NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
NIEDŁUGO PO WAS PRZYJDĘ
Czy to nie zbyt okrutne?
Przez tego cholernego motyla
musiałem
cierpieć przez te wszystkie lata.
Ale jak tym motylem mogła być
jej matka?
Mam nadzieję,
że się o tym nie dowie.
Nie chcę, żeby Mun-yeong też tak cierpiała…
Nie chcę, żeby cierpiała.
Nie chcę, żeby przejmowała się uczuciami innych ludzi.
Chcę, żeby żyła bez emocji,
jak pusta puszka.
Czuję się winny,
gdy myślę o mamie i bracie. Co mam zrobić?
Wychodzimy.
Dołącz do nas, jeśli zmienisz zdanie.
GANG-TAE
ADRES FOTOGRAFA
Dzięki Mang-tae, którego mi dałeś,
już nie mam koszmarów.
Ty, Sang-tae i Mang-tae.
Cieszę się, że mam taką rodzinę.
PS.
Masz mi oddać Mang-tae.
Jest mój.
Pani usiądzie na krześle.
A pan stanie obok niej.
Super. Może się pan do niej zbliżyć?
- Dobrze. - Ładnie. Idealnie.
Spójrzcie w obiektyw i się uśmiechnijcie.
Proszę o szeroki uśmiech. Patrzcie w obiektyw. Zaczynamy!
- Raz, dwa… - Patrz!
Proszę chwilę poczekać.
Przyszedł mój młodszy brat.
Rety. To naprawdę mój brat.
Nie jestem
za późno, prawda?
Dokleiłabym cię do zdjęcia, gdybyś nie przyszedł.
Dlatego jestem.
Ale jesteś przystojny.
Ile kosztował garnitur? Ze 100 000 wonów?
- Też dobrze wyglądasz. - Wiem.
Ułożyłeś sobie włosy.
Użyłeś mojego wosku?
Jeśli macie być wszyscy na zdjęciu,
to stańcie obok siebie.
Dobrze. To zdjęcie naszej trójki.
To zdjęcie rodzinne.
Niech panowie zbliżą się do pani.
To zdjęcie rodzinne, więc szeroko się uśmiechnijcie.
Zaczynamy.
Proszę o uśmiech.
Zaczynamy.
Raz, dwa, trzy!
ROZDZIAŁ 13 OJCIEC DWÓCH SIÓSTR
Wróciłem.
- Panie Lee, wrócił pan. - Seung-jae.
Dokąd idziesz?
Pisałam do pana.
Idę do biblioteki sztuki z panią Ko i panem Moon Sang-tae
zebrać materiały.
Nie odczytałem twojej wiadomości,
bo kazałaś mi wyłączyć telefon.
Rety, to bolało.
Ju-ri jest w pokoju!
Nasz plan działa.
Serio?
Jeśli sama nie zapyta o randkę w ciemno,
to proszę o niej nie mówić. Nigdy, jasne?
Czemu nie?
Podobno powiedziałaś jej, że byłem na randce
z kopią Song Hye-kyo.
Proszę nic nie mówić i mnie słuchać.
- Muszę lecieć. Do zobaczenia. - Dobrze.
Uważaj na siebie.
No dobrze.
Ju-ri.
Mogę wejść?
Tak.
Chcę dać znać, że bezpiecznie wróciłem.
Pewnie jesteś zmęczony. Odpocznij.
Chyba dziś masz wolne.
Tak.
Mama zapakowała mi sałatkę z liści morwy
i kimchi godeulppaegi, więc je przywiozłem.
Jeśli jeszcze nie jadłaś, może…
Jadłam. Zjedz sam.
Dobrze.
Byłem na randce w ciemno.
Wiem.
Rety. Wygląda jak Song Hye-kyo.
Ona jest moim ideałem.
Od razu między nami zaiskrzyło…
Panie Lee.
Jutro mam szkolenie,
więc dziś muszę się uczyć.
Jasne. Przepraszam.
Ucz się pilnie. Dasz radę!
Cholera. Moja niewyparzona gęba.
Rety, mam przerąbane.
SERIO? SONG HYE-KYO? TAK SIĘ CIESZYSZ?
Cholera.
Ko Mun-yeong myśli, że może tak olewać innych?
Nie szkodzi.
Obgaduj innych, żeby się odstresować.
Mam nadzieję, że będziesz długo żyła.
Dziękuję.
Dzień dobry, dyrektor artystyczna, pani Yoo Seung-jae.
Ma pan na sobie garnitur. Ale pan przystojny!
- Chciałeś tu przyjść? - To biblioteka sztuki.
Jest tu wiele książek z obrazkami.
