NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Ko Mun-yeong.
Zostaw mnie.
Proszę. Porozmawiajmy…
Miał trzy pary skrzydeł.
Ten zmutowany motyl
jest wyjątkowy.
To broszka, którą zaprojektowała moja mama.
Ale co ten motyl robi
na muralu Sang-tae?
Nie.
To nie tak, jak myślisz.
Mogłeś mi powiedzieć, gdy o to pytałam.
Nie uciekam.
Więc nie idź za mną.
Muszę pobyć sama.
Później porozmawiamy.
Panie Lee.
Może pan zajrzeć do Mun-yeong?
Osobiście wszystko wytłumaczę.
Proszę mi pomóc.
Halo?
Tutaj.
Wszedł pod zlew i nie chce wyjść.
Co z nim nie tak?
Co ta mama
i dziecko-motyl tutaj robią?
Co robią na moim muralu?
Ktoś je narysował.
Niedobrze.
Sang-tae.
Wyjdź.
Motyl, który zabił mamę, mnie znalazł.
Znalazł mnie.
Przyleciał aż tutaj. O nie.
To nie mama
z dzieckiem-motylem.
To zmutowany motyl z trzema parami skrzydeł.
„Zmutowany motyl”?
Nie tego motyla widziałem?
Nie.
Zmutowane motyle są dość powszechne.
Widziałem kilka w ogrodzie.
Ja nigdy takiego nie widziałem.
To dlatego, że się ich boisz.
Ktoś narysował go na muralu,
bo jest ciekawy i interesujący.
Czemu ktoś malował po moim muralu?
To niegrzeczne.
Masz rację.
Znajdę tę osobę i dam jej nauczkę.
A teraz chodź.
To inny motyl?
Sang-tae.
Obiecałeś mi,
że nie uciekniesz,
nawet jeśli motyl się pojawi.
Tak, obiecałem.
Trzeba dotrzymywać obietnic,
więc nie ucieknę.
Ale gdy widzę motyle, boli mnie głowa.
Jeśli mi pomożesz, to sobie z tym poradzę.
Dobrze.
Jesteś niesamowity.
Sang-tae.
Przez ciebie twój brat nie może pracować,
a ja nie mogę gotować.
Wszystkim przeszkadzasz.
Bardzo przepraszam.
Zajmie się pani dziś moim bratem?
Przeprosiny nie wystarczą.
Będziesz dziś moim pomocnikiem.
Proszę.
Zapłaci mi pani za to?
Jeśli będziesz ciężko pracował.
Znów jakiś warunek?
Muszę zdjąć torbę, zanim to założę.
- Ojejku. Zdejmij ją. - Rety.
Ojejku.
- Zamalujemy go? - Tak.
Co tu robicie?
Okazało się, że Sang-tae go nie namalował.
Krzyczał, że motyl ma zniknąć, więc chcemy go zamalować.
Tak, zróbcie to dla niego.
ROZDZIAŁ 14 RĘKA, ŻABNICA
GABINET DYREKTORA
Widziałem tego motyla.
Ktoś pewnie zrobił to w ramach żartu, gdy byłem na wyjeździe służbowym.
Sprawdźmy, kto to.
Co? Co tam robiła pani Park?
Proszę przeczytać jej książki w wolnym czasie.
Nie, nie wciągnęłabym się w nie.
Wolę głupie romansidła albo horrory.
Lubi mamę? Mamę Dooly’ego.
Dałam ją Sang-tae w prezencie.
Sang-tae i ja zbliżyliśmy się do siebie.
Pojechaliście we trójkę kamperem?
Moja córka…
Muszę przyznać, że mimo tego, co pani Ko przeszła,
wyrosła na dobrą kobietę.
Gdzie on jest? Był tutaj.
Gdzie on jest?
Na pewno tutaj był.
Był tutaj.
Umrzyj.
Umrzyj, ty… potworze.
Skończysz
jak swoja matka.
Moja mama
została zamordowana.
Ten motyl…
Ten motyl zabił moją mamę.
Kocham cię, córko.
Jesteś taka jak ja.
Bardzo przepraszam.
Nawet nie mogę na ciebie spojrzeć. Przepraszam.
