‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪โกมุนยอง
‪ปล่อย
‪ขอร้องล่ะ ฟังฉันก่อน…
‪มันมีปีกสามคู่
‪ผีเสื้อกลายพันธุ์นั่น
‪มีเพียงหนึ่งเดียว
‪เป็นเข็มกลัดที่แม่ฉันออกแบบ ‪แล้วสั่งทำเอง
‪แล้วทำไมผีเสื้อนั่น
‪ถึงได้ไปอยู่บนภาพฝาผนังของพี่
‪ไม่
‪ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ
‪งั้นตอนที่ฉันถาม ‪ก็น่าจะบอกว่าไม่ใช่สิ
‪ฉันไม่หนีไปไหนหรอก
‪เพราะงั้นไม่ต้องตามมาแล้ว
‪ฉันต้องการเวลาคิดอะไรคนเดียว
‪ไว้ค่อยคุยกัน
‪ท่านประธาน
‪ช่วยไปดูมุนยองหน่อยได้ไหมครับ
‪รายละเอียด ‪เดี๋ยวผมเล่าให้ฟังตอนเจอกัน
‪รบกวนด้วยนะครับ
‪ครับ
‪นี่
‪เขาเข้าไปอยู่ใต้ซิงก์ ‪ไม่ยอมออกมาอีกแล้ว
‪เป็นอะไรไปอีกน่ะ
‪แม่ แม่ผีเสื้อ
‪กับลูกทำไมไปอยู่ตรงนั้น
‪ทำไมถึงไปอยู่ในรูปฉัน
‪ใครวาดน่ะ ใครทำ
‪ไม่ได้นะ ไม่ได้ๆ
‪พี่ครับ
‪ออกมานี่มา นะ
‪ผีเสื้อที่ฆ่าแม่ มันตามมาแล้ว
‪มันๆ มันมาตามล่าฉันแล้ว
‪ตามมาถึงนี่เลย ทำยังไงดี
‪ผีเสื้อนั่น
‪ไม่ใช่ผีเสื้อแม่ลูกนะ
‪แต่เป็นผีเสื้อกลายพันธุ์ ‪ที่มีปีกสามคู่ต่างหาก
‪กลายพันธุ์เหรอ
‪ไม่ใช่ผีเสื้อที่ฉันเคยเห็นเหรอ
‪อือ
‪เป็นผีเสื้อกลายพันธุ์ก็จริง ‪แต่พบเห็นได้ทั่วไปนะ
‪ผมเห็นที่สวนดอกไม้สองสามครั้งแล้ว
‪ฉันไม่เห็นเคยเจอเลย
‪พี่กลัวเลยไม่ได้มองให้ดีไง
‪เพราะเป็นผีเสื้อที่แปลกและพิเศษมาก
‪คงมีคนมาวาดบนภาพฝาผนังแทนพี่
‪แล้วทำไม ทำไมถึงมา ‪ขีดเขียนบนภาพของคนอื่นล่ะ
‪ไม่มีมารยาทเอาซะเลย
‪นั่นน่ะสิ
‪ผมจะจับตัวให้ได้แล้วดุให้หนักเลย
‪รีบออกมาเร็ว
‪เป็นคนละตัวกันเหรอ
‪พี่
‪สัญญากับผมแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ต่อให้ผีเสื้อปรากฏตัว
‪ก็จะไม่หนีเด็ดขาด
‪อือ สัญญาไว้แล้ว สัญญา
‪สัญญาไม่ใช่ทิชชู ‪ที่สั่งขี้มูกใส่แล้วทิ้ง
‪ฉันไม่หนีหรอก
‪แต่ว่าพอเห็นผีเสื้อแล้วปวดหัวทุกที
‪ถ้าอยู่ข้างๆ คอยช่วยหน่อย ‪ฉันเอาชนะมันได้แน่
‪อือ
‪พี่ผมเท่จัง
‪มุนซังแท
‪เพราะเธอ ‪น้องเลยไม่ได้ทำงานทำการเนี่ย
‪นี่ก็เตรียมข้าวเที่ยงไม่ได้ด้วย
‪ลำบากคนอื่นไปหมด
‪ครับ ขอ ขอโทษครับ
‪เอ่อ วันนี้ฝากพี่หน่อยนะครับ
‪แค่ขอโทษไม่พอหรอก
‪วันนี้เธอมาอยู่ข้างๆ ‪คอยเป็นผู้ช่วยในครัวป้าเลย
‪เอ้านี่
‪จะให้เงินค่าแรงไหมครับ ค่าพาร์ตไทม์
‪ทำได้เท่าไรก็ให้เท่านั้นแหละ
‪เท่าไรเท่านั้นอีกแล้วเหรอ
‪นี่ ต้องถอดนี่ก่อนค่อยใส่สิ ‪อันนี้น่ะ
‪- ตายจริง ต้องถอดก่อนสิเนอะ ‪- ตายๆ
‪แย่เลย
‪- งั้นเราลบดีไหม ‪- เอาสิ
‪มาทำอะไรกันตรงนี้
‪รูปนี้น่ะ ซังแทบอกว่าเขาไม่ได้วาด
‪เขาตะโกนโวยวายบอกให้ลบ ‪พวกเราเลยว่าจะลบให้ครับ
‪อ๋อๆ ลบให้หน่อยก็ดีนะ
‪(บทที่ 14 มือ ปลาแองเกลอร์)
‪(ห้องผู้อำนวยการ)
‪อือ ผมเห็นผีเสื้อแล้ว
‪ดูเหมือนคงมีใครมือบอนมาแกล้ง ‪ตอนที่ผมไปทำงานต่างจังหวัด
‪มาเช็กดูก่อนเถอะ
‪ทำไม หัวหน้าพยาบาล ทำไมมาอยู่นี่ได้
‪ถ้าพอมีเวลาลองอ่านนิทาน ‪ของนักเขียนโกมุนยองดูสิครับ
‪ไม่ล่ะ ฉันไม่ใช่สายนั้น
‪ฉันชอบเรื่องรักตบจูบ ‪ไม่ก็สยองขวัญไปเลย
‪เขาชอบแม่ไหม แม่ดูลี่น่ะ
‪ฉันให้คุณพี่ชายเป็นของขวัญ
‪ช่วงนี้เขาสนิทกับฉันมากแล้วไง
‪ไปตั้งแคมป์ด้วยกันสามคนมาเหรอ
‪เด็กคนนั้น
‪ถึงจะเจอเรื่องแบบนั้น ‪แต่นักเขียนโก…
‪เติบโตมาอย่างดีมากเลยนะ
‪ไปไหนแล้ว ‪ฉันจำได้ว่ามันอยู่ตรงนี้นะ
‪มันหายไปไหน
‪เคยอยู่ตรงนี้แน่ๆ
‪มันเคยอยู่ตรงนี้
‪ตายซะ
‪ตายซะ สัตว์ประหลาด
‪แกก็…
‪จะกลายเป็นแบบแม่แก
‪แม่ของพวกเรา
‪ถูกฆ่า
