NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Mun-yeong.
Kocham cię.
To nie to? Chodzi o coś innego?
Możesz coś powiedzieć?
Jeśli jeszcze raz powiesz mi, że mnie kochasz, to…
To co?
To zrobisz?
Rety, ten cholerny jeleń.
Zamknij się, głupi jeleniu!
Kocham cię.
OSTATNI ROZDZIAŁ SZUKANIE PRAWDZIWEJ TWARZY
„Memorandum.
Ja, Lee Sang-in, prezes wydawnictwa SangSangESang,
- zrobię, co w mojej mocy… - …zrobię, co w mojej mocy…
- …żeby wydać… - …żeby wydać…
- …książkę… - …książkę…
- Moon Sang-tae. Lee Sang-in”. - Moon Sang-tae.
Strasznie bazgrze.
Sang-tae.
MEMORANDUM
Rety, nie wierzę, że zmusiłeś go do napisania memorandum.
Jesteś niesamowity, Sang-tae.
Czekałeś tutaj, żeby mi to pokazać?
- Nie. - To za mną tęskniłeś?
- Hej, szefie. - Słucham?
Chcę odejść z pracy.
- Słucham? - Przestanę dla ciebie pracować.
Tak nagle?
Ludzie zawsze odchodzą nagle z pracy.
Więc bardzo mi przykro.
Czemu to robisz?
Chcesz więcej zarabiać?
Dobrze, podniosę ci stawkę godzinową o 500 wonów…
Albo nie, o 1000 wonów.
Chcę być ilustratorem, a nie pracownikiem na pół etatu.
Słucham?
Chcę zostać ilustratorem.
Takim prawdziwym.
Nie.
Nie możesz.
Zrobiłeś to tak nagle.
Nie zgadzam się.
Sang-tae, skoro chcesz odejść, to znajdź swojego następcę.
Też musi być takim świetnym pracownikiem.
Muszę lubić tę osobę, ona musi ładnie rysować,
musi być wyjątkowa.
Chciałem być wyluzowany, gdy będziesz odchodził.
Ciężko ci
być wyluzowanym. Bądźmy szczerzy.
Czasami kłamstwo to nic złego.
Nie, muszę być szczery.
Jesteś zbyt szczery.
Dlaczego powiesiłeś moje zdjęcie
na drzewie twojej mamy?
Pomyślałem, że chciałaby cię zobaczyć.
Powiedziałeś jej, że kim jestem?
Przyjaciółką Sang-tae,
zawsze o kimś takim marzyła.
I że jesteś też
kobietą, którą kocham.
Powiedziałem jej, że jesteśmy rodziną
i żeby się nie martwiła.
Wydaje mi się,
że by mnie znienawidziła.
Bądźmy szczerzy.
Trudno cię lubić.
Mówisz serio?
Czemu chcesz być lubiana przez innych?
Bądź dobra dla mnie.
Chce mi się spać.
Mówię, że chce mi się spać.
Idziemy spać.
- Dobrze. - Idziemy spać.
Dobra, chodźmy.
Nie powiedziałem: „Chodźmy”, tylko: „Idziemy spać”.
Będziesz spał tutaj?
Nie, chodź. Podwiozę cię.
Powiedziałem Gang-tae, że będę spał tutaj.
- Czemu? - Żeby się pogodzili.
Muszą być sami.
Ja będę im tylko przeszkadzał.
Nie pojednają się.
Jae-su, też możesz tutaj spać.
Ale mam nadzieję, że nie będziesz chrapał.
Zrób sobie jakąś operację czy co.
Sang-tae.
Będę kiedyś takim starszym bratem?
Musisz mieć rodzeństwo.
Twoim rodzicom musi urodzić się dziecko.
Rety, chciałbym być twoim młodszym bratem.
Ostrożnie, bo trzymam nóż.
Przypomniałem sobie,
że czegoś ci nie powiedziałem.
Czego?
Jestem bezrobotny.
Zwolniłeś się?
- Tak. - Dlaczego?
Chcę spróbować czegoś nowego.
Nie mów, że chcesz pójść do szkoły.
Będę się uczył do egzaminu wstępnego…
Nie.
Jeśli musisz, ucz się online.
Nie potrzebuję twojego pozwolenia.
Po co ci nauka? Całe życie ciężko pracowałeś.
Daruj sobie.
Nie rób nic. Żyj przy mnie
jak jakiś pasożyt.
Mówiłem ci, że trzymam nóż.
Cofam to.
Nie chciałam powiedzieć „pasożyt”.
A ty co planujesz? Mówiłaś, że nie będziesz już pisać.
Nie mam już o czym pisać.
A co z historią
o trzech osobach wyruszających w podróż kamperem?
Czekam na nią.
Żeby ją przeczytać?
Żeby się nią chwalić.
Pracowałaś nad nią z Sang-tae.
Chcę się nią pochwalić.
Chodź.
Zobacz.
Sang-tae go narysował.
To Moon Gang-tae ze szczęśliwym uśmiechem na twarzy.
Gdy spałeś,
uśmiechałeś się tak i mówiłeś, że kogoś lubisz.
Musisz bardzo ją lubić,
skoro nawet przez sen
wyznałeś jej miłość.
Tak.
To do mnie
niepodobne.
Gdy zobaczyłam ten rysunek,
zmieniłam parę rzeczy w opowiadaniu.
Ale nie zdradzę zakończenia.
Czyli
wydasz książkę?
Tak, tę wydam.
Ale nie wiem, co dalej.
Podoba ci się?
Tak.
Kogo lubisz bardziej? Mnie czy Sang-tae?
Najbardziej lubię
siebie samego.
Wróciłem!
- Sang-tae, jadłeś? - Tak.
Cholera, ten przebiegły lis.
Bardziej lubisz mnie?
Szach.
Rety, że też tego nie przewidziałem.
Znów przegrałem.
Co ma być tym razem?
Kiełbasa? Kukurydza? Czekolada?
Trudno tak celowo przegrywać, prawda?
To było zbyt oczywiste.
