‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪โกมุนยอง
‪รักไง
‪ไม่ใช่แบบนี้เหรอ ต้องแบบอื่นเหรอ
‪พูดอะไรหน่อยสิ
‪ถ้านายพูดว่ารักอีกทีนะ ‪ได้โดนตีปากแน่
‪จะทำอะไรปากฉัน
‪แบบนี้เหรอ
‪โอ๊ย เจ้ากวางบ้าเอ๊ย
‪หุบปากไปเลย ไอ้กวางบ้า
‪รักนะ
‪(บทสุดท้าย ‪ผจญภัยตามหาใบหน้าที่แท้จริง)
‪"บันทึกข้อตกลง
‪ผมอีซังอิน ‪ประธานสำนักพิมพ์ซังซังอีซัง
‪- ขอสัญญาว่าจะพยายามสุดความสามารถ ‪- ขอสัญญาว่าจะพยายามสุดความสามารถ
‪- เพื่อให้หนังสือนิทาน ‪- เพื่อให้หนังสือนิทาน
‪- ของนักวาดภาพประกอบมุนซังแท ‪- ของนักวาดภาพประกอบมุนซังแท
‪- ได้รับการตีพิมพ์ อีซังอิน" ‪- ได้รับการตีพิมพ์
‪ลายมือห่วยจริงๆ
‪พี่ครับ พี่
‪(บันทึกข้อตกลง)
‪โอ้โฮ ถึงขั้นให้เขียนบันทึกข้อตกลง ‪เพื่อความชัวร์ด้วย
‪พี่เรานี่สุดยอดจริงๆ เลย
‪ว่าแต่ อยากจะอวดนี่ ‪เลยรอผมจนถึงตอนนี้เหรอ
‪- ไม่ใช่ ‪- งั้นคิดถึงผมเหรอ
‪- เจ้าของร้าน ‪- หือ
‪ผมขอออกจากการเป็นพนักงานพาร์ตไทม์
‪- หา ‪- ผมจะไม่ทำงานพาร์ตไทม์แล้ว
‪อยู่ๆ จะไปแบบนี้เลยเหรอ
‪เขาก็ลาออกกันกะทันหันแบบนี้แหละ ‪ไม่มีเตือนล่วงหน้าหรอก
‪เพราะงั้นเลยรู้สึกผิดไง
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะเงินน้อยเกินไปเหรอ
‪ได้ ถ้างั้นผมเพิ่มให้ ‪ชั่วโมงละ 500 วอน…
‪เอ่อ เพิ่มให้ 1,000 เลยก็ได้
‪ไม่อยากเป็นพนักงานพาร์ตไทม์ ‪จะเป็นนักวาด
‪อะไรนะ
‪ตอนนี้ผมอยากจะเป็นนักวาดจริงๆ แล้ว
‪นักวาดจริงๆ
‪ไม่ได้
‪อยู่ๆ จะไปแบบนี้ไม่ได้
‪ให้ตายยังไงก็ไม่ได้
‪ถ้าพี่อยากออกนัก ก็ไปหาคนมาทำแทน
‪แต่ต้องทำงานเก่งเหมือนพี่
‪ต้องโดนใจผมอย่างจัง วาดรูปเก่ง
‪ต้องมีความเป็นตัวของตัวเองสูงด้วย
‪อยากจะปล่อยให้ไปแบบเท่ๆ แท้ๆ
‪อย่างคุณแจซูจะทำเท่
‪มันยากน่ะสิ ว่ากันตามตรง
‪ช่วยบอกว่าเท่หน่อยก็ไม่ได้
‪ไม่ได้ ต้องพูดตามตรง
‪แบบนี้มันไม่ตรงเกินไปหน่อยเหรอ
‪ต้นไม้แม่นายน่ะ
‪คิดยังไงถึงได้เอารูปฉันไปแขวน
‪เพราะท่านน่าจะอยากรู้จักเธอ
‪แล้วแนะนำว่าฉันเป็นใครล่ะ
‪เพื่อนสนิทที่สุดของพี่
‪ที่แม่ปรารถนามาตลอด
‪แล้วก็…
‪ผู้หญิงที่ฉันรัก
‪บอกว่าตอนนี้พวกเราสามคน ‪เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว
‪แม่ไม่ต้องเป็นห่วง
‪ท่านน่าจะ
‪เกลียดฉันมากเลยนะ
‪ที่จริง
‪เธอไม่ใช่พวกเป็นมิตร ‪ในสายตาใครอยู่แล้วนี่
‪อยากตายเหรอ
‪จะดูดีในสายตาคนอื่น ‪ให้เปล่าประโยชน์ไปทำไม
‪ดูดีในสายตาฉันก็พอ
‪ฉันง่วงแล้ว
‪ง่วงแล้ว
‪อือ นอนกันเถอะ
‪- ครับพี่ ‪- นอนดีกว่า
‪ไป ไปกันเถอะ
‪ไม่ได้บอกว่าไปกันเถอะ บอกว่านอนกัน
‪จะนอนที่นี่เหรอ
‪ไม่เอาน่า ไปกันเถอะ ‪เดี๋ยวผมขับมอเตอร์ไซค์ไปส่ง
‪ก่อนหน้านี้ผมบอกคังแทไว้แล้ว ‪ว่าจะนอนค้างที่นี่
‪- ทำไมล่ะ ‪- พวกเขาต้องคืนดีกันน่ะสิ
‪คืนดีกันเฉพาะเจ้าตัวเท่านั้น
‪ถ้าคนนอกไปยุ่งไม่ใช่คืนดี ‪แต่เรียกว่ารบกวน
‪จะไม่ได้คืนดี ไปรบกวนแทน
‪คุณแจซูก็นอนที่นี่ค่อยกลับ
‪แล้วก็ถ้าไม่กรนจะดีมาก
‪ไปผ่าไซนัสไหม
‪พี่ครับ
‪เมื่อไหร่ผมจะเป็นพี่แบบพี่ได้นะ
‪น้องไง
‪ถ้าพ่อแม่มีน้องก็ได้เป็นพี่ไง
‪ตายแล้ว ผมอยากเป็นน้องชายพี่จัง
‪ระวังด้วย ฉันถือมีดอยู่
‪มาคิดดูแล้ว
‪ฉันมีเรื่องที่ยังไม่ได้บอกเธอ
‪อะไรเหรอ
‪ตอนนี้ฉันว่างงานแล้ว
‪เลิกเป็นผู้ดูแลแล้วเหรอ
‪- อือ ‪- ทำไมล่ะ
‪จากนี้ว่าจะลองทำอย่างอื่นดูบ้าง
‪อย่าบอกนะว่า นายจะไปเรียน ‪มหาวิทยาลัยจริงๆ น่ะ
‪ก็ต้องอ่านหนังสือ ‪เตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยก่อน…
‪ไม่ได้
‪ถ้าไม่เรียนแบบออนไลน์ ไม่ได้เด็ดขาด
‪ไม่มีเหตุผลที่ต้องขออนุญาตเธอนะ
‪ชีวิตลำบากมาขนาดนี้ ‪ยังจะไปเรียนอีกทำไม
‪ไม่ต้องเรียน
‪ไม่ต้องทำอะไรเลย ‪แต่มาเกาะติดอยู่ข้างฉันก็พอ
‪เหมือนปรสิต
‪ฉันบอกว่าถือมีดอยู่ไง
‪อ๋อ ถอนคำพูด
‪ปรสิตนั่นฉันพูดผิดไป
‪แล้วเธอจะเอายังไงต่อ ‪เห็นบอกว่าจะไม่เขียนนิทานอีก
‪ไม่มีนิทานที่อยากเขียนน่ะ
‪งั้นเรื่องนั้นล่ะ
‪ที่สามคนขับรถบ้านไปเที่ยวกัน
‪ฉันตั้งตารอเรื่องนั้นมากเลยนะ
‪อยากอ่านเหรอ
‪อยากให้คนอื่นได้เห็น
‪เพราะเป็นนิทานที่เธอกับพี่ทำ
‪ฉันเลยอยากอวดให้คนอื่นได้เห็น
‪ตามมานี่สิ
‪ดูซะ
‪พี่เป็นคนวาด
‪มุนคังแทที่มีความสุขอย่างแท้จริง
‪พี่บอกว่านายละเมอ
‪ว่ามีคนที่ชอบ แล้วก็ยิ้มแบบนี้
‪ถ้าถึงขั้นสารภาพรักในฝัน
‪คงชอบเธอมากเลยสินะ
‪อือ
‪เหมือน…
‪ไม่ใช่ฉันเลย
‪พอเห็นรูปนี้
‪ฉันก็เลยแก้ต้นฉบับที่เขียนไว้
‪แน่นอนว่าตอนจบเป็นความลับ
‪หนังสือ
‪จะตีพิมพ์เหรอ
‪ก็ แค่เล่มนี้ก่อนแหละ
‪หลังจากนี้ยังไม่รู้เหมือนกัน
‪ชอบเหรอ
‪อือ ชอบ
‪ชอบฉันหรือชอบพี่มากกว่า
‪ฉัน…
‪ชอบตัวเองที่สุด
‪กลับมาแล้วครับ
‪- พี่ กินข้าวหรือยัง ‪- อือ
‪เฮอะ ตาจิ้งจอกขาวนี่
‪นี่ ชอบฉันไหม
‪รุกตี่จน
‪ตายจริง ลืมตรงนั้นไปเลย
‪แพ้อีกแล้ว
‪คราวนี้ซื้ออะไรให้ดี
‪ไส้กรอก ข้าวโพด หรือช็อกโกแลตดี
‪แกล้งแพ้ให้ทุกครั้ง ‪คงเหนื่อยน่าดูล่ะสิ
‪ดูออกเถอะ ตาคนนี้