‪ผีเสื้อนั่น…
‪ผีเสื้อนั่นฆ่าแม่ของพวกเรา
‪รักนะ ลูกสาวแม่
‪ลูกก็คือแม่
‪ขอโทษจริงๆ นะ
‪ผมไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเลย ‪ขอโทษจริงๆ
‪ทั้งที่มาอยู่ต่อหน้าขนาดนี้
‪แต่ผมกลับไม่รู้
‪ผมฝากพี่ไว้กับผู้หญิงคนนั้น
‪แล้วยังขอบคุณเธอด้วย
‪ทั้งหมดเป็นความผิดผมเอง ‪อย่าโทษตัวเองเลย
‪ตอนนี้เราก็รู้ตัวตนโดฮีแจแล้ว
‪อย่างแรกเลย ‪ต้องหาตัวเธอให้เจอโดยเร็วที่สุด
‪เดี๋ยวผมจะฝากเรื่องให้ตำรวจสืบสวน
‪ช่วงนี้คุณไม่ต้องมา ‪โรงพยาบาลสักพักแล้วกัน
‪คอยอยู่ข้างพี่กับนักเขียนโกไว้
‪แต่ว่าที่นี่มีกล้องวงจรปิด ‪รักษาความปลอดภัยอยู่ทุกแห่ง
‪ทำไมถึงอดทนอยู่มาได้ตั้งนานนะ
‪สนุกมากเลยนะ
‪คุณโกแดฮวาน
‪ผม…
‪ตอนนี้
‪ไม่เสียใจอะไรแล้ว
‪ไม่เสียใจเหรอ
‪ไหนบอกว่ารักไง
‪ถ้ารักก็ไม่ควรพูดแบบนี้สิ
‪ไหนจะฆ่าคนที่คุณรักอีก
‪ไม่เสียใจไม่ได้หรอกนะ ที่รัก
‪ไม่มีอะไรจะพูดกับฉันหน่อยเหรอ
‪ยี่สิบปีเลยนะ
‪ฉันรอมาตั้ง 20 ปี
‪น่าเสียดายจัง
‪ทำไมฉันถึงปล่อยให้คุณ
‪มีชีวิตมาถึงตอนนี้รู้ไหม
‪เพราะการได้มองดูคุณ ‪เจ็บปวดทุกข์ทรมานนานๆ
‪และตายอย่างน่าเวทนา…
‪มันสนุกมากเลยน่ะสิ
‪ฉันลำบากมากเลยนะรู้ไหม
‪มีกล้องวงจรปิดอยู่ทุกแห่ง
‪โอจีวังจอมเจ้าเล่ห์นั่น ‪ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
‪เพราะงั้น
‪หวาดเสียวมากเลยล่ะ
‪ไม่ได้นะ
‪ไม่ได้…
‪อย่าทำอะไร
‪มุนยองลูกเรา
‪ลูกสาวแสนสวยของเราน่ะเหรอ
‪โตมาอย่างดีเลยล่ะ
‪คุณไม่รู้หรอก
‪ที่ผ่านมาฉันคอยอยู่เคียงข้าง ‪ดูแลเอาใจใส่ขนาดไหน
‪บอกว่าอยากตายใช่ไหมคะ
‪ถ้างั้น ฉันจะช่วยเอง
‪แก ไอ้สารเลว ฉันจะฆ่าให้หมดเลย
‪ปล่อย
‪พิสูจน์ด้วยตัวเองสิ
‪ว่าคุณไม่ใช่คนขี้ขลาด
‪ฉันลำบากลำบน ‪เลี้ยงจนสมบูรณ์แบบขนาดนั้น
‪แต่ช่วงนี้
‪ไม่ได้ดั่งใจฉันเลย
‪ถ้าอยากให้ลูกเชื่อฟังพ่อแม่ ‪ต้องทำยังไงรู้ไหม
‪ตอนที่ลูกมีความสุขที่สุด
‪ต้องพรากความสุขนั้นไป ‪ถึงจะเชื่อฟังอย่างดีไง
‪ไม่ได้นะ อย่า…
‪ตายดีๆ ล่ะ
‪ไม่…
‪มุนยอง…
‪มุนยอง
‪- ทำไม มีอะไร ‪- หือ
‪ฉันสงสัยว่าเธอสบายดีไหมน่ะ
‪ก็ไม่เคยจะดีอยู่แล้ว
‪นี่รีบมาหาเพื่อมาถามเรื่องนี้เหรอ
‪เปล่าหรอก ไม่ใช่อย่างนั้น
‪ฉันจะมาเช็กว่าทำงานถึงไหนแล้วด้วย
‪ก็มาดูหลายๆ อย่างน่ะ
‪เมื่อเช้าฉันส่งต้นฉบับ ‪ไปทางอีเมลแล้วนะ
‪อ๋อ อย่างนั้นเหรอ
‪ว้าว ร่างเสร็จแล้วสินะ ‪สมเป็นเธอจริงๆ
‪นักเขียนโกของเรา ‪พอมีไฟนี่ทำงานไวเว่อร์
‪เป็นยังไง สนุกไหม
‪สุดยอดเลยหรือเปล่า
‪สุดยอดตลอดอยู่แล้วนี่
‪อือ จริงด้วย
‪กลับไปเถอะ
‪ฉันอยู่โยงทั้งคืนกว่าจะเสร็จ ‪เหนื่อยแล้ว จะนอน
‪อ๋อ ได้ เหนื่อยแย่เลยนะ
‪หลับฝันดีล่ะ ฉันไปแล้ว
‪ครับ
‪เฮ้อ
‪ไม่โอเคอย่างแรงเลย แย่สุดๆ
‪แต่ก่อนเธอไม่เคยมองผม ‪แล้วยิ้มให้เลยสักครั้ง
‪สังหรณ์ใจไม่ดีเลย
‪ผมจะรออยู่ที่นี่ไม่ไปไหน
‪มาถึงแล้วเล่าให้ฟังที ‪ว่ามันเรื่องอะไรกัน
‪ได้ครับ
‪เดี๋ยวผมไปที่นั่น
‪คังแท
‪ฉันได้เงินค่าทำงานพาร์ตไทม์ ‪มาสามหมื่นวอนล่ะ
‪ไม่ใช่ นี่ของกินเล่น
‪เอ้านี่ เงินค่าขนม ของนายหมื่นวอน
‪อันนี้ของมุนยอง หมื่นวอน
‪นี่ของฉัน
‪ไม่ต้องหรอก พี่เอาไปใช้ทั้งหมดเถอะ
‪ไม่อยากได้ค่าขนมเหรอ
‪พี่ เดี๋ยวผมขับรถไปส่ง
‪พี่ไปอยู่ที่ห้องดาดฟ้าสักพักได้ไหม
‪ฉัน ฉันคนเดียวเหรอ ทำไมล่ะ
‪พวกนายสองคนทะเลาะกันเหรอ
‪ทะเลาะกับมุนยองอีกแล้วใช่ไหม
‪อือ
‪ผมทำผิดไป
‪เธอโมโหมากเลยล่ะ
‪ผมต้องไปง้อเธอทั้งวัน
‪พี่ พี่บอกแล้วใช่ไหม ‪ว่าอย่าทะเลาะกัน
