‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ต้องไปแล้ว…
‪แปลกจริงๆ นะ
‪เป็นคนเรียกให้มาเล่นกับซังแทแท้ๆ
‪แต่นักเขียนโกมุนยองกลับไม่อยู่ซะนี่
‪มุนยองเหรอ
‪คืนดี…
‪คืนดีกันหรือยังนะ
‪คืนดีกับคังแทหรือยัง…
‪เฮ้อ แบบนี้ก็ไม่เป็นไปตามแผนสิ
‪ต้องทำให้มุนยองหลับด้วยถึงจะสนุก
‪จุ๊บๆ จุ๊บกันหรือยังนะ จุ๊บ…
‪ตายจริง น่ารักจัง
‪อย่ามาแตะนะ อย่ามาแตะหัว
‪อย่ามาแตะ อย่า
‪อย่ามาโดนหัว อย่าแตะ
‪โอ๊ย โธ่
‪จะทำยังไงดี ทำไงดีเนี่ย…
‪โธ่
‪(น้องชาย)
‪(พี่)
‪- พี่ ตอนนี้อยู่ไหน… ‪- อ้าว ผู้ดูแลมุน
‪ผู้ดูแลมุนเอาแต่ตามหาพี่ตลอดเลยนะ
‪พี่
‪พี่จ๊ะ พี่จ๋า
‪พี่
‪จะให้ไปที่ไหน
‪ปราสาทต้องสาป
‪(บทที่ 15 สองพี่น้องผู้กลมเกลียว)
‪พี่
‪พี่ครับ
‪พี่
‪อะไรกัน สายตาแบบนั้น
‪อย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อแน่ะ
‪ถูกใจฉันเลย
‪คุณทำอะไรพี่ผม
‪ไม่ต้องห่วง ยังไม่ตายหรอก
‪แค่ให้ยาระงับประสาทไปนิดหน่อย ‪เดี๋ยวก็ตื่นแล้วล่ะ
‪แต่น่าเสียดายนะ
‪น่าจะเอามุนยองมานอนตรงนี้ด้วย
‪ฉันอยากรู้มากเลยว่านายจะเลือกใคร
‪- นายเอาเธอไปซ่อนเหรอ ‪- มีเหตุผลอะไรถึงทำแบบนี้
‪ทำแบบนี้กับพวกเราทำไม
‪ก็นายทำลายลูกสาวฉันนี่
‪- ว่าไงนะ ‪- เธอเป็นผลงานชิ้นโบแดงของฉัน
‪แต่เพราะนายเลยเสื่อมคุณค่า
‪ลูกสาว…
‪เป็นผลงานงั้นเหรอ
‪ไม่เหมือนฉันเลยใช่ไหมล่ะ
‪ที่ดูไม่เหมือน ‪เพราะฉันผ่านมีดหมอมาเยอะ
‪ตา จมูก ปาก เธอได้จากฉันไปหมดแหละ
‪หน้าตา รูปร่าง เส้นผม ‪แม้กระทั่งจิตวิญญาณ
‪ทั้งหมดนั่นเป็นผลงานที่ฉัน ‪หล่อหลอมและขัดเกลาขึ้นมา
‪มุนยองไม่ใช่ของของคุณ
‪ยัยนั่นไม่ใช่ผลงาน แต่เป็นคน
‪เธอเป็นคน
‪บ้าเอ๊ย
‪เพราะแกชอบเป็นแบบนี้ ‪มุนยองถึงได้เสื่อมลงไปทุกทีไง
‪ผลงานที่ล้มเหลวต้องกำจัดทิ้งซะด้วย
‪ฉันก็ไม่อยากทำแบบนั้นหรอก
‪เสียดายที่อุตส่าห์ลงแรงมาตั้งนาน
‪งั้นฉันจะให้โอกาสแล้วกัน
‪พาพี่ชายหนีไปให้ไกล
‪ไปให้ไกลจากมุนยองที่สุด
‪ไม่
‪ผมไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด
‪ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ
‪ถ้างั้นฉันให้ทางเลือกอื่นดีไหม
‪ฆ่าฉันสิ
‪ถ้าฆ่าฉันก็จะได้แก้แค้น
‪แล้วพอมุนยองเห็นแกฆ่าฉัน
‪ก็จะได้ตัวตนเดิมตามสัญชาตญาณคืนมา
‪และพวกแกก็จะหนีไม่พ้น ‪ความสัมพันธ์อันเลวร้ายนี้
‪นั่นคือ
‪ตอนจบที่คุณ
‪ต้องการสินะ
‪ใช่แล้ว
‪ทุกคนมีความสุข
‪ตอนจบแสนสุขสำหรับทุกคน
‪เลิกคิดซะเถอะ
‪เรื่องอะไร
‪ตอนจบห่วยๆ ที่คุณวาดฝันไว้
‪ไม่มีทางเป็นจริงหรอก
‪- เพราะผมไม่มีทาง ‪- เฮ้อ
‪ยอมแพ้เรื่องมุนยองเด็ดขาด
‪ถึงแม้ว่าแม่แก ‪จะตายเพราะเธองั้นเหรอ
‪อยากฟังไหมล่ะ สนุกมากเลยนะ
‪ฉันเจอแม่แกครั้งแรกที่นี่
‪(การสังหารของแม่มดตะวันตก)
‪เอ่อ…
‪สวัสดีค่ะ
‪ฉันมาทำงานตามที่สำนักจัดหางานแนะนำ…
‪ค่ะ เชิญทำงานของคุณได้เลย
‪ค่ะ
‪ขอตัวนะคะ
‪แม่หนู มาทำอะไรตรงนี้จ๊ะ
‪นกที่ปีกหัก ยังไงก็บินไม่ได้ค่ะ
‪หือ
‪ต้องฆ่าทิ้งใช่ไหมคะ
‪เธอบอกว่าถึงยังไง ‪ก็เป็นนกที่บินไม่ได้อยู่แล้ว
‪ฆ่าทิ้งซะดีกว่า
‪เก่งจริงๆ
‪คือว่า…
‪มีโรงพยาบาลที่ลูกชายคนโตฉัน ‪เข้ารักษาอยู่
‪คุณป้า
‪คะ
‪ทำงานหนักเลยนะคะ
‪อ๋อ ค่ะ
‪แม่…
‪ฆ่าท่าน
‪ด้วยเหตุผล
‪แค่นี้เนี่ยนะ
‪แค่เพราะ
‪คำพูดคำเดียว
‪เลยฆ่าแม่พวกเรางั้นเหรอ
‪ก็หล่อนหาว่าลูกสาวฉัน ‪เป็นคนไข้โรคจิตนี่
‪กล้าดียังไง ไม่ดูสารรูปตัวเอง
‪เอาสิ ฆ่าฉันเลย
‪ห้าม…
‪ห้ามอ่อนแอเด็ดขาด
‪แต่ยังไง
‪แม่…
‪ก็เป็นแม่อยู่ดี
‪โธ่เอ๊ย ไอ้ขี้ขลาด
‪เพราะแบบนี้ไง ‪ฉันถึงเกลียดพวกคนอ่อนแอ
‪แต่ว่าฉันกับมุนยองต่างจากพวกแก
‪หา
‪อย่าพูดจาซี้ซั้ว
‪มาแล้วสินะ
‪ปฏิเสธไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก
‪เพราะลูกมีสายเลือดเดียวกับแม่ ‪ไหลเวียนอยู่
‪ไม่
‪ฉันต่างจากปีศาจอย่างคุณ
