‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ฉันจะไปหาเธอแล้ว)
‪นี่มันไม่โหดร้ายเกินไปเหรอครับ
‪เพราะผีเสื้อบ้าบอนั่น
‪ที่ผ่านมาผมใช้ชีวิต
‪ปากกัดตีนถีบแทบตาย
‪แต่ผีเสื้อนั่น
‪กลับเป็นแม่ ‪ของผู้หญิงคนนั้นได้ยังไงกัน
‪ถ้ามุนยอง…
‪ไม่ต้องรับรู้อะไรเลยก็คงดี
‪ผมไม่อยากให้เธอต้อง ‪ทุกข์ทรมานเหมือนผม
‪ไม่ต้องเจ็บปวดอะไร
‪ไม่ต้องสนใจความรู้สึกคนอื่น
‪เป็นกระป๋องเปล่า
‪ที่ข้างในกลวงโบ๋ได้ยิ่งดี
‪ผมรู้สึกผิดกับแม่
‪แล้วก็พี่ด้วย ผมควรจะทำยังไงดีครับ
‪พวกเราไปแล้วนะ
‪ถึงจะไปสาย แต่ถ้าเปลี่ยนใจก็ตามไปนะ
‪(คังแท)
‪(สถานที่ถ่ายรูป 12-6 ทังกลรี ‪แขวงยางจิน เขตโอจี เมืองซองจิน)
‪เพราะมังแทที่นายให้มา
‪ตอนนี้ฉันไม่ฝันร้ายแล้วนะ
‪นาย พี่ แล้วก็มังแท
‪ฉันดีใจมากเลยที่ได้มีครอบครัวแบบนี้
‪ป.ล.
‪คืนมังแทให้ฉันด้วยนะ
‪มังแทของฉัน
‪คุณผู้หญิงนั่งเก้าอี้นะครับ
‪ครับ ส่วนคุณผู้ชายอยู่ข้างๆ
‪ครับ ดีครับ คุณผู้ชายเขยิบ ‪เข้ามาข้างๆ อีกได้ไหมครับ
‪- ครับ ‪- เยี่ยมมากเลยครับ
‪มองทางนี้นะครับ แล้วยิ้มกว้างๆ เลย
‪กว้างๆ เลยนะครับ ‪มองกล้องนะครับ จะเริ่มถ่ายแล้ว
‪- หนึ่ง สอง… ‪- โอ๊ะ
‪เดี๋ยวครับ เดี๋ยวๆ
‪น้องๆ น้องชายผมๆ
‪โอ้ น้องชายของผม น้องชายแท้ๆ
‪ยัง…
‪ไม่สายไปใช่ไหม
‪กะว่าถ้าไม่มา จะตัดต่อรูปนายลงไปแทน
‪มาเพราะกลัวทำแบบนั้นแหละ
‪เท่มากเลย เท่มากจริงๆ
‪ตัวนี้เท่าไรเหรอ แสนวอนเหรอ
‪- พี่ก็เท่ ‪- อือ ฉันก็เท่
‪โอ้โฮ ใส่แว็กซ์ผมด้วย แว็กซ์
‪เอาของฉันใส่เหรอ หือ
‪ถ้าจะถ่ายทั้งสามคน
‪งั้นยืนเรียงกันมองมาข้างหน้านะครับ
‪ครับ ถ่ายด้วยกันสามคน สามคน
‪พวกเราถ่ายรูปครอบครัว ‪รูปครอบครัวครับ ครอบครัว
‪พวกคุณขยับเข้ามาใกล้ๆ ‪คุณผู้หญิงหน่อยนะครับ
‪ครับ รูปครอบครัว ‪มาถ่ายกันอย่างสุขสันต์นะครับ
‪จะถ่ายแล้วนะครับ
‪ยิ้มเลยครับ
‪จะถ่ายแล้วนะครับ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪(บทที่ 13 พ่อของจังฮวากับฮงรยอน)
‪กลับมาแล้วครับ
‪- กลับมาแล้วเหรอคะ ท่านประธาน ‪- โอ้ ซึงแจ
‪ว่าแต่เธอจะไปไหน
‪ส่งข้อความไปบอกแล้วนี่คะ
‪วันนี้ฉันจะพา ‪คุณนักเขียนกับคุณนักวาด
‪ไปหาข้อมูลที่ห้องสมุดศิลปะ
‪ยัยเด็กนี่ ฉันจะเห็นข้อความได้ยังไง
‪เธอเป็นคนบอกให้ฉันปิดเครื่องไว้
‪โอ๊ย เจ็บ
‪พี่จูรีอยู่ในห้องนะคะ พี่จูรีน่ะ
‪เหมือนว่าเธอจะหลงกลเราแล้ว
‪งั้นเหรอ
‪เพราะงั้นถ้าพี่เขายังไม่ถามว่า ‪"ไปดูตัวมาเป็นยังไงบ้างคะ"
‪ห้ามยกขึ้นมาพูดก่อน ‪เด็ดขาดนะคะ เข้าใจไหม
‪ทำไมล่ะ
‪เธอไปโกหกว่าฉันไปดูตัวกับผู้หญิง
‪ที่เหมือนซงฮเยกโยนี่
‪ปัดโธ่ เงียบแล้วทำตามที่บอกเถอะค่ะ
‪ฉันต้องไปแล้วค่ะ ไปนะคะ
‪อือ เดินทางดีๆ
‪โอเค
‪คุณจูรี
‪ผมขอเข้าไปได้ไหมครับ
‪ค่ะ
‪ผมมารายงานตัว ‪ว่ากลับมาอย่างปลอดภัยครับ
‪คุณคงจะเหนื่อย รีบไปพักผ่อนเถอะค่ะ
‪วันนี้หยุดสินะครับ
‪ค่ะ
‪คุณแม่ผมให้เอาใบหม่อนน้ำมันงา
‪กับกิมจิผักกาดหอมมาฝาก ‪ผมเลยเอามาด้วย
‪ถ้ายังไม่กินข้าว ไปกินด้วยกัน…
‪ฉันกินข้าวแล้วค่ะ คุณไปกินเถอะค่ะ
‪ครับ
‪ผมไปดูตัวมาครับ
‪ฉันรู้แล้วค่ะ
‪เธอเหมือนซงฮเยกโยเปี๊ยบเลยครับ
‪สเปกผมเลย
‪เจอกันครั้งแรกก็เข้ากันได้ดีเลย…
‪ท่านประธานคะ
‪พรุ่งนี้ฉันมีอบรม
‪วันนี้ต้องอ่านทั้งหมดนี้ให้จบ
‪อ๋อ ครับ ขอโทษครับ
‪ตั้งใจอ่านหนังสือ สู้ๆ นะครับ
‪บ้าเอ๊ย ไอ้คนปากพล่อยไม่ได้เรื่อง
‪เฮ้อ พังหมด
‪(ซงฮเยกโยบ้าบออะไร ดีใจนักเหรอ)
‪เฮอะ
‪ยัยโกมุนยอง เห็นนัดเป็นขี้หมา ‪จะเบี้ยวยังไงก็ได้หรือไง
‪ไม่เป็นไร
‪ต้องด่าลับหลังบ้าง ‪จะได้ไม่อัดอั้นตันใจ
‪อยู่อย่างอายุยืนไร้โรคภัยเถอะ ‪คุณซึงแจ
‪ค่ะ
‪สวัสดีครับ คุณผู้กำกับศิลป์ยูซึงแจ
‪สวมสูทด้วย หล่อมากเลยค่ะ
‪- นี่คือที่ที่พี่อยากมาเหรอ ‪- ใช่ ห้องสมุดศิลปะ
‪มีหนังสือภาพเยอะมาก เยอะสุดๆ เลย
‪- ตามฉันมาเลยค่ะ ‪- ครับ
‪ทางนี้ค่ะๆ
‪- ไปกัน ‪- นาย
‪- ไม่ต้องใส่สูทอีกแล้วนะ ‪- ทำไมล่ะ
‪ไม่เหมาะกับนาย
‪นายใส่ชุดผู้ดูแลดูดีกว่าเยอะเลย
‪อ๋อ งั้นเหรอ
