NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Muszę już iść…
To dziwne.
Pani Ko Mun-yeong kazała mi tu z tobą przyjść,
ale jej nie ma.
Mun-yeong?
Mun-yeong…
Ciekawe, czy pogodziła się już z Gang-tae.
Jeśli się pogodzili…
Będę musiała zmienić plany.
Fajniej będzie uśpić razem ciebie i Mun-yeong.
Pewnie się całowali…
Rety, jesteś uroczy.
Nie dotykaj moich włosów!
Nie dotykaj moich włosów.
Rety.
Co ja zrobię…
Rety.
MÓJ BRAT
SANG-TAE
- Sang-tae, gdzie… - Pan Moon.
Zawsze szukasz swojego brata.
Sang-tae.
Sang-tae!
Gdzie się spotkamy?
W przeklętym zamku.
ROZDZIAŁ 15 OPOWIEŚĆ O DWÓCH BRACIACH
Sang-tae.
Sang-tae!
Sang-tae.
Co tak na mnie patrzysz?
Jakbyś chciał mnie rozerwać na strzępy.
Podoba mi się to.
Co zrobiłaś Sang-tae?
Spokojnie, nie zabiłam go.
Dałam mu coś na uspokojenie, zaraz się obudzi.
Ale szkoda.
Mun-yeong też powinna tu być.
Ciekawa jestem, kogo byś wybrał.
- Ukryłeś ją gdzieś? - Czemu to robisz?
Czemu nam to robisz?
Bo zniszczyłeś moją córkę.
- Słucham? - Była moim arcydziełem,
ale przez ciebie się zmieniła.
Czy twoja córka…
to dla ciebie dzieło sztuki?
Nie jesteśmy podobne, prawda?
Zoperowałam się, żeby wyglądać inaczej,
ale ona ma moje rysy twarzy.
Twarz i ciało. Włosy, a nawet duszę.
Ukształtowałam ją, stworzyłam ją. To moje arcydzieło.
Mun-yeong nie należy do ciebie.
To osoba, a nie dzieło sztuki.
Jest człowiekiem!
Cholera.
Przez ciebie się mnie nie słucha!
Wszystkich porażek trzeba się pozbyć.
Nie chcę tego robić,
bo tak ciężko się napracowałam.
Więc dam ci szansę.
Zabieraj brata i uciekajcie.
Jak najdalej od Mun-yeong.
Nie.
Nigdy tego nie zrobię.
Wiedziałam, że tak powiesz.
Mam dla ciebie inną propozycję.
Zabij mnie.
Zabij mnie, żeby się na mnie zemścić.
Gdy Mun-yeong zobaczy,
że mnie zabiłeś, to będzie taka, jak kiedyś.
Nie wydostaniecie się z tego niefortunnego związku.
Czy to
zakończenie,
którego chciałaś?
Zgadza się!
Wszyscy będą szczęśliwi!
Szczęśliwe zakończenie dla wszystkich.
Zapomnij.
Słucham?
To twoje chore zakończenie
nigdy się nie spełni.
- Bo nigdy… - Rety.
…nie zostawię Mun-yeong.
Nawet jeśli twoja matka zginęła przez nią?
Opowiedzieć ci tę historię? Jest bardzo ciekawa.
Tutaj poznałam twoją matkę.
MORDERCA CZAROWNICY Z ZACHODU
Przepraszam.
Dzień dobry.
Przysłała mnie tu agencja pracy…
To bierz się do roboty.
Dobrze, proszę pani.
Dziękuję.
Hej, co robisz?
Jeśli ptak ma złamane skrzydło, to nie odleci.
Słucham?
Powinnam go zabić, prawda?
Powiedziała, że skoro ptak nie odleci,
to lepiej go zabić.
Jestem z niej dumna.
Ale…
Jest taki szpital, do którego chodzi mój starszy syn.
Proszę pani.
Słucham?
Dziękuję za ciężką pracę.
Dobrze.
Mamo…
I tyle?
Dlatego
ją zabiłaś?
Przez to,
co powiedziała?
Dlatego zabiłaś moją mamę?
Zasugerowała, że moja córka jest wariatką.
Jak śmiała?
Tak, zabij mnie.
Nigdy…
Nigdy nie bądź słaby.
Ale wiesz,
to nadal
moja mama.
Rety, ale z ciebie tchórz.
Dlatego nie lubię słabych ludzi.
Mun-yeong i ja się od was różnimy.
Jasne?
Skończ te brednie.