‪ต่อให้ผีเสื้อปรากฏตัว
‪ก็ห้ามฆ่าเด็ดขาด
‪อย่าทำแบบนั้นเลยนะ
‪สัญญา
‪กับฉันแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ว่าจะไม่ทำแบบนี้
‪นี่
‪เป็นอะไรไป
‪ฟื้นสิ
‪มุนคังแท
‪มุนคังแท ฟื้นสิ
‪มุนคังแท
‪คิดว่าตัดผมแล้วจะหนีแม่พ้นเหรอ
‪ฟื้นสิ
‪ขอร้องล่ะ ฟื้นขึ้นมาเถอะนะ มุนคังแท
‪บอกแล้วไง
‪ลูกต้องเชื่อฟังคำพูดแม่สิ
‪ลูกสาวแม่ เด็กน้อย
‪ลูกจ๋า
‪อย่ามายุ่งกับน้องๆ ของฉัน
‪อย่ามายุ่งกับน้องๆ ของฉันนะ
‪(รวมนิทานดังรอบโลก)
‪โธ่ ลำบากแย่เลยครับ
‪(ตำรวจ)
‪โธ่เอ๊ย
‪คงโดนฟาดท้ายทอยแรงมากเลยสินะ
‪อย่าได้ใจไป ยังไงฉันก็ชนะอยู่ดี
‪เด็กพวกนั้น ‪ไม่มีทางอยู่ด้วยกันได้แน่
‪ฉันทำให้เป็นแบบนั้นเอง
‪เรื่องนั้นต้องรอดูให้ถึงที่สุดสิ
‪ไม่หรอก
‪พวกมนุษย์น่ะ
‪โคตรอ่อนแอ
‪เพราะงั้นเลยเจ็บปวดยังไงล่ะ ‪เหมือนพวกคนไข้ของคุณ
‪แฮงจา
‪เพราะพวกเขาอ่อนแอ ‪ถึงได้อยู่ด้วยกันไง
‪พึ่งพากันและกัน
‪ใช้ชีวิตแบบนี้ถึงได้เรียกว่ามนุษย์
‪แล้วเมื่อไหร่เธอจะเป็นมนุษย์ล่ะ
‪ไปได้แล้วครับ
‪เธอทำอะไรกับพัคอ๊กนันกันแน่
‪อ๋อ ผู้หญิงคนนั้น
‪เล่นละครเก่งมากเลยนะ
‪เช้ามืดที่โถงทางเดินหน้าห้องคนไข้
‪ให้เดินร้องเพลงคลีเมนไทน์
‪ตอนกลางคืน ให้ไปที่ปราสาท ‪ของนักเขียนโดฮีแจ
‪อวยพรวันเกิดมุนยอง
‪"แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู"
‪เข้าไปที่ห้องหนังสือ
‪เอาซองการ์ดผีเสื้อวางไว้บนโต๊ะ
‪(การสังหารของแม่มดตะวันตก เล่ม 9)
‪คุณพัคอ๊กนัน
‪การแสดงจบแล้วก็ต้องลาเวทีไปสิ
‪คงจะไปแสดงละครเรื่องอื่น ‪อยู่ที่ไหนสักแห่งล่ะมั้ง
‪ตอนนี้เธอเองก็ลาเวทีได้แล้วล่ะ
‪ไปเลยครับ
‪เขาแค่หลับไปจริงๆ ใช่ไหมคะ
‪เขาจะฟื้นใช่ไหม
‪ทำไม
‪ถ้าไม่ฟื้นตลอดกาล
‪จะตายตามไปเหมือนโรมิโอเหรอ
‪มีสิทธิ์ไม่ฟื้นงั้นเหรอ
‪เขาได้รับยาเอติแวนในปริมาณมากก็จริง
‪แต่ให้น้ำเกลือไว้แล้ว ‪อีกไม่กี่ชั่วโมงก็ตื่น
‪ไม่ต้องกังวลนักหรอก
‪ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ ‪น้องผมไม่เป็นไรใช่ไหม
‪อือๆ เขาแค่หลับไปเฉยๆ ‪ไม่ต้องกังวลไปนะ
‪หัวหน้าพยาบาลเป็นคนไม่ดีจริงๆ ‪เป็นคนไม่ดี
‪รังแกน้องๆ ของผม โกหกผม
‪แถมยังจับท้ายทอยผมด้วย
‪ดีแล้วล่ะที่สั่งสอนไป
‪ซังแทช่วยชีวิตสองคนนั้นไว้นะ
‪น่าชื่นชมจริงๆ ผมภูมิใจนะ
‪ผมช่วยพวกเขาไว้เนอะ ผมเองๆ
‪ผมช่วยไว้เอง ผมน่ะ ‪ผมเป็นคนช่วยไว้ ผมเอง
‪นายเจ็บตัว
‪เพราะฉันตลอดเลยนะ
‪ขอโทษนะ
‪ขอโทษ
‪ปฏิเสธไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก
‪เพราะลูกมีสายเลือดเดียวกับแม่ ‪ไหลเวียนอยู่
‪ถ้าอยู่กับฉัน
‪สุดท้ายนายก็จะโชคร้าย
‪ขอโทษนะ
‪- เฮ้อ ขอร้องล่ะ รับหน่อยเถอะ ‪- เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถ…
‪โอ๊ย อยากจะบ้าจริงๆ
‪ทำไมไม่มีคนรับโทรศัพท์เลยเนี่ย ‪เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า
‪โอ๊ย จะบ้าตายแล้ว
‪นี่คุณ ทำตัวให้สมกับที่โดนสอบสวน…
‪ขอโทษจริงๆ ครับ
‪พอดีมีคนรู้จักกำลังตกอยู่ในอันตราย
‪สักครู่นะครับ
‪ตัวเองยังเอาไม่รอด
‪ยังจะไปเป็นห่วงคนอื่นอีกเหรอ หา
‪นี่คุณขับรถล้ำเส้นกลาง ‪กลับรถผิดกฎจราจรยังไม่พอ
‪พอบอกให้จอดรถก็เมินเฉย
‪แล้วยังขับรถหลบหนีด้วยความเร็ว ‪เกินกำหนดจนเกือบชนกวางด้วยนะ
‪โอ๊ย จริงๆ เลย
‪กวางบ้านั่นไม่สำคัญหรอกครับ
‪ตอนนี้ชีวิตคนกำลังตกอยู่ในอันตรายนะ
‪- ท่านประธาน ‪- อ้าว ซึงแจ
‪เกิดเรื่องอะไรคะเนี่ย
‪คุณจูรี
‪กลับรถผิดกฎจราจร ‪ขับรถเร็วเกินอัตราที่กำหนด
‪หลบหนี เกือบชนกวางตาย
‪แทบจะเหมือนการไล่ล่า ‪ของเจ้าหน้าที่เอ็นไอเอสแล้วนะ
‪เล่นใหญ่อะไรคนเดียวคะเนี่ย
‪เอาน่า ‪ไม่ใช่เรื่องที่เธอจำเป็นต้องรู้
‪คุณจูรี ขอคุยด้วยหน่อยครับ
‪คุณคังแทกับมุนยอง ‪ไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหมครับ
‪แน่ใจนะครับ