‪ว่าจะซื้ออีกสักสองสามตัวนะเนี่ย
‪สูทใส่แล้วสบายกว่าที่คิดนะ
‪ดูแล้วอึดอัดมาก ไม่ต้องใส่เลย
‪เข้าใจแล้ว
‪งั้นเธอก็อย่าแต่งแบบนี้
‪ดูแล้วอึดอัดมากพอกัน
‪ตานี่
‪นี่ บอกว่าอย่าใส่ก็ไม่ต้องใส่
‪ไม่งั้นฉันจะฉีกเป็นชิ้นๆ เลย
‪ห้ามใส่
‪"เธอมีบ้านตุ๊กตา
‪บ้านที่สวยมาก"
‪นักวาดคนนี้โด่งดัง ‪ด้านการวาดภาพประกอบมากค่ะ
‪เห็นว่าช่วงนี้…
‪- เด็กๆ ชอบภาพสไตล์นี้… ‪- อยู่…
‪อยู่ในห้องสมุดต้องเงียบ
‪มันเป็นมารยาทนะ
‪(จานทองคำ)
‪อย่างที่รู้นะคะ
‪เนื้อหาที่คุณนักเขียนโกมุนยองเขียน ‪โหดร้ายและมีความรุนแรงมาก
‪ฉันเลยอยากให้ ‪ใช้ความรู้สึกอบอุ่นใสซื่อ
‪ที่คุณนักวาดมุนซังแทมีอยู่
‪เหมือนแสงแดดรำไรในฤดูใบไม้ผลิ
‪เอ่อ อ้อ
‪มาช่วยปรับเนื้อหาที่รุนแรง ‪ของนักเขียนโกให้ละมุนขึ้น
‪ด้วยภาพสไตล์พาสเทล ‪ที่ให้ความรู้สึกยุบยิบหัวใจ…
‪ขอปฏิเสธครับ
‪- ขอไม่ทำครับ ‪- อ้าว
‪ทำไมล่ะคะ
‪ถ้าทำให้ละมุนขึ้นก็ไม่ใช่รส ‪ที่ผมหรือคุณชอบ เป็นแกงจืดๆ
‪ของแบบนั้นใครจะกิน
‪หมายังไม่กินเลย
‪เท่สุดๆ เลย
‪(เจ้าหมาในวันใบไม้ผลิ)
‪(กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีหมาน้อย…)
‪นายเป็นเจ้าหมาในวันใบไม้ผลินี่
‪ฉันเนี่ยนะ
‪เพื่อนนายที่ชื่อแจซู ‪หรือแจมีนี่แหละ
‪เขาว่าแบบนั้น
‪เขาบอกว่า ‪นายไม่มีวันเผยความในใจให้รู้
‪และเอาแต่เก็บทุกอย่างไว้คนเดียว
‪แบบเจ้าหมาในวันใบไม้ผลินี่นา
‪ไปเจอกันมาเหรอ
‪ฉันโทรเรียกเขามาที่บ้าน
‪เพราะอยากถามว่า ‪นายโมโหเรื่องอะไรไงล่ะ
‪สั่งพิซซ่าไปสิบถาดก็รีบเหาะมา ‪ไวเหมือนลูกกระสุนเลย
‪แล้วยังไง
‪เขาว่าไงบ้าง
‪เขาบอกว่าอย่ารู้ไปมากกว่านี้เลย
‪พยายามค้นสิ่งที่อยู่ในใจนายออกมาดู ‪ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา
‪ฉันเลยคิดว่าจะเลิก
‪ตอนนี้ไม่สงสัยอะไรแล้ว
‪โกมุนยอง
‪ฉัน…
‪เบื่อและเหนื่อยมาก
‪กับการที่ต้องปกป้อง
‪และดูแลคนอื่น
‪เพราะฉันเกิดมา ‪เพื่อทำหน้าที่นั้นให้พี่
‪แล้วก็ต้องหาเลี้ยงชีพด้วย
‪เลยเป็นงานที่ฉันจำใจต้องทำ
‪แล้วยังไง
‪แต่ตอนนี้
‪มันไม่ใช่งานแล้ว
‪จากนี้ฉันจะคิดว่ามันเป็นเป้าหมาย
‪การปกป้องครอบครัว ‪โดยเอาชีวิตเป็นเดิมพัน
‪พอมาคิดดูแล้ว
‪ก็เท่และสุดยอดมากเลยนะ
‪ไม่ว่าใครหน้าไหนมาแตะต้อง
‪ฉันไม่ปล่อยไว้แน่
‪ถ้าใครแย่งไป
‪ฉันจะตามล่าจนกว่าจะหาเจอ
‪ฉันจะปกป้องครอบครัวให้ได้
‪ครอบครัวที่ว่านั่น
‪มีฉันอยู่ด้วยไหม
‪ถ้าถ่ายรูปครอบครัวพร้อมหน้ากันแล้ว
‪ก็ต้องเป็นครอบครัวสิ
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪ไม่ต้องโทรมาหาฉันอีกนะคะ
‪คุณมีสิทธิ์อะไรจะมาที่นี่
‪ก็ลองมาดูสิ
‪ฉันจะฆ่าตัวตายซะเลย
‪ถ้าคนคนนี้โทรมาอีก
‪บอกว่ายูซอนแฮตายไปแล้วนะคะ
‪คุณยูซอนแฮครับ คุณยูซอนแฮ
‪ไปเดินเล่นกับผมหน่อยไหมครับ
‪ใครโทรมาเหรอ
‪เขาอีกแล้วค่ะ คุณพ่อของคุณยูซอนแฮ
‪ไร้ยางอายชะมัด
‪หาว่าลูกโดนผีสิงแล้วเอาไปทิ้งไว้ ‪สำนักร่างทรงแต่เด็กไม่ใช่เหรอ
‪พ่อแบบนั้น ‪เป็นฉันก็ไม่อยากเจอเหมือนกัน
‪ไม่ดูดำดูดีมาตั้งนาน ‪มาสนใจอะไรตอนนี้
‪- พยาบาลซอนบยอล ‪- คะ
‪ไม่รู้เรื่องราวในครอบครัวคนไข้ดี
‪ก็อย่าเพิ่งด่วนตัดสินเขา
‪ฟังความแค่ข้างเดียว ‪แล้วตัดสินง่ายไปหรือเปล่า
‪ทางพ่อแม่เธอคงมีเหตุผลของเขาแหละ
‪ค่ะ
‪ใช่สิ ฉันมันคนบาป
‪(ไม่เป็นไร ทำได้อยู่แล้ว)
‪ครับ
‪- โอ๊ะ คุณแม่ ‪- อือๆ
‪ตายจริง
‪ทำไมไม่กินข้าวเย็นล่ะ
‪- อ๋อ ครับ คือ… ‪- หือ
‪- ทางนี้ครับ เชิญนั่งทางนี้ ‪- อือ
‪- ฮึบ ‪- พอดีผมมีงานต้องทำนิดหน่อย
‪อือ
‪โอ๊ย ไม่เป็นไรหรอก
‪ท้องว่างจะนอนไม่หลับนะ ‪อย่างน้อยก็กินนี่ซะ
‪จะกินให้อร่อยเลยครับ
‪โตเป็นหนุ่มใหญ่ ‪แล้วยังอ่านนิทานแบบนี้
‪ดูใสซื่อแล้วก็เท่มากเลยนะ
‪ไม่หรอกครับ มันเป็นงานที่ผมต้องทำ
‪- จะกินให้อร่อยเลยครับ ‪- อือ กินสิ
‪โอ้โฮ อร่อยมากเลย
‪ที่จริงแล้ว ผมหิวไส้กิ่วเลย
‪แต่ผมอายเลยไม่กล้าขึ้นไปกินข้าวครับ
‪อายเรื่องอะไร
‪ตายจริง ซงฮเยกโยเหรอ
‪โธ่ ไปโกหกแบบนั้นทำไม
‪นั่นน่ะสิครับ
‪ผมล่ะอยากเย็บปากตัวเองซะ
‪ตายจริง