‪ก็เห็นช่วงนี้ดูไม่ค่อยมีแรง
‪ก็เลยแกล้งแพ้ตลอด
‪แล้วซื้ออะไรให้กิน ‪เพื่อปลอบผมงั้นเหรอ
‪โธ่
‪รับไป
‪นี่อะไรเหรอ
‪ใบสั่งยาสุดท้ายที่โอจีวังจ่ายให้ ‪คนไข้คันพิลอง
‪สวมมันแล้วออกไปจากที่นี่ซะ
‪อย่าจงใจหลับหูหลับตา ‪แล้วเอาแต่บอกว่า
‪ไม่เห็นประตูทางออกอยู่ทุกวี่ทุกวัน
‪สวมนั่นออกไป แล้วอย่ากลับมา ‪จนกว่าจะหาประตูเจอนะ
‪ตายแล้ว อะไรกันเนี่ย
‪พอดีไหม
‪พอดีเป๊ะเลย
‪โธ่
‪ลูกพ่อช่างน่าสงสาร
‪- คุณบยอลครับ ผมเปลี่ยนอันนี้นะ ‪- โอ๊ยๆ
‪- คุณช่วย… ‪- เจ็บๆ พ่อ เจ็บนะ
‪- "พ่อ" เหรอ ‪- ไม่ได้บอกว่า "เจ็บ" เหรอครับ
‪เหมือนจะพูดทั้งสองอย่างนะคะ
‪โอ๊ย พ่อ เจ็บๆ เจ็บนะพ่อๆ
‪ไล่ไอ้หมอนี่ออกเลยนะ
‪ผมกะจะลาออก ‪ก่อนพ่อจะไล่ออกอยู่แล้วเถอะ
‪- โอย ‪- เขาเรียกว่า "พ่อ" ใช่ไหมคะ
‪หรือว่าลูกหลงของผอ.คือ…
‪เพราะงั้นถึงได้อวดดี ‪เพราะมีผอ.เป็นแบ็กให้นี่เอง
‪โอ๊ยๆ
‪นึกว่าเอามาไว้ข้างๆ ตัว
‪จะตั้งสติได้สักที แต่ไม่เลย
‪ผมเกษียณเมื่อไหร่ จะลากมันออกไปด้วย
‪ทุกคนรับรู้ไว้นะ ตั้งใจทำงานกันล่ะ
‪ส่วนแกมานี่เลย
‪โอ๊ย บอกว่าเจ็บไง
‪สุดยอด
‪ทำไมถึงไม่เหมือนกันเลยสักนิดนะ
‪ไม่ใช่ว่าลูกทุกคน ‪จะเหมือนพ่อแม่นี่เนอะ
‪ลาออกจากงานพาร์ตไทม์แล้วเหรอ
‪อือ
‪งั้นว่างงานปุบปับ ‪ทั้งสามคนเลยสิเนี่ย
‪ทำไมถึงได้ใจตรงกันขนาดนี้นะ
‪ว่าแต่ทั้งสองคนคืนดีกันแล้วใช่ไหม
‪จุ๊บกันดีกว่าทะเลาะกันนะ
‪ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะพี่
‪จุ๊บๆ กัน แถมจูบคืนดีกันแล้วด้วย
‪จะ จูบเหรอ
‪อือ แต่แค่จูบมันไม่พอ ก็เลย…
‪ให้ตายสิ ทำไมเตะกันอยู่ได้
‪- ฉันเหรอ ‪- ใช่ นายเตะตั้งสองครั้งนี่
‪บ้าเอ๊ย เจ็บตาตุ่มชะมัด
‪พี่ๆ
‪มุนยองบอกจะตีพิมพ์นิทานแหละ ‪เรื่องที่ทำกับพี่น่ะ
‪จริงเหรอ จริงๆ เหรอ
‪ก็พี่ทำการบ้านได้ดีมาก
‪ฉันเลยจะจัดการให้เรียบร้อย ‪เป็นการปั๊มตราว่า "ทำได้ดีมาก"
‪ว้าว "ทำได้ดีมาก"
‪แต่ฉันคงให้รถบ้านไม่ได้นะ
‪ทำไม ทำไมถึงให้ไม่ได้ล่ะ ‪เซ็นสัญญาไว้ชัดเจนแล้วนะ
‪"ผู้ว่าจ้างจะซื้อรถบ้านให้ลูกจ้าง
‪แทนการจ่ายค่าวาดภาพ" ‪เขียนไว้ชัดเจนนะ
‪ใช่ เขียนไว้
‪แต่ปัญหาคือประโยคต่อไป
‪ประโยคต่อไปเหรอ
‪"ลูกจ้างมีน้องชายที่ไม่ชอบย้ายบ้าน"
‪ใช่
‪น้องชายคนนั้น ‪ไม่จำเป็นต้องย้ายบ้านแล้ว
‪ตอนนี้จะมีรถบ้านไปทำไมล่ะ
‪นี่ คิดจะตุกติกเหรอ
‪ฉันจะให้เป็นเงินแทน พี่ชอบเงินนี่
‪อือ เงิน ชอบ ชอบเงินๆ
‪- พี่ครับ ‪- พอแก่ตัวไปต้องใช้เงิน
‪ถึงแม้เงิน ‪จะไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่างก็เถอะ
‪แต่ต้องให้ค่าขนมด้วย
‪สรุปรับเป็นเงินแทนนะ ตกลงไหม
‪อือ ตกลง
‪บ้าเอ๊ย
‪ถ้างั้นจะเริ่มทำงานอีกครั้ง ‪เมื่อไหร่เหรอ
‪- เริ่มเลย ‪- เริ่มเลยเหรอ
‪เป็นคู่หูแห่งจินตนาการจริงๆ ด้วย
‪มุนยอง ถ้าจะกินไข่นกกระทาใช้ช้อนนะ
‪อย่าดื้อด้านคีบอยู่แบบนั้น
‪ทำไมไม่ปรับใช้วิธีอื่น หือ
‪พี่ไม่ต้องมาบ่นเลย
‪เธอจะรับผิดชอบเรื่องนี้ยังไง
‪เคยเห็นฉันรับผิดชอบอะไรด้วยเหรอ
‪เอ่อ…
‪เพราะเธอปล่อยข่าวโกหกว่า ‪"การสังหารของแม่มดตะวันตก" เล่มจบ
‪จะตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์เรา
‪เขาลือกันไปทั้งวงการแล้ว ‪ว่าอีซังอินเป็นพวกหลอกลวง
‪เธอจะทำยังไงกับ ‪ชื่อเสียงต่ำเตี้ยเรี่ยดินของฉัน
‪ก็หยิบขึ้นมาใหม่สิ
‪นี่ ถ้าคิดจะใช้ต้นฉบับเป็นเหยื่อล่อ
‪เธอก็ไปป่วนแค่เจ้าหมาบ้านั่นสิ
‪ทำไมต้องลากฉันเข้าไปเกี่ยวด้วยล่ะ
‪เอ้า
‪นี่อะไรน่ะ
‪(การสังหารของแม่มดตะวันตก เล่ม 10)
‪เหลือเชื่อ
‪การสังหารของแม่มดตะวันตก
‪อยู่กับเธอจริงๆ เหรอ
‪ต้นฉบับที่ทำสำเนาไว้ ‪มีแค่ชุดนั้นชุดเดียว
‪จะทำลายทิ้งหรือจะเอาไปตีพิมพ์ ‪ก็ตัดสินใจเองแล้วกัน
‪ถ้าเอาไปตีพิมพ์
‪เงินสินบนทั้งหมด ‪ที่เคยจ่ายไปเพราะฉัน
‪ก็จะหาคืนมาได้ในทีเดียว
‪- มุนยอง ‪- เลือกเอานะ
‪อะไรเหรอ
‪ต้นฉบับนิทานเล่มสุดท้ายของฉัน ‪ฉบับปรับปรุงแล้ว
‪สุดยอด
‪จับปลาสองมือไม่ได้สิ
‪จะตีพิมพ์ ‪"การสังหารของแม่มดตะวันตก"
‪หรือตีพิมพ์ผลงานฉัน เลือกมา
‪ให้ฉันหาเงินมหาศาลโดยตีพิมพ์ผลงาน
‪ของนักเขียนที่ทำให้เธอเจ็บปวด
‪สู่สายตาชาวโลก ฉันทำไม่ได้หรอก
‪มั่นใจไหมว่าจะไม่เสียใจ
‪ผลงานชิ้นสุดท้ายของโดฮีแจ ‪น่าจะมีคุณค่า
‪กว่าผลงานชิ้นสุดท้ายของโกมุนยองนะ
‪มุนยอง ฉันชอบงานเขียนของเธอ ‪มากกว่าเยอะเลยนะ
‪นานๆ ทีไปจับมีดกันไหม ‪ไปกินเนื้อวัวกัน
‪เนื้อวัวก็ดีสิ
‪เธอเลี้ยงใช่ไหม
‪เฮ้อ ท้องผูกตลอดเลย น่าเบื่อ
‪โอ๊ะ เอ๊ะ ไปไหนกันหมดล่ะ
‪ให้เก็บโต๊ะเลยไหมคะ
‪อ๋อค่ะ ขอบคุณนะคะ
‪ให้ตายสิ
‪ไอ้บ้านั่น
‪ตายจริงๆ ดีจังเลยนะ
‪ในที่สุดก็ถึงวันที่ซังแท ‪ได้เดบิวต์เป็นนักวาดภาพประกอบสักที
‪โธ่ แน่นอนครับ
‪เดี๋ยวจะเซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการ
‪และให้ลองร่วมงาน ‪กับนักเขียนท่านอื่นดูครับ
‪เพราะมุนยอง ‪จะไม่เขียนนิทานสักพักน่ะครับ
‪นั่นสินะ
‪ถ้าจะให้พัฒนาฝีมือ ‪ก็ต้องลองทำงานกับหลายๆ คนสิ
