoje uczucia i myśli?
Nawet rodzice nie rozumieją swoich dzieci.
ROMEO I JULIA
Wyglądamy jak Romeo i Julia.
Masz rację. Nieszczęśni wrogowie,
którzy nie powinni byli się spotkać.
Powinni. To było ich przeznaczenie.
I zabiło ich oboje.
ROMEO I JULIA
Ręka nie zrobiła nic złego.
Problemem jest serce. Nie panujesz nad nim.
Proszę pana.
Tak.
„Motylem”, który zabił moją mamę, była chyba…
mama Mun-yeong.
Jesteś pewny?
To, że jest to możliwe,
mnie przeraża.
Obym się mylił.
Wolałbym o tym nie wiedzieć.
Czy to nie zbyt okrutne?
W końcu zaczynałem czuć,
że mogę oddychać.
W końcu
poczułem pragnienie,
żeby żyć jak inni.
Przez tego cholernego motyla
musiałem
cierpieć przez te wszystkie lata.
Ale jak tym motylem mogła być
jej matka?
Zawsze myślałem,
że rozerwę tego motyla na strzępy, gdy go spotkam,
ale nie mogę tego zrobić.
Czuję się winny,
gdy myślę o mamie i bracie.
Co mam zrobić?
Obiecałem bratu, że pokonam tego motyla
za niego.
Powiedziałem…
Powiedziałem mu, że nie powinniśmy uciekać.
To popaprane.
Chcę uciec.
Nie chcę, żeby Mun-yeong też tak cierpiała,
więc mam nadzieję,
że się o tym nie dowie.
Nie chcę, żeby cierpiała.
Nie chcę, żeby przejmowała się uczuciami innych ludzi.
Chcę, żeby żyła bez emocji,
jak pusta puszka.
Cieszę się, że ty i Sang-tae
ze mną mieszkacie.
Bardzo
nienawidziłam tego domu.
Dlaczego?
Bo mój ojciec tutaj oszalał,
a moja mama
tutaj umarła.
Krew tryskała
z jej głowy.
A mój tata zamknął ją
w piwnicy.
Ale sęk w tym,
że później zniknęła.
Moja mama zniknęła.
Zniknęła?
Tak.
Nie wiem, czy umarła,
czy zniknęła.
Chyba tylko tata zna prawdę.
Jeśli…
Jeśli twoja mama wróci,
jak będziesz się czuła?
Będę przerażona.
Będę się dusić.
Ale wiesz,
to nadal
moja mama.
- On idzie? - Nie.
Nie obudził się.
Nie odzywa się.
Śpi z kocem na głowie.
Ale z niego śpioch.
Chyba jest zmęczony.
Sang-tae, przełóżmy to.
Ale ładnie się ubrałem.
I wstałem o 6,50, czyli bardzo wcześnie.
Nałożyłem na włosy wosk.
A wczoraj w nocy…
ćwiczyłem fajne pozy.
Co mam zrobić?
- Chodźmy, Sang-tae. - Co?
Zrobimy zdjęcia do książki.
Tak, zdjęcia.
Zróbmy zdjęcia.
Tak.
GANG-TAE
ADRES FOTOGRAFA
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
W porządku?
Masz dziś zły humor?
Zawsze mam zły humor.
Nie martw się o mnie.
Moje zdjęcie naprawdę będzie w książce?
Oczywiście. Jesteś ilustratorem.
Tak, jestem.
Wczoraj ćwiczyłem fajne pozy.
- Serio? - Tak.
Pokaż mi je.
Raz, dwa, trzy.
Raz, dwa, trzy!
Sang-tae.
Tak?
Są sztuczne.
Nie musisz tak się starać.
Rozluźnij się i bądź sobą.
To prawdziwy Moon Sang-tae.
„Prawdziwy…
Moon Sang-tae”?
Tak.
„Prawdziwy Moon Sang-tae”?
Pani usiądzie na krześle.
A pan stanie obok niej.
Super. Może się pan do niej zbliżyć?
- Dobrze. - Ładnie. Idealnie.
Spójrzcie w obiektyw i się uśmiechnijcie.
Proszę o szeroki uśmiech. Patrzcie w obiektyw. Zaczynamy!
- Raz, dwa… - Patrz!
Proszę chwilę poczekać.
Przyszedł mój młodszy brat.
Rety. To naprawdę mój brat.
Nie jestem
za późno, prawda?
To zdjęcie rodzinne, więc szeroko się uśmiechnijcie.
Zaczynamy.
Uśmiech.
Dobrze, zaczynamy.
Raz, dwa, trzy!
Ko Mun-yeong.
Jeśli poproszę, żebyś się ze mną przeprowadziła,
to zrobisz to?
Gdybym
była córką twojej matki,
a ty córką mojego ojca…
Moja mama zabiłaby cię za bycie taką chamską.
Nikomu nie ufaj.
Nieważne, kim jest.
Nie wybaczę temu, kto nęka moją rodzinę.
Czy jestem
częścią rodziny?