Była tuż przy mnie,
a się nie zorientowałem.
Pozwoliłem jej opiekować się Sang-tae.
Nawet jej za to dziękowałem.
To moja wina. Nie obwiniaj się.
Skoro wiemy, kim jest Do Hui-jae,
to jak najszybciej ją znajdźmy.
Poproszę o pomoc policję.
Możesz wziąć sobie wolne w pracy.
Zostań z bratem i panią Ko.
Dlaczego została w szpitalu tak długo?
Wszędzie są kamery.
Świetnie się bawiłam.
Panie Ko.
Już…
niczego
w życiu nie żałuję.
Niczego nie żałujesz?
Mówiłeś, że mnie kochasz.
Czemu tak mówisz, skoro wyznałeś mi miłość?
Zabiłeś ukochaną kobietę.
Nie odejdziesz w spokoju, kochanie.
Nie masz mi nic do powiedzenia?
Minęło 20 lat.
Czekałam 20 lat.
Ale szkoda.
Wiesz, dlaczego
pozwoliłam ci żyć?
Patrzyłam, jak żyjesz tak długo w bólu.
Jak umierasz tak żałośnie…
To było ekscytujące.
Było mi ciężko.
Wszędzie są kamery.
A O Ji-wang, ten spryciarz, jest bardzo bystry.
Muszę przyznać,
że było to bardzo ożywiające.
Nie.
Nie…
Nie rób krzywdy
Mun-yeong.
Naszej pięknej córce?
Pięknie wyrosła, prawda?
Nawet nie wiesz,
jak bardzo się nią opiekowałam.
Mówiłeś, że chcesz umrzeć.
Pomogę ci.
Zostaw mnie, draniu. Zabiję was wszystkich!
Zostaw!
Udowodnij,
że nie jesteś tchórzem.
Tak bardzo się starałam, żeby była idealna.
Ale nie podoba mi się,
jak się zachowuje.
Wiesz, co trzeba zrobić, żeby dzieci słuchały rodziców?
Stają się bardzo posłuszne,
gdy odbierasz im to, co je uszczęśliwia.
Nie… Proszę…
Żegnaj.
Nie…
Mun-yeong…
Mun-yeong.
- Czego chcesz? - Słucham?
Sprawdzam, czy wszystko w porządku.
Nigdy nie jest w porządku.
Przybiegłeś tu, żeby to sprawdzić?
Niezupełnie.
Chciałem zapytać, jak idzie nowa książka,
więc wpadłem to sprawdzić.
Wysłałam ci rano manuskrypt.
Naprawdę?
Nie wierzę, że masz już wersję roboczą. To niesamowite.
Szybko pracujesz, gdy się skupisz.
I jak? Jest zabawna?
To arcydzieło?
Piszę tylko arcydzieła.
No tak.
Idź już.
Pisałam całą noc, więc jestem zmęczona. Zdrzemnę się.
Dobrze. Dobra robota.
Zdrzemnij się. Uciekam.
Hej.
Rety.
Źle z nią. Niedobrze to wygląda.
Nigdy się do mnie tak nie uśmiechała.
Mam złe przeczucie.
Poczekam tutaj.
Przyjedź i powiedz mi, co się stało.
Dobrze.
Już jadę.
Gang-tae.
Zarobiłem dziś dorywczo 30 000 wonów.
Nie, to moja przekąska.
To twoje kieszonkowe. 10 000 wonów.
A to 10 000 wonów dla Mun-yeong.
To dla mnie.
Nie trzeba. Weź je sobie.
Nie chcesz kieszonkowego?
Sang-tae, podwiozę cię.
Możesz pomieszkać na poddaszu?
Sam? Dlaczego?
Pokłóciliście się?
Znów pokłóciłeś się z Mun-yeong, prawda?
Tak.
Popełniłem błąd.
Jest na mnie bardzo zła.
Muszę prosić ją o wybaczenie.
Mieliście się nie kłócić.
Nie mówiłem ci, że lepiej się całować niż kłócić?
Zadzwonię, gdy się pogodzimy.
Chodź.
Po prostu ją przeproś.
Musisz być uprzejmy.