‪บอกแล้วใช่ไหมว่าจุ๊บกัน ‪ดีกว่าทะเลาะ บอกหรือไม่ได้บอก
‪พอคืนดีกันแล้ว ผมจะโทรหานะ
‪รีบไปกันเถอะ
‪ต้องพูดว่า "ผิดไปแล้ว" ด้วยนะ ‪ยังไงก็ต้องพูดให้ได้ หือ
‪พูดอย่างอ่อนน้อม สุภาพเรียบร้อย
‪พูดอย่างอ่อนน้อม ‪น่าจะโกรธน้อยลง เนอะ
‪อือ
‪(เคาน์เตอร์พยาบาล ชั้นหนึ่ง)
‪ใครเป็นคนวาดผีเสื้อบนผนังนะ
‪ผู้ดูแลโอ
‪หัวหน้าพยาบาล ‪ลาพักร้อนถึงเมื่อไหร่เหรอ
‪ไม่มาอีกตลอดกาลได้จะดีมากครับ
‪ลาแค่ห้าวันเองค่ะ
‪คนไข้โกแดฮวานจากไปแบบนั้น
‪คงหมดไฟทำงานมั้งคะ
‪ไม่รู้สินะ
‪เฮ้อ แปลกจัง
‪(บันไดล็อบบี้ ชั้นหนึ่ง)
‪ทำไมไม่มีวิดีโอที่บันทึกภาพ ‪ตรงบันไดฝั่งล็อบบี้นะ
‪อ๋อ ไฟล์นั้นจะเอาส่งให้ที่อื่น ‪ก็เลยบันทึกแยกไว้น่ะ
‪- จะส่งไปที่ไหนเหรอคะ ‪- มีแล้วกัน
‪พยาบาลนัม ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม
‪ค่ะ
‪เตรียมหนังสือลาออกเหรอคะ
‪ทำไมคะ หัวหน้าพยาบาล ‪ไม่สบายตรงไหนเหรอคะ
‪เพราะอะไร เดี๋ยวก็รู้เองล่ะ
‪ถึงจะลำบากหน่อย
‪แต่งานส่วนพยาบาล ‪ฝากพยาบาลนัมที่ทำงานมานานสุด
‪ช่วยดูแลให้สักระยะนะ
‪คอยดูแลอย่าให้พวกคนไข้ ‪แตกตื่นเรื่องนี้กันด้วย
‪ค่ะ ได้เลยค่ะ
‪เฮ้อ
‪ถ้างั้นก็ตั้งใจทำงานนะ
‪เอ่อ ผอ.คะ
‪อะไรเหรอ
‪ถ้าหากมีเรื่องไม่สบายใจ
‪ไปดื่มเหล้ากับคุณแม่ฉัน ‪เหมือนสมัยก่อนก็ได้นะคะ
‪อย่าเก็บไปคิดคนเดียวเลยค่ะ
‪เดี๋ยวพอว่างงานเมื่อไหร่
‪จะไปดื่มให้เต็มที่เลย
‪"ว่างงาน" เหรอ
‪หรือว่าจะลาออก
‪เหลือเชื่อจริงๆ
‪จะเป็นคู่เวรคู่กรรม ‪ชะตากรรมเลวร้ายไปไหนเนี่ย
‪เราชะตากรรมเลวร้ายเหรอครับ
‪ถ้าไม่ใช่ชะตากรรมเลวร้าย ‪แล้วจะเรียกว่าอะไร
‪อย่าบอกนะว่าทั้งที่รู้เรื่อง ‪หนักหนาสาหัสทุกอย่างนี่
‪แล้วยังจะปกป้องมุนยอง ‪และก้าวไปด้วยกันอีก
‪ครับ
‪มุนยองน่ะ
‪สำหรับผมก็เป็นแค่โกมุนยอง
‪ไม่ใช่ลูกสาวของโดฮีแจ
‪นักเขียนโดฮีแจ
‪เธอเกิดในตระกูลแพทย์ ‪ตระกูลใหญ่เชียวล่ะ
‪แต่ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไร
‪ถึงลาออกกลางคันตอนเรียนแพทย์ปีสาม
‪จากนั้นเธอก็มาจับปากกาแทนมีดผ่าตัด
‪แล้วพอแต่งงาน เธอก็ตัด ‪ความสัมพันธ์กับครอบครัวตัวเอง
‪และเอาแต่เก็บตัวอยู่ในปราสาทนี่ ‪เพื่อเขียนนิยาย
‪เฮ้อ ผมเกาะติด ‪อยู่กับมุนยองมาเป็นสิบปี
‪แต่สิ่งที่รู้ก็มีแค่นี้แหละ
‪เด็กน้อย ‪เจอเรื่องน่ากลัวแบบนั้นมาแท้ๆ
‪แต่พวกสำนักพิมพ์ ‪กลับปรี่เข้าหาทั้งวี่ทั้งวัน
‪มารังควานมุนยอง
‪ขอให้ส่งต้นฉบับ ‪"การสังหารของแม่มดตะวันตก" ฉบับจบ
‪ที่แม่เขียนเป็นชิ้นสุดท้ายให้พวกเขา
‪เจ้าพวกแมลงวันหัวเขียว
‪ถ้างั้น หนังสือเล่มสุดท้าย…
‪อย่างที่รู้ ‪คงไม่มีทางได้ตีพิมพ์ในโลกใบนี้
‪เพราะต้นฉบับเล่มสุดท้ายก็หายไปด้วย
‪โกมุนยอง
‪แม่ฉัน
‪ฆ่าแม่นาย
‪จริงๆ เหรอ
‪ผีเสื้อที่ทำให้พี่นาย ‪ทุกข์ทรมานมาทั้งชีวิต
‪ที่ทำให้ชีวิตนายเฮงซวยแบบนี้
‪คือแม่ของฉันจริงๆ เหรอ
‪ไม่ใช่ใช่ไหม
‪ฉันเข้าใจผิดไปเองใช่ไหม
‪เป็นไปไม่ได้หรอก
‪นายรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪ไม่นานมานี้
‪โกมุนยอง
‪ฟังให้ดีนะ
‪เธอกับแม่ไม่เหมือนกัน
‪ต่อให้ฉันต้องตาย
‪ก็จะไม่จากเธอไปไหน
‪สำหรับฉันแล้ว
‪เธอเป็นแค่โกมุนยองที่ฉันชอบ
‪มาตั้งแต่เด็กเท่านั้น
‪คนเสแสร้ง
‪ให้ตายสิ เจ้าจิ้งจอกขาวนี่ ‪ไม่รับโทรศัพท์ฉันอีกแล้ว
‪คุณแจซู มากินรามยอน รามยอน
‪พี่
‪เพราะโกมุนยองโมโหคังแท
‪เลยให้พี่มาหลบอยู่ที่นี่ ‪พักหนึ่งจริงๆ เหรอ
‪ยังไงผมก็ได้กลิ่นตุๆ ว่าโกหกนะ