Jesteś.
Nie zaprzeczaj temu.
Płynie w nas ta sama krew.
Nie.
Ja nie jestem takim potworem!
Nawet jeśli pojawią się motyle,
nie zabijaj ich.
Nie powinnaś.
Obiecałaś
mi,
że tego nie zrobisz.
Hej.
Co z tobą?
Ocknij się.
Moon Gang-tae.
Moon Gang-tae, ocknij się.
Moon Gang-tae!
Myślałaś, że obcięcie włosów pozwoli ci ode mnie uciec?
Obudź się.
Proszę, obudź się, Moon Gang-tae…
Mówiłam ci!
Powinnaś się słuchać mamy.
Moja córko, moje dziecko.
Moje dziecko.
Nie krzywdź mojego rodzeństwa.
Nie krzywdź mojego rodzeństwa!
NAJLEPSZE BAJKI ŚWIATA
Dziękuję.
POLICJA
Rety.
Ktoś mocno walnął cię w głowę.
Nie podniecaj się. Wygrałam.
Nie mogą być parą.
Dopilnowałam tego.
To jeszcze nic pewnego.
Mylisz się.
Ludzie
są zbyt słabi.
Dlatego cierpią jak twoi pacjenci.
Haeng-ja.
Ludzie trzymają się razem, bo są słabi.
Polegamy na innych.
Dlatego jesteśmy ludźmi.
Ty będziesz kiedyś człowiekiem?
Jedziemy.
Coś ty zrobiła Park Ok-ran?
Tej kobiecie.
Była świetną aktorką.
Przejdź się o północy po korytarzu
i nuć „Oh My Darling, Clementine”.
Pójdź w nocy do zamku Do Hui-jae
i złóż Mun-yeong życzenia urodzinowe.
Sto lat, sto lat
Idź do gabinetu
i zostaw na biurku kopertę z motylem.
MORDERCA CZAROWNICY Z ZACHODU 9
Pani Park Ok-ran.
Koniec przedstawienia, więc powinna zejść ze sceny.
Może gra teraz w innym przedstawieniu?
Ty też powinnaś zejść ze sceny.
Jedźcie.
Naprawdę tylko śpi?
Obudzi się, prawda?
A co?
Jeśli się nie obudzi,
zabijesz się jak Romeo?
Może się nie obudzić?
Dostał dużą dawkę leku uspokajającego.
Dałem mu kroplówkę, więc za parę godzin się obudzi.
Proszę się nie martwić.
Mojemu młodszemu bratu nic nie jest?
Tylko śpi, więc się nie martw.
Ta naczelna pielęgniarka jest straszną osobą.
Chciała skrzywdzić moje rodzeństwo i mnie okłamała.
Próbowała dotknąć moich włosów.
Dobrze zrobiłeś.
Uratowałeś im życie.
Jestem z ciebie dumny.
Uratowałem ich. Zrobiłem to.
Uratowałem im życie.
Cały czas
dzieje ci się przeze mnie krzywda.
Przepraszam.
Nie zaprzeczaj temu.
Płynie w nas ta sama krew.
Jeśli ze mną zostaniesz,
nie będziesz szczęśliwy.
Przepraszam.
- Odbierz, proszę. - Wybrany numer jest…
Rety, zaraz oszaleję.
Czemu nikt nie odbiera? A jeśli stało się coś złego?
Cholera, zaraz zwariuję.
Przyszedł pan na przesłuchanie. Co pan robi?
Bardzo przepraszam.
Bliska mi osoba jest w trudnej sytuacji.
Proszę mi wybaczyć.
I kto to mówi?
Niech pan się lepiej martwi o siebie.
Przejechał pan przez linię i zawrócił w niedozwolonym miejscu.
Kazaliśmy się panu zatrzymać,
ale pan uciekł i prawie potrącił jelenia!
Rety, serio!
Kogo obchodzi jakiś jeleń?
Ktoś może umrzeć!
- Panie Lee! - Cześć, Seung-jae.
Co się stało?
Ju-ri.
Złamał pan zakaz zawracania, przekroczył prędkość,
uciekł i prawie zabił jelenia?
Jak jakiś agent w pościgu samochodowym.
Co pan tam robił sam?
Nie twoja sprawa.
Ju-ri, mogę cię prosić na chwilę?
Gang-tae i Mun-yeong są cali?
Na pewno?
Tak, dzwonił do mnie Jae-su.
Powiedział, że nic im nie jest. Mamy się nie martwić.