‪ฉันบอกใบ้อะไรให้อย่างหนึ่งเอาไหม
‪บอกใบ้เหรอครับ
‪จูรีของเราน่ะ
‪แกชอบพ่อมากกว่าฉันเยอะเลย
‪แล้วก็พึ่งพาเขามากกว่าด้วย
‪แต่พอพ่อผู้เป็น ‪เสาหลักพักพิงจากไปเร็ว
‪แกเลยต้องเป็นทั้งลูกสาว ‪ลูกชาย และสามีฉัน
‪ถึงได้ไม่รู้วิธีพึ่งพาคนอื่น
‪ถ้าพ่อที่มั่นคงพึ่งพาได้ ‪ยังมีชีวิตอยู่
‪แกคงคิดว่าตัวเองก็มีคนคอยหนุนหลัง
‪และพูดทุกสิ่งที่อยากจะพูดออกมา
‪แกก็คงอัดอั้นตันใจน้อยลงกว่านี้
‪คนที่แกสามารถ…
‪วางใจพึ่งพาได้ยามแกเหนื่อยล้า
‪แค่นั้นก็เพียงพอแล้วมั้ง
‪อ๋อ ครับๆ
‪ครับผม
‪ถึงบ้านแล้ว
‪ต้องดูดูลี่ ดูลี่ ดูดูลี่
‪- พี่ สมุดภาพเอาไว้ในห้องหนังสือนะ ‪- อือ
‪- แขวนเสื้อเก็บไว้ดีๆ ล่ะ ‪- อือ
‪เดี๋ยวพอได้รูปถ่ายครอบครัวแล้ว ‪เอามาแขวนตรงนี้ดีกว่า
‪น่าจะช่วยให้บรรยากาศ ‪อึมครึมดูสดใสขึ้นแน่เลย
‪ถือโอกาสนี้เปลี่ยนการตกแต่งภายใน ‪หมดเลยดีไหมนะ
‪ห้องนั้นด้วย ผู้ชายสองคนอยู่ด้วยกัน ‪มันแคบไปเนอะ
‪แล้วยังไง จะให้เปลี่ยนห้องเหรอ
‪จะเปลี่ยนห้องทำไม
‪นายก็มานอนห้องเดียวกับฉันสิ
‪- มานอนด้วยกัน ‪- ไม่เอา ไม่ได้หรอก
‪ทำไม
‪เป็นห้องที่พ่อแม่เธอเคยอยู่นี่
‪แล้วทำไมล่ะ
‪- โกมุนยอง ‪- หือ
‪ถ้าฉันชวนไปอยู่ที่อื่น
‪เธอจะไปไหม
‪ทำไม
‪- ไปไหมล่ะ ‪- ต้องหนีอีกแล้วเหรอ
‪ถึงช่วงที่พี่ ‪ฝันถึงผีเสื้ออีกแล้วเหรอ
‪ถ้าเรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอกนะ
‪เดี๋ยวฉันจะฉีกผีเสื้อนั่น ‪ให้ตายคามือเอง
‪นายก็รู้นี่ ‪ฉันจับผีเสื้อมาฆ่าทิ้งน่ะ
‪ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก
‪ต่อให้
‪ผีเสื้อปรากฏตัว
‪ก็ห้ามฆ่าเด็ดขาด
‪อย่าทำแบบนั้นเลยนะ
‪ทำไมล่ะ
‪ถ้าเกิดฉัน
‪กลัวแล้วหนีไปอีกจะทำยังไง
‪ก็ตามไปจับน่ะสิ
‪พอจับได้จะหักขาทิ้งซะเลย
‪ก็ได้ เข้าใจแล้ว ฉันสัญญา
‪มาเกี่ยวก้อยกัน
‪ประทับตราด้วย
‪ไม่ใช่ประทับตราแบบนั้น
‪- เฮอะ คิดว่าตัวเองเป็นใคร ‪- "เฮอะ คิดว่าตัวเองเป็นใคร
‪- ทำไมต้องโมโหด้วย ‪- ทำไมต้องโมโหด้วย
‪- ฟันนายแย่กว่าอีก ‪- ฟันนายแย่กว่าอีก
‪- แล้วมาดูฟันฉันทำไม ‪- แล้วมาดูฟันฉันทำไม
‪- อย่าเป่าฟองใส่ฉันสิ ‪- อย่าเป่าฟองใส่ฉันสิ ฟู่"
‪ทำไมมีจุดแดงๆ ที่แก้ม ‪เหมือนเจ้าสาวเลยล่ะ
‪หา
‪อ๋อ เพราะอาบน้ำอุ่นมามั้ง
‪เขินเหรอ
‪ถ้าแก้มแดง สายตาล่อกแล่กไปมา
‪ริมฝีปากยกยิ้มแปลกๆ แล้วหลบตา
‪มันคืออาการเขินนะ
‪ไปทำอะไรน่าเขินมาเหรอ
‪เปล่านะ
‪เอ่อ นิดหน่อย
‪จุ๊บกันเหรอ จุ๊บกันใช่ไหม
‪อือ แค่ผิวๆ
‪จุ๊บกันดีกว่าทะเลาะกัน
‪อย่าทะเลาะกันนะ ไม่งั้นโดนดุแน่
‪ถ้างั้นพี่
‪ชอบผมหรือชอบมุนยองมากกว่า
‪ฉันน่ะ…
‪ฉันชอบโกกิลดง
‪ปลาทูต้มนี่มันเค็มจะตาย ‪จะกินได้ยังไง
‪ถ้าบ่นมากก็ไม่ต้องกินแล้ว
‪พวกนั้นทะเลาะกันทำไม
‪เวลาดูดูลี่อย่าชวนคุย ‪เป็นมารยาทพื้นฐานนะ
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪- ใกล้จะวาดเสร็จแล้วนี่ ‪- ครับ
‪สวัสดีครับ
‪ตอนนี้สบายดี สบายดีแล้วเหรอครับ ‪หูไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม
‪อือ เพราะซังแทนี่แหละ ‪ฉันดีขึ้นเยอะเลย
‪นี่ ฉันเอาหนังสือมาคืน
‪เล่มนี้สนุกใช่ไหมครับ สนุกใช่ไหม
‪อือ เพราะงั้นเลยจำเนื้อหา ‪ได้ทั้งหมดเลย
‪ชอบตรงไหนที่สุดเหรอครับ ชอบตรงไหน
‪"อย่าลืม
‪อย่าลืมแล้วผ่านมันไปให้ได้
‪ถ้าผ่านมันไปไม่ได้
‪เธอก็จะเป็นแค่เด็กน้อย ‪ที่จิตวิญญาณไม่เติบโต"
‪- ตายแล้ว ‪- ตรงนี้แหละ
‪ผมก็ชอบตรงนั้นที่สุดเหมือนกัน ‪ชอบตรงนั้นที่สุด
‪"ผ่านไปให้ได้
‪อย่าลืมแล้วผ่านมันไปให้ได้"
‪"ผ่านไปให้ได้ๆ " ‪ชอบตรงนั้นที่สุดเลย
‪แล้ว…
‪ฝึกวาดรูปผีเสื้ออยู่เรื่อยๆ ใช่ไหม
‪ครับ
‪ฝึกวาดในสมุดร่างทีละนิดๆ
‪อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
‪ถ้างั้น
‪จะมีผีเสื้อมาโบยบินที่นี่ก่อน
‪หรือว่า
‪ฉันจะออกจากที่นี่ได้ก่อนนะ
‪ประตู
‪เราสองคน ใครหาประตูเจอก่อน ‪คนนั้นแหละเร็วกว่า
‪- ใช่ จริงด้วย ‪- อือ
‪งั้นรีบหาประตูนั่นให้เจอ ‪แล้วออกไปด้วยกันเถอะนะ
‪ครับ
‪คุณยูซอนแฮ
‪คุณยูซอนแฮคะ