‪ค่ะ พี่แจซูโทรมาบอก
‪ว่าไม่มีอะไรแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง
‪ว่าแต่เกิดอะไรขึ้นถึงเป็นแบบนี้คะ
‪คุณจูรี
‪โลกนี้มีคนที่จะใช้ชีวิตธรรมดา ‪ยังลำบากด้วยนะครับ
‪เหมือนมีเทพใจร้ายบันดาล ‪ความโชคร้ายทั้งหมดที่มีให้พวกเขา
‪น่าสงสารและปวดใจ
‪จนโมโหเลยล่ะครับ
‪กฎแห่งความโชคร้ายที่ต้องเจอค่ะ
‪เขาว่าแต่ละคนถูกกำหนดไว้แล้ว ‪ว่าจะโชคร้ายและมีความสุขแค่ไหน
‪ถ้าตอนนี้เผชิญโชคร้ายจนหมดแล้ว
‪จากนี้คงจะมีแต่ความสุขค่ะ
‪ผมก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นครับ
‪โอ๊ย เลี่ยนชะมัด
‪อยากซัดโซดาให้หมดแก้วเลย
‪แล้วฉันก็ตื่นขึ้นมา ตื่น
‪หัวหน้าพยาบาลนิสัยไม่ดี ‪กำลังดึงผมมุนยองของเราอยู่แบบนี้
‪แล้วใช้ปากกาในมืออีกข้าง ‪ง้างมือแบบนี้ใส่คังแท…
‪- จะแทงเขา… ‪- จะแทงเขา พี่ก็เลยโมโห
‪เอาหนังสือนิทาน ‪ฟาดท้ายทอยผู้หญิงคนนั้น
‪สุดท้ายแล้ว พี่ผู้กล้าหาญ ‪ก็ช่วยชีวิตสองคนนั้นไว้
‪พี่ครับ ผมฟังมาแปดรอบ ‪จนท่องจำได้แล้ว
‪อือ ภูมิใจใช่ไหม
‪ภูมิใจเนอะ
‪ภูมิใจอยู่แล้ว
‪พี่สุดยอดที่สุดเลย สุดยอดๆ
‪- สุดยอดๆ ‪- สุดยอดๆ
‪ผมอุตส่าห์รีบมาเพราะเป็นห่วง
‪หมอนั่นจะนอนไปถึงเมื่อไหร่นะ ‪ไม่ใช่เจ้าหญิงนิทราสักหน่อย
‪- จุ๊บๆ ‪- หา
‪เจ้าหญิงนิทราต้องจุมพิตสิถึงจะฟื้น
‪อือ จุ๊บๆ
‪- ฟาดจากข้างหลังดังป้าบเลย ‪- ป้าบเข้าให้
‪หลับสบายดีไหม
‪อือ
‪สงสัยจะนอนนานไปหน่อย
‪เลยฝันยาวมาก
‪ฝันร้ายสุดๆ ไปเลย
‪นายไม่ได้ฝัน
‪ตามลงมานะ
‪ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย
‪ตอนนี้เชื่อแล้วใช่ไหม
‪เรื่องเกิดขึ้นที่นี่จริงๆ
‪เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเอง
‪ขอร้องล่ะ ฟื้นขึ้นมาเถอะนะ ‪มุนคังแท ฟื้นสิ
‪ทุกอย่างจบแล้ว
‪พวกเรารอดมาได้
‪แม่…
‪ผู้หญิงคนนั้นถูกจับ
‪เดี๋ยวความจริงก็คงถูกเปิดเผย
‪ช่วยออกไปที
‪ออกไปจากที่นี่
‪อย่างที่นายบอก ‪ฉันไม่ใช่กระป๋องเปล่า
‪ฉันก็มีความรู้สึก
‪เพราะงั้นฉันคงไม่มีวันลืม
‪เรื่องราวเลวร้ายที่นายกับพี่ ‪ต้องเจอที่นี่เพราะฉัน
‪ฉันคงไม่มีวันลืมตลอดชีวิต
‪และบางทีนาย
‪อาจจะต้องทรมาน ‪ทุกครั้งที่เห็นหน้าฉัน
‪ต้องไม่ลืม
‪แล้วผ่านมันไปให้ได้สิ
‪ทำแบบนั้น
‪ถึงจะเป็นผู้ใหญ่
‪ที่จิตวิญญาณเติบโตไม่ใช่เหรอ
‪คิดซะว่าพวกเรา
‪แค่เจอฝันร้ายที่แสนยาวนานกันเถอะ
‪ฉันทำแบบนั้นได้แน่
‪เลิกแสดงสักทีเถอะ
‪เจ็บแต่ทำเป็นไม่เจ็บ
‪ทรมานแต่ทำเหมือนไม่เป็นไร
‪การแสดงนั่นน่ะ
‪ตอนนี้นายไม่ได้แสดงต่อหน้าพี่
‪แต่มาแสดงต่อหน้าฉันแทน
‪การเห็นใบหน้าสวมหน้ากากของนาย
‪จะทำให้ฉันคอยระแวง
‪หายใจไม่ออก
‪และทุกข์ทรมาน
‪ฉันไม่อยากมีชีวิตแบบนั้น
‪เพราะงั้นฉันขอร้อง
‪พรุ่งนี้นายกับพี่ออกไปจากที่นี่ที
‪เธอ
‪พูดจริงเหรอ
‪อือ
‪ฉันอยากอยู่คนเดียว
‪เหมือนเมื่อก่อน
‪ทำดีแล้ว โกมุนยอง
‪เก่งมาก
‪ทำไมทั้งสองคนหน้าเป็นแบบนั้น
‪เมื่อคืนไม่ได้นอนกันเหรอ
‪- มีเรื่องต้องคิดนิด… ‪- เมื่อคืนมีเรื่องนิดหน่อยครับ
‪หรือว่า
‪เมื่อวานนักเขียนโกมุนยองกับ ‪คุณมุนคังแทลงไม้ลงมือกันเหรอคะ
‪เมื่อวานท่านประธาน ‪ไปสถานีตำรวจปุบปับ
‪คุณแจซูก็ทิ้งร้านไว้
‪แล้วรีบไปห้องทำงานของคุณนักเขียน
‪ไม่ใช่ว่าที่นั่น ‪เกิดเรื่องใหญ่อะไรเหรอคะ
‪- จริงเหรอคะ ‪- นั่นสิ จริงเหรอ
‪ไม่ครับ
‪พวกเขามีปากเสียงกันรุนแรงก็จริง…
‪แต่แค่แป๊บเดียว ‪แค่ครู่เดียวก็คืนดีกันครับ
‪โธ่ เดิมทีมุนยองฉุนเฉียวง่าย ‪แถมจู้จี้น่ารำคาญ
‪เอาใจยากมากครับ
‪คุณมุนคังแทคงต้อง ‪เหนื่อยหน่อยน่ะครับ
‪โธ่ ไม่รู้จักคังแทดีสินะครับ
‪หมอนั่นมันจิ้งจอกเก้าหาง
‪หลอกล่อคนเก่ง
‪มีพรสวรรค์ในการควบคุมคนอื่นนะ
‪บอกนักเขียนโกด้วยนะครับ ‪ว่าระวังโดนกินตับ
‪- ได้ๆ เดี๋ยวผมบอกให้นะ ‪- เข้าใจนะ
‪สองคนนี้นี่ ‪ดูเป็นคู่สร้างคู่สมจริงๆ นะ