Ostatnio był pan przygnębiony.
Cały czas udawałeś, że przegrywasz,
i przyniosłeś mi jedzenie, żeby mnie rozweselić?
Rety.
Weź to.
Co to?
Ostatnie lekarstwo, które ci przepisuję.
Załóż je i stąd wyjdź.
Nie zamykaj oczu
i nie udawaj, że nie możesz znaleźć wyjścia.
Wyjdź w tych butach i nie wracaj, póki nie znajdziesz drzwi.
Rety, co do diabła…
Pasują?
Idealnie.
Rety.
Szkoda mi go.
- Byeol, zmieniłem to. - Tato, to boli!
- Czy możesz… - Tato, to boli!
- „Tato”? - Powiedział: „To boli”?
Powiedział to i to.
Tato, to bardzo boli!
Zwolnijcie go.
I tak miałem odejść.
- Rety. - Nazwał go tatą, prawda?
To syn dyrektora O? Ten, który późno mu się urodził?
To tłumaczy, czemu był taki arogancki.
Rety, to boli.
Myślałem, że dojrzeje,
pracując ze mną, ale jest beznadziejny.
Zabiorę go ze sobą, gdy przejdę na emeryturę.
Pamiętajcie o tym. Miłego dnia.
Ty idziesz ze mną.
Rety, zrobisz mi krzywdę!
Nie do wiary.
Nie wygląda jak jego ojciec.
Nie wszystkie dzieci są podobne do rodziców.
Odszedłeś z pracy?
Tak.
To wszyscy jesteśmy bezrobotni.
Naprawdę jesteśmy do siebie podobni.
Swoją drogą, pogodziliście się?
Lepiej się całować niż kłócić.
Spokojnie, Sang-tae.
Pocałowaliśmy się po francusku.
Po francusku?
Ale to nie wystarczyło, więc też…
Rety, czemu mnie kopiesz?
- Tak? - Kopnąłeś mnie dwa razy.
Cholernie boli mnie teraz kostka.
Sang-tae.
Mun-yeong wyda książkę, nad którą pracowaliście.
Naprawdę?
Świetnie odrobiłeś pracę domową,
więc wynagrodzę ci to, wydając książkę.
Dostanę nagrodę.
Ale nie dam ci kampera.
Co? Czemu nie? Podpisałaś umowę.
„Pracodawca kupi pracownikowi kampera,
zamiast mu płacić”.
Tak brzmiała umowa.
Tak, wiem.
Problemem jest kolejne zdanie.
Kolejne zdanie?
„Pracownik ma młodszego brata, który nie lubi się przeprowadzać”.
Właśnie.
Ten młodszy brat już nie musi się przeprowadzać.
Więc nie potrzebujecie już kampera.
Nie zgrywaj takiej żartownisi.
Zapłacę ci za to. Lubisz pieniądze.
Tak, lubię pieniądze.
- Sang-tae. - Potrzebuję pieniędzy na starość.
Pieniądze to nie wszystko.
Ale muszę dawać kieszonkowe.
To ci zapłacę. Umowa stoi?
Tak, umowa stoi.
Cholera.
Kiedy wrócimy do pracy?
- Od razu. - „Od razu”?
Naprawdę jesteście przyjaciółmi.
Mun-yeong, używaj łyżki, gdy jesz przepiórcze jajka.
Nie wkurzaj się, gdy coś się nie udaje.
Musisz próbować innych sposobów.
A ty przestań zrzędzić.
Jak masz zamiar wziąć za to odpowiedzialność?
A czy kiedykolwiek to robiłam?
Cóż…
Kłamałaś i powiedziałaś, że nasza firma wyda
Mordercę czarownicy z zachodu.
Ludzie z branży mają mnie za oszusta.
Straciłem reputację. Co teraz zrobisz?
Odzyskaj ją.
Jeśli chciałaś użyć manuskryptu jako przynęty,
mogłaś użyć Zamachowca-samobójcy.
Po co wciągałaś w to mnie?
Proszę.
Co to?
MORDERCA CZAROWNICY Z ZACHODU 10
O Boże.
Morderca czarownicy z zachodu.
Naprawdę go miałaś?
To jedyny egzemplarz.
Wyrzuć go albo wydaj. Twoja decyzja.
Jeśli go wydasz,
zarobisz na nim tyle,
ile wydałeś na łapówki, które przeze mnie wręczałeś.
- Mun-yeong. - Teraz wybieraj.
Co?
To poprawiony manuskrypt mojej ostatniej książki.
Świetnie.
Nie dostaniesz obu.
Wydasz książkę mojej matki
albo moją. Wybieraj.
Nie wydam książki, którą napisała osoba,
przez którą tak cierpiałaś,
żeby zarobić na tym fortunę.
Na pewno nie będziesz żałował?
Więcej zyskasz na ostatniej książce Do Hui-jae
niż na ostatniej książce Ko Mun-yeong.
Mun-yeong, twoje książki lubię bardziej niż książki twojej matki.
Zjemy coś wytwornego? Może wołowinę?
Dobry pomysł.
Ale ty stawiasz, no nie?
Rety, mam dość tych zatwardzeń.
Co? Gdzie oni są?
Posprzątać stolik?
Tak. Dziękuję.
Rety.
Ten skąpiec.
Rety, to świetnie.
Nie wierzę, że Sang-tae zadebiutuje jako ilustrator.
Oczywiście.
Podpiszemy z nim kontrakt.
Będzie pracował też z innymi pisarzami.
Mun-yeong powiedziała, że robi sobie przerwę od pisania.
Masz rację.
Powinien pracować z innymi, żeby być lepszym ilustratorem.
Właśnie.
Rety.
Sang-in, będę za tobą bardzo tęsknić, gdy przeprowadzisz się do Seulu.
Dobrze tu odpocząłem.
Znajdę nowe biuro i zacznę od początku.
Kiedy?
Gdy znajdę nowe biuro.
Ciesz się moim towarzystwem, póki tu jestem.
- Panie Lee. - Jesteś.
