‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(บทที่ 12 โรมิโอกับจูเลียต)
‪กินขนมปังปิ้งไหม ฉันปิ้งไว้แล้ว
‪- เอาหน้าอะไรดีล่ะ ‪- ไม่ล่ะ ไม่เป็นไร
‪ตอนคู่หูปิ้งขนมปังไหม้ไปแปดแผ่น
‪ฉันทำความสะอาดซักผ้าจนเอวแทบเคล็ด
‪ส่วนนายกลับนอนหลับไม่รู้เรื่อง
‪ปลุกก็ได้นี่
‪ฉันถึงขั้นตบแก้มปลุกนายแล้วเถอะ
‪แต่นายก็นอนต่อ ‪หลับสนิทอย่างกับเจ้าหญิงนิทรา
‪เจ้าหญิงๆ เจ้าหญิง
‪เจ้าหญิงก็ต้องจุมพิตปลุกสิ
‪จุมพิตไปแล้วนะ
‪จะว่าไป...
‪ต้องตั้งชื่อเจ้าพวกนี้ก่อนสิ ‪ชื่อน่ะ
‪ตัวนี้คือ
‪- หนุ่มน้อยผู้สูญเสียความเป็นตัวเอง ‪- อือ
‪ตัวนี้คือ ‪เจ้าหญิงกระป๋องเปล่าผู้ไร้จิตใจ
‪อือ
‪- ส่วนตัวนี้... ‪- แบบนั้นไม่ใช่ชื่อสักหน่อย ชื่อน่ะ
‪มุนคังแท มุนซังแท แบบนี้สิชื่อ
‪นั่นไม่ใช่ชื่อสักหน่อย
‪นี่ วันนี้ฉันหยุดนะ
‪ไม่ต้องมีชื่อก็ได้ กำลังเป็นเทรนด์
‪เทรนด์เหรอ เทรนด์คืออะไร
‪เอาเป็นว่ามีแล้วกัน
‪ถ้าพอมีเวลา เดี๋ยวไปขับรถเล่นกันไหม
‪- เลิกถามได้ไหม ‪- ก็ถามเพราะสงสัยนี่
‪งั้นก็ไม่ต้องสงสัย
‪พูดจาไม่ดีกับพี่ไม่ได้นะ
‪- เวลางาน ฉันเป็นผู้ว่าจ้าง ‪- ยังไงก็ไม่ได้
‪- พี่กินคนเดียวให้หมดเลย ‪- ไม่อร่อย จะให้กินคนเดียวหมดได้ไง
‪- ประชุมเสร็จแล้วบอกนะ ‪- จะยั่วโมโหให้ได้เลยใช่ไหม
‪- โมโหอะไรล่ะ ฉันพูดอะไรผิดเหรอ ‪- จะไปรอที่ห้องนะ
‪ทะเลาะกันอีกสักตั้งไหมล่ะ
‪คังแทบอกว่าห้ามทะเลาะกัน
‪- อยู่ด้วยกันให้อดทน ‪- ไปแล้วนะ
‪ไหนๆ ก็เริ่มประชุมแล้ว ‪ลองคิดชื่อหน่อยแล้วกัน
‪- ทำอะไรอยู่ ‪- เตรียมตัวไปร้านน่ะสิ
‪วันนี้ฉันหยุดนะ
‪แล้วยังไง
‪ไปเที่ยวกันไหม
‪นานๆ ทีเราไปขี่อัลเบอร์โต้ ‪กินลมชมวิวกันไหม
‪ทำไม ที่หนึ่งที่สองไม่เล่นด้วย
‪เลยจะมาเล่นกับที่สามเหรอ
‪งอนอีกแล้วเหรอ
‪คังแท นายรู้ไหม
‪อะไร
‪นายเหมือนจิ้งจอกขาวมาก
‪พอจะเอาอะไรจากฉันก็เสียงอ่อนอ่อย
‪ทำตารื้นให้คนเขาใจร้อนรุ่ม ‪แล้วกระชากตับไตไส้พุงออกมา
‪พอเอาตับไตไส้พุง ‪ออกมากินหมดแล้วก็เขี่ยทิ้งทันที
‪ไอ้คนเห็นแก่ตัว
‪แล้วจะไม่เล่นกับฉันเหรอ
‪- นายชอบฉันหรือชอบพี่มากกว่า ‪- นาย
‪ชอบฉันหรือชอบโกมุนยองมากกว่า
‪- นาย ‪- ก็มาที่ร้านสิ
‪เฮ้อ ให้ตาย
‪"จิ้งจอกขาว" เหรอ
‪คุณแม่ครับ
‪นี่ครับ
‪เห็นว่าคุณแม่ยืนทำอาหารทั้งวัน
‪จนข้อเข่าจะเสื่อมหมดแล้ว
‪คุณจูรีเขาเป็นห่วงมากเลยนะครับ
‪รับไว้นะครับ
‪ฉันพูดเมื่อไหร่กันคะ
‪รับประทานเป็นประจำเพื่อสุขภาพนะครับ
‪ตายจริง
‪ไม่ต้องหรอก เอาไปให้พ่อแม่เธอเถอะ
‪ผมเอาใส่ท้ายรถไว้กล่องหนึ่งแล้วครับ
‪ว่าจะเอาไปให้วันนี้
‪งั้นเหรอ
‪ตายจริง ‪ถ้างั้นเห็นแก่ความเอาใจใส่ที่มีให้
‪ฉันรีบกินเพื่อแสดงความขอบใจเลยดีไหม
‪ดีเลยครับ
‪ดีกว่าลูกสาวฉัน ‪เป็นร้อยเท่าเลยนะเนี่ย
‪ไหนลองซิ
‪วันนี้จะไปบ้านคุณพ่อคุณแม่สินะคะ
‪ครับ ที่บ้านมีเรื่องนิดหน่อย
‪ถ้างั้นฉันเข้าไปในห้องดีกว่า
‪- ขอบใจนะ ‪- ครับ คุณแม่
‪ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกครับ ‪แค่กิจกรรมประจำเดือน
‪กิจกรรมประจำเดือนเหรอคะ
‪อ๋อ คุณพ่อกระดูกซี่โครงหักสามซี่ ‪ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล
‪ตายแล้ว เกิดอะไรขึ้น ‪ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ทำไงดีคะเนี่ย
‪โกหกทั้งเพ
‪คุณพ่อของท่านประธานขี้โกหกค่ะ
‪ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น
‪มันอยู่ในสายเลือดจริงๆ
‪ดูๆ นังเด็กคนนี้ ปากไม่มีหูรูด
‪เมื่อกี้โกหกฉันจริงๆ เหรอคะ
‪อ๋อ เรื่องนั้น คือเวลามีญาติแต่งงาน
‪พ่อก็จะอ้างว่าปวดท้องบ้าง
‪ป่วยนั่นนี่บ้าง ‪เพื่อให้ผมไปหาให้ได้น่ะครับ
‪ก็เลยต้องไปดูตัวสักครั้งสองครั้ง
‪เพื่อแสดงความกตัญญูหน่อย
‪งั้นวันนี้ก็จะไปดูตัวสินะคะ
‪ครับ เดือนละครั้งครับ
‪ก็เลยเรียกว่ากิจกรรมประจำเดือน
‪- เดินทางปลอดภัยนะคะ ‪- ครับ
‪งั้น ไว้ผมจะโทรหานะครับ
‪โทรหาเหรอ
‪สเปกฉันเลยล่ะ
‪- ไปขอเบอร์เลยดีไหม ‪- ไม่เอา
‪ดูสิ เอามือเท้าคางด้วย
‪- ให้ตาย บ้าไปแล้ว ดูเขาสิ ‪- หล่อเทพ
‪- ดูหน้าหล่อๆ นั่นสิ ‪- ตายแล้ว
‪คุณนักเขียนโกมุนยองที่เคารพ
‪เพราะว่าสาวๆ เริ่มส่งสายตาหวาน
‪จ้องจะจับคังแทผู้แสนโดดเดี่ยว ‪ราวกับมดตอมน้ำตาล
‪ขอให้ท่านรีบมา ‪ที่ร้านพิซซ่าของผมโดยด่วน
‪เวรเอ๊ย หลบไปสิ ไม่หลบเหรอ
‪นังมดพวกนี้ ‪แม่จะฆ่าให้ตายเรียบ หลบไป
‪เอ้านี่ เลือกชิมแต่ละหน้าได้เลย
‪ลองรับประทานหน้าฟักทองหวาน ‪ที่หวานละมุนเหมือนนายก่อนนะ
‪อร่อยจัง
‪นายรู้ไหม
‪คนเราพอมีความรัก
‪ก็เหมือนทั้งร่างมีวิตามินแผ่ออกมา
‪จนดูเท่กว่าปกติเลยนะ
‪โดพามีน ไม่ใช่วิตามิน
‪แค่ทำงานโรงพยาบาลหน่อย ‪ทำเป็นอวดเก่งเลยหรือไง
‪ยังไงฉันกับนายก็เรียนน้อย ‪รู้แค่ปูๆ ปลาๆ ไม่ต่างกันหรอก
‪งูๆ ปลาๆ หรอก
‪- นายควรจะระวังไว้นะ ‪- ระวังอะไร
‪- ผู้หญิง ‪- หือ
‪ผู้หญิงที่เล็งนายไว้
‪แต่ที่ควรระวังมากกว่านั้น
‪คือผู้หญิงโรคจิต ‪ที่จะมาจัดการผู้หญิงที่เล็งนาย
‪พล่ามอะไรของนาย
‪ยินดีต้อนรับครับ
‪วันนี้ผมเตรียมกล่อง ‪ไว้เยอะขนาดนี้เลยนะครับ...
‪ฉันกินมาอิ่มจนท้องจะแตกแล้ว
‪รู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่นี่
‪ไม่ได้ประชุมกับพี่อยู่เหรอ
‪ประชุมจะไปสำคัญอะไร
‪ได้ยินว่ามีมดมารุมตอมนายขนาดนี้
‪พับกล่องไว้เสียเที่ยวเลย
‪รีบๆ กินซะ จะได้ออกไปจากรังมดนี่
‪เพิ่งเริ่มกินเอง รอก่อนแล้วกัน
‪ชิ
‪(สวนโรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪สวัสดีครับ ดีครับ
‪สวัสดีครับ
‪สวัสดี เจ้าต้นไม้ ‪เป็นเช้าที่แจ่มใสมากเลยเนอะ
‪โอ๊ะ สวัสดีจ้ะ
‪เด็กๆ ถึงพวกเธอจะหน้าตาต่างกัน ‪แต่ก็เป็นสัตว์ปีกเหมือนกันนะ
‪เพราะงั้นอย่าทะเลาะกันนะ
‪ว้าว น่ารักจัง เด็กดีๆ
‪สวัสดี เจ้าต้นไม้
‪มาแฮะ
‪นึกว่าจะงอนฉันจนไม่มาซะแล้ว
‪อือ
‪เรียกฉันเหรอคะ
‪มีอะไรจะถามหน่อยน่ะ
‪ค่ะ
‪ทำไมรีบเก็บเตียงคนไข้พัคอ๊กนันล่ะ
‪- กลับมาไม่ได้อยู่แล้วนี่คะ ‪- มาไม่ได้เหรอ
‪คนไข้ที่หนีออกจากโรงพยาบาลไป ‪น้อยมากที่จะกลับมาเอง
‪แล้วก็มีคนไข้รอแอดมิตเยอะมากค่ะ
‪แต่ยังไงก็อย่าเพิ่งเก็บเตียง ‪ของคนไข้โกแดฮวานล่ะ
‪ไม่ต้องติดต่อ ‪สถานดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายด้วย
‪ให้เขาพักผ่อนที่โรงพยาบาลเรา ‪อย่างสุขสบายเถอะ
‪ค่ะ ฉันสั่งไว้แบบนั้นแล้ว
‪โอ้โฮ รวดเร็วดีจริง
‪ว่าแต่ ผอ.คะ
‪วันนั้น
‪ทำไมคนไข้โกแดฮวานถึง ‪อาละวาดใส่คนไข้พัคอ๊กนันล่ะคะ
‪เป็นไปได้สูงว่าจะเห็นภาพหลอน
‪คงจะเห็นภาพซ้อนทับ ‪กับภรรยาตัวเองล่ะมั้ง
‪นักเขียนโดฮีแจเหรอคะ
‪อือ ถึงเขาจะเกลียดภรรยามาก
‪- แต่เหมือนว่าเขาจะกลัวเธอด้วย ‪- ทำไมล่ะคะ
‪เขาว่าภรรยาตัวเองฆ่าคนตาย
‪เธอฆ่าใครเหรอคะ
‪สวัสดีครับ
‪- ไงคะ คุณซังแท ‪- สวัสดีครับ คุณหัวหน้าพยาบาล
‪- สวัสดีค่ะ เชิญนั่งทางนี้เลยค่ะ ‪- ครับ
‪ถ้างั้นเชิญทั้งสองคนคุยกันนะคะ
‪- ดีใจที่ได้เจอนะคะ ‪- ครับ
‪- ไม่นะ ‪- หนูด้วย
‪ฉันเกลียดเด็กแบบนั้น ‪กับพวกสัตว์ที่สุด
‪- ทำไม ‪- เพราะดื้อด้านคุยด้วยไม่รู้เรื่อง
‪งอแงหนวกหูน่ารำคาญ
‪เอาแต่อ้อนขอความรัก
‪แต่ฉันชอบเพราะแบบนั้นนะ
‪เพราะคุยกันไม่รู้เรื่องเลยทำให้สนใจ
‪เวลางอแงก็น่ารัก
‪พออ้อนขอความรักก็รู้สึกสงสารนี่นา
‪เหมือนเธอไง
‪ฉันไม่มีลูกให้นายหรอกนะ
‪ไม่ต้องหวังเลย
‪ฉันไม่อยากอิจฉากระทั่งลูกตัวเอง
‪เข้ามาใกล้ๆ ซิ
‪ใกล้อีก
‪คิดว่าใครๆ ก็เป็นแม่คนได้หรือไง
‪โธ่
‪เดี๋ยวเถอะ ตานี่
‪- แป๊บนะ ‪- เอาอันนั้น
‪มินแจ นั่งลงจ้ะ นั่งลง มินแจ
‪- อ้าม อร่อยไหม ‪- อือ
‪กินเก่งนะเนี่ย
‪ยังงอนอยู่อีกเหรอ
‪เพราะผมจะไม่จ่ายเงินให้ ‪ถ้าไม่วาดผีเสื้อใช่ไหม
‪สัญญาไม่ใช่ทิชชู ‪ที่สั่งขี้มูกใส่แล้วก็ทิ้ง
‪ต้องรักษาสัญญาสิ มันเป็นมารยาทนะ
‪ผมแค่หวังว่าซังแทของเรา
‪จะเลิกหนีผีเสื้อได้สักที
‪เพราะว่าพี่เอาแต่หนี ‪น้องชายก็เลยพลอยลำบากไปด้วยนี่นา
‪ผี ผีเสื้อ
‪ผมกลัว แล้วก็เกลียดผีเสื้อ
‪ผมบอกอะไรที่น่าสนใจให้เอาไหม
‪ครับ
‪ผีเสื้อภาษากรีกโบราณคือไซคี
‪ไซคีเหรอ
‪รู้ไหมไซคีเป็นสัญลักษณ์ของอะไร
‪- การรักษา ‪- "การรักษา"
‪โลกนี้มีผีเสื้อดีๆ ‪ที่เป็นสัญลักษณ์แห่งการรักษา
‪มากกว่าผีเสื้อแสนน่ากลัวเยอะเลยนะ
‪เพราะงั้นไม่ต้องรีบร้อน
‪เรามาพยายามด้วยกันไปทีละนิดดีไหม
‪"รักษา"
‪แบบนั้นสักวันภาพฝาผนังของซังแท
‪อาจมีผีเสื้อสักตัวโบยบินในภาพก็ได้
‪อือ รักษา
‪รักษา
‪แรงบันดาลใจผลงานใหม่ ‪คือภาพวาดของพี่เหรอ
‪ที่เด็กๆ นั่งรถบ้านไปเที่ยวกัน
‪เรื่องของพวกเราไง พวกเราสามคน
‪ฉันคือหนุ่มน้อย ‪ผู้สูญเสียความเป็นตัวเอง
‪เจ้าหญิงกระป๋องเปล่าผู้ไร้จิตใจ ‪คือเธอเหรอ
‪อือ
‪แล้วพี่ล่ะ
‪คุณลุงผู้ถูกขังอยู่ในกล่อง
‪สามคนไปเที่ยวด้วยกันแล้วทำอะไรล่ะ
‪ก็ไปเจอคนประหลาด ‪และขาดตกบกพร่องกว่าตัวเองน่ะสิ
‪- แล้วยังไงต่อ ‪- เล่ามากกว่านี้จะสปอยล์ ไม่ได้
‪- น่าสนุกนะ ‪- แน่นอนอยู่แล้ว
‪โกมุนยองเป็นคนเขียนนะ
‪คราวนี้หวังว่าจะจบอย่างมีความสุขนะ
‪ฉันก็หวังแบบนั้น
‪ว่าแต่นี่เราจะไปไหนกันเหรอ
‪ไปซื้อขนมปัง ‪ที่เธอทำไหม้ไปหมดเมื่อเช้า
‪ฮ่าๆ
‪มีทุกอย่างเลยนะเนี่ย ‪ฉันเพิ่งเคยมาที่แบบนี้เลย
‪ฉันเอาอันนี้
‪ซื้ออันเดียวพอนะ
‪ฉันลองคิดดูแล้ว
‪ถ้ามีลูกชายเหมือนนายก็โอเคนะ
‪ฉันมั่นใจว่าไม่อิจฉาแน่นอน
‪เรามีลูกชายแค่คนเดียวกันเถอะ
‪ขอล่ะ อย่าคิดไปไกลนัก
‪ทำไมล่ะ มีลูกชายคนเดียวกัน
‪บอกว่ามีกันเถอะไง ฉันอยากมีนี่
‪ฉันอยากมีลูก ทำไมไม่ให้ความร่วมมือ
‪ให้ความร่วมมือสิ ให้ความร่วมมือ
‪- ยังไม่เงียบอีก ‪- สามีไม่ยอมให้ความร่วมมือแน่เลย
‪ทำไมไม่อยากมีลูกนะ
‪ผู้ชายก็ดูแข็งแรงดีออก ทำไมไม่อยาก
‪เลิกงอแงเรื่องลูกแล้วไปเอานมมา
‪- รุ่นพี่คะ รุ่นพี่ ‪- หือ
‪รู้เรื่องหรือยังคะ ‪หมอควอนจะแต่งงานแล้วนะ
‪เขาไม่มีแฟนนี่
‪เขาหาฤกษ์แต่งกับสาวที่ไปดูตัวด้วย ‪เมื่อเดือนก่อนแล้วค่ะ
‪- เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ ‪- โธ่
‪อายุปูนนี้ ‪ถ้าดูเงื่อนไขกันและกันแล้วโอเค
‪ก็หาฤกษ์ได้เลยไง
‪นี่กำลังพูดเรื่องผมกันใช่ไหมครับ
‪งั้นผมก็ไม่ต้องอธิบายอะไรให้มากความ
‪แต่นแต๊น
‪แต่งงานสายฟ้าแลบ
‪ว่าไงดีล่ะ ไปดูตัวแล้วสาวในสเปกผม ‪เกิดปรากฏตัวขึ้นมาพอดีมั้ง
‪อุปกรณ์ของพี่ ‪เอาไปไว้ที่ห้องหนังสือใช่ไหม
‪ปล่อย
‪เมื่อไหร่เราจะนอนห้องเดียวกันล่ะ
‪นอนห้องเดียวกันทำไมล่ะ พี่ก็อยู่นะ
‪ปล่อยสิ
‪กลับมาแล้วครับ
‪ปล่อยๆ ปล่อยเร็ว ปล่อย
‪พี่คะ พวกเราอยู่นี่
‪รู้แล้วๆ เดี๋ยวไปเล่นด้วย
‪ที่ห้องฉันเหรอ
‪ใช่ ที่ห้องเธอ
‪จะรอนะ
‪ผมจะโทรหานะครับ
‪ค่ะ ท่านประธาน
‪ได้โครงเรื่องคร่าวๆ แล้วค่ะ
‪เรื่องสตอรี่บอร์ด ‪จะปรึกษากับคุณนักวาดมุนดูค่ะ
‪แล้วก็ลิสต์รายชื่อสถานที่ ‪ที่พอจะไปหาข้อมูลได้มาแล้ว
‪แถวห้องสมุดศิลปะค่ะ
‪ค่ะ ทราบแล้วค่ะ ท่านประธาน
‪ท่านประธานเหรอคะ
‪ค่ะ
‪ไม่ได้พูดเรื่องอื่นอีกใช่ไหม
‪เรื่องอื่นอะไรเหรอคะ
‪อ๋อ ไม่มีอะไรค่ะ
‪ท่านประธานบอกว่าผู้หญิง ‪ที่ไปดูตัวด้วยคล้ายซงฮเยกโยค่ะ
‪สเปกของท่านประธาน ‪คือสาวแบบซงฮเยกโยน่ะค่ะ
‪สำหรับตาลุงที่ตกหลุมรักง่าย ‪เรียกว่าโชคดีสุดๆ เลยนะคะ
‪ผีเสื้อคือไซคี ไซคีคือการรักษา
‪ตัวที่รักษาคือผีเสื้อที่ดี
‪- ผอ.บอกแบบนั้นเหรอ ‪- อือ
‪"ห้ามหนี ต้องเผชิญหน้ากับผีเสื้อสิ
‪น้องชายจะได้ไม่ลำบาก"
‪จะเผชิญหน้าได้จริงๆ เหรอ
‪อันนี้แพงไหม นี่น่ะ
‪ทั้งหมดนี่เท่าไรเหรอ
‪ขายหนังสือให้ได้เยอะๆ แล้วค่อยคืน
‪ผมไปอาบน้ำก่อนนะ
‪ไซคี การรักษา ไซคีคือการรักษา
‪ผีเสื้อดีๆ เยอะแยะ ‪ผีเสื้อดีๆ เต็มไปหมด
‪ผีเสื้อดีๆ เต็มไปหมดเลย ‪ไซคีคือการรักษา
‪ไม่ดีกว่า
‪หนุนแขนแทนหมอนดีกว่า
‪รีบมากถึงขั้นไม่มีเวลา ‪เช็ดผมให้แห้งเลยนะเนี่ย
‪มานั่งนี่มา
‪ว่านอนสอนง่ายไปก็ไม่สนุกอยู่ดี
‪เหล้าเยอะแยะอะไรขนาดนี้เนี่ย
‪วันนี้พี่เริ่มเข้ารับคำปรึกษาจากผอ.
‪ตั้งแต่นี้ไปห้ามพูดเรื่องพี่
‪ฝ่าฝืนดื่มรวดเดียวหมด
‪งั้นจากนี้ไปเธอห้ามพูดคำหยาบ
‪ฝ่าฝืนดื่มรวดเดียวหมด
‪จัดไป
‪เวรเอ๊ย ปวดหัวชะมัดเลย
‪ทำไมถึงเวียนหัวขนาดนี้วะ
‪เดี๋ยวได้มีงูออกมาจากปากแน่
‪รีบไปนอนไป
‪ดีมาก
‪จริงๆ นะ
‪พอนายกับพี่มาอยู่บ้านหลังนี้
‪ฉันชอบมากเลย
‪ฝันดีนะ
‪(ฉันจะไปหาเธอแล้ว)
‪ไม่ใช่ คนไข้พัคอ๊กนันน่ะ
‪เธอไปที่นั่นทำไม
‪ไม่น่าถึงขั้นหนีออกจากโรงพยาบาล
‪เพื่อไปอวยพรวันเกิดเฉยๆ นะ
‪ผีเสื้อบอกว่าจะตามมาฆ่าฉันเหมือนกัน
‪จะมาฆ่าฉัน
‪ผีเสื้อๆ
‪ผีเสื้อบอกว่าจะฆ่าฉัน
‪ผีเสื้อจะฆ่าฉัน
‪ผีเสื้อจะฆ่าฉันๆ
‪(ฉันจะไปหาเธอแล้ว)
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪พ่อคุณเอ๊ย ช่วยไปเที่ยว ‪ให้นานๆ หน่อย แล้วค่อยกลับมานะ
‪อย่าไปแค่ครึ่งวันแล้วก็กลับ
‪ไม่ต้องห่วงน่า ‪จะไปสนุกให้เต็มที่ค่อยกลับมา
‪- กินของอร่อยให้แน่นพุงค่อยกลับมา ‪- อือ
‪ดูท่าทางคงไปนั่งรถเมล์วนรอบเมือง ‪สักรอบสองรอบแล้วกลับใช่ไหมครับ
‪น่าจะแบบนั้นแหละ
‪แต่ว่า คนที่แม้แต่ ‪มดตัวเดียวยังไม่กล้าฆ่า
‪ทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไงครับ
‪- ทำอะไรเหรอ ‪- ลุงพิลองเล่าให้ผมฟังหมดแล้ว
‪ว่าเขาฆ่าคนตายไปเยอะมาก
‪เพราะงั้นเขาเลยเป็นบ้าเหรอครับ
‪เพราะเป็นเรื่องที่คนอ่อนแอ ‪และจิตใจดีอย่างเขา
‪ไม่สามารถรับมือกับมันได้ไง
‪(ป้ายรถประจำทาง)
‪อย่าเปิดแก๊สทิ้งไว้สิๆ
‪จะได้ไม่เปลืองค่าใช้จ่ายในครัวเรือน
‪ต้องประหยัดแก๊สด้วย
‪ลืมไปเลยนะเนี่ย
‪ตานาย ตานายแดงนะ
‪นอนไม่หลับเหรอ ตาเหมือนกระต่ายเลย
‪เปล่า ผมหลับสบายดี
‪วันนี้ต้องเข้ารับคำปรึกษาใช่ไหม
‪อือ วันนี้วันเข้ารับคำปรึกษา ‪ไปรับคำปรึกษา
‪ผีเสื้อคือไซคี ไซคีคือการรักษา
‪คือการรักษา...
‪แต่ก็ยังกลัวอยู่
‪ถ้า ถ้าผีเสื้อโผล่มาอีกจะทำยังไง
‪เราก็ต้องย้ายบ้านอีกน่ะสิ
‪พี่
‪จากนี้ไปพวกเรา
‪เลิกหนีกันเถอะ
‪ผีเสื้อ...
‪ผมต่อสู้เก่งมาก พี่ก็รู้นี่
‪ใช่ นายต่อสู้เก่ง
‪เทควันโดสายแดง
‪นายไล่เตะคนที่มารังแกฉันให้ด้วย
‪ใช้เล็บจิกสู้ก็เก่งมาก
‪เพราะงั้นถ้ากลัว ‪ก็แค่หลบอยู่หลังผมนะ
‪ฉันเป็นพี่นายนะ พี่ชายเป็นผู้ใหญ่
‪เป็นพี่ถ้าหลบหลังน้อง ‪จะเรียกว่าอะไร
‪คนขี้ขลาดตาขาวเหรอ
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪ผมเองก็ใช้ชีวิตหลบอยู่หลังพี่ ‪มาจนถึงตอนนี้เลยนะ
‪หลบหลังเหรอ
‪ว่าไงคะ พี่
‪เนื้อเหรอ ก็ดีสิ
‪เย็นนี้เหรอ
‪บ้าเอ๊ย บอกว่าจะโทรมา ‪ให้ตั้งตารอทำไมเนี่ย
‪- พยาบาลนัม ‪- คะ
‪คนไข้โกแดฮวานกำลัง ‪ค่อยๆ ฟื้นฟูการรู้คิด
‪- ช่วยพาเขาเดินเล่นหน่อยนะ ‪- ค่ะ ได้เลยค่ะ
‪แล้วนี่ วันนี้ผู้ดูแลมุน ‪เข้างานเวรกลางวันหรือเปล่า
‪ค่ะ เพิ่งมาเข้างานเมื่อกี้เองค่ะ
‪(ฉันจะไปหาเธอแล้ว)
‪ผู้ดูแลมุน
‪อะไรๆ มีอะไร
‪มีคนส่งจดหมายรักให้งั้นเหรอ
‪- ไหนขอดูหน่อย ‪- เปล่าครับ
‪มีเรื่องอะไรเหรอครับ
‪อ๋อ คือว่า...
‪ตอนฉันเดินตรวจเมื่อสาย ‪ที่ห้อง 201...
‪ฉันเจอสิ่งของอันตรายเข้าน่ะ
‪ให้ตายสิ ผู้ดูแลโอชายง
‪สะเพร่าเรื่องการตรวจข้าวของ ‪มากเลยนะเนี่ย
‪ขอโทษครับ
‪ผมจะอบรมเขาให้ดีครับ
‪โอเค
‪ถ้างั้นช่วยตรวจสอบห้องพัก ‪ที่ชั้นสองอย่างละเอียดอีกทีได้ไหม
‪- ได้ครับ ‪- เอ้านี่
‪เหนื่อยใช่ไหมคะ
‪นั่งพักหน่อยดีไหมคะ
‪ฉัน...
‪ใกล้ตายแล้วสินะ
‪ฉันได้รับโทษ
‪จากสวรรค์เพียงพอแล้วใช่ไหม
‪"วันเวลาผ่านไป ‪หนุ่มน้อยโตเป็นผู้ใหญ่
‪ไม่ฝันร้ายอีกต่อไปแล้ว
‪แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใด ‪เขาไม่มีความสุขเลยสักนิด
‪คืนที่จันทร์เต็มดวง..."
‪ไปโรงพยาบาลเหรอ
‪ครับ สวัสดีครับ
‪โอ๊ะ วันนี้ใส่เสื้อตัวอื่นแฮะ ‪เสื้อสวยๆ
‪- ใช่ ‪- ดูเด็กลงเลยครับ ดูเด็ก
‪ว่าแต่ อายุเท่าไรเหรอครับ
‪ฉันเหรอ 70 แล้ว
‪อายุ 70 โอ้ ถ้างั้นก็เป็นผู้ใหญ่ ‪ที่อายุมากกว่าผมเยอะเลย
‪ใช่แล้ว ผู้ใหญ่ เป็นผู้ใหญ่แล้ว
‪เป็นผู้ใหญ่ก็ใช่ว่าจะดีไปหมดนะ
‪ครับ ใช่ครับ
‪- โอ๊ะ ‪- กินนี่ไหม
‪ขอบคุณครับ
‪ใช่ ภาพวาดฝาผนังนั่น
‪เท่มากเลยนะ
‪เท่มาก เท่จริงๆ เท่สุดๆ เลยครับ
‪แต่เพราะผมไม่วาดผีเสื้อ ‪ผอ.โอจีวังเลยไม่ให้เงินผม
‪ไม่มีสัจจะเลย
‪เรื่องแค่นั้น ‪แค่วาดผีเสื้อก็จบแล้วนี่
‪ผมกลัวผีเสื้อ
‪ทำไม
‪แต่ก่อนมีเรื่องฝังใจ ‪เกี่ยวกับผีเสื้อเหรอ
‪จะมัวติดอยู่ในอดีตไม่ได้นะ
‪ไม่งั้นจะเป็นแบบฉัน
‪ดูฉันสิ
‪ออกไปสู่โลกภายนอกไม่ได้
‪ติดแหง็กอยู่แต่ในโรงพยาบาล
‪ติดอยู่ในอดีตเหรอครับ
‪อือ
‪ถ้าติดอยู่ข้างใน ‪ก็เปิดประตูออกมาได้นี่นา
‪เปิดประตูเหรอ
‪มองไม่เห็นประตูหรอก
‪ถ้าติดอยู่ในอดีตก็ไม่มีทางออกมาได้
‪อย่าเป็นเหมือนฉันเลย
‪คุณลุงเป็นอะไรครับ ‪ไม่สบายตรงไหนเหรอ
‪เจ็บหูเหรอ
‪ให้ตายสิ เสียงนั่น
‪- เสียงนั่น เพราะเสียงเหรอ ‪- เสียงนั่นมัน...
‪เสียงเหรอ เสียงนั่น...
‪คุณลุง เป็นอะไร
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ไม่เป็นไรๆ
‪ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร
‪ช่วยโทรหาโรงพยาบาล ‪จิตเวชรื่นรมย์ให้หน่อยครับ
‪ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรๆ
‪ไม่เป็นไรนะครับ ไม่เป็นไร
‪ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไรๆ
‪นับหนึ่ง สอง สาม
‪ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร
‪ไม่เป็นไรๆ
‪ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
‪ผอ.โอ
‪ช่วยฆ่าผมทีได้ไหม
‪ไม่ต้องห่วงน่า
‪คุณตายแน่
‪ผมก็ต้องตาย ‪ทุกคนที่นี่ยังไงก็ตายหมด
‪ไม่ต้องใจร้อนไปหรอกน่า
‪ไม่เป็นไรค่ะ ทำใจให้สบายเถอะนะคะ
‪- มีอะไร ‪- คือว่า...
‪ผมอยากเอานี่
‪ให้คุณลุงคนนั้นยืมครับ
‪- เหรอ ‪- ไม่ได้ให้เลยนะ
‪แค่ให้ยืม ผมจ่ายเงินซื้อมาตั้งแพง
‪ของผมนะ ของผม
‪เดี๋ยวผมเอาไปให้เขายืมอ่านนะ
‪ครับ ให้ยืมอ่าน
‪(ห้องผู้อำนวยการ)
‪อือ
‪สมกับเป็นพี่ชายผู้ดูแล
‪ถ้าไม่ใช่เพราะซังแท ‪วันนี้คนไข้คันพิลองต้องแย่แน่ๆ
‪ฉันเป็นพี่นาย พี่
‪มานั่งสิ
‪เก่งมากครับ
‪เล่าเรื่องที่เล่าให้ผมฟังเมื่อกี้
‪- ให้น้องชายฟังสิ ‪- ครับ
‪เรื่องอะไรเหรอ
‪เมื่อกี้นี้คุณลุงบอกว่า ‪อย่าเป็นเหมือนเขา
‪เขาบอกว่า ถ้าติดอยู่ในอดีต
‪จะออกมาไม่ได้ตลอดกาล
‪เพราะมองไม่เห็นประตู
‪แผลใจเหรอครับ
‪อือ
‪ตอนยังเป็นเด็กหนุ่มอายุแค่ 20 ปี
‪เขาถูกส่งไปรบที่เวียดนาม ‪แล้วเจอความโหดร้ายมามาก
‪เด็กเล็กๆ เต็มไปหมด
‪เด็กน้อยน่ารัก
‪ที่ดวงตาเป็นประกาย
‪น่ารักเหลือเกิน
‪ฉันทนมองไม่ไหว
‪เพราะงั้น...
‪ฉันเลยหลับตาซะ
‪แล้วจากนั้น...
‪ก็พรากชีวิตของผู้คนบริสุทธิ์
‪ฉันไม่รู้ว่าทำไม ‪ถึงยังมีชีวิตอยู่มาถึงตอนนี้
‪ลุงทำแบบนั้น ‪เพราะเบื้องบนสั่งมานี่ครับ
‪เพราะนายสั่งมา
‪ถ้าได้แต่ทำตามคำสั่งไปซะหมด ‪ก็เป็นได้แค่สัตว์
‪ไม่ใช่คนหรอก จองแท
‪ไม่ใช่คน
‪(หนุ่มน้อยผู้โตมาด้วยฝันร้าย)
‪"อย่าลืม
‪อย่าลืมแล้วผ่านมันไปให้ได้
‪ถ้าผ่านมันไปไม่ได้
‪"เธอก็จะเป็นแค่เด็กน้อย ‪ที่จิตวิญญาณไม่เติบโต"
‪ฉันไม่ใช่เด็ก ‪ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว ผู้ใหญ่
‪พี่ครับ
‪จากนี้ฉันจะไม่หนี จะไม่หนีแล้ว
‪ไม่หนี ไม่หนีอีกแล้ว
‪- ว้าว ‪- ครับ
‪ซังแทนี่กล้าหาญจริงๆ
‪ครับ
‪ถ้างั้นเรื่องที่เกิดวันนั้น
‪พอจะเล่าให้ฟังเท่าที่จำได้ได้ไหม
‪ครับ
‪ครับ...
‪วันนั้น...
‪- แม่... ‪- เจ้าเหมียว
‪วันนั้น...
‪เอ่อ...
‪(ศูนย์สวัสดิการซองจิน)
‪จากนี้ไปแม่ต้องทำงานจนดึก
‪เพราะงั้นต่อไป ‪ต้องกลับบ้านกับคังแทนะ
‪เข้าใจไหม
‪เจ้าเหมียวล่ะ
‪เจ้าเหมียว
‪ซังแท ออกมาเร็ว ‪เข้าไปในนั้นไม่ได้นะ
‪ออกมาเร็วเข้า มุนซังแท
‪แม่ไปแล้วนะ
‪แม่ทิ้งลูกไปแล้วนะ
‪จะไปแล้วนะ
‪ซังแท บ๊ายบาย
‪เจ้าเหมียว
‪เมื่อกี้ฉันลืมบอกไป
‪ลูกฉัน
‪ฉันจัดการเองได้
‪ตกใจล่ะสิ
‪ไม่เป็นไรหรอก หือ
‪ไม่เป็นไร
‪อ๋อ เป็นเด็กดีใช่ไหม
‪ที่เธอเห็นและได้ยินที่นี่
‪ห้ามไปเล่าให้ใครฟังนะ
‪ถ้าเล่าให้คนอื่นฟัง เธอตายแน่
‪ต่อให้เธอหนีไปแห่งหนไหน
‪ฉันก็จะตามไปสุดหล้าฟ้าเขียว...
‪แล้วฆ่าเธอให้ได้
‪ผีเสื้อเป็นคนฆ่า
‪เข้าใจไหม
‪ตอบมา
‪ตอบมาสิ
‪ที่ ที่เสื้อของคุณป้า ‪มีผีเสื้อเกาะอยู่
‪มีผีเสื้อเกาะอยู่ที่เสื้อ
‪เสื้อเหรอ
‪ผีเสื้อนั่น
‪หน้าตายังไงจำได้ไหม
‪ครับ
‪ครับ จำได้ จำได้ครับ
‪คือ...
‪เอ่อ...
‪โอ๊ะ...
‪มีแม่ผีเสื้อ...
‪และที่หลังผีเสื้อตัวแม่ ‪มีลูกผีเสื้อตัวเล็ก
‪เกาะหลังอยู่
‪เกาะหลังอยู่เหรอ
‪ครับ สอง สองตัว มีสองตัว
‪แม่ผีเสื้อกับลูก มีสองตัว ใช่
‪เรื่องของเรา ‪เลยน่าจะเป็นเพราะโชคชะตาไง
‪แค่มาปรากฏต่อหน้าตอนที่ต้องการ
‪นั่นก็เป็นโชคชะตาแล้ว
‪ฉัน...
‪ต้องการเธอนะ
‪คราวนี้หวังว่า
‪จะจบอย่างมีความสุขนะ
‪หนังสือเธอสนุกดีนะ
‪ฉันรู้อยู่แล้ว
‪รู้เรื่องพ่อเธอแล้วใช่ไหม
‪อยู่ได้อีกนานแค่ไหน
‪ไม่สิ
‪จะตายเมื่อไหร่
‪อาจจะเสียวันนี้พรุ่งนี้เลยก็ได้
‪ฉันเบื่อบทพูดซ้ำๆ ซากๆ ‪ของพวกหมอจะแย่แล้ว
‪คือว่า...
‪ถ้าเธอโอเค
‪พอมีเวลามาพาคุณพ่อเดินเล่นกับฉัน...
‪- จูรี ‪- หือ
‪ฉัน...
‪ไม่อยากทำแบบนั้น
‪ครับ
‪ผมก็เลยทำเหมือนคังแท รีบถอดเสื้อออก
‪คลุมหัวคุณลุงไว้
‪คุณลุงเลยเลิกกรีดร้อง ‪และอาการค่อยๆ ดีขึ้น
‪ตายจริง
‪ซังแทของเราเก่งมากเลย
‪เก่งจริงๆ
‪ครับ
‪อือ อยู่โรงอาหาร โรงอาหาร
‪ผมก็เลย...
‪ผมพูดถึงไหนแล้วเนี่ย
‪ผมก็เลยขอให้คนโทรหา ‪โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์
‪แล้วก็นั่งรถพยาบาลมาด้วย
‪ผมมีหนังสือนิทานที่ชอบใช่ไหม ‪"หนุ่มน้อยผู้โตมาด้วยฝันร้าย"
‪- ผมให้เขายืมด้วยล่ะ ให้ยืม ‪- ตายแล้ว
‪ไม่ได้ให้เลยนะ
‪เล่มนั้นผมใช้เงินซื้อมาตั้งแพง
‪คุณลุงเขาเอาแต่พูด ‪"ขอบใจๆ " ผมใหญ่เลย
‪บอกว่า ผมเป็นคนที่เขาขอบคุณ ‪คนที่เขาขอบคุณ
‪- ใช่เลย ‪- ครับ
‪พี่คะ
‪เรารอคังแทเลิกงาน ‪แล้วค่อยกลับบ้านพร้อมกันเถอะ
‪โกมุนยอง ถ้าเห็นผู้ใหญ่ ‪ต้องทักทายก่อนสิ สวัสดีน่ะ
‪สวัสดีค่ะ
‪อือ สวัสดี
‪นานๆ ทีเราไปกินข้าวกันสามคนไหม
‪ไม่เอา กินข้าวบ้านสิ ข้าวบ้านน่ะ
‪ไม่กินข้าวนอกบ้าน
‪ต้องประหยัดเงินสิ ‪ต้องใช้ชีวิตอย่างประหยัด
‪เห็นพวกเธออยู่ด้วยกันสามคนแบบนี้
‪เหมือนครอบครัวจริงๆ เลยนะ
‪อยากให้ป้าอิจฉาเหรอ
‪ไม่ครับ ไม่ใช่ๆ ‪ดูดีๆ ไม่ใช่ครอบครัวนะ
‪ผมกับคังแทนามสกุลมุน ส่วนเธอ...
‪เธอนามสกุลอะไรนะ นามสกุลโก
‪นามสกุลโก นามสกุลมุน
‪นามสกุลก็ต่างกัน ‪ชื่อในทะเบียนบ้านก็ไม่มี
‪ถึงจะไม่ใช่ครอบครัว แต่เป็น ‪ความสัมพันธ์ที่เหมือนครอบครัว
‪อยู่ทะเบียนบ้านเดียวกัน ‪ถึงจะเป็นครอบครัวเหรอ
‪- หือ ‪- ครอบครัวน่ะ...
‪- อือ
‪แค่ถ่ายรูปครอบครัวด้วยกัน ‪ก็เป็นครอบครัวแล้ว
‪รูปครอบครัวเหรอ
‪ใช่แล้ว ‪สิ่งที่ยืนยันว่าเป็นครอบครัว
‪ไม่ใช่ทะเบียนบ้าน แต่เป็นรูปถ่าย
‪พวกเธอสองคนนี่เหมือนกันจริงๆ นะ
‪ดวงตา ดวงตาเราเหมือนกันเหรอ
‪เปล่าเลย ไม่เหมือนเลยสักนิดเดียว
‪ตรงไหนไม่รู้ บอกไม่ถูก ‪แต่ก็คล้ายๆ กันอยู่นะ
‪ไม่นะ ฉันสวยมาก
‪โกมุนยอง อย่าโกหก
‪ตัดผมแล้วนี่นา ตัดผมไปแล้ว
‪เลิกงานกี่โมงเหรอ
‪มือนายเป็นอะไร
‪บาดเจ็บตอนทำงานน่ะ
‪ใครหน้าไหนมันทำ
‪ฉันถามว่าฝีมือใคร
‪ฉันถามว่าใครทำไง
‪อะไร
‪นายโมโหเหรอ
‪นี่ฉันไม่เข้าใจความรู้สึกนาย
‪แล้วเดือดดาลไปเองคนเดียว
‪เหมือนกระป๋องเปล่าอีกแล้วเหรอ
‪ฉันแค่เหนื่อย
‪เมื่อวานไม่ค่อยได้นอนน่ะ
‪เธอกับพี่กลับบ้านไปก่อนเถอะ
‪วันนี้ฉันต้องอยู่เวรดึกด้วย
‪งั้นเหรอ งั้นพรุ่งนี้ก็ได้หยุดสินะ
‪ดีเลย
‪พรุ่งนี้ไปถ่ายรูปครอบครัว ‪สามคนกับพี่กันเถอะ
‪ฉันจองสตูดิโอสวยๆ ไว้แล้ว
‪ระหว่างทางก็แวะร้านตัดเสื้อ ‪ซื้อสูทไว้สองสามชุดสิ
‪ไว้คราวหลังเถอะ
‪- หือ ‪- ไว้ถ่ายกันวันหลัง
‪- ไม่ใช่พรุ่งนี้ ‪- ฉันจองไปแล้วนี่นา
‪- ไปยกเลิกซะ ‪- ไม่เอา
‪ไหนๆ อยากถ่ายแล้ว ‪ก็ถ่ายพรุ่งนี้เลยเถอะ
‪ต้องถ่ายพร้อมหน้าอย่างเป็นทางการ ‪จะได้เป็นครอบครัวเดียวกันจริงๆ
‪ไปซะ
‪ขอล่ะ
‪ออกไปก่อน
‪ได้โปรด
‪ฉันต้องทำงาน
‪ถ่าย ถ่ายรูป สีหน้าเท่ๆ
‪หนึ่ง หนึ่ง สอง สาม
‪หนึ่ง สอง สาม สีหน้าเท่ๆ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪ทำยังไงให้เท่ หนึ่ง สอง สาม
‪โกรธเพราะอะไรอีกล่ะ
‪ประเด็นอยู่ตรงไหนกัน
‪บ้าเอ๊ย เมื่อวานก็ออกจะดี
‪ดื่มเหล้าด้วยกันทั้งคืน
‪หรือฉันเมาแล้วทำอะไรลงไป
‪โมโหทำไม โกรธอะไรเนี่ย
‪นี่กำลังบ่นคนเดียว ‪หรือว่ายิงคำถามผม
‪ผมไม่ค่อยแน่ใจเท่าไร
‪อย่าบอกนะว่า ‪อยากรู้ว่าคังแทโมโหอะไร
‪เลยสั่งพิซซ่าสิบกล่องในเวลานี้
‪เพื่อหลอกผมมาถามน่ะ
‪แล้วคิดว่าฉัน
‪สั่งพิซซ่ามากลางดึกแบบนี้ ‪เพื่อชวนคุณมากินด้วยกันเหรอ
‪ทำไม
‪เขาโมโหอะไร
‪สนิทกันคุณน่าจะรู้สิ
‪รู้ไหมครับว่าผม...
‪เกาะติดอยู่ข้าง ‪เจ้ากำแพงเหล็กนั่นได้ยังไง
‪ผมไม่เข้าใจ
‪จิตใจเขาเลยสักนิด
‪คังแท เจ้าหมอนั่นน่ะ ‪เก็บความรู้สึกตัวเองเก่งมาก
‪ไปฝืนใจเปิดสิ่งที่อยู่ข้างในออกมาดู
‪ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา
‪ทำได้แค่อยู่เคียงข้างเขาเงียบๆ
‪คอยปลอบโยนเขาเท่านั้นเอง
‪ที่ผมทำ
‪มีแค่นั้นแหละ
‪เขาควรจะได้ทำตัวเป็นเด็ก
‪ได้โวยวายงอแงใส่พ่อแม่
‪แต่กลับต้องใช้ชีวิตทนโน่นนี่นั่น ‪เก็บทุกอย่างเอาไว้
‪กลายเป็นผู้ใหญ่ไปโดยปริยาย
‪แต่ข้างในจิตใจเขายังเป็นเด็กอยู่
‪จะไปเข้าใจเขาได้ยังไงครับ
‪พ่อแม่ยังไม่เข้าใจลูกตัวเองเลย
‪(โรมิโอกับจูเลียต)
‪เราเหมือนโรมิโอกับจูเลียตเลยนะ
‪นั่นสิ ศัตรูคู่แค้น
‪คู่ที่ชะตาเลวร้าย ‪จนไม่น่าพบเจอกันเลย
‪บุพเพสันนิวาสต่างหาก พรหมลิขิต
‪ชะตากรรมที่น่าเศร้าน่ะสิ
‪(โรมิโอกับจูเลียต)
‪ร่างกายผิดอะไร
‪ปัญหาคือใจ ‪ที่พลุ่งพล่านแทบบ้าต่างหาก
‪ผอ.ครับ
‪อือ
‪ผีเสื้อที่ฆ่าแม่ผม
‪เหมือนจะเป็นแม่ของมุนยองครับ
‪แน่ใจเหรอ
‪ผมกลัวว่า
‪จะเป็นความจริงครับ
‪ถ้าผมเข้าใจผิดไปเอง
‪ไม่สิ ถ้าไม่รู้อะไรเลยก็คงดี
‪นี่มันไม่โหดร้ายเกินไปเหรอครับ
‪ตอนนี้ผมเพิ่ง...
‪พอหายใจหายคอได้หน่อย
‪ตอนนี้ผม...
‪อยากจะมีชีวิต
‪เหมือนคนอื่นเขาแล้วแท้ๆ
‪เพราะผีเสื้อบ้าบอนั่น
‪ที่ผ่านมาผมใช้ชีวิต
‪ปากกัดตีนถีบแทบตาย
‪แต่ผีเสื้อนั่น
‪กลับเป็นแม่ ‪ของผู้หญิงคนนั้นได้ยังไงกัน
‪ถ้าเจอตัว
‪ผมอยากจะฆ่าให้ตายแท้ๆ
‪แต่ตอนนี้ผมทำไม่ได้แล้ว
‪ผมรู้สึกผิดกับแม่
‪แล้วก็พี่ด้วย
‪ผมควรจะทำยังไงดีครับ
‪ผมสัญญากับพี่ไว้
‪ว่าจะสู้แทนพี่
‪ผม...
‪บอกพี่ว่าเราเลิกหนีกันเถอะ
‪แต่เรื่องมันกลับเลวร้าย
‪จนผมอยากหนีไปให้พ้น
‪ผมไม่อยากให้เธอต้อง ‪ทุกข์ทรมานเหมือนผม
‪ถ้ามุนยอง...
‪ไม่ต้องรับรู้อะไรเลยก็คงดี
‪ไม่ต้องเจ็บปวดอะไร
‪ไม่ต้องสนใจความรู้สึกคนอื่น
‪เป็นกระป๋องเปล่า
‪ที่ข้างในกลวงโบ๋ได้ยิ่งดี
‪พอนายกับพี่มาอยู่บ้านหลังนี้
‪ฉันชอบมากเลย
‪เพราะฉันเคยเกลียด
‪บ้านหลังนี้มากเลยล่ะ
‪ทำไมล่ะ
‪ก็พ่อเป็นบ้าที่นี่
‪ส่วนแม่
‪ก็ตายที่นี่
‪ศีรษะของแม่
‪มีเลือดไหลนอง
‪พ่อเอาแม่ที่อยู่ในสภาพนั้น
‪ไปขังไว้ในห้องใต้ดิน
‪แต่ว่า
‪จากนั้นก็หายไป
‪แม่น่ะ
‪หายไปเหรอ
‪อือ
‪ตายไปแล้วจริงๆ
‪หรือแค่หายไปเฉยๆ
‪มีแต่พ่อเท่านั้นที่รู้
‪ถ้าเกิด...
‪แม่กลับมาอีกครั้ง
‪เธอจะเป็นยังไง
‪ฉันคงกลัวแม่
‪แล้วก็หายใจไม่ทั่วท้อง
‪แต่ยังไง
‪แม่...
‪ก็เป็นแม่อยู่ดี
‪- เขามาด้วยไหม ‪- ไม่
‪เขาไม่ตื่นๆ
‪พี่ชายเรียกก็ไม่ตอบ
‪เอาผ้าห่มคลุมโปงแล้วก็หลับต่อ
‪คนขี้เซา นอนไม่ยอมตื่น
‪เขาคงจะเหนื่อย
‪พี่คะ งั้นไว้คราวหลัง...
‪อุตส่าห์แต่งชุดสวยๆ ‪แต่งชุดที่ดูดีแล้ว
‪ตื่นตั้งแต่หกโมงห้าสิบ ‪เช้ามากๆ เช้าสุดๆ
‪เมื่อเช้าใส่แว็กซ์ผมด้วย
‪เมื่อคืนนี้ เมื่อคืน...
‪เมื่อคืนฝึกทำสีหน้าเท่ๆ ไว้ตั้งเยอะ
‪เอายังไงดีล่ะ
‪ทำยังไงดี
‪- งั้นไปกันค่ะพี่ ‪- หา
‪อย่างน้อยก็ไปถ่ายรูป ‪ไว้ใช้ในหนังสือของเรากัน
‪อือ รูปๆ
‪รูป
‪อือ
‪(คังแท)
‪(สถานที่ถ่ายรูป 12-6 ทังกลรี ‪แขวงยางจิน เขตโอจี เมืองซองจิน)
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีค่ะ
‪ครับ
‪โอเคไหม
‪อารมณ์ไม่ดีเหรอ
‪ฉันอารมณ์ไม่ดีตลอดแหละ
‪ไม่ต้องใส่ใจหรอก
‪จะมีรูปฉันในหนังสือ ‪หน้าแนะนำนักเขียนจริงๆ เหรอ
‪แหงสิ พี่เป็นนักวาดภาพประกอบนี่
‪ใช่ เพราะเป็นนักวาด
‪เมื่อวานฝึกทำสีหน้าเท่ๆ ‪มาเยอะมากเลยล่ะ
‪- งั้นเหรอ ‪- อือ
‪ไหนขอดูหน่อย
‪หนึ่ง สอง สาม
‪หนึ่ง สอง หนึ่ง สอง สาม
‪พี่คะ
‪หา
‪แบบนั้นปลอมหมดเลย
‪ไม่ต้องฝืนหรอก
‪แค่อยู่นิ่งๆ ด้วยสีหน้าสบายๆ พอ
‪นั่นแหละถึงจะเป็นมุนซังแทตัวจริง
‪"มุนซังแท...
‪ตัวจริง" เหรอ
‪อือ
‪"มุนซังแทตัวจริง" เหรอ
‪คุณผู้หญิงนั่งเก้าอี้นะครับ
‪ครับ ส่วนคุณผู้ชายอยู่ข้างๆ
‪ครับ ดีครับ คุณผู้ชายเขยิบ ‪เข้ามาข้างๆ อีกได้ไหมครับ
‪- ครับ ‪- เยี่ยมมากเลยครับ
‪มองทางนี้นะครับ แล้วยิ้มกว้างๆ เลย
‪กว้างๆ เลยนะครับ ‪มองกล้องนะครับ จะเริ่มถ่ายแล้ว
‪- หนึ่ง สอง... ‪- โอ๊ะ
‪เดี๋ยวครับ เดี๋ยวๆ
‪น้องๆ น้องชายผมๆ
‪โอ้ น้องชายของผม น้องชายแท้ๆ
‪ยัง...
‪ไม่สายไปใช่ไหม
‪ครับ รูปครอบครัว ‪มาถ่ายกันอย่างสุขสันต์นะครับ
‪จะถ่ายแล้วนะครับ
‪ยิ้มเลยครับ
‪เริ่มแล้วนะครับ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪โกมุนยอง
‪ถ้าฉันชวนไปอยู่ที่อื่น
‪เธอจะไปไหม
‪ถ้าเกิดว่า
‪ฉันเกิดเป็นลูกสาวของแม่เธอ
‪และเธอเกิดเป็นลูกสาวของพ่อฉัน...
‪เธอโดนแม่ฉันตีตายแน่ ‪เพราะเธอมันไร้มารยาท
‪อย่าเชื่อใครทั้งนั้น
‪ไม่ว่าจะเป็นใคร
‪ถ้ามาแตะต้อง ฉันไม่ปล่อยไว้แน่
‪ครอบครัวที่ว่านั่น
‪มีฉันอยู่ด้วยไหม
‪คำบรรยายโดย: ‪รติจุฑาภา เกตุทิวากังสดาล