- Proszę ze mną. - Dobrze.
Tędy.
- Chodźmy. - Hej.
- Nie zakładaj już garnituru. - Czemu?
Źle wyglądasz.
Lepiej wyglądasz w stroju opiekuna.
Serio?
Chciałem kupić parę takich.
Są całkiem wygodne.
Ten nie wygląda. Nie zakładaj go.
Dobrze, nie będę.
A ty nie zakładaj tego.
Wygląda niewygodnie.
Cholera.
Hej! Posłuchaj mnie i go nie zakładaj,
bo podrę go na strzępy! Zrozumiano?
Nie zakładaj go!
„Miała domek dla lalek.
Bardzo ładny”.
To bardzo sławna ilustratorka.
Podobno dzieci
- kochają takie ilustracje… - Mów…
Mów ciszej w bibliotece.
Miej maniery, dobrze?
THE GOLDEN PLATE
Jak pan wie,
opowiadania pani Ko są bardzo brutalne i pełne emocji.
Byłoby fajnie, gdyby mógł je pan zrównoważyć
ciepłymi i niewinnymi ilustracjami.
Jak zamglone słońce w wiosenny dzień.
No tak.
Czymś, co wywołuje ciepłe uczucia. Myślę głównie o pastelach,
żeby zneutralizować opowiadania pani Ko…
Odmawiam.
- Nie zrobię tego. - Co?
Dlaczego?
Zneutralizowane będą nijakie. Bez żadnego smaku.
Kto chciałby je zjeść?
Nawet psy ich nie tkną.
Ale on jest super.
WIOSENNY PIESEK
DAWNO, DAWNO TEMU ŻYŁ SOBIE PIESEK…
Podobno jesteś jak Wiosenny Piesek.
Ja? Czemu?
Ten twój kolega. Jae-su czy Jae-mi?
Powiedział mi,
że przed nikim się nie otwierasz,
że jesteś bardzo skryty.
Taki jest Wiosenny Piesek.
Spotkaliście się?
Zaprosiłam go,
żeby zapytać, czemu się złościsz.
Zamówiłam dziesięć pizz, więc szybko przyjechał.
No i?
Co powiedział?
Żebym się nie interesowała,
bo nie będzie z tego niczego dobrego.
Więc postanowiłam odpuścić.
Już nie jestem ciekawa.
Ko Mun-yeong.
Mam…
już dość
chronienia innych
i troszczenia się o nich.
Urodziłem się, żeby opiekować się bratem, muszę też zarabiać na życie,
więc się do tego zmuszałem.
No i?
Nie będę myślał o tym
jak o pracy.
Będzie to moim celem.
Ryzykowanie życia, żeby chronić rodzinę…
Gdy tak o tym pomyślę,
to nawet całkiem fajne.
Nieważne, kim jest. Nie wybaczę temu,
kto nęka moją rodzinę.
Jeśli mi ją odbierze,
to będę go ścigał, aż ją odzyskam.
Będę chronił swoją rodzinę, za wszelką cenę.
Czy jestem
częścią rodziny?
Zrobiliśmy sobie rodzinne zdjęcie.
Jesteśmy rodziną.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
Nigdy więcej do mnie nie dzwoń.
Myślisz, że możesz tu przyjść?
Dobra, to przyjdź.
No to się zabiję.
Jeśli znów zadzwoni,
powiedzcie, że Yoo Seon-hae nie żyje.
Pani Yoo, chwila.
Pójdziemy na spacer?
Z kim rozmawiała?
Znów ze swoim ojcem.
Facet nie ma wstydu.
Wysłał ją do szamanki, gdy była mała. Myślał, że jest opętana.
Nie chciałabym widzieć swojego ojca, gdyby to zrobił.
Nie mają kontaktu. Czemu się odezwał?
- Sun Byeol. - Tak.
Nie wiesz, co tam zaszło.
Nie oceniaj ich.
Znasz wersję jednej strony.
Jej rodzice pewnie mieli jakiś powód.
No tak.
Dobra, to wszystko moja wina.
JUŻ DOBRZE. UDA CI SIĘ.
Proszę.
- Pani Kang. - Cześć.
Ojejku.
Czemu nie byłeś na kolacji?
- Bo ja… - Czemu?
- Proszę usiąść tutaj. - Dziękuję.
- Ojejku. - Musiałem coś załatwić.
Rozumiem.
Nic się nie przejmuj.
Nie pójdziesz spać głodny. Zjadaj.
Dziękuję.
Jesteś dorosły, a czytasz książki dla dzieci.
Wyglądasz przez to na dobrego i fajnego.
Nie. To moja praca.
- Dziękuję za kolację. - Zjadaj.