‪ครับ
‪ตายจริง
‪ถ้าประธานอีของเรากลับโซลไป ‪คงคิดถึงแย่เลย ทำไงดีล่ะเนี่ย
‪เพราะพักยาวมาถึงตอนนี้
‪ก็ต้องรีบหาที่ตั้งออฟฟิศ ‪แล้วเริ่มต้นใหม่ครับ
‪แล้วจะเริ่มเมื่อไหร่เหรอคะ
‪หาออฟฟิศได้เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นครับ
‪เพราะงั้นตอนที่ยังมองผมได้ ‪ก็มองผมไว้เยอะๆ นะครับ คุณจูรี
‪- ท่านประธาน ‪- อ้าว มาแล้วเหรอ
‪ไม่รับโทรศัพท์ฉัน
‪แล้วมานั่งเด็ดถั่วงอกอยู่นี่เหรอคะ
‪นี่ แล้วทำไมเธอกลับมามือเปล่าล่ะ ‪ต้นฉบับของฉันอยู่ไหน
‪ต้นฉบับอะไรคะ
‪"การสังหารของแม่มดตะวันตก" ‪ฉันบอกให้เอามาด้วยไง
‪"การสังหารของแม่มดตะวันตก" เหรอ
‪ฝันไปหรือเปล่าคะ
‪พูดอะไรของเธอ ‪ฉันส่งข้อความหาเธอด้วยนะ
‪ไม่เห็นมีข้อความเข้าเลยค่ะ ‪ไม่มีนะคะ
‪ดูนี่ ฉันเช็ก…
‪ซึงแจ พวกเรารวยเละแล้ว
‪ฉันได้สำเนาต้นฉบับ ‪"การสังหารของแม่มดตะวันตก" มาแล้ว
‪ช่องทางทำกินและทางรอดสุดท้ายของเรา
‪เอาต้นฉบับบนโต๊ะกลับมาด้วยล่ะ
‪ต้องเอามานะ อย่าลืมล่ะๆ
‪อีซังอิน ไอ้นักธุรกิจหัวหมอนี่
‪(สถานกักกันซองจิน)
‪มาจริงๆ ด้วย
‪นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เจอหนู
‪พวกนั้นจะอยู่เคียงข้างแก ‪ได้ถึงเมื่อไหร่กัน
‪- พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ‪- พวกนั้นจะเป็นครอบครัวแกได้ยังไง
‪ลูกจ๊ะ
‪แม่รักลูกมากนะ
‪ลูกสำคัญกับแม่มาก
‪ฉันเคยอยากให้แกมีชีวิตแบบฉัน
‪ไม่ถูกคนอื่นครอบงำ
‪จับพวกมันกินแล้วอยู่อย่างแข็งแกร่ง
‪แค่นี้แกทำได้นี่
‪มีชีวิตตามสัญชาตญาณของแกก็พอ
‪ทำไม…
‪ทำไมๆ ต้องไปเกลือกกลั้วกับพวกนั้น…
‪โชคดีจริงๆ
‪อะไรนะ
‪หนูเกือบกลายเป็นปีศาจเหมือนแม่แล้ว
‪โชคดีมากจริงๆ ที่ไม่เป็นแบบนั้น
‪- โกมุนยอง ‪- หนู…
‪สงสารแม่จริงๆ
‪การไม่รู้ว่าตัวเองน่าสงสาร
‪ยิ่งทำให้สงสารเข้าไปใหญ่
‪แม่มีแต่ความหิว
‪ไม่รู้ว่าไออุ่นคืออะไร
‪ไม่มีทางรู้
‪และไม่คิดจะรับรู้ด้วย
‪เพราะงั้นหนู
‪ถึงต่างจากแม่
‪ตอนนี้หนูรู้แล้ว
‪ว่ามันอบอุ่นมากแค่ไหน
‪และดียังไง
‪ไออุ่นเหรอ
‪ยังไงก็
‪กินข้าวให้ครบทุกมื้อล่ะ
‪จากนี้ไปหนูก็จะพยายาม
‪ลืมแม่ไปจากสมองให้ได้
‪แกไม่มีทางลืมฉันได้หรอก
‪ไม่มีทาง
‪แกไม่มีทางลืมฉันได้เด็ดขาด
‪ไม่มีทาง
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪ลบแล้วนี่ ผีเสื้อน่ะ
‪อ๋อ ไม่ได้ลบ
‪ระบายสีทับลงไปด้านบน ‪ปิดเอาไว้ ปิดไว้
‪เนียนเลยใช่ไหมล่ะ
‪เดี๋ยววาดผีเสื้อตัวใหม่ทับ ‪ก็เรียบร้อยแล้ว
‪ไม่มีทาง
‪แกไม่มีทางลืมฉันได้เด็ดขาด
‪ไม่มีทาง
‪เห็นไหม
‪แกลืมฉันไม่ได้หรอก
‪แกก็คือฉัน
‪ผีเสื้อ
‪แต่ก่อนแม่บอกว่าผีเสื้อสำหรับแม่ ‪คือ "ไซโค" ใช่ไหม
‪แต่ผีเสื้อสำหรับพวกเรา
‪คือการรักษา
‪การรักษาจิตวิญญาณ
‪รู้ไว้ซะ
‪จริงด้วย
‪ถ้าลบออกไปไม่ได้
‪เอาสิ่งที่ดีกว่า ‪มาปิดทับแทนก็ได้นี่นา
‪ใช่ไหม
‪ผีเสื้อคือไซคี ไซคีคือการรักษา
‪ผีเสื้อแห่งการรักษา ผีเสื้อใจดีๆ
‪พี่ชายวาดให้ไหม หือ
‪ดูไหม ชมหน่อยไหม
‪อือ วาดให้สวยๆ เลยนะ
‪อือ สวยๆ เลย
‪รักษา
‪ยินดีต้อนรับครับ
‪- โย่ ‪- โย่บ้าบออะไร
‪โย่
‪(รับพนักงานพาร์ตไทม์ ‪ไม่จำเป็นต้องมีประสบการณ์)
‪ได้ข่าวว่าลาออกจากโรงพยาบาลแล้ว
‪อือ ว่าจะไปเรียนน่ะ
‪เฮ้อ
‪ฉันก็ปิดร้านนี้
‪แล้วไปเรียนกับนายดีไหมนะ
‪ความฝันที่จะเรียนสูงๆ
‪ฉันก็เอาด้วยดีไหมนะ
‪- แจซู ‪- หือ
‪นายอยากอ่านหนังสือเตรียมสอบ ‪เข้ามหาวิทยาลัยจริงๆ เหรอ
‪- ไม่เลยสักนิด ‪- เพราะงั้นน่ะนะ
‪ไม่ต้องทำตามฉันให้เสียเวลาหรอก
‪ทำสิ่งที่นายอยากทำจริงๆ
‪แล้วก็ไปอยู่ที่ที่นายอยากอยู่เถอะ
‪อะไรเนี่ย
‪ตอนนี้คนอย่างฉันไม่จำเป็นแล้ว
‪ก็เลยจะไล่ ‪ให้ไปตามทางของตัวเองใช่ไหม
‪นี่นายเห็นฉันเป็นหมาหัวนิ่มเหรอ
‪"หมาหัวเน่า"
‪ที่นายพูดมานั่นมันไม่มีความหมาย
‪ก็ใช่ไง ตอนนี้ฉันทั้งน้อยใจทั้งโมโห
‪เลยรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีความหมาย
‪พี่
‪พี่แจซู
‪อยู่ๆ เป็นอะไรเนี่ย
‪จากนี้ฉันจะเรียกว่าพี่แล้วกัน
‪อายุมากกว่าฉันหนึ่งปีนี่
‪ไหนบอกไม่อยากมีพี่อีกไง
‪มาตอนนี้เป็นอะไรไปล่ะเนี่ย
‪พอมีพี่หนึ่งคน
‪ก็รู้สึกว่ายิ่งมีหลายคนน่าจะยิ่งดี
‪เพราะมีคนที่ชื่อโจแจซู
‪คอยอยู่เคียงข้างมาตลอด
‪ฉันเลยผ่านมาได้
‪ทั้งช่วยให้หัวเราะ
‪และช่วยให้หายใจ
‪เลยเหงาน้อยลง
‪ขอบคุณนะ พี่แจซู
‪เจ้าบ้านี่ เรื่องนั้น…
‪ถ้ารู้แล้ว ‪จากนี้ก็ทำดีกับพี่เยอะๆ เข้าใจไหม
‪อือ จะดีด้วยแน่ๆ
‪ไหนเรียกพี่ซิ
‪พี่
‪- อีกครั้งซิ ‪- พี่แจซู
‪อีกครั้ง
‪- ไม่มีทาง ‪- โอเค
‪- กล่อง ‪- กล่อง…
‪ตอนนี้หลับอยู่
‪ไปปิกนิก ‪อันนี้ไปปิกนิกเที่ยวเล่นด้วยกัน
‪ในป่าๆ
‪นี่ๆ อันนี้ ไซคีๆ
‪กำลังเล่นกับผีเสื้ออยู่
‪- โอเค ต่อไป ‪- อือ
‪อันนี้ อันนี้คุณลุงกล่อง
‪แต่ว่าเดี๋ยวจะวาดใหม่ ผ่าน
‪อันนี้ บนหัวมีกบอยู่
‪เดี๋ยวสิ
‪ตาเจ้าหญิงกระป๋องเปล่า ‪ไม่เล็กไปเหรอ เอาตาโตๆ กว่านี้
‪เอาตาโตๆ กว่านี้อีกเหรอ
‪โตกว่านี้ขนาดไหน หนึ่งหรือสองซม.