Co się dzieje?
Ju-ri.
Niektórzy ludzie nie mogą mieć normalnego życia.
Jakby jakiś wredny bóg zsyłał na nich nieszczęścia.
Szkoda mi ich. Jestem przez to smutny
i wściekły.
Zasada ograniczonej liczby nieszczęść.
Podobno każdy z nas ma określoną liczbę szczęścia i nieszczęścia.
Jeśli ich życie było do tej pory nieszczęśliwe,
to teraz czeka ich szczęście.
Mam nadzieję, że tak jest.
Rety, co za banał.
Napiłabym się czegoś.
Wtedy się obudziłem
i zobaczyłem tę podłą pielęgniarkę łapiącą Mun-yeong za włosy
i próbującą dźgnąć Gang-tae piórem…
- Chciała go dźgnąć. Ty się wkurzyłeś. - Tak, więc…
I uderzyłeś ją książką w głowę.
W skrócie, dzielny Sang-tae uratował życie Mun-yeong i Gang-tae.
Słyszałem to osiem razy, więc zapamiętałem.
No tak. Jesteś ze mnie dumny, prawda?
Jesteś ze mnie dumny?
Oczywiście.
Jesteś najlepszy.
- Jesteś najlepszy. - Jestem najlepszy!
Przyjechałem tu, bo się o niego martwiłem.
Jest Śpiącą Królewną czy co? Kiedy się obudzi?
- Pocałunek! - Co?
Pocałunek księcia obudził Śpiącą Królewnę.
Tak, pocałunek.
- Walnąłem ją od tyłu… - Walnąłeś ją!
Dobrze spałeś?
Tak.
Ale chyba za długo.
Miałem bardzo długi sen.
Był strasznym koszmarem.
To nie był sen.
Chodź na dół.
Musimy porozmawiać.
Teraz rozumiesz?
To stało się tutaj.
Parę godzin temu.
Proszę, obudź się, Moon Gang-tae. Obudź się!
Już po wszystkim.
Żyjemy,
a moja mama…
Ta kobieta została aresztowana.
Prawda niedługo wyjdzie na jaw.
Odejdźcie, proszę.
Wyprowadźcie się.
Jak mówiłeś, nie jestem pustą puszką.
Też mam uczucia.
Nigdy nie zapomnę,
co się wam tu przydarzyło przeze mnie.
Zawsze będę o tym pamiętać.
Będziesz cierpiał
za każdym razem, gdy na mnie spojrzysz.
Nie zapomnimy o tym.
Poradzimy sobie z tym.
Mówiłaś,
że tylko tak możemy zostać
prawdziwymi dorosłymi.
Powinniśmy…
Pomyślmy o tym jak o koszmarze.
Dam radę.
Przestań udawać.
Przestań udawać, że to nie boli.
Przestań udawać, że nic ci nie jest.
Udajesz, że jest dobrze…
Będziesz udawał
też przede mną. Nie tylko Sang-tae.
Będę widziała tę maskę
i chodziła przy tobie na paluszkach.
Uduszę się.
Będę cierpieć.
Nie chcę tak żyć.
Dlatego chcę, żebyś odszedł.
Wyprowadźcie się jutro.
Mun-yeong.
Mówisz poważnie?
Tak.
Chcę mieszkać sama.
Jak kiedyś.
Brawo, Mun-yeong.
Dobrze ci poszło.
Czemu jesteście tacy zmęczeni?
Nie wyspaliście się?
- Musiałem pomyśleć… - Coś nam wczoraj wypadło.
Swoją drogą,
czy pani Ko i pan Moon pokłócili się ze sobą wczoraj?
Trafił pan wczoraj na komisariat, panie Lee.
A Jae-su zamknął wcześniej restaurację
i pojechał do pani Ko.
Czy to znaczy, że coś się tam stało?
- Tak? - To prawda?
Nie, wcale.
Pokłócili się, ale…
Szybko się pogodzili.
Rety. Mun-yeong jest nie tylko wybuchowa, ale też wybredna.
Trudno ją zadowolić.
Pan Moon pewnie przechodzi ciężkie chwile.
Rety, wcale go nie znasz.
Jest jak lis z dziewięcioma ogonami.
Szybko przejmuje kontrolę
nad drugą osobą dzięki swojemu urokowi.
Powiedz pani Ko, żeby uważała, bo lis zje jej wątrobę.
- Tak, jasne. - Dobrze?
Czyli są dla siebie stworzeni.