Rety, pyszne.
Prawdę mówiąc, umierałem z głodu.
Ominąłem kolację, bo się wstydziłem.
Czego?
Rety, Song Hye-kyo?
Ojejku. Po co tak kłamać?
No właśnie.
Chciałem zakleić sobie buzię.
Rety.
Dać ci wskazówkę?
„Wskazówkę”?
Bo wiesz, Ju-ri
lubiła swojego tatę bardziej niż mnie.
Był jej ostoją.
Ale zmarł, gdy była mała,
więc musiała być moją córką, synem i mężem.
Dlatego nie wie, jak polegać na innych.
Gdyby jej tata żył,
wiedziałaby, że ją wspiera,
i mówiłaby, co chce.
Miałaby mniej zmartwień.
Ktoś, na kim może polegać,
gdy robi się ciężko.
Czy to by nie wystarczyło?
Tak, oczywiście.
Jasne.
Jesteśmy w domu!
Chcę obejrzeć Dooly’ego.
- Położę książkę w gabinecie. - Dobrze!
- Powieś ubrania. - Dobrze!
Gdy odbierzemy nasz portret, powiesimy go tutaj.
Rozświetli ten pokój.
Może zrobię remont całego domu?
Waszego pokoju też. Jest dla was za mały.
Czyli powinniśmy zamienić się pokojami?
Nie trzeba.
Możesz spać w moim.
- Przeprowadź się do mnie. - Nie chcę.
Czemu nie?
Bo to pokój twoich rodziców.
I co z tego?
- Ko Mun-yeong. - Tak?
Jeśli poproszę, żebyś się ze mną przeprowadziła,
to zrobisz to?
Ale czemu?
- Zrobisz to? - Znów musicie uciekać?
Sang-tae znów zacznie mieć koszmary?
Jeśli tak, to spokojnie.
Rozerwę te motyle na strzępy. Zabiję je dla was.
Wiesz, że umiem łapać motyle.
Nie o to chodzi.
Nawet jeśli
pojawią się motyle,
nie zabijaj ich.
Nie powinnaś.
Czemu nie?
A jeśli
znów się przestraszę i ucieknę?
Będę cię gonić.
Złapię cię i połamię ci nogi.
Dobra. Masz moje słowo.
Obiecajmy to sobie.
Przypieczętujmy obietnicę.
Nie tak.
- Rety! Za kogo się masz? - „Rety! Za kogo się masz?
- Coś taki zły? - Coś taki zły?
- Brzydkie zęby. - Brzydkie zęby.
- Po co patrzysz? - Po co patrzysz?
- Nie chlap mnie! - Nie chlap mnie!”
Coś ty taki czerwony?
Co?
Kąpałem się w gorącej wodzie.
Wstydzisz się?
Masz czerwone policzki i uciekasz wzrokiem.
Unikasz kontaktu wzrokowego i dziwnie się uśmiechasz.
Robisz tak, gdy się wstydzisz.
Zrobiłeś coś wstydliwego?
Nie.
Chyba nie.
Pocałowałeś ją?
Daliśmy sobie buziaka.
Pocałunek jest lepszy niż kłótnia.
Nie kłóćcie się. Bo was okrzyczę.
Powiedz mi coś.
Kogo lubisz bardziej, mnie czy Mun-yeong?
Lubię…
Lubię Ko Gil-donga.
Ta makrela jest za słona! Jak mam ją zjeść?
Nie dostaniesz jedzenia, jeśli będziesz narzekać!
Czemu się kłócą?
Nie mów do mnie, gdy oglądam. Miej maniery.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
- Niedługo skończysz. - Tak.
Dzień dobry.
Już dobrze? Nie bolą pana uszy?
Tak. Już dużo lepiej. Dzięki tobie.
Oddaję ci książkę.
Fajna, no nie?
Tak, bardzo mi się podobała. Nauczyłem się jej na pamięć.
Co najbardziej się panu spodobało?
„Pamiętaj o tym.
Pamiętaj i to przezwycięż.
Jeśli tego nie przezwyciężysz,
zawsze będziesz dzieckiem, którego dusza nie dojrzewa”.
- Rety. - Ten fragment.
Mój ulubiony fragment.
„Przezwycięż to.
Pamiętaj i to przezwycięż”.
„Przezwycięż to”. Moja ulubiona linijka.
A ty…
ćwiczysz rysowanie motyli?
Tak.
W szkicowniku. Krok po kroku.
Rozumiem.
Jak myślisz,
co będzie szybciej? Motyle latające na muralu
czy
moje wyjście ze szpitala?
Drzwi.
To zależy, który z nas pierwszy je znajdzie.