‪ครึ่งหน้าเธอเลย
‪แบบนั้นก็ปลอมสิ ดูปลอม
‪ไม่ใช่ "กบน้อยในบ่อใหญ่" สักหน่อย
‪- กินของว่างกันก่อนสิ ‪- โธ่
‪ไม่ได้ ห้ามดูๆ ไม่ได้ ออกไปเลย
‪ออกไปเลย ที่นี่คนนอกห้ามเข้า
‪ทำไมฉันถึงเป็นคนนอกล่ะ
‪ใช่ เป็นคนนอกไง ‪ก็เลยต้องออกไปข้างนอก
‪ขออยู่ด้วยเฉยๆ น่า ฉันเบื่อ
‪ไม่ได้เด็ดขาด ออกไปเดี๋ยวนี้เลย
‪พี่ครับ พี่
‪แต่…
‪เธอจะไปเฉยๆ เลยเหรอ
‪งั้นจะให้ทำอะไร
‪จงใจลากฉันออกมาไม่ใช่เหรอ
‪ฉันจะทำไปทำไม
‪- ลองแก้หรือยัง ‪- อือ
‪- ไหนดูหน่อยซิ ‪- นี่
‪- นี่อะไรเนี่ย ‪- วาดตาโตๆ ไง
‪โอ๊ย ห่วยแตก
‪โธ่เว้ย
‪คุณ "การสังหารของแม่มดตะวันตก" ‪ออกมาเถอะครับ ขอร้องล่ะ
‪นี่
‪อย่าหาลวกๆ ดูให้มันดีๆ ล่ะ ยัยบ้า
‪นี่ ยูซึงแจ ไม่ตอบเหรอ
‪แต่ว่าท่านประธาน
‪ยังไงก็บอกว่าจะไม่ตีพิมพ์ ‪"การสังหารของแม่มดตะวันตก" นี่คะ
‪แน่นอน ไม่ตีพิมพ์อยู่แล้วล่ะ
‪ฉันแค่อยากจะมีไว้ให้อุ่นใจ ‪เผื่อไว้วันข้างหน้า
‪อารมณ์แบบเงินฝากไว้ใช้ตอนเกษียณน่ะ
‪ก็แค่นั้นแหละ
‪แล้วทำไมฉันต้องช่วยหาเงินไว้ใช้ ‪ตอนเกษียณของท่านประธานด้วยล่ะคะ
‪นี่
‪แล้วทั้งหมดนี่มันเป็นเพราะใครกันล่ะ
‪ถ้าเธอเอาต้นฉบับมาจากร้านกาแฟ
‪คงไม่ต้องมาคุ้ยขยะ
‪เหมือนแมวจรจัดแบบนี้หรอก ยัยเด็กนี่
‪อะไรนะ ไอ้บ้านี่
‪อะไร
‪ว่าไงนะ นี่ๆ
‪นี่เธออยากออกนักใช่ไหม
‪ใช่ ฉันจะลาออกแล้ว
‪หา "การสังหารของแม่มดตะวันตก" ‪แล้วกินดีอยู่ดีไปคนเดียวเลยแล้วกัน
‪- นี่ ซึงแจ ‪- อะไร ไอ้บ้า
‪โอ๊ย กลิ่นอะไรเนี่ย
‪คุณซึงแจ ได้กลิ่นอะไรไหมคะ
‪ค่ะ
‪ไม่ใช่ฉันนะคะ ‪พอถึงบ้านฉันก็อาบน้ำเลย
‪อือ
‪โอ้ กลิ่นแรงมากเลย
‪งั้นเปิดประตูทิ้งไว้นะ
‪(คุณซังอิน: คุณจูรี ‪มาเจอกันสักแป๊บได้ไหมครับ)
‪ดื่มคนเดียวมันเบื่อน่ะครับ
‪อ๋อ กลิ่นที่ตามมาถึงห้องฉัน ‪มาจากท่านประธานนี่เอง
‪ยังมีกลิ่นอยู่อีกเหรอครับ
‪อาบน้ำแล้วนึกว่าจะหาย
‪อยู่แบบนี้สักพักเดี๋ยวก็ชินค่ะ
‪ครับ
‪ซึงแจคงงอนผมมากเลยใช่ไหมครับ
‪รังแกเธออีกแล้วเหรอคะ
‪อย่าแกล้งเด็กคนนั้นนักสิคะ
‪"เด็ก" เหรอครับ หือ
‪ซึงแจน่าจะอายุมากกว่าคุณจูรี ‪ประมาณหกปีได้นะครับ
‪เอ๊ะ
‪ก็เห็นเธอเรียกฉันพี่ทุกคำเลยนะคะ
‪อ๋อ เรื่องนั้น
‪แค่ชอบแกล้งทำตัวเด็ก ‪แล้วก็ทำเป็นหัวช้า
‪เพราะคิดว่าต้องเข้าสังคม
‪ด้วยวิธีแบบนั้นถึงจะสบายครับ
‪พอคิดแบบนั้นก็น่าสงสาร แต่โอ๊ย
‪เจ้าเล่ห์จะตายไปครับ
‪ถ้างั้นเธอเป็นพี่จริงๆ ใช่ไหมคะ
‪เป็นพี่ฉันจริงๆ ใช่ไหม
‪เป็นพี่ครับ ใช่
‪โธ่ คนที่ทำงานอยู่โรงพยาบาลจิตเวช
‪มองคนไม่ออกแบบนี้ ‪จะทำยังไงครับเนี่ย หือ
‪คงต้องเรียนรู้จากผม ‪ไปบ้างแล้วล่ะครับ
‪ผมแค่มองก็รู้เลยครับ
‪โอ๊ย จะอ้วก
‪อีซังอิน นี่คือโทษที่นายชอบรังแกฉัน
‪ปล่อยให้ทุกข์ใจสักเดือน ‪แล้วค่อยคืนดีกว่า
‪(ผจญภัยตามหาใบหน้าที่แท้จริง)
‪(เรื่องโดยโกมุนยอง ภาพโดยมุนซังแท)
‪มุนยอง ‪ในที่สุดหนังสือเราก็ออกมาแล้วนะ
‪คุณนักวาดมุนซังแท หนังสือมาแล้วค่ะ
‪เอาล่ะ ‪"ผจญภัยตามหาใบหน้าที่แท้จริง"
‪ในที่สุดเล่มตีพิมพ์ครั้งแรก ‪ก็เสร็จแล้วสดๆ ร้อนๆ เอ้านี่
‪รอนานเลยใช่ไหมคะ คุณนักวาด
‪โอ้ ขอบคุณครับ
‪"ผจญภัยตามหาใบหน้าที่แท้จริง"
‪"ภาพโดยมุนซังแท" มุนซังแท
‪ชื่อฉันๆ มุนซังแท
‪- ดีใจเหรอ ‪- อือ ดีใจ
‪ตื่นเต้นมากๆ ดีใจสุดๆ เลย
‪ดูรูป รูปฉัน ตายแล้ว
‪ยินดีด้วยกับการเดบิวต์นะคะ ‪คุณนักวาด
‪- ตายแล้ว ผลงานของฉัน ‪- แหม
‪"ผจญภัยตามหาใบหน้าที่แท้จริง"
‪พี่จะไปไหน พี่ครับ
‪นี่ ฉันไปด้วยสิ บอกให้รอด้วยไง
‪สังหรณ์ใจไม่ดีเลยแฮะ
‪คราวนี้ดูน่าจะขายไม่ค่อยออกนะ
‪- ทำไมล่ะคะ ‪- นี่ไม่ใช่สไตล์มุนยองเลยสักนิด
‪ยัยนั่นเปลี่ยนไป ‪สไตล์การเขียนเลยเปลี่ยนไปด้วย
‪เฮ้อ ถ้ามี "การสังหาร ‪ของแม่มดตะวันตก" อยู่ในมือนะ
‪คงไม่ต้องกระวนกระวายแบบนี้
‪ไม่ต้องกังวลนักหรอกค่ะ ท่านประธาน
‪ลางสังหรณ์ท่านประธาน ‪พลาดเสมอเลยนี่คะ
‪ให้ตายสิ ยัย…
‪แม่ครับ แม่ๆ
‪แม่ครับ แม่
‪เห็นนี่ไหมครับ นี่
‪ชื่อผม "มุนซังแท" ครับแม่
‪ชื่อผมมุนซังแท มุนซังแทครับแม่
‪ตอนนี้ผมได้เป็นนักวาดแล้ว ‪นักวาดภาพประกอบครับแม่
‪แม่ดูนี่ไหม แม่
‪ทั้งหมดนี่ผมวาดเอง นี่ผมวาด นี่ด้วย
‪วาดสีหน้าได้แล้วด้วย สีหน้า
‪- พี่ครับ ‪- อือ
‪แม่คงอยากรู้มากแน่ๆ ‪ว่านิทานเล่มนี้เกี่ยวกับอะไร
‪- พี่อ่านให้ฟังหน่อยได้ไหม ‪- อือ
‪ฉันเล่าเรื่องเก่งมาก
‪บทของโตชิ ดูลี่ โดเนอร์ ‪ฉันพากย์ได้หมดเลย รู้ใช่ไหม
‪ใช่ รู้สิ
‪แม่ครับ ผมอ่านให้ฟังนะ
‪"ผจญภัยตามหาใบหน้าที่แท้จริง
‪เรื่องโดยโกมุนยอง
‪ภาพโดยมุนซังแท"
‪ผมจะอ่านให้ฟังแบบสนุกๆ เลยนะครับแม่
‪"ผจญภัยตามหาใบหน้าที่แท้จริง
‪กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ‪ณ ปราสาทในป่าลึกแห่งหนึ่ง
‪มีคนสามคนที่ถูกแม่มดเงา ‪ขโมยใบหน้าที่แท้จริงของตัวเองไป
‪อาศัยอยู่ด้วยกัน
‪หนุ่มน้อยสวมหน้ากาก ‪ที่ยกยิ้มแค่มุมปาก
‪เจ้าหญิงกระป๋องเปล่า ‪ที่ดีแต่ส่งเสียงโวยวาย
‪และคุณลุงที่ถูกขังอยู่ในกล่องแคบๆ
‪พวกเขาซึ่งโดนขโมยใบหน้าไป ‪แสดงออกทางสีหน้าไม่ได้
‪จึงไม่เข้าใจความรู้สึกของกันและกัน
‪ทำให้เข้าใจผิดและทะเลาะกันทุกวัน"