Bądź uprzejmy, a nie będziesz dostawał reprymendy.
Dobrze.
DYŻURKA – PARTER
Ciekawe, kto narysował tego motyla.
Panie O.
Kiedy pani Park wraca z urlopu?
Oby nigdy.
Wzięła pięć dni wolnego.
Nie myślicie, że jest wypalona przez to,
co stało się z panem Ko Dae-hwanem?
No nie wiem.
Rety, to dziwne.
PARTER – SCHODY
Czemu nie ma nagrania ze schodów?
Musiałem wysłać komuś to nagranie, więc je sobie zgrałem.
- Komu? - Nie musisz wiedzieć.
Pani Nam, porozmawiamy?
Dobrze.
Napisać jej wypowiedzenie?
Czemu? Pani Park jest chora?
Niedługo się dowiesz.
Wiem, że będzie ci ciężko,
ale pokierujesz pielęgniarkami,
bo najdłużej tutaj pracujesz.
Dopilnuj, żeby pacjenci nie wywołali burzy.
Dobrze.
Rety.
Dziękuję.
Dyrektorze O.
Tak?
Jeśli coś pana dręczy,
proszę się napić i porozmawiać z moją mamą, jak kiedyś.
Proszę nie trzymać tego w sobie.
Będę to robił, ile chcę,
gdy zostanę bezrobotny.
„Bezrobotny”?
Idzie na emeryturę?
Nie wierzę.
Co to za niefortunna relacja?
Wszyscy taką mamy?
A jak inaczej to nazwiesz?
Chyba nie zostaniesz z Mun-yeong
po tym, czego się dowiedziałeś?
Zostanę.
Mun-yeong to…
To dla mnie Ko Mun-yeong.
A nie córka Do Hui-jae.
Do Hui-jae
urodziła się w elitarnej rodzinie lekarzy.
Ale z jakiegoś powodu
wyleciała ze studiów medycznych
i zamieniła skalpel na pióro.
Po ślubie odcięła się od swojej rodziny,
mieszkała w zamku i pisała.
Rety. Znam Mun-yeong od dziesięciu lat.
Ale tyle wiem.
Miała takie straszne dzieciństwo,
ale ludzie z różnych wydawnictw męczyli ją
w dzień i w nocy.
Chcieli praw do ostatniej książki,
którą napisała jej matka.
Morderca czarownicy z zachodu.
Byli jak banda szkodników.
Co się stało z tą książką?
Nigdy nie została wydana.
Wersja robocza zaginęła.
Mun-yeong.
Czy moja mama…
naprawdę zabiła…
waszą mamę?
Motyl, który całe życie dręczył twojego brata
i tak uprzykrzył ci życie…
To naprawdę moja mama?
To kłamstwo, tak?
Mylę się, prawda?
To nie może być prawda.
Od kiedy wiesz?
Od niedawna.
Mun-yeong.
Posłuchaj uważnie.
Nie jesteś jak mama.
Nieważne, co się stanie,
nie zostawię cię.
Dla mnie
jesteś Ko Mun-yeong, dziewczyną,
którą lubię, odkąd byłem mały.
Hipokryta.
Rety, ten przebiegły lis znów ignoruje moje telefony.
Jae-su, zjedz makaron.
Sang-tae.
Gang-tae przysłał cię tutaj,
bo Ko Mun-yeong się na niego wkurzyła?
To brzmi jak paskudne kłamstwo.
Jajko na miękko dla ciebie, a dla mnie na twardo.
Wydaje mi się, że przysłał cię tu,
bo chce spędzić z nią romantyczne chwile,
gdy cię nie będzie.
Jae-su.
No nie? Prawda?
Wyglądała na smutną. Miała smutną minę.
Co?
Twarz Mun-yeong…
Wyraz jej twarzy…
Bała się.
Była smutna.
Dlaczego?
Dlaczego miała taką minę?
Co cię tu sprowadza?
Ju-ri kazała mi do ciebie zajrzeć.
Powiedziała, że przechodzisz trudne chwile.
Rety.
Dużo się nauczyła, pracując w szpitalu psychiatrycznym.
Co jest? Naprawdę idziesz na emeryturę?