- To prawda. - Tak.
Znajdźmy szybko drzwi, żeby razem stąd wyjść.
Dobrze.
Pani Yoo.
Pani Yoo Seon-hae?
Pani Yoo dziwnie się zachowuje.
Nie obudziła się.
Kiedy ostatnio z nią rozmawiałaś?
Wczoraj po południu.
Nie mów, że…
Powinniśmy przygotować się na wizytę gościa.
Co? Kto przyjdzie?
Pan Kan Pil-ong rok temu nacierpiał się przez tego gościa.
Wiem. Wybiera jedną osobę i za nią chodzi.
Rety, co to za gość?
Nie mówcie…
To jakiś duch?
„Przyjdę”.
Pewnie napisała to Do Hui-jae.
Czyli ten liścik
to ostrzeżenie przed motylami.
Tak.
Ciekawe, co było napisane na tych kartkach.
Nie znalazłem takiego notesu,
a to znaczy,
że ich nie napisała.
Pewnie ktoś je jej dał.
Zawsze coś mi tu nie pasowało. To dlatego?
Dlatego nie ufaj nikomu w szpitalu.
Nawet mnie.
I nie zostawiaj Sang-tae samego w szpitalu.
Sang-tae.
Nie czekaj tutaj na mnie.
- Wracaj do domu. - Dobrze.
Noś przy sobie telefon.
Nie gadaj z obcymi…
Czemu traktujesz mnie jak dziecko?
Bez powodu. Martwię się…
Nie jestem tchórzem, jasne?
Patrz na to.
Uczę się, jak rysować motyle.
I znajdę drzwi przed panem Kan Pil-ongiem.
Już nie będę uciekał. Nigdy.
Będziesz nas chronił?
Jasne. Mam dwójkę młodszego rodzeństwa.
Jestem waszym starszym bratem.
Muszę was chronić.
Cześć.
- Jadłaś obiad? - Przed chwilą. A ty?
Jadłem z Sang-tae.
Gdy pracujesz,
możesz poprosić Seung-jae lub pana Lee,
żeby z tobą siedzieli?
Nie lubię, gdy ktoś mnie rozprasza w pracy.
Zamknęłaś drzwi?
Nie otwieraj obcym.
To miłe.
- Co? - Że ktoś się o mnie martwi.
Powinnam częściej cię martwić.
Hej, skarbie.
„Skarbie”?
Co to za suka?
Nie przejmuj się. Skup się na pisaniu.
Cholera.
Brzmiała jak jakaś młoda.
Gdzie jestem?
W Szpitalu Psychiatrycznym OK.
Znów jestem w szpitalu.
Przyjechałam karetką po tym, jak znów mnie pobito?
Wyglądasz znajomo.
Jestem Moon Gang-tae, opiekun.
Chodzę do podstawówki w Seongjin. Klasa pierwsza, numer 13. w dzienniku.
Jestem Yoo Seon-hae.
Pierwsza klasa… Masz osiem lat?
Tak. Gdzie łazienka?
Tu jesteś. Wszędzie cię szukam.
Muszę iść do łazienki.
Zaprowadzę cię. Chodź.
Wiem, kogo przypomina!
Wygląda jak Park Nam-jung!
Jest przystojny.
Zaburzenie dysocjacyjne tożsamości.
JEDNA OSOBA MA WIELE OSOBOWOŚCI
Ma wiele osobowości?
Tak.
Choruje na to, bo jako dziecko doświadczyła przemocy.
To boli.
Dawniej, gdy rodzice bili swoje dzieci,
nikt nie widział w tym nic złego.
Uznawano to za metodę wychowawczą.
Ale to przemoc.
Co zrobimy?
- Co zrobimy? - Różne osobowości
były jej mechanizmem obronnym.
Ale jej rodzice uznali, że jest nawiedzona,
i sprzedali ją szamance.
Czyli
nie jest szamanką?
Nie jest medium. Jej wróżby się nie sprawdzają.
Dyrektor O udzielił jej porady, gdy poszedł do niej na seans,
i przyjął ją do szpitala.
- Byeol, wezwij dyrektora O. - Dobrze.
Pan Ko Dae-hwan z pokoju 203…
Są tutaj inni pacjenci,
więc przenieśmy go do izolatki.
Dobrze.
Wróciłem!
Sang-tae, chodź tu na chwilę.
Dobrze.
Ko Mun-yeong, powinnaś zapytać,
czy miło spędziłem dzień.
Jestem twoją szefową.
Moje szkice.
To chłopiec, który nie myśli o sobie?
Tak.
To obojętna królewna, która jest jak pusta puszka?
Tak.