Jedzcie zupę, bo wystygnie.
- Dobrze. - Dobrze.
Myślę, że kłamią.
Sang-tae.
Nic ci nie jest?
Wszystko w porządku?
Wyspałeś się?
Co z ręką? Już nie krwawi?
Już cię nie boli?
Boli.
Boli tak bardzo, że czuję,
jakbym umierał.
No to musisz jechać do szpitala.
Dziękuję.
Dziękuję, że nas
ocaliłeś.
Ale…
czemu ona to zrobiła?
Naczelna pielęgniarka była taka miła.
Czemu zrobiła coś tak złego?
Ta kobieta
była straszną osobą,
ale udawała miłą.
Mówiła,
że nienawidzi, gdy inni są szczęśliwi.
Morderca czarownicy z zachodu.
W tej książce jest taka opowieść.
O seryjnej morderczyni, która zabija szczęśliwe osoby.
Jest czarownicą z zachodu.
Też czytałeś tę książkę?
Tak. Ktoś zostawił ją w szpitalu, więc ją przeczytałem.
Ale nie całą. Tylko do strony 63.
Ale jest bardzo nudna.
Rozumiem.
To nie czytaj tej nudnej książki.
Czy naczelna pielęgniarka jest tak straszna jak ta czarownica?
Tak.
Ale dała mi w prezencie mamę Dooly’ego.
No to
co mam teraz z nią zrobić?
Wyrzucę ją do śmieci.
Dobrze, wyrzuć ją.
Nie, nie wyrzucaj.
Czemu nie? Dostałeś ją od złej osoby. Wyrzućmy ją.
Nie, mama Dooly’ego nie zrobiła nic złego.
Zła jest osoba, która mi ją dała,
ale mama Dooly’ego jest dobra.
Nie zrobiła nic złego. Nie pozwolę ci jej wyrzucić.
Masz rację.
Nie zrobiła nic złego.
Ona nie jest zła.
Nie wyrzucę cię.
Pewnie się przestraszyłaś.
Przepraszam, nie wyrzucę cię. Wykluczone. Nie pozwolę na to.
Śpisz?
Zrobiłem zupę,
więc zjedz, gdy zgłodniejesz.
Jadę do szpitala.
Sang-tae.
Jeśli Mun-yeong poprosi,
żebyśmy odeszli, to co zrobisz?
Jesteśmy rodziną. Musimy mieszkać razem.
Ale jeśli każe się nam wyprowadzić?
Wyprowadzimy się.
Ale weźmiemy ze sobą Mun-yeong.
Dlaczego?
Bo zostanie sama, gdy się wyprowadzimy.
Gdy zostanie sama,
będzie się nudzić.
Zawsze mówi, że się nudzi, i chce, żebym się z nią bawił.
A jeśli
tylko my będziemy musieli się wyprowadzić?
Po moim trupie.
Powiemy: „Po moim trupie”. No i wygramy.
Po moim trupie! I wygramy.
Po moim trupie. Nie wyprowadzimy się.
Po moim trupie. Nie wyjedziemy.
Po moim trupie. Nie wyprowadzimy się.
Po moim trupie!
WYPOWIEDZENIE
Dlaczego?
Znów uciekasz do innego szpitala?
Nie.
Trochę przystopuję.
Obaj myślimy o tym samym.
Odejdę z pracy, żeby robić, co chcę.
Porobimy coś razem?
Już mam towarzysza.
Możesz przynajmniej udawać, że jesteś rozdarty?
Odchodzi pan
przez to, co się stało?
Jako dyrektor muszę wziąć za to odpowiedzialność.
Nie wiedziałem, co się dzieje pod moim nosem,
więc nie mogę dalej badać umysłów.
No to
może zrobi pan to ostatni raz?
Może mi pan zrobić sesję?
Oczywiście.
Co cię dręczy?
Jesteś.
Zjedz coś.
Gang-tae zrobił bardzo dobrą zupę.
Ale ja wolę ryż, więc go zjadłem.
Wszystko w porządku z twoją głową?
Widziałem, jak ta zła kobieta ciągnęła cię za włosy.
Wyrwała ci je?
Chciała cię zranić, żebyś nie była szczęśliwa.
Jest bardzo zła.
Właśnie, muszę ci pokazać pracę domową.
Ćwiczyłem rysowanie wielu wyrazów twarzy.
Chcesz zobaczyć?
- Sang-tae. - Tak?
Ta praca domowa…
Nie musisz jej robić.
Słucham?