‪ไข่ลวกของคุณ ไข่ต้มของผม
‪ไม่ว่าผมจะคิดยังไง ตอนที่พี่ไม่อยู่
‪พวกนั้นคงตั้งใจจะจู๋จี๋เล่นผีผ้าห่ม
‪ปลดปล่อยกันเต็มที่ ‪สองต่อสองหรือเปล่า หือ ว่าไง
‪คุณแจซู
‪ใช่ไหม แบบนั้นแหงเลยใช่ไหม
‪หน้าตาดูเศร้า สีหน้าเศร้าสร้อย
‪หา
‪ใบหน้าของมุนยอง
‪สีหน้า…
‪หวาดกลัว
‪เศร้าสร้อย
‪ทำไมถึงเป็นแบบนั้นนะ
‪ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้นนะ
‪หือ ลมอะไรหอบมา
‪จูรีบอกให้มาดูหน่อย
‪แกว่าดูคุณลุง ‪สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
‪โอ๊ย
‪สมกับที่กินนอนอยู่แผนกจิตเวชมา ‪ไม่เสียเปล่าเลยนะ
‪ทำไม คิดจะลาออกจริงๆ เหรอ
‪ก็อยากออกด้วย ‪แล้วก็รู้สึกเหมือนคงถูกให้ออก
‪พอโดนคนที่เชื่อใจสุดๆ หักหลังแล้ว
‪ก็ก้าวไม่ออกเลยสักก้าว
‪บอกว่าเดินไม่ไหวอยู่ทุกวัน ‪แต่ก็เห็นเดินเหินเก่งจะตาย
‪อยู่ๆ เป็นอะไรเนี่ย
‪สงสัยฉันจะอวดเก่งมากไปหน่อย
‪ทั้งนักเขียนโก ทั้งซังแท
‪ฉันใช้ที่นี่เหมือนใบสั่งยา
‪คิดว่าให้มาอยู่ร่วมกัน จะได้ดีขึ้น
‪ดันกลายเป็นทำร้ายพวกเขาไปซะนี่
‪ทำยังไงดีล่ะ ซุนด็อก
‪ฉันรู้สึกผิดต่อพวกเด็กๆ ‪ที่น่าสงสารเหลือเกิน
‪เฮ้อ ฉันนี่มันแก่กะโหลกกะลาจริงๆ
‪ใช่ว่าเป็นผู้ใหญ่ ‪แล้วจะรู้คำตอบทุกเรื่องนี่
‪ก็ต้องใช้ชีวิตลองผิดลองถูก ‪ไปจนกว่าจะตายนั่นแหละ
‪หมอต้องช่วยคนไข้ได้ทุกครั้งหรือไง
‪เป็นพระเยซูเหรอ
‪"ไม่ไหวบ้างก็ไม่เป็นไรหรอก"
‪ก็เขียนอยู่ตรงนั้นนี่
‪ซุนด็อก
‪เธอมาเป็นผอ.คนต่อไปไหม
‪ให้ตายสิ ตาบ้านี่
‪- กลับมาแล้วครับ ‪- อือๆ มาเร็วเข้า
‪วันนี้ว่าจะปั้นข้าวปั้นง่ายๆ กินกัน
‪ว้าว ข้าวปั้นก็ดีสิครับ
‪ว่าแต่จะปั้นไปแจกที่ไหนเหรอครับ
‪ทำไมเยอะขนาดนี้
‪ปั้นไว้แบบนี้แล้วเอาไป ‪แช่ช่องฟรีซให้แข็งไว้
‪มื้อไหนที่ขี้เกียจก็แค่เอาออกมา
‪อุ่นไมโครเวฟกินทีละลูกได้เลย
‪เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะห่อนี่ไปให้ ‪นักเขียนโกมุนยองค่ะ
‪ฮะ เธอจะไปที่นั่นทำไม
‪ก็เห็นว่าซังแท ‪จะมาอยู่ที่ห้องบนดาดฟ้าสักพัก
‪แค่นั้นก็ชัดแล้วไม่ใช่หรือไง
‪แปลว่าต้องมีเรื่องอะไร ‪ระหว่างคังแทกับมุนยองแน่ๆ
‪คิดว่าเวลาเป็นแบบนั้น ‪จะหาข้าวหาปลากินกันครบมื้อเหรอ
‪ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪แต่เวลาที่มีเรื่องลำบากใจ
‪กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ‪ไม่ใช่ด้วยจิตใจ
‪คุณแม่ครับ…
‪ผมนับถือแล้วก็รักคุณแม่มากเลยครับ
‪หือ เป็นอะไรเนี่ย
‪จะกินหรือจะร้องไห้
‪หรือจะสารภาพรัก เลือกสักอย่าง
‪อร่อยจัง
‪นี่ค่ะ
‪กินอิ่มแล้ว ‪ฉันขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมคะ
‪อ๋อ ครับ
‪ผมเข้าไปได้ไหมครับ
‪ค่ะ
‪เชิญนั่งค่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪โอ๊ย ตื่นเต้นอะไรก็ไม่รู้
‪เชิญครับ
‪จะคุยเรื่องอะไรเหรอครับ
‪คือ จะไม่เป็นไรจริงๆ เหรอคะ
‪หือ อะไรเหรอครับ
‪แบบว่า เมื่อเช้ามาโรงพยาบาล
‪แล้วอยู่ๆ ก็กลับไปซะเฉยๆ ‪มันแปลกๆ นะ
‪โทรไปเท่าไรก็ไม่ยอมรับค่ะ
‪ฉันเป็นห่วงมากเลย
‪ทราบไหมคะว่ามีเรื่องอะไร
‪ไม่ใช่เรื่องที่คุณจูรี ‪ต้องเป็นห่วงหรอกครับ
‪ฉันจะไม่ห่วงได้ยังไงคะ
‪คุณจูรี
‪พอสักทีเถอะครับ
‪- คะ ‪- คุณจะพูดถึง
‪แต่มุนคังแทๆ ไปถึงเมื่อไหร่กันครับ
‪ผมเข้าใจนะครับ
‪ผมเองเวลานึกถึงเขาทีไรก็เป็นห่วง
‪ก็ปวดใจเหมือนกันแหละครับ
‪ไม่ใช่ค่ะ
‪มุนยองต่างหากค่ะ
‪ฉันเอาแต่เป็นห่วง ‪ว่าเธอไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหม
‪ผมชอบคุณมากเลยครับ
‪ค่ะ ที่จริงฉัน…
‪ก็ชอบค่ะ
‪มุนยองน่ะ
‪ตายแล้ว ดีจังเลยครับ
‪มิตรภาพของพวกคุณนี่ช่าง…
‪โอ๊ย ที่กินไปเมื่อกี้ ‪ทำท้องไส้ปั่นป่วน
‪ผมขอตัวก่อนนะครับ
‪พักผ่อนเถอะครับ
‪มีเรื่องอะไรหรือเปล่า
‪ถ้าเบื่อก็โทรมานะ
‪(จูรี)
‪ฉันก็ทุกข์ใจเหมือนกัน
‪เหมือนกับเธอ
‪เอาแต่ปฏิเสธเพราะไม่อยากจะเชื่อ
‪"ทำไมเรื่องแบบนี้
‪ถึงได้เกิดขึ้นแต่กับฉัน"
‪ถึงฉันจะแค้นจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
‪แต่ว่า…
‪มันก็ไม่สำคัญอะไรเลย
‪แค่เธอ
‪มองมาและยิ้มให้ฉัน
‪ฉันก็ลืมทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว
‪ไม่ว่าจะผีเสื้อ
‪หรือแม่ของฉัน
‪ลืมหมดทุกอย่าง
‪เหลือแค่เราเท่านั้น
‪มุนยอง เธอน่ะ…
‪ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ
‪พวกเราทุกคน
‪ไม่ได้ทำอะไรผิดสักนิดเลย
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪นานๆ ทีไปดื่มเหล้ากันหน่อยไหม
‪ไม่ล่ะ ผมไม่ดื่มกับคนแก่
‪ดูพูดจากับพ่อสิ
‪อะไรเนี่ย อยู่ๆ เป็นอะไรของพ่อ
‪ก็แกไม่ยอมเล่นกับพ่อเลยนี่
‪สนใจคนอย่างผมตั้งแต่เมื่อไหร่
‪ตอนที่ร้องขอให้มาเล่นด้วย
‪ก็เอาแต่อยู่กับคนไข้ทุกวี่ทุกวัน
‪พ่อมันพวกเส้นผมบังภูเขา ‪มาแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่
‪ยกโทษให้หน่อยน่า
‪ดื่มอะไรล่ะ โซจูหรือเบียร์
‪มักก็อลลี
‪ก็แล้วแต่เลย
‪ชายง
‪พ่อขอโทษนะ
‪ฉันมีเรื่อง
‪อยากจะบอกกับเธอ
‪ฉันมีเรื่อง
‪อยากจะบอกในคืนนี้
‪ฉันจะมอบ
‪ทุกสิ่งทุกอย่างให้เธอ
‪ฉันจะมอบความรัก
‪ที่อัดแน่นล้นใจ
‪ถ้าเพื่อเธอแล้วล่ะก็
‪ไม่มีอะไรที่ฉันทำไม่ได้
‪ฉันจะเก็บเหล่าดวงดาวมา
‪ใส่ฝ่ามือทั้งสองของเธอ
‪ฉันมีบางสิ่ง
‪อยากจะมอบให้เธอ
‪ฉันมีบางสิ่ง
‪อยากจะมอบให้ในคืนนี้
‪โอ๊ย คุณแจซู
‪คุณแจซูกรนหนวกหูมากเลย
‪เฮ้อ
‪โอ๊ะ
‪ทำไมไม่โทรมานะ
‪ยังไม่คืนดีกันเหรอ
‪ต้องคืนดีกันสิ ฉันถึงจะกลับบ้านได้
‪(โกมุนยอง)
‪เลขหมายที่ท่านเรียก ‪ไม่สามารถติดต่อได้…
‪เฮ้อ ไปหาที่บ้านหน่อยดีไหมเนี่ย
‪รุ่นพี่ ฉันจะสั่งกาแฟ
‪- เอาด้วยไหมคะ ‪- อ๋อ ฉันเอาไอซ์อเมริกาโน่
‪โอ๊ะ ของผมขอลาเต้
‪ได้ค่ะ
‪ไอซ์อเมริกาโน่ ลาเต้
‪สั่งเรียบร้อย
‪ทั้งเมื่อวานและวันนี้ ‪ไม่เห็นผู้ดูแลมุนเลยนะ
‪เขาขอลาพักร้อนพักหนึ่งค่ะ
‪หือ
‪อยู่ๆ ก็ลาเหรอ
‪- อ๋อ งั้นเหรอ ‪- ว่าแต่ มีอะไรเหรอคะ
‪ไม่มีอะไรหรอก ‪พอดีเพราะเรื่องก่อนหน้านี้
‪เลยกะว่าจะซื้อของอร่อยๆ ‪เลี้ยงเขาหน่อยดีไหม
‪ถ้าเขากลับมา ‪ต้องซื้อของอร่อยๆ ให้เขานะคะ
‪เอ่อ ไม่มีคนโทรมาหาฉันใช่ไหม
‪ใครครับ
‪คุณพ่อเหรอครับ
‪อือ
‪ถ้าเขาโทรมา จะเอายังไงดีคะ
‪ถ้างั้น…
‪ให้ฉันลองคุยดูก่อนแล้วกัน
‪- ค่ะ ได้เลยค่ะ ‪- อือ
‪ตั้งใจทำงานนะ
‪เฮ้อ
‪ไม่ใช่ว่าจะยอมให้ตับ ‪อะไรแบบนั้นใช่ไหมคะ
‪ไม่รู้สินะ
‪ว่าแต่ทำไมอยู่ดีๆ ผู้ดูแลมุน ‪ถึงลาพักร้อนล่ะครับ
‪โกมุนยอง
‪เปิดประตูให้ฉันหน่อย
‪มีเรื่องแปลกๆ
‪เกิดรอบๆ ตัวพ่อเธอ
‪ฉันก็เลยได้รู้
‪ว่าแม่ของเธอ
‪ยังมีชีวิตอยู่
‪พัคอ๊กนัน
‪คนไข้คนนั้นเหรอ
‪วันนั้นนายเลย
‪รีบมาหาฉันใช่ไหม
‪ไม่ใช่
‪หัวหน้าพยาบาล
‪ของโรงพยาบาลฉัน
‪อะไรนะ
‪พัคแฮงจา
‪เมื่อวาน
‪หล่อนวาดรูปผีเสื้อบนรูปของพี่
‪แล้วก็หายตัวไป
‪เป็นไปไม่ได้
‪จะบอกว่าหล่อนเป็นแม่ฉันเหรอ
‪ต่อให้ผ่านไปเกือบ 20 ปี
‪ต่อให้ศัลยกรรมทุกอย่าง ‪ทั้งตา จมูก ปาก
‪ไม่มีทางหรอก ‪ที่ฉันจะไม่รู้ว่าหล่อนเป็นแม่
‪ขนาดพ่อของเธอ
‪และท่านผอ.