‪แต่ว่าฉันร้องไห้ ‪เพราะมีความสุขล่ะ น้องๆ
‪แม่ครับ ผมวาดสวยใช่ไหม
‪"ภาพโดยมุนซังแท"
‪ตอนนี้ฉันเป็นนักวาดแล้วใช่ไหม
‪- พี่เก่งมาก ‪- อือ มุนซังแทครับแม่
‪เก่งใช่ไหมครับแม่
‪(งานเปิดตัวหนังสือนิทาน ‪"ผจญภัยตามหาใบหน้าที่แท้จริง")
‪(ผจญภัยตามหาใบหน้าที่แท้จริง)
‪โอเค
‪ซึงแจ ดูเหมือนเก้าอี้จะไม่พอนะ
‪อ๋อ พวกเจ้าหน้าที่จะยืนกันค่ะ
‪ไม่ใช่สิ หือ ‪ไม่มีโซนสำหรับนักข่าวนี่ สื่อน่ะ
‪อ๋อ ฉันแจ้งพวกนักข่าวแล้วนะคะ
‪แต่เพราะคราวก่อนโกหกเรื่องจะตีพิมพ์ ‪"การสังหารของแม่มดตะวันตก"
‪พวกเขาเลยนึกว่าครั้งนี้ก็โกหก
‪มีนักข่าวแค่คนเดียวที่บอกว่าจะมาค่ะ
‪แล้วใครกันที่มา
‪นักข่าวยูค่ะ
‪- ใครนะ ‪- ฉันเองค่ะ
‪นักข่าวยูซึงแจ
‪ฉันจะใช้นี่ถ่ายงานวันนี้ ‪แล้วอัปโหลดขึ้นช่องส่วนตัวของฉันค่ะ
‪นึกว่าเป็นแค่หมอเก๊ซะอีก
‪มีความสามารถจริงๆ แฮะ
‪ช่วยให้ซังแทของเรา
‪โบยบินเหมือนผีเสื้อพวกนั้นได้
‪ฉันช่วยที่ไหน เขาบินของเขาเอง
‪ว่าแต่วันนี้เธอสวยใช่ย่อยนะเนี่ย
‪อะไรเนี่ย พูดจาเลี่ยนๆ เฉย
‪ฉันแวะไปเที่ยวเล่น ‪กินข้าวบ้านเธอเป็นครั้งคราวได้ไหม
‪แต่ก่อนฉันไปบ่อยนี่นา
‪ฉันชอบปีนกำแพงดูแล้วบอกว่า
‪"ซุนด็อก มาเล่นกันเถอะ"
‪เป็นอะไรเนี่ย บ้าไปแล้วเหรอๆ
‪สมองเสื่อมจริงๆ หรือไง
‪เดี๋ยวเถอะ จริงๆ เลย
‪ผอ.คะ
‪โอ๊ะ ดูสิใครมา
‪ผ้าพันคอดูดีนะครับ
‪รู้สึกคอมันโล่งๆ น่ะค่ะ
‪ตอนห้างลดราคา ‪ฉันอยากได้เลยซื้อมาผืนหนึ่งค่ะ
‪เพราะวันนี้เป็นวันสำคัญน่ะค่ะ
‪ดีแล้วครับ เหมาะกับคุณมากเลย
‪อ้อ ไว้มากินข้าว ‪ที่ร้านฉันสักครั้งนะคะ
‪ฉันจะทำปลาตุ๋นอร่อยๆ ให้กินค่ะ
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪มาครับ งานเปิดตัวหนังสือจะเริ่มแล้ว
‪เราจะไปที่ห้องบำบัดกันนะคะ
‪เชิญเลยครับ
‪- ไปกันเลยไหมคะ ‪- ครับ เข้าไปเลยครับ
‪คุณจองแท
‪คุณอารึม
‪- สบายดีไหมครับ ‪- สบายดีไหมคะ
‪ครับ
‪ผมคิดถึงคุณนะครับ
‪ว่าแต่ ‪ไม่เห็นคุณผู้ดูแลที่หล่อๆ เลยนะคะ
‪อ๋อ เดี๋ยวก็มาครับ
‪ลูกหลงผอ.ท่าจะยังตั้งสติไม่ได้
‪โคตรหล่อเลย
‪ทำไมถึงได้ตื่นเต้นแบบนี้นะ
‪คุณซึงแจ
‪คุณแจซู
‪"ข้าราชการพลเรือน ‪การกุศล โอกาสที่จะได้…
‪ที่ซึ่งสิ่งที่คุณ…"
‪หรือว่าจะเป็น
‪คุณกีโด
‪พี่ครับ ไม่ได้เจอกันนานเลย ‪สบายดีใช่ไหมครับ
‪โอ้ สุดยอดเลย สเปกฉันเลยนะเนี่ย
‪เปลี่ยนเป็นคนละคนเลยนะ
‪กำลังเตรียมสอบเป็นข้าราชการเหรอคะ
‪ครับ รู้ใช่ไหมครับ ‪ว่าพ่อหลุดจากตำแหน่งเพราะผม
‪ขำก็ได้น่า
‪ผมเลยว่าจะลองทำงานรับใช้ชาติ ‪ตามคนในตระกูลควอนดูครับ
‪เฮ้อ เลยกำลังตั้งใจอ่านหนังสือ ‪ด้วยหัวทึบๆ ของผมนี่แหละ
‪เก่งมากเลยค่ะ
‪ไม่เห็นพี่คังแทสุดหล่อ ‪กับพี่นักเขียนหัวร้อนเลยนะครับ
‪ฉันเป็นคนเขียน ฉันอ่านก็ถูกแล้วนี่
‪พี่จะมีเอี่ยวด้วยได้ยังไง
‪โกมุนยอง ภาพน่ะฉันเป็นคนวาดนะ
‪ผลงานครึ่งหนึ่งเป็นของฉัน ‪ฉันก็เล่าเรื่องเก่งเหมือนกัน
‪- พี่อยากได้ซีนเหรอ ‪- อยาก…
‪อยากได้ซีน คืออะไร
‪ทำไมต้องอยากได้ซีน หือ
‪เฮ้อ พอทั้งคู่เลย
‪จะสายแล้ว ออกไปก่อนเถอะ
‪ยังไงฉันก็ไม่ให้พี่อ่านหรอก ‪พี่ไม่ต้องยุ่ง
‪ไม่ได้ ฉันก็เป็นนักวาดเหมือนกัน ‪ต้องยุติธรรมสิ
‪- อย่ายุ่ง ‪- ไม่เอา
‪- ไม่ต้องยุ่งๆ ‪- ไม่เอาๆ
‪ถ้าจะเอาแต่ทะเลาะกัน ‪ไม่ต้องอ่านทั้งคู่
‪ฉันจะอ่านทั้งหมดเลย
‪- อย่ายุ่ง ‪- ไม่เอา
‪- ไม่ต้องยุ่งเลย ‪- ไม่เอา
‪(งานเปิดตัวหนังสือนิทาน ‪"ผจญภัยตามหาใบหน้าที่แท้จริง")
‪(กับนักเขียนโกมุนยอง ‪และนักวาดมุนซังแท)
‪ครับ
‪เรียนแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ‪ที่มาร่วมงานอันเปี่ยมความหมายนี้
‪ที่เป็นดังการเริ่มต้นใหม่ของ ‪สำนักพิมพ์วรรณกรรมเด็กซังซังอีซัง
‪และขอขอบคุณผอ.โอจีวังอย่างสุดซึ้ง ‪ที่อนุญาตให้ใช้สถานที่อันทรงเกียรติ
‪รวมถึงเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลรื่นรมย์ ‪ที่ช่วยเตรียมงานทุกท่านครับ
‪เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา
‪จากนี้ขอเชิญพบกับ ‪การร่วมมือกันทางจินตนาการ
‪ของนักเขียนวรรณกรรมเด็กโกมุนยอง ‪และนักวาดภาพประกอบมุนซังแท
‪กับผลงานเรื่อง ‪"ผจญภัยตามหาใบหน้าที่แท้จริง"
‪เชิญรับฟังการอ่านนิทานได้เลยครับ
‪(ผจญภัยตามหาใบหน้าที่แท้จริง)
‪"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ‪ณ ปราสาทในป่าลึกแห่งหนึ่ง
‪มีคนสามคนที่ถูกแม่มดเงา ‪ขโมยใบหน้าที่แท้จริงของตัวเองไป
‪อาศัยอยู่ด้วยกัน"
‪"คุณลุงกล่องพูดว่า
‪'ถ้าเราไม่อยากทะเลาะกัน ‪และอยู่กันอย่างมีความสุขล่ะก็
‪ต้องตามหาใบหน้า ‪ที่โดนขโมยไปกลับคืนมา'"
‪"พวกเขาที่ขึ้นรถบ้านออกเดินทาง
‪เพื่อตามหาใบหน้าของตนเอง
‪ได้พบกับแม่จิ้งจอกที่นั่งกอดเข่า
‪ร้องไห้ฮือๆ อยู่กลางทุ่งหิมะ"
‪"หนุ่มน้อยสวมหน้ากาก ‪ถามแม่จิ้งจอกว่า
‪'ทำไมคุณป้า ‪ถึงร้องไห้ไม่หยุดล่ะครับ'"
‪"อ๋อ ฉันออกมาหาอะไรกิน
‪แล้วลูกที่ฉันแบกไว้บนหลัง
‪ก็ร่วงหายไปในทุ่งหิมะน่ะสิ"
‪"แม่จิ้งจอกที่น้ำตาแห้งเหือด ‪ไปจากใบหน้าแล้ว
‪ก็ทุบอกร่ำไห้
‪น้ำตาอุ่นๆ ก็พรั่งพรูออกมาจากดวงตา ‪ของหนุ่มน้อยสวมหน้ากาก"