Trochę chcę, a trochę czuję, że mnie o to poproszą.
Nic nie mogę zrobić po tym, jak zdradziła mnie
osoba, której ufałem.
Mówisz, że nic nie możesz zrobić, ale nie jest z tobą źle.
Co się stało?
Chwaliłem się, że wszystko wiem.
Trzymałem tu panią Ko i Sang-tae,
myśląc, że to miejsce
pomoże im wyzdrowieć.
Ale tylko ich skrzywdziłem.
Co mam zrobić, Sun-deok?
Szkoda mi ich.
Myślałem, że w tym wieku będę mądrzejszy.
Dorośli nie zawsze mają rację.
Popełniamy błędy aż do śmierci.
Nie ocalisz ludzi, bo jesteś lekarzem.
Nie jesteś Jezusem.
„OK nie być OK”.
Takie jest motto.
Sun-deok.
Chcesz zostać dyrektorką?
Rety. Dyrektorką, idź ty do cholery.
- Wróciłem. - Witaj.
Na kolacje zjemy kulki ryżowe.
Świetny pomysł.
Robicie kulki w ramach pomocy?
Ale ich dużo.
Gdy skończymy, to je zamrozimy.
Będziecie je sobie odgrzewać.
To dobre, gdy nie chce się gotować.
Zaniosę je jutro pani Ko.
Co? Po co tam idziesz?
Podobno Sang-tae będzie mieszkał na poddaszu.
A to znaczy,
że coś się dzieje między Gang-tae i Mun-yeong.
Jestem pewna, że nic nie jedzą.
Nie wiem, o co chodzi,
ale w trudnych chwilach
najlepiej pomaga jedzenie, a nie myślenie.
Proszę pani…
Bardzo panią szanuję. Kocham panią.
Co z nim nie tak?
Jedz, płacz
albo powiedz jej, że ją lubisz. Zrób jedną z tych rzeczy.
Są przepyszne.
Proszę.
Porozmawiamy, gdy zjesz?
Tak, oczywiście.
Mogę wejść?
Tak.
Usiądź.
Dobrze.
Rety, nie wiem, czemu się tak denerwuję.
Proszę, usiądź.
O czym chcesz porozmawiać?
Wszystko będzie w porządku?
Słucham? O czym mówisz?
No bo
dziwnie się czułam, wychodząc rano ze szpitala.
Dzwoniłam, ale nikt nie odbierał.
Bardzo się martwię.
Wiesz, co się dzieje?
Nie masz się o co martwić.
Jak to?
Ju-ri.
Wystarczy.
- Słucham? - Kiedy przestaniesz
myśleć o Moon Gang-tae?
Rozumiem cię.
Nawet gdy ja o nim myślę, to się martwię.
Żal mi go.
Nie.
Mówię o Mun-yeong.
Cały czas się o nią martwię.
Naprawdę cię lubię.
Tak. Mówiąc szczerze,
ja też lubię…
Mun-yeong.
Rety, uroczo.
Wasza przyjaźń…
Ojejku. Po kolacji boli mnie brzuch.
Przepraszam.
Odpocznij.
Wszystko w porządku?
Zadzwoń, jeśli się nudzisz.
JU-RI
Byłem załamany.
Jak ty teraz.
Wypierałem to, bo nie chciałem w to uwierzyć.
„Dlaczego to zawsze
spotyka mnie?”
Miałem o to wielki żal.
Ale to nieważne.
Gdy widzę,
jak się do mnie uśmiechasz,
zapominam o wszystkim.
O motylu
i nawet o mojej mamie.
Zapominam o wszystkim
poza nami.
Bo wiesz, Mun-yeong…
Nie zrobiłaś nic złego.
My wszyscy.
Nie zrobiliśmy nic złego.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
Skoczymy na drinka? Trochę minęło.
Nie chcę pić ze starcem.
Musisz być taki niemiły dla ojca?
Co się dzieje? Co w ciebie wstąpiło?
Nie spędzasz ze mną czasu.
Od kiedy się mną przejmujesz?
Gdy chciałem spędzać z tobą czas,
ty zajmowałeś się pacjentami.
Zaniedbuję bliskie mi osoby.
Odpuść mi.