‪ที่เห็นกันมาตั้งนานขนาดนั้น
‪ยังไม่รู้เรื่องเลย
‪คุณโกมุนยอง
‪ผอ.อยากพบ ‪เพื่อให้คำปรึกษาแก่ญาติคนไข้ค่ะ
‪เป็นไปไม่ได้
‪เข็มกลัดผีเสื้อที่ห้องใต้ดินก็หายไป
‪มันเคยอยู่ที่นั่นแท้ๆ
‪แม่ต้องเคยกลับมาที่นี่แน่ๆ
‪แม่อยู่ข้างๆ พ่อ
‪และอยู่ข้างพวกเรามาตลอด
‪คอยจับตาดูทุกสิ่งทุกอย่าง
‪ไป รีบออกไปจากบ้านหลังนี้
‪ไปให้พ้นเดี๋ยวนี้
‪โกมุนยอง
‪ฉันไม่ทิ้งเธอไว้คนเดียวแล้วหนีไปแน่
‪ฉันสัญญาแล้วไงว่าจะปกป้องเธอ
‪ไม่ นายปกป้องฉันไม่ได้หรอก
‪เพราะงั้นอย่างน้อย ‪รีบไปปกป้องพี่นายซะ ขอร้องล่ะ
‪บอกให้ไปไง ได้โปรด
‪ไปซะ
‪ขอร้องล่ะ หนีไปซะ
‪เป็นไปได้ยังไง…
‪ขอล่ะ
‪ได้โปรด
‪อือ พี่เองนะ พี่เอง
‪เอ่อ มุนยองไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ยังโกรธมากเลยเหรอ
‪ยังไม่คืนดีกันอีกเหรอ
‪มุนยอง
‪ไม่ค่อยสบายน่ะ
‪ไม่สบายเหรอ
‪ไม่สบายเป็นอะไร ป่วยกายเหรอ
‪ถ้าป่วยกายก็จะน้ำตาไหล
‪แต่ถ้าป่วยใจ เวลานอนก็จะครางเป็นหมา
‪ครางเอ๋งๆ ไหม
‪อือ
‪ครางเอ๋งๆ แบบนั้นแหละ
‪ทำยังไงดีล่ะ
‪ยังไม่ได้ตัดเชือกเหรอ
‪นาย นายตัดให้ก็ได้นี่
‪- พี่ครับ ‪- หือ
‪พี่ครับ
‪นาย
‪นายร้องไห้เหรอ
‪เปล่า
‪ไม่เป็นไร
‪เดี๋ยวก็ดีขึ้น
‪ไม่ต้องเป็นห่วงนะ
‪ไปส่งอาหารๆ
‪ผมจะไปส่งอาหารเอง ผมจะไป
‪งั้นไปไหมคะ
‪ไหนว่าคังแทไม่ให้ไป ‪จนกว่าจะเรียกไม่ใช่เหรอ
‪นั่นสิ พี่จะไปด้วยทำไม
‪เดี๋ยวผมพาคุณซึงแจไป ‪แล้วจะรีบกลับมานะ
‪ฉันมีงานต้องทำนะคะ
‪ผม ผมต้องไป ผมจะไป
‪คุณป้ารู้วิธีต้มโจ๊กไหมครับ
‪โจ๊กที่เอาไว้กินตอนป่วย
‪โจ๊กเหรอ ทำไมล่ะ
‪- ดื่มให้อร่อยนะครับ ‪- ขอบคุณครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪จะดื่มให้อร่อยเลยครับ
‪ว่าแต่ช่วงนี้ทำไมไม่เห็น ‪ผู้ดูแลมุนเลยล่ะครับ
‪- พักร้อนค่ะ ‪- อ๋อ
‪ผมว่าจะอวดนี่สักหน่อย
‪ว้าว คนไข้อีอารึมสวยมากเลย
‪อยู่อเมริกาสบายดีใช่ไหมคะ
‪ผมเองก็ต้องรีบออกจากโรงพยาบาล ‪เพื่อไปเจอเธอให้ได้
‪อ้อ ถ้าผู้ดูแลมุนมา ‪เรียกผมด้วยนะครับ
‪ผู้ดูแลมุนฮอตมากในหมู่คนไข้นะเนี่ย
‪นั่นสิคะ ‪แต่ก่อนรุ่นพี่จูรีก็ชอบเขาจะตาย
‪สวัสดีครับ ตำรวจนะครับ
‪พวกเรามาหาท่านผอ.ครับ
‪เชิญตามผมมาเลยครับ ทางนี้ครับ
‪อะไรเนี่ย ตำรวจมาทำไม
‪มาเพราะเรื่อง ‪คนไข้พัคอ๊กนันหรือเปล่านะ
‪พี่ครับ ค่อยๆ เดิน
‪รอผมด้วยสิ เดี๋ยวเจ็บตัวหรอก
‪ให้ตายสิ
‪พี่ครับ
‪พาพี่มาทำไม ‪พลอยเป็นห่วงไปด้วยเปล่าๆ
‪ปกติฉันยอมให้นายหลอกมาตลอด
‪แต่คราวนี้ฉันปล่อยไปไม่ได้จริงๆ
‪อะไร
‪รีบๆ เก็บแล้วออกไปกันเถอะ
‪อยู่ในนี้อีกสักพัก ‪ฉันต้องอกแตกตายแน่
‪มุนยอง ไม่สบายมากเหรอ
‪ไม่หิวเหรอ
‪ฉันเอาโจ๊กมาให้ด้วย โจ๊ก
‪ไม่ได้ซื้อมาด้วยนะ
‪เป็นโจ๊กผักที่คุณป้าซุนด็อกต้มให้
‪ไปซะ
‪พี่ไปเถอะ
‪ต้องกินโจ๊กสิ จะได้หายไวๆ
‪มุนยองชอบไข่นกกระทาใช่ไหม
‪เดี๋ยวพี่ชายป้อนให้นะ หือ
‪วันนี้ไม่สบาย
‪งอแงให้ป้อนเหมือนเด็กก็ได้
‪พี่คะ
‪หือ
‪ขอโทษนะ
‪ฉันผิดไปแล้ว
‪ยกโทษให้ฉันด้วยนะ
‪ยกโทษเหรอ
‪ขอโทษ ขอโทษจริงๆ
‪จะขอโทษ ก็ต้องมองหน้าแล้วพูดสิ
‪ขอโทษทั้งที่ไม่มองหน้า ‪มันเสียมารยาทนะ
‪อะ อ้าม
‪ยกโทษให้ฉันด้วยนะ
‪อือ ถ้ากินนี่จะยกโทษให้นะ ‪อ้าปากเร็ว อ้าม
‪มุนยอง เมื่อยแขนแล้วนะ อา
‪ใช่แล้ว เด็กดี เก่งมากๆ เด็กดี
‪กินเก่งจัง มุนยองกินเก่งนะเนี่ย
‪โอ้โฮ เก่งมากเลย
‪เรากินอีกแค่สามคำพอไหม แค่สามคำพอนะ
‪เวลาป่วยแบบนี้ต้องเคี้ยวให้ดี
‪ไม่งั้นเดี๋ยวอาหารไม่ย่อย
‪โอ้ มุนยองเด็กดี
‪อ้าม ดีมาก
‪อย่าทะเลาะกับคังแทเลยนะ
‪คืนดีกันเถอะ
‪จุ๊บกันดีกว่าทะเลาะกันนะ หือ
‪เข้าใจไหม
‪อย่าร้องไห้ อย่าร้อง
‪มุนยองไม่สบายมากเลยสินะ
‪มุนยองไม่สบายมากแน่เลย
‪เดี๋ยวป้อนให้อีกนะ
‪พี่คะ ฉันขอโทษนะ