A to gość uwięziony w pudełku.
I co myślisz? Podobają się?
Nie. Narysuj je jeszcze raz.
Dlaczego?
- Czemu jeszcze raz? - Nie podobają mi się.
Spójrz. Mają przekręcone szyje.
To tył głowy.
Nieprawda. To ich twarze.
Niebieskie kółka to twarze?
A co z rysami twarzy? Są nieruchome?
Ich twarze nie mają wyrazu.
Przekaz i bohaterowie to dwa najważniejsze elementy.
Zepsujesz moją inspirującą opowieść tymi…
To trudne.
Rysowanie wyrazów twarzy
jest dla mnie trudne.
To trudne.
Masz kartki z wyrazami twarzy.
„Zły, zirytowany, szczęśliwy”.
Nie możesz ich skopiować?
Jeśli to zrobię, nie będą moimi ilustracjami.
Nie nazwę ich swoją pracą.
To ucz się dalej.
Dobry z ciebie obserwator.
Nie gap się tylko na twarz brata.
Obserwuj i ucz się twarzy innych osób.
I zrobisz własne kartki z wyrazami twarzy.
Masz na to tydzień.
- Skończyłeś pracę? - Tak.
Możemy porozmawiać?
Chodzi o pana Ko Dae-hwana.
Chyba umrze za parę dni.
Dyrektor O powiadomi panią Ko,
ale ty jesteś jej bliższy.
Daj jej znać, żeby mogła się przygotować.
Dobrze.
Myślałam, że dłużej pożyje. Szkoda mi go.
Jestem pielęgniarką, a mi smutno. Pani Ko będzie zrozpaczona.
Pociesz ją.
Dobrze.
Hej, Ju-ri!
Nie pojechałaś autem,
więc sprawdziłem, o której wrócisz, i na ciebie czekałem.
Chcesz ze mną o czymś porozmawiać?
Nie.
To po co na mnie czekałeś?
No bo…
Robi się późno.
Kilka latarni blisko domu przestało działać.
W tej okolicy nie ma żadnych strażników.
Myślałem o tobie.
Randka w ciemno była kłamstwem.
Ale to prawda, że co miesiąc
muszę na nie chodzić. To przez tatę.
Urodziłem się, gdy był stary. Ma 90… Nie.
Skończy 91 czy 92 lata?
Nieważne. Urodziłem się, gdy był stary i…
Song Hye-kyo to naprawdę twój ideał kobiety?
Nie.
Moim ideałem jest…
Jak to powiedzieć?
Ktoś, na kim może polegać, gdy robi się ciężko.
Ktoś, kto może na mnie polegać, gdy robi się ciężko.
Może się mi wyżalać.
To też będzie urocze.
Gdyby jej tata żył…
Będzie dla mnie jak córka.
„Córka”?
Jesteś zboczeńcem?
Nie. Wysłuchaj mnie.
Będę wspierał cię jak ojciec.
Chcę być takim facetem…
Ju-ri!
Jesteś zajęta?
Dla ciebie zawsze znajdę czas.
- Masz zarys fabuły? - Mniej więcej.
Czy ta trójka
w końcu znajduje, co zgubiła?
Mam ci zdradzić zakończenie?
Nie, jestem ciekawy.
Też jestem ciekawa.
Jakaś dziewczyna nazwała cię skarbem.
Kto to był?
Pacjentka 13 lat starsza od ciebie.
Rozumiem. Jej głos brzmiał tak młodo.
Mogłaby czytać bajki.
- Ko Mun-yeong. - Tak?
Twój ojciec…
- On chyba… - Wiem.
Dzwonił do mnie dyrektor O.
Chce, żebym go odwiedziła, póki jest świadomy.
To niedorzeczne.
Rodzicom z automatu
wybacza się grzechy przed ich śmiercią?
„Wybaczam ci”.
Nie odejdą, póki nie usłyszą tego od swojego dziecka?
Jesteś pewna,
że nie będziesz żałowała?
Król z oślimi uszami.
Mówiłaś, że nie wolno tłamsić uczuć.
Nie będziesz już mogła
porozmawiać ze swoim tatą.
Naprawdę tego chcesz?
Nie obchodzi mnie to.
Niczego nie żałuję. Nie mam mu nic do powiedzenia.
Była taka opowieść,
której nienawidziłam, gdy byłam mała.
Opowieść o dwóch siostrach.
Nienawidziłam ich ojca.
Jego córki były dręczone przez macochę,
omal nie umarły,
a on na to nie reagował.
Ten, który pozwala na przemoc
i nie reaguje na nią, jest gorszy od tego, który rani.
Te dwie siostry
zginęły przez swojego ojca.