‪น้ำซุปชืดหมดแล้ว รีบกินเถอะ
‪- ครับ ‪- ครับ
‪โกหกชัดๆ เลย
‪พี่ครับ
‪พี่
‪หือ นายไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะ
‪หลับสบายดีไหม
‪ตอนนี้เลือดไม่ออกแล้ว ‪ไม่เจ็บแล้วใช่ไหม
‪เจ็บ
‪เจ็บมาก
‪เหมือนจะตายเลย
‪ถ้างั้นต้องไปโรงพยาบาล ไปโรงพยาบาลๆ
‪ขอบคุณนะ
‪ที่ช่วย
‪เราทุกคนเอาไว้
‪แต่ว่า…
‪แต่…
‪ทำไมถึงทำแบบนั้นนะ
‪หัวหน้าพยาบาลที่จริงเป็นคนดีนี่
‪ทำไมทำเรื่องไม่ดีล่ะ
‪ผู้หญิงคนนั้น
‪เป็นคนไม่ดี
‪ที่แกล้งทำเป็นคนดี
‪เธอบอกว่า
‪ไม่ชอบเอาซะเลยที่คนอื่นมีความสุข
‪แม่มดตะวันตก
‪มีในหนังสือเล่มนั้น
‪ฆาตกรสาว ‪ที่เที่ยวไล่ฆ่าคนที่มีความสุข
‪ก็เลยเป็นแม่มดตะวันตก
‪พี่อ่านหนังสือเล่มนั้นด้วยเหรอ
‪อือ มีคนทิ้งไว้ในห้องที่โรงพยาบาล ‪ก็เลยอ่านน่ะ อ่านแล้ว
‪ไม่ได้อ่านทั้งหมดหรอก ‪อ่านไปได้แค่ 63 หน้า
‪ไม่สนุกเลย น่าเบื่อสุดๆ
‪ใช่
‪มันไม่สนุก เพราะงั้นไม่ต้องอ่านนะ
‪หัวหน้าพยาบาลก็เป็นคนไม่ดีสุดๆ ‪แบบแม่มดตะวันตกเหรอ
‪อือ
‪เธอให้แม่ดูลี่ฉันเป็นของขวัญด้วยนะ
‪ถ้างั้น
‪จะทำยังไงกับแม่ดูลี่ดีล่ะ
‪เดี๋ยวตอนผมออกไป ผมเอาไปทิ้งให้นะ
‪อือ ทิ้งไปเถอะ
‪ไม่ๆ อย่าทิ้ง
‪ทำไมล่ะ คนไม่ดีให้มา ทิ้งไปเถอะ
‪ไม่ได้ แม่ดูลี่ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่
‪คนให้สิที่ไม่ดี
‪แม่ดูลี่ไม่ได้ไม่ดีสักหน่อย
‪เจ้านี่ไม่ได้ทำอะไรผิด
‪อย่าทิ้งเลย ไม่เอา
‪นั่นสิ
‪เจ้านี่ไม่ได้ทำอะไรผิด
‪คนผิดคือคนอื่นต่างหาก
‪อือ ไม่ทิ้ง ไม่ทิ้งหรอก ไม่ทิ้งๆ
‪ตกใจใช่ไหม
‪ขอโทษนะ ไม่ทิ้งๆ ไม่ได้ๆ ไม่ทิ้ง
‪ตื่นหรือยัง
‪ฉันต้มซุปไว้ให้
‪ถ้าหิวก็ไปกินนะ
‪ฉันไปโรงพยาบาล เดี๋ยวกลับ
‪พี่ครับ
‪ถ้ามุนยองบอกให้…
‪พวกเราไปจากบ้านหลังนี้ จะทำยังไงดี
‪เราเป็นครอบครัว ต้องอยู่ด้วยกันสิ
‪แต่ถ้าเธอยังสั่งให้ไปล่ะ
‪ก็ออกไปได้
‪แต่ว่าต้องพามุนยองไปด้วย
‪ทำไมล่ะ
‪ถ้าไปกันแค่พวกเรา ‪มุนยองจะเหลือตัวคนเดียว อยู่คนเดียว
‪ถ้าเธออยู่คนเดียว
‪จะเบื่อ
‪ปกติชอบบ่นว่าเบื่อ ‪มาชวนเล่นด้วยทุกวัน
‪แต่ถ้า
‪เธอบอกให้เราออกไปแค่สองคนล่ะ
‪ข้ามศพฉันไปก่อน
‪ถ้ายืนกรานว่า ‪"ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ" ยังไงก็ชนะ
‪ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ ยังไงก็ชนะ
‪ข้ามศพฉันไปก่อน ไม่ไปหรอก
‪ข้ามศพฉันไปก่อน ไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪ข้ามศพฉันไปก่อน ให้ตายก็ไม่ไป
‪ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ
‪(จดหมายลาออก)
‪ทำไม
‪จะย้ายไปโรงพยาบาลอื่นแล้วเหรอ
‪เปล่าครับ
‪จากนี้ผมจะพักแล้วครับ
‪เราใจตรงกันเลยนะ
‪ผมก็ว่าจะลาออกจากโรงพยาบาล ‪ไปเที่ยวเล่นให้สนุก
‪มาเล่นด้วยกันไหม
‪ผมมีคนที่จะเที่ยวเล่นด้วยแล้วครับ
‪ช่วยทำเป็นคิดหนักหน่อยได้ไหมล่ะ
‪หรือว่า…
‪จะลาออกเพราะ ‪เรื่องที่เกิดขึ้นเหรอครับ
‪ในฐานะผอ. ผมก็ควรจะรับผิดชอบหน่อย
‪คนที่ไม่ดูใต้ตะเกียงให้ดี
‪ตอนนี้ไม่มีความมั่นใจ ‪จะไปอ่านใจใครอีกหรอก
‪ถ้างั้น
‪คิดว่านี่เป็นครั้งสุดท้าย
‪ช่วยให้คำปรึกษาผมหน่อยได้ไหมครับ
‪เอาสิ
‪ไหนเล่ามาซิ
‪อ้าว มาแล้วเหรอ
‪กินข้าวก่อนค่อยไปสิ
‪คังแททำซุปไข่ไว้ให้ ‪ซุปไข่อร่อยมากเลยนะ อร่อยสุดๆ
‪แต่ว่าฉันว่าข้าวราดอร่อยกว่า ‪เลยกินข้าวราดไป
‪ว่าแต่หัวเป็นยังไงบ้าง หัวน่ะ
‪คุณป้านิสัยไม่ดีนั่น ‪กระชากผมเธอนี่นา
‪ผมร่วงไปเยอะไหม
‪เขามารังควาน ‪เพราะไม่ชอบเห็นคนอื่นมีความสุข
‪คุณป้าคนนั้นนิสัยไม่ดี ร้ายกาจจริงๆ
‪อ๋อ ฉันต้องให้ตรวจการบ้านๆ ‪ตรวจการบ้าน
‪ฝึกวาดสีหน้า ‪ฉันฝึกวาดไปเยอะมากเลยนะ
‪ฉันเอาให้ดูไหม
‪พี่คะ
‪การบ้านนั่น
‪ไม่ต้องทำแล้วก็ได้
‪หา
‪หนังสือนิทานของเราไม่ตีพิมพ์แล้วล่ะ
‪หา ทำไมล่ะ ทำไมไม่ตีพิมพ์ล่ะ
‪ฉันไม่อยากตีพิมพ์แล้ว