Nie wydamy tej książki.
Co? Dlaczego jej nie wydamy?
Bo nie chcę.
Gdy Gang-tae wróci ze szpitala,
macie się wyprowadzić.
Zrywam naszą umowę.
Jeśli ją zerwiesz,
zapłacisz trzykrotną karę.
Zapłacę ci, ile chcesz.
Wyprowadźcie się do końca dnia.
Po moim trupie.
Po moim trupie. Mam to gdzieś.
Mam gdzieś, co mówisz.
Po moim trupie!
Po moim trupie. Wygram tę walkę.
Nie wyprowadzę się. Po moim trupie!
Prawdę mówiąc,
nie wiem, czy dam radę.
Do Hui-jae…
To, co mówiła ta kobieta.
Jej twarz i to, co zrobiła…
Gdy o tym myślę…
O mamie, która została zabita,
i o bracie, który to widział…
Nie mogę przestać o tym myśleć.
Nie mogę oddychać.
Poza tym
okłamałem Mun-yeong.
Powiedziałem, że sobie poradzę.
Ale…
Mun-yeong
nie uwierzyła.
Cierpisz, gdy jesteście razem.
Ale rozstanie będzie równie bolesne.
Jeśli oba wyjścia są jak śmierć,
to czy nie lepiej cierpieć razem?
Bądź ze mną szczery.
Na pewno chciałeś zabić Do Hui-jae, gdy byłeś z nią sam.
Tak, zabij mnie.
- Tak. - Czemu tego nie zrobiłeś?
Bo myślałem
o Mun-yeong.
No właśnie.
Osoba, przez którą cierpisz,
może być tą, która cię uratuje.
Prawie wybuchłeś,
ale ona cię powstrzymała.
Co to ma znaczyć?
Mun-yeong, czemu się tak zachowujesz?
A jak myślisz?
Powiedziałam ci wszystko przez telefon.
Już nie będę pisać.
Dobrze.
Rozumiem, że znudziło ci się pisanie bajek.
Może zaczniesz pisać coś innego?
Tak, coś, co bardziej do pani pasuje.
Może kryminał albo thriller?
Horror? Opowieść o sztukach walki albo o nieszczęśliwej miłości?
Albo…
Może erotyk?
Kończę karierę.
Nie chcę już pisać.
Kończę karierę, żeby robić, co chcę.
Nie. Nie mów tak, Mun-yeong.
Rety…
Jeśli to przez szok, którego wczoraj doznałaś,
to możesz sobie zrobić rok wolnego…
Panie Lee.
Nie ma już historii,
o których chcę pisać.
To dlatego.
I sprzedam ten dom.
Przestań za mną łazić.
Wracaj do Seulu z Seung-jae.
Jesteście wolni.
Wykluczone.
Nie mogę sobie wyobrazić
SangSangESang bez Ko Mun-yeong.
A bez ciebie
moje wizje się nie spełnią,
więc nie potrzebuję tej wolności.
Mun-yeong, proszę. Będę dla ciebie dobry. Zmień zdanie chociaż ten raz.
Przestań jęczeć.
Boli mnie głowa, bo się nie wyspałam.
Muszę iść spać, więc spadajcie.
Chyba naprawdę już nic nie napisze.
Może znajdziemy innego pisarza i…
Myślisz, że chodzi mi tylko o sprzedawanie książek i zarabianie?
Tak.
Mun-yeong tylko przez bajki
może komunikować się ze światem.
Tylko tak może mówić i oddychać.
Jeśli nie chce już tego robić, to znaczy, że umrze.
- Dyrektorze O. - Tak?
Pytał pan, czy spędzę z panem czas.
Co tym razem chcesz w zamian?
Mogę wpadać od czasu do czasu.
Ale za to chcę zasadzić w ogrodzie drzewo.
„Drzewo”?
Jasne. Czemu nie?
Jakie drzewo?
Orzech albo miłorząb…
Nie sadź miłorzębu, bo śmierdzi.
Mówiłam ci!
Moje dziecko.
Chyba miałaś koszmar.
Spakuj się i odejdź.
Wyprowadźcie się dzisiaj.
Wystarczy mi Mang-tae.
Nie potrzebuję już Gang-tae.
No tak.
Już mówiłeś, że nie chcesz, żeby ktoś na tobie polegał.
Czyli wszystko w porządku. Spakuj się i odejdź.
Będziesz
mieszkała tutaj sama?
Całe życie jestem sama.