- Nienawidzę cię. - Rety.
- Seon-hae! - Proszę o spokój.
Proszę!
- Nienawidzę cię. - Seon-hae.
- Nienawidzę cię. - Proszę! Choć raz mi pomóż.
Proszę, Seon-hae! Proszę…
Co tu się dzieje?
Córka się nie zgodziła.
Proszę przestać zmuszać ją do oddania panu wątroby.
Bo wezwiemy policję.
Jestem ojcem Seon-hae.
Jej biologicznym ojcem.
I co z tego? Nie musi oddawać panu wątroby!
Rety.
Proszę mi pomóc chociaż raz.
Mogę umrzeć, jeśli nie zrobią mi przeszczepu.
Co pan robił, gdy pana żona prawie pobiła córkę na śmierć?
Pozwolił pan na to.
Córka potrzebowała pomocy. Uznał ją pan za opętaną
i zaprowadził do szamanki. Porzucił ją pan!
To dlatego, że wygadywała wtedy bzdury…
Przez 30 lat traktował ją pan jak obcą. A teraz to?
Jeśli chce pan żyć,
proszę klęczeć przed córką, a nie mną!
To boli.
Boli.
Mój brzuch też boli.
I plecy.
Tak mnie boli, że nie mogę spać.
Prosiłaś kiedyś tatę o pomoc?
Nigdy mi nie pomógł.
Udaje, że nic nie wie.
Seon-hae.
Mam go stąd wyrzucić i dopilnować, żeby nie wrócił?
Czy mam
być przy tobie i chronić cię, gdy powiesz mu,
co chcesz mu powiedzieć?
Chroń mnie.
Seon-hae.
Nienawidzę cię, tato.
Wychodziłeś,
gdy mama się nade mną znęcała.
Prosiłam cię o pomoc.
Ale ty wychodziłeś.
Nie chroniłeś mnie.
To mama mnie biła,
ale ciebie nienawidzę bardziej.
Nie byłam opętana.
Sprzedałeś mnie szamance.
Czekałam na ciebie.
Chciałam, żebyś po mnie wrócił.
Nienawidzę cię, tato.
Bardzo cię nienawidzę.
Nie będziesz już mogła porozmawiać ze swoim tatą.
Jesteś pewna,
że nie będziesz żałowała?
Jesteś podirytowany.
„Rety, ale jestem podirytowany”.
„Cholera”.
A gdy
czegoś nie lubisz?
„Nie lubię tego faceta. Cholera”.
A gdy jesteś zły?
„Ale jestem zły! Cholera”.
Czemu robisz taką samą minę?
Tylko krzyczysz.
Chyba będę miał paraliż twarzy przez to pomaganie w pracy domowej.
- Boże. - Rety.
Proszę.
Panie Moonie, wołał mnie pan.
Tak. Cześć.
Za tydzień mam oddać pracę domową.
Muszę nauczyć się wyrazów twarzy i je narysować.
Jesteś dyrektor artystyczną.
- Pomożesz mi? - Nie rób tego.
Tak, z chęcią. Co mam robić?
- Usiądź tutaj. - Dobrze.
Dziękuję.
Spójrz na mnie.
Zrobisz dla mnie uroczą minę?
- „Uroczą minę”? - Tak.
Jest słodka.
To takie trudne. To dziwne.
Zrób dla mnie uroczą minę.
Zróbmy sobie przerwę.
- To trudne. - Przepraszam, panie Moonie.
Do widzenia.
Cześć.
Hej.
Teraz?
Czemu zaprosiłaś mnie na picie?
Gang-tae ma dziś dyżur.
Więc wezwałam ciebie.
Jesteś w kiepskim humorze.
To dlatego, że twój tata…
Król ma ośle uszy!
Dlatego cię wezwałam.
Nie chciałam tego tłumić.
To ja nie mogę się dziś upić.
Ju-ri.
Tak?
Gdybym
była córką twojej matki,
a ty córką mojego ojca,
to co by się stało?
No to wtedy…
Moja mama zabiłaby cię za bycie taką chamską.
Masz rację.
Ju-ri dzwoniła, że będzie dziś później.
Poszła się napić.
Napić?
Nie powinna pić.
Z kim jest?
- Mun-yeong. - Rety.
Nie mogą być razem.
Daj im spokój.
To koleżanki. Niech same się dogadają.
Gdy gotowałam dla robotników,
Ju-ri po raz pierwszy przyprowadziła do domu koleżankę.
To była Mun-yeong.
Była chuda i mała.
Ale zjadła całą miskę ryżu.
Jakby po raz pierwszy jadła miskę ciepłego ryżu.