‪แล้วก็ พอคังแทกลับมา ‪จากโรงพยาบาลแล้ว
‪ช่วยออกไปจากบ้านหลังนี้ทีนะ
‪สัญญาวาดภาพประกอบที่เซ็นกับฉัน ‪เป็นอันยกเลิก
‪ถ้า ถ้ายกเลิกสัญญา
‪ต้องจ่ายสามเท่านะ เบี้ยปรับสามเท่า
‪ฉันจะให้เท่าที่พี่ต้องการ
‪ช่วยออกไปภายในวันนี้นะ
‪ข้ามศพฉันไปก่อน
‪ไม่รู้ไม่ชี้ ข้ามศพฉันไปก่อน
‪ข้ามศพฉันไปก่อน ไม่สนหรอก
‪ไม่สนๆ ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ
‪ข้ามศพฉันไปก่อน ยังไงก็ชนะ
‪ยืนกราน ไม่รู้ไม่สน ‪ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ
‪ที่จริง
‪ผมไม่มั่นใจว่าจะโอเคครับ
‪โดฮีแจ
‪สิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นพูดกับผม
‪สีหน้า การกระทำทั้งหลายนั่น
‪คิดถึงมันทีไร
‪ในหัวผมก็มีแต่ภาพ
‪แม่ที่ถูกฆ่าตายอย่างไม่เป็นธรรม
‪และพี่ที่แอบดูอยู่
‪มันทำผมหายใจไม่ออกครับ
‪เป็นแบบนั้นแท้ๆ
‪แต่ผมกลับบอกว่าผมเอาชนะได้หมด
‪โกหกมุนยองไปแบบนั้น
‪แต่ว่า…
‪มุนยอง
‪ไม่เชื่อผมเลยครับ
‪อยู่ด้วยกันก็ทรมานเหมือนตาย
‪ห่างกันไปก็ทรมานเจียนตายพอกัน
‪ไม่ว่าเลือกทางไหนก็ตายอยู่ดี
‪งั้นอยู่และตายไปด้วยกัน ‪ไม่ดีกว่าเหรอ
‪ที่จริง
‪ตอนอยู่กับโดฮีแจสองคน ‪อยากฆ่าให้ตายไปเลยใช่ไหม
‪เอาสิ ฆ่าฉันเลย
‪- ครับ ‪- แล้วทำไมไม่ฆ่าล่ะ
‪ผมคิดถึง
‪มุนยองขึ้นมา
‪ใช่ นั่นแหละ
‪ใบหน้าที่เห็นแล้วทรมาน
‪ก็ช่วยให้คุณมีชีวิต ‪อยู่ต่อได้เหมือนกัน
‪คุณเกือบระเบิดตูม
‪แต่เธอเป็นคนช่วยไว้ไม่ให้ระเบิดนะ
‪นี่มันอะไรกันเนี่ย
‪มุนยอง เธอเป็นอะไรไป
‪จะเป็นอะไรได้ล่ะ
‪เมื่อวานฉันโทรเล่าให้ฟังหมดแล้วนี่
‪ว่าฉันจะไม่เขียนนิทานอีกต่อไปแล้ว
‪โอเค อือ ได้
‪เขียนนิทานมาเยอะแล้ว ‪คงเบื่อแล้วล่ะสิ
‪งั้นถือโอกาสนี้ ‪เปลี่ยนไปแนวอื่นกันเถอะ
‪ค่ะ ตามแนวโน้มอุปนิสัย ‪ของคุณนักเขียน
‪เขียนนิยายอาชญากรรม ‪หรือว่าระทึกขวัญ
‪สยองขวัญ ท่องยุทธภพ ‪เรื่องรักๆ ใคร่ๆ
‪หรือว่า…
‪นิยายอีโรติกดีไหมคะ
‪ฉันจะวางปากกา
‪ไม่เขียนหนังสืออีกต่อไปแล้ว
‪ไม่เขียนอีกเลยตลอดชีวิต
‪ไม่เอาน่า ไม่ได้นะ มุนยอง
‪เอ่อ…
‪ถ้าเป็นเพราะเธอช็อก ‪จากเรื่องที่เกิดขึ้นคราวนี้
‪เธอพักก่อนสักปี…
‪ท่านประธาน
‪ฉัน
‪ไม่มีนิทานที่อยากเขียนอีกแล้ว
‪ฉันเลยจะเลิกเขียน
‪เดี๋ยวฉันจะขายบ้านหลังนี้
‪เพราะงั้นไม่ต้องมาวุ่นวายกับฉัน
‪พาคุณซึงแจกลับโซลไปเถอะ
‪ตอนนี้คุณเป็นอิสระแล้ว
‪ไม่ ไม่เอา
‪ฉันจินตนาการภาพซังซังอีซัง ‪ที่ไม่มีมุนยองไม่ออก
‪แล้วอีซังอินที่ไม่มีโกมุนยองน่ะ
‪จะไม่สามารถทำอะไรได้อีกเลยนะ
‪อิสระจะไปมีประโยชน์อะไร
‪มุนยอง ได้โปรดเถอะ ‪ฉันจะดีกับเธอกว่านี้ คิดดูอีกทีนะ
‪ไม่ต้องมาคร่ำครวญ
‪ฉันไม่ได้นอนเลยปวดหัว
‪ฉันจะนอนแล้ว ไปให้พ้น
‪คราวนี้สงสัยจะเลิกเขียนจริงๆ นะคะ
‪เราถือโอกาสนี้ ‪เซ็นสัญญากับนักเขียนคนอื่น…
‪นี่ เธอคิดว่าฉันทำขนาดนั้น ‪เพราะจะขายหนังสือหาเงินเหรอ
‪ค่ะ
‪นิทานสำหรับมุนยองน่ะ
‪คือช่องทางเดียวที่จะสื่อสารกับโลก
‪มันเป็นปากและหลอดลมของหล่อน
‪เพราะงั้นที่บอกว่าจะเลิกเขียน ‪หมายความว่าหล่อนจะตายคนเดียว
‪อย่างโดดเดี่ยวเดียวดายน่ะสิ
‪- ผอ.ครับ ‪- อือ
‪เมื่อครู่ที่ชวนผมไปเล่นด้วยน่ะครับ
‪จะขออะไรอีกล่ะ
‪ผมคงแวะมาเที่ยวเล่นเป็นครั้งคราว
‪ผมขอปลูกต้นกล้าไว้ที่ ‪สวนของโรงพยาบาลสักต้นได้ไหมครับ
‪ต้นกล้าเหรอ
‪เอาสิ ไม่เสียหายนี่
‪จะปลูกต้นอะไรล่ะ
‪ต้นวอลนัตไม่ก็ต้นแปะก๊วยครับ
‪อย่าปลูกต้นแปะก๊วยนะ ‪กลิ่นเหม็นเหมือนขี้
‪บอกแล้วไง
‪ลูกจ๋า
‪ดูเหมือนเธอจะฝันร้าย
‪รีบเก็บของออกไปซะ
‪ภายในวันนี้
‪ฉันมีแค่มังแทก็พอ
‪ตอนนี้ฉันไม่ต้องการคังแทแล้ว
‪อ๋อ ใช่
‪นายเคยบอกว่าไม่อยากเป็น ‪คนที่ใครๆ ก็ต้องการใช่ไหม
‪ดีเลย รีบออกไปซะ
‪เธอ
‪จะอยู่คนเดียวจริงๆ เหรอ
‪ฉันอยู่คนเดียวอย่างดีมาจนถึงตอนนี้
‪คนอย่างฉัน ‪อยู่ท่ามกลางผู้คนไม่ได้หรอก