Co wolisz? Soju czy piwo?
Makgeolli.
Jasne, jak chcesz.
Cha-yong.
Przepraszam.
Muszę ci
Coś powiedzieć
Muszę ci
Coś dzisiaj powiedzieć
Oddam ci
Wszystko, co mam
Oddam ci
Serce pełne miłości
Nie ma nic
Czego bym dla ciebie nie zrobił
Dam ci gwiazdy
Żebyś trzymała je w rękach
Muszę ci
Coś dać
Muszę ci
Coś dzisiaj dać
Rety, Jae-su mnie wykończy.
Cały czas chrapie. Tak głośno!
Rety.
Co?
Nikt nie dzwonił?
Jeszcze się nie pogodzili?
Niech szybko się godzą, żebym mógł wrócić do domu.
KO MUN-YEONG
Wybrany numer jest niedostępny…
Rety, powinnam do niej pójść?
Ju-ri, zamawiam kawę.
- Też chcesz? - Tak, americano z lodem.
Ja chcę latte.
Dobrze.
Americano z lodem i latte.
Zamówione.
Od wczoraj nie widziałam pana Moona.
Wziął sobie wolne.
Co?
Tak nagle?
- Serio? - Czemu pani pyta?
Przez to, co niedawno zaszło,
chciałam go zaprosić na kolację.
Zrobi to pani, gdy wróci.
Ktoś do mnie dzwonił?
Kto?
Pani ojciec?
Tak.
Co mamy zrobić, gdy zadzwoni?
Cóż…
Porozmawiam z nim.
- Dobrze. - Dziękuję.
Miłego dnia.
Rety.
Oby nie chciała mu oddać wątroby.
A kto to wie?
Czemu pan Moon nagle wziął sobie wolne?
Ko Mun-yeong.
Wpuść mnie.
Coś dziwnego
działo się przy twoim tacie.
Tak się dowiedziałem.
Że twoja mama
żyje.
Park Ok-ran.
Ta pacjentka to moja mama?
Dlatego
wtedy do mnie przyszła?
Nie.
Jest nią
naczelna pielęgniarka.
Co?
Park Haeng-ja.
Wczoraj
narysowała motyla na muralu Sang-tae
i zniknęła.
Niemożliwe.
To moja mama?
Wiem, że minęło 20 lat,
ale nawet jeśli miała operacje plastyczne,
to bym ją rozpoznała.
Twój ojciec
i dyrektor O
znali ją tak długo,
a się nie domyślili.
Pani Ko Mun-yeong.
Dyrektor chciałby porozmawiać z opiekunem pacjenta.
Nie wierzę.
Zniknęła też broszka z piwnicy.
Na pewno tam była.
Czyli mama tutaj była.
Obserwowała tatę
i nas, będąc tak blisko.
Wszystko obserwowała.
Szybko! Wyjdź z tego domu.
Idź! No już!
Ko Mun-yeong.
Nigdy nie zostawię cię tutaj samej.
Obiecałem, że będę cię chronił.
Nie możesz mnie ochronić.
Chroń swojego brata. Proszę!
Odejdź! Proszę!
Wyjdź!
Proszę, uciekaj…
Jak to możliwe…
Proszę, błagam cię.
Proszę.
Hej, to ja. Twój brat.
Z Mun-yeong w porządku?
Nadal jest na ciebie bardzo zła?
Pogodziliście się już?
Mun-yeong
źle się czuje.
Źle się czuje?
Co z nią? Jest chora?
Gdy coś cię boli, to płaczesz.
Ale gdy boli cię serce, to skomlesz przez sen jak pies.
Skomle jak pies?
Tak.
Słyszę to skomlenie.
O nie. Co zrobimy?
Nie zerwała się ze smyczy?
Możesz ją dla niej przeciąć.
- Sang-tae. - Tak?
Sang-tae.
Hej.
Płaczesz?
Nie.
Nic mi nie jest.
Jej też nic nie będzie.
Nie martw się.
Dostarczę…
Ja pójdę.
Mógłby pan?
Ale nie możesz, jeśli Gang-tae cię o to nie poprosi.
Właśnie. Nie musisz iść.