‪"ทันใดนั้นเอง ‪ทุ่งหิมะเริ่มละลายอย่างรวดเร็ว
‪จึงได้พบลูกจิ้งจอกที่แข็ง ‪เป็นน้ำแข็งอยู่ที่นั่น"
‪"ทั้งสามคนออกเดินทางต่อ
‪และได้พบกับตัวตลกที่ถอดเสื้อเต้นรำ
‪อยู่ในสวนดอกเสี้ยนหนาม
‪เจ้าหญิงกระป๋องเปล่าถามออกไป
‪'ทำไมถึงแหวกเข้าไปในดงหนาม
‪แล้วตั้งหน้าตั้งตาเต้นล่ะ'
‪'เพราะคิดว่าต้องทำแบบนี้ ‪ผู้คนถึงจะสนใจฉัน
‪แต่ว่ากลับมีแต่ความเจ็บปวด
‪ไม่มีใครสนใจอยู่ดี'
‪ดังนั้น เจ้าหญิงกระป๋องเปล่า ‪เลยเข้าไปในทุ่งดอกเสี้ยนหนามด้วย
‪และเริ่มเต้นไปกับตัวตลก
‪'เพราะฉันเป็นกระป๋องเปล่า ‪ต่อให้โดนหนามแทงก็ไม่มีแผลหรอก'
‪พอเจ้าหญิงกระป๋องเปล่า ‪วิ่งอย่างร่าเริงและเต้นไปด้วย
‪ภายในกระป๋องเปล่าก็ดังก๊องแก๊งๆ
‪ส่งเสียงดังก้องออกมา
‪เมื่อผู้คนได้ยินเสียงนั้น ‪ก็แห่กันเข้ามา
‪ดูพวกเขาเต้น
‪และปรบมือให้
‪- ตอนนั้นเอง…" ‪- "ตอนนั้นเอง…"
‪- "ตอนนั้นเอง…"
‪"ตอนนั้น…"
‪- "ตอน…" ‪- "ตอนนั้นเอง ตอนนั้น…"
‪- ให้ตายสิ นี่มันตาฉันนะ ‪- ตาฉันต่างหาก ตรงนี้
‪- ตาฉัน ‪- เฮอะ ก็เขียนอยู่ว่ามุนยอง
‪- มุนยอง ‪- ไม่ เขียนว่าซังแท ทำไมต้องแย่ง
‪- ตรง "ตอนนั้นเอง" น่ะ ‪- ใครก็ได้อ่านไปเถอะ
‪พี่ไม่ต้องอ่านเลย ‪จะอ่านก็อ่านดีๆ ให้หมดช่วง
‪จะแบ่งอ่านเป็นท่อนๆ ทำไม
‪ก็ยังดีกว่าอ่านไม่สนุกแล้วกัน
‪ตอนที่เธออ่าน ลุงคนนั้นหาวด้วย
‪- ไม่สนุกสุดๆ ‪- เวรเอ๊ย
‪บอกว่าไม่ต้องอ่านก็ไม่ต้องอ่าน
‪"เวรเอ๊ย" เป็นคำหยาบนะ เป็นคำด่า
‪นี่เธอด่าพี่ พูดคำหยาบใส่พี่เหรอ
‪ด่าพี่เหรอ
‪- เป็นความผิดเธอเลยนะ ‪- พี่โมโหใส่ฉันเหรอ
‪อ่านนิทานแท้ๆ มาพูดว่า "เวรเอ๊ย"
‪ฉันไม่เอาแล้วๆ อ่านไปคนเดียวเลย
‪แล้วพี่โมโหทำไม
‪- โมโหทำไม ‪- เหลือเกินเลยจริงๆ
‪- นี่ ใครกันแน่โมโห ‪- อะไร
‪- ทำไมต้องโมโห ‪- ทีตัวเองล่ะ
‪- โมโหทำไม ‪- ทีตัวเอง…
‪- เงียบทั้งคู่เลย ‪- ไม่เอา ไม่อ่านแล้ว
‪- มาโมโหใส่ฉันทำไม ‪- ความผิดเธอนั่นแหละ
‪- ฉันบอกแล้วไง ‪- เธอทำทุกอย่างพัง
‪- เพราะเธอเลยพังหมด ‪- เพราะพี่ต่างหาก
‪- เพราะเธอนั่นแหละ ‪- ไม่ต้องมาพูด
‪- ไม่เอาแล้ว ‪- มีปัญหาอะไร
‪- ไม่เอาด้วยแล้ว ‪- ก็บอกแต่แรกแล้วว่าจะอ่านคนเดียว
‪ให้ตายสิ หนทางของเด็กพวกนั้น ‪ยังอีกไกลเลยนะ ยังไม่โตง่ายๆ แน่
‪วันนี้ไม่ได้หยุดเหรอครับ
‪อ๋อ แวะมาดูสักหน่อยแล้วจะกลับน่ะ
‪อย่าไปว่าอะไรพวกเขานักเลย
‪กำลังโตเป็นผู้ใหญ่ ‪ก็เลยวุ่นวายแบบนี้แหละ
‪นี่ครับ
‪พี่เขา
‪บอกว่าให้คุณป้าจ่ายเงิน ‪ซื้อหนังสือของเขาไม่ได้เด็ดขาด
‪ก็เลยเตรียมไว้ให้ครับ
‪ตายแล้ว น่ารักจริงๆ
‪งั้นฉันไม่ต้องเหมา ‪คนเดียวร้อยเล่มก็ได้ใช่ไหม
‪ครับ
‪เปิดดูสิครับ
‪ถึงแม่ไม่จริงที่แท้
‪ขอบคุณสำหรับอาหารอร่อยๆ ครับ
‪อยากกินทุกวันเลย
‪ผมชอบคุณป้ามากๆ เลยครับ
‪หัวใจ
‪หัวใจหกดวง
‪"แม่ไม่จริงที่แท้" นี่อะไรเนี่ย
‪ก็…
‪เป็นแม่ไม่จริง แต่ชอบเหมือนแม่แท้ๆ
‪ประมาณนั้นครับ
‪ตายจริง ‪ค่อยคุ้มกับที่ทำอาหารให้กินนะเนี่ย
‪ผม…
‪ขอกอดสักครั้งได้ไหมครับ
‪โธ่ เรื่องแบบนี้จะขอทำไม
‪ขอบคุณนะครับ
‪ใช้ชีวิตดีๆ ล่ะ
‪ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
‪นอกจากคนที่มาวันนี้ ‪คงไม่มีใครรู้หรอกค่ะ
‪- ไม่เอาแล้ว ไม่เอา ‪- ไปสิ ไปเลย
‪ว้าว มีคนแรงกว่าโกมุนยอง ‪ปรากฏตัวแล้ว
‪ตลกกว่า "คอเมดี้บิ๊กลีก" อีก
‪เจ้าหญิงกระป๋องเปล่า ‪ปะทะคุณลุงกล่อง ผู้ชนะคือ…
‪นี่อาจจะเป็นการตลาด ‪แบบบอกต่อก็ได้นะคะ
‪คิดแบบนั้นจริงๆ เหรอครับ
‪แหงสิคะ
‪ว้าว คุณจูรีนี่ ‪โกหกไม่เป็นจริงๆ นะครับ
‪ท่านประธานน่ะ
‪ถึงจะล้ม
‪แต่ก็คงไม่แหลกสลายหรอกค่ะ
‪เพราะคุณน่ะแข็งแกร่งของจริง
‪เดี๋ยวคงไม่ค่อยได้เจอกันแล้วสินะคะ
‪พอคุณกลับโซลไปเริ่มต้นใหม่น่ะ
‪เริ่มต้นใหม่น่ะใช่ครับ
‪แต่ไม่ได้กลับไปโซล
‪ผมได้ที่ตั้งออฟฟิศสำนักพิมพ์ ‪อยู่ซองจินนี่แหละครับ
‪คะ
‪ที่โซลค่าเช่าแพงจะตาย ‪จะกลับไปทำไมครับ
‪แถมคุณจูรีก็อยู่ที่นี่ด้วย
‪สวยจังเลยนะครับ
‪ทะเลน่ะ
‪(โรงพยาบาลจิตเวชรื่นรมย์)
‪- มุนยอง ขอโทษนะ ฉันขอโทษ ‪- เฮ้อ
‪- อย่าทำอีกนะ ‪- อือ ขอโทษ จะไม่ทำอีกแล้ว
‪- งั้นเราคืนดีกันนะ ‪- อือ
‪คังแท ขอโทษนะ
‪- ปล่อยเลย ‪- เฮ้ย
‪สามทหารเสือจอมป่วน
‪ผมมีอะไรจะให้
‪ค่าภาพวาดฝาผนังของซังแท
‪- เป็นไง ถูกใจไหม ‪- โอ้ ครับๆ
‪ผอ.ครับ นี่มันเกินไป
‪ผอ.โอจีวัง…
‪เหมือนพ่อมดแห่งโอจีกุนเลย ‪เตรียมของแบบนี้ได้ยังไงกันเนี่ย
‪โอ้ อยากได้จัง
‪ไม่ต้องอยากได้เลย ของฉัน
‪นี่ของฉัน มุนยอง คันนี้ของฉัน
‪ให้ฉันขึ้นด้วยสิ
‪ผอ.ครับ นี่มันเยอะเกินกว่า ‪จะรับเป็นค่าวาดภาพฝาผนังนะครับ
‪ขอรับด้วยใจก็พอครับ
‪ก็นี่แหละใจผม
‪พวกคุณสามคนทุกข์ทรมานใจ ‪กับเรื่องคราวนี้มากเลยนี่นา
‪บาปที่ผมรับคนผิดเข้ามาทำงาน
‪ผมอยากจะขอโทษเรื่องนั้นด้วย ‪ช่วยรับไว้แล้วหายกันเถอะ
‪แบบนี้ผมจะได้สบายใจ
‪ถ้ารับมันไป ผมจะไม่สบายใจนะครับ
‪งั้นก็รักษาสัญญาที่ว่าถ้ามีเวลา ‪จะมาเล่นกับผมเป็นครั้งคราวสิ
‪ครับ
‪ขับเจ้านี่
‪แล้วลองไปเที่ยวไกลๆ ดู
‪สิ่งที่จะเรียนรู้ได้บนถนนหนทาง ‪มีมากมายเลยนะ
‪แต่ถ้าพาสองคนนั้นไปด้วย ‪คงเหนื่อยแย่เลย
‪ถึงยังไง
‪ก็คงสนุกแน่ครับ