‪ต้องแยกออกมาอยู่คนเดียว
‪- ทำไม ‪- เพราะฉันเกิดมาแบบนั้น
‪โกมุนยอง
‪ตอนนี้เธออยู่คนเดียวไม่ได้หรอก
‪ทำไมจะไม่ได้
‪เพราะตอนนี้เธอรู้แล้ว
‪ว่าความอบอุ่น
‪และอิ่มท้องเป็นยังไง
‪เพราะงั้น
‪เธอก็ยอมรับเถอะ
‪อะไร
‪ว่าเธอเป็นเด็กน้อยที่อยากได้รับ…
‪ความเอ็นดู
‪ไม่ต้องมาพูดไร้สาระ ‪รีบเก็บของออกไปเลย
‪ฉันเล่าเรื่องเล่าสมัยก่อนให้ฟังไหม
‪ไม่ต้องเล่า
‪กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว…
‪เงียบไปเลย
‪มีสองพี่น้องที่แม้จะจน ‪แต่ก็รักใคร่กลมเกลียว
‪พอถึงฤดูเก็บเกี่ยว ‪พวกเขาก็เกี่ยวข้าวไว้
‪คนพี่เป็นห่วงความเป็นอยู่ของน้อง
‪เลยแอบเอาข้าวใส่กระสอบ
‪แล้วเอาไปวางไว้หน้าบ้านของน้อง
‪วันเดียวกันนั้นเพื่อพี่ ‪ที่มีสมาชิกในครอบครัวเยอะ
‪น้องก็เอาข้าวใส่กระสอบของตัวเอง
‪และแอบเอาไปวางไว้หน้าบ้านพี่
‪พอตื่นมาตอนเช้า
‪แน่นอนว่ากระสอบข้าววางอยู่ ‪เหมือนเดิมที่หน้าบ้านของทั้งสอง
‪สองพี่น้องที่คิดว่าแปลกจัง
‪พอตกดึกก็เอาข้าวใส่กระสอบ
‪ไปวางไว้หน้าบ้านของกันและกันอีก
‪และต่างคนต่างก็ทำแบบนั้น ‪ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่หลายวัน
‪รู้ไหมคติสอนใจ ‪ของนิทานเรื่องนี้คืออะไร
‪"พี่น้องที่รักใคร่กลมเกลียวกัน
‪ควรอาศัยอยู่บ้านเดียวกัน ‪จะได้ไม่ลำบากเปล่าๆ "
‪สนุกใช่ไหม
‪ไร้สาระ
‪คติสอนใจบ้านไหนกัน
‪นี่พี่ชายเราตีความให้เลยนะ
‪เธอ
‪ไม่ชอบเราสองพี่น้องเหรอ
‪เธอชอบนี่นา
‪ไม่ใช่เหรอ
‪พวกเราอย่าเลือกเดินทางผิด ‪แล้วต้องลำบากไปเปล่าๆ เลยนะ
‪ฉันไม่สนหรอกว่าจะเป็นที่ไหน
‪ขอแค่อยู่ด้วยกันเถอะนะ
‪หือ
‪นี่ โกมุนยอง
‪ตอบหน่อยสิ
‪บอกว่ามาคุยกันหน่อยไง
‪นี่ เลิกดื้อสักทีเถอะ
‪นี่นายตะคอกใส่ฉันเหรอ
‪เปล่า
‪คือ เสียงฉัน เวลา…
‪อยู่ห้องนี้แล้วสูงกว่าปกติน่ะ
‪ถ้าเธอเหนื่อย งั้นพักผ่อนไหม
‪พักผ่อนซะนะ
‪ทำไมไม่ได้ล่ะ
‪- มะเร็ง ‪- มะเร็งเหรอ
‪- ใช่ ได้ยินแล้วนี่ ‪- หา
‪สายไปแล้ว
‪คุยกันแล้วใช่ไหม
‪อือ
‪แต่ดูเหมือนจะแย่ยิ่งกว่าเดิม
‪ได้ทำตามที่พี่บอกหรือเปล่า
‪ผมบอกแล้วว่า ‪พี่น้องที่รักใคร่กลมเกลียวกัน
‪ควรอาศัยอยู่บ้านเดียวกัน ‪จะได้ไม่ลำบากเปล่าๆ
‪นายคงเล่าแบบไม่น่าสนใจล่ะสิ ‪เล่าไม่สนุก
‪เพราะต่อให้เป็นเรื่องเดียวกัน ‪แต่ก็มีคนที่เล่าได้ไม่สนุก
‪มุนคังแท น่าเบื่อสุดๆ
‪- ตอนนี้ฉันตายแน่ ‪- "ตอนนี้ฉันตายแน่
‪- ยังมีเรื่องคับแค้นเสียใจอยู่ ‪- ยังมีเรื่องคับแค้นเสียใจอยู่
‪- มีของที่อยากกินตั้งเยอะ ‪- มีของที่อยากกินตั้งเยอะ
‪- โธ่เอ๊ย น่าสงสาร ‪- โธ่เอ๊ย น่าสงสาร
‪- ช่วงวัยรุ่นที่น่าเวทนา" ‪- ช่วงวัยรุ่นที่น่าเวทนา
‪โอ๊ย ยากจัง
‪- ไม่รู้แล้ว ‪- เพราะน่าเบื่อล่ะสิ
‪เลยไม่ได้รับความนิยม ไม่ฮอต
‪พูดตามตรง แบล็กพิงก์สิ ‪ที่ได้รับความนิยมอย่างมาก
‪ถ้าพูดกันตรงๆ น่ะ
‪ทำไมมาคนเดียวล่ะ ‪ได้เรียกมุนยองหรือเปล่า
‪อือ แต่เธอไม่ตอบ
‪พี่ชายพูดด้วยแท้ๆ ไร้มารยาทจริงๆ
‪อ้าว
‪กินข้าวสิ ไข่นกกระทากับไข่ม้วน ‪ที่เธอชอบ
‪มาคุยกันหน่อย
‪เมื่อไหร่จะไปจากที่นี่
‪กินข้าวก่อนสิ
‪เธออดมาตลอดเลยนี่นา
‪นี่จะสวมบทเป็นเจ้าสาวหอยทากเหรอ
‪ไปซะ กลับไปบ้านเดิมของพวกนาย
‪- ฉันไปไม่ได้ ‪- ทำไม
‪เพราะว่า ท่อน้ำแตก
‪- อะไรนะ ‪- ตอนนี้น้ำนองเป็นทะเลเลย
‪ต้องซ่อมสักระยะ
‪ครับ ผมเองครับ
‪สะดวกคุยไหมครับ
‪(สำนักงานพยาบาล)
‪รุ่นพี่คะ
‪เรื่องที่ท่านผอ.จะเกษียณ
‪ควรบอกพวกคนไข้ไม่ใช่เหรอคะ
‪ทุกคนเหมือนจะดูออกกันหมดแล้วนะคะ
‪"คนนั้นคนนี้ลาออก
‪บรรยากาศในโรงพยาบาลก็วุ่นวายพอแล้ว
‪ถ้าบอกเรื่องนั้นอีก ‪คนไข้คงยิ่งว้าวุ่น อย่าเลย"
‪ท่านผอ.ว่าแบบนั้นน่ะ
‪แต่ถึงยังไงก็ควรจะเตรียม ‪งานเลี้ยงอำลาไม่ใช่เหรอครับ
‪ไม่ใช่การเกษียณ ‪ที่ทรงเกียรติอะไรสักหน่อย
‪ผมออกเพราะไม่มีความสามารถ
‪ทุกคนได้เวลาเปลี่ยนเวรพอดีใช่ไหม