Pójdę z Seung-jae. Szybko wrócimy.
Muszę coś zrobić.
Nie. Muszę tam pójść.
Pani Kang, umie pani robić owsiankę?
To, co jedzą ludzie, gdy są chorzy?
Owsiankę? Po co?
- Smacznego. - Dziękujemy.
Dziękujemy.
Dzięki za kawę.
Czemu od paru dni nie widziałem pana Moona?
- Wziął sobie wolne. - Rozumiem.
Chciałem mu się pochwalić.
Rety, pani Lee A-reum jest taka ładna.
Dobrze jej w USA?
Chcę stąd szybko wyjść, żeby do niej pojechać.
Dajcie znać, gdy wróci pan Moon.
Pan Moon jest popularny wśród pacjentów.
Prawda? Ju-ri też się w nim podkochiwała.
Przepraszam. Jesteśmy z policji.
Chcemy rozmawiać z dyrektorem.
Zaprowadzę panów.
Co się dzieje? Co tu robi policja?
Są tu z powodu pani Park Ok-ran?
Sang-tae. Zwolnij.
Poczekaj. Uważaj!
Rety.
Sang-tae!
Po co zabrałeś tu Sang-tae? Będzie się martwił.
Zawsze udaję, że wierzę w twoje kłamstwa,
ale tym razem ci nie daruję.
To znaczy?
Odłóż to. Chodźmy stąd.
Duszno mi tutaj.
Mun-yeong, jesteś chora?
Nie jesteś głodna?
Przyniosłem ci owsiankę.
Nie taką sklepową.
Pani Kang zrobiła taką z warzywami.
Odejdź.
Musisz stąd iść, Sang-tae.
Zjedz owsiankę, żeby wyzdrowieć.
Mun-yeong, lubisz przepiórcze jajka.
Nakarmię cię, dobrze?
Źle się dziś czujesz.
Nakarmię cię jak małe dziecko.
Sang-tae.
Tak?
Przepraszam.
To moja wina.
Wybacz mi.
Mam ci wybaczyć?
Bardzo cię przepraszam.
Jeśli chcesz za coś przeprosić, to spójrz na mnie i to powiedz.
Nieładnie tak przepraszać z odwróconym wzrokiem.
Masz, zjadaj.
Wybacz mi.
Wybaczę ci, gdy to zjesz. Masz.
Zaczyna boleć mnie ręką, Mun-yeong. No zjadaj.
Tak! Zuch dziewczyna.
Chyba ci smakuje.
Rety, grzeczna z ciebie dziewczynka.
Może jeszcze trzy łyżki? Tylko trzy, dobrze?
Gdy się źle czujesz, musisz dobrze gryźć,
żeby wszystko strawić.
Mun-yeong, dobra z ciebie dziewczynka.
Proszę. Brawo.
Nie kłóć się z Gang-tae.
Musicie się pogodzić.
Lepiej się całować niż kłócić.
Dobrze?
Nie płacz.
Chyba bardzo źle się czujesz, Mun-yeong.
Chyba jesteś bardzo chora.
Dam ci więcej.
Przepraszam, Sang-tae.
Już dobrze. Zjadłaś,
więc ci wybaczę.
Jeszcze dwie łyżki.
Dobra dziewczynka.
Czyli ten motyl
pojawił się na muralu Sang-tae.
Ko Mun-yeong
zwariowała i wybiegła, gdy to zobaczyła.
A ty się o nią troszczysz sam,
wyglądając jak nieszczęście.
Czy ten motyl
to jej matka?
Myślałem o tym całą noc i na to wpadłem.
Chyba mam rację.
- Nie mów Sang-tae… - Jasne, że nie powiem.
Nie jestem taki głupi.
Dziękuję.
I przepraszam.
Gang-tae.
Tak?
Pogódź się z tym.
Będzie ci łatwiej.
Z czym?
Że jesteś słaby.
Że nie jesteś silny.
Jesteś słabeuszem.
Ty i ta kobieta, Ko Mun-yeong.
Słabi zawsze udają twardzieli.
Nie mogę tego znieść.
Skoro jesteś taki słaby,
nie możesz tak zostawiać słabych osób.