Ignoruje pan moje wiadomości i telefony,
ale obiera tutaj kiełki?
Czemu przyszłaś z pustymi rękami? Gdzie manuskrypt?
Jaki manuskrypt?
Morderca czarownicy z zachodu. Miałaś go przynieść.
„Morderca czarownicy z zachodu”?
Nie śniło się to panu?
O czym ty mówisz? Wysłałem ci wiadomość.
Nie dostałam żadnej wiadomości.
Patrz, pokażę ci…
Seung-jae, trafiliśmy w dziesiątkę.
Mam kopię Mordercy czarownicy z zachodu.
To nasza ostatnia nadzieja i źródło przychodów.
Weź ten manuskrypt ze stolika.
Nie zapomnij o nim!
Lee Sang-in, cholerny akwizytor.
WIĘZIENIE W SEONGJIN
Przyszłaś.
Widzisz mnie po raz ostatni.
Jak długo z tobą zostaną?
- Jesteśmy rodziną. - Jak mogą być twoją rodziną?
Moje dziecko.
Bardzo cię kocham.
Jesteś moim skarbem.
Chciałam, żebyś żyła jak ja.
Nie chciałam, żebyś ulegała innym.
Miałaś pożerać swoje otoczenie i żyć jak silna kobieta.
To nie takie trudne.
Musisz tylko podążać za instynktem.
Ale czemu…
Czemu zadajesz się z tymi kretynami…
Ulżyło mi.
Słucham?
Mogłam zostać takim potworem jak ty.
Cieszę się, że tak się nie stało.
- Ko Mun-yeong! - Naprawdę…
jest mi cię szkoda, mamo.
Nie wiesz, że jesteś żałosna, przez co jeszcze bardziej
jest mi cię żal.
Masz apetyt,
ale nic nie wiesz o cieple.
Nigdy się nie dowiesz.
Nawet nie chcesz tego zrobić.
Dlatego
się od siebie różnimy.
W przeciwieństwie do ciebie wiem,
jakie to ciepłe
i miłe uczucie.
„Ciepło”?
Tak czy siak,
dobrze się odżywiaj.
Zrobię, co mogę,
żeby o tobie zapomnieć.
Nigdy o mnie nie zapomnisz.
Nigdy!
Nigdy nie wymażesz mnie ze swojej pamięci!
Nigdy!
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
Usunąłeś motyla.
Nie usunąłem go.
Zamalowałem go.
Nic nie widać, no nie?
Teraz narysuję nowego motyla.
Nigdy! Nigdy nie wymażesz mnie
ze swojej pamięci! Nigdy!
Widzisz?
Nie wymażesz mnie.
Jesteśmy takie same.
Motyl.
Mówiłaś, że słowo „psychol” pochodzi od słowa „psyche”.
Ale dla nas
to symbol uzdrowienia.
Leczy naszą duszę.
Zapamiętaj to.
Masz rację.
Jeśli nie możesz go usunąć,
powinieneś przykryć go czymś lepszym.
Prawda?
Motyl to psyche i symbolizuje „wyzdrowienie”.
Motyl, który leczy, to dobry motyl.
Mam go narysować?
Chcesz popatrzyć, jak go rysuję?
Tak. Narysuj takiego miłego i ładnego.
Dobrze. Miły i ładny motyl.
Który leczy.
Dzień dobry.
- Elo. - Daruj sobie.
Elo.
SZUKAMY POMOCNIKA BEZ DOŚWIADCZENIA
Podobno się zwolniłeś.
Tak, będę się uczył.
Rety.
Mam zamknąć pizzerię
i też się z tobą uczyć?
Obaj zdobędziemy lepsze wykształcenie.
Mam spróbować?
- Jae-su. - Tak?
Naprawdę chcesz się uczyć do egzaminu i iść do szkoły?
- Nie chcę. - No właśnie.
Nie rób tego, co ja.
Rób to, co chcesz.
Podróżuj tam, dokąd chcesz.
Co to znaczy?
Każesz mi spadać,
bo już mnie nie potrzebujesz?
Zmieliłeś mnie i porzuciłeś?
„Wykorzystałeś”.
Zmielić to można mięso na nuggetsy.
Właśnie. Jestem na ciebie taki zły,
że czuję się jak bezużyteczny nuggets.
Starszy bracie.
Jae-su, starszy bracie.
Co z tobą?
Będę cię traktował jak starszego brata.
Jesteś rok starszy ode mnie.
Nie chciałeś mieć starszego brata.
Skąd ta zmiana?
Przemyślałem to.
Lepiej mieć kilku starszych braci.
Nie rozsypałem się,
bo zawsze
przy mnie byłeś.
Rozśmieszałeś mnie,
pomagałeś mi oddychać.
Czułem się mniej samotny.
Dziękuję, Jae-su.
Ty gnojku.
Lepiej bądź dla mnie dobry, jasne?
Dobrze, będę dobry.
Nazywaj mnie „starszym bratem”.
Mój starszy bracie.
- Jeszcze raz. - Mój starszy brat, Jae-su.
Jeszcze raz.
- Wystarczy. - Dobrze.
- Pudełko. - Pudełko…
Teraz śpi.
Tutaj dobrze się bawią na pikniku.
Są w lesie.
A to psyche.
Bawi się z motylem.
- Następny. - Dobrze.
To Zapudełkowany Mężczyzna.
Ale muszę jeszcze raz go narysować.
Ona ma na głowie żabę.
No co ty?
Oczy Obojętnej Królewny są za małe. Powiększ je.
Chcesz, żeby były większe?
O ile? Centymetr czy dwa?
Mają zajmować połowę jej twarzy.
Będą nierealistyczne.
Nie jest żabą z Zielonych żabek.
- Macie owoce. - Rety.
Nie możesz na to patrzyć.
Osoby z zewnątrz mają tu zakaz wstępu.
Czemu jestem osobą z zewnątrz?
Bo jesteś. Dlatego wyjdź na zewnątrz.
Pozwólcie mi popatrzyć. Nudzę się.