‪อือ เพราะเธอยอมกินแล้ว
‪เดี๋ยวฉันยกโทษให้นะ
‪เหลืออีกสองคำ อีกสองคำ
‪โอ้ เก่งจัง
‪ผีเสื้อนั่น
‪วาดอยู่บนภาพฝาผนังของพี่
‪โกมุนยอง
‪เห็นภาพนั้นแล้วสติแตกเลยหนีมา
‪ส่วนนายก็หน้าตาซังกะตาย
‪คอยดูแลอยู่เคียงข้างหล่อนคนเดียว
‪ผีเสื้อนั่น
‪คือแม่โกมุนยองเหรอ
‪ฉันครุ่นคิดอย่างหนัก ‪ด้วยสมองทึบๆ ทั้งคืน
‪ใช่สินะ
‪- ได้บอกพี่… ‪- ไม่ได้บอก เจ้าบ้า
‪ฉันไม่ได้สมองกลวงขนาดนั้น
‪ขอบใจนะ
‪ขอโทษด้วย
‪คังแท
‪หือ
‪ยอมรับซะเถอะ
‪ยอมรับแล้วจะสบายใจกว่า
‪อะไร
‪ยอมรับว่านายเป็นคนอ่อนแอ
‪นายไม่ได้เข้มแข็งเลยสักนิด
‪นายอ่อนแอมาก
‪ทั้งนายแล้วก็โกมุนยองเลย
‪คนอ่อนแอชอบแสดงออก ‪ให้ดูเข้มแข็งกว่าที่เป็นจริงๆ นี่นา
‪ทนดูไม่ได้เลย
‪เพราะนายอ่อนแอมาก
‪พอเห็นใครอ่อนแอเหมือนนาย ‪นายเลยปล่อยไปไม่ได้
‪อยากเป็นที่พักพิงและพึ่งพากันและกัน
‪ถึงได้ดึงดูดกันอย่างกับแม่เหล็กไง
‪เกาะติดกันไว้ให้แน่นเถอะ
‪เจ้าพวกปวกเปียกทั้งหลาย ‪พอรวมพลังเกาะกันไว้แน่น
‪ก็จะไม่มีใครมาโค่นล้มได้
‪มีคำที่เขาว่ากันนี่
‪"รวมกันเราอยู่
‪แยกหมู่เราตาย"
‪ที่ประธานาธิบดีคิมแดจุงกล่าวไว้
‪ประธานาธิบดีอีซึงมัน
‪ไม่ใช่ประธานาธิบดีคิมแดจุง
‪ครับ อย่างนั้นเหรอครับ
‪ผิดอีกแล้วสินะ
‪โจ๊ก กินโจ๊กไปห้าช้อน กินไปห้าช้อน
‪ฉันป้อนให้เอง
‪ขอบคุณครับ
‪พี่เยี่ยมที่สุดเลย
‪ว่าแต่ มุนยองทำผิดมากเลยเหรอ
‪หือ
‪เธอบอกว่าขอโทษ
‪เอาแต่ร้องไห้ขอให้ยกโทษให้
‪ฉันเลยบอกว่าถ้ากินโจ๊กจะยกโทษให้
‪เธอก็อ้าปาก
‪ฉันเลยยกโทษให้
‪งั้นเหรอ
‪อือ ฉันยกโทษให้แล้ว
‪ยกโทษให้แล้วเหรอ
‪ว่าแต่
‪นายก็ไม่สบายเหรอ
‪พี่ครับ
‪ช่วยกอดผมสักครั้งนะ
‪มาสิ
‪ช่วย…
‪ตบหลังผมด้วย
‪อือ
‪พี่ครับ
‪หือ
‪ผมชักกลัวขึ้นมาแล้ว
‪กลัวเหรอ หือ
‪เป็นน้องเลยกลัวสินะ เพราะเป็นน้อง
‪พี่จะปกป้องพวกเราใช่ไหม
‪อือ ฉันจะปกป้องพวกนายเอง
‪เพราะฉันเป็นพี่ ‪ของทั้งน้องชายและน้องสาว
‪ฉันเป็นผู้ปกครองไง ผู้ปกครอง
‪ดีจัง
‪ที่พี่เป็นพี่ของพวกเรา
‪ฉันโทรหาก็อย่าเมินล่ะ ‪ไม่งั้นงอนจริงๆ นะ
‪รู้แล้วน่า
‪ถ้ามุนยองดีขึ้นก็โทรมานะ
‪ฉันต้องให้ตรวจการบ้าน
‪- เดี๋ยวผมโทรไป ‪- อือ
‪- ไปนะ ‪- กลับดีๆ ล่ะ
‪อือ
‪(มือ ปลาแองเกลอร์)
‪"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
‪เด็กน้อยที่แสนงดงาม
‪เกิดในบ้านเศรษฐีแห่งหนึ่ง
‪แม่ผู้รักลูกน้อย
‪ซึ่งมีผิวขาวราวดอกแม็กโนเลีย ‪และงดงามอย่างมาก
‪ถ้าเพื่อลูกของเธอแล้ว
‪เธอสัญญาว่าจะเอาเดือนเอาตะวัน ‪มาให้ลูกให้ได้
‪พอลูกเริ่มกินข้าวได้
‪แม่ก็ดีใจแทบกระโดดโลดเต้น
‪'ลูกจ๊ะ
‪แม่จะป้อนให้หมดเลยนะ
‪อ้าปากกว้างๆ
‪ไหนอ้าปากแบบนี้ซิ'
‪พอลูกเริ่มเดินได้
‪แม่ก็วิ่งกระหืดกระหอบมาหา
‪'ลูกจ๊ะ
‪เดี๋ยวแม่ให้ขี่หลัง
‪รีบขึ้นมาขี่หลังแม่มา'
‪หลังจากทำทุกสิ่งทุกอย่าง ‪ที่จำเป็นให้ลูก
‪และเลี้ยงลูกมาอย่างสมบูรณ์แบบ ‪วันหนึ่ง แม่ก็พูดว่า
‪'ลูกรักของแม่
‪แม่คงต้องพักสักหน่อยแล้ว
‪จากนี้ไปลูก…
‪ป้อนข้าวแม่หน่อยนะ'
‪ลูกเลยบอกว่า
‪'แม่คะ หนูไม่มีมือ
‪เพราะไม่เคยใช้เลยสักครั้ง
‪มันเลยหายไปแล้ว'
‪'ถ้าอย่างนั้นลูกแม่
‪ช่วยแบกแม่หน่อยได้ไหม
‪แม่เจ็บขา'
‪ลูกเลยบอกว่า
‪'แม่คะ เท้าหนูก็ไม่มีค่ะ
‪เพราะใช้ชีวิตโดยขี่หลังแม่มาตลอด
‪เท้าหนูเลยไม่เคยแตะพื้นสักครั้ง
‪แต่ว่าปากหนูกว้างมากนะคะ'
‪เธอบอกแบบนั้นแล้วก็อ้าปากกว้าง
‪แม่โกรธจัดเลยตะโกนว่า
‪'ที่แท้ แกก็ไม่ใช่ลูก ‪ที่สมบูรณ์แบบสินะ
‪แต่เป็นปลาแองเกลอร์ที่ไร้ประโยชน์
‪เป็นความล้มเหลวโดยสิ้นเชิง
‪ทำอะไรไม่เป็นนอกจากรอกินเท่านั้น'
‪แม่เลยโยนลูกลงทะเลไกลแสนไกล
‪หลังจากวันนั้น ว่ากันว่า ‪พอวันไหนที่ลมทะเลกระโชก
‪เหล่ากะลาสี ‪จะได้ยินเสียงร้องของเด็กน้อย
‪'แม่คะ