‪ครับ
‪งั้นออกไปหาข้าวกินกันเถอะ
‪ฉันขอโทรศัพท์สักครู่ ‪เดี๋ยวตามไปนะคะ
‪มีอะไร
‪มุนยอง ขอโทษจริงๆ นะ ‪แต่ฉันวานอะไรหน่อยได้ไหม
‪ไม่ ไม่ได้
‪แม่ฉันไม่สบาย
‪วันนี้แม่ไม่สบายหนักมาก ‪ขอลาหยุดประจำเดือนด้วย
‪ฟังจากเสียงแล้ว อาการไม่ดีเท่าไร
‪ฉันเลยเป็นห่วงน่ะ
‪คุณซังอินกับคุณซึงแจไปสัมมนา ‪ก็เลยไม่รับโทรศัพท์
‪วันนี้ฉันขึ้นเวรดึกด้วย
‪ถ้างั้นก็ให้มุนคังแทไปดูให้ก็ได้นี่
‪ขอโทษจริงๆ นะ
‪แต่เธอไปดูให้หน่อยได้ไหม
‪ถึงจะเป็นคุณป้าแล้ว
‪แต่ให้ผู้หญิงไปดูแล ‪น่าจะสะดวกใจกว่า
‪- ไม่ได้เหรอ ‪- อือ ไม่ได้
‪มาขอให้ฉันไปดูแลแม่เธอทำไม
‪อ้าว มาแล้วเหรอ
‪ไม่สบายจริงเหรอคะ
‪ดูมีชีวิตชีวากว่าฉันอีก
‪ลองอายุเท่าฉันสิ ‪มีตรงไหนบ้างล่ะที่ไม่ปวด
‪เข่าก็ปวดเมื่อย
‪ข้อแขนข้อขาก็ล้าไปหมด
‪นอนไม่หลับอีกต่างหาก ตายจริง
‪ให้ตายสิ ยัยนัมจูรี ยัยคนตีสองหน้า
‪อย่ามัวแต่ด่า ‪ลูกสาวสุดที่รักของคนอื่น
‪รีบมากินนี่ซะ
‪เอ้า
‪เห็นว่าเธออดข้าวมาสองสามวัน
‪แทนที่จะหุงข้าว ฉันเลยต้มนูรุงจีให้
‪เอ้า
‪นั่งสิ
‪เวลาแบบนี้ ‪ต้องแกล้งตามน้ำแล้วกินเข้าไป
‪เพื่อเติมเต็มกระเพาะ ‪ที่ว่างเปล่าของเธอ
‪รู้ไหมต้องรวมหัวช่วยกันตั้งกี่คน
‪ครับ ผมเองครับ
‪สะดวกคุยไหมครับ
‪ทำไมครับ มีเรื่องอะไรอีกเหรอ
‪ผมหัวใจจะวายแล้วนะเนี่ย
‪เอ่อ ไม่ได้มีเรื่องอะไรครับ
‪ผมอยากไหว้วานเรื่องน่าอายหน่อย
‪หา น่าอายเหรอ
‪ถ้างั้นพรุ่งนี้แม่ลาครึ่งวันแล้วกัน
‪อือ เอาแบบนั้นแล้วกัน
‪บอกให้คังแทพิมพ์ส่งมาที ‪ว่ามุนยองชอบกินอะไรบ้าง
‪อยู่ดีๆ ยัยนั่นก็บอกว่า ‪จะไม่เขียนหนังสือ ข้าวก็ไม่กิน
‪ไม่ยอมออกมาข้างนอก
‪ผมเป็นห่วงมาก ‪นึกว่าเธอเป็นอะไรไปจริงๆ ซะแล้ว
‪เฮ้อ ขอบคุณทุกคนมากจริงๆ ครับ
‪ดูพูดเข้า ไม่ใช่เพราะเธอเลย
‪เพราะคังแทขอเลยช่วยต่างหาก
‪ถ้างั้นฉันจะเตรียม ‪ของขบเคี้ยวอย่างอื่น
‪ที่ไม่ใช่อาหารให้นะคะ
‪อะไรเหรอ
‪ค่ะ คุณแจซู ฉันยูซึงแจนะคะ
‪พรุ่งนี้ช่วงเย็นๆ ‪พอจะมีเวลาเม้าท์มอยหน่อยไหมคะ
‪ค่ะ
‪เขาเหมือนจะชอบฉันน่ะค่ะ
‪จริงๆ นะ
‪ตายแล้ว
‪รีบมานั่งแล้วกินซะสิ
‪นั่งเลยๆ
‪เอาล่ะ
‪รีบกินเร็ว
‪โอ๊ย ร้อนฉิบหาย
‪ปากก็สวย ทำไมถึงพูดจา ‪หมาไม่รับประทานล่ะ
‪เป่าก่อนแล้วค่อยๆ กินสิ
‪อย่าพรวดพราดให้ลวกเพดานปาก
‪เหลือเชื่อเลยนะ
‪เมื่อคืนนี้
‪คังแทโทรหาประธานอี
‪ขอให้เขาช่วยทำให้เธอได้กินข้าวหน่อย
‪ถ้าโทรหาฉันเอง เขาคงกระอักกระอ่วน
‪พอนึกถึงจูรีแล้วเขาจะกล้าขอให้ฉัน
‪เตรียมอาหารให้มุนยองได้ยังไง
‪แต่คุณป้าก็เตรียมให้นี่คะ
‪ก็นั่นน่ะสิ ฉันนี่โง่เนอะ
‪นี่
‪เอ้า
‪ทำไมทุกคน
‪ถึงดีกับฉันนักล่ะคะ
‪ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันสักหน่อย
‪เพราะเอ็นดู
‪เอ็นดูหน้าตาสะสวย เอ็นดูเวลากิน
‪เอ็นดูที่ชอบคนจิตใจงดงาม ‪แต่ไม่มีอะไรเลย
‪อย่างคังแทของเราด้วย ทำไมล่ะ
‪โอ๊ย หิวจัง
‪ขอข้าวให้ผมด้วยสิครับ
‪จากนี้ไป ‪นี่คือต้นไม้ตัวแทนแม่เราเหรอ
‪อือ
‪ทุกครั้งที่คิดถึงแม่
‪ก็มาหาต้นไม้นี่ได้
‪อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
‪แม่ครับ
‪นี่ นี่รูปถ่าย ‪ครอบครัวใหม่ของเราครับ
‪ที่อยู่ตรงกลางคือมุนยองครับ ‪เธอสวยมาก
‪ตอนผมยาวสลวยสวยกว่า
‪แต่คังแทตัดผมให้ ตัดให้เป็นแบบนี้
‪แม่ครับ
‪ผม
‪โตมาอย่างดีใช่ไหม
‪อือ นายโตมาอย่างดี
‪ฉันก็โตมาอย่างดีเหมือนกัน
‪จากนี้ไปแม่ก็โตไวๆ นะ
‪จากนี้ไปผม…
‪จะปกป้องดูแลพี่อย่างดีครับ
‪แม่
‪แม่ไม่ได้คลอดนายออกมา ‪เพื่อให้ดูแลฉันนะ
‪ฉัน…
‪ไม่ได้คลอดออกมาให้ดูแลฉัน
‪น้องชายน่ะ
‪แม่ไม่ได้คลอดออกมา ‪เพราะแบบนั้นนะ อือ
‪ปกติพี่ต้องปกป้องน้องสิ
‪เพราะงั้นฉันเลยฟาดท้ายทอย ‪คุณป้านิสัยไม่ดีนั่น
‪ฉันฟาดเอง
‪ตอนนายหลับอยู่ ‪ฉันเป็นคนปกป้องนายเอง ปกป้องนาย
‪จริงด้วย
‪เพื่อปกป้องผม
‪เลยมีพี่สินะ