Wykluczone. Wyjdź.
Sang-tae.
Ale…
Tak mnie tutaj zostawisz?
A co mam zrobić?
Nie zrobiłaś tego celowo?
Niby czemu?
- Skończyłeś? - Tak.
- Pokaż. - Zobacz.
- Co to? - Narysowałem duże oczy.
Są straszne!
Rety.
Morderco czarownicy z zachodu, proszę, ukaż się.
Hej.
Przestań się obijać i przyłóż się do szukania.
Seung-jae, nie odezwiesz się?
Panie Lee.
Obiecał pan nie wydawać tej książki.
Jasne, że jej nie wydam.
Ale chcę się przygotować na przyszłość.
Będzie to moje konto oszczędnościowe.
I tyle.
Skoro tylko pan na tym skorzysta, to po co panu pomagam?
Hej.
A czyja to wina?
Gdybyś nie zostawiła manuskryptu w kawiarni,
to nie musiałbym
grzebać w śmieciach jak jakiś zdziczały kot.
Co? Ty kretynie!
Słucham?
Coś ty powiedziała? Hej!
Już ci na tym nie zależy?
Nie, odchodzę!
Znajdź ten manuskrypt i żyj długo i szczęśliwie!
- Hej, Seung-jae! - Co, kretynie?
Rety, co to za smród?
Seung-jae, coś tu chyba śmierdzi.
Co?
To nie ja. Wykąpałam się po powrocie do domu.
Rozumiem.
Rety, strasznie tu śmierdzi.
Fuj. Zostawię otwarte drzwi.
SANG-IN JU-RI, JESTEŚ TERAZ ZAJĘTA?
Nudno tak pić samemu.
Twój smród przyszedł za Seung-jae do naszego pokoju.
O nie. Śmierdzę?
Myślałem, że prysznic pomógł.
Za parę minut się przyzwyczaję.
Dobrze.
Seung-jae się na mnie złości, prawda?
Znów jej dokuczałeś?
Bądź milszy dla tego dziecka.
Co? „Dziecka”?
Seung-jae jest z sześć lat starsza od ciebie.
Co?
Zawsze jest dla mnie taka uprzejma.
O tym mówisz.
Udaje młodszą i głupią,
bo wierzy,
że zapewni jej to łatwe i wygodne życie.
Gdy tak o tym pomyślę, to mi jej szkoda, ale… Rety.
Jest cwana.
Naprawdę jest ode mnie starsza?
Na pewno?
Tak, jest od ciebie starsza. Rety.
Pracujesz w szpitalu psychiatrycznym,
a tak słabo znasz się na ludziach.
Nauczę cię czegoś.
Po wyglądzie poznaję, jaką ktoś jest osobą.
Boże, zaraz zwymiotuję.
Lee Sang-in, to kara za to, że mi tak dokuczałeś.
Niech się pomęczy przez miesiąc, a potem mu go oddam.
SZUKANIE PRAWDZIWEJ TWARZY
AUTOR: KO MUN-YEONG ILUSTRACJE: MOON SANG-TAE
Mun-yeong! Mamy twoją książkę!
Panie Moon Sang-tae! Książka została wydana.
Szukanie prawdziwej twarzy.
Pierwsze wydanie, jeszcze ciepłe.
Tak długo pan na to czekał.
Rety, dziękuję.
Szukanie prawdziwej twarzy.
„Ilustracje: Moon Sang-tae”. Moon Sang-tae!
To ja, Moon Sang-tae.
- Cieszysz się? - No jasne.
Bardzo się cieszę.
Patrzcie, to moje zdjęcie. Rety!
Gratuluję debiutu, panie Moonie!
- Rety. Pracowałem nad tą książką. - Ojejku.
Szukanie prawdziwej twarzy.
Sang-tae, dokąd idziesz?
Hej, idę z wami. Poczekajcie!
Kurczę, ciągle mam złe przeczucie.
Książka chyba nie odniesie sukcesu.
- Czemu pan tak mówi? - Bo nie jest w jej stylu.
Mun-yeong się zmieniła, jej styl tak samo.
Gdybym znalazł Mordercę czarownicy z zachodu,
to nie martwiłbym się tak bardzo.
Proszę się nie martwić, panie Lee.
Pana przeczucia zawsze były mylne.
Rety, ty cholerna…
Mamo!
Mamo.
Mamo, widzisz? Zobacz.
Moje nazwisko. „Moon Sang-tae”.
Nazywam się Moon Sang-tae.
Jestem teraz profesjonalnym ilustratorem.
Chcesz zobaczyć moje ilustracje, mamo?
Patrz, wszystkie są moje. Ta też.
Teraz umiem rysować wyrazy twarzy.
- Sang-tae. - Tak.
Mama pewnie jest ciekawa, o czym jest ta książka.
- Może jej ją przeczytasz? - Jasne!
Jestem dobrym narratorem.
Umiem naśladować Ddochi, Dounera i Dooly’ego. Wiesz to, prawda?
Jasne, że wiem.
Mamo, przeczytam ci książkę na głos!
„Szukanie prawdziwej twarzy.
Autor: Ko Mun-yeong.
Ilustracje: Moon Sang-tae”.
Przeczytam ci, mamo. Będzie fajnie.
„Szukanie prawdziwej twarzy.
Dawno, dawno temu w zamku w głębi lasu
mieszkały trzy osoby, którym twarze ukradła
Czarownica Cienia.
Jeden chłopiec nosił maskę z dziwnym uśmiechem.
Była też księżniczka, głośna i pusta w środku,
oraz mężczyzna uwięziony w pudełku.
Nie robili żadnych min, bo ukradziono im twarze.
Nie rozumieli swoich uczuć,
więc dochodziło między nimi do nieporozumień i kłótni”.
Chce mi się płakać, mimo że jestem szczęśliwy,
mój bracie i moja siostro.
Mamo, ładne są te ilustracje, prawda?
„Ilustracje: Moon Sang-tae”.
Jestem profesjonalnym ilustratorem.