Musisz na nich polegać, a oni na tobie.
Dlatego słabeuszy do siebie ciągnie.
Lepiej trzymajcie się razem.
Połączcie siły i trzymajcie się razem.
Będziecie niezwyciężeni.
Pewnie znasz to powiedzenie.
„Razem jesteśmy silni,
a podzieleni jesteśmy martwi”.
Słowa prezydenta Kim Dae-junga.
Prezydenta Rhee Syng-mana.
A nie prezydenta Kim Dae-junga.
Czyżby?
Znów coś przekręciłem.
Zjadła pięć łyżek owsianki.
Nakarmiłem ją.
Dziękuję.
Jesteś najlepszy.
Mun-yeong zrobiła coś bardzo złego?
Słucham?
Ciągle mnie przepraszała.
Płakała, prosiła mnie o wybaczenie.
Powiedziałem, że jej wybaczę, jeśli zje owsiankę.
I zjadła.
Więc jej wybaczyłem.
Naprawdę?
Wybaczyłem jej.
Tak?
Swoją drogą,
ty się dobrze czujesz?
Sang-tae.
Przytul mnie.
Chodź tutaj.
I…
poklep mnie po plecach.
Dobrze.
Sang-tae.
Tak?
Boję się.
Co? Boisz się?
Bo jesteś młodszym bratem.
Będziesz nas chronił?
Jestem od was starszy, więc będę was chronił.
Jestem waszym opiekunem.
Ulżyło mi.
Dobrze, że mam takiego starszego brata.
I lepiej nie ignoruj moich telefonów, bo się wkurzę.
Dobrze, nie będę.
Zadzwoń, gdy Mun-yeong wydobrzeje.
Ma sprawdzić moją pracę domową.
- Zadzwonię. - Dobrze.
- Cześć. - Uważajcie na siebie.
Dobrze.
RĘKA, ŻABNICA
„Dawno, dawno temu
w bogatej rodzinie
urodziła się piękna dziewczynka.
Była piękna i nieskazitelna jak magnolie.
Mama bardzo ją kochała.
Przysięgła zrobić dla niej wszystko.
Obiecała, że da jej słońce i księżyc.
Gdy dziewczynka zaczęła jeść stały pokarm,
jej mama była zachwycona.
»Moje słodkie dziecko.
Dam ci do jedzenia wszystko, co chcesz.
Otwórz szeroko buzię.
O tak«.
Gdy dziewczynka zaczęła chodzić,
mama wszędzie za nią biegała.
»Moje słodkie dziecko.
Zaniosę cię.
Chodź. Wejdź mi na barana«.
Mama wychowała ją, zapewniając jej wszystko,
czego potrzebuje, i powiedziała.
»Moje kochane dziecko.
Muszę odpocząć.
Czy możesz
dać mi jeść?«.
Dziewczynka powiedziała.
»Mamo, nie mam rąk.
Nigdy ich nie używałam,
więc znikły«.
»To moje kochane dziecko,
weźmiesz mnie na barana?
Bolą mnie nogi«.
Dziewczynka powiedziała.
»Mamo, nie mam stóp.
Nosiłaś mnie na swoich plecach,
więc nigdy nie chodziłam po ziemi.
Ale za to mam dużą buzię«.
Otworzyła ogromną buzię.
Mama krzyknęła ze złości.
»Nie jesteś idealnym dzieckiem.
Jesteś bezużyteczna jak żabnica.
Możesz tylko jeść, co ci podam.
Sama nic nie zrobisz. Jesteś porażką«.
Potem mama wrzuciła córkę do morza.
Od tamtej pory rybacy słyszą
płacz dziecka w mroczne, wietrzne dni.
»Mamo.
Mamo.
Co zrobiłam źle?
Proszę.
Przyjdź po mnie.
Proszę.
Wróć
i mnie zabierz«”.
Ta książka była twoją jedyną porażką,
ale z twoich wszystkich to moja ulubiona.
Jesteś pisarką, więc też o tym wiesz.
Wszystkich porażek
trzeba się pozbyć.
TAJEMNICZY KRYMINAŁ MORDERCA CZAROWNICY Z ZACHODU
ZAMACHOWIEC–SAMOBÓJCA
Kopę lat.