Ludzie jak ja nie mogą żyć z innymi.
Lepiej się izolować.
- Dlaczego? - Bo taka się urodziłam.
Mun-yeong.
Nie możesz już żyć sama.
Dlaczego nie?
Bo teraz już wiesz, jak to jest
czuć w sercu ciepło
i być najedzoną.
Więc
przyznaj to.
Co?
Że jesteś dzieckiem,
które chce być kochane.
Przestań bredzić i się wyprowadź.
Opowiedzieć ci pewną historię?
Nie.
Dawno temu…
Zamknij się.
Było sobie dwóch braci, którzy się o siebie troszczyli.
Przyszła pora zbiorów, więc zbierali ryż.
Starszy brat martwił się, że małemu zabraknie ryżu,
więc potajemnie zabrał w nocy worek ryżu
i położył go pod domem młodszego brata.
Tej samej nocy młodszy brat zabrał worek ryżu
i położył go pod domem starszego brata,
żeby ten mógł wykarmić swoją dużą rodzinę.
Obudzili się nazajutrz
i zobaczyli, że mają tyle samo ryżu co wcześniej.
Obaj stwierdzili, że to dziwne.
Więc znów zrobili to samo i zostawili worki z ryżem
pod swoimi drzwiami.
Robili tak przez kilka dni.
Jaki jest morał z tej historii?
„Rodzeństwo, które się o siebie troszczy,
powinno mieszkać razem, żeby się niepotrzebnie nie trudzić”.
Zabawne, prawda?
Niezły kawał.
Co to za morał?
Mój brat to wymyślił.
Nie lubisz
mnie i mojego brata?
Wiem, że nas lubisz.
Prawda?
Nie marnujmy czasu.
Nieważne, gdzie zamieszkamy.
Chcę, żebyśmy mieszkali razem.
Dobrze?
Mun-yeong.
Odpowiedz.
Możemy porozmawiać?
Przestaniesz być taka uparta?
Krzyknąłeś na mnie?
Nie.
Mój głos brzmi głośniej
w tym pokoju.
Odpocznij, skoro jesteś zmęczona.
Odpocznij.
Czemu nie?
- Rak. - Rak?
- Przecież mówię. - Ohyda!
Już za późno.
Powiedziałeś jej?
Tak.
Ale chyba pogorszyłem sprawę.
Zrobiłeś to tak, jak ci kazałem?
Rodzeństwo, które się o siebie troszczy
powinno mieszkać razem, żeby się niepotrzebnie nie trudzić.
Pewnie powiedziałeś to nudnym tonem.
Niektórzy, gdy mówią, bardzo zanudzają.
Gang-tae, jesteś nudny.
- Umrę! - „Umrę!
- Żałuję tylu rzeczy. - Żałuję tylu rzeczy.
- Chcę tyle zjeść. - Chcę tyle zjeść.
- Żal mi siebie! - Żal mi siebie!
- Moja żałosna młodość!” - Moja żałosna młodość!
Rety, to straszne.
- Nieważne. - Nie jesteś popularny,
bo jesteś nudny.
Przyznajmy to. BLACKPINK są najbardziej popularne.
Przyznajmy to.
Czemu jesteś sam? Wołałeś Mun-yeong?
Tak, ale nie odpowiadała.
Niegrzecznie tak się nie odzywać.
Hej.
Zjedz z nami. Są jajka przepiórcze i omlet…
Porozmawiamy?
Kiedy się wyprowadzacie?
Najpierw coś zjedz.
Nic nie jadłaś.
Chcesz być moją kucharką?
Wracajcie tam, gdzie mieszkaliście.
- Nie możemy. - Dlaczego?
Pękła tam rura.
- Co? - Mieszkanie jest zalane.
Naprawa zajmie parę dni.
Hej, to ja.
Możemy porozmawiać?
PIELĘGNIARKI
Ju-ri.
Powiemy pacjentom,
że dyrektor O przechodzi na emeryturę?
Czuję, że już wiedzą.
„Jest tu niestabilnie,
bo ludzie odchodzą.
Jeśli powiemy pacjentom teraz, to się rozwścieczą”.
Tak powiedział dyrektor O.
Może urządzimy ceremonię pożegnalną?
Rety, odchodzę w niesławie.
Odchodzę, bo brak mi kwalifikacji.
Skończyliście zmianę?
Tak.
Chodźmy coś zjeść.
Najpierw gdzieś zadzwonię.
Czego chcesz?