- Świetnie się spisałeś. - Wiem. „Moon Sang-tae”, mamo.
Świetnie się spisałem, mamo!
PREMIERA SZUKANIA PRAWDZIWEJ TWARZY
SZUKANIE PRAWDZIWEJ TWARZY
Gotowe!
Seung-jae, potrzeba więcej krzeseł.
Pracownicy szpitala powiedzieli, że będą stać.
Nie… Brakuje krzeseł dla prasy.
Wysłałam do nich wiadomość,
ale przez kłamstwo o Mordercy czarownicy z zachodu
myślą, że znów kłamiemy.
Będzie tylko jeden reporter.
Który?
Reporterka Yoo.
- Kto? - Ja.
Reporterka Yoo Seung-jae.
Nagram całe wydarzenie i umieszczę je na swoim kanale.
Myślałam, że jesteś konowałem,
ale okazałeś się prawdziwym lekarzem.
Pomogłeś Sang-tae
rozwinąć skrzydła i polecieć jak te motyle.
Rety, ja nic nie zrobiłem. Sam to zrobił.
Ładnie dzisiaj wyglądasz.
Co to za farmazony?
Mogę od czasu do czasu wpaść do ciebie na coś do jedzenia?
Kiedyś często to robiłem.
Krzyczałem przez płot:
„Sun-deok! Poróbmy coś razem!”.
Co z tobą? Oszalałeś?
Odbija ci na starość czy co?
Rety, serio…
Dyrektorze O.
Kogo my tu mamy?
Piękny szal.
Moja szyja była bez niego zbyt goła.
Zaszalałam i kupiłam go na wyprzedaży,
bo dziś jest podobno wyjątkowy dzień.
Dobry zakup. Świetnie pani wygląda.
Proszę odwiedzić moją restaurację w wolnym czasie.
Przygotuję panu pyszną rybę.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
No dobrze, niedługo zaczynamy.
Chodźmy na salę terapii.
Chodźmy.
- Idziemy? - Wracajmy do środka.
Jeong-tae!
A-reum!
- Jak się masz? - A ty?
Dobrze.
Tęskniłem.
Nigdzie nie widzę tego przystojnego opiekuna.
Niedługo przyjdzie.
Jego syn nadal niczego się nie nauczył.
Rety, przystojniak.
Czemu tak się denerwuję?
Seung-jae.
Jae-su.
„Służba społeczeństwu… Dobroczynność… Szansa na…
Takie są rzeczy, które…”
Przepraszam.
Gi-do.
Ju-ri, kopę lat! Jak się masz?
Ojejku. Jest w moim typie.
Wyglądasz zupełnie inaczej.
Uczysz się do egzaminu?
Tak. Jak wiesz, mój tata przeze mnie nie jest już posłem.
Spokojnie, śmiejcie się.
Wezmę z niego przykład i będę pracował dla kraju.
Dlatego tak pilnie się uczę.
Jestem z ciebie dumna.
Gdzie ten przystojniak Gang-tae i ta zadziorna pisarka?
Ja ją przeczytam, bo ja ją napisałam.
Czemu się wtrącasz?
Ko Mun-yeong, ja narysowałem ilustracje,
czyli połowa książki jest moja. Jestem też dobrym narratorem.
- Szukasz atencji? - Co? Czego?
Czego szukam? Co to takiego?
Rety, dajcie już spokój.
Spóźnimy się. Chodźcie.
Nie pozwolę ci czytać książki. Nie wtrącaj się.
Nie. Razem nad nią pracowaliśmy. Muszę zrobić to z tobą.
- Nie wtrącaj się. - Będę.
- Nie wtrącaj się. - Będę!
Bo żadne z was jej nie przeczyta. Ja to zrobię.
- Nie wtrącaj się. - Będę.
- Posłuchaj mnie. - Nie chcę.
PREMIERA SZUKANIA PRAWDZIWEJ TWARZY
Z PISARKĄ KO MUN-YEONG I ILUSTRATOREM MOON SANG-TAE
No dobrze.
Dziękuję wszystkim za przybycie na to ważne wydarzenie,
które oznacza nowy początek wydawnictwa SangSangESang.
Chcę również serdecznie podziękować dyrektorowi O Ji-wangowi
i pracownikom Szpitala Psychiatrycznego OK za użyczenie nam tej sali.
Zaczynajmy.
Autorka bajek dla dzieci, pani Ko Mun-yeong,
i ilustrator, pan Moon Sang-tae, odczytają najnowsze dzieło,
Szukanie prawdziwej twarzy,
które narodziło się z ich wspaniałej współpracy.
SZUKANIE PRAWDZIWEJ TWARZY
„Dawno, dawno temu w zamku w głębi lasu
mieszkały trzy osoby, którym twarze ukradła
Czarownica Cienia”.
„Zapudełkowany Mężczyzna powiedział:
»Jeśli chcemy przestać się kłócić i odnaleźć szczęście,
musimy odzyskać nasze twarze«”.
„Wskoczyli więc do kampera
i wyruszyli w podróż, żeby je odnaleźć.
Pewnego dnia spotkali lisią mamę,
która płakała skulona na śniegu”.
„Zamaskowany Chłopiec zapytał ją:
»Czemu pani płacze?«”.
„»Przyszłam tutaj, żeby znaleźć jedzenie.
Na plecach niosłam swoje dziecko,
ale zgubiłam je w śniegu«”.
„Lisiej mamie skończyły się łzy.
Wyła i uderzała się w pierś.
Gdy Zamaskowany Chłopiec to zobaczył, łzy napłynęły mu do oczu”.
„Śnieg zaczął się topić.
Spod niego wyłonił się zamarznięty lisek”.
„Wyruszyli w dalszą podróż.
Spotkali klauna,
który tańczył nago wśród ciernistych kwiatów.
Obojętna Królewna zapytała:
»Czemu tańczysz z taką energią,
skoro wiesz, że pokaleczą cię kolce?«.
»Tylko to sprawi, że ludzie zwrócą na mnie uwagę.