‪อยากย้ายไปละแวกที่น่ากลัวที่สุดจัง
‪ไปกันเถอะ หือ
‪สามคนขับรถบ้านไปท่องเที่ยวกัน
‪พี่เองก็บอกว่าอยากลองดูนี่
‪ก่อนหน้านี้เลยวาดรูปนี้ไม่ใช่หรือไง
‪ตอนนี้ไม่ต้องหนีผีเสื้อไปไหนแล้ว
‪ทำไมต้องขับรถบ้าน ‪แล้วไปให้ไกลจากที่นี่ด้วย
‪ไม่ไปหรอก
‪ไม่ครับ ไม่ได้หนี
‪บอกว่าไปเที่ยวไง
‪มันต่างกันยังไงล่ะ
‪ไม่ไปหรอก
‪คืออย่างนี้นะ การหนี
‪คือการไปที่ไกลๆ ‪โดยคิดว่าจะไม่กลับมาอีก
‪ส่วนการไปเที่ยว
‪คือการไปที่ไกลๆ ‪ที่สุดท้ายแล้วก็จะกลับมา
‪ยังไงก็จะกลับมาอยู่ดี แล้วจะไปทำไม
‪ไม่ไปหรอก
‪งั้นจะกินข้าวทำไม ‪ถ้ายังไงก็ขี้อยู่ดีน่ะ
‪ไหนเธอบอกว่า ‪ไม่มีนิทานที่อยากเขียนแล้วไง
‪เพราะงั้นต้องไปเที่ยว ‪หาแรงบันดาลใจสิ
‪พวกนักเขียนส่วนใหญ่เขาก็ไปเที่ยว
‪เพื่อหาไอเดียใหม่ๆ ‪มาสร้างสรรค์ผลงานนี่
‪กิน นอน ขับรถ กิน นอน ขับรถ
‪ให้ฉันไปทำเรื่องพวกนั้นซ้ำไปซ้ำมา ‪ในรถบ้านเล็กๆ แบบนั้น
‪คิดว่าจะได้แรงบันดาลใจเหรอ
‪เรื่องนั้นน่ะ
‪ต้องลองไปก่อนถึงจะรู้สิ
‪เธอไปหาแรงบันดาลใจ
‪ฉันไปเยียวยาจิตใจ ‪แล้วก็อ่านหนังสือสอบ
‪ส่วนพี่ก็วาดรูป
‪ไม่ดีเหรอ
‪ไม่รู้สิ
‪เธอ
‪ไหนบอกว่า ‪อยากไปเที่ยวระยะยาวกับฉันไง
‪ระยะยาวไม่ค่อยน่าสนใจ
‪ถ้าอยากไปนัก ไปเช้าเย็นกลับกัน
‪"ไปเช้าเย็นกลับ" ล้อเล่นเหรอ
‪ที่ฉันอยากทำคือลองท่องเที่ยวไป ‪อย่างไร้จุดหมาย
‪ไม่ต้องคิดถึงเรื่องที่จะตามมา ‪แค่ท่องเที่ยวอย่างอิสระ
‪จะหนึ่งเดือนหรือมากกว่าครึ่งปีก็ได้
‪ฉันอยากจะเที่ยวไปเรื่อยๆ ‪จนกว่าจะพอใจ…
‪ใจเย็นๆ
‪อย่าหัวร้อนสิ
‪ตอนที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ ‪นับหนึ่งถึงสามสิ
‪จิตใจจะได้สงบลง
‪ไม่สิ
‪ทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง
‪ฉันทนมาตั้งขนาดไหน
‪ต่อสู้มาขนาดไหน
‪พวกนั้นก็รู้กันดี
‪แล้วทำอย่างนี้กับฉันได้ไง
‪จริงๆ เลย ทำไมล่ะ พี่แจซู
‪นั่นสิ
‪ให้ตายสิ โธ่เอ๊ย
‪ก็คิดอยู่ว่าอยู่ดีๆ ‪ทำไมเรียกมาเลี้ยงเหล้า
‪เรียกมาปรับทุกข์นี่เอง
‪โธ่ ดูงอนเข้า ‪เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้เอง
‪คังแท นายทนมาได้ยังไงถึงตอนนี้เนี่ย
‪พวกนั้นบอกว่าจะทำนิทานด้วยกัน
‪ฉันเลยโดนกีดกันออกมา
‪ถึงจะโดนกีดกัน
‪แต่บ้าเอ๊ย
‪ฉันไม่พูดอะไรเลยสักคำ
‪แล้วคอยดูแลจนถึงที่สุด
‪ใช่เลย นั่นสิ ‪ถ้าไม่ใช่เพราะคุณคังแท
‪โอ๊ย ‪หนังสือเล่มนี้ไม่ได้ตีพิมพ์หรอก
‪- ใช่ไหม ‪- ใช่
‪- เนอะ ‪- แน่นอนครับ
‪ฉันขออะไรมากเกินไปงั้นเหรอ
‪หา
‪ฉันชวนไปอุทยานแห่งชาติ ‪เซเรนเกตีหรือไง
‪ฉันไม่มีพาสปอร์ต ไปไม่ได้หรอก
‪หือ ฉันชวนไปนอกโลกหรือไง
‪อะไร…
‪ฉันแค่ชวนขับรถบ้านไปเที่ยวกันสามคน
‪แค่ไปเที่ยวตามภูเขาทุ่งหญ้า ‪อะไรแบบนี้ก็ได้
‪บอกว่า "ก็แค่ไปตามที่ใจปรารถนา"
‪แต่แค่นี้กลับให้กันไม่ได้ เฮอะ
‪เฮ้ย คังแทลำบากมาตั้งเยอะแยะนะ
‪พี่กับโกมุนยองผิดมากจริงๆ ‪ทำผิดมหันต์เลย
‪โอ๊ย ขอโทษจริงๆ ครับ
‪คุณคังแท ผมต้องขอโทษแทนจริงๆ นะครับ
‪จริงเหรอ
‪แน่นอน
‪คิดแบบนั้นจริงๆ เหรอ
‪อือ
‪จริงเหรอครับ
‪แน่นอนครับ
‪ปลอมๆ ปลอมทั้งหมด
‪ปลอมหมดเลย พวกพี่โกหก
‪คุณพระ
‪- นี่ครับ ‪- สลบเหมือดไปเลย
‪โอ๊ย ไปไหนมา ทำไมเพิ่งกลับ
‪นี่มันกี่โมงแล้ว กี่โมงแล้วหา
‪นี่นาย ดื่มเหล้ามาเหรอ
‪โอ๊ย เหม็นเหล้า ดื่มเหล้ามานี่
‪อือ
‪แล้วของพวกนั้นอะไร จะไปไหนเหรอ
‪จะอะไรล่ะ ‪ก็จะไปเที่ยวระยะยาวไม่ใช่เหรอ
‪จะเซอร์ไพรส์นายวันนี้ ‪เมื่อวานพวกเราเลยเมินนายไง
‪นายก็ดันงอนหนีออกไป
‪แล้วไปก๊งเหล้าเมามาเนี่ยนะ
‪สวมนี่ๆ เสื้อยืดครอบครัวเรา
‪สวยมากเลย ดูสิ สวยมาก
‪จะไปแล้วยังมาหลอก…
‪จริงๆ เลย
‪เดี๋ยวไปใส่ก่อน
‪- ไปกัน ‪- ไปกัน
‪นี่ ดื่มเหล้าไปเยอะเลยใช่ไหม
‪- ไม่รู้ ‪- ไปดื่มคนเดียวเหรอ
‪โอ๊ย กรรมแท้
‪ร่ำร้องอยากเที่ยวนัก
‪แต่ดันเมาค้างหมดเรี่ยวหมดแรง
‪เป็นแบบนี้ตั้งแต่เริ่มได้ยังไงเนี่ย
‪คังแทไหวไหม ปวดหัวหรือเปล่า
‪อยากอ้วกไหม
‪- ไม่ครับพี่ ไม่เป็นไร ‪- ไม่เป็นไรเหรอ
‪ไม่เป็นไรที่ไหนล่ะ ‪เอาแต่พูดว่าไม่เป็นไรตลอดแหละ
‪ทั้งที่เป็นแท้ๆ
‪โกมุนยอง ไม่ควรโมโหใส่คนป่วยสิ
‪ทำไมถึงเอาแต่โมโหล่ะ
‪อะไร นี่ว่าฉันเหรอ
‪หมอนั่นสิผิด ทำไมมาพล่ามใส่ฉันล่ะ
‪"พล่าม"
‪"พล่าม" เพิ่งเคยได้ยินครั้งแรก
‪"พล่าม" มันเป็นคำด่าหรือเปล่า คำด่า
‪นี่เธอด่าพี่เหรอ
‪ห้ามด่านะ ‪ต้องโดนสั่งสอนแล้ว นี่แน่ะ
‪- ปล่อยเลยนะ ‪- นี่แน่ะ
‪- โอ๊ย ‪- จะด่าอีกไหม
‪หมอนั่นผิด ‪ทำไมต้องมาพล่ามใส่ฉันด้วยล่ะ
‪- ว่าพี่พล่ามอีกแล้วเหรอ ‪- โอย
‪- พอได้แล้ว ‪- โธ่เว้ย
‪- หา "โธ่เว้ย" เหรอ ‪- เจ็บนะ
‪- "โธ่เว้ย" ‪- โอ๊ย
‪ของนายอืดแล้ว รีบกินเถอะ
‪ฉันไม่กิน
‪กินเถอะ
‪กินอาหารเหลือจะโดนลงโทษนะ
‪- เราแบ่งกันกินเถอะ ‪- เอาสิ เดี๋ยวแบ่งคนละครึ่งนะ
‪"เฮ้อ การเที่ยวด้วยรถบ้าน ‪ที่ฉันฝันไว้ไม่ใช่อะไรแบบนี้นะ"
‪กำลังตาสว่างอยู่ใช่ไหม
‪"ตาสว่าง" คืออะไรเหรอ
‪เพิ่งตระหนักถึงความเป็นจริง
‪เหมือนฝันบ้าๆ อยู่แล้วตื่นจากฝัน
‪อ๋อ อย่างนี้เอง
‪โอย ฉันจะไปนอนหน่อย
‪มื้อเย็นเมื่อไหร่ปลุกทีนะ
‪พี่เรียนคำสแลงใหม่ๆ หน่อยสิ