Jestem ci dłużna.
Chciałabym ci się zrewanżować.
Będziesz miał o czym pisać. Za długo to trwało.
Panie Lee!
Mamy wielki problem!
Panie Lee!
Lee Sang-in!
Sang-in!
Hej, Mun-yeong.
O co chodzi?
Co?
NIEDŁUGO PREMIERA KSIĄŻKI MORDERCA CZAROWNICY Z ZACHODU
Cholera. O co chodzi?
SANGSANGESANG WYDA MORDERCĘ CZAROWNICY Z ZACHODU
Co zrobimy, panie Lee?
Wszyscy dzwonią i pytają,
czy wydamy tę książkę.
Kto pierwszy o tym napisał?
Gazeta, w której pracuje Zamachowiec-samobójca.
Zamachowiec-samobójca?
Krytyk, którego Mun-yeong zepchnęła ze schodów?
Odbieraj telefony.
Mów, że to prawda.
Oszalał pan?
Pójdziemy do więzienia za takie kłamstwo.
Ciężko będzie to odkręcić.
Zajmę się wszystkim. Rób, co każę.
Idę do Mun-yeong.
Cholera. To szaleństwo, Mun-yeong!
Chodź do mnie.
Mamo.
SANGSANGESANG WYDA MORDERCĘ CZAROWNICY Z ZACHODU
PAN LEE
Halo.
Czytałem artykuł.
Rety.
Halo?
Dzień dobry!
Jak się masz?
Całkiem nieźle.
Pięknie wyglądasz, pani Park.
Wyglądasz jak inna osoba.
Naprawdę?
Pewnie mnie nie poznałeś.
To prawda.
Prawda. Dziś jestem inną osobą.
MÓJ BRAT.
SANG-TAE
Ale dlaczego?
Co to za dziwny artykuł? O czym ty myślałaś?
Po co robić problemy?
Wiesz,
że nie umiem cierpliwie czekać.
Wiem,
jak sprowokować mamę,
żeby tutaj przyszła.
Mun-yeong, proszę.
Gang-tae
nie złapie motyla,
bo jest
tchórzem.
Ja muszę to zrobić.
Tak, masz rację.
Do Hui-jae się do mnie odezwała.
- Kazała przynieść manuskrypt. - Gdzie?
Sam się z nią spotkam. Zostań tu…
Nie, o mnie jej chodzi.
Gdzie się z nią spotkasz?
- Mun-yeong. - Gdzie się z nią spotkasz?
Sang-tae!
SANG-TAE
- Sang-tae, gdzie… - Pan Moon.
Zawsze szukasz swojego brata.
Sang-tae.
Sang-tae!
Jeśli coś mu zrobisz,
to ci nie wybaczę.
Tylko ci, co zrobili coś złego, szukają wybaczenia.
Ja nie zrobiłam.
Gdzie się spotkamy?
W przeklętym zamku.
Poradzisz sobie sam?
Tak.
Zabierz Mun-yeong
daleko stąd.
Tak daleko, jak możesz.
Gdzie się z nią spotkasz?
Co?
Już prawie jesteśmy.
Gdzie się z nią spotkasz?
Zatrzymaj auto.
Zatrzymaj je, mówię! No już!
Ko Mun-yeong, posłuchaj mnie.
Nie możesz tam iść.
- Zatrzymaj auto. No już! - Mun-yeong.
Gang-tae jest tam sam.
Jest tam sam!
- Zatrzymaj się, już. - Nie rób tego.
- Stój. - Mun-yeong.
Stój! No już!
Mun-yeong!
Ko Mun-yeong!
Sang-tae.
Sang-tae!
Sang-tae.
Przestań udawać.
Przestań udawać, że to nie boli.
Będziesz udawał
też przede mną. Nie tylko Sang-tae.
Czemu wszyscy
są dla mnie mili?
Pomyślmy o tym jak o koszmarze.
Dam radę.
Czy twoja córka…
to dzieło sztuki?
Przez ciebie się mnie nie słucha!
Zapomnij.
To twoje chore zakończenie
nigdy się nie spełni.
Napisy: Kamila Krupiński