Ale to boli
i nikt na mnie nie patrzy«.
Wtedy Obojętna Królewna weszła w cierniste kwiaty
i zaczęła tańczyć razem z klaunem.
»Jestem pustą puszką, więc kolce nic mi nie zrobią«.
Gdy zaczęła skakać i tańczyć,
z jej pustej klatki piersiowej
dobiegało brzęczenie.
Ludzie usłyszeli ten dźwięk i przybiegli.
Oglądali ich taniec
i bili brawo.
- Wtedy…” - „Wtedy…”
- „Wtedy…”
„Wtedy…”
- „Wtedy…” - „Wtedy…”
- Cholera, moja kolej. - Nie, moja. Zobacz.
- To moja kolej. - Tu jest napisane „Mun-yeong”.
- „Mun-yeong”. - Teraz ja. Czemu kradniesz mi fragment?
- Moja kolej. - Możecie czytać dalej?
Przestań. Przeczytaj to jak należy.
- Czemu robisz takie pauzy? - Są lepsze niż zanudzanie.
On ziewał, gdy czytałaś.
- Zanudzałaś. - Szlag.
Rób, co mówię, i się nie wtrącaj!
„Szlag” to brzydkie słowo. Nie przeklinaj.
Klniesz na starszego brata?
Będziesz na mnie kląć?
- To twoja wina. - Krzyczysz na mnie?
Powiedziałaś „szlag”, gdy czytałem.
Nieważne, idę stąd. Czytaj sama.
Krzyczysz na mnie?
- Czemu się wkurzasz? - Nieźli są.
- I kto to mówi? - Co?
- Co się tak wkurzasz? - A ty?
- Co się złościsz? - Ty…
- Uciszcie się oboje! - Rezygnuję.
- Czemu na mnie krzyczysz? - To twoja wina.
- Mówiłam ci! - Wszystko popsułaś!
- Wszystko popsułaś. - Twoja wina!
- Wszystko popsułaś. - Kto to mówi!
- Idę. - O co ci chodzi?
- Nie chcę tego robić. - Chciałam to zrobić sama!
Ojejku. Nieprędko dorosną.
Myślałem, że ma pani wolne.
Chcę się tu rozejrzeć, zanim pójdę do domu.
Nie bądź dla nich zbyt surowy.
Kłócą się, bo jeszcze nie dorośli.
Proszę.
Sang-tae
odłożył dla pani egzemplarz, bo nie powinna wydawać pani
na niego pieniędzy.
Rety, to urocze.
Czyli nie muszę kupować stu egzemplarzy tej książki?
Nie.
Proszę otworzyć.
Moja droga udawana, prawdziwa mamo.
Dziękuję pani za pyszne posiłki.
Codziennie chcę jeść to, co pani ugotuje.
Bardzo panią lubię, pani Kang.
To serce dla pani.
Sześć serc.
„Udawana, prawdziwa mamo”? Co to znaczy?
Cóż…
Nie jest pani naszą mamą, ale on lubi panią jak naszą mamę.
Coś w tym stylu.
Czyli opłacało się dla was gotować.
Czy…
Czy mogę panią przytulić?
Rety, nie musisz o to pytać.
Dziękuję.
Wszystkiego dobrego.
Już dobrze.
Będą o tym wiedzieć tylko ci, którzy tu dziś byli.
- Rezygnuję. - Idź sobie! Wynocha!
Rety, Ko Mun-yeong nie ma z nim szans.
Śmieszniejsze niż Comedy Big League.
Obojętna Królewna kontra Zapudełkowany Mężczyzna.
To może być dobry marketing.
Naprawdę tak myślisz?
Tak, oczywiście.
Rety. Umiesz kłamać, Ju-ri.
Sang-in.
Możesz upaść,
ale wiem, że się nie poddasz,
bo jesteś bardzo silną osobą.
Chyba rzadziej będę cię widywać,
bo wracasz do Seulu, żeby zacząć od nowa.
Zaczynam od nowa,
ale nie wracam do Seulu.
Wynająłem biuro w Seongjin.
Co?
W Seulu czynsz jest zbyt wysoki. Po co mam tam wracać?
I ty jesteś tutaj.
Jak pięknie.
Mówię o morzu.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OK
- Przepraszam, Mun-yeong. - Rety.
- Już dobrze. - Przepraszam cię.
- Zgoda? - Tak!
Gang-tae, przepraszamy.
- Zostawcie mnie. - Hej!
Trójko rozrabiaków!
Mam coś dla was.
Sang-tae, to zapłata za mural.
- Podoba ci się? - Tak. Rety!
Ale to za dużo.
Dyrektorze O Ji-wangu, jesteś…
Jesteś jak czarownik z Oji-gun. Jak na to wpadłeś?
Chcę to.
Zapomnij. Jest mój.
Jest mój, Mun-yeong.
Chcę się przejechać!
Wiem, że to zapłata za mural, ale to za dużo.
Sam gest by wystarczył.
Ale chcę wam go dać.
Wasza trójka dużo przeszła przez to, co się stało.
Zatrudniłem kogoś, kogo nie powinienem.
Jestem wam winny przeprosiny. Przyjmijcie go i będziemy kwita.
Będę się lepiej czuł.
Źle się czuję, przyjmując go.
To dotrzymaj słowa i spotkaj się ze mną czasami.
Dobrze.
Powinniście
pojechać nim na wycieczkę.
Podczas podróży można nauczyć się wielu rzeczy.
Ale przyznam, że opiekowanie się nimi będzie męczące.
Tak, ale myślę,
że będzie fajnie.
Chcę zamieszkać w najstraszniejszej okolicy.
No weź, pojedźmy.
Zawsze chciałeś, żebyśmy we troje pojechali
na wycieczkę kamperem.
Dlatego to narysowałeś?
Nie musimy uciekać już przed motylem,
więc dlaczego musimy wyjeżdżać gdzieś daleko?
Nie chcę.
Już nie uciekamy.
Jedziemy na wycieczkę.
Co to za różnica?