‪คนไข้ยูซอนแฮท่าทางแปลกๆ
‪เอาแต่นอนอย่างเดียวเลย
‪คุยกับคนไข้ครั้งสุดท้าย ‪เมื่อไหร่เหรอ
‪เมื่อวานนี้ตอนกลางวันค่ะ
‪หรือว่า…
‪ดูเหมือนว่าคนคนนั้นกำลังจะมาสินะ
‪"คนคนนั้น" ใครเหรอครับ
‪ปีที่แล้วคนไข้คันพิลองลำบากมาก ‪เพราะคนคนนั้นเลยนะ
‪นั่นสิคะ ก็เล่นเลือกมาคนหนึ่ง ‪แล้วไปเดินตามต้อยๆ นี่นา
‪โอ๊ย คนนั้นมันคนไหนล่ะครับ
‪หรือว่า…
‪ผีเหรอ
‪"ฉัน"
‪"ฉัน" ตรงนี้คงเป็นโดฮีแจ
‪โน้ตแผ่นนี้
‪เป็นคำเตือนจากผีเสื้อสินะ
‪ครับ
‪บนโน้ตมากมายนี่ ‪มีข้อความอะไรเขียนไว้นะ
‪ไม่มีกระดาษโน้ตอันไหนที่ดีไซน์ ‪เหมือนโน้ตพวกนี้เลยครับ
‪ถ้างั้น
‪แปลว่าเธอไม่ได้เขียนโน้ตเอง
‪แต่ได้รับมาจากคนอื่นสินะครับ
‪หรือเรื่องไม่ชอบมาพากล ‪ในโรงพยาบาลมาจากเรื่องนี้นะ
‪ถ้างั้นก่อนอื่น ‪อย่าไว้ใจใครก็ตามในโรงพยาบาลนี้
‪อย่าไว้ใจผมด้วย
‪แล้วช่วงนี้ก็ไม่ควรปล่อย ‪ให้ซังแทอยู่ที่โรงพยาบาลคนเดียวนะ
‪พี่
‪วันนี้พี่ไม่ต้องรออยู่ที่โรงพยาบาล ‪จนกว่าผมจะเลิกงาน
‪- ตรงกลับบ้านเลยนะ ‪- อือ
‪พกโทรศัพท์ติดตัวไว้
‪ถ้าคนไม่รู้จักมาชวนคุย…
‪ฉันไม่ใช่เด็กสักหน่อย ‪เป็นอะไร จู่ๆ มาพูดแบบนี้
‪เปล่า ผมแค่เป็นห่วง…
‪ฉันไม่ใช่คนขี้ขลาดนะ หือ
‪ดูนี่สิ ดูนี่
‪ฉันตั้งใจฝึกวาดผีเสื้ออยู่ ‪ฉันฝึกวาดผีเสื้ออยู่
‪ฉันต้องหาประตูเจอ ‪ก่อนคุณลุงคันพิลองแน่ๆ
‪จากนี้ฉันจะไม่หนีแล้ว จะไม่หนีไปไหน
‪งั้นจากนี้พี่จะปกป้องพวกเราใช่ไหม
‪แน่นอนสิ ‪ตอนนี้ฉันมีน้องตั้งสองคนแล้ว
‪ฉันเป็นพี่ชายของนาย แล้วก็น้องสาว
‪ต้องปกป้องสิ ปกป้องให้ปลอดภัย
‪อือ
‪- กินข้าวหรือยัง ‪- เพิ่งกินเมื่อกี้ นายล่ะ
‪ฉันกินกับพี่แล้วล่ะ
‪เวลาเธอทำงาน
‪ตามคุณซึงแจ ‪ไม่ก็ประธานอีมาอยู่ด้วยได้ไหม
‪ฉันไม่ชอบให้ใคร ‪มาวุ่นวายเวลาเขียนงาน
‪ล็อกประตูดีแล้วใช่ไหม
‪อย่าเปิดประตูให้ใครเข้าบ้านอีกนะ
‪ดีจัง
‪- อะไร ‪- ที่นายเป็นห่วงฉัน
‪จากนี้สงสัยต้องก่อเรื่อง ‪ให้นายเป็นห่วงซะแล้วสิ
‪พี่คะๆ
‪"พี่คะ" เหรอ
‪นังผู้หญิงหน้าไหน หา
‪ไม่มีอะไร ไม่ต้องสนใจหรอก ‪เขียนหนังสือไปเถอะ
‪บ้าจริง
‪เสียงเด็กผู้หญิงชัดๆ
‪ที่นี่ที่ไหนคะ
‪ที่นี่โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์ไงครับ
‪โรงพยาบาลอีกแล้วเหรอ
‪หนูถูกซ้อมเลยโดนหามมาที่นี่ ‪อีกแล้วเหรอคะ
‪แต่ว่าพี่หน้าตาเหมือนใครบางคนเลยนะ
‪ผมผู้ดูแลมุนคังแทครับ
‪หนูอยู่โรงเรียนประถมซองจิน ‪ชั้นป.หนึ่ง ห้องสอง เลขที่ 13
‪ชื่อยูซอนแฮค่ะ
‪ถ้าอยู่ป.หนึ่ง ก็อายุแปดขวบสินะ
‪ค่ะ ว่าแต่ห้องน้ำอยู่ไหนเหรอคะ
‪อยู่นี่เอง ตามหาตั้งนานแน่ะ
‪ชู่ๆ หนูปวดฉี่
‪เดี๋ยวพี่พาไปจ้ะ ไปกันนะ
‪อ๋อ เหมือนพี่คนนั้นไง
‪เหมือนพัคนัมจองน่ะ พัคนัมจอง
‪หล่อจังเลยเนอะ
‪ผู้ป่วยโรคหลายอัตลักษณ์น่ะ
‪(โรคหลายบุคลิก: โรคจิตเวชที่ผู้ป่วย ‪มีอัตลักษณ์มากกว่าหนึ่ง)
‪ที่แบบมีตัวตนอื่นๆ ออกมาเหรอ
‪อือ
‪เธอแบ่งตัวตนเพราะช็อก ‪จากการโดนทำร้ายตอนเด็ก
‪เจ็บจัง
‪เจ็บ
‪เมื่อก่อนต่อให้พ่อแม่ตีลูก ‪โดยไม่มีเหตุผล
‪ก็ถือเป็นการอบรมสั่งสอนในครอบครัว
‪คนอื่นก็เลยไม่สนใจกัน
‪ทั้งที่เป็นการทำร้ายร่างกายเด็ก
‪เล่นอะไรกันดีนะ
‪- เล่นอะไรดี ‪- สุดท้ายกลไกป้องกันทางจิต
‪ก็เลยสร้างตัวตนอื่นขึ้นมา
‪แต่พ่อแม่หาว่าเธอโดนผีสิง
‪แล้วก็ขายเธอให้เป็นลูกบุญธรรม ‪ของสำนักร่างทรงในละแวก
‪ถ้างั้น
‪ก็ไม่ใช่ร่างทรงจริงๆ เหรอ
‪เธอไม่ได้มีญาณทิพย์ ‪ทำนายอะไรไม่เคยแม่นอยู่แล้วนี่นา
‪ท่านผอ.ไปดูดวง ‪แต่กลับต้องไปให้คำปรึกษาแทน
‪ก็เลยพาเธอมาแอดมิตที่โรงพยาบาล
‪- คุณบยอล โทรตามท่านผอ.ให้ทีครับ ‪- ค่ะ
‪ผอ.คะ คนไข้โกแดฮวานห้อง 203 น่ะค่ะ
‪ที่นี่มีคนไข้คนอื่นอยู่ด้วย
‪ย้ายเขาไปที่ ‪ห้องเฝ้าดูอาการก่อนดีกว่า
‪ครับ ได้ครับ
‪กลับมาแล้วครับ
‪พี่คะ มานี่หน่อย
‪อือ
‪โกมุนยอง หือ ทักทายหน่อยสิ
‪ว่ากลับมาแล้วเหรอ หัดทักทายบ้าง
‪เวลางาน ฉันเป็นผู้ว่าจ้าง
‪โอ๊ะ นั่นสมุดทำงานของฉันนี่
‪ตัวนี้หนุ่มน้อย ‪ผู้สูญเสียความเป็นตัวเองเหรอ
‪อือ
‪ส่วนตัวนี้ ‪เจ้าหญิงกระป๋องเปล่าผู้ไร้จิตใจ