Mun-yeong, przepraszam, ale możesz coś dla mnie zrobić?
Nie.
Moja mama jest chora.
Wzięła sobie dziś wolne, bo bardzo źle się czuje.
Dzwoniłam do niej, ale źle brzmiała.
Bardzo się o nią martwię.
Sang-in i Seung-jae nie odbierają, bo są na konferencji,
a ja mam nocną zmianę.
Poproś Gang-tae.
Przepraszam.
Ale możesz ty do niej pójść?
Wiem, że jest stara,
ale lepiej, żeby poszła do niej kobieta.
- Pomożesz mi? - Nie.
Czemu mam się zajmować twoją mamą?
Przyjechałaś.
Naprawdę jest pani chora?
Ma pani więcej energii niż ja.
W moim wieku cały czas jest się chorym.
Bolą mnie kolana,
wszystkie stawy,
nie mogę w nocy spać. Ojejku.
Nam Ju-ri, ta dwulicowa suka.
Nie mów tak o mojej kochanej córce.
Siadaj i zjadaj.
Proszę.
Podobno od paru dni nic nie jesz.
Zrobiłam ci zupę ryżową zamiast ryżu.
Proszę.
Siadaj.
Po prostu to zjedz.
Wiesz, ile osób to organizowało,
żebyś w końcu coś zjadła?
Halo? To ja.
Możemy porozmawiać?
Dlaczego? O co chodzi tym razem?
Zaczynasz mnie przerażać.
Nie o to.
To krępujące, ale musisz mi pomóc.
Co? „Krępujące”?
To weź sobie jutro wolne popołudnie, mamo.
Dobrze.
Niech Gang-tae wyśle mi listę ulubionych dań Mun-yeong.
Mun-yeong nie pisze, nie je,
nie wychodzi z domu.
Bałem się, że coś się jej stanie.
Rety, bardzo wam dziękuję.
Boże. Nie robimy tego dla ciebie.
Robimy to, bo Gang-tae o to prosił.
To ja przygotuję coś innego
niż jedzenie.
Co?
Hej, Jae-su. To ja, Seung-jae.
Masz jutro czas, żeby porozmawiać?
Dobrze, pa.
Chyba mnie lubi.
Mówię serio.
Rety.
Siadaj i zjadaj.
Siadaj.
Proszę.
Zjadaj.
Cholera, ale gorące!
Czemu takie piękne usta tak przeklinają?
Podmuchaj, żeby ostygło, i zjadaj.
Nie chcesz poparzyć sobie buzi.
Nie uwierzysz.
Wczoraj
Gang-tae zadzwonił do Sang-ina
i poprosił go o pomoc, żebyś coś zjadła.
Wstydził się do mnie zadzwonić.
Nie chciał prosić mnie, żebym dla ciebie gotowała,
po tym, jak odrzucił Ju-ri.
Ale ugotowała pani dla mnie.
Właśnie. Jestem głupia.
Proszę.
Masz.
Czemu wszyscy
są dla mnie mili?
Nie jesteśmy rodziną.
Bo jesteś ładna.
Jesteś ładna, nie wybrzydzasz z jedzeniem
i to miłe, że lubisz Gang-tae za to, jaki jest,
mimo że nie ma nic do zaoferowania.
Rety, ale jestem głodny.
Mogę też coś zjeść?
To drzewko mamy?
Tak.
Gdy będziemy za nią tęsknić,
przyjdziemy tutaj.
Rozumiem.
Mamo.
To zdjęcie naszej nowej rodziny.
Dziewczyna w środku to Mun-yeong. Jest ładna.
Lepiej jej w długich włosach.
Ale Gang-tae jej je obciął.
Mamo.
Dobrze
wyrosłem, prawda?
Tak, dobrze wyrosłeś.
I ja tak samo.
Mamo, mam nadzieję, że wyrośniesz na duże drzewo.
Od teraz
będę się opiekował Sang-tae.
Mamo.
Nie urodziła cię, żebyś się mną opiekował.
Nie…
Nie urodziłeś się, żeby się mną opiekować.
Nie dlatego…
Nie dlatego mama cię urodziła.
Starsi bracia powinni opiekować się młodszymi.
Dlatego uderzyłem tę złą kobietę
w głowę.
Chroniłem cię, gdy spałeś.
Masz rację.
Ty urodziłeś się,
żeby chronić mnie.
Ale teraz jesteś dorosły, więc sam o siebie zadbaj.
Jestem zajęty.
Pa, mamo.
Mamo.