Nie chcę.
Gdy uciekasz,
jedziesz daleko, żeby nigdy nie wrócić.
Ale wycieczka
to wyjazd gdzieś daleko, z którego wrócisz.
Po co wyjeżdżać, jeśli mamy wrócić?
Nie chcę.
To po co jeść, skoro to kiedyś wydalisz?
Mówiłaś, że nie masz już o czym pisać.
Pojedźmy na wycieczkę, żebyś się zainspirowała.
Podobno pisarze czerpią inspirację do książek
ze swoich podróży.
Będziemy jeść, spać i jechać. I tak w kółko.
Myślisz, że robienie tego w kółko w takim małym kamperze
mnie zainspiruje?
Nie dowiesz się,
jeśli nie pojedziemy.
Ty będziesz szukać inspiracji,
a ja będę rozmyślał i się uczył.
A Sang-tae będzie rysował.
Świetny plan, nie?
Sama nie wiem.
Hej.
Chciałaś jechać ze mną na długą wycieczkę.
Może nie długą.
Chcesz jechać, to jedźmy na jeden dzień.
„Jeden dzień”? Żartujesz?
Chcę wyjechać gdzieś bez celu
i jechać swobodnie, nie myśląc o przyszłości.
Czy to zajmie miesiąc, czy pół roku,
będziemy jechać, aż postanowimy się zatrzymać…
Uspokój się.
Nie podniecaj się tak.
Policz do trzech, zanim stracisz nad sobą panowanie.
To pomoże ci się uspokoić.
To znaczy…
Jak mogli mi to zrobić?
Przez wszystkie te lata się powstrzymywałem
i to wszystko znosiłem.
Wiedzą o tym,
więc jak mogą mi to robić?
Nie do wiary. No nie, Jae-su?
Tak, masz rację.
Rety.
Zastanawiałem się, czemu kupiłeś nam alkohol.
Musiałeś się komuś wygadać.
Rety, zadręczasz się przez taką drobnostkę.
Gang-tae. Jak do tej pory to wszystko znosiłeś?
Razem wydają książkę,
więc mnie wykluczyli.
Jestem wyrzutkiem.
Ale…
Nie narzekałem na to.
Cały czas im pomagałem.
Zgadza się. Gdyby nie ty, to oni…
Rety, ta książka by nie powstała.
- No nie? - Tak.
- Prawda? - Oczywiście.
Czy proszę o tak wiele?
Proszę?
Przecież nie chcę jechać do Serengeti.
Nie pojadę tam, bo nie mam paszportu.
No nie? Przecież nie chcę lecieć w kosmos.
Szczerze…
Chcę, żebyśmy we troje pojechali na wycieczkę kamperem.
Pojedziemy przez góry i pola.
Powiedziałem: „Jedźmy przed siebie i zobaczmy, dokąd dojedziemy”.
Nie mogą tego dla mnie zrobić?
Masz rację! Gang-tae, tyle znosiłeś.
Sang-tae i Ko Mun-yeong nie mogą ci tego zrobić. Muszą cię przeprosić!
Rety, bardzo przepraszam.
Gang-tae, przepraszam cię w ich imieniu.
Naprawdę?
Tak, oczywiście.
Naprawdę tak myślisz?
Bez wątpienia.
Ty też?
Tak, oczywiście.
Udajecie. To kłamstwa.
Udajecie, kłamczuchy.
Rety!
- Proszę. - Jest zalany w trupa.
Rety, gdzie ty byłeś?
Wiesz, która godzina?
Co się dzieje? Jesteś pijany?
Śmierdzi alkoholem. Pił go.
Hej.
Co to za walizki? Wyjeżdżacie?
A jak myślisz? Chciałeś jechać na długą wycieczkę.
Wczoraj udawaliśmy, żeby zrobić ci dziś niespodziankę.
Ty się wkurzyłeś i wyszedłeś.
I jesteś pijany?
Załóż ją, to koszulka naszej rodziny.
Jest bardzo urocza. Zobacz.
Po co kłamaliście, skoro chcieliście jechać?
Nie mogę z wami…
Założę ją.
- Jedziemy. - Jedziemy.
Dlaczego tyle piłeś?
- Nie wiem. - Piłeś sam?
Co jest, do cholery. Biedna ja.
Męczyłeś nas o ten wyjazd,
a teraz masz kaca. Świetny początek podróży.
W porządku, Gang-tae? Boli cię głowa?
Chcesz wymiotować?
- Nic mi nie jest, Sang-tae. - W porządku?
To nieważne. Zawsze mówisz, że wszystko w porządku.
Teraz nie jest w porządku.
Ko Mun-yeong, nieładnie tak złościć się na kogoś, kto źle się czuje.
Czemu się wkurzasz?
Co? Znów mnie pouczasz?
To on źle zrobił. Co to za pieprzenie?
„Pieprzenie”?
Pierwszy raz słyszę to słowo.
To przekleństwo, prawda?
Klniesz na mnie?
Tak? Dam ci nauczkę. A masz.
- Zostaw mnie! - A masz!
- Rety! - Przestań przeklinać.
To on zaczął. Co to za pieprzenie?
- Znów to powiedziałaś! - Rety.
- Przestań! - Kuźwa!
- Co? „Kuźwa”? - To boli!
- „Kuźwa”? - Boże!
Jedz makaron, bo rozmięknie. Szybko.
Nie, dzięki.
Zjedz trochę.
Dostaniesz karę za marnowanie jedzenia.
- Podzielimy się. - Po połowie.
„Rety, nie o takiej wycieczce marzyłem”.
Zszedłeś na ziemię?
Co to znaczy?
Że oprzytomniał.
To jak obudzenie się ze snu.
Rozumiem.
Muszę się zdrzemnąć.
Obudźcie mnie na kolację.
Musisz nauczyć się slangu.
Próbuję. Ty naucz się manier.
Wiesz, co znaczy „ZA”?
Tak, zimne Americano.
A „GA”?
Gorące Americano.