‪อือ
‪ส่วนนั่นคุณลุงผู้ถูกขังอยู่ในกล่อง
‪เป็นยังไง ถูกใจไหม
‪ไม่ ไม่เลยสักนิด ไปวาดมาใหม่
‪ทำไมล่ะ
‪- ทำไมต้องวาดใหม่ ‪- หน้าตาไม่ถูกใจฉันเลยสักนิด
‪ดูสิ หันหลังกันหมด
‪ทำไมถึงเห็นแต่ท้ายทอยล่ะ
‪ไม่ใช่ท้ายทอยนะ นั่นหน้าไง หน้า
‪ไอ้วงๆ พวกนี้คือหน้าเหรอ
‪ตา จมูก ปากหายไปไหนหมด ‪เป็นหุ่นไม้ขีดหรือไง
‪ไม่เห็นมีสีหน้าเลย สีหน้าน่ะ
‪นิทานเดินด้วยเนื้อเรื่องครึ่งหนึ่ง ‪ตัวละครครึ่งหนึ่งนะ
‪เอาตัวละครไม่มีหน้าแบบนี้ ‪เล่าเรื่องเลิศเลอ…
‪มันยากนี่
‪การวาดสีหน้า
‪สำหรับฉันมันยาก
‪มันยากมาก
‪พี่มีการ์ดแสดงสีหน้านี่
‪"โมโห หงุดหงิด มีความสุข"
‪วาดตามการ์ดพวกนั้นก็ได้ไม่ใช่เหรอ
‪ถ้าวาดตามก็ไม่ใช่รูปวาด ‪ของมุนซังแทจริงๆ สิ
‪ไม่ใช่ผลงานจริงๆ ของฉัน
‪ถ้างั้นก็หัดวาดใหม่
‪พี่จับสีหน้าเก่งนี่นา
‪แทนที่วันๆ จะเอาแต่ ‪จ้องหน้าน้องชายจนแทบทะลุ
‪ลองสังเกตสีหน้าคนอื่นให้ดี
‪แล้วสร้างการ์ดสีหน้า ‪ของมุนซังแทขึ้นมาเองเลย
‪การบ้านชิ้นนี้ส่งสัปดาห์หน้านะ
‪- เลิกงานแล้วเหรอ ‪- ครับ
‪ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม
‪เรื่องคนไข้โกแดฮวานน่ะ
‪ยังไงก็คงอยู่ได้อีกไม่กี่วัน
‪ถึงแม้ผอ.คงจะติดต่อหานักเขียนโกเอง
‪แต่ผู้ดูแลมุนสนิทกับเธอมากกว่านี่
‪ฉันว่าควรจะบอกให้เธอ ‪เตรียมใจไว้หน่อยก็ดีนะ
‪เข้าใจแล้วครับ
‪นึกว่าจะแข็งใจได้อีกหน่อย ‪ใจคอไม่ค่อยดีเลย
‪ฉันดูแลมาไม่กี่ปียังรู้สึกแบบนี้ ‪คนเป็นลูกสาวจะเสียใจขนาดไหนกัน
‪คอยอยู่ข้างๆ ปลอบเธอหน่อยนะ
‪ครับ
‪เอ่อ คุณจูรี
‪เห็นว่าคุณไม่เอารถไป
‪ผมคิดว่าคุณคงจะกลับมาถึงเวลานี้ ‪เลยออกไปรับน่ะครับ
‪มีเรื่องจะคุยกับฉันส่วนตัวไหมคะ
‪ไม่มีครับ
‪แล้วอยู่ๆ ออกไปรับทำไมคะ
‪คือ แบบ…
‪มันก็ดึกแล้ว
‪ซอยเข้าบ้านไฟข้างทางบางดวงก็เสีย
‪ที่นี่ไม่มีอาสาเดินดูแล ‪ความปลอดภัยในละแวกด้วย
‪แล้วผมก็คิดถึงคุณจูรีพอดี
‪ที่ไปดูตัวผมโกหกครับ
‪แต่ว่าเรื่องที่ต้องไปดูตัวทุกเดือน
‪เพราะคุณพ่อเป็นเรื่องจริงครับ
‪ผมเป็นลูกหลง ‪คุณพ่อก็อายุมากแล้ว น่าจะ 90
‪ไม่สิ 91 ไหม หรือ 92 นะ
‪เอาเป็นว่าท่านแก่มาก ‪ตั้งแต่ตอนผมเกิดแล้วครับ แล้ว…
‪ชอบผู้หญิงสเปกแบบ ‪ซงฮเยกโยจริงๆ เหรอคะ
‪เปล่าครับ ไม่ใช่เลยสักนิด
‪คือ สเปกผม…
‪พูดยังไงดีล่ะ
‪คนที่แกวางใจพึ่งพาได้ ‪ยามแกเหนื่อยล้า
‪ผู้หญิงที่หันมาพึ่งพาผม ‪ยามเธอเหนื่อยล้า
‪มางอแงให้ผมฟังได้ตามใจ
‪แต่ถึงทำแบบนั้นก็ยังดูน่ารักมาก…
‪ถ้าพ่อที่มั่นคงพึ่งพาได้ ‪ยังมีชีวิตอยู่…
‪เหมือนลูกสาว…
‪"ลูกสาว" เหรอ
‪เป็นโรคจิตเหรอคะ
‪ไม่ใช่นะครับ คุณจูรี
‪ผมแค่อยากเป็นเหมือน ‪คุณพ่อที่ไว้ใจได้
‪อยากจะเป็นผู้ชายแบบนั้น
‪คุณจูรี
‪ยุ่งเหรอ
‪ถึงจะยุ่งก็มีเวลาเล่นกับนายนะ
‪- เขียนโครงเรื่องเสร็จแล้วเหรอ ‪- แค่คร่าวๆ น่ะ
‪แล้วพวกเขาสามคน
‪ตามหาสิ่งที่หายไปของตัวเองเจอไหม
‪นี่จะให้ฉันเผยตอนจบเหรอ
‪เปล่า ฉันแค่สงสัยน่ะ
‪ฉันก็สงสัยเหมือนกัน
‪เด็กผู้หญิงที่เรียกนายว่า ‪"พี่คะ พี่ขา"
‪เธอเป็นใคร
‪คนไข้ที่อายุมากกว่าเธอ 13 ปี
‪งั้นเหรอ เสียงเด็กมาก
‪เอามาอ่านในงานอ่านนิทานได้เลยนะ
‪- โกมุนยอง ‪- หือ
‪พ่อเธอ…
‪- ดูเหมือนว่า… ‪- รู้แล้ว
‪ผอ.โอโทรมาแล้ว
‪แจ้งว่าให้ไปหาหน่อย ‪ตอนที่เขายังรู้สึกตัวอยู่
‪น่าขำ
‪พวกพ่อแม่ เวลาใกล้จะตายเนี่ย
‪คงได้รับอภัยโทษหมดทุกเรื่องเลยสินะ
‪"ฉันอโหสิกรรมให้"
‪ต้องฟังคำนั้นจากลูกให้ได้ ‪ถึงจะตายตาหลับงั้นสิ
‪เธอ…
‪มั่นใจไหมว่าจะไม่เสียใจทีหลัง
‪พระราชาหูลา
‪ต้องพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา ‪จะได้ไม่อัดอั้นตันใจไม่ใช่เหรอ
‪หลังจากนี้
‪เธอจะไม่มีโอกาส ‪ได้พูดกับพ่ออีกแล้วนะ
‪แบบนั้นก็ไม่เป็นไรเหรอ
‪ฉันไม่สนหรอก
‪ไม่มีอะไรจะพูด ‪แล้วก็จะไม่เสียใจด้วย
‪ตอนเด็ก
‪มีนิทานที่ฉันเกลียดมาก
‪"จังฮวากับฮงรยอน"
‪ฉันเกลียดพ่อในเรื่องนี้มาก
‪ถึงลูกๆ จะถูกแม่เลี้ยงรังแก
‪เจียนตายอยู่รอมร่อ
‪แต่พ่อก็ทำเป็นไม่รู้และยืนมองเฉยๆ
‪คนที่ละเลยไม่ใส่ใจ