Chyba coś się wydarzyło między nią a jej rodziną.
Nie jestem pewny.
Wiem tyle,
że miała trudne dzieciństwo.
Nie śpi pan?
Dać panu wody?
Zrobiłem…
coś okropnego.
Ale nie mam kogo
prosić o wybaczenie.
Zabiłem…
swoją żonę.
Kogo pan zabił?
Ta kobieta
nuciła piosenkę
nawet po tym, jak kogoś zabiła.
Ma pan glejaka.
To złośliwy nowotwór mózgu, czyli ma pan
małą szansę na przeżycie.
Gdy guz będzie rósł,
zacznie pan mieć problemy z pamięcią.
Jesteś dziś w dobrym nastroju.
Tak, w bardzo dobrym.
Wczoraj około godziny 20,00 kobieta po czterdziestce
została śmiertelnie dźgnięta w szyję w Seongjin.
Policja bada tę sprawę.
Przy ofierze był jej syn,
ale przez niestabilny stan emocjonalny
nie może złożyć zeznań na policji.
Policja z Seongjin podejrzewa, że ofiarę zamordowano.
- Jednak nie znaleziono dowodów… - Nowa gosposia.
Czemu dziś nie przyszła?
Już nie przyjdzie.
Niepotrzebnie tak przesadziła.
To ty, prawda?
Zrobiłaś to, tak?
Zabiłaś tę kobietę?
Spokojnie. Nikt nie wie.
Jeśli
umrę,
Mun-yeong,
moja córka,
zostanie takim potworem jak ty.
Więc proszę…
Giń, potworze!
Jestem pewny,
że ją wtedy zabiłem.
Pani Park, czy mam coś…
Nie, wszystko w porządku.
Mun-yeong…
Mun-yeong
wszystko
widziała.
Była tam…
gdy zabiłem tę kobietę.
Była mała,
ale wszystko widziała.
Tato.
Gdzie byłeś?
Nie mogłem…
Nie mogłem spać.
Poszedłem na ryby.
Mun-yeong
o wszystkim wie.
Dlatego
próbował pan zabić swoją córkę?
Nie.
Bałem się,
że Mun-yeong
zostanie potworem jak jej matka.
Dlatego to zrobiłem.
Moja córka
nie zrobiła nic złego.
To moja wina.
Bardzo
bałam się swojej mamy.
Zawsze starałam się być dobrą córką.
Nie chciałam, żeby mama mnie nienawidziła.
Nikt nie przyszedł mnie uratować.
Poza jedną osobą.
Chciałam z nim uciec.
Ale przez mamę nie mogłam.
A twój tata?
Nie pomagał ci?
Mama wychowywała mnie po swojemu.
Tata tylko
jeden raz
przeczytał mi bajkę.
„Bajkę”?
Wiesz…
Przeczytał mi ją raz,
ale nie mogę o tym zapomnieć.
Muszę przyznać, że mimo tego, co pani Ko przeszła,
wyrosła na dobrą kobietę.
IZOLATKA
KO DAE-HWAN
Nie gap się na mnie.
To twoja smutna mina?
Nie.
To moja ładna mina.
Nie wstydź się bycia smutną.
Nie jestem smutna.
Chyba kłamiesz.
Sang-tae.
Widzę, że kłamie.
Idziemy?
KO DAE-HWAN
Zgłodniałam.
- Zjemy coś? - Chcę jjamppong.
Nie.
Niech Gang-tae zrobi ryż z jajkami w sosie sojowym.
Pani Kang to gotowała.
Pani Kang robi najlepsze jajka w sosie sojowym.
A Gang-tae gotuje pyszny gulasz.
Ale jego przystawki…
Nie są smaczne.
„W lesie w głębi lasu
urodziła się piękna księżniczka.
Król bardzo kochał swoją córkę.
Wyprawił przyjęcie, żeby uczcić jej urodziny.
Zaprosił 12 czarowników”.
Czyli ja też jestem księżniczką.
Mieszkam w zamku w głębi lasu.
Oczywiście.
Wybudowałem ten wielki zamek,
żeby moja córka mogła być księżniczką.
Czytajmy dalej.
„Cały kraj świętował urodziny księżniczki.
Ale czarownica, której nie zaprosił,
bardzo się zezłościła i poszła prosto do zamku,
żeby zepsuć przyjęcie”.
No cóż.
Zabrała go choroba,
ale i tak długo żył.
Czyli to nic złego, nie?
Bzdura.
Każda śmierć jest smutna.
Rety.
Ale muszę przyznać,
że ulżyło mi, bo Mun-yeong
ma braci, na których może polegać.
Rety.
Wszyscy w szpitalu będą przybici.