Słyszałaś?
Poczekaj na mnie.
Coś ci powiem.
Czasami myślę, że jest psychopatą.
Jest zbyt nieczuły i obojętny.
To prawda.
Nienawidzę, gdy udaje.
No nie? Rety.
Poza tym jest nienormalny.
Wiesz, co mi ostatnio powiedział w restauracji?
Serengeti.
Wiesz, gdzie to jest?
Na początku myślałem, że mówi o spaghetti.
Serengeti jest aż w Afryce.
Chce tam jechać, a nawet nie ma paszportu.
Oszalał.
Dlaczego to szalone?
Co?
Czemu wyjazd do Serengeti jest szalony?
No czemu?
Rety, wystraszyłaś mnie.
Rety.
Byłaś gdzieś?
Sang-tae.
Śmierdzisz alkoholem.
Sang-tae.
Zapytasz Gang-tae,
co wymyśli jutro, żeby tutaj zostać?
Byłam w domu Ju-ri.
Wszystkie rury są całe.
Po moim trupie.
Chcesz zginąć?
Co? Proszę. Sprawdź moją pracę domową.
Miałeś jej nie robić.
Nie będę już pisać bajek.
Skończę z tym.
Nie.
Zakończę karierę.
Sprawdź moją pracę domową, żebym mógł zostać ilustratorem.
Sprawdź moją pracę domową.
Rety, ale jesteś uparty.
Jeśli nie napiszesz książki, to wydam ją z kimś innym.
Chcę dalej rysować.
Rety, brak ci lojalności.
Będziesz pracował z kimkolwiek?
Nie z kimkolwiek.
Tylko z prawdziwym partnerem.
Dobra, pokaż.
Poprzednie były bez wyrazu. Zobaczymy, czy się poprawiłeś.
Zobacz.
On jest szczęśliwy.
Tak się uśmiechał,
gdy mi powiedział, że kogoś lubi.
Uśmiechał się.
Tak wygląda Gang-tae, gdy jest szczęśliwy.
Zobacz.
Nie udaje. Naprawdę jest szczęśliwy.
Gang-tae jest szczęśliwy.
Narysowałem go, bo nigdy wcześniej tego nie widziałem.
Zobacz tutaj.
To szczęśliwa mina.
Czemu płaczesz?
Bo to jest piękne.
Bardzo piękne.
Chcesz go?
Tak.
Chcę.
Mogę?
Proszę, weź go sobie.
Naprawdę chcę wydać książkę z bajkami.
Chcę ją pokazać swojej mamie.
Chcę jej powiedzieć, że jestem ilustratorem.
Mamie?
Tak, zasadziliśmy drzewo przy Szpitalu Psychiatrycznym OK.
Drzewo naszej mamy.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Przyszedłem
za tobą.
Twoim hobby jest porywanie ludzi.
Moim jest ich śledzenie.
Myślisz, że to zabawne?
Może nie jest zabawne.
Ale chcę ci zaimponować.
Będę ciągle się starać.
Zrobię, co mogę,
żeby poradzić sobie z tym,
co się stało.
Więc proszę,
nie odpychaj mnie.
Pozwól mi być przy sobie.
Proszę?
To co z tym?
Jak mi to wynagrodzisz?
Przepraszam,
że zostałeś ranny.
Kocham cię!
Kocham cię, Mun-yeong.
Kocham cię!
Mówię, że cię kocham!
Bardzo cię kocham!
Mówię, że cię kocham! Dokąd idziesz?
Hej!
Kocham cię!
Mun-yeong!
Poczekaj…
Mun-yeong, kocham cię.
- Może go tu zamkną? - Kocham cię! Poczekaj!
Pan Moon bardzo się zmienił.
Miłość zmienia ludzi.
Potęga miłości.
Mun-yeong.
Kocham cię.
To nie to? Chodzi o coś innego?
Możesz coś powiedzieć?
Jeśli jeszcze raz powiesz mi, że mnie kochasz, to…
To co?
To zrobisz?
Chcę zostać ilustratorem.
Takim prawdziwym.
Nie możesz na to patrzyć.
- Wyjdź. - Czemu jestem osobą z zewnątrz?
Razem wydają książkę,
więc mnie wykluczyli.
Jak długo z tobą zostaną?
Nigdy o mnie nie zapomnisz.
To mój ostatni manuskrypt.
Wyrzuć go albo wydaj.
Twoja decyzja.
Mam nadzieję, że już nie cierpisz.
Przepraszam.