‪แย่ยิ่งกว่าคนที่ลงมือรังแกอีก
‪คนที่ฆ่าจังฮวากับฮงรยอน
‪สุดท้ายก็คือพ่อนั่นแหละ
‪- ไม่เอา หนูเกลียดพ่อ ‪- โธ่เอ๊ย
‪- ซอนแฮลูก ซอนแฮ ‪- ใจเย็นก่อนค่ะ
‪ขอร้องล่ะ
‪- หนูเกลียดพ่อ ‪- ซอนแฮ
‪- หนูเกลียดพ่อ ‪- ได้โปรด ช่วยชีวิตพ่อสักครั้งเถอะ
‪ได้โปรดเถอะนะ ซอนแฮ ได้โปรด
‪ทำอะไรของคุณอยู่หา
‪ถ้าลูกสาวปฏิเสธ
‪แต่คุณยังพยายามบังคับ ‪ขอให้ไปปลูกถ่ายตับให้อีก
‪เราจะแจ้งตำรวจนะครับ
‪ผมเป็นพ่อของซอนแฮนะครับ
‪แถมยังเป็นพ่อแท้ๆ ด้วย
‪แล้วยังไงครับ ‪คุณฝากตับไว้กับลูกหรือไง
‪ให้ตายสิ
‪ผมขอร้องแค่ครั้งเดียวนะครับ
‪ถ้าครั้งนี้ไม่ได้รับการปลูกถ่าย ‪ผมอาจจะตายก็ได้นะครับ
‪แล้วตอนที่ลูกสาวโดนแม่ซ้อมเกือบตาย ‪คุณทำอะไรอยู่ครับ
‪คุณก็เอาแต่มองดูเฉยๆ นี่
‪หาว่าเด็กที่ป่วยอยู่โดนผีสิง
‪แล้วเอาไปขายทิ้งที่สำนักร่างทรงนี่
‪เพราะตอนนั้นแก ‪พึมพำพูดไม่รู้เรื่อง…
‪อยู่เหมือนคนไม่รู้จักกันมา 30 ปี ‪ตอนนี้ยังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ
‪ถ้าอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อนัก ‪ไม่ต้องขอร้องผม
‪ไปคุกเข่าขอร้องลูกสาวคุณนู่น
‪เจ็บจัง
‪เจ็บ
‪ปวดท้องด้วย
‪หลังก็เจ็บ
‪เจ็บมากจนนอนไม่หลับ
‪เคยขอให้พ่อช่วยไหม
‪เขาไม่ช่วย
‪ทำเป็นไม่เห็นอยู่ทุกวัน
‪ซอนแฮ
‪ให้ผมไล่คุณพ่อ ‪ไม่ให้มาที่นี่อีกดีไหม
‪หรือว่า
‪จะให้ผมอยู่ข้างๆ คอยปกป้อง
‪ตอนพูดทุกอย่างที่อยากพูดกับคุณพ่อดี
‪ปกป้องหนูด้วยค่ะ
‪ซอนแฮ
‪หนูเกลียดพ่อ
‪เวลาแม่ตีหนู
‪พ่อกลับออกไปโดยไม่สนใจ
‪หนูเรียกพ่ออยู่อย่างนั้น
‪แต่พ่อก็ไปโดยไม่สนใจเลย
‪ไม่ปกป้องหนูสักนิด
‪หนูเกลียดพ่อ
‪มากกว่าแม่ที่ตีหนูอีก
‪หนูไม่ได้โดนผีสิงสักหน่อย
‪แต่กลับเอาหนูไปทิ้งไว้ ‪ที่บ้านคุณยายร่างทรง
‪หนูรอพ่อมาตลอด
‪หนูรอให้พ่อกลับมารับตลอด
‪หนูเกลียดพ่อมาก
‪หนูเกลียดพ่อ เกลียดมากๆ เลย
‪เธอจะไม่มีโอกาส ‪ได้พูดกับพ่ออีกแล้วนะ
‪เธอ…
‪มั่นใจไหมว่าจะไม่เสียใจทีหลัง
‪หงุดหงิด
‪"โธ่เว้ย หงุดหงิดชะมัด"
‪"ปัดโธ่"
‪เอ่อ…
‪เฮงซวยชะมัดล่ะ
‪"ให้ตายสิ ไอ้นี่มันเฮงซวยชะมัด"
‪เอ่อ โมโห รู้สึกโมโห
‪"แม่ง โมโหจังโว้ย"
‪ทำไมเหมือนกัน ทำไมเหมือนกันหมดเลย
‪แค่ส่งเสียงดังเฉยๆ เอง
‪ผมช่วยพี่ทำการบ้าน
‪จนกล้ามเนื้อหน้าเป็นอัมพาตแล้วเนี่ย
‪- โธ่ ‪- เฮ้อ
‪ครับ
‪คุณนักวาด เรียกหาฉันเหรอคะ
‪ครับ สวัสดีครับ
‪คือ ผม ผมมีการบ้านที่ต้องส่ง ‪สัปดาห์หน้า
‪ผมต้องศึกษาสีหน้าแล้วก็วาดออกมา
‪คุณผู้กำกับศิลป์ยูซึงแจ
‪- ช่วยหน่อยสิครับ ‪- อย่านะ
‪ค่ะ ได้สิคะ ฉันต้องทำยังไงคะ
‪- ครับ เชิญนั่งตรงนี้เลยครับ ‪- ค่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪เอ่อ มองผม มองผมนะ
‪ช่วยทำสีหน้า ‪ที่น่ารักที่สุดในโลกใบนี้หน่อยครับ
‪- สีหน้าน่ารักเหรอคะ ‪- ครับ
‪น่ารักแฮะ
‪โอ้ ยากจัง แปลกมากเลย
‪ขอสีหน้าน่ารักๆ ให้ผมหน่อยครับ
‪ขอ ขอพักสักหน่อยนะครับ
‪- โอ๊ย ยากจัง ‪- ขอโทษนะคะ
‪กลับก่อนนะคะ
‪ค่ะ
‪อือ
‪ตอนนี้เหรอ
‪ฉันไม่คิดว่าจะชวนมาดื่มเหล้านะเนี่ย
‪คังแทขึ้นเวรดึกน่ะ
‪เลยเอาเธอมาเป็นตัวแทน
‪ดูเธออารมณ์ไม่ค่อยดีนะ
‪หรือว่าเรื่องพ่อ…
‪พระราชามีหูเป็นลา
‪ฉันอยากทำแบบนี้เลยเรียกเธอมา
‪ฉันจะได้ไม่อัดอั้นตันใจ
‪ถ้างั้นวันนี้ฉันเมาไม่ได้แล้วล่ะ
‪จูรี
‪หือ
‪ถ้าเกิดว่า…
‪ฉันเกิดเป็นลูกสาวของแม่เธอ
‪และเธอเกิดเป็นลูกสาวของพ่อฉัน
‪มันจะเป็นยังไงนะ
‪ถ้างั้นเธอคงจะ…
‪โดนแม่ฉันตีตายไปแล้วแน่ๆ ‪เพราะเธอมันไร้มารยาท
‪จริงด้วย
‪เมื่อกี้จูรีโทรมาบอกว่าจะกลับดึก
‪แกบอกดื่มเหล้าสักหน่อยแล้วจะกลับ
‪เหล้าเหรอครับ
‪ปล่อยให้ดื่มท่าจะแย่นะ
‪ดื่มกับใครเหรอครับ
‪- มุนยอง ‪- ตายแน่
‪ให้ดื่มด้วยกันไม่ได้นะ
‪ปล่อยไปเถอะน่า
‪เพื่อนเขาจะปรับทุกข์กัน ‪ปล่อยให้ดูแลกันเองเถอะน่า
‪สมัยก่อนตอนที่ฉัน ‪ทำอาหารในไซต์ก่อสร้าง
‪มุนยองเป็นเพื่อนคนแรก ‪ที่จูรีพามาแนะนำให้ฉันรู้จัก
‪เด็กที่ผอมแห้งเหลือแต่กระดูก
‪กินข้าวพูนชามเลยนะ
‪เหมือนเด็ก ‪ที่ไม่เคยได้กินข้าวอิ่มท้องสักมื้อ