‪แม่
‪หนูทำอะไรผิดเหรอ
‪มารับหนู
‪กลับไปที
‪มา
‪รับหนู
‪กลับไปที'"
‪ถึงแม้หนังสือเล่มนี้ ‪จะเป็นงานชิ้นเดียวที่ล้มเหลวของลูก
‪แต่เป็นเรื่องที่แม่ชอบมากที่สุดเลย
‪ลูกเองก็เป็นผู้สร้างสรรค์ผลงาน ‪น่าจะรู้ใช่ไหม
‪ผลงานที่ล้มเหลวน่ะ
‪ต้องกำจัดทิ้งซะ
‪(นิยายสืบสวนสอบสวน ‪การสังหารของแม่มดตะวันตก)
‪(หมาบ้า)
‪ไม่ได้คุยกันนานเลยนะคะ
‪หนี้ที่ฉันติดไว้คราวก่อน
‪ฉันอยากชดใช้ให้
‪ให้คุณมีเรื่องจับปากกาหน่อย ‪ไม่ได้จับมานานแล้วนี่
‪ท่านประธานคะ ท่านประธาน
‪เรื่องใหญ่แล้วค่ะ
‪ท่านประธานคะ
‪อีซังอิน
‪ซังอิน
‪โอ๊ย มุนยอง
‪อ้าว
‪อะไร
‪("การสังหารของแม่มดตะวันตก" ‪จะตีพิมพ์เร็วๆ นี้)
‪เฮ้ย นี่มันอะไรเนี่ย
‪(สำนักพิมพ์ซังซังอีซังจะตีพิมพ์ ‪"การสังหารของแม่มดตะวันตก" เล่ม 10)
‪ท่านประธาน จะเอายังไงดีคะ
‪คนโทรมาถามจากทุกสารทิศว่าเราจะ ‪ตีพิมพ์ "การสังหารของแม่มดตะวันตก"
‪เล่มสุดท้ายจริงๆ ใช่ไหม
‪ใครเป็นคนนำเสนอข่าวเป็นเจ้าแรก
‪สำนักพิมพ์ที่หมาบ้าเซ็นสัญญาด้วยค่ะ
‪หมาบ้าเหรอ ไอ้นักวิจารณ์ ‪ที่หัวแตกเพราะมุนยองน่ะนะ
‪โอเค เธอรับโทรศัพท์ก่อน
‪แล้วก็บอกว่าตามนั้นทุกอย่าง
‪ท่านประธานบ้าไปแล้วเหรอคะ
‪ถ้าโกหกแบบนั้น ‪ท่านประธานได้เข้าคุกแน่
‪เลิกทำอะไรที่รับมือไม่ไหว ‪สักทีเถอะค่ะ
‪ฉันรับผิดชอบทุกอย่างเอง ‪เธอทำตามที่สั่งเถอะ
‪ฉันจะไปหามุนยอง เดี๋ยวมา
‪เฮ้อ จะบ้าตาย มุนยอง
‪รีบมาหาหนูสิ
‪แม่
‪(สำนักพิมพ์ซังซังอีซังจะตีพิมพ์ ‪"การสังหารของแม่มดตะวันตก" เล่ม 10)
‪(ประธานอี)
‪ครับ
‪ผมเห็นข่าวแล้วครับ
‪โอ๊ะ
‪ครับ สวัสดีครับ
‪สวัสดีครับ
‪สบายดีไหมคะ
‪อ๋อ ครับ
‪วันนี้หัวหน้าพยาบาลสวยมากเลย ‪สวยมากเลยครับ
‪อย่างกับ อย่างกับคนละคนแน่ะ
‪จริงเหรอ
‪จำแทบไม่ได้เลยใช่ไหม
‪ครับ
‪ใช่แล้ว คนละคนกัน
‪(น้องชาย)
‪(พี่)
‪เธอ เธอทำไปทำไมเนี่ย
‪คิดอะไรถึงปล่อยข่าวบ้าๆ แบบนั้น
‪ก่อเรื่องวุ่นวายแบบนี้เพื่อ
‪ก็รู้นี่
‪ฉันไม่ใช่พวกชอบรออยู่เฉยๆ
‪ฉันรู้ดีว่า
‪ต้องกระตุ้นยังไง
‪แม่ถึงจะรีบมาหาฉัน
‪มุนยอง
‪คังแทน่ะ
‪จับผีเสื้อไม่ได้หรอก
‪เพราะเขา
‪เป็นคนขี้ขลาด
‪ฉันต้องเป็นคนจับเอง
‪ใช่ เธอพูดถูกแล้ว
‪นักเขียนโดฮีแจติดต่อหาฉันแล้ว
‪- บอกให้เอาต้นฉบับไปหา ‪- ที่ไหน
‪ฉันจะไปคนเดียว ‪เธออยู่ที่นี่ไม่ต้องไปไหน
‪ไม่ สิ่งที่แม่ต้องการคือตัวฉัน
‪จะไปเจอกันที่ไหน
‪- มุนยอง ‪- ฉันถามว่าที่ไหน
‪พี่ครับ
‪(พี่)
‪- พี่ ตอนนี้อยู่ไหน… ‪- อ้าว ผู้ดูแลมุน
‪ผู้ดูแลมุนเอาแต่ตามหาพี่ตลอดเลยนะ
‪พี่
‪พี่จ๊ะ พี่จ๋า
‪พี่ๆ พี่
‪พี่…
‪ถ้าแตะต้องพี่
‪ผมไม่ยกโทษให้แน่
‪มีแต่คนที่ทำผิด ‪ถึงจะร้องขอให้ยกโทษให้
‪ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย
‪จะให้ไปที่ไหน
‪ปราสาทต้องสาป
‪ไปคนเดียวจะไม่เป็นไรจริงๆ เหรอครับ
‪ครับ
‪ระหว่างนั้น
‪ช่วยพามุนยองไปให้ไกล
‪ไปให้ไกลที่สุดจากที่นี่
‪นัดกันไว้ที่ไหน
‪ฮะ
‪อีกนิดเดียวเดี๋ยวก็ถึงแล้ว
‪ฉันถามว่าที่ไหน
‪จอด
‪ฉันบอกให้จอดเดี๋ยวนี้
‪โกมุนยอง ‪คราวนี้ช่วยฟังฉันหน่อยได้ไหม
‪เธอไปที่นั่นไม่ได้เด็ดขาด
‪- จอด ฉันบอกให้จอดไง ‪- มุนยองๆ
‪คังแทตัวคนเดียวนะ
‪เขาตัวคนเดียว
‪- จอดสิ จอด ‪- นี่มุนยอง ไม่ได้นะ
‪- ฉันบอกให้จอดไง ‪- มุนยองๆ
‪จอด จอดสิ
‪มุนยอง
‪โกมุนยอง
‪พี่
‪พี่ครับ พี่
‪พี่
‪เลิกเล่นละครได้แล้ว
‪เจ็บแต่แกล้งทำเป็นไม่เจ็บ
‪จากนี้นายต้องทำต่อหน้าฉัน
‪ไม่ใช่แค่กับพี่
‪ทำไมทุกคน
‪ถึงดีกับฉันจังเลยคะ
‪คิดซะว่าเป็นฝันร้ายเถอะ
‪ฉันมั่นใจว่าทำได้
‪ลูกสาว…
‪เป็นผลงานเหรอ
‪เธอไม่ได้ดั่งใจฉันก็เพราะแกไง
‪ยอมแพ้เถอะ
‪ตอนจบห่วยๆ ที่คุณใฝ่ฝัน
‪ไม่มีวันเป็นจริงหรอก
‪คำบรรยายโดย: ‪รติจุฑาภา เกตุทิวากังสดาล