‪กำลังเรียนอยู่ เธอก็เรียนรู้ ‪การเป็นผู้ดีแห่งตะวันออกหน่อย
‪พี่รู้ไหม "อาอา" คืออะไร "อาอา"
‪รู้ ไอซ์อเมริกาโน่
‪แล้ว "ตืออา" ล่ะ
‪ไอซ์อเมริกาโน่ร้อน
‪- ช่างเถอะ ‪- "อาอา" คือไอซ์อเมริกาโน่…
‪ไม่นอนเหรอ
‪นอนไม่หลับน่ะ
‪ขอโทษนะ
‪เรื่องอะไร
‪ร่างกายนาย
‪ฉันทำนายเป็นแผลตั้งสองครั้ง
‪หวังว่า
‪นายจะไม่เจ็บตัวอีกต่อไปแล้ว
‪แล้วก็…
‪ขอบคุณนะ
‪ที่…
‪พามาเที่ยว
‪เป็นอะไรเนี่ย ไม่สมเป็นเธอเลย
‪รักนะ
‪มุนคังแท
‪ความรู้สึกนี้
‪ไม่ใช่ของปลอม
‪เป็นของจริง
‪จากใจจริง
‪พี่ครับ
‪วันนี้ว่าจะไปนัมแฮกัน
‪คังแท มุนคังแท
‪อือ
‪สนุกไหม หือ
‪อือ สนุกมากๆ เลยล่ะ
‪อยากขับรถบ้านไปแบบนี้เรื่อยๆ ไหม
‪อือ
‪ถึงเมื่อไหร่ล่ะ
‪อือ ก็จนกว่าจะเบื่อมั้ง
‪อ๋อ
‪ถ้างั้น ถ้างั้นไปกับมุนยองสองคนนะ
‪ฉัน ฉันจะไปที่อื่นแล้ว ไปที่อื่น
‪ทำไม พี่เที่ยวไม่สนุกเหรอ
‪สนุก ฉันก็สนุกมากเหมือนกัน ‪ฉันก็สนุก แต่ว่า…
‪ฉัน…
‪อยากทำงานน่ะ งาน
‪งานวาดภาพ
‪แล้วก็ทำหนังสือนิทาน ‪ฉันว่าสนุกกว่าอีก
‪อ๋อ
‪ได้ ถ้างั้นเรากลับบ้านกัน
‪ไม่ๆ นายไปเที่ยวเล่นต่อเถอะ
‪ฉันจะไปทำงาน อือ
‪เดี๋ยวเขามารับที่นี่ ‪เดี๋ยวมารับ มารับที่นี่
‪ไป ออกเดินทางกันเถอะ
‪โกมุนยอง
‪- มุนยอง ‪- อือ
‪นักเขียนนิทานคนอื่นบอกว่า ‪ชอบภาพวาดของฉันมาก ชอบมาก
‪เขาเลยชวนฉันไปทำงานด้วย
‪เขาบอกว่านิทานของเขา ‪ต้องการภาพวาดของฉัน
‪- พี่คะ ‪- ฉัน…
‪ตอนนี้ฉันเป็นคนที่คนอื่นต้องการ
‪เป็นคนที่จำเป็นแล้ว
‪พี่คะ ฉันก็ต้องการภาพวาดของพี่นะ
‪พี่ครับ
‪ต่อให้ไม่มีผม
‪ก็ไม่เป็นไรงั้นเหรอ
‪พี่
‪ไม่ต้องการผมแล้วงั้นเหรอ
‪มุนคังแท
‪เป็นของมุนคังแท
‪ผมไม่ใช่ของของพี่
‪ผมเป็นตัวของผมเอง
‪มุนคังแทเป็นของมุนคังแท
‪นายเป็นตัวของนาย ฉันเป็นตัวของฉัน
‪ใช่
‪ผมเป็นตัวของผม
‪ไม่ใช่ของพี่
‪มุนคังแท
‪เป็นของมุนคังแท
‪มุนคังแทเป็นของมุนคังแท
‪โอ๊ะ เดี๋ยวนะ
‪คังแท
‪ไม่ร้องนะ คังแท
‪คังแท
‪ขอบ ขอบใจนะ
‪มุนคังแท
‪ขอบใจ
‪ผมก็ขอบคุณครับ
‪ที่พี่เป็นพี่ผม
‪ขอบคุณนะ
‪ขอบคุณ
‪มุนคังแทเป็นของมุนคังแท
‪สวัสดีครับ
‪- สวัสดีครับ ‪- ครับ
‪- ผมถือกระเป๋าให้ครับ ‪- ขอบคุณครับๆ
‪มา
‪ครับ
‪ไปนะ
‪บ๊ายบาย
‪เดินทางดีๆ นะ
‪โกมุนยอง มุนคังแท
‪เดินทางดีๆ
‪อย่าทะเลาะกันล่ะ
‪จุ๊บกันดีกว่าทะเลาะกันนะ เข้าใจไหม
‪"เบื้องหน้าพวกเขา
‪ที่กำลังจะออกเดินทางครั้งใหม่ ‪เพื่อตามหาใบหน้าที่โดนขโมยไป
‪แม่มดเงาผู้ชั่วร้าย ‪มาปรากฏตัวอีกครั้ง
‪นางลักพาตัวหนุ่มน้อยสวมหน้ากาก
‪ที่ร้องไห้ให้แม่จิ้งจอก
‪และเจ้าหญิงกระป๋องเปล่า ‪ที่เต้นกับตัวตลกไป"
‪"'จากนี้พวกเจ้าไม่มีทาง ‪หาใบหน้าแห่งความสุขเจอ'
‪หลังเอ่ยคำสาป
‪นางก็เอาพวกเขา ‪ไปขังไว้ในโพรงตุ่นที่มืดมิด
‪ถึงแม้ไม่กี่วันหลังจากนั้น ‪คุณลุงกล่องจะหาโพรงนั้นเจอ
‪แต่ทางเข้าโพรงแคบมาก
‪ไม่ว่ายังไงเขาก็เข้าไปไม่ได้"
‪"'เฮ้อ จะทำยังไงดีนะ ‪ถ้าจะเข้าไปในโพรงตุ่น
‪ก็ต้องถอดกล่องนี่ออก'"
‪"ตอนนั้นเองก็มีเสียงของ ‪หนุ่มน้อยสวมหน้ากากดังจากในโพรง"
‪"'คุณลุง ไม่ต้องห่วงพวกเรา ‪รีบหนีไปซะ
‪เดี๋ยวแม่มดเงาจะกลับมาแล้ว'"
‪"แต่ว่าคุณลุงกล่องรวบรวมความกล้า
‪ถอดกล่องที่ใส่ไว้ทิ้งไป ‪แล้วเข้าไปในโพรง
‪เพื่อช่วยหนุ่มน้อยสวมหน้ากาก ‪กับเจ้าหญิงกระป๋องเปล่าออกมา
‪เมื่อทั้งสองออกมา ‪ด้านนอกโพรงที่สว่างจ้า
‪เห็นใบหน้าเปรอะเปื้อนของคุณลุง ‪ที่ถอดกล่องทิ้งไปแล้ว
‪พวกเขาก็หัวเราะคิกคัก
‪คิกๆ คิกๆ
‪แล้วหน้ากากของหนุ่มน้อยสวมหน้ากาก
‪ที่หัวเราะท้องคัดท้องแข็ง ‪ก็ร่วงตุบลงบนพื้น"
‪"กระป๋องเปล่า ‪ที่เจ้าหญิงกระป๋องเปล่าเข้าไปอยู่
‪ก็ส่งเสียง 'แก๊ง' แล้วร่วงหล่นลงไป"
‪ชอบ
‪"เมื่อเห็นใบหน้ายิ้มแย้มที่แท้จริง ‪ของทั้งคู่ที่หัวเราะออกมา
‪คุณลุงที่ถอดกล่องทิ้งไปก็พูดว่า"
‪"มี…
‪ความสุข"
‪โอ้ มีความสุขจังเลย
‪"ที่จริงแล้วสิ่งที่แม่มดเงา ‪ขโมยไปจากพวกเขา
‪ไม่ใช่ใบหน้าที่แท้จริง ‪ของพวกเขาทั้งสามคน
‪แต่เป็นความกล้า ‪ที่จะตามหาความสุขต่างหาก"
‪บ๊ายบาย
‪- นี่ด้วยครับ ครับ ‪- ครับ
‪อือ เขาบอกว่า ‪ดื่มกาแฟแล้วค่อยไป ดื่มกาแฟ
‪โธ่
‪มีกาแฟใช่ไหม มีกาแฟนี่
‪เมื่อกี้พวกนาย ‪ดื่มกาแฟกันไม่ใช่เหรอ กาแฟ
‪กาแฟอยู่ไหนล่ะ
‪เดี๋ยวผมเอาให้
‪อีกรอบนะครับ
‪หุบปากไปเลย ไอ้กวางบ้า
‪อีกทีนะครับ
‪โอ๊ย เดี๋ยวนะ
‪ก็พอแล้ว
‪เป็นกฎที่ไม่ต้องแจ้งให้ทราบ ‪กฎน่ะ เข้าใจไหม
‪- หือ ‪- ครับ
‪ขอโทษค่ะ
‪เงื่อนไขการจ่ายเบี้ยปรับ ‪สามารถตกลงกันได้
‪ด้วยปากเปล่า ‪เป็นกฎที่ไม่ต้องแจ้งให้ทราบ กฎน่ะ
‪ตายแล้ว ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมคะ
‪โกหกทั้งเพ
‪คุณพ่อของท่านประธานขี้โกหกค่ะ
‪โกหกทั้งเพ
‪คุณพ่อของท่านประธานขี้โกหกค่ะ
‪ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น
‪ตรงไหนไม่รู้ บอกไม่ถูก ‪แต่ก็คล้ายๆ กันอยู่นะ
‪ฉันสวยจะตาย
‪ฉันสวยมาก
‪- ไม่เหมือนเลยสักนิดเดียว ‪- บอกแล้วไงว่าอย่าโกหก โกมุนยอง
‪คัต
‪โกมุนยอง อย่าโกหก
‪ฉันสวยจริงๆ นะ
‪อยากมีเรื่องใช่ไหม
‪เดี๋ยวปั๊ด…
‪บางที…
‪โทษทีค่ะ
‪อยู่ไหนนะ
‪นักเขียนโกมุนยองอยู่ไหน