‪ที่บ้านเด็กคนนั้นมีเรื่องอะไรใช่ไหม
‪ผมก็ไม่รู้ครับ
‪ผมรู้แค่
‪เธอเจอกับเรื่องที่เด็กวัยนั้น ‪ยากเกินกว่าจะรับมือไหว
‪ตื่นแล้วเหรอคะ
‪ฉันเอาน้ำให้ไหมคะ
‪ผม…
‪ทำบาปใหญ่หลวงไว้
‪แต่ไม่มีใคร
‪ที่ผมจะขอให้ยกโทษให้ได้เลย
‪ผม…
‪ฆ่าภรรยาตัวเอง
‪ฆ่าใครนะคะ
‪ผู้หญิงคนนั้น
‪ทั้งที่ฆ่าคนตาย
‪ก็ยังฮัมเพลงอยู่ได้
‪เนื้องอกในสมองกลิโอมาครับ
‪เป็นเนื้องอกชนิดร้ายแรง ‪ซึ่งอัตราการรอดชีวิต
‪ต่ำมากครับ
‪เมื่อเติบโตในสมองส่วนกลางไปเรื่อยๆ
‪ก็จะสูญเสียความทรงจำ ‪และมีอาการสมองเสื่อมด้วยครับ
‪โอ้ วันนี้ดูอารมณ์ดีนะ
‪อารมณ์ดีมากเลยล่ะ
‪เมื่อคืนเวลาประมาณ 20:00 น. ‪ที่เขตโอจี เมืองซองจิน
‪พบศพนางเอ วัย 40 ปีถูกแทงคอ
‪ทางตำรวจลงพื้นที่สืบสวนแล้ว
‪เนื่องจากนายบี ลูกชายของนางเอ ‪ซึ่งอยู่ในที่เกิดเหตุด้วย
‪ตอนนี้สภาพจิตใจย่ำแย่อย่างมาก
‪จึงยากจะให้ปากคำ ‪เพื่อสืบหาความจริงครับ
‪ทางตำรวจซองจิน ‪สันนิษฐานว่าเป็นการฆาตกรรม
‪- แต่ยังไม่พบหลักฐาน… ‪- แม่บ้านที่จ้างมาใหม่
‪ทำไมวันนี้ไม่มา
‪มาไม่ได้แล้วล่ะ
‪ก็นั่นสิ ดันแส่ไม่เข้าเรื่องทำไม
‪เธอสินะ
‪ฝีมือเธอใช่ไหม
‪เธอฆ่าผู้หญิงคนนั้นงั้นเหรอ
‪ไม่ต้องห่วง ไม่มีใครรู้หรอกน่า
‪ถ้าฉัน
‪ตายไป
‪มุนยอง
‪ลูกสาวฉัน
‪ต้องกลายเป็นปีศาจแบบเธอแน่
‪เพราะงั้น ได้โปรดเถอะ
‪ตายซะ นังปีศาจ
‪ตอนนั้น
‪เธอตายไปแล้วแท้ๆ
‪หัวหน้าพยาบาล มีเรื่องอะไร…
‪อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก
‪มุนยอง…
‪มุนยอง
‪เห็น
‪เห็นทั้งหมดนั่น
‪ตอนที่ผม…
‪ฆ่าผู้หญิงคนนั้น
‪เด็กคนนั้น
‪เห็นหมดทุกอย่าง
‪พ่อ
‪ไปไหนมาคะ
‪อ๋อ
‪พ่อนอนไม่หลับ
‪ก็เลยไปตกปลาที่อ่างเก็บน้ำมาน่ะ
‪มุนยอง
‪รู้หมดทุกอย่าง
‪เพราะงั้น
‪ก็เลยคิดจะฆ่าลูกสาวด้วยเหรอครับ
‪ไม่ใช่
‪ผมกลัวว่า
‪มุนยอง
‪จะกลายเป็นปีศาจเหมือนแม่
‪ผมก็เลยทำแบบนั้น
‪เด็กคนนั้น
‪ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
‪คนที่ผิดคือผมเอง ผมนี่แหละ
‪ฉัน
‪กลัวแม่ฉันมาก
‪ฉันเลยพยายาม ‪เป็นลูกที่เชื่อฟังมาตลอด
‪ต้องทำแบบนั้นจะได้ไม่โดนเกลียด
‪ไม่มีใครมาช่วยฉันเลย
‪ยกเว้นอยู่คนเดียวเท่านั้น
‪ฉันอยากหนีไปกับเด็กคนนั้น
‪แต่เพราะแม่ ฉันเลยทำแบบนั้นไม่ได้
‪แล้วพ่อเธอล่ะ
‪ไม่ได้อยู่เคียงข้างเธอเหรอ
‪ตอนที่แม่เลี้ยงฉันตามวิธีของแม่
‪สิ่งเดียวที่พ่อทำให้ฉัน
‪มีเพียง…
‪อ่านหนังสือนิทานให้ฉันฟัง ‪ครั้งเดียวเท่านั้น
‪"หนังสือนิทาน" เหรอ
‪แต่ว่านะ จูรี
‪ความทรงจำครั้งเดียวนั่นน่ะ
‪มันไม่เคยเลือนหายไปเลยนะ
‪ถึงจะเจอเรื่องแบบนั้น ‪แต่นักเขียนโกก็…
‪เติบโตมาอย่างดีมากเลยนะ
‪(ห้องเฝ้าดูอาการ)
‪(โกแดฮวาน)
‪เลิกจ้องฉันสักทีเถอะ
‪นี่คือใบหน้าเศร้าเหรอ
‪ไม่ใช่
‪ใบหน้าสวย
‪เศร้าไม่ใช่เรื่องน่าอายนะ
‪ฉันไม่ได้เศร้า
‪ไม่นะ เศร้าชัดๆ
‪พี่ครับ
‪ก็เศร้าจริงๆ นี่นา
‪ไปเลยไหม
‪(โกแดฮวาน)
‪หิวจัง
‪- งั้นไปหาอะไรกินดีไหม ‪- เอาจัมปง
‪ไม่เอา
‪กินข้าวไข่นกกระทาที่คังแททำให้เถอะ
‪นั่นคุณป้าซุนด็อกทำให้
‪คุณป้าทำไข่นกกระทาอร่อยมาก
‪คังแทของเราก็ต้มซุปอร่อยมาก
‪ส่วนเครื่องเคียง เฮ้อ…
‪ไม่อร่อยเลย
‪"ณ ปราสาทในป่าลึกแห่งหนึ่ง
‪เจ้าหญิงผู้เลอโฉมได้ถือกำเนิดขึ้น
‪พระราชาผู้รักลูกสาวอย่างมาก
‪ถึงขั้นจัดงานเลี้ยง ‪เพื่อฉลองที่ลูกสาวเกิดมา
‪และเชิญจอมเวท 12 คนมาร่วมงาน"
‪ถ้างั้น หนูก็เป็นเจ้าหญิงสิคะ
‪เพราะหนูอาศัยอยู่ในปราสาทในป่าลึก
‪แน่นอนอยู่แล้ว
‪เพื่อจะให้ลูกสาวพ่อเป็นเจ้าหญิง
‪พ่อเลยสร้างปราสาท ‪ใหญ่โตมโหฬารไว้ที่นี่ไง
‪มา
‪"ขณะที่ทั้งประเทศกำลังรื่นเริง ‪ไปกับงานฉลอง
‪แม่มดชั่วร้ายที่ไม่ได้รับเชิญ
‪จึงรุดไปยังปราสาทด้วยโทสะมากล้น
‪เพื่อทำลายงานเฉลิมฉลองของเจ้าหญิง"
‪ถึงจะ…
‪เสียชีวิตเพราะป่วย
‪แต่ท่านก็อยู่มานานมาก
‪ถือว่าหมดอายุขัยไม่ใช่เหรอครับ
‪โลกนี้มีหมดอายุขัยที่ไหน
‪ใครเสียชีวิตก็เศร้าทั้งนั้นแหละ
‪ตายจริง
‪ถึงอย่างนั้นก็ยังโชคดี
‪ที่มีสองพี่น้องนั่น ‪อยู่เคียงข้างมุนยอง