‪อือ แต่ตอนนี้นายเป็นผู้ใหญ่แล้ว ‪นายปกป้องตัวเองแล้วกัน
‪ฉันน่ะ ตอนนี้ฉันไม่ว่างแล้ว
‪แม่ บ๊ายบาย
‪แม่ครับ
‪ได้ยินแล้วใช่ไหม
‪รอผมด้วยสิ
‪ใช่ ที่จริงผมน่ะ
‪บางครั้งก็สงสัยว่าเขา ‪เป็นโรคต่อต้านสังคมหรือเปล่านะ
‪หมอนั่นเย็นชาแล้วก็เฉยเมยไปหมด
‪ใช่เลย
‪โดยเฉพาะสีหน้าปลอมๆ นั่น ฉันแหยงมาก
‪ใช่ไหม โอ๊ย
‪แต่ช่วงนี้หมอนั่น ‪คิดแต่เรื่องบ้าบอนะ
‪คราวนั้นที่เขามาร้านผม ‪เขาพูดอะไรรู้ไหม
‪เซเรนเกตี
‪รู้ไหมเซเรนเกตีอยู่ไหน
‪ตอนแรกผมนึกว่าสปาเก็ตตี้ซะอีก
‪เซเรนเกตีอยู่แอฟริกา ‪สุดขอบแอฟริกานู่น
‪คนที่ไม่มีพาสปอร์ต ‪ดันบอกอยากไปเที่ยวที่นั่น
‪บ้ามากเลยใช่ไหม
‪ทำไมถึงบ้าล่ะ
‪เอ๊ะ
‪ทำไมอยากไปเที่ยวเซเรนเกตีถึงบ้า
‪หา
‪โอ๊ย ตกใจหมด
‪ตายจริง
‪ไปไหนมาเหรอ
‪พี่คะ
‪เหม็นเหล้าหึ่ง
‪พี่คะ
‪ช่วยถามคังแทให้หน่อยได้ไหม
‪ว่าพรุ่งนี้จะใช้ข้ออ้างไหน ‪อยู่ต่อไม่ยอมออกไปอีก
‪ฉันไปบ้านนั้นมาแล้ว
‪ท่อน้ำไม่ได้แตกสักหน่อย
‪ข้ามศพฉันไปก่อน
‪ดื้อจริงๆ
‪อ้อ นี่ ตรวจการบ้านให้หน่อย
‪บอกแล้วไงว่าไม่ต้องทำการบ้าน
‪ตอนนี้ฉันไม่เขียนนิทานแล้ว
‪หยุดชั่วคราว
‪ไม่สิ
‪วางปากกาถาวร
‪ฉันต้องให้ตรวจการบ้านนี่ ‪ถึงจะได้เป็นนักวาดภาพประกอบจริงๆ สิ
‪เพราะงั้นตรวจซะ
‪ว้าว ดื้อด้านจริงๆ
‪ถ้านักเขียนโกมุนยองไม่เขียนนิทาน ‪ฉันจะไปทำหนังสือนิทานกับคู่หูคนอื่น
‪ฉันจะวาดรูปต่อไปเรื่อยๆ
‪ว้าว พี่คนนี้ ไม่จงรักภักดีเอาซะเลย
‪เป็นคู่หูหมาหรือวัวก็ได้งั้นสิ
‪เป็นคู่หูกับหมาหรือวัวไม่ได้หรอก
‪ฉันเป็นคนนะ
‪งั้นก็ได้ ไหนขอฉันดูหน่อย
‪เจ้าหุ่นไม้ขีดจะพัฒนาไปขนาดไหน
‪นี่ ดูสิครับ ดู
‪สีหน้ามีความสุข
‪เขาบอกว่า ‪"พี่ครับ ผมมีคนที่ชอบแล้ว"
‪แล้วก็ยิ้ม ยิ้มแน่ะ ดูสิ
‪เขายิ้มล่ะ
‪คังแทๆ ‪สีหน้ามีความสุขของคังแทของเรา
‪ดูสิครับ ดู
‪ไม่ได้เสแสร้งนะ ‪นี่สีหน้ามีความสุขจริงๆ
‪สีหน้ามีความสุขของคังแท
‪เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลยวาดไว้
‪นี่ๆ ดูตรงนี้
‪สีหน้ามีความสุขนะ
‪ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ
‪เพราะสวย
‪เพราะสวยมาก
‪อยากได้รูปนี้เหรอ
‪อือ
‪อยากได้
‪ยกรูปนี้ให้ฉันนะ
‪เอ้า งั้นยกให้
‪ฉันอยากตีพิมพ์นิทานจริงๆ นะ
‪ถ้าหนังสือนิทานวางขาย ‪ฉันอยากเอาไปอวดแม่
‪ว่าฉันก็เป็นนักวาดแล้วนะ
‪แม่เหรอ
‪อือ ต้นไม้แม่เรา ‪อยู่ที่โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์
‪ต้นไม้แม่
‪ขอโทษนะคะ
‪ขอโทษค่ะ
‪ฉัน
‪แอบตามเธอมา
‪เธอมีงานอดิเรกเป็นการลักพาตัว
‪ฉันเลยว่าจะลองสะกดรอยตามดู
‪ตลกนักเหรอ
‪ถึงจะไม่ตลก
‪แต่ฉันอยากดูเท่
‪ฉันจะพยายามไปเรื่อยๆ
‪ไม่ว่ายังไง
‪ฉันจะพยายามข้ามผ่าน
‪และเอาชนะให้ได้
‪เพราะงั้นจากนี้
‪เลิกผลักไส
‪และยอมรับฉันไว้ทีนะ
‪หือ
‪ถ้างั้นนี่ล่ะ
‪นี่จะชดใช้ยังไง
‪ขอโทษ
‪ที่ทำให้เจ็บตัว
‪รักนะ
‪ฉันรักเธอ โกมุนยอง
‪บอกว่ารักไง
‪ฉันบอกว่ารัก
‪รักมากจริงๆ เลยนะ
‪ฉันบอกว่ารัก ทำไมต้องหนีด้วย
‪นี่
‪ฉันรักเธอ
‪โกมุนยอง
‪โกมุนยอง…
‪โกมุนยอง ฉันรักเธอ
‪- ขนาดนี้ควรจะแอดมิตแล้วไหม ‪- ฉันรักเธอ หยุดทีเถอะ
‪ผู้ดูแลมุนของเราเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ
‪พลังแห่งรักไงครับ
‪พาวเวอร์ออฟเลิฟ
‪โกมุนยอง
‪รักไง
‪ไม่ใช่แบบนี้เหรอ ต้องแบบอื่นเหรอ
‪พูดอะไรหน่อยสิ
‪ถ้านายพูดว่ารักอีกทีนะ ‪ได้โดนตีปากแน่
‪จะทำอะไรปากฉัน
‪แบบนี้เหรอ
‪ตอนนี้ผมอยากเป็นนักวาดจริงๆ แล้ว
‪นักวาดจริงๆ
‪ไม่ได้ๆ ห้ามดูๆ
‪- ออกไปเลย ‪- ทำไมฉันถึงเป็นคนนอกล่ะ
‪พวกนั้นบอกว่าจะทำนิทานด้วยกัน
‪ฉันเลยโดนกีดกันออกมา
‪พวกนั้นจะอยู่เคียงข้างแก ‪ได้ถึงเมื่อไหร่กัน
‪แกไม่มีทางลืมฉันได้หรอก
‪ต้นฉบับสุดท้ายของฉัน
‪จะทำลายทิ้งหรือเอาไปตีพิมพ์
‪ก็ตัดสินใจเอาเอง
‪หวังว่านายจะไม่เจ็บตัวอีกต่อไปแล้ว
‪ขอโทษนะ