- Nieważne. - „ZA” to zimna kawa Americano…
Nie idziesz spać?
Nie mogę zasnąć.
Przepraszam.
Za co?
Dwa razy zraniłam cię
fizycznie.
Mam nadzieję,
że więcej nie stanie ci się krzywda.
I…
dziękuję.
Że zabrałeś mnie
na tę wycieczkę.
Co w ciebie wstąpiło? To nie w twoim stylu.
Kocham cię.
Moon Gang-tae.
Tym razem
nie udaję.
Naprawdę cię kocham.
Mówię poważnie.
Sang-tae.
Pojedźmy dziś do Namhae.
Gang-tae, Moon Gang-tae.
Tak.
Dobrze się bawisz?
Tak, świetnie.
Chcesz jechać dalej kamperem?
Tak.
Jak długo?
Aż nam się to znudzi.
Rozumiem.
To jedź z Mun-yeong.
Ja chcę jechać w inne miejsce.
Czemu? Nie podoba ci się wycieczka?
Podoba. Też się świetnie bawię.
Ale…
chcę pracować.
Chcę rysować ilustracje
i robić książki dla dzieci. To dla mnie fajniejsza zabawa.
Rozumiem.
No dobrze. To wracajmy do domu.
Nie, wy bawcie się dalej.
Ja chcę pracować.
Niedługo ktoś po mnie przyjedzie.
Jedziemy dalej.
Ko Mun-yeong!
- Mun-yeong. - Słucham?
Inny pisarz zakochał się w moich ilustracjach
i chce ze mną pracować.
Jego książka potrzebuje moich ilustracji.
- Sang-tae. - Ktoś
mnie potrzebuje.
Jestem potrzebny.
Sang-tae, też potrzebuję twoich ilustracji.
Sang-tae.
Poradzisz sobie
beze mnie?
Już mnie
nie potrzebujesz?
Moon Gang-tae
należy do Moon Gang-tae.
Nie należę do Sang-tae!
Należę do siebie!
Moon Gang-tae należy do Moon Gang-tae!
Ty należysz do siebie, a ja do siebie.
No tak.
Należę do siebie.
Nie należę do ciebie.
Moon Gang-tae
należy do Moon Gang-tae.
Moon Gang-tae należy do Moon Gang-tae.
Chwila.
Gang-tae.
Nie płacz, Gang-tae.
Gang-tae.
Dziękuję.
Gang-tae.
Dziękuję.
Dziękuję, Sang-tae.
Jestem wdzięczny, że jesteś
moim starszym bratem.
Dziękuję.
Moon Gang-tae należy do Moon Gang-tae.
Dzień dobry!
- Dzień dobry! - Dzień dobry!
- Wezmę torbę. - Dziękuję.
No dobrze.
Dziękuję.
Cześć!
Trzymajcie się!
Ko Mun-yeong, Moon Gang-tae!
Cześć!
Nie kłóćcie się!
Lepiej się całować niż kłócić, dobrze?
„Wyruszyli w nową podróż,
żeby odnaleźć skradzione twarze,
ale Czarownica Cienia znów się pojawiła.
Porwała Zamaskowanego Chłopca,
który płakał przez lisią mamę,
oraz Obojętną Królewnę, która tańczyła z klaunem”.
„»Nigdy nie odnajdą swoich skradzionych twarzy«.
Rzuciła na nich tę klątwę
i zamknęła ich w norze.
Zapudełkowany Mężczyzna znalazł tę norę parę dni później,
ale wejście było takie wąskie,
że nie mógł wejść do środka”.
„»Co mam zrobić? Muszę zdjąć to pudełko z głowy,
żeby wejść do nory«”.
„Wtedy usłyszał głos Zamaskowanego Chłopca”.
„»Niech pan się o nas nie martwi. Proszę daleko uciekać.
Czarownica Cienia niedługo wróci«”.
„Jednak Zapudełkowany Mężczyzna zebrał się na odwagę
i wyjął głowę z pudełka. Wszedł do nory
i uratował Zamaskowanego Chłopca i Obojętną Królewnę.
Gdy wyszli z nory, oboje zobaczyli
twarz mężczyzny, na której zamiast pudełka był piach i błoto,
i zaczęli się śmiać.
Śmiali się i chichotali.
Nie mogli zapanować nad śmiechem,
a Zamaskowanemu Chłopcu nagle spadła maska”.
„Puszka, która oplatała Obojętną Królewnę,
również odpadła i narobiła hałasu”.
Lubię ją.
„Zapudełkowany Mężczyzna, który wyszedł z pudełka, zobaczył,
że śmiech pomógł im odnaleźć swoje twarze”.
„Szczęśliwy”.
Jest szczęśliwy.
Jestem szczęśliwy.
„Czarownica Cienia nie ukradła im
prawdziwych twarzy,
tylko odwagę, żeby szukać szczęścia”.
Cześć!
- Proszę. - Daj.
Powiedział, że najpierw napijemy się kawy.
Rety.
Mamy kawę, prawda?
Piliście już kawę, no nie?
Gdzie kawa?
Przyniosę ci.
Jeszcze raz.
Zamknij się, głupi jeleniu!
Jeszcze raz.
Chwila.
Wystarczy.
To niepisana zasada. Rozumiesz?
- Rozumiesz? - Tak.
Przepraszam.
…po zerwaniu kontraktu,
umowa ustna oparta na zaufaniu wystarczy. To niepisana zasada.
Rety. Jak? Nic mu nie jest?
Kłamie.
Ojciec pana Lee to kłamca.
Kłamie.
Ojciec pana Lee to kłamca.
On jest jak ojciec
Widzę podobieństwo.
Mylisz się.
Jestem bardzo ładna.
- Nie jesteśmy podobni. - Nie kłam, Ko Mun-yeong.
Cięcie.
Nie kłam, Ko Mun-yeong.
Jestem bardzo ładna!
Chcesz się kłócić?
Ty cholerny…
Może…
Poczekajcie. Przepraszam.
Gdzie ona jest?
Gdzie jest Ko Mun-yeong?