‪ผมค่อยสบายใจหน่อย
‪เฮ้อ
‪บรรยากาศในโรงพยาบาล ‪คงหดหู่สักพักหนึ่งแน่ๆ
‪เพราะคนไข้ที่แอดมิต ‪มานานที่สุดเสียชีวิต
‪ยังไงทุกคนก็คงเศร้าล่ะค่ะ
‪อือ คังแท
‪อ๋อ มาเอาได้เลย
‪แซวเด็กที่กำลังสวมชุดไว้ทุกข์แบบนี้ ‪มันก็ยังไงอยู่ แต่ว่า…
‪เธอเหมือนลูกสาวจอมป่วน ‪ที่มาเอาของในตู้เย็นบ้านพ่อแม่
‪ไปให้สามีกินเลย
‪เอ้า
‪เธอไม่เป็นไรใช่ไหม
‪- ผมเหรอครับ ‪- อือ
‪ไม่รู้ฉันเป็นอะไร
‪เจอหน้าเธอทีไร ‪ก็อยากถามว่าไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ผมไม่เป็นไรครับ
‪เดี๋ยวก็ดีขึ้นครับ
‪แต่ก็ไม่รู้ว่า
‪ผมพยายาม ‪เพื่อมีความสุขแบบนี้ได้ไหมนะ
‪ผมรู้สึกผิดต่อแม่น่ะครับ
‪พูดบ้าบออะไรของเธอเนี่ย
‪ลูกที่ยอมทิ้งความสุขของตัวเอง ‪เพราะรู้สึกผิดต่อพ่อแม่
‪นั่นแหละลูกที่อกตัญญูที่สุด
‪คิดซะว่าทำเพื่อแสดงความกตัญญู
‪แล้วจากนี้ไป ‪ก็มีความสุขให้เต็มที่เถอะ ฮึบ
‪เอ้านี่
‪ขอบคุณครับ
‪จะกินให้อร่อยเลยครับ
‪ออกมาดูดีใช่ไหม
‪อือ
‪ชอบเลยล่ะ
‪ฉัน…
‪ขายบ้านหลังนี้ดีไหมนะ
‪ทำไมล่ะ
‪ก็แค่
‪จากนี้อยากเริ่มใหม่หมดทุกอย่าง
‪ก็ไม่เลวนะ
‪พอขายบ้านหลังนี้
‪ก็ตั้งสำนักพิมพ์ให้ประธานอี
‪แล้วเอาเงินที่เหลือไปซื้อรถบ้าน
‪พี่ก็เหลือแค่วาดรูปผีเสื้อ ‪บนฝาผนังนั่น
‪นายก็ถือโอกาสนี้ออกจากงานเลย
‪แล้วพวกเราสามคน ‪ก็ออกไปเที่ยวเล่นที่ไหนก็ได้ตามใจ
‪อย่างไร้จุดหมายกันเถอะ
‪ได้สิ เอาแบบนั้นแล้วกัน
‪ถ้างั้นไหนๆ จะใช้เงินแล้ว
‪ซื้อสูทแพงๆ ให้ฉันอีกตัวสองตัว
‪ส่งฉันไปเที่ยว ‪อุทยานแห่งชาติเซเรนเกตี
‪ให้ไปนอนห้องสวีทโรงแรมหรู
‪แบบว่าให้เธอหาเลี้ยงฉัน ‪ไปตลอดชีวิตเลยได้ไหม
‪คอสเพลย์เป็นคาสโนว่า ‪ไม่สมเป็นนายเลยนะ
‪นาย
‪พูดมาตามตรงสิ
‪อะไร
‪สิ่งที่นายต้องการจริงๆ
‪สิ่งที่มุนคังแทใฝ่ฝัน
‪ไม่ล่ะ ไม่
‪ไม่อะไร ไม่มี หรือแค่ไม่บอก
‪ฉัน…
‪อยากไปเรียน
‪ภาคดึกก็ได้
‪ไปเรียนเหรอ
‪ไปเรียน…
‪- ไม่ได้ ‪- ทำไม
‪เดี๋ยวมีพวกผู้หญิงมาตอแย ‪ขอนายเป็นแฟนตอนเรียน ไม่ได้
‪ถ้าอยากเรียนมาก ก็เรียนออนไลน์เอา
‪แล้วเธอล่ะ มาเป็นนักเขียนนิทานทำไม
‪ฉันเหรอ
‪เพราะฉันรู้เรื่องราว ‪ในโลกนิทานดีที่สุด
‪เพราะฉันเป็นเจ้าหญิงจริงๆ
‪ในปราสาทแห่งนี้ที่พ่อสร้างให้ฉัน
‪เดิมทีชีวิตของเจ้าหญิงทั้งหลาย
‪ต่างก็ลำบากลำบนกันทั้งนั้น
‪มีแค่ตอนจบเท่านั้นที่ดี
‪บ้าที่สุด
‪ปกติแล้ว
‪ถ้าจบดี
‪แค่นั้นก็พอแล้วแหละ
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪วันนี้ฉันจะวาดผีเสื้อให้ได้
‪ฉันวาดได้
‪- จะรอดูนะครับพี่ ‪- อือ
‪ฉันสอนเสร็จแล้วจะรอ
‪กลับด้วยกันนะ
‪ได้สิ
‪ในที่สุดก็วาดได้แล้ว
‪โอ๊ะ สวัสดีครับ
‪ซังแท
‪ในที่สุดก็หาประตูเจอแล้วนะ ดีใจด้วย
‪- ประตูเหรอ ‪- อือ
‪- รูปนั่นไง ‪- รูปเหรอ
‪สวัสดีครับ
‪โอ๊ะ
‪นั่น นั่นมัน…
‪นั่นมัน…
‪ตัวนั้น ฉัน…
‪ฉันไม่ได้วาดนะ
‪นั่น…
‪นั่นมัน แย่แล้ว นั่น…
‪ตัวนั้น แม่เรา…
‪ที่เสื้อของคุณป้าคนที่ฆ่าแม่ฉัน ‪มีผีเสื้อเกาะอยู่
‪ผีเสื้อนั่น ผีเสื้อ
‪ผีเสื้อ…
‪ผีเสื้อนั่น…
‪ผีเสื้อภาษากรีกโบราณ
‪คือไซคี
‪แล้วรู้ไหมว่าไซคี ‪มีรากศัพท์มาจากคำไหน
‪ไซโค
‪เป็นไง
‪ผีเสื้อที่มีเพียงตัวเดียวในโลกเลยนะ
‪แม่สวยไหม
‪ทำไมๆ
‪ทำไมผีเสื้อนั่น ‪ทำไมผีเสื้อนั่นถึงมาอยู่ที่นี่
‪ผีเสื้อนั่น…
‪ผีเสื้อนั่นฆ่าแม่ของพวกเรา
‪ไม่จริง
‪ผีเสื้อฆ่าแม่พวกเรา
‪- ฉันไม่ได้เป็นคนวาดนะ ‪- มุนยอง
‪- ผีเสื้อฆ่าแม่พวกเรา ‪- ไม่
‪- ไม่จริง ‪- ฉันไม่ได้เป็นคนวาด
‪ไม่ใช่ใช่ไหม
‪หือ
‪ไม่จริงใช่ไหม
‪มุนยอง
‪ขอร้องล่ะ
‪บอกฉันทีว่าไม่ใช่
‪ขอร้องล่ะ
‪มุนยอง
‪บอกมาสิว่าไม่จริง
‪มุนยองน่ะ…
‪สำหรับผมก็เป็นแค่โกมุนยอง
‪ผีเสื้อกลายพันธุ์นั่น
‪มีเพียงตัวเดียว
‪มันเคยอยู่ที่นี่แท้ๆ
‪พี่ครับ
‪ผมชักกลัวแล้วล่ะ
‪ฉันจะปกป้องเอง ‪เพราะฉันเป็นพี่ของน้องชายและน้องสาว
‪ฉันเป็นผู้ปกครอง ผู้ปกครอง
‪รีบมาหาหนูสิ
‪แม่
‪ขอโทษจริงๆ นะ
‪- ฉันบอกให้จอด ‪- มุนยอง
‪- บอกให้จอดไง ‪- มุนยอง
‪พี่
‪คำบรรยายโดย: ‪รติจุฑาภา เกตุทิวากังสดาล