Był pacjentem z najdłuższym stażem.
Ludzie na pewno będą smutni.
Cześć, Gang-tae.
Tak, jasne. Możesz przyjść i je wziąć.
Nie powinnam tego mówić, bo wróciłeś z pogrzebu,
ale jesteś jak wkurzająca córka, która zabiera od mamy
jedzenie dla męża.
Proszę.
Wszystko w porządku?
- U mnie? - Tak.
Nie wiem dlaczego,
ale gdy cię widzę, chcę o to zapytać.
W porządku.
Będzie w porządku.
Ale nie wiem,
czy mojej mamie podoba się to, że bardzo chcę
być szczęśliwy.
Co ty wygadujesz?
Najgorsze, co możesz zrobić rodzicowi, to zrezygnować ze szczęścia,
bo masz wyrzuty sumienia.
Jeśli mama ma być szczęśliwa,
to wiedź szczęśliwe życie. Gotowe.
Proszę.
Dziękuję.
Będzie nam smakowało.
Ładnie wyszło, prawda?
Tak.
Podoba mi się.
Powinnam
sprzedać ten dom?
Dlaczego?
Bo chcę
zacząć wszystko od nowa.
Dobry pomysł.
Sprzedam ten dom
i pomogę panu Lee otworzyć wydawnictwo.
Za to, co zostanie, kupię kampera.
Sang-tae skończy pracę, gdy namaluje motyle na muralu.
A ty rzucisz pracę w szpitalu.
We trójkę wyruszymy w podróż
w nieznane.
Dobrze, zróbmy to.
Skoro chcesz wydać trochę pieniędzy,
kup mi parę ładnych garniturów,
zapłać za wycieczkę do Serengeti
i opłać mój pobyt w hotelu.
Może będziesz mnie utrzymywać do końca mojego życia?
Nie zgrywaj żigolaka. Nie pasuje ci.
Hej.
Powiedz mi prawdę.
O czym?
Co chcesz robić?
Jakie masz marzenie?
Nie, nieważne.
Co? Nie masz czy nie chcesz mi powiedzieć?
Chcę…
pójść do szkoły.
Może być wieczorowa.
Chcesz iść do szkoły?
Do szkoły…
- Nie. - Czemu nie?
Dziewczyny będą się za tobą uganiać. Nie pozwolę ci na to.
Skoro chcesz się uczyć, to online.
A ty? Czemu piszesz bajki dla dzieci?
Ja?
Bo dobrze znam ten świat.
Wychowywałam się jak księżniczka
w zamku, który zbudował mój tata.
Życie księżniczki
jest trudniejsze, niż ci się wydaje.
Tylko zakończenie jest szczęśliwe.
Cholera.
Bo widzisz,
szczęśliwe zakończenie
jest najważniejsze.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
Dziś narysuję motyla.
Uda mi się.
- Chcę go zobaczyć. - Dobrze.
Poczekam na was po zajęciach.
Razem wrócimy do domu.
Dobrze.
W końcu go narysował.
Dzień dobry.
Sang-tae.
Odnalazłeś swoje drzwi. Gratulacje.
- Moje drzwi? - Tak.
- Twój rysunek. - Mój rysunek?
Dzień dobry.
Co…
Nie… To…
To…
Ja nie…
Nie narysowałem go.
To…
Rety… Nie…
Moja mama…
Ten motyl był na pani, która zabiła mamę.
Ten motyl!
Ten…
Ten motyl…
W grece starożytnej
słowo motyl znaczy „psyche”.
A jakie słowo wzięło się z „psyche”?
Psychol.
Podoba ci się?
Ten motyl jest wyjątkowy.
Ładnie wyglądam?
Co…
Co tu robi ten motyl?
Ten motyl…
Ten motyl zabił moją mamę.
Nie.
Ten motyl zabił moją mamę.
- Nie narysowałem go. - Mun-yeong.
- On zabił moją mamę. - Nie.
- Nie narysowałem go.
To kłamstwo, tak?
Prawda?
Powiedz, że tak.
Mun-yeong.
Proszę.
Powiedz, że to nieprawda.
Proszę…
Mun-yeong.
Powiedz, że to nieprawda!
Mun-yeong to…
To dla mnie Ko Mun-yeong.
Ten zmutowany motyl
jest wyjątkowy.
Na pewno tutaj był.
Sang-tae.
Boję się.
Jestem od was starszy, więc będę was chronił.
Jestem waszym opiekunem.
Chodź do mnie.
Mamo.
Bardzo przepraszam.
- Stój. - Mun-yeong.
- Stój! - Mun-yeong.
Sang-tae.
Napisy: